Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၂၄ တမန်

နောက် ငါးရက်လွန်သောအခါ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း အာနနိသည် တေရတုလုအမည်ရှိသော ရှေ့နေမှစ၍၊ လူအကြီးအကဲတို့နှင့်တကွ ကဲသရိမြို့သို့ သွားကြသဖြင့်၊ ပေါလု၏အကြောင်းကို မြို့ဝန်မင်းထံ၌ လျှောက်ထားကြ၏။
² ပေါလုကိုခေါ်ပြီးမှ၊ တေရတုလုသည် အပြစ်တင်သော စကားကိုလျှောက်ဆိုသည်မှာ၊ မြတ်တော်မူ သောဖေလဇ်မင်း၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုန်းတော်ကို ခိုလှုံ၍ အလွန်ငြိမ်သက်စွာ နေရသဖြင့်၊ ကိုယ်တော် ကြည့်ရှု ပြုစုတော်မူခြင်း ကျေးဇူးတော်ကို ဤလူမျိုးသည် ခံရပါ သည်ဖြစ်၍၊
³ အရပ်ရပ်တို့၌ အကျွန်ုပ်တို့သည် အစဉ်မပြတ် ကျေးဇူးတော်ကို အလွန်သိတတ်သော စိတ်နှင့်ခံရပါ၏။
⁴ အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော်ကိုကြာမြင့်စွာ နှောင့်ရှက်ခြင်း အပြစ်နှင့်လွတ်ခြင်းငှါ၊ အကျဉ်းအားဖြင့် လျှောက်သောစကားကို ဖြည်းညှင်းသောစိတ်တော်နှင့် နားထောင်တော်မူမည်အကြောင်း အသနားတော်ခံပါ၏။
⁵ နာဇရက်ဘာသာဝင်သူတို့တွင် အကြီးလုပ်၍ အရပ်ရပ်တို့၌ ယုဒလူအပေါင်းတို့ကို ထစေခြင်းငှါ နှိုးဆော်သော ဤလူဆိုးကို အကျွန်ုပ်တို့သည် တွေ့ကြပါပြီ။
⁶ သူသည် ဗိမာန်တော်ကို ရှုတ်ချခြင်းငှါပြုပါပြီ။ အကျွန်ုပ်တို့သည် သူ့ကိုဘမ်းဆီး၍၊ အကျွန်ုပ်တို့ တရား အတိုင်းစီရင်ခြင်းငှါ အလိုရှိကြသည်တွင်၊
⁷ စစ်သူကြီးလုသိသည် စစ်သူရဲများနှင့်လာ၍ အကျွန်ုပ်တို့ လက်မှနှုတ်ပြီးလျှင်၊
⁸ အမှုလုပ်သောသူတို့ကို ကိုယ်တော်ထံသို့ သွားစေမည်အကြောင်း စီရင်ပါ၏။ ဤသူကို ကိုယ်တော်တိုင် စစ်တော်မူလျှင်၊ အကျွန်ုပ်တို့အပြစ်တင်သောအကြောင်း အရာများကို သေချာစွာ သိနိုင်တော်မူမည်ဟု လျှောက်ထား၏။
⁹ ယုဒလူတို့ကလည်း၊ ဤစကားမှန်ပါသည်ဟု ဝန်ခံကြ၏။
¹⁰ မြို့ဝန်မင်းသည် အမှတ်ပေး၍၊ ပေါလုသည် လျှောက်ရသော အခွင့်ကိုရလျှင်၊ ကိုယ်တော်သည် ဤလူမျိုးကို တာရှည်စွာအုပ်စိုးတော်မူသည်ကို အကျွန်ုပ် သိ၍၊ သာယာသောစိတ်နှင့်ကိုယ်အပြစ်ဖြေရာ စကားကို လျှောက်ဝံ့ပါ၏။
¹¹ အကျွန်ုပ်သည် ကိုးကွယ်ခြင်းငှါ ယေရုရှလင်မြို့ သို့ တက်သွား၍၊ ယခု တဆယ်နှစ်ရက်သာရှိသည်ကို ကိုယ်တော်သိနိုင်တော်မူ၏။
¹² ဗိမာန်တော်၌ တစုံတယောက်သောသူနှင့် အကျွန်ုပ် ဆွေးနွေးငြင်းခုံသည်ကို သူတို့မတွေ့ကြပါ။ တရားစရပ်တို့၌၎င်း၊ မြို့ထဲ၌၎င်း၊ လူများကို မငြိမ်မသက် စေခြင်းငှါ အကျွန်ုပ်နှိုးဆော်သည်ကို သူတို့မတွေ့ကြပါ။
¹³ ယခုတွင်အကျွန်ုပ်ကို အပြစ်တင်သောအမှု၌ သက်သေမပြနိုင် ကြပါ။
