Myanmar 3AM (Official)

 အခန်းကြီး - ၂၆ တမန် 

အခါအဂြိပ္ပမင်းက၊ သင်သည်ကိုယ်အဘို့ အလိုငှါ ပြောရသော အခွင့်ရှိသည်ဟု ပေါလုအားဆိုလျှင်၊ ပေါလုသည် လက်ကိုဆန့်၍ အပြစ်ဖြေရာစကားကို ဤသို့ပြော၏။
² အဂြိပ္ပမင်းကြီး၊
³ ယုဒလူတို့သည် အကျွန်ုပ်ကိုအမှုလုပ်သမျှသောအရာမှာ၊ ရှေ့တော်၌အပြစ်ဖြေစရာစကားကို ယနေ့ ပြောရမည် အကြောင်းကို၎င်း၊ ထိုမျှမက ကိုယ်တော်သည် ယုဒထုံးတမ်း၊ ပုစ္ဆာအမေးများကိုလေ့ကျက်တော်မူ ကြောင်းကို၎င်း အကျွန်ုပ်ထောက်၍ ကိုယ်၌မင်္ဂလာရှိ သည်ဟု ကိုယ်ကိုထင်မှတ်ပါ၏။ ထိုကြောင့်သည်းခံသော စိတ်တော်နှင့် အကျွန်ုပ်စကားကို နားထောင်တော်မူမည် အကြောင်း အသနားတော်ခံပါ၏။
⁴ ယေရုရှလင်မြို့တွင် ကိုယ်အမျိုးသားချင်းတို့၏ အထဲ၌ အကျွန်ုပ်နေသဖြင့်၊ ငယ်သောအသက်အရွယ်မှ စ၍၊ အကျွန်ုပ်၏အနေ အတိုင်းအပြုအမူများကို ယုဒလူ အပေါင်းတို့သည်သိကြပါ၏။
⁵ အကျွန်ုပ်သည် ယုဒဘာသာ၌ အလွန်ကျပ်တည်းစွာသော နည်းဥပဒေသကိုခံ၍၊ ဖာရိရှဲဖြစ်သည်ကို ထိုသူတို့သည် သက်သေခံခြင်းငှါ အလိုရှိလျှင် ရှေးဦးစွာကပင် သိကြပါ၏။
⁶ ဘုရားသခင်သည် ဘိုးဘေးများတို့အား ပေးတော်မူသော ဂတိတော်ကိုထောက်၍ မြော်လင့်ခြင်း တရားအကြောင်းကြောင့်၊ အကျွန်ုပ်သည် ယခုတွင် စစ်ကြောစီရင်ခြင်းကို ခံရပါ၏။
⁷ ယုဒလူတဆယ်နှစ်မျိုးတို့သည် နေ့ညဉ့်မပြတ် ကြိုးစား၍ ဘုရားဝတ်ပြုသဖြင့်၊ ထိုဂတိတော်အတိုင်းခံရ မည်ဟု မြော်လင့်ခြင်းရှိကြ၏။ အိုအဂြိပ္ပမင်းကြီး၊ ထိုမြော်လင့်ခြင်းတရားကို အကြောင်းပြု၍ ယုဒလူတို့ သည် အကျွန်ုပ်ကို အမှုလုပ်ကြပါ၏။
⁸ သေလွန်သောသူတို့ကို ဘုရားသခင် ထမြောက် စေတော်မူမည်ဟူသော အယူကိုမယူအပ်ဟု သင်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် ထင်ကြပါသနည်း။
⁹ နာဇရက်မြို့သား ယေရှု၏ နာမတော်နှင့် ဆန့်ကျင်သော အမှုများကို ပြုကောင်း၏ဟု အကျွန်ုပ်သည် စိတ်ထင်လျက်၊
¹⁰ ယေရုရှလင်မြို့၌ ထိုအမှုကို ပြုမိပါ၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့ထံ၌ အခွင့်ရပြီးလျှင်၊ သန့်ရှင်းသူ အများတို့ကို ထောင်ထဲမှာ လှောင်ထားပါ၏။ သူတို့သည် အသေသတ်ခြင်းကို ခံရသောအခါ အကျွန်ုပ်သည် ဝန်ခံပါ၏။
¹¹ ထိုသူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို နှုတ်ဖြင့် ပြစ်မှားစေခြင်းငှါ၊ အကျွန်ုပ်သည် အနိုင်အထက်ပြု၍၊ ခပ်သိမ်းသောတရားစရပ်တို့၌ ကြိမ်ဖန်များစွာ ဒဏ်ပေးပါ၏။ ပြင်းစွာသော အမျက်ဒေါသနှင့် ယစ်မူးသဖြင့်၊ တကျွန်းတနိုင်ငံတိုင်အောင်သူတို့ကို ညှဉ်းဆဲနိုပ်စက်ပါ၏။
¹² ထိုသို့ပြု၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့ပေးသော အခွင့်အရာနှင့် အကျွန်ုပ်သည် ဒမာသက်မြို့သို့ သွားစဉ် တွင်၊
¹³ နေ၏အရောင်ထက်မကသော အလင်းသည် အကျွန်ုပ်မှစ၍ အကျွန်ုပ်နှင့်အတူ သွားသောသူများ ပတ်လည်၌ ကောင်းကင်ထဲက ထွန်းတောက်သည်ကို၊ မွန်းတည့်ချိန်တွင် လမ်းထဲမှာ အကျွန်ုပ်မြင်ရပါသည်။ အရှင်မင်းကြီး။
¹⁴ အကျွန်ုပ်နှင့် ထိုသူအပေါင်းတို့သည် မြေပေါ်မှာ လဲ၍ နေကြစဉ်၊ ရှောလု၊ ရှောလု၊ ငါ့ကိုအဘယ်ကြောင့် ညှဉ်းဆဲသနည်း။ ဒုတ်ချွန်ကို ခြေနှင့်ကျော်လျှင် ခက်လှသည်ဟု ဟေဗြဲဘာသာအားဖြင့် ပြောသော စကားသံကို အကျွန်ုပ်ကြားလျှင်၊
¹⁵ သခင်ကိုယ်တော်သည် အဘယ်သူနည်းဟု အကျွန်ုပ် မေးလျှောက်သော်၊ ငါကား၊ သင်ညှဉ်းဆဲသော နာဇရက်မြို့သား ယေရှုဖြစ်သတည်း။
¹⁶ သို့သော်လည်း၊ ထ၍မတ်တတ်နေလော့။
¹⁷ ငါသည်ယုဒအမျိုးသား၊ တပါးအမျိုးသားတို့ လက်မှ သင့်ကိုကယ်လွှတ်၍၊
