Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၅ တမန်

သို့ရာတွင် အာနနိနှင့်ရှိဖိရေ အမည်ရှိသော လင်မယား နှစ်ယောက်တို့မူကား၊ ဥစ္စာတစုံတခုကို ရောင်း ပြီးလျှင်၊
² ထိုသူသည် မိမိခင်ပွန်းနှင့်သဘောတူလျက်၊ အဘိုးတဘို့ကို ထိမ်ဝှက်သဖြင့်၊ တဘို့ကိုသာယူဆောင်ခဲ့၍ တမန်တော်တို့၏ ခြေရင်း၌ ထားလေ၏။
³ ပေတရုကလည်း၊ အာနနိ၊ သင်သည်သန့်ရှင်း သော ဝိညာဉ် တော်ကို လှည့်စား၍၊ မြေကိုရောင်းသော အဘိုး၏တဘို့ကိုထိမ်ဝှက်မည် အကြောင်း၊ စာတန်သည် သင်၏စိတ်နှလုံးကို အဘယ်ကြောင့် ပြည့်စေ ရသနည်း။
⁴ ထိုမြေရှိစဉ်တွင် ကိုယ်ပိုင်သည် မဟုတ်လော။ ရောင်း၍ရသော အဘိုးသည် ကိုယ်ဥစ္စာဖြစ်သည် မဟုတ်လော။ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ကြံ စည်သနည်း။ လူကိုသာ မုသာပြောပြီမဟုတ်၊ ဘုရားသခင်ကိုလည်း မုသာပြောပြီဟု ပေတရုဆို၏။
⁵ ထိုစကားကိုကြားလျှင်၊ အာနနိသည်လဲ၍ သေ၏။ ထိုအကြောင်းအရာကို ကြားသောသူအပေါင်း တို့သည် အလွန်ကြောက်လန့်ခြင်း သို့ရောက်ကြ၏။
⁶ လုလင်တို့သည်လည်းထ၍ အလောင်းကောင် ကို အဝတ်နှင့် ပတ်ရစ်ပြီးလျှင် ဆောင်သွား၍ သင်္ဂြိုဟ်ကြ၏။
⁷ ထိုနောက်သုံးနာရီခန့်လောက်ကြာလျှင်၊ သူ၏ ခင်ပွန်းသည် ဖြစ်ခဲ့ပြီးသော အမှုအရာကို မသိဘဲလျက် ဝင်လာ၏။
⁸ ပေတရုကလည်း၊ ဤမျှလောက်နှင့်မြေကိုရောင်းသလော၊ ငါ့အားပြောလောဟုမေးလျှင်၊ ထိုမိန်းမက၊ ဟုတ်ပါ၏။ ဤမျှလောက်နှင့်ပင် ရောင်းပါသည်ဟုဆို၏။
⁹ ပေတရုကလည်း၊ ထာဝရဘုရား၏ ဝိညာဉ် တော်ကို စုံစမ်းမည်ဟု သဘောတူနှင့် အဘယ်ကြောင့် ကြံစည်ကြသနည်း။ ကြည့်ရှုလော့။ သင်၏ ခင်ပွန်းကို သင်္ဂြိုဟ်သော သူတို့၏ခြေသည်တံခါးနားမှာ ရှိသည် ဖြစ်၍၊ သင့်ကိုလည်းဆောင်သွားလေဦးမည်ဟု ဆိုသော ခဏခြင်းတွင်၊
¹⁰ ထိုမိန်းမသည် ပေတရု၏ ခြေရင်း၌ လဲ၍ သေလေ၏။ လုလင်တို့ သည်လည်းဝင်၍ ထိုမိန်းမသေ သည်ကိုတွေ့လျှင်၊ ဆောင်သွား၍သူ၏ ခင်ပွန်းအနားမှာ သင်္ဂြိုဟ်ကြ၏။
¹¹ သင်းဝင်သူအပေါင်းမှစ၍ ထိုအကြောင်းအရာ ကို ကြားရသော သူအပေါင်းတို့သည် အလွန်ကြောက် လန့်ခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။
¹² တမန်တော်တို့သည်လည်း လူများရှေ့မှာ နိမိတ် လက္ခဏာ၊ အံ့ဘွယ်သော အမှုအရာများကိုပြုကြ၏။ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် ရှေလမုန်ကနားပြင်၌ တညီ တညွတ်တည်း နေကြသဖြင့်၊
¹³ ကြွင်းသော သူတစုံတယောက်မျှ မပေါင်းဘော် ဝံ့သော်လည်း၊ လူများတို့သည် ကောင်းကြီးပေးကြ၏။
¹⁴ သခင်ဘုရား၌ယုံကြည်သော ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ အပေါင်းတို့သည် သင်းဝင်ကြ၏။
¹⁵ ပေတရုသည် လမ်း၌ရှောက်သွားစဉ်၊ အနာစွဲ သောသူတို့တွင် တယောက်ယောက်ကို သူ၏အရိပ် လွှမ်းမိုးစေခြင်းငှါ၊ လူနာတို့ကိုလမ်းနား သို့ထုတ်၍ ခုတင်မွေ့ရာပေါ်မှာထားကြ၏။
¹⁶ ပတ်လည်ဝန်းကျင်၌ရှိသော မြို့သူရွာသား အပေါင်းတို့သည် အနာစွဲသောသူ၊ နတ်ဆိုးညှဉ်းဆဲသော သူတို့ကို ဆောင်ခဲ့လျက်၊ ယေရုရှ လင်မြို့သို့ စုဝေးလာကြ၍၊ ထိုလူနာအပေါင်းတို့သည် အနာကင်း လွတ်ခြင်းသို့ရောက်ကြ၏။
¹⁷ ထိုအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းနှင့် ဇဒ္ဒုကဲဖြစ် သော ထိုမင်း၏ အပေါင်းအဘော်ရှိသမျှတို့သည် ထ၍ ဒေါသအမျက်နှင့် ပြည့်ကြသဖြင့်၊
¹⁸ တမန်တော်တို့ကိုဘမ်းဆီး၍ ထောင်ထဲ၌ လှောင်ထားကြ၏။
¹⁹ ညဉ့်အခါထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန် သည် ထောင်တံခါးကိုဖွင့်ပြီးလျှင်၊ ထိုသူတို့ကိုနှုတ်ဆက်၍၊ သင်တို့သွားကြလော့။
²⁰ ဗိမာန်တော်၌ ရပ်၍ အသက်ရှင်ခြင်း တရား စကားအလုံးစုံကို လူများတို့အား ဟောပြောကြလော့ဟု မှာထား၏။ ထိုစကားကိုကြားလျှင်၊ နံနက်စောစော ဗိမာန်တော်သို့ဝင်၍ ဆုံးမဩဝါဒပေးကြ၏။
²¹ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းနှင့်သူ၏ အပေါင်းအဘော် တို့သည် လာကြသဖြင့်၊ လွှတ်အရာရှိမှစ၍ ဣသရေလူ တို့တွင် အသက်ကြီးသော သူအပေါင်းတို့ကို စုဝေးစေပြီး မှ၊ တမန်တော်တို့ကိုခေါ်စေခြင်းငှါ လုလင် တို့ကို ထောင်သို့ စေလွှတ်ကြ၏။
²² မင်းလုလင်တို့သည် ထောင်သို့ရောက်လျှင်၊ တမန်တော်တို့ကို ထောင်ထဲမှာ မတွေ့သည်ရှိသော် ပြန် ကြ၍၊