¹⁴ သို့သော်လည်း ဒိဌိအယူဟူ၍ သူတို့ခေါ်တတ် သော ဘာသာအတိုင်းအကျွန်ုပ်သည် မိစဉ်ဘဆက် ကိုးကွယ်သော ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်သည်ဟု ရှေ့တော်၌ အကျွန်ုပ်ဝန်ခံပါ၏။ ပညတ္တိကျမ်း၊ အနာဂတ္တိ ကျမ်းတို့၌ စီရင်ရေးထားသမျှတို့ကို အကျွန်ုပ်ယုံပါ၏။
¹⁵ ဖြောင့်မတ်သောသူ၊ မဖြောင့်မတ်သော သူရှိ သမျှတို့သည် သေခြင်းမှ ထမြောက်ကြလိမ့်မည်ဟူ၍၊ သူကို့မြော်လင့်သည်နည်းတူ၊ အကျွန်ုပ်လည်း ဘုရား သခင်ကို အမှီပြု၍ မြော်လင့်ပါ၏။
¹⁶ ထိုကြောင့်၊ ဘုရားသခင်ကိုပြစ်မှားပြီ၊ လူတို့ကို ပြစ်မှားပြီဟု ကိုယ်စိတ်နှလုံးသည်ကိုယ်၌ အပြစ်တင်ခွင့် နှင့် အစဉ်ကင်းလွတ်မည်အကြောင်း အကျွန်ုပ်သည် ကြိုးစားအားထုတ်ပါ၏။
¹⁷ နှစ်ပေါင်းများစွာလွန်သောအခါ၊ အမျိုးသား ချင်းတို့အား စွန့်ကြဲပေးကမ်းခြင်းအမှု၊ ဘုရားသခင်အား ပူဇော်သက္ကာပြုခြင်းအမှုနှင့် အကျွန်ုပ်ရောက်လာသည် တွင်၊
¹⁸ ဗိမာန်တော်၌ လူအစုအဝေးမရှိ၊ ရုန်းရင်းခတ် မျှမပြုဘဲ၊ စင်ကြယ်ခြင်းကိုပြုလျက်ရှိသည်ကို၊ အာရှိ ပြည်ကလာသောယုဒလူ အချို့တို့သည် တွေ့ကြပါ၏။
¹⁹ ထိုသူတို့သည် အကျွန်ုပ်အပြစ်တင်စရာရှိလျှင်၊ အထံတော် သို့ကိုယ်တိုင်လာ၍အပြစ်တင်အပ်ပါ၏။
²⁰ သို့မဟုတ်အကျွန်ုပ်သည် လွှတ်အရာရှိတို့ ရှေ့မှာ ရှိသောအခါ၊ သေသောသူတို့သည် ထမြောက်ခြင်း အကြောင်းနှင့်၊
²¹ အကျွန်ုပ်သည် သင်တို့ရှေ့၌ ယနေ့စစ်ကြော စီရင်ခြင်းကို ခံရ၏ဟုကြွေးကြော်သော စကားသံ တခွန်း ကိုထားလျှင်၊ အကျွန်ုပ်၌ အဘယ်အပြစ်ကို တွေ့ကြသည် ကို ယခုရှိသော ဤသူတို့သည် ပြောကြပါစေဟု ပေါလု လျှောက်၏။
²² ဖေလဇ်မင်းကလည်း၊ စစ်သူကြီးလုသိ ရောက်လာသောအခါ၊ သင်တို့အမှုကို ငါစစ်ဦးမည်ဟု ထိုဘာသာကိုသာ၍ နားလည်သောသူဖြစ်လျက်၊ မစီရင် ဘဲ သူတို့ကို လွှတ်လိုက်၏။
²³ ပေါလုကို အကျဉ်းမထားဘဲစောင့်၍နေစေ။ သူ၏အဆွေအမျိုးတို့သည် သူ့ထံသို့လာ၍ လုပ်ကျွေး ကြစေဟု တပ်မှူးကိုမှာထား၏။
²⁴ ထိုနောက်များမကြာ၊ ဖေလဇ်မင်းသည် ယုဒ အမျိုးဖြစ်သော မိမိခင်ပွန်းဒြုသိလေနှင့် တကွလာပြီး လျှင်၊ ပေါလုကိုခေါ်၍ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့်ယှဉ် သော စကားကို နားထောင်လေ၏။
²⁵ ပေါလုသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားနှင့် ကာမဂုဏ်ချုပ်တည်းခြင်း တရားကို၎င်း၊ နောက်ဖြစ်လတံ့သော စစ်ကြောစီရင်ခြင်းကို၎င်း ဟောပြောလျှင်၊ ဖေလဇ်မင်းသည် ကြောက်လန့်ခြင်းသို့ရောက်၍၊ ယခုသွားဦးလော့။ နောက်မှအဆင်သင့်သောအခါ ငါခေါ်ဦးမည်ဟု ဆို၏။
²⁶ ပေါလုသည် မိမိလွတ်ရအောင် ငွေပေးမည်ဟု ထိုမင်းသည်ထင်မှတ်လျက်၊ မကြာမကြာပေါလုကို ခေါ်၍ သူနှင့်စကားပြောလေ၏။
²⁷ နှစ်နှစ်စေ့သောအခါ ပေါကိဖေတ္တုသည် ဖေလဇ်မင်း၏အရာကို ရသဖြင့်၊ ဖေလဇ်မင်းသည် ယုဒ လူတို့အား ကျေးဇူးပြုလိုသောစိတ်နှင့် ပေါလုကို အကျဉ်းထားရစ်စေ၏။