¹⁸ သင်သည် ယခုမြင်ရသောအကြောင်းအရာတို့နှင့်၊ နောက်မှ ငါသည်သင့်အား ထင်ရှားလတံ့သော အကြောင်းအရာတို့မှာ၊ အမှုဆောင်ရွက်သောသူ၊ သက်သေခံသောသူအရာ၌ သင့်ကိုခန့်ထားစေခြင်းငှါ ငါသည်သင့်အား ထင်ရှား၏။ တပါးအမျိုးသားတို့သည် မှောင်မိုက်မှ အလင်းသို့ ကူးမြောက်၍၊ စာတန်၏အာဏာထဲမှ ဘုရားသခင့် အထံတော်သို့ ပြောင်းလဲသောအားဖြင့် အပြစ်လွှတ်ခြင်း ကျေးဇူးကို ခံရမည်အကြောင်းနှင့်၊ ငါ့ကို ယုံကြည်သော အားဖြင့် သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်သောသူတို့နှင့် ဆက်ဆံ ၍ အမွေခံရမည်အကြောင်း၊ သူတို့၏မျက်စိကိုဖွင့်စေ ခြင်းငှါသူတို့ဆီသို့ သင့်ကို ငါစေလွှတ်မည်ဟု မိန့်တော် မူ၏။
¹⁹ အိုအဂြိပ္ပမင်းကြီး၊ ကောင်းကင်ကဖြစ်သော ထိုဗျာဒိတ်တော်ကို အကျွန်ုပ်သည် နားမထောင်ဘဲ မနေရပါ။
²⁰ လူတို့သည် နောင်တရရမည်။ နောင်တရခြင်း နှင့်ထိုက်တန်သော အကျင့်ကို ကျင့်ရမည်။ ဘုရားသခင် အထံတော်သို့ ပြောင်းလဲရမည်ဟူ၍ ဒမာသက်မြို့၌ ရှေ့ဦးစွာ ဟောပြောပြီးလျှင်၊ ယေရုရှလင်မြို့မှစ၍ ယုဒပြည်အရပ်ရပ်၌နေသောသူတို့အား၎င်း၊ တပါးအမျိုးသား၊ တို့အား၎င်း၊ ဟောပြောပါ၏။
²¹ ထိုအကြောင်းများကြောင့်၊ ယုဒလူတို့သည် ဗိမာန်တော်၌ အကျွန်ုပ်ကိုဘမ်းဆီး၍ ကွပ်မျက်ခြင်းငှါ အားထုတ်ကြပါ၏။
²² သို့ရာတွင်ဘုရားသခင် မစတော်မူသော ကျေးဇူးတော်ကို အကျွန်ုပ်ခံရ၍၊
²³ ယခုတိုင်အောင်ရှိနေရပါ၏။ ခရစ်တော်သည် အသေသတ်ခြင်းကိုခံရမည်ဟူ၍၎င်း၊ သေခြင်းမှ အဦးဆုံး ထမြောက်၍ ယုဒအမျိုးသား၊ တပါးအမျိုးသားတို့အား အလင်းကိုပေးမည်ဟူ၍၎င်း၊ မောရှေမှစသော ပရောဖက်များတို့ ဟောပြောသောစကားထက် အကျွန်ုပ်သည် မလွန်ဘဲ၊ လူအကြီးအငယ်တို့အား သက်သေခံ၍ နေပါသည်ဟု လျှောက်လေ၏။
²⁴ ထိုသို့ပေါလုသည် အပြစ်ဖြေရာစကားကို လျှောက်သောအခါ၊ ဖေတ္တုမင်းက၊ ပေါလု၊ သင်သည် သူရူးဖြစ်၏။ သိပ္ပံအတတ်များကိုသင်၍ သူရူးအဖြစ်သို့ ရောက်ခဲ့ပြီဟုကြီးသော အသံနှင့်ဆို၏။
²⁵ ပေါလုကလည်း၊ မြတ်တော်မူသောဖေတ္တမင်း၊ အကျွန်ုပ်သည် သူရူးမဟုတ်ပါ။ သမ္မာတရားနှင့်၎င်း၊ ကောင်းသောစိတ်နှင့်၎င်း၊ ယှဉ်သော စကားကို ပြောပါ၏။
²⁶ ဤအရာများကိုအဂြိပ္ပမင်းကြီး သိတော်မူ၏။ ထိုမင်းရှေ့တော်၌ အကျွန်ုပ်အတည့်အလင်း လျှောက်ဝံ့ ပါ၏။ ဤအမူအရာ တစုံတခုကိုမျှ မင်းကြီးမသိဘဲ နေတော်မမူဟုအကျွန်ုပ်ထင်ပါ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ဤအမှုသည် ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်၌ ပြုသောအမှု မဟုတ်ပါ။
²⁷ အိုအဂြိပ္ပမင်းကြီး၊ ကိုယ်တော်သည် အနာဂတ္တိကျမ်းစာကို ယုံတော်မူသလော။ ယုံတော်မူသည်ကို အကျွန်ုပ်သိပါသည်ဟု လျှောက်၏။
²⁸ အဂြိပ္ပမင်းကလည်း၊ သင်သည်ဖြားယောင်း သွေးဆောင်သောအားဖြင့်၊ ငါသည်ခရစ်ယာန်ဖြစ်လှပြီဟု ပေါလုအား ပြောဆိုလျှင်၊
²⁹ ပေါလုက၊ ကိုယ်တော်မှစ၍ ယနေ့တွင် အကျွန်ုပ်၏စကားကို ကြားသောသူအပေါင်းတို့သည်၊ ဤသံကြိုးကိုထား၍ အကျွန်ုပ်ကဲ့သို့သောသူဖြစ်လုသည် သာမက လုံးလုံးဖြစ်စေခြင်းငှါ ဘုရားသခင်ကို အကျွန်ုပ် ဆုတောင်းပါသည်ဟု လျှောက်လေ၏။
³⁰ ထိုအခါမင်းကြီးနှင့်ဗေရနိတ်သည် ထ၍ မြို့ဝန် မင်းမှစသော အပေါင်းအဘော်များတို့နှင့်တကွ၊
³¹ အခြားသို့သွားပြီလျှင်၊ ဤသူသည် အသေသတ်ခြင်း၊ အကျဉ်းထားခြင်းခံထိုက်သောအမှုကို မပြုဟု အချင်းချင်းပြောဆိုကြ၏။
³² အဂြိပ္ပ မင်းကလည်း၊ ဤသူသည်ကဲသော ဘုရင် ၏ အယူတော်ကို ခံပါမည်ဟု မဆိုမိလျှင် လွှတ်သင့်သည်ဟု ဖေတ္တုမင်းအားဆို၏။