²³ ထောင်တံခါးလည်းအထူးသဖြင့် လုံခြုံစွာ ပိတ် လျက်၊ ထောင်ကို စောင့်သော သူတို့လည်း တံခါးပြင်မှာ ရပ်လျက်ရှိကြသည်ကို အကျွန်ုပ်တို့ သည်တွေ့ပါ၏။ ဖွင့်ပြီးမှအထဲ၌အဘယ်သူကိုမျှမတွေ့ပါဟု ကြားလျှောက် ကြ၏။
²⁴ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းနှင့် ဗိမာန်တော်မှူးအစ ရှိသော ယဇ်ပုရော ဟိတ်အကြီးတို့သည် ထိုစကားကို ကြားလျှင်၊ ထိုအမှုသည် အဘယ်သို့ သောအမှုဖြစ်လိမ့် မည်နည်းဟူ၍ တွေးတောခြင်းရှိကြ၏။
²⁵ ထိုအခါလူတယောက်သည်လာ၍ ထောင်ထဲမှာ လှောင်ထား သောသူတို့သည် ဗိမာန်တော်၌ရပ်လျက်၊ လူများတို့အား ဆုံးမဩဝါဒ ပေးကြပါသည်ဟု လျှောက် လေ၏။
²⁶ ထိုအခါ ဗိမာန်တော်မှူးသည် မင်းလုလင်တို့နှင့် အတူ သွားပြန်လျှင်၊ မိမိတို့ကို လူများတို့သည် ကျောက်ခဲ နှင့်ပစ်မည်ကိုစိုးရိမ်သော ကြောင့်၊ တမန်တော်တို့ကို အနိုင်အထက်မပြုဘဲ ခေါ်ဆောင်လေ၏။
²⁷ ထိုသို့ခေါ်ဆောင်ပြီးလျှင်၊ လွှတ်အရာရှိတို့ ရှေ့မှာထား၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက၊
²⁸ ထိုနာမကို အမှီပြု၍မဆုံးမ မသွန်သင်မည် အကြောင်း ငါတို့သည်သင်တို့အား၊ ကျပ်တည်းစွာ စီရင် မှာထားသည်မဟုတ်လော။ ယခု ကြည့်ကြ။ ယေရုရှလင် မြို့ကို သင်တို့အယူဝါဒနှင့် ပြည့် စသည်ဖြစ်၍၊ ငါတို့ အပေါ်သို့ ထိုသူ၏အသွေးကိုရောက်စေခြင်းငှါ သင်တို့ ကြံစည် ပါသည် တကားဟုမေးမြန်းပြောဆိုကြ၏။
²⁹ ပေတရုနှင့် အခြားသော တမန်တော်တို့ကလည်း၊ လူ၏စကားထက်ဘုရားသခင်၏ စကားကို နားထောင်သင့်ပါ၏။
³⁰ သင်တို့သည် သစ်တိုင်၌ဆွဲ၍ ကွပ်မျက်သော ယေရှုကို ငါတို့ ဘိုးဘေးများ၏ ဘုရားသခင်သည် ထမြောက်စေတော်မူပြီ။
³¹ ဣသရေလ လူတို့အား နောင်တတရားနှင့် အပြစ်လွှတ်ခြင်း အခွင့်ကိုပေးစေခြင်းငှါ၊ ထိုသူကို အစိုးရသော အရှင်အရာ၌၎င်း၊ ကယ်တင်သော သခင် အရာ၌၎င်း၊ ဘုရားသခင်ခန့်ထား၍ မိမိလက်ျာ လက်တော်နှင့် ချီးမြှင့်တော်မူပြီ။
³² ထိုအကြောင်းအရာတို့သည် အမှန်ဖြစ်ကြောင်း ကို ငါတို့သည် သက်သေခံဖြစ်ကြ၏။ ဘုရားသခင်၏ စကားတော်ကို နားထောင်သော သူတို့အား ပေးသနား တော်မူသော သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည်လည်း သက်သေခံဖြစ်တော်မူသည်ဟု ပြောဆိုကြ၏။
³³ ထိုစကားကိုကြားလျှင်၊ ထိုသူတို့နှလုံးသည် ကွဲပြတ်မတတ်ဖြစ် ၍၊ တမန်တော်တို့ကို ကွပ်မျက်ခြင်းငှါ အချင်းချင်းတိုင်ပင်ပြောဆိုကြ၏။
³⁴ ထိုအခါလူအပေါင်းတို့ရိုသေသောသူ၊ ဂါမလျေလအမည် ရှိသောနိဿရည်းဆရာ၊ ဖာရိရှဲ တယောက်သည် လွှတ်တော်ပေါ်၌ထ၍၊ တမန်တော်တို့ကို ပြင်သို့ခဏထွက်စေပြီးလျှင်၊
³⁵ ဣသရေလ လူတို့၊ ဤသူတို့အား အဘယ်သို့ပြုမည်အရာကို သတိနှင့်ဆင်ခြင်ကြလော့။
³⁶ အကြောင်းမူကား၊ အထက်က သုဒအမည် ရှိသောသူတယောက် သည်ထသဖြင့်၊ ငါသည်လူ သာမည မဟုတ်ဟု ဆိုသည်ဖြစ်၍၊ သူ၌ လူလေးရာမျှ လောက်ဆည်းကပ်ကြ၏။ ထိုသူသည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်၍ သူ့ကိုယုံကြည်သမျှသော သူတို့သည် ကွဲပြား ပျောက်ပျက်ကြ၏။
³⁷ ထိုသူနောက်ငွေတော်ခွဲစဉ်ကာလ၊ ယုဒအမည် ရှိသော ဂါလိလဲ လူတယောက်သည်လည်းထ၍၊ မိမိ နောက်သို့လူများကိုသွေးဆောင်လေ၏။ ထိုသူသည်လည်း ပျက်စီးခြင်းသို့ရောက်၍၊ သူ့ကိုယုံကြည်သမျှ သောသူ တို့သည် ပျောက်လွင့်ကြ၏။
³⁸ ယခုလည်းဤသူတို့ကို ရှောင်ရှား၍ အလို အလျောက်ရှိကြ ပါစေဟု ငါဆို၏။ ဤအကြံဤအမှုသည် လူ၏အကြံလူ၏အမှုဖြစ်လျှင် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်။
³⁹ ဘုရားသခင်၏အကြံအမှုဖြစ်လျှင် သင်တို့သည် မဖျက်ဆီးနိုင်ကြ။ သင်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ အာဏာတော်ကို ဆန်သောသူမဖြစ် မည်အကြောင်း သတိပြုကြ လော့ဟု ပြောဆို၏။
⁴⁰ ထိုစကားကို နားထောင်ကြသဖြင့်၊ တမန်တော် တို့ကိုခေါ်၍ ရိုက်နှက်ပြီးမှ၊ ယေရှု၏နာမကို အမှီပြုလျက် မဟောမပြောမည်အကြောင်း တားမြစ်ထား၍ လွှတ်ကြ ၏။
⁴¹ တမန်တော်တို့သည်လည်း၊ သခင်ယေရှု၏ နာမတော်ကြောင့် မိမိတို့သည် အရှက်ကွဲခြင်းကို ခံထိုက် ကြသည်ဟု မှတ်တော်မူသော ကြောင့်ဝမ်းမြောက်သော စိတ်ရှိ၍ လွှတ်တော်မှထွက်သွားကြ၏။
⁴² ဗိမာန်တော်၌၎င်း၊ အိမ်၌၎င်း နေ့တိုင်းအစဉ် ဆုံးမသွန်သင် လျက်၊ ယေရှုသည်ခရစ်တော်ဖြစ်၏ဟူ၍ ဧဝံဂေလိတရားကို မပြတ်ဟော ပြောလျက်နေကြ၏။