 

၂၄:၁–၉။ ပုန်ကန်မှုဖြင့် စွဲချက်တင်ခြင်း။ ပါလုသည် ကဲသာရိယမြို့ အုပ်ချုပ်ရေးမင်း၏ နန်းတော်တွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်ခဲ့သည်မှာ ငါးရက်သာ ရှိသေးသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း အနနိသည် ဆဒ္ဒုကဲ အချို့ကို စုဆောင်း၍ ရောမဥပဒေကို ကျွမ်းကျင်သည့် ပြောစွမ်းတီးစွမ်း ရှိသူ တေတုလု အပါအဝင် ကဲသာရိယသို့ လာရောက်ခဲ့သည်။ တေတုလု၏ လက်တင်အမည်အရ သူသည် ရောမလူမျိုး ဖြစ်နိုင်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း အနနိသကိုယ်တိုင် ကဲသာရိယသို့ လာခဲ့ခြင်းသည် ယေရုရှလင်ဘာသာရေးအာဏာပိုင်များအတွက် ဤကိစ္စ မည်မျှ အရေးကြီးကြောင်း ပြသသည်။ သူတို့သည် အပြစ်ရှိကြောင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချမှတ်လိုပြီး ထင်ရှားသည့် ယုဒခေါင်းဆောင်များ၏ အဖွဲ့သည် ဖေလစ်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

24:1–9. Accused of Sedition. Paul lived in peace for five days in Caesarea in the governor’s palace. The high priest Ananias took advantage of this time to gather a few Sadducee accomplices, including Tertullus, a rhetorician and lawyer familiar with Roman law. He was probably Roman, considering his Latin name. The fact that the high priest Ananias went to Caesarea himself demonstrates how important this case was to the religious authorities in Jerusalem. They wanted a guilty verdict, and they hoped that such a prestigious group of Jewish dignitaries would influence Felix accordingly.