 

၂၆:၁–၁၁။ ပေါလု၏ ငယ်ဘဝ။ ဘုရင် အဂ္ဂရိပ်သည် သတိဖြင့် အစည်းအဝေးကို ဦးစီးခဲ့သည်။ ပေါလုအား စကားပြောခွင့်ပေးရန် ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ “ခွင့်ပြုသည်” ဟူသော ကိုယ်ပိုင်မဟုတ်သော ပုံစံဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုနည်းဖြင့် ဖက်စတပ်ကိုပါ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ထိုခေတ်ဓလေ့အရ ပေါလုသည် လက်တစ်ဖက်ကို လက်ခလယ်သုံးချောင်းထောင်ပြီး လက်နှစ်ချောင်ခေါက်၍ မြှောက်ပြီးမှ စကားစခဲ့ပေမည်။ ယုဒရေးရာ အငြင်းပွားမှုဖြစ်သောကြောင့် ဖက်စတပ်ထက် ဘုရင်ရှေ့တွင် ပို၍လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုနိုင်ကြောင်း ယဉ်ကျေးစွာ စတင်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃)။

26:1–11. Paul’s Early Life. King Agrippa took charge of the session with caution. He used an impersonal form of speech to inform Paul that he could speak: epitrepetai—“You have permission” or “it is permitted,” rather than “I allow you,” in order to include Festus in the role of chairman. In accordance with the custom of the time, Paul may have raised his hand with three fingers up and two folded down. He began with a statement of courtesy. He could speak more freely to the king than he did before Festus since the litigation was regarding religious issues about which Agrippa was well informed (v. 3).

 

ပေါလု၏ ပထမဦးစွာ ကာကွယ်ချေပချက်မှာ ယုဒလူများက စွပ်စွဲသော်လည်း သူသည် ယုဒလူများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် မဟုတ်ကြောင်း ပြသရန် ဖြစ်သည်။ “ငါ့” “ငါတို့” ဟူသော စကားလုံးများဖြင့် သူတို့နှင့် တူညီကြောင်း ညွှန်ပြခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄-၇)။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ယေရှုရှလင်လူမျိုးများ သူ့ကို သိရှိခဲ့ကြပြီး ဖာရိရှဲတစ်ဦးအဖြစ် စိတ်အားထက်သန်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၄-၅)။ ရိုးသားစွာ သက်သေထွက်ဆိုလျှင် သူတို့သည် သူ့အား ဆန့်ကျင်မည့်အစား ထောက်ခံမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အငြင်းအခုံမှာ ဘုရားသခင်က ကတိထားတော်မူသော မယ်ရှိယကို မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ ဤစကားများနောက်ကွယ်တွင် ရောမတရားခွင်များအား ခရစ်ယာန်များကို လူမှုရေးရာဇဝတ်မှုဖြင့် စွပ်စွဲရန် သတိထားရန်၊ အမှန်မှာ ယုဒဘာသာရေး စိုးရိမ်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း သွယ်ဝိုက်ခေါ်ဆိုမှု ရှိနေသည်။

Paul’s first line of defense was to show that in spite of the fact that he was accused by Jews, he was not in conflict with the Jews because he was one of them, using the terms “my” and “our” to allude to his identity with them (vv. 4–7). Within his nation Paul had acquired quite a significant reputation. Since his youth the people of Jerusalem had been aware of the fact that he had been a zealous, activist Pharisee (vv. 4–5). If these people were willing to testify honestly, they would be not against him but for him. His argument was about the hope he shared with them regarding God’s promised Messiah. Behind these remarks we can detect an implied call to the Roman courts to be cautious not to accuse Christians of incivility or social crimes when in reality the problems they faced were motivated by Jewish religious concerns.