၅:၁–၄၂ ဘုရားသခင်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း

5:1–42

God’s Interventions

တမန်တော် ၅ တွင် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲများနှင့် ထိုအခက်အခဲများကို ခွန်အားနှင့် သတ္တိရှိစွာ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပုံကို ဖော်ပြထားသည်။ ပထမဆုံး အဖြစ်အပျက်မှာ အနနိနှင့် သါဖိရ၏ အတွေ့အကြုံ (အပိုဒ် ၁–၁၁) ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနောက် အသင်းတော်၏ တိုးတက်ကြီးထွားမှုကို ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၁၂–၁၆)။ နောက်ဆုံးတွင် တမန်တော်များ ထောင်ချခံရပြီး လွတ်မြောက်လာခြင်း ဇာတ်လမ်း (အပိုဒ် ၁၇–၄၂) ဖြစ်သည်။

Acts 5 shows the difficulties the church met and how it overcame them with strength and courage. The first is the experience of Ananias and Sapphira (vv. 1–11), which is followed by a report about the growth of the church (vv. 12–16). Finally, we have a narrative about the imprisonment of the apostles and their deliverance (vv. 17–42).

 

၅:၁–၁၁။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အား လိမ်ညာခြင်း။ အနနိနှင့် သါဖိရ၏ ဇာတ်လမ်းသည် ယုံကြည်သူများအလယ်တွင် အားနည်းချက်ဆိုးရွားမှုများ ရှိနေကြောင်း ပြသသည်။ သူတို့အားလုံး သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နှင့် ပြည့်ဝနေခဲ့သည် (၄:၃၁) ဆိုသော်လည်း၊ လူနှစ်ယောက်၏ နှလုံးသားကို စာတန်က ပြည့်စေခဲ့သည် (၅:၃)။ အနနိနှင့် သါဖိရတို့သည် စေတနာထားလှူဒါန်းခြင်းဆိုင်ရာ ခေါ်တော်မူခြင်းကို လူအများရှေ့တွင် လက်ခံခဲ့ကြပုံရသည် (၄:၃၂)။ သို့သော် သူတို့ တကယ်လိုချင်ခဲ့တော့သည်မှာ လှူဒါန်းမှုကြီးမားသည်ဟု ဆိုကာ ရရှိလာမည့် ဂုဏ်သတင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မြေကွက်တစ်ခုရောင်းရင်း ရရှိလာသော ငွေအားလုံးကို တမန်တော်များထံ လှူဒါန်းသည်ဟု လိမ်ညာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အာခါန်ကဲ့သို့ပင် (ယောရှု ၇:၁) ငွေအချို့ကို လျှို့ဝှက်စွာ သိမ်းထားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ အနနိနှင့် သါဖိရ နှစ်ဦးစလုံး ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း လုပ်ရပ်ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ သူတို့ သေဆုံးရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ နှလုံးရောဂါ သို့မဟုတ် လူအများရှေ့တွင် လှည့်စားမှု ထင်ရှားသွားသဖြင့် အံ့အားသင့်ခြင်းကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် လုံးဝ အဲဒီကဲ့သို့ အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်လား ဟု မဖော်ပြထားပါ။ ဘုရားသခင်သည် အရာအားလုံးကို မြင်တော်မူ၍ သိတော်မူကြောင်း၊ လူသားများသည် သူတို့၏ အပြုအမူအတွက် ဘုရားသခင်ထံ တာဝန်ခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ငွေကို ချစ်ခြင်းနှင့် လူ့ဂုဏ်သတင်း၊ ချီးကျူးခြင်းကို လိုက်စားခြင်းတို့သည် ဝိညာဉ်ရေးရာ သေခြင်းသို့ ဦးတည်စေသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအရာတို့သည် အမြဲတမ်း လှည့်စားခြင်းနှင့် အာယာသို့လိုက်ခြင်းတို့နှင့် လိုက်ပါလာတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နှလုံးသားထဲတွင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော် ရှိနေမှသာ ယုံကြည်ခြင်းကို စစ်မှန်စွာ အသက်ရှင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

5:1–11. Lying to the Holy Spirit. The story of Ananaias and Sapphira demonstrates that there were some serious imperfections among the believers. Yes, they were all filled with the Holy Spirit (4:31), but Satan had filled the hearts of two persons (5:3). Ananias and Sapphira had apparently publicly accepted the call to liberality (4:32). Unfortunately, what they really coveted was the prestige that would come from giving a large offering (AA 72). They lied by claiming that they were giving all the proceeds to the apostles from a piece of property they had sold. Like Achan (Josh. 7:1), however, they secretly decided to keep back some of the money for themselves. The sudden nature of the death of both Ananias and Sapphira indicates it was an act of divine judgment. Whether the actual cause of their death was a heart attack or shock due to the public exposure of their deceit or if it was entirely supernatural is not stated. They had failed to recognize that God sees and knows all and that people are ultimately accountable to Him for their actions. The love of money and the pursuit of human recognition and praise lead to spiritual death, for they are always accompanied by duplicity and hypocrisy. Only the presence of the Holy Spirit in the heart makes it possible to live one’s faith with integrity.

 

၅:၁၂–၁၆။ အသင်းတော်အတွင်း ဆက်လက်ရှိနေသော တန်ခိုး။ ရှလိုမုန်၏ နားထောင်ခန်းမတွင် တမန်တော်များ ဆက်လက်စုဝေးနေဆဲ ဖြစ်သည် (၅:၁၂၊ နှိုင်းယှဉ် ၃:၁၁)။ ဂျူးခေါင်းဆောင်များ၏ လက်တုံ့ပြန်မှုကို စိုးရိမ်သဖြင့် တမန်တော်များကို လေးစားသူ လူအများသည် အနီးကပ်မနေဝံ့ခဲ့ကြပါ။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် လူများ၏ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ကျော်လွှားစေရန် လုပ်ဆောင်တော်မူခဲ့ပြီး၊ တမန်တော်များ၏ အမှုတော်အားဖြင့် ယောက်ျားမိန်းမများစွာ အသင်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ စာတန်ကို အနိုင်ယူခြင်းများ ထင်ရှားလာသည် (၅:၃)၊ တမန်တော်များသည် နာမကျန်းသူများကို ကုသပေးပြီး နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၅–၁၆)။ ယုဒပြည်မှ လူများပင် ဂျေရုဆလင်မြို့သို့ လာရောက်ကာ ကုသမှု ခံယူကြသည်။ အသင်းတော်တွင် အရာအားလုံး ကောင်းမွန်နေသည် မဟုတ်သော်လည်း (အာနနိနှင့် သါဖိရ၏ အဖြစ်အပျက်က သက်သေပြသည်)၊ ထိုအသင်းတော်သည် ခွန်အားနှင့် သူ့ကိုယ်သူ သခင်ဘုရားအတွက် စင်ကြယ်အောင် ထိန်းသိမ်းရင်း သူ၏ တာဝန်ကို ဆက်လက်ထမ်းဆောင်နေသည်။ လုကာက မိန်းမများကို အထူးဖော်ပြခဲ့ခြင်းကို သတိပြုသင့်သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။

5:12–16. Continuing Power in the Church. Although the Sanhedrin banned their preaching, the apostles continued to gather together in Solomon’s Portico (5:12; cf. 3:11). Likely concerned with how the Jewish leaders might retaliate against such public defiance, many people who had great respect for the apostles chose to keep their distance. However, God worked to overcome the fears of the people, and through the ministry of the apostles, many more men and women joined the church. Victories over Satan are noticeable (5:3) as the apostles healed the sick and cast out evil spirits (vv. 15–16). Even residents of Judea flocked to the city to receive healing. Even though not all is well in the church, as the episode with Ananias and Sapphira demonstrates, it pursues its mission with strength as it at the same time tries to remain pure for the Lord. It should not be overlooked that Luke specifically mentioned women among the converts (v. 14).

 

တစ်ခါတစ်ရံ လူများက ပေတရု၏အရိပ်ကျရောက်သွားသော နာမကျန်းသူများသည် ရောဂါပျောက်ကြားသည်ဟု ထင်မှတ်ကြပေမည် (တမန်တော် ၅:၁၅–၁၆)။ သို့သော် လုကာသည် ထိုသို့ ရှင်းလင်းစွာ မဖော်ပြထားပါ။ ပျောက်ကြားသူများက အယူသည်းမှုဖြင့် ပေတရု၏အရိပ်က ကုသပေးသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြပေမည်။ သို့ရာတွင် ပေတရုကိုယ်တိုင်က ဤအမှုသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း အလွန်ကောင်းစွာ သိရှိခဲ့သည် (တမန်တော် ၄:၃၂ နှို့ဆိုင်ယှဉ်ပါ)။ သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်သည် ဆိုးသူများပေါ်တွင်လည်း ကောင်းသူများပေါ်တွင်လည်း နေကို ထွက်ပေးတော်မူသည် (ရှင်မဿဲ ၅:၄၅) နှင့် ယေရှုသည် လူအပေါင်းတို့အပေါ် ကရုဏာအပြည့်ရှိတော်မူကြောင်း ပြသခဲ့သည် (ရှင်မဿဲ ၁၄:၁၄၊ ၁၅:၃၀–၃၂) ဆိုသည်မှာ မှန်ပါသည်။

Though one might think that the sick people over whom Peter’s shadow was cast were healed (Acts 5:15–16), Luke does not clearly state it. Those healed may have superstitiously thought that it was his shadow that healed them, but Peter knew very well that this was the work of the Spirit (cf. 4:32). It is true, however, that God makes His sun shine on both evil and good (Matt. 5:45) and that Jesus showed Himself full of compassion for all (Matt. 14:14; 15:30–32).

 

၅:၁၇–၂၁။ ထောင်ချခံရသော တမန်တော်များ လွတ်မြောက်ခြင်း။ နောက်ထပ် ဖမ်းဆီးခံရမှုသည် ရှင်ဟေဒြုတ်ဆဲန်ဟီဒရင်ကောင်စီ ရှေ့တွင် ထပ်မံ သက်သေခံခွင့် ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ ညှဉ်းဆီးခြင်းခံရမှုသည် ယေရှုကိုယ်တိုင် ဟောကြားခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြစ်သည် (မာကု ၁၃:၉၊ လု ၂၁:၁၂)။ ဧဝံဂေလိတရားသည် ဂျေရုဆလင်မြို့ပြင်ပသို့ ပျံ့နှံ့လာနေပြီ (၅:၁၆)။ တမန်တော်များ၏ အောင်မြင်မှုက ယဇ်ပုရောဟိတ်များကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ အန္နသနှင့် ကယာဖတို့သည် သူတို့၏ လူကြိုက်များမှု ဆုံးရှုံးခဲ့ရကြောင်း သိရှိနေခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ပုတ်လိုခဲ့သဖြင့် တမန်တော်အားလုံးကို ဖမ်းဆီးပြီး အများပြည်သူ ထောင်ထဲတွင် ချထားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၈)။ သို့သော် ထောင်နံရံများသည် ဧဝံဂေလိတရား တိုးတက်မှုကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပါ။ ဘုရားသခင်သည် နတ်သံတော်တစ်ပါးကို စေလွှတ်ကာ အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် လွတ်မြောက်စေတော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၉)။ နောက်ပိုင်းတွင် ပေတရု (၁၂:၄–၁၀) နှင့် ပလ္လုနှင့် သိလသ (၁၆:၂၅–၃၄) တို့လည်း ဤသို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယာကုပ်မှာမူ ကွဲပြားခဲ့သည် (၁၂:၂)။ ဤကိစ္စတွင် တမန်တော်အားလုံးကို ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန်က လွှတ်ပေးခဲ့ပြီး ဗိမာန်တော်တွင် ဆက်လက် သွန်သင်ဟောပြောရန် မှာကြားခဲ့သည်။

5:17–21. Imprisoned Apostles Freed. Another arrest opened the door for a new testimony before the Sanhedrin. Persecutions were consistent with Jesus’s predictions that His followers would be persecuted and would have to testify before the authorities of this world (Mark 13:9; Luke 21:12). The gospel was spreading beyond the city limits of Jerusalem (Acts 5:16), and the success of the apostles once again aroused the indignation of the priests, all the more because Annas and Caiaphas recognized that they had lost a great deal of popularity. This time they wanted to strike a heavy blow, so they arrested all the apostles and incarcerated them in a common/public prison to malign them before the people (v. 18). But the walls of the prison could not thwart the progress of the gospel. God intervened through a miracle, sending an angel to deliver them (v. 19). This would also happen later to Peter (12:4–10) and Paul and Silas (16:25–34). Things worked out differently for James, however (12:2). In this case, all the apostles were set free by an angel of the Lord, who told them to continue teaching in the temple.

 

မနက်စောစော (၅:၂၁) ဗိမာန်တော် တံခါးဖွင့်ချိန်တွင် သူတို့သည် အသက်ပေးတတ်သော သတင်းစကားကို လူအများအား ဟောပြောခဲ့ကြသည်—သူတို့ကို သတ်လိုသူများပင် ပါဝင်သည် (အခန်းငယ် ၂၀၊ ၃၃)။ ဗိမာန်တော်သည် သမ္မာတရားများ လူများထံ စီးဆင်းရမည့် နေရာဖြစ်သည် (ဟေရှာ ၆၆:၆၊ ဟဗက္ကုတ် ၂:၂၀)။ ယေရှုလည်း လူအများကို ဤနေရာတွင် သွန်သင်ခဲ့သည် (လု ၂၀:၁)။ ကောင်းကင်တမန်က “ရပ်တည်” ရန် မှာထားခဲ့သည် (၅:၂၀)။ ဂရိဘာသာတွင် “ရပ်တည်ခြင်း” ဆိုသော အဓိပ္ပာယ်သည် အကြိမ်ကြိမ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် ဖမ်းဆီးရန် “ထ” ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၇)၊ တမန်တော်များ လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် အစောင့်များသည် ထောင်ပြင်တွင် “ရပ်” နေခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၂၃)။ သို့သော် ဗိမာန်တော်တွင် ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောနေကြသူမှာ တမန်တော်များပင် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၅)။ နောက်ဆုံး အကျပ်အတည်းကို ရည်မှတ်၍ ယေရှုက “ထ” ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည် (လု ၂၁:၂၈)။

Early in the morning (5:21), as soon as the temple doors opened for the morning sacrifice, they proclaimed the life-giving message to all the people—even those who wanted them dead (vv. 20, 33). The apostles were preaching in the temple because this was the place from which truth should flow to the people (cf. Is. 66:6; Hab. 2:20). This was also the place where Jesus taught the crowds (Luke 20:1). The angel had told them that they must “stand” (Acts 5:20). In the Greek, the theme of standing appears several times using different Greek words: previously, the high priest anastas to arrest them (v. 17), and later on the guards were estōtas (from the same verbal root, histēmi) outside the prison after the apostles had escaped (v. 23). But it was the apostles who at the end were estōtes (“standing”) in the temple teaching the gospel (v. 25). Looking forward to the final crisis, Jesus gave the same admonishment to His followers: they are to anakyptō—using a different but related word meaning “to straighten up” (Luke 21:28).

အစောပိုင်းခရစ်ယာန်အသင်းတော်တွင် အမျိုးသမီးများ တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် လုကာသည် အစောပိုင်းအသင်းတော်တွင် အမျိုးသမီးများက အရေးကြီးသောအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့ကြပုံကို ဖော်ပြထားသည်။ သူတို့သည် ပင်တေကုတ္တေမတိုင်မီ ဆုတောင်းပွဲများတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြပြီး အခြားသူများနှင့်အတူ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ခံယူခဲ့ကြသည် (၂:၄)။ ယောက်ျားယုံကြည်သူတိုင်းနည်းတူ သူတို့သည် ထာဝရဘုရားကို ယုံကြည်ခဲ့ကြသည် (၅:၁၄)၊ နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာကို ခံယူခဲ့ကြသည် (၈:၁၂)၊ ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ခံခဲ့ကြရသည် (၈:၃; ၉:၁၃၊ ၂၂:၄)။ သူတို့သည် အသစ်သောအယူဝါဒကို သင်ယူခဲ့ကြပြီး ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်းအသစ်အတွင်း အပြည့်အဝ ပေါင်းစည်းခွင့်ရခဲ့ကြသည် (၂:၁–၅)။ ပိသိဒိအန္တိယုတ်မှ ဂျူးအမျိုးသမီးအချို့သည် ညှဉ်းဆဲမှု၏ကိရိယာဖြစ်ခဲ့သော်လည်း (၁၃:၅၀)၊ အချို့မူကား ယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်ခဲ့ကြပြီး ဧဝံဂေလိတရားပျံ့နှံ့မှုတွင် ပါဝင်ကူညီခဲ့ကြသည် (၁၆:၁၄; ၁၇:၁၂)။ တစ်ဦးကို ကောင်းသောမိခင်ဟု ကြေညာခဲ့သည် (၁၆:၁၊ ၂တိ၁:၅)။ လုကာသည် အချို့ကို နာမည်ဖြင့်ဖော်ပြထားသည်။ လုဒိယအမျိုးသမီးကဲ့သို့ ရက်ရောမှုကြောင့် (တမန်၁၆:၁၄–၁၅)၊ တဗိသာကဲ့သို့ ကူညီမှုလက်တေးကြောင့် (၉:၃၆)၊ ဒါမာရတ်ကဲ့သို့ ထင်ရှားသောယုံကြည်သူဖြစ်ခြင်းကြောင့် (၁၇:၃၄)၊ ပရိစိလလကဲ့သို့ ဓမ္မပေးဆရာမဖြစ်ခြင်းကြောင့် (၁၈:၂၊ ရော၁၆:၃၊ ၁ကော၁၆:၁၉)။ သူတို့သည် ယေရှုနှင့်အသင်းတော်အတွက် ဓမ္မအမှုတော်ဆောင်ခြင်းကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ Women in the Early Church

In Acts Luke gave an account of the important role women played in the early church. They participated in prayer meetings before Pentecost and received the Holy Spirit along with all of the others (2:4). They, like any male believer, believed in the Lord (5:14), received baptism (8:12), and suffered persecutions (8:3; 9:13; 22:4). They were taught the new doctrine (8:12) and enjoyed full integration within the new community of believers (2:1–5). While some prominent Jewish women in Pisidian Antioch were instruments of persecution (13:50), others were converted (17:12) and contributed to the spread of the gospel (16:14). One was declared to be a good mother (16:1; 2 Tim. 1:5). Luke mentions some by name for their generosity, such as Lydia (Acts 16:14–15), some for their helping hands, such as Tabitha (9:36), some for being notable believers, such as Damaris (17:34), and some even as missionaries, such as Priscilla (18:2; cf. Rom. 16:3; 1 Cor. 16:19). They were doing the work of ministry for Jesus and His church.

 

၅:၂၂–၃၂။ တမန်တော်များ ထပ်မံတရားစွဲဆိုခံရခြင်း။ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် တမန်တော်များသည် ဗိမာန်တော်သို့ ပြန်သွားကာ ကယ်တင်ခြင်းဧဝံဂေလိတရားကို လူများကို သွန်သင်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်ပေးအပ်သော တာဝန်ကို ထဆောင်ရွက်ရာတွင် အသက်စွန့်ခဲ့ကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အာဏာပိုင်များသည် တမန်တော်များကို တရားစွဲဆိုရန် မှန်ကန်သောအကြောင်းပြချက်များရှိခဲ့သည်။ တမန်တော်များသည် ပေးထားသော ပြင်းထန်သောအမိန့်ကို မနာခံခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည် (အဆို ၂၈၊ ကိုးကား ၄:၁၈၊ ၂၁)။ သို့သော် အာဏာရှိသူများသည် လူထုက တမန်တော်များကို မေတ္တာထားကြသည်ကို ထည့်စဉ်းစားရသည်။ ဘာသာရေးနှင့်အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာပိုင်များ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ကြပြီး (၅:၂၁–၂၆)၊ တမန်တော်များကမူ အံ့သြဖွယ်သတ္တိကို ပြသခဲ့ကြသည် (၄:၁၃)။

5:22–32. The Apostles on Trial Again. After their deliverance, the apostles returned to the temple to instruct the people about the gospel of salvation. They were risking their lives in fulfilling the divine mission assigned to them. This time the authorities had valid accusations against them: the apostles had disobeyed the strict orders given them (v. 28; cf. 4:18, 21). But those in power had to take into account the fact that the crowd favored the apostles. The religious and civil authorities were afraid (5:21–26), while the apostles manifested surprising courage (4:13).

 

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီးသည် တမန်တော်များကို အပြစ်တင်ချက် သုံးချက်ဖြင့် စွဲဆိုခဲ့သည်။ အမိန့်ကို ဆန့်ကျင်ခြင်း၊ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဖျက်ဆီးခြင်း၊ ဆန်ဟေဒရိန်အဖွဲ့ဝင်များကို လူသတ်မှုဖြင့် စွပ်စွဲခြင်း။ ထောင်မှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ ဘာမျှမပြောခဲ့ခြင်းမှာ အံ့ဖွယ်အမှုနှင့် ကောင်းကင်တမန်ပါဝင်မှုကို ရှောင်လိုခြင်းကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်။ ဆဒ္ဒုကဲများသည် ကောင်းကင်တမန်များကို မယုံကြည်ကြပေ (၅:၂၈)။

The high priest pressed charges on three counts: the apostles had defied an order, disturbed the peace, and accused members of the Sanhedrin of murder. Nothing was said about the escape from prison, perhaps to avoid dealing with its supernatural element—the involvement of an angel—because the Sadducees among them did not believe in angels.

 

စွပ်စွဲချက်များကို ပြန်လည်ဖြေရှင်းရာတွင် ပေတရုက တမန်တော်များသည် ဘုရားသခင်၏ ပိုမြင့်သောအမိန့်ကို လိုက်နာကြခြင်းဖြစ်သည်ဟု ငြင်းခုံခဲ့သည် (တမန်၅:၂၉၊ ကိုးကား ၄:၁၉)။ ဘုရားသခင်ကို ဦးစွာနာခံခြင်းသည် သမိုင်းတစ်လျှောက် ခရစ်ယာန်အာဇာနည်များ၏ အခြေခံသဘောတရားဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နှင့် ပြည့်ဝသော သက်သေများအနေဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ယေရှုမှတစ်ဆင့် ပြုတော်မူခဲ့သမျှကို လူတိုင်းအား ကြေညာရခြင်းသည် သူတို့၏တာဝန်ဖြစ်သည် (၅:၃၂)။ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မဖြစ်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ပေတရုက ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်ချက်နှင့် ဆန်ဟေဒရိန်၏လုပ်ဆောင်ချက်ကြား ကွဲပြားမှုကို ထောက်ပြခဲ့သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်ပြိုင်စွယ်စီးဖြင့် အောက်ပါအတိုင်း ပြောဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၀–၃၁)။

Answering the charges, Peter argued that the apostles followed a higher order, that of God Himself (Acts 5:29; cf. 4:19). Obedience to God first and foremost was the premise of all Christian martyrs in history. As witnesses filled with the Holy Spirit, it was their duty to make known to all people what God had done through Jesus (5:32). A true witness cannot remain silent, hiding the truth. Lastly, Peter pointed out the disparities between God’s actions and those of the Sanhedrin. Using antithetical parallelism, Peter made the following statements (vv. 30–31):

 

သင်တို့သည် လက်ဖြင့်သတ်ခဲ့ကြ၍

 လူတို့သည် သစ်သားတိုင်ပေါ်တွင် ဆွဲလောင်းခဲ့ကြသည်။

 သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ထမြောက်စေတော်မူ၍

 ဘုရားသခင်၏လက်ျာတော်ဘက်တွင် ချီးမြှောက်တော်မူခဲ့သည်။

A    You killed with your hands, and

B    You hanged Him on a tree. But,

A′   God raised Him, and

B′   God exalted Him to God’s right hand.

 

ရည်ရွယ်ချက်မှာ စွပ်စွဲရန်မဟုတ်ဘဲ သတိပေးရန်ဖြစ်သည်။ ချက်ချင်းနောက်တွင် ဘုရားသခင်၏ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ရေးနှင့် လူ့တရားစီရင်ရေးကြား ကွာခြားချက်ကို သတိပြုပါ။ ဘုရားသခင်က ဆန်ဟေဒရိန်ကို လူသတ်မှုဖြင့် အပြစ်ရှိသည်ဟု မှတ်ယူသော်လည်း (အဆို ၃၀)၊ ကျေးဇူးတော်ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ လူ့တရားရုံးကမူ သက်သေမရှိဘဲ လူသတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည် (အဆို၃၃)။ ပေတရုသည် ဘုရားသခင်၊ ဘုန်းထင်ရှားသောယေရှုနှင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

The goal was not to accuse but to raise awareness because immediately afterward God’s forgiveness was offered. Note the contrast between God’s tribunal and that of humans. God considered the Sanhedrin guilty of murder (v. 30), but this was followed by an offer of grace. The human tribunal plotted to murder despite the lack of evidence (v. 33). Peter was focused on God, the glorified Jesus, and the Holy Spirit.

 

၅:၃၃–၄၂။ ဂါမာလီယေလ၏အကြံပေးချက်။ ဆန်ဟေဒရိန်တွင် ဩဇာကြီးမားသော ဖာရိရှဲတစ်ဦးသည် တမန်တော်များနှင့် သူတို့ဓမ္မအမှုကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။ သူသည် လူသေများ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ယုံကြည်သူအနည်းငယ်တွင် တစ်ဦးအပါအဝင်ဖြစ်သည် (တမန် ၂၃:၆–၈)။ ပေတရု၏စကားတွင် ဘုရားသခင်၏အသံကို ခွဲခြားသိမြင်ခဲ့ပုံရသည် (AA 82)။ ပျက်သုဉ်းသွားသော ပုန်ကန်မှုနှစ်ခုကို ပြန်လည်သတိတရဖော်ပြပြီးနောက်၊ ဧဝံဂေလိတရား၏ကံကြမ္မာကို ဘုရားသခင်၏ပြုပြင်တော်မူခြင်းအပေါ် အပ်နှံရန် အကြံပေးခဲ့သည် (တမန်၅:၃၈–၃၉)။ သူ၏ဆွဲဆောင်မှုသည် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်နိုင်သည့်အန္တရာယ်ကို သတိပေးချက်ဖြင့် အထွတ်အထိပ်ရောက်ခဲ့သည်။

5:33–42. Gamaliel’s Advice. An important and influential Pharisee came to the rescue of the apostles and their mission. He was among the few on the Sanhedrin who believed in the resurrection of the dead (Acts 23:6–8). He seems to have recognized the voice of God in Peter’s message (AA 82). After recalling two examples of failed revolts, he advocated entrusting to Providence the fate of the gospel (Acts 5:38–39). His persuasion seemed to peak when he warned his companions of the risk they were taking by the possibility of opposing God.

 

ဂုဏ်သိက္ခာကို ကယ်တင်ရန် ဆန်ဟေဒရိန်သည် တမန်တော်များကို ဒဏ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာဒဏ်၊ ကျောနှင့်ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် နွားသားကြိုးသုံးချောင်းပါသော ခဲ့ချက်ဖြင့် ရိုက်နှက်ဒဏ် (derō) နှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာဒဏ်၊ တရားဟောခြင်းကို ထပ်မံတားမြစ်ခြင်း နှစ်မျိုးလုံးကို ပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၀၊ ကိုးကား ၄:၁၈၊ ၂၁)။ စိတ်ပျက်မနေဘဲ ခရစ်တော်၏နာမတော်အတွက် ရှက်ဖွယ်ဆက်ဆံမှုကို ခံယူရန် ထိုက်တန်သည်ဟု တမန်တော်များ ဝမ်းမြောက်ခဲ့ကြသည်။ ယုံကြည်ခြင်းသာလျှင် ဆင်းရဲဒုက္ခရင်ဆိုင်ရာတွင် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာနိုင်သည် (တမန်၂၀:၂၄၊ ၂ကော၇:၄၊ ၈:၂၊ ၁သက်၁:၆၊ ဟေဗြဲ ၁၀:၃၄၊ ယာကုပ်၁:၂၊ ၁ပေ၄:၁၃)။ ဂရိစကားလုံး chairontes (“ဝမ်းမြောက်၍”) သည် လက်ရှိပါတ်တစ်ပါးဖြစ်၍ ဘုရားသခင်ထံမှ လာသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းသည် အခါအားလျော်စွာမဟုတ်ဘဲ အမြဲတည်မြဲသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းမှာလည်း မရပ်တန့်ခဲ့ဘဲ ဗိမာန်တော်အတွင်း ဆက်လက်ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် လုကာက ဗိမာန်တော်တွင်ရော အိမ်တိုင်ရာတွင်ရော နေ့တိုင်း ရှိနေခဲ့ကြသည်ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည်။ အတားအဆီးများစွာရှိနေသော်လည်း ဧဝံဂေလိတရားသည် ယခင်ကထက် ပို၍ပျံ့နှံ့ခဲ့သည်။

To save their pride the Sanhedrin decided to punish the apostles. A twofold measure was administered, both through a physical blow—the apostles were whipped (derō, to punish by flogging with a three-stranded strap of calf hide typically on the back and chest of the victim)—and a moral blow as the apostles were again forbidden to preach (v. 40; cf. 4:18, 21). Far from being discouraged, the apostles were happy to have been worthy of suffering shameful treatment for the sake of Christ. Only faith can bring joy in the face of hardship (Acts 20:24; 2 Cor. 7:4; 8:2; 1 Thess. 1:6; Heb. 10:34; James 1:2; 1 Pet. 4:13). The Greek word chairontes (“rejoicing”) is a present participle, meaning that the joy that comes from God is permanent, not occasional. Similarly, the preaching of the gospel had not been ended, and it still persisted within the temple. Not only that, but Luke adds that they were in the temple and in homes every day, with the good news spreading more than ever despite the many obstacles.

သူ၏အသွေးတော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ်သို့ ကျရောက်ပါစေဟု ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်မှုမတိုင်မီ ဂျူးများက ပီလတ်အား “သူ၏အသွေးတော်သည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏သားသမီးများအပေါ်သို့ ကျကျရောက်ပါစေ” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့ကြသော်လည်း (မဿဲ၂၇:၂၅)၊ ဤနေရောင်းတွင် ကာယပ်သည် ယေရှု၏အသွေး (သို့မဟုတ် အသေခံရခြင်း) အတွက် အပြစ်ရှိသည်ဟု တွေ့ရှိခံရလိုခြင်း လုံးဝမရှိခဲ့ပေ (တမန် ၅:၂၈)။ နောက်ပိုင်းခရစ်ယာန်သမိုင်းတွင် ခရစ်ယာန်များက ဂျူးများကို “ဘုရားသခင်ကို သတ်သူများ” ဟု တံဆိပ်ကပ်ခဲ့ကြပြီး ဂျူးဆန့်ကျင်ရေး၏ မျိုးစေ့ကို စိုက်ပျိုးခဲ့ကြသည်။ ယေရှု၏အသွေးတော်သည် အပြစ်ခွင့်လွှတ်ခြင်းအတွက် သွန်းလောင်းခြင်းဖြစ်သည်ကို သူတို့ မေ့လျော့ခဲ့ကြသည် (ဥပမာ၊ တမန်၂၀:၂၈၊ မဿဲ ၂၆:၂၈၊ မာကု ၁၄:၂၄၊ ယောဟန် ၆:၅၃–၅၄၊ ရောမ ၃:၂၅၊ ၅:၉၊ ဧဖက်၁:၇)။ ဤအချက်သည် ဂျူးခေါင်းဆောင်များ၏ ပြုမူချက်ကို ခွင့်လွှတ်ခြင်းမဟုတ်ပေ။ လူအုပ်ကို လှည့်စားခဲ့သူများမှာ သူတို့ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် ပေတရုသည် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ယေရှု၏နာမတော်ဖြင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ပေးခဲ့သည် (တမန် ၅:၃၁)။ ဘိုးဘေးတို့၏ဘုရားသခင်ကို ပြောဆိုရာတွင် ပေတရုသည် ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလလူမျိုးကို စွန့်ပစ်တော်မမူကြောင်း အာရုံပေးခဲ့သည်။ His Blood Be on Us

Although prior to Jesus’s crucifixion the Jews had shouted to Pilate that His blood would be on them (Matt. 27:25), here Caiaphas clearly did not want to be found guilty of Jesus’s blood (i.e., death; Acts 5:28). Unfortunately, Christians later in the history of the church labeled the Jews as killers of God, planting the seed of anti-Semitism. They forgot that Jesus’s blood was shed for the forgiveness of sin (e.g., Acts 20:28; Matt. 26:28; Mark 14:24; John 6:53–54; Rom. 3:25; 5:9; Eph. 1:7). This obviously does not excuse the Jewish leaders from doing what they did. They were the ones who manipulated the crowds. But here again Peter did not seek justice; instead, he offered forgiveness in the name of Jesus (Acts 5:31). Speaking of the God of their ancestors, Peter called attention to the fact that God had not abandoned His people Israel.