 

တေတုလုသည် ဖေလစ်ကို ချီးကျူးဂုဏ်ပုဒ်ဖြင့် စကားကို စတင်ခဲ့သည် (အခန်းငယ်  ၂-၃)။ ဤလူများ၏ ယုံကြည်မှု မရှိသည်ကို သိရှိလျက် လုကာသည် သူတို့၏ စကားကို အသေးစိတ် မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ခြင်းသည် လုကာ၏ သမိုင်းမှတ်တမ်း၏ ယုံကြည်ဖွယ်ရာကို ပိုမို ထင်ရှားစေသည်။ တကယ်တမ်း ဖေလစ်ကို ငြိမ်းချမ်းရေး ဆောင်ကြဉ်းပေးသူဟု ချီးကျူးထားသည် (အခန်းငယ်  ၂)။ သို့သော် နိုင်ငံတွင် ပုန်ကန်မှုများ ဖြစ်ပွားနေချိန် (တမန်တော် ၂၁:၃၈)၊ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများဖြင့် သာယာဝပြောရေး ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်ဟု ဆိုသည် (အခန်းငယ်  ၂)၊ လူများစွာ၏ ထောက်ခံမှု ရရှိသည်ဟု ဆိုသော်လည်း ယုဒလူများစွာ သူ့ကို ဆန့်ကျင်နေခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃)။

Tertullus began his speech with thanksgiving in honor of Felix (vv. 2–3). It is impressive that Luke would so carefully report what these people said considering their unreliable character. This adds credibility to the veracity of Luke’s historical account. Indeed, Felix is praised for the peace he was procuring (v. 2) while the country was undergoing several rebellions (cf. Acts 21:38), for reforms (v. 2) that brought prosperity, and for widespread support of the people (v. 3) while many Jews were rebelling against him.

 

ဖေလစ်သည် လိမ်ညာသည့် ချီးကျူးမှုများကို စိတ်မရှည်သလို ပြသလာသဖြင့် တေတုလုသည် နိဒါန်းစကားကို ရပ်တန့်ပြီး (အခန်းငယ်  ၄) ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ ပေါလုအပေါ် စွဲချက်သုံးခုကို တင်ပြခဲ့သည်—ပထမစွဲချက်သည် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး ပေါလုသည် အများပြည်သူ စည်းမျဉ်းကို ခြိမ်းခြောက်သူ ဖြစ်ကြောင်း ပြသရန် ရည်ရွယ်သည် (အခန်းငယ်  ၅)။ ရောမအတွက် အလွန်စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကိစ္စဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ယုဒလူများအကြား အုံကြွမှု ဖန်တီးသည်ဟု ဆိုသည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် နာဇရက်ဂိုဏ်းဟု ခေါ်သည့် ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်ဟု စွပ်စွဲခဲ့သည် (အခန်းငယ်  ၅)။ ထို့ကြောင့် အလွန်အန္တရာယ်များသည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ဗိမာန်တော်ကို ညစ်ညမ်းစေခဲ့သည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့သည် (အခန်းငယ်  ၆)။ ထိုအမှုသည် တရားအရ သေဒဏ်ခံရနိုင်သည်။ အချို့ဂရိလက်ရေးမူများတွင် အပိုဒ် ၆ခ-၈က မပါဝင်ပေ။ ထိုအပိုဒ်များတွင် တေတုလု၏ ထပ်မံစွပ်စွဲချက်များ ပါဝင်ပြီး လုဇိယသည် ပေါလုကို သူတို့၏ လက်မှ ဆွဲယူသွားခဲ့သည်ဟု၊ ထို့နောက် ဖေလစ်ထံ လာရောက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်ဟု ဆိုထားသည် (အခန်းငယ်  ၇-၈က)။ ထို့ကြောင့် ယေရုရှလင်စစ်သူကြီးကို အသရေဖျက်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။ သို့သော် တေတုလုသည် ဥပဒေအချက်တစ်ခုတွင် အမှားပြုခဲ့သည်။ လုဇိယသည် စွဲချက်တင်သူများကို ဖေလစ်ထံ လာရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်ဟု ဆိုသော်လည်း တကယ်တမ်း ထိုသို့ မတောင်းဆိုခဲ့ချေ။ ရှိနေသည့် ယုဒလူများသည် တေတုလု၏ စကားကို အတည်ပြုနေသည့် အခြေအနေသည် ပို၍ ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