 

ပေါလုသည် သူပြောနေသော ကတိတော်နှင့် မျှော်လင့်ခြင်း၏ သဘောသဘာဝကို ယခင်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မဖော်ပြသေးပါ။ သူ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤကတိတော်သည် ယုဒဘာသာ၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဘာသာတရား၏ အဓိကအနှစ်သာရပင် ဖြစ်ကြောင်း ဦးစွာပြသရန်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၆:၇)။ ဤယုံကြည်ခြင်းသည် လူသေများ ထမြောက်ခြင်းကို ယုံကြည်ခြင်း (အခန်းငယ် ၂၆:၈) နှင့် နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်း (အခန်း ၂၄:၁၅၊ ၂၅ နှို့ဆိုင်) အပေါ်တွင် တည်ထောင်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဤအရာများသည် ဖာရိရှဲအားလုံး ယုံကြည်သော အချက်များဖြစ်သည်။ အငြင်းပွားစရာမှာ ဘုရားသခင်သည် လူသေများကို ထမြောက်စေနိုင်သည် ဟူသောအချက်မဟုတ်ဘဲ (အခန်း ၂၆:၈)၊ ယေရှု၏ထမြောက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ကတိတော်ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ရန်နှင့် ထို့ကြောင့် ထိုသူသည် ကတိတော်ရှင် မယ်ရှိယ ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ရန်ပင်ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၃:၃၂၊ ၂၃:၆၊ ၂၄:၁၄-၁၅၊ ၂၈:၂၀၊ ၂၃ နှို့ဆိုင်)။ ထို့ကြောင့် ပေါလုသည် ယေရှုကို ကတိတော်ရှင် မယ်ရှိယအဖြစ် ကြီးစွာသောစိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ဟောပြောခဲ့သည်။ ပေါလုသည် စတီဖန်၏အသေကောင်တွင် ပါဝင်ခဲ့မှုနှင့် ခရစ်ယာန်များစွာကို ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့မှုကို ပြောပြခဲ့ပြီး၊ ဤအရာအားလုံးကို ယဇ်ပုရောဟိတမင်းများကိုယ်စား ပြုခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည် (အခန်း ၂၆:၉-၁၀၊ အခန်း ၉:၁-၂ နှို့ဆိုင်)။ ထို့ပြင် တရားတိုက်များအတွင်း ခရစ်ယာန်များကို ပြင်းထန်စွာ ဒေါသထွက်ခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်ကို ကျိန်ဆဲစေရန် အတင်းအကြပ် လုပ်ခဲ့သည် (အခန်း ၂၆:၁၁) သို့မဟုတ် အချို့ဘာသာပြန်ဆိုသူများနှင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူများအရ ကျိန်ဆဲစေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ယေရှုကို ဆိုးဆိုခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို ကျိန်ဆဲခြင်းဟု ယူဆခဲ့သည် (၁ကောရိန်သု ၁၂:၃ နှို့ဆိုင်)။

 

Paul had not yet specified the nature of the promise and hope about which he was talking. His purpose was to first demonstrate that this promise represented the very essence of Jewish faith and religion (v. 7). This faith was founded on the belief in the resurrection of the dead (v. 8) and the last judgment (cf. 24:15, 25) shared by all Pharisees. The controversy was not whether God raises the dead (26:8) but whether to believe that the resurrection of Jesus was indeed the fulfillment of God’s promise and that consequently He was the promised Messiah (cf. 13:32; 23:6; 24:14–15; 28:20, 23). It was therefore with great zeal that Paul had been proclaiming Jesus as the promised Messiah. Paul also talked about his involvement in the death of Stephen and the persecution of many other Christians and indicated that he did all of these things on behalf of the high priests (26:9–10; cf. 9:1–2). We also learn that he had been obsessedly enraged against Christians in the synagogues and had compelled them to blaspheme (26:11)—or perhaps, according to some translators and interpreters, he tried to compel them to blaspheme. Speaking ill of Jesus (cf. 1 Cor. 12:3) was considered a blasphemy against God.

 

သူ၏အတိတ်အပြုအမူ၏ အမှောင်ကို ဖော်ပြပြီးနောက်၊ ပေါလုသည် ဒမာသက်လမ်းတွင် သူ့ထံရောက်လာသော ဗျာဒိတ်တော်၏ အလင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤအစီအရင်ခံစာရှည်ကြီးသည် သူ့ဘဝတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အဓိကပြောင်းလဲမှုကို နားထောင်သူများ ပိုမိုနားလည်စေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပေါလုကို ညှင်းပန်းခြင်းဖြင့် သူတို့သည် ပေါလုအတိတ်က ကျူးလွန်ခဲ့သော အမှားတူညီသောအမှားကို ကျူးလွန်နေခြင်း မဟုတ်ပါလား။

After describing the darkness of his past conduct, Paul described the light of the revelation that came to him on his way to Damascus. This rather long report was intended to help listeners to better understand the radical change he experienced in his life. By persecuting Paul, were they now not committing the same error Paul committed in his past?

 

အခန်း ၂၆:၁၂-၂၃။ ပါလု၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ပြန်ပြောပြခြင်း။ ဤအပိုင်းကို အပိုင်း ၃ ပိုင်းခွဲထားသည် (အခန်း ၁၂-၁၈၊ ၁၉-၂၁၊ ၂၂-၂၃ ကိုကြည့်)။ အပိုင်းတစ်ခုစီတွင် အချက် ၄ ချက်ပါဝင်သည်- ယေရှု၏ရူပါရုံ၊ ပေါလု၏အမှုတော်၊ သူ၏သတင်းစကား၊ နားထောင်သူများနှင့် သူတို့၏တုံ့ပြန်မှု။

26:12–23. Paul Recounts His Conversion. This section is divided into three parts (see vv. 12–18, 19–21, 22–23). Each one of these parts comprises four elements: the vision of Jesus, Paul’s ministry, his message, and his listeners and their response.

 

၁. ယေရှု၏ရူပါရုံ။ ဤသည်မှာ လုကာ၏ ဒမာသက်လမ်းတွင် ပေါလုနှင့် ယေရှုတွေ့ဆုံခြင်းကို တတိယအကြိမ် မှတ်တမ်းတင်ခြင်းဖြစ်သည် (တမန်တော် ၉:၃-၂၂၊ ၂၂:၃-၁၆ နှို့ဆိုင်)။ ယခင်မှတ်တမ်းများနှင့် အနည်းငယ်ကွဲလွဲမှုများရှိသော်လည်း၊ ဤတစ်ခုသည် ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ အရေးကြီးပြီး အထူးအာရုံစိုက်ရန် ထိုက်တန်သည်။ အပိုင်း ၄ ခုက ပထမအပိုင်းကို ထင်ရှားစေသည်- ပေါလုသည် ခရီးထွက်ခဲ့သည် (အခန်း ၂၆:၁၂)၊ အလင်းကိုမြင်ခဲ့သည် (အခန်း ၁၃)၊ အသံကိုကြားခဲ့သည် (အခန်း ၁၄)၊ စကားပြောခဲ့သည် (အခန်း ၁၅)။ ပေါလုသည် ခရီးထွက်ခဲ့သော်လည်း မှန်ကန်သောလမ်းပေါ်တွင် မခရီးနှင်ခဲ့ပါ။ ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် လမ်းဖြစ်သည် (အခန်း ၂၄:၁၄)၊ ကယ်တင်ခြင်း၏လမ်းဖြစ်သည် (အခန်း ၁၆:၁၇)။ သို့သော် ပေါလုသည် ဒမာသက်သို့ ခရီးသွားနေချိန်တွင် အမှောင်လမ်းပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် “ထာဝရဘုရား၏လမ်း” ကို မလိုက်ခဲ့ပါ (အခန်း ၁၈:၂၅၊ ၁၉:၉၊ ၂၃)။ သူသည် ဘုရားသခင်၏သားသမီးများကို ညှင်းပန်းခဲ့သည် (အခန်း ၂၆:၁၀) နှင့် ဘုရားသခင်ကို ကျိန်ဆဲစေရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည် (အခန်း ၁၁)။ သို့သော် ဤအမှောင်လမ်းပေါ်တွင် အလင်းကိုမြင်ခဲ့သည် (အခန်း ၁၃)။ ထိုအလင်းသည် ပေါလုကို လင်းစေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအလင်းသည် ယေရှုပင်ဖြစ်ပြီး (အခန်း ၁၅) သူဟောပြောရန် ခေါ်တော်မူခံရသော ဧဝံဂေလိအလင်းဖြစ်သည် (အခန်း ၂၃)။ ပေါလုသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ခရစ်တော်၏အသံကို သူ၏အတွင်းစိတ်နက်ရှိုင်းဆုံးတွင် ကြားခဲ့ပြီး၊ သူ၏မွေးရပ်ဘာသာစကား (ဟေဗြဲ သို့မဟုတ် အာရမိတ်) ဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုစကားများကို ပေါလုသည် ဘုရားသခင်ထံမှ အထောက်အကူဖြစ်သော သတင်းစကားအဖြစ် ယူဆခဲ့သည် (အခန်း ၂၂၊ ၁တိမောသေ ၁:၁၆ နှို့ဆိုင်)။ ဤအသံသည် မှန်ကန်သောလမ်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနိုင်စေခဲ့သည်။

1. The Vision of Jesus. This is Luke’s third account of Paul’s encounter with Jesus on the road to Damascus (cf. Acts 9:3–22; 22:3–16). Apart from minor differences compared to previous accounts, this one is theologically significant and deserves special attention. Four actions highlight the first section: Paul traveled (26:12), he saw (v. 13), he heard (v. 14), and he spoke (v. 15). Paul had left on a trip, but he was not traveling on the right path. Christianity is the Way (24:14), the way of salvation (16:17), but Paul was on the way of darkness as he traveled to Damascus. He was not following “the way of the Lord” (18:25; 19:9, 23). He was persecuting the children of God (26:10) and was pushing them to blaspheme God (v. 11). But while on this dark way he saw a light (v. 13). It enlightened Paul because that light was Jesus (v. 15) and the light of the gospel that he was called to proclaim (v. 23). Paul heard the voice of the heavenly Christ in the innermost of his being, speaking in his native tongue (Hebrew or Aramaic). His words were taken by Paul to be a helpful message from God (v. 22; cf. 1 Tim. 1:16). This voice made it possible for him to walk on the right path.

 

၂. ပေါလု၏အမှုတော်။ ယေရှုသည် ပေါလုကို ထထိုင်ရန်နှင့် ရပ်တည်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ သူသည် ပေါလုကို မြင်ခဲ့သည်များနှင့် ဘုရားသခင်ထံမှ ဗျာဒိတ်ပေးမည့်အရာများကို သက်သေခံရန်အတွက် ကျွန်နှင့် သက်သေဖြစ်လာစေရန် သူ့ထံပေါ်ထွန်းခဲ့သည် (အခန်း ၂၆:၁၆)။ ဤတွင် ခရစ်ယာန်အမှုတော်၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို ပေးထားသည်- ယေရှု၏ထမြောက်ခြင်းနှင့် သွန်သင်ချက်များကို သက်သေခံရန်ဖြစ်သည်။ သက်သေခံခြင်းသည် အချက်အလက်များကို ရုံဖော်ပြရုံသာမဟုတ်၊ ထိုအချက်များဖြင့် ပြည့်စုံပြီး တွန်းအားပေးခံရခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ပေါလု၏ ကယ်တင်ခြင်းသည် သူ၏သတင်းစကား၏ မှန်ကန်မှုကို သက်သေခံချက်ဖြစ်သည်။ ထိုခေါ်ဆိုမှုသည် နီးကပ်စွာ မငြင်းနိုင်သောအရာဖြစ်လာပြီး နာခံရန်မဖြစ်နိုင်သောအရာဖြစ်သည် (အခန်း ၂၆:၁၉၊ ဂလာတိ ၁:၁၆ နှို့ဆိုင်)။ သူသည် မယ်ရှိယအတွက် ရပ်တည်ပြီး သက်သေခံရန်သာ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏ခေါ်တော်မူခြင်းကို မဆီးတားခဲ့ပါ (အခန်း ၂၆:၂၂)၊ ထို့ကြောင့် သူ့မွေးဖွားမတိုင်မီကပင် သူ့အတွက် ရည်ရွယ်ထားသော ဘုရားသခင်၏အစီအမံကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည် (ဂလာတိ ၁:၁၅-၁၆)။ ပေါလုသည် သူ၏နားထောင်သူများနှင့် စာဖတ်သူများကို သူလုပ်ခဲ့သည်ကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ရန် သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြခဲ့သည်။

2. Paul’s Ministry. Jesus instructed Paul to rise up and stand. He appeared to him in order to make him a servant/minister and a witness of what he had seen and what God would reveal to him (Acts 26:16). Here, the definition of Christian ministry is given, which is to be witnesses of the resurrection and the teachings of Jesus. To be a witness is not just a matter of reporting facts; it implies being filled and compelled by these facts. Paul’s conversion is a testimony to the truthfulness of his message. The call becomes almost irresistible, something he could not disobey (26:19; cf. Gal. 1:16). He could not do anything else but to stand and testify for the Messiah. Paul did not resist the call of God on his life (Acts 26:22), and as such he fulfilled the divine plan that was intended for him before he was born (Gal. 1:15–16). Paul implied that his audience and readers should do as he did.

 

၃.ပေါလု၏သတင်းစကား။ ဘုရားသခင်၏သတင်းစကားသည် ပေါလု၏ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံ၏ သက်သေခံချက်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် အမှောင်မှ အလင်းသို့၊ စာတန်၏အာဏာမှ ဘုရားသခင်၏အာဏာသို့ ကိုယ်တိုင်ဖြတ်ကျော်ခဲ့သည် (အခန်း ၂၆:၁၈)။ ဤအတွေ့အကြုံက အခြားသူများကို နောင်တရပြီး ကယ်တင်ခြင်းသို့ လှည့်လာရန် ဖိတ်ခေါ်စေခဲ့သည် (အခန်း ၂၀)။ နောင်တရခြင်းဆိုသည်မှာ ယေရှု၏ထမြောက်ခြင်းကို ယုံကြည်ခြင်းသည် နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းနှင့် နက်ရှိုင်းစွာ ဆက်စပ်နေသောကြောင့် လိုအပ်သည် (အခန်း ၁၇:၃၀-၃၁၊ ဒံယေလ ၁၂:၂၊ ယောဟန် ၅:၂၉၊ ၂ပေတရု ၃:၇၊ ဗျာဒိတ် ၂၀:၁၁-၁၃ )။ ကယ်တင်ခြင်းသို့ လှည့်လာခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်း၏ဘဝသစ်ကို နေထိုင်ရန် စိန်ခေါ်ချက်ဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ထမြောက်ခြင်းသည် ယုဒနှင့် တပါးအမျိုးသားများအတွက် အသက်၏အလင်းကို ယူဆောင့ခဲ့သည် (အခန်း ၂၆:၂၃)။ ဘုရားသခင်သည် အပြစ်သားများ မသေဘဲ နောင်တရပြီး အမှန်တကယ် အသက်ရှင်နိုင်ရန် လိုလားတော်မူသည် (တရားဟော ၃၀:၁၉၊ ဟေရှာယ ၁၈:၂-၃၊ ၃၃:၁၁၊ ကောလောသဲ ၂:၄-၆၊ ၁တိမောသေ ၂:၄၊ ၂ပေတရု ၃:၉ နှို့ဆိုင်)။ ပါလု၏သတင်းစကားသည် မောရှေနှင့် ပရောဖက်များ၏ သွန်သင်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီခဲ့သည် (အခန်း ၂၆:၂၂)။

3. Paul’s Message. God’s message carried by Paul had become the testimony of his own experience. He had personally passed from darkness to light, from the power of Satan to that of God (Acts 26:18)—an experience that led him to invite others to repent and convert (v. 20). The call to repentance is needed because faith in the resurrection of Jesus is deeply connected to the last judgment (17:30–31; cf. Dan. 12:2; John 5:29; 2 Pet. 3:7; Rev. 20:11–13). And the call to conversion is a challenge to live a new life of faith. The resurrection of Jesus brought the light of life to both Jews and Gentiles (Acts 26:23). God wants sinners not to die but to repent and enjoy true life (cf. Deut. 30:19; Is. 18:2–3; 33:11; Col. 2:4–6; 1 Tim. 2:4; 2 Pet. 3:9). Paul’s message was consistent with the teachings of Moses and the prophets (Acts 26:22).

 

၄. နားထောင်သူများနှင့် သူတို့၏တုံ့ပြန်မှု။ ဂလာတိ ၂:၇-၈ အရ ပေါလုကို တပါးအမျိုးသားများဆီသို့ တမန်တော်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ လုကာဖော်ပြသော နားလည်မှုမှာ အတိအကျ မဟုတ်ပါ။ ပေတရုသည် ယုဒနှင့် တပါးအမျိုးသား (ကောနေလိ) တို့ဆီသို့ ဧဝံဂေလိကို ယူဆောင်လာရန် ဘုရားသခင်ခေါ်တော်မူခဲ့သလို၊ ပေါလုသည်လည်း တစ်ပါးနှင့်တစ်စွဲ သက်ဆိုင်သော သတင်းစကားကို ပေးခြင်းခံရသည်ဟု အခိုင်အမာဆိုခဲ့သည်။ သူသည် စေလွှတ်ခြင်းခံရသည် (အခန်း ၂၆:၁၇၊ ရောမ ၁:၁၊ ၁ကောရိန်သု ၉:၁၊ ဂလာတိ ၁:၁ နှို့ဆိုင်)၊ တမန်တော်အားလုံးကဲ့သို့ (မဿဲ ၂၈:၁၉) ယုဒနှင့် တပါးအမျိုးသားတို့အား ဟောပြောရန် (အခန်း ၂၆:၁၇၊ အခန်း ၂၂:၂၁ နှို့ဆိုင်)၊ ဒမာသက်မှ ယေရုရှလင်သို့၊ ယုဒပြည်မှ အခြားနိုင်ငံများသို့ (အခန်း ၂၆:၂၀)၊ ငယ်သူကြီးသူအားလုံးအား (အခန်း ၂၂)၊ လူမျိုးတိုင်းအား အလင်းယူဆောင်လာရန်ဖြစ်သည်၊ ယုဒ သို့မဟုတ် တပါးအမျိုးသား မခွဲခြားပါ။ ထိုအလင်းသည် သူ၏ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမဟုတ်၊ ဒမာသက်လမ်းတွင် သူ့ထံ ပေါ်ထွန်းခဲ့သော အလင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် လူမျိုးတိုင်းအတွက် အလင်းဖြစ်လာမည့် ထာဝရဘုရား၏ကျွန်ပင်ဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၄၉:၆)။ ယေရမိယကဲ့သို့ ပါလုသည် သားအိမ်ထဲမှ ခေါ်တော်မူခြင်းခံရသည် (ယေရမိ ၁:၅၊ ဂလာတိ ၁:၁၅ နှို့ဆိုင်)။ ယေရမိကဲ့သို့ လူမျိုးတိုင်းအတွက် ပရောဖက်ဖြစ်လာခဲ့သည် (ယေရမိ ၁:၅)။ ယေရမိကဲ့သို့ (ယေရမိ ၁:၁၀) ပါလု၏တာဝန်သည် တည်ဆောက်ရန်နှင့် စိုက်ပျိုးရန်ဖြစ်သည် (ယေရမိ ၁:၁၀၊ ၁ကောရိန်သု ၃:၆၊ ၁၄:၃၊ ၄၊ ၁၇၊ ဧဖက် ၂:၂၀၊ ၂၂)။ သူ၏ပရောဖက်ပြုတော်မူခြင်းနှင့် အာဏာသည် မေးခွန်းထုတ်စရာမရှိပါ။ ပေါလု၏သက်သခံချက်သည် ရုန်းကန်မှုမရှိဘဲ မပေးခဲ့ပါ။ ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးဖြင့်သာ သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည် (အခန်း ၂၆:၁၇) သူ့ကိုသတ်လိုသောသူများထံမှ (အခန်း ၂၁)။ သူ၏သတင်းစကားအတွက် နားထောင်သူများ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် သူ၏ဆရာခံခဲ့ရသော တုံ့ပြန်မှုနှင့် ဆင်တူသည်။

4. Paul’s Listeners and Their Response. On the basis of Galatians 2:7–8, Paul has been considered the apostle to the Gentiles. This is not exactly the understanding Luke conveys. Not only was Peter called by God to bring the gospel to both Jews and a Gentile (Cornelius), but Paul also claimed to have been given a message that was universal. He was sent (Acts 26:17; cf. Rom. 1:1; 1 Cor. 9:1; Gal. 1:1), like all the apostles (Matt. 28:19), to preach to both Jews and Gentiles (Acts 26:17; cf. 22:21) from Damascus to Jerusalem, from Judea to other nations (26:20), to the small and the great alike (v. 22), bringing light to all people, whether Jews or Gentiles (v. 23). The light was not his own, but it appeared to him on the road to Damascus. Jesus was indeed the Servant of the Lord described as the One who was to become a light to all nations (Is. 49:6). Like Jeremiah, Paul was called from the womb (Jer. 1:5; cf. Gal. 1:15). Like him, he became a prophet to all nations (Jer. 1:5). Like Jeremiah (Jer. 1:10) Paul’s mission was to build and to plant (Jer. 1:10; 1 Cor. 3:6; 14:3, 4, 17; Eph. 2:20, 22). His prophetic mission and authority were unquestionable. Paul’s testimony was not given without struggle. It took the power of God to deliver him (Acts 26:17) from those who wanted to kill him (v. 21). The listeners’ response to his message was similar to the response his Master had endured.

 

အခန်း ၂၆:၂၄-၃၂။ ပေါလု၏ ခံတွင်းချက်အတွက် တုံ့ပြန်မှုများ။ ဖက်စတု၏ တုံ့ပြန်မှုသည် အာသင်လူမျိုးတို့၏ တုံ့ပြန်မှုနှင့် ဆင်တူသည် (အခန်း ၁၇:၃၂)။ သေလူကို ထမြောက်စေနိုင်သည်ဟု သူ့အတွက် မယုံနိုင်ဖြစ်နေပုံရသည်။ ဤသည်မှာ တပါးအမျိုးသားများအတွက် အဓိပ္ပာယ်မဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (၁ကောရိန်သု ၁:၂၃)။ သူသည် ပေါလု၏သွန်သင်ချက်များကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပျက်စီးမှုဟု ယူဆခဲ့သည် (အခန်း ၂၆:၂၄)၊ သူ၏ပညာရေးသင်ကြားမှုကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည် (အခန်း ၂:၁၃)။ ဘုရားသခင်၏အသံကို နားထောင်လိုစိတ်မရှိသူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်များကို အကြောင်းပြရန် ထူးဆန်းသောအကြောင်းပြချက်များ ရှာတွေ့တတ်သည် (ဥပမာ အခန်း ၂:၁၃)။ ပေါလုသည် ဖက်စတုကို လေးစားစွာ ဖြေကြားခဲ့ပြီး၊ သူပြောသောအရာများသည် မှန်ကန်ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသည်ဟု ဆိုသည် (အခန်း ၂၆:၂၅)၊ ဒဿနိကဗေဒ၏ မဏ္ဍိုင်နှစ်ခုဖြစ်သည်။ သူသည် အဂြိပ္ပအား ယေရှုနှင့်ပတ်သက်သော သူ၏သွန်သင်ချက်များကို ကောင်းစွာသိရှိပြီး အပြည့်အဝ သတိထားမိသည်ဟု ပြောခဲ့သည် (အခန်း ၂၆)။

26:24–32. Reactions to Paul’s Defense. Festus reacted in a similar way as the Athenians had (17:32). Apparently, it was inconceivable to him that a dead person could be raised from the grave. This was folly to the Gentiles (1 Cor. 1:23). He attributed Paul’s teachings to mental damage (Acts 26:24) that his academic training had done to him (2:13). Someone who is not willing to listen to the voice of God may come up with strange reasons to justify decisions (e.g., Acts 2:13). Paul answered Festus respectfully, telling him that what he said was truthful and reasonable (26:25), the two pillars of philosophy. He told Agrippa that his teachings about Jesus were well known and that he was fully aware of them (v. 26).

 

ပေါလုသည် ငြင်းခုန်သူသာမဟုတ်၊ ပျက်စီးမည့်သူများ၏ ကယ်တင်ခြင်းကို စိတ်ဝင်စားသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အဂ္ဂရိပ္ပါအား သွယ်ဝိုက်စွာ ဆုံးမခဲ့သည်။ ပေါလုသည် ဘုရင်သည် ပရောဖက်များကို ယုံကြည်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ပြီး၊ ထမြောက်ခြင်းကို ယုံကြည်သော်လည်း ယေရှု၏ထမြောက်ခြင်းကို မယုံကြည်ပုံရသည်။ ဘုရင်၏ဖြေကြားချက်ကို ဘာသာပြန်ရန် ခက်ခဲသည် (အခန်း ၂၆:၂၈)။ ၎င်းကို “နည်းနည်းလေးနှင့် ငါ့ကို ခရစ်ယာန်ဖြစ်အောင် နှိုးဆော်နေသလား”၊ “ခဏတော့တွင် ငါ့ကို ခရစ်ယာန်ဖြစ်အောင် နှိုးဆော်မည်” သို့မဟုတ် “ဤမျှတိုတောင်းသောအချိန်ဖြင့် ငါ့ကို ခရစ်ယာန်ဖြစ်အောင် နှိုးဆော်နေသလား” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သည်။ ပေါလုသည် နားထောင်သူအားလုံးကို ဆုံးမခဲ့ပြီး၊ အဂ္ဂရိပ္ပါနှင့် အခြားနားထောင်သူအားလုံး သူကဲ့သို့ ခရစ်ယာန်ဖြစ်လာရန် ဘုရားသခင်အား ဆုတောင်းခဲ့သည် (အခန်း ၂၉)။ သူတို့အားလုံးသည် သူထာဝရဘုရားထံမှ ခံစားခဲ့ရသောအရာကို ခံစားရစေလိုခဲ့သည်။ တင်းမာမှုကို လျှော့ချရန်၊ ပျော်ရွှင်ဖွယ် ဟာသအနည်းငယ်ဖြင့် “ဤသံကြိုးများကလွဲ၍” ဟု ထည့်ပြောခဲ့သည် (အခန်း ၂၉)။ အဂ္ဂရိပ္ပါ၏ ရှက်ရွံ့မှု ထင်ရှားလာခဲ့ပြီး၊ ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ဘဲ အန္တရာယ်ရှိသော စကားပြောဆိုမှုကို အဆုံးသတ်ရန် ထထိုင်ခဲ့သည်။ ပေါလုသည် စွဲချက်တင်ခံရသော အပြစ်မရှိကြောင်း ရှင်းလင်းခဲ့သည် (အခန်း ၃၁)။ အဂ္ဂရိပ္ပါ မသိခဲ့သောအရာမှာ ပေါလုကို ရောမသို့ ပို့ဆောင်ရန် ဘုရားသခင်၏အစီအမံဖြစ်သည်။

Paul was not just a debater but a person interested in the salvation of the perishing. As such, he indirectly made an appeal to Agrippa. Paul was convinced that the king believed in the prophets and that he probably believed in the resurrection, although not in the resurrection of Jesus. The king’s answer is difficult to translate (Acts 26:28). It can be translated, “You almost [oligos—“little” or “short”] persuade me to become a Christian,” “In a short time you will persuade me,” or “Are you trying to persuade me in such a short time?” Paul appealed also to the audience, sharing his prayer to God that Agrippa as well as all the other hearers would become a Christian like he was himself (v. 29). He wanted for all of them to have what he received from the Lord. In order to release any possible tension, he added with a touch of wistful humor, “except for these chains” (v. 29). The embarrassment of Agrippa became obvious, and not knowing what else to say, he rose to end a risky dialogue. Clearly, Paul was innocent of the charges raised against him (v. 31). What Agrippa did not know was that it was God’s plan to take Paul to Rome.

 

ဤတရားခွင်ပုံဆိုင်ရာ အသွင်အပြင်၏ နိဂုံးသည် တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် နောက်လာမည့်အရာကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်သည်။ ပေါလုသည် ရောမတွင် အကျဉ်းသားဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ထိုအချက်က သူ၏အမှုတော်ကို ပြည့်စုံစေခြင်းကို မတားဆီးခဲ့ပါ (အခန်း ၂၈:၃၀-၃၁)။ ပေါလုသည် အကြိမ်ကြိမ် အပြစ်မရှိကြောင်း တွေ့ရှိခံရပြီးနောက် (အခန်း ၂၆:၃၂) စွဲချက်တင်ခြင်းမရှိဘဲ အကျဉ်းသားအဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေခဲ့သည် (အခန်း ၂၅:၂၆)။ အခြေအနေသည် ရုံမတရားဖြစ်နေသည် (အခန်း ၂၅:၂၇)။ မတရားသော စီရင်ချက်ရှိမှသာ အဆင့်မြင့်တရားရုံးသို့ အယူချင်းတင်နိုင်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် လူ့မတရားမှုကို အသုံးပြု၍ ကိုယ်တော်၏အစီအမံများကို ဆောင်ရွက်တတ်သည် (အခန်း ၂၃:၁၁)။ ထို့ကြောင့် ပေါလုသည် စိတ်အားထက်သန်သူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မကြောက်ဘဲ ရောမသို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့သည်။

The finale of this court appearance anticipates what is to come in the book of Acts. Paul was made a prisoner in Rome, but this fact did not prevent him from fulfilling his ministry (28:30–31). Paul remained a prisoner without charges ever being registered against him (25:26) after being found innocent several times (26:32). The situation was simply unreasonable (25:27). An appeal to a higher court was possible only in the event of an unjust sentence. But God sometimes uses human absurdity to carry out His plans (23:11). Thus, Paul was able to go safely to Rome without fear of assault by zealots.