Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၂၇ တမန်

အခါငါတို့သည် ဣတလိပြည်သို့သင်္ဘောနှင့် ကူးရမည့်အကြောင်းကို စီရင်ပြီးမှ၊ ယုလိအမည်ရှိသော ဩဂုတ္တုတပ်နှင်ဆိုင်သော တပ်မှူး၌ ပေါလုမှစ၍ အကျဉ်းခံသောအခြားသူတို့ကို အပ်ကြ၏။
² အာဒြမုတ္တိ သင်္ဘောကိုစီး၍ အာရှိပြည်နားသို့ ရှောက်သွားမည်အကြံနှင့် လွှင့်ကြ၏။ အာရိတ္တခု အမည်ရှိသော မာကေဒါနိပြည်သက် သာလောနိတ် မြို့သားသည် ငါတို့နှင့်ပါ၏။
³ နက်ဖြန်နေ့တွင် ဇိဒုန်မြို့၌ဆိုက်ကြပြီးလျှင်၊ ပေါလုသည် မိမိအဆွေခင်ပွန်းတို့ထံသို့သွား၍ သူတို့၏ လုပ်ကျွေးပြုစခြင်းကို ခံရမည်အကြောင်း၊ ယုလိသည် ကျေးဇူးပြု၍ အခွင့်ပေးလေ၏။
⁴ ထိုမြို့မှထွက်၍ လေမသင့်သောကြောင့်၊ ကုပရုကျွန်းမြောက်ဘက်နားသို့ရှောက်သွားသဖြင့် ကိလိကိပြည်၊
⁵ ပဖုလိပြည်နှင့် စပ်သောပင်လယ်ကိုကူး၍၊ လုကိုပြည်၊ မုရမြို့သို့ ရောက်ကြ၏။
⁶ ထိုမြို့၌ ဣတလိပြည်သို့ ကူးသော အာလေဇန္ဒြိ သင်္ဘောကို တပ်မှူးသည်တွေ့၍၊ ထိုသင်္ဘောထဲသို့ ငါတို့ကို သွင်းထားလေ၏။
⁷ နှေးနှေးသာသွား၍ နေ့ရက်ကာလကြာသောအခါ၊ ပင်ပန်းစွာ ကြိုးစား၍ ကနိဒ်မြို့နှင့်တည့်တည့်ရောက်ပြီးမှ၊ လေမသင့်သောကြောင့် ကရေတေကျွန်း အရှေ့ဘက်၊ သာလမုန်မြို့ အနားသို့ ပင်ပန်းစွာ ရှောက် သွား၍၊
⁸ လာသဲမြို့နှင့်အနီး၊ ကာလုလိမင်းအမည်ရှိသော အရပ်သို့ ရောက်ကြ၏။
⁹ ကာလကြာသည်ရှိသော်၊ ကြီးစွာသောဥပုသ်နေ့လွန်၍ ပင်လယ်မကူးသင့်သောလဥတုအချိန်ဖြစ်သည် ကို ပေါလုသည် ထောက်၍၊
¹⁰ အချင်းလူတို့၊ ယခုမှာပင်လယ်ကူးလျှင် သင်္ဘော နှင့်ကုန်များတို့သည် ဆုံးရှုံးသည်သာမက၊ ငါတို့ အသက် ပျက်စီးရာသော ဘေးအန္တရာယ်ရောက်မည်ကို ငါထင်မြင်သည်ဟု သတိပေး၏။
¹¹ သို့သော်လည်း၊ တပ်မှူးသည်ပေါလုစကားကို နားမထောင်ဘဲ၊ တက်မကိုင်စကားနှင့်သင်္ဘောသူကြီး စကားကိုနားထောင်၏။
¹² ထိုမြို့ဆိပ်၌ ဆောင်းကာလပတ်လုံး မနေသင့် သောကြောင့် တဖန်လွှတ်ပြန်၍ ဖိနိတ်မြို့ဆိပ်သို့မှီနိုင် လျှင်၊ ထိုဆိပ်၌ ဆောင်းကာလကို လွန်စေသော်သာ၍ ကောင်းမည်ဟု လူအများတို့သည် ဆိုကြ၏။ ဖိနိတ် ဆိပ်ကားကရေတေကျွန်း၌ ရှိ၏။ အနောက်မြောက်သို့ ၎င်း၊ အနောက်တောင်သို့၎င်း မျက်နှာပြု၏။
¹³ ထောင်လေသည်ဖြည်းညှင်းစွာလာသောအခါ၊ ယခုမှီနိုင်သည်ဟု စိတ်ထင်နှင့်လွှင့်၍၊ ကရေတေ ကျွန်းနားသို့ ရှောက်သွားကြ၏။
¹⁴ ကာလမကြာမမြင့်မှီ ဥရုကလုဒုန် အမည်ရှိ သော လေပြင်း မုန်တိုင်းသည်သင်္ဘောကို တိုက်၍၊
¹⁵ တဟုန်တည်းဆောင်သွားသဖြင့်၊ သင်္ဘေားသည် ထိုလေကိုမခံ နိုင်သောကြောင့်၊ ငါတို့သည် အားလျော့၍ လေတိုက်ရာသို့ ပါလွင့်ကြ၏။
¹⁶ ကလောဒကျွန်းနားမှာ ပြေးစဉ်တွင်၊ သမ္မန်ကို မပျက်စေခြင်းငှါ ပင်ပန်းစွာ ကြိုးစား၍၊
¹⁷ သင်္ဘောပေါ်သို့ တင်ပြီးလျှင်၊ သင်္ဘောကိုခိုင်ခံ့စေခြင်းငှါ ကြိုးနှင့်ပတ်စည်းကြ၏။ သောင်ပေါ်မှာ တင်မည်ကိုလည်း စိုးရိမ်သောကြောင့် ရွက်ကိုသိမ်းသဖြင့် လေတိုက်ရာသို့ပါလွင့်ကြ၏။
¹⁸ လှိုင်းထအားကြီးသောကြောင့် အလွန်တုန်လှုပ်၍၊ နက်ဖြန်နေ့၌ ဝန်ကိုထုတ်ပစ်ကြ၏။
¹⁹ သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ သင်္ဘောတန်ဆာများကို ကိုယ်လက်နှင့်ကိုယ်ယူ၍ ပစ်လိုက်ကြ၏။
²⁰ နေ၊ လ၊ ကြယ်နက္ခတ်တို့ကို တာရှည်စွာ မမြင်ရ၍ မိုဃ်းသက်မုန်တိုင်း အားကြီးသေးသဖြင့်၊ ကယ်တင် ခြင်းသို့ ရောက်မည်ဟု မြော်စရာ အခွင့်အလျှင်းမရှိ။
²¹ အစာကိုမစားဘဲကြာမြင့်စွာ နေကြပြီးမှ၊ ပေါလုသည် ထိုသူတို့၏ အလယ်၌ထ၍၊ အချင်းလူတို့၊ ငါစကားကို နားထောင်၍ ကရေတေကျွန်းမှ မလွှင့်ဘဲနေလျှင် ဤပျက်စီးဆုံးရှုံးခြင်းနှင့် ကင်းလွတ်ရကြ၏။
²² ယခုတွင် စိတ်သက်သာခြင်း ရှိကြလော့။ အကြောင်းမူကား၊ သင်္ဘောဆုံးခြင်းမှတပါးသင်တို့တွင် အဘယ်သူမျှ အသက်မဆုံးရ၊
²³ အဘယ်ကြောင့်နည်းဟူမူကား၊ ငါ့ကိုပိုင်တော် မူ၍၊ ငါကိုးကွယ်သော ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင် တမန်သည် ယနေ့ညဉ့်တွင် ငါ့အနားမှာ ပေါ်လာလျက်၊
²⁴ ပေါလု၊ သင်သည် မစိုးရိမ်နှင့်။ ကဲသာဘုရင် ရှေ့သို့ ရောက်ရမည်။ သင်နှင့်အတူ ပင်လယ်ကူးသော သူအပေါင်းတို့ကို ဘုရားသခင်သည် သင့်အားပေးတော် မူပြီဟု ဆို၏။
²⁵ ထိုကြောင့်အချင်းလူတို့ သက်သေခြင်း ရှိကြ လော့။ ငါ့အား မိန့်တော်မူသည်အတိုင်းဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ငါသည်ဘုရားသခင်ကို အမှီပြု၍ ယုံခြင်းရှိ၏။
²⁶ သို့သော်လည်းတစုံတခုသောကျွန်းပေါ်မှာ သင်္ဘောတင်၍ ပျက်ရမည်ဟုပေါလုဆို၏။
²⁷ တဆယ်လေးရက်မြောက်သောနေ့ ညဉ့်ရောက် သောအခါ၊ ငါတို့သည် အာဒြိပင်လယ်တွင် အရပ် လေးမျက်နှာသို့ လူးလာသွားကြစဉ်၊ သန်းခေါင်အချိန်၌ တစုံတခုသော ကမ်းအနီးသို့ ရောက်လုသည်ဟု သင်္ဘော သားတို့သည် ထင်မှတ်သဖြင့်၊
²⁸ ရေကိုစမ်းလျှင် အလံနှစ်ဆယ်ရှိသည်ကို တွေ့ကြ၏။ ထိုမှစိုးစည်းလွန်ပြန်လျှင်၊ တဖန်ရေကိုစမ်း၍ တဆယ်ငါးလံရှိသည်ကို တွေ့ကြ၏။
²⁹ ကျောက်ကို တိုက်မိမည်စိုးရိမ်သောကြောင့် သင်္ဘောပဲ့မှ ကျောက်ဆူးလေးလက်ကို ချ၍မိုဃ်းလင်းပါ စေဟု ဆုတောင်းကြ၏။
³⁰ သင်္ဘောသားတို့သည် သင်္ဘောကို စွန့်သွားမည် ဟု အကြံရှိသည်နှင့်သင်္ဘောဦးသို့သွား၍ ကျောက်ဆူး ချဟန်ပြုလျက် သမ္မန်ကိုလျှော့စဉ်တွင်၊
³¹ ပေါလုက၊ ဤသူတို့သည် သင်္ဘောပေါ်၌ မနေလျှင် သင်တို့သည် ချမ်းသာမရနိုင်ကြဟု တပ်မှူးမှ စ၍ စစ်သူရဲတို့အား ဆို၏။
³² ထိုအခါ စစ်သူရဲတို့သည် သမ္မန်ကြိုးကို ခုတ်ဖြတ် ၍ ချလိုက်ကြ၏။
³³ မိုဃ်းလင်းလုသောအခါ အစာကိုစားစေခြင်းငှါ ပေါလုသည် လူအပေါင်းတို့ကိုတိုက်တွန်းလျက်၊ သင်တို့ သည် တဆယ်လေးရက်ပတ်လုံး မြော်လင့်၍ ယနေ့ တိုင်အောင်အစာမစားဘဲ ငတ်မွတ်လျက်နေကြ၏။
³⁴ ထိုကြောင့်အစာစားကြလော့။ စားလျှင်ချမ်းသာ ရခြင်းအကြောင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။
³⁵ သင်တို့ဆံခြည်တပင်မျှ မပျက်စီးရဟုဆိုပြီးလျှင်၊ ပေါလုသည် မုန့်ကိုယူ၍ ထိုသူများရှေ့၌ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းပြီး မှ မုန့်ကိုဖဲ့၍ စားလေ၏။
³⁶ ထိုသူအပေါင်းတို့သည်လည်း စိတ်သက်သာ ခြင်းရှိ၍ အစာကို စားကြ၏။
³⁷ ထိုသင်္ဘော၌ပါသော သူများတို့သည် အရေ အတွက်အားဖြင့် နှစ်ရာခုနစ်ကျိပ်ခြောက်ယောက် ရှိသတည်း။
³⁸ ဝစွာစားပြီးမှ ဆန်စပါးကိုပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချ၍ သင်္ဘောကို ပေါ့စေကြ၏။
³⁹ မိုဃ်းလင်းသောအခါ ထိုအရပ်ကို မသိသော် လည်း၊ ထောင်ကွေ့တခု၌သင်္ဘောဆိပ်ရှိသည်ကို မြင်သောကြောင့်၊ သင်္ဘောကို အထဲသို့ သွင်းနိုင်လျှင် သွင်းမည်ဟု အကြံရှိကြ၏။
⁴⁰ ကျောက်ဆူးတို့ကို လွှတ်၍ ပင်လယ်ထဲသို့ ချလိုက်ပြီးမှ တက်မတို့ကို ဆိုင်းသောကြိုးများကို ဖြည်၍၊ ရွက်ကိုလေ၌ဖြန့်ဖွင့်လျက် ကမ်းနားသို့ တိုက်သွားကြ၏။
⁴¹ ရေဆိုင်ရာသို့ရောက်လျှင်၊ သင်္ဘောကို သောင်ပေါ်မှာ တင်စေ၍ ဦးမလှုပ်ဘဲနေသဖြင့် ပဲ့ကိုလှိုင်းတံပိုး ရိုက်သောကြောင့် ကျိုး၏။
⁴² ထိုအခါ အကျဉ်းခံသောသူတို့သည် ကုန်းသို့ ကူး၍ ပြေးမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် စစ်သူရဲတို့သည် သတ်မည်ဟုအကြံရှိကြ၏။
⁴³ တပ်မှူးသည်ပေါလုကို ချမ်းသာစေခြင်းငှါ အလို ရှိသဖြင့်၊ စစ်သူရဲတို့၏အကြံကိုမြစ်တား၍၊ ကူးနိုင်သော သူတို့သည် အရင်ဆင်း၍ ကုန်းသို့ သွားစေခြင်းငှါ၎င်း၊
⁴⁴ ကြွင်းသောသူတို့သည် ပျဉ်ပြားမှစ၍ သင်္ဘော တန်ဆာများကို စီးစေခြင်းငှါ၎င်း၊ စီရင်လေ၏။ ထိုသို့ လူအပေါင်းတို့သည် ဘေးနှင့်လွတ်၍ ကုန်းပေါ်သို့ ရောက်ကြ၏။

အခန်း ၂၇:၁–၂၈:၃၁

 ခဲသားရိယမှ ရောမသို့

လုကာသည် ပေါလု၏ ခဲသားရိယအကျဉ်းထောင်မှ ရောမအကျဉ်းထောင်သို့ ခရီးကို မှတ်တမ်းတင်ပြီး သူ၏စာအုပ်ကို နိဂုံးချုပ်သည်။ ဤဇာတ်ကြောင်းကို အပိုင်း ၅ ပိုင်းခွဲနိုင်သည်- မုန်တိုင်းထဲသို့ ရွက်လွှင့်ခြင်း (၂၇:၁-၄၄)၊ မာလတာကျွန်းတွင် တပါးအမျိုးသားများဆီသို့ ပေါလု၏အမှုတော် (၂၈:၁-၁၀)၊ ရောမတွင် ခရစ်ယာန်များ၏ ကြိုဆိုခြင်း (၂၈:၁၁-၁၆)၊ ယုဒလူများအလယ် ပေါလု၏အမှုတော် (၂၈:၁၇-၂၉)၊ ပေါလု၏ လူမျိုးတိုင်းဆီသို့ အမှုတော် (၂၈:၃၀-၃၁)။ ဤဇာတ်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် လုကာရည်ရွယ်သော သတင်းစကားကိုလည်း ရှာဖွေမည်။

27:1–28:31

FROM CAESAREA TO ROME

Luke concludes his book with an account of Paul’s journey from his prison in Caesarea to his prison in Rome. The narrative can be divided in five parts: sailing into a storm (27:1–44); Paul’s mission to the Gentiles in Malta (28:1–10); Christians welcoming him in Rome (28:11–16); Paul’s mission among the Jews (28:17–29); and Paul’s universal mission (28:30–31). The message Luke intended to convey through this narrative will also be explored.

 

အခန်း ၂၇:၁-၄၄

 ပင်လယ်ပြင်တွင် စွန့်စားခန်းများ

ရောမသို့ ထွက်ခွာရန် အချိန်ရောက်လာခဲ့ပြီ။ လုကာသည် ပေါလုနှင့်အတူ ခရီးသွားနေပုံရသည် (“ကျွန်ုပ်တို့” ဟု အသုံးပြုသည်ကို ကြည့်)၊ အရစ္စတာချပ်စ်နှင့်အတူ (အခန်း ၂၇:၂၊ ကောလောသဲ ၄:၁၀၊ ဖိလေမုန် ၂၄ နှို့ဆိုင်)။ သို့သော် အချို့အချိန်များတွင် လုကာ မပါဝင်ပုံရသည်၊ အကြောင်းမှာ တတိယလူများပုံစံ (“သူတို့”) ကို အသုံးပြုထားသောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်း ၂၇:၁၃-၁၇၊ ၂၇-၂၉၊ ၃၆-၄၄)။

27:1–44

Adventures on the Sea

The time had finally come for Paul to leave for Rome. It appears that Luke was traveling with Paul (notice his use of “we” and “us”), along with Aristarchus (v. 2; cf. Col. 4:10; Philem. 24). However, Luke also appears to have been absent some of the time because he uses the third person plural (“they”) in Acts 27:13–17, 27–29, 36–44.

 

အခန်း ၂၇:၁-၈။ ရောမသို့ ခရီးစတင်ခြင်း။ ဤခရီးသည် အရှေ့မြေထဲပင်လယ်ရှိ လေတိုက်ရာလမ်းကြောင်းများကို ထည့်စဉ်းစားထားသော ရွက်လွှင့်လမ်းကြောင်းများနှင့် ကိုက်ညီသည်။ သင်္ဘောများသည် အလက်ဇန္ဒရီးယားမှ ရှိဒုန်၊ ဧဖက်၊ ကောရိန်သု၊ ရှုရကုတ်၊ ရောမကို ဆက်သွယ်ထားသော စက်ဝိုင်းပုံလမ်းကြောင်းကို လိုက်သည်။ ရောမမှ သင်္ဘောများသည် ကတ္တဂို သို့မဟုတ် အာဖရိကတိုက်ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် ဆိုက်ရေနီးကားမှ အလက်ဇန္ဒရီးယားသို့ ပြန်သည်။ ပေါလုနှင့် အဖော်များသည် ခဲသားရိယ၏ အလယ်အလတ်ဆိပ်ကမ်းမှ ထွက်ခွာပြီး ရှိဒုန်သို့ သွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ပိုကြီးသော သင်္ဘောများ ဆိုက်ကပ်သည်။ အကျဉ်းသားများကို ရောမအရာရှိ ယူလိယု၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ရှိသည်။ သူသည် ဧကရာဇ်တပ်ဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ပြီး ဩဂုတ္တမင်း၏ နာမည်ဖြင့် အရေးကြီးမှုကို ဖော်ပြသည် (အခန်း ၂၇:၁)။ ယူလိယုသည် ခရီးတစ်လျှောက် ပေါလုကို အလွန်ကြင်နာခဲ့ပြီး သူ၏အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည် (အခန်း ၃၂၊ ၄၃)။ ရှိဒုန်တွင် ခရီးသည်အားလုံး ဆိုက်ကပ်ချိန်တွင် ယူလိယုသည် ပေါလုကို လူသားဆန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ပြီး (ဖိလန်သရွပေါစ်- “ကြင်နာစွာ”) မိတ်ဆွေများ (ထိုမြို့ရှိ ခရစ်ယာန်များ ဖြစ်နိုင်သည်) နှင့်တွေ့ဆုံခွင့် ပေးခဲ့သည် (အခန်း ၂၇:၃၊ အခန်း ၁၁:၁၉၊ လုကာ ၆:၁၇)။

27:1–8. The Voyage to Rome Begins. The trip is consistent with the sailing routes in the eastern Mediterranean Sea that took into account the prevailing winds. The vessels followed a circular course connecting Alexandria to Sidon, Ephesus, Corinth, Syracuse, and Rome. From Rome the ships sailed to Carthage or returned to Alexandria along the African coast of Cyrenaica. Paul and his companions thus left the secondary port of Caesarea bound for Sidon, where larger ships anchored. The prisoners were in the custody of a Roman officer named Julius of the Imperial Cohort; its importance is indicated by the use of the name of Augustus (v. 1). Julius was very considerate of Paul throughout the trip (v. 32) and even saved his life (v. 43). At Sidon, where all passengers disembarked, Julius treated Paul humanely (philanthrōpōs—“benevolently”), even allowing him to enjoy the company of friends, who may have been Christians in that city (v. 3; see 11:19; Luke 6:17).

 

လေထုဖိအားနည်းမှုကြောင့် ပြင်းထန်သော ဆန့်ကျင်လေတိုက်ခတ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သင်္ဘောများသည် ရာသီဥတုပြောင်းလဲမှုကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် ဆက်လက်သွားခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံး လုကိယမြို့ ဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အရာရှိသည် အီတလိသို့ သွားနေသော အလက်ဇန္ဒရီးယား ကုန်သင်္ဘောကြီးကို တွေ့ခဲ့သည်။ ထိုသင်္ဘောသည် ခရီးသည် ၂၇၆ ယောက်နှင့် ဂျုံတင်ဆောင်နိုင်သည် (အခန်း ၂၇:၃၈)။ အဲဂုတ္တုသည် အင်ပါယာ၏ အဓိက စပါးဂိုဒေါင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သင်္ဘောအင်အားကြီးသော်လည်း ခရီးသည် အလွန်နှေးကွေးပြီး ပင်ပန်းခဲ့သည် (အခန်း ၇-၈)။ နောက်ဆုံး “ကောင်းသောဆိပ်ကမ်း” သို့မဟုတ် “လှပသောဆိပ်ကမ်း” ဟု အမည်တွင်သော နေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

An atmospheric depression brought strong headwinds on the seas, and the ships were compelled to continue along the coast while waiting for a change of weather. They managed to reach Myra, a port in Lycia. Fortunately, the centurion found a strong Alexandrian ship going to Italy—a kind of passenger cargo ship that could take on two hundred and seventy-six people in addition to a load of wheat (Acts 27:38). Egypt, from which it had come, was at that time one of the major granaries of the empire. Despite the vessel’s power, the journey was very slow and painful (vv. 7–8), but it finally took them to a place properly called “Good Port” or “Fair Havens.”

 

အခန်း ၂၇:၉-၁၂။ ပေါလု၏ သတိပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုခြင်း။ နိုဝင်ဘာမှ မတ်လအတွင်း မြေထဲပင်လယ်တွင် ရွက်လွှင့်ခြင်း နီးပါး မရှိခဲ့ပါ။ ဦးတည်ချက်မရှိသဖြင့် နေ့အလင်းရောင်ဖြင့် ကမ်းရိုးတန်းနှင့် ကျွန်းများကို မှီခိုရွက်လွှင့်ရပြီး ညအချိန်တွင် ကြယ်များကို မှီခိုရသည်။ လုကာသည် ယုဒပြက္ခဒိန်ကို အသုံးပြု၍ ခုနှစ်သည် အချိန်ကို ဖော်ပြသည်။ “အစာရှောင်ရက်” (အခန်း ၉) ဖြစ်သောတစ်နှစ်တာအချိန်၏ အတိတ်ကျော်လွန်ပြီဟု ဆိုသည်။ ၎င်းကို တိရှရီလဆန်း ၁၀ ရက်နေ့တွင် ကျင်းပပြီး စက်တင်ဘာ နောက်ပိုင်း သို့မဟုတ် အောက်တိုဘာ အစောပိုင်းဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ယခင်က သင်္ဘောပျက်ခဲ့ဖူးသည် (၂ကောရိန်သု ၁၁:၂၅) ဖြစ်သောကြောင့် ခရီးဆက်ရန် အန္တရာယ်များသည်ဟု တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အခန်း ၂၇:၁၀)။ သို့သော် ရောမအရာရှိသည် သင်္ဘောခေါင်းဆောင်နှင့် သင်္ဘောပိုင်ရှင်၏ အသိပညာကို ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ အကြံဉာဏ်ကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် မတော်တဆမှုဖြစ်ပါက သူ၏အထက်လူကြီးများကို အကြောင်းပြနိုင်မည်။ သို့သော် သင်္ဘောခေါင်းဆောင်နှင့် ကပ္ပတိန်တို့တွင် ဆက်လက်ထွက်ခွာရန် အကြောင်းပြချက်ကောင်းများ ရှိခဲ့သည်။ စိုစွတ်သော ဆောင်းရာသီတွင် သင်္ဘောအောက်ခန်းတွင် ဂျုံသည် ပျက်စီးပြီး ရောင်းမရဖြစ်နိုင်သည်။ ဆိပ်ကမ်းကို “လှပသောဆိပ်ကမ်း” ဟု ခေါ်သော်လည်း ကုန်ပစ္စည်းထားရန် မသင့်တော်ဟု ယူဆခဲ့သည် (အခန်း ၁၂)။ သူတို့သည် ခရိတ်ကျွန်းသို့ ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး ဆောင်းရာသိတစ်လျှောက် ဂိုဒေါင်များတွင် ဂျုံသိုလှောင်နိုင်မည်။ ပေါလု၏ အကြံဉာဏ်ကို မလိုက်နာဘဲ ထွက်ခွာခြင်းဖြင့် သူတို့သည် ရှောင်လိုခဲ့သော အရာကို ခံစားခဲ့ရသည်- ကုန်ပစ္စည်းဆုံးရှုံးခြင်း (အခန်း ၁၀၊ ၂၁၊ ၃၈)။ အကောင်းဆုံး လူ့တွက်ချက်မှုများသည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ပရောဖက်ပြုတော်မူသော စကားကို ယုံကြည်ခြင်း မရှိလျှင် ကျရှုံးနိုင်သည်။ နောက်အပိုင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ တမန်တော်များ၏ စကားကို ယုံကြည်ခြင်းသည် ကယ်တင်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသည်ကို ပြသမည်။

27:9–12. Paul’s Warning Ignored. During the months between November and March, there was hardly any navigation in the Mediterranean Sea. Since compasses did not exist at that time, navigation was by sight along coasts and islands by daylight or by the stars by night. Luke dates the time of the year using the Jewish calendar by indicating that the Day of Atonement (“the Fast”) had already passed (v. 9). It was celebrated on the tenth of the month of Tishri, in late September or early October. Paul, who had experienced shipwrecks before (2 Cor. 11:25), urged them not to pursue the trip because it was too dangerous (Acts 27:10). But the Roman officer chose to trust the knowledge of the helmsman or pilot and the owner of the ship. Following their advice would, in case of an accident, help him to justify his decision to his superiors. But the shipmaster and the captain had their good reasons to move on. By remaining too long in the ship’s hold during the wet winter season, wheat was likely to be damaged and unsellable. Although the port was known as “Fair Havens,” they found it unsuitable (v. 12) to sustain their cargo. They decided to reach the island of Crete, where they could store the wheat in granaries throughout the winter. By choosing to leave despite Paul’s advice, the two men reluctantly suffered what they had wanted to avoid: the loss of goods (vv. 10, 21, 38). The best human calculations can result in failure when one lacks faith and confidence in the prophetic word. The second part of the narrative will show that confidence in the words of God’s messengers brings salvation.

 

အခန်း ၂၇:၁၃-၄၄။ မုန်တိုင်းထဲတွင်။ သင်္ဘောသည် ပြင်းထန်ပြီး ခြိမ်းခြောက်နေသော ဆန့်ကျင်လေကို ရင်ဆိုင်နေရပြီး ဘုရားသခင်ကို လုံးဝယုံကြည်မှသာ ခရီးသည်အားလုံး အသက်ရှင်နိုင်မည်။ ဇာတ်လမ်းကို အောက်ပါအတိုင်း စီစဉ်ထားသည်- (၁) လူ့အားအင်ဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းသည် အမြဲ ကျရှုံးသည် (အခန်း ၁၃-၂၀)၊ (၂) ကောင်းကင်မှ သတင်းစကား ရောက်လာသည် (အခန်း ၂၁-၂၆)၊ (၃) စည်းလုံးမှုသည် အောင်မြင်ရန် လိုအပ်သည် (အခန်း ၂၇-၃၂)၊ (၄) မုန့်ခွဲဝေခြင်း သို့မဟုတ် အတူစားသောက်ခြင်း (အခန်း ၃၃-၃၈)၊ (၅) အားလုံး ကယ်တင်ခြင်း (အခန်း ၃၉-၄၄)။

27:13–44. In the Tempest. The ship was facing such strong and threatening headwinds that only total trust in God would make it possible for all passengers to survive. The story is organized as follows: (1) salvation by works is always doomed (vv. 13–20); (2) the message comes from heaven (vv. 21–26); (3) solidarity is necessary for success (vv. 27–32); (4) the communion or sharing of bread (vv. 33–38); and (5) salvation for all (vv. 39–44).

 

၁. လူ့အားထုတ်မှု၏ မအောင်မြင်ခြင်း။ ခရီးသွားများရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော အဓိကပြဿနာမှာ လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုဖြစ်သည်။ လုကာသည် ထိုလေကို အမျိုးမျိုးသောအမည်များဖြင့် ရည်ညွှန်းထားသည်။ anemos—လေ (အခန်းငယ် ၄၊ ၇၊ ၁၅)၊ notos—တောင်လေ (အခန်းငယ် ၁၃)၊ eurakylōn သို့မဟုတ် အချို့လက်ရေးမူများတွင် euroklydōn—ပြင်းထန်သော အရှေ့မြောက်လေ သို့မဟုတ် “အရှေ့မြောက်လေပြင်း” (အခန်းငယ် ၁၄) ဟူ၍ ခေါ်ဆိုပြီး၊ ထိုအခန်းငယ်တူတွင်ပင် anemos typhōnikos—မုန်တိုင်းလေ၊ ဟာရီကိန်းလေ သို့မဟုတ် တိုင်ဖွန်း ဟူ၍ ဖော်ပြထားသည်။ အနှစ်ချုပ်အားဖြင့် သင်္ဘောသားများသည် မည်သည့်လေကို အားကိုးရမည်ကို မသိကြဘဲ အရှေ့မြောက်လေပြင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး ထိုလေက သူတို့ကို မူလနေရာသို့ ပြန်တွန်းပို့ခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုဖော်ပြခဲ့သော ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို နားမထောင်ခြင်းကြောင့် သူတို့သည် မုန်တိုင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည် (ယောန ၁:၃-၄ ကိုကြည့်၊ ဆာ ၆၁:၃၊ ၉၁:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ကလောဒါ သို့မဟုတ် ကောဒါ ဟုခေါ်သော ကျွန်းငယ်တစ်ခု အနီးတွင် ခိုလှုံရာနေရာ တွေ့ခဲ့သည် (တမန် ၂၇:၁၆)။ ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို ကိုယ်လွှဲချထားသူများဟု ထင်မှတ်ကြပြီး အသက်ရှင်ရန် လူမဆန်သော အားထုတ်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ သင်္ဘောကို လွင့်ထားခဲ့ကြပြီး ရေလှောင်ပုံးငယ်ကို (ဖြည့်နေသောရေကြောင့်) ခက်ခက်ခဲခဲ တင်တက်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၆)။ ထို့နောက် သင်္ဘောကို ကြိုးများဖြင့် ပတ်ချည်ကာ အားဖြည့်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၇)၊ ထိုကြိုးများမှာ ကြိုတင်တပ်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်နိုင်ပြီး ဝင့်ချ်များဖြင့် ဆွဲတင်ခဲ့ကြသည်။ လေယာများကို ချခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၇)၊ အကြောင်းမှာ မြောက်အာဖရိက ဆိုင်ရေနီကာကမ်းခြေ၏ ကပ်မိမည်ကို စိုးရိမ်ကြခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ မလိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချကာ သင်္ဘောကို ပေါ့ပါးစေခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၈)၊ သို့သော် ဂျုံနှင့် ဆန်ကဲ့သို့ အစားအစာကုန်ပစ္စည်းကို ဆုံးရှုံးလို့မဖြစ်သောကြောင့် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၈)။ သင်္ဘောသားများ အလုပ်ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် ခရီးသည်များက ကူညီပြီး သင်္ဘောပစ္စည်းများ (ဖြစ်နိုင်တော့ အဓိကလေယာ၊ ကြိုးများနှင့် တိုင်များ) ကို ပစ်ချခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ ယခုအခါ သွားလာရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ဘဲ နေနှင့်ကြယ်များပင် လမ်းညွှန်အဖြစ် မမြင်ရတော့မသည် (အခန်းငယ် ၂၀)။ သင်္ဘောသားများ အားလုံးမျှော်လင့်ချက် လုံးဝပျောက်ဆုံးသွားချိန်တွင် ကယ်တင်ခြင်း၏နှုတ်ကပတ်တော် သူတို့ထံ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

1. The Failure of Human Efforts. The main problem facing the travelers was the strong wind, which Luke refers to by various designations: anemos—“wind” (vv. 4, 7, 15); notos—“the south wind” (v. 13); eurakylōn, or as in some manuscripts euroklydōn—“a strong northeast wind” or “Northeaster” (v. 14), which is described in the same verse as an anemos typhōnikos—“a tempestuous wind,” “hurricane wind” or “typhoon.” In sum, the crew did not know which wind they should depend on and ended up encountering a northeastern wind that pushed them back where they came from. By not listening to the will of God as Paul expressed it, they faced a storm (see Jon. 1:3–4; cf. Pss. 61:3; 91:1). They finally found refuge near an island called “Clauda” or “Cauda” (Acts 27:16). Thinking themselves masters of their destiny, they engaged in superhuman efforts to save themselves. They allowed the ship to drift and hoisted the lifeboat with difficulty because it was probably filled with water (v. 16). Then they reinforced the ship by stringing cables (v. 17), probably already in place, and tightened them using winches; they lowered the sails (v. 17) because they feared being stranded on the sandy coast of Cyrenaica in North Africa; and they lightened the ship by throwing overboard all unnecessary baggage (v. 18) but kept the cargo food of grain and wheat (v. 38), all too important to be lost. The sailors were exhausted from the work, so the travelers helped them to throw overboard the ship’s tackle, probably the mainsail, ropes, and masts (v. 19). Now they had no means of navigation, not even the sun or stars to serve as benchmarks (v. 20). When the sailors had lost all hope, the word of salvation reached them.

 

၂. ကယ်တင်ခြင်းကို ဘုရားသခင်က အခမဲ့ ပေးအပ်တော်မူသည်။ ရှင်ပေါလုသည် လွတ်လပ်စွာ စကားပြောနေပြီး လူတိုင်းနားထောင်နေသဖြင့် သင်္ဘောကို ဦးဆောင်နေသူဖြစ်သွားသည်။ သူကိုးကွယ်သော ဘုရားသခင်၏နာမတော်ကို မဖော်ပြဘဲ (ယေဘုယျအားဖြင့် ဧည့်သည်များအကြားရှိနေသောကြောင့်) ရှင်ပေါလုက သူတို့အား မျှော်လင့်ချက်ပေးခဲ့သည်။ သူတို့တစ်ယောက်မှ မသေရုံတင်မက အသက်ရှင်ကြရလိမ့်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၂)။ ထိုသတင်းစကားကို ညအချိန်တွင် သူပိုင်ဆိုင်ပြီး ကိုးကွယ်သော ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးက ပေးခဲ့သည်ဟု ရှင်ပေါလုက ဆိုသည် (အခန်းငယ် ၂၃)။ ထိုစကားများက ပစ္စည်းဆုံးရှုံးရမှုများရှိစေကာမူ သူတို့၏သတ္တိကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၂၊ ၂၆)။ ဤဇာတ်လမ်းတွင် ဘုရားသခင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် ရှင်ပေါလုက ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ကို သူတို့အား ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ယောနအုပ်စာတွင် ပရောဖက်၏သစ္စာမရှိမှုကြောင့် သင်္ဘောသားအားလုံး အန္တရာယ်ကျရောက်ခဲ့သည် (ယောန ၁:၁၂)၊ သို့သော် ဤဇာတ်လမ်းတွင်မူ စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်၏ပရောဖက်တစ်ပါး ရှိနေခြင်းကြောင့် ခရီးသည်အားလုံး ကယ်တင်ခြင်းခံခဲ့ကြရသည် (တမန် ၂၇:၂၄)။

2. Salvation Is Freely Offered by God. Paul appears to have taken charge of the ship since he spoke freely and everyone listened. Without naming the God he served, probably because he was among Gentiles, Paul gave them hope: not one of them would die (v. 22). This message, Paul said, was given to him during the night by an angel of the God he belonged to and served (v. 23). These words renewed their courage despite the fact that they had had to suffer material loss (vv. 22, 26). This is the first time God is mentioned in this story. With it Paul offered them God’s grace. In the story of Jonah, all the sailors were endangered because of the unfaithfulness of the prophet (Jon. 1:12), but in this account the passengers were all saved because of the presence of a true prophet of God (Acts 27:24).

 

၃. စည်းလုံးညီညွတ်မှု၏ တန်ဖိုးကို သင်ကယ်ခြင်း။ လုကာက ထပ်မံဆိုက်ရောက်ရန် နောက်ထပ် ည ၁၄ ည ကြာမြင့်ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ “နေ့များ” ကို မဖော်ပြခြင်းမှာ သင်္ဘောသားများ ဘုရားသခင်ပေါ်တွင် မှီခိုနေရကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြရန် ဖြစ်နိုင်သည်။ အာဖရိကကမ်းလျှေားနှင့် မနီးစပ်လိုသော်လည်း အေဒရီယတ်ပင်လယ်အနီး ရောက်ရှိလာသည်ကို သိရှိပြီး သူတို့ခရီးပန်းတိုင်ဆီသို့ ပိုနီးလာသည်ဟု သင်္ဘောသားများ ဝမ်းမြောက်ခဲ့ကြသည်။ ညအချိန်တွင် ပင်လယ်အတိမ်အနက်ကို တိုင်းတာရင်း ကယ်တင်ခြင်း၏ ပထမဆုံးမျှော်လင့်ချက်ကို မြင်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၂၇-၂၈၊ မသဲ ၂၅:၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ကယ်တင်ခြင်း၏ နေ့လင်းချိန်ကို မျှော်လင့်နေကြသည် (တမန် ၂၇:၂၉)။ ထိုအချိန်တွင် သင်္ဘောသားများ၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုကြောင့် ရေလှောင်ပုံးငယ်ကို ချပြီး ခရီးသည်များနှင့် စစ်သားများကို မကူညီဘဲ ကိုယ်တိုင်သာ လွတ်မြောက်ရန် ကြံစည်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၃၀)။ ပင်လယ်ကို ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သောကြောင့် သင်္ဘောကပ်မိခြင်း၏ အန္တရာယ်ကို သိရှိကြသည် (အခန်းငယ် ၄၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ စစ်သားများက ရေလှောင်ပုံးငယ်၏ကြိုးကို ဖြတ်တောက်ပြီး သင်္ဘောသားများ စွန့်ပစ်ထွက်ပြေးခြင်းမပြုနိုင်အောင် လူသားတို့၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ကြသည်။

3. A Lesson on the Value of Solidarity. Luke indicates that the navigation continued for fourteen more nights. He does not mention the “days,” perhaps to emphasize the sailor’s dependence on God. While the sailors had been afraid to get too near the coast of Africa, they were relieved to realize that they were nearing the Adriatic Sea, which was the route to their destination. It was during the night that the sailors saw their first hope of salvation thanks to probes into the sea (vv. 27–28; cf. Matt. 25:6). They were hoping for the daylight of their deliverance (Acts 27:29). It is at this point that the selfishness of the sailors led them to lower the lifeboat to try to save themselves without helping the passengers or soldiers (v. 30). Knowledgeable as they were of the sea, they knew the risks involving grounding the ship (cf. 27:41). But the soldiers finally cut loose the last hope of human salvation left by cutting the rope that held the lifeboat to the vessel so the sailors could not abandon them.

 

၄. မျှော်လင့်ချက်ယူဆောင်လာသော အစာစားခြင်း။ နေထွက်ချိန်တွင် ရှင်ပေါလုက ခရီးသည်များအား ကြောကခြင်းကို ကျော်လွှားပြီး ခွန်အားပြန်လည်ရရှိရန် အစာစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၃-၃၄)။ ထိုအစာစားခြင်းမြင်ကွင်းကို ကြိယာလေးချက်ဖြင့် မီးမောင်းထိုးပြထားသည်။ သူသည် မုန့်ကိုယူသည်၊ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းသည်၊ မုန့်ကိုခွဲသည်၊ စားသုံးသည် (အခန်းငယ် ၃၅)။ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် အချို့က ထိုအစာစားခြင်းကို ထာဝရဘုရားနှင့်အတူ ညစာစားပွဲ သို့မဟုတ် ပသခါပွဲနှင့် ဆက်စပ်မြင်ကြသည်။ စကားလုံးများ ဆင်တူသော်လည်း အကြောင်းအရာအရ လုကာသည် ဂျူးလူမျိုးများနှင့် ခရစ်ယာန်များ အစာစားရာတွင် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပုံ သာမန်အစာစားခြင်းကိုသာ ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည် (တမန် ၂:၄၂၊ ၄၆၊ ၂၀:၇၊ ၁၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အကြောင်းမူကား ခွက်ကို မဖော်ပြထားသလို အစာခွဲဝေခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်လည်း မရှိသည့်အပြင် ပါဝင်သူများမှာ ယုံကြည်သူများ မဟုတ်ခဲ့ကြပါ။ ရှင်ပေါလုသည် အစာကို ခွဲဝေမပေးဘဲ ကိုယ်တိုင်စားသုံးရုံသာ ပြုခဲ့သည်။ အစာစားခြင်းကို ဦးဆောင်ပြီး ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် သင်္ဘောပေါ်ရှိလူအားလုံးအား ဘုရားသခင်သည် အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားကြောင်း စိတ်ချစေရန်နှင့် ကျန်ရှိသော ခရီးကို ရှင်သန်နိုင်ရန် လိုအပ်သော အာဟာရရရှိစေရန် အားပေးခဲ့သည်။ စားသုံးပြီးနောက် သူတို့အားလုံး ပူးပေါင်းကာ သင်္ဘောကို ထပ်မံပေါ့ပါးစေရန် အဖိုးတန်ဂျုံကုန်ပစ္စည်းကို ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချခဲ့ကြသည်၊ ထိုဂျုံမှာ စီမံသူ၏ မှားယွင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်ခဲ့သည် (တမန် ၂၇:၃၈)။

4. A Meal That Brought Hope. At the dawn of a new day Paul invited the passengers to overcome their fears and renew their strength by eating some food (vv. 33–34). Four verbs highlight the scene of the meal: he took bread, he gave thanks, he broke the bread, and he began to eat (v. 35). The action Luke describes has led some to associate this meal with the celebration of the Lord’s Supper—and in that the celebration also of the Passover meal. While the terminology is similar, the context indicates that Luke is simply describing a normal meal and how Jews and Christians gave thanks to God when they ate (cf. 2:42, 46; 20:7, 11). After all, there is no mention of the cup, no explanation of the elements, and the participants were not believers. And rather than distributing the elements, Paul simply began to eat. In taking the initiative in officiating at the meal and giving God thanks, the apostle sought to reassure all those on board that God was in control and also to encourage them to get the nourishment they would need to survive the rest of the journey. After eating, they all helped to lighten the ship by throwing overboard its precious cargo of wheat that had been the cause of the bad decision of the pilot (27:38).

 

၅. အားလုံးကယ်တင်ခြင်းခံခဲ့ကြသည်။ စားသုံးပြီးနောက် သင်္ဘောသားမျသည် အဝေးတွင်မြင်ရသော ကမ်းခြေသို့ အတင်းဆင်းရန် စတင်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၃၉)။ သို့သော် ပင်လယ်အောက်ခြေမြင့်တက်လာမှုကြောင့် ကမ်းခြေသို့ မရောက်နိုင်ဘဲ သဲပေါ်တွင် ကပ်မိနေခဲ့သည်။ စစ်သားများက အကျဉ်းသားများ ထွက်ပြေးပါက ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးခံရမည်ကို သိရှိသဖြင့် အကျဉ်းသားများကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် ဗိုလ်ကြီးက ရှင်ပေါလုမသေစေလိုသောကြောင့် ထိုအစီအစဉ်ကို တားမြစ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၃)။ ချက်ချင်းပင် လူတိုင်းသင်္ဘောမှ လွတ်မြောက်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၄)။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ မုန်တိုင်းများအလယ်တွင် ထာဝရဘုရားကို မျှော်လင့်ရန် အားပေးသော မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် ကယ်တင်ခြင်း၏ ဇာတ်လမ်းတစ်ခု ဧကန်မလွဲ ဖြစ်ပါသည်။ နောက်ဆုံးကယ်တင်ခြင်းကို ကြိုမျှော်လျက် ဖြစ်သည်။

5. All Were Saved. Having eaten, the sailors began operations for a forced landing on a beach they could see in the distance (v. 39). But a rise of the sea bottom did not allow them to make it to the beach. They remained stuck in the sand at a distance from shore. The soldiers knew that they would be severely punished if the prisoners escaped, so they wanted to kill the prisoners. But the centurion dissuaded them from their plan because he did not want Paul to die (v. 43). He immediately organized the escape of all of them from the ship (v. 44). This is unquestionably a story of hope and salvation that encourages us to hope in the Lord in the midst of our own storms, anticipating our ultimate deliverance.