Felix seemed to show signs of impatience with so much hypocritical flattery. Tertullus decided to end his opening words (v. 4) and to deal with the matters at hand. Three complaints were raised against Paul: The first accusation was the most important because it was designed to show that Paul was a threat to the public order (v. 5), a matter of great interest to Rome. Paul, he said, created strife or insurrection among the Jews. Paul was then accused of being the leader of a sect, that of the Nazarenes (v. 5). This made him a most dangerous person. Lastly, it was stated that Paul had desecrated the temple (v. 6), which legally required the death penalty. Verses 6b–8a are not found in some Greek manuscripts. They convey further details of Tertullus’s attempts at accusation, adding that the Sanhedrin had not been able to try Paul because Lysias took him from their control and then asked them to come to see Felix (vv. 7–8a). A charge was thus brought against the commander of Jerusalem in order to discredit or reduce the value of his official report. But Tertullus erred on a matter of the law. He said that Lysias requested the accusers to appear before Felix, but in fact he had never made that request. The scene was all the more preposterous in that the Jews who were present were fully corroborating the lawyer’s statements.

 

သို့သော် ဖီးလစ်စ်သည် လှည့်စားခံရနိုင်သူ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ စွဲချက်များသည် အလွန်မရေရာလှပြီး ကိစ္စကို ထပ်မံစုံစမ်းရန် တောင်းဆိုခြင်းသည် ဖေလစ်အား မျက်နှာပျက်ခြင်း မရှိဘဲ ကိစ္စကို ဆွဲဆန့်နိုင်စေခဲ့သည်—နှစ်နှစ်တာကာလ ဆွဲဆန့်ခဲ့သည်။ ကိစ္စကို မြှုပ်နှံထားရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဖီးလစ်စ်သည် ယုဒလူများကို ပေါလုကို မလွှတ်ပေးမည်ဟု ကတိပေး၍ ကျေနပ်စေခဲ့သည် (အခန်းငယ်  ၂၇)။ သို့သော် ပေါလုအား နှိုင်းယှဉ်လျှင် လွတ်လပ်မှု ပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ်  ၂၃)။

However, Felix was not fooled. The charges were far too vague, and the request to further investigate the matter allowed Felix to handle the matter without losing face and to drag the case on for two years. It was a way to bury the issue. Felix satisfied the Jews with the promise not to release Paul (v. 27). But he granted Paul relative freedom (v. 23).

 

၂၄:၁၀–၂၁။ ဖီးလစ်စ်ရှေ့တွင် ပေါလု၏ ကာကွယ်ချေပချက်။ တမန်တော်၏ ကာကွယ်ချေပချက်သည် ရောမဥပဒေအတိုင်း လိုက်နာခဲ့သည်။ အောက်ပါအချက်များကို ပြသရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ တရားစွဲဆိုမှုသည် ဖီးလစ်စ်ထံ တင်ပြရန် အကြောင်းမရှိချေ၊ အကြောင်းမူကား အများပြည်သူဆိုင်ရာ ဥပဒေနှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ ရိုးရိုးဘာသာရေးအငြင်းပွားမှုသာ ဖြစ်သည်။ တရားစွဲဆိုသူများသည် မည်သည့်အပြစ်မျှ သက်သေမတင်ပြနိုင်ခဲ့။ ပေါလုကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းသည် ဥပဒေအခြေခံ မရှိချေ။ ရောမဥပဒေအရ အုပ်ချုပ်ရေးမင်းကြီးက ခွင့်ပြုချက်ပေးပြီးမှ ပေါလုသည် စကားပြောခွင့်ရခဲ့သည်။ သူ၏ နိဒါန်းသည် အလွန်နှိမ့်ချပြီး တာတုလု၏ လျှာချိုချိုပြောဆိုမှုနှင့် အလွန်ကွာခြားသည်။ ဖီးလစ်စ်သည် ရာထူးတွင် ခြောက်နှစ်ခန့်ရှိပြီး ပြည်နယ်အခြေအနေကို လုံလောက်စွာ သိရှိထားသောကြောင့် ပေါလုသည် သူ့ကို ယုံကြည်နိုင်ခဲ့သည်။

24:10–21. Defense before Felix. The defense of the apostle was in keeping with the rules of Roman law. It attempted to show the following: the complaint had no reason to be presented to Felix because it was not a matter of public law but a simple religious dispute; the accusers failed to present any evidence of wrongdoing; the detention of Paul lacked a legal basis. After being granted authorization by the governor to speak, as required by Roman law, Paul began his defense. The moderation of his introduction contrasts greatly with the flattery of Tertullus. Felix had been in his post for a half dozen years and was sufficiently aware of the situation in the province for Paul to trust him.

 

ပေါလုသည် ဆန်ဟီဒရင်ကောင်စီ၏ စွပ်စွဲချက်များကို အလွယ်တကူ စစ်ဆေးနိုင်သော အချက်အလက်များဖြင့် ပထမဦးစွာ ပယ်ချခဲ့သည်။ တာတုလုက သူပြောသမျှ စစ်ဆေးနိုင်သည်ဟု ဆိုထားသောကြောင့် (၂၄:၈) ပေါလုက ဖေလိတ်အား အမှန်တကယ် စစ်ဆေးကြည့်ရန် အကြံပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ ပေါလုသည် ယေရှုရှလင်မြို့တွင် ရက်ပေါင်း ဆယ့်နှစ်ရက်သာ ရှိခဲ့သည်ဖြစ်ရာ အုံကြွမှုတစ်ခု စီစဉ်ရန် လုံးဝမလုံလောက်ကြောင်း ဖီးလစ်စ်အား ရှင်းပြခဲ့သည် (အခန်းငယ်  ၁၁)။ သူသည် ပသခါပွဲအတွက် ဘုရားဖူးများကဲ့သို့ ကိုးကွယ်ရန်သာ ယေရှုရှလင်သို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ်  ၁၁)။ ဗိမာန်တော်၌ဖြစ်စေ၊ တရားဇရပ်များ၌ဖြစ်စေ၊ မြို့တစ်မြို့လုံး၌ဖြစ်စေ မည်သည့်အုံကြွမှုမျှ မဖြစ်စေခဲ့၊ စွပ်စွဲချက်များကို သက်သေပြနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည် (အခန်းငယ်  ၁၂-၁၃)။

Paul began by refuting the accusations of the Sanhedrin by providing the facts of the case that could be easily verified. Since Tertullus indicated that what he said was verifiable (24:8), Paul suggested to Felix to go ahead and actually check the facts (v. 11). Paul indicated that an investigation should be relatively easy considering the fact that Paul had been present in Jerusalem for only twelve days—clearly, not enough time to organize a mutiny (v. 11). Paul had come to Jerusalem for the sole purpose of worshiping, as pilgrims did during Passover (v. 11), he had caused no incident in the temple, in synagogues, or in any part of the city (v. 12), and no evidence could be brought forth to validate the charges (v. 13).

 

ကာကွယ်ချေပချက်၏ ဒုတိယအပိုင်းတွင် ပေါလုသည် ယုံကြည်ခြင်းဝန်ခံချက်ကို ပြုခဲ့သည်။ သခင်ယေရှုက ဟောကြားထားသည့်အတိုင်း (မဿဲ ၁၀:၁၇-၁၈) သူသည် ထိုအခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူ၏ ဝန်ခံချက်သည် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ သဘောသဘာဝကို အလင်းပေးသောကြောင့် အထူးအာရုံစိုက်ခံရထိုက်သည်။ ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် တရားဟောရာကျမ်း ၆:၄ ကို သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းဝန်ခံချက်အဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ “အိုဣသရေလအမျိုး၊ နားထောင်လော့၊ ထာဝရဘုရားသခင်သည် ငါတို့ဘုရားသခင်၊ တစ်ပါးတည်းသော ထာဝရဘုရားဖြစ်တော်မူ၏။” ခရစ်ယာန်များကမူ “ယေရှုခရစ်တော်သည် သခင်ဖြစ်တော်မူ၏” ဟူ၍ ဝန်ခံကြသည် (ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၁)။ ဤအများသိသော ယုံကြည်ခြင်းဝန်ခံချက် (၁တိမောသေ ၆:၁၂) သည် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် လိုအပ်ချက်ဖြစ်ပြီး (ရောမ ၁၀:၉-၁၀) ကိုးကွယ်ခြင်း၏ အဓိကအချက်ဖြစ်သည် (ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၀၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၁၅)။ သို့သော် ဣသရေလ၏ ဝန်ခံချက်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း မဟုတ်ချေ။

In the second part of his defense Paul provided a confession of faith. He happened to be in the very condition Jesus had predicted (Matt. 10:17–18). His confession was deserving of special attention because it shed a great deal of light on the nature of Christianity. The people of Israel considered Deuteronomy 6:4 their confession of faith: “Hear, O Israel: The Lord our God, the Lord is one.” Christians specified in a form of confession that “Jesus Christ is Lord” (Phil. 2:11). This public confession of faith (1 Tim. 6:12) is a requirement for salvation (Rom. 10:9–10) and is at the heart of worship (Phil. 2:10; Heb. 13:15). It was not, however, in competition with the Israelite confession of faith.

 

ပေါလုက ငါ့ဘိုးဘေးတို့၏ ဘုရားသခင်ကို ငါကိုးကွယ်သည်ဟု ဝန်ခံခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ယုံကြည်ခြင်းသည် ယုဒဘာသာနှင့် ဆန့်ကျင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ တရားဟောရာကျမ်းနှင့် ပရောဖက်ကျမ်းများ၏ သတင်းစကားပေါ်တွင် တည်နေသည် (တမန်တော် ၂၄:၁၄)။ ယနေ့ခေတ် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်ဘာသာပညာရှင်အချို့က အငြင်းပွားသည့်အတိုင်း သူသည် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ကို စွန့်ပြီး တနင်္ဂနွေနေ့ကို လက်ခံခဲ့သည်ဆိုပါက ဤသို့ ပြောဆိုနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သူ၏စွပ်စွဲသူများက ယုဒဘာသာ၏ အရေးကြီးဆုံးအချက်ဖြစ်သော ဤအရာကို မထိခိုက်ခဲ့ခြင်းသည်လည်း အစောပိုင်းကာလ၌ ထိုသို့ပြောင်းလဲမှု မရှိခဲ့ကြောင်း နောက်ထပ်သက်သေဖြစ်သည်။ ပေါလုက ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် လမ်းတစ်ခု၊ အသက်ရှင်နည်းတစ်ခု၊ ဟာလာကာတစ်ခုဖြစ်ပြီး နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှု မဟုတ်ကြောင်း (အခန်းငယ်  ၁၄)၊ ဤလမ်းသည် သေမင်းထမြောက်ပြီး တရားစီရင်ခြင်းရှိမည်ဖြစ်သောကြောင့် ကိုယ်ကျင့်တရားတာဝန်များ ပါဝင်ကြောင်း (အခန်းငယ်  ၁၅)၊ ဘုရားသခင်ကိုလည်းကောင်း၊ လူကိုလည်းကောင်း မတော်မတရား မပြုဘဲ သန့်ရှင်းသော သြသဒ္ဓါနှင့် အသက်ရှင်ရန် ကြိုးစားကြောင်း (အပိုဒ် ၁၆) သက်သေခံခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ကိစ္စသည် အများပြည်သူဆိုင်ရာ မူဝါဒအစား ဘာသာရေးအတွေးအခေါ်နှင့် ဆုံးမခြင်းနယ်ပယ်တွင် သာရှိသည်။

Paul confessed that he worshiped the God of his ancestors. Thus, his faith was not in opposition to Judaism but was anchored on the message of the Law and the Prophets (Acts 24:14). It is interesting to note that had he rejected the Sabbath in favor of Sunday, as is sometimes suggested today by modern scholars of early Christianity, he could not have made such a claim. The fact that his accusers did not focus on this critical point of Jewish life is yet more evidence that there was no such early change. Paul also testified that Christianity is a path, a way of life, a halakah, not a political movement (v. 14); that this path involves moral obligations considering that judgment will follow the resurrection of the dead (v. 15); and that he strove to live with a clear conscience, one offending neither God nor humans (v. 16). Therefore, his case did not fall within the realm of public policy but in the realm of religious thought and schooling.

 

တတိယအပိုင်းတွင် ပေါလုသည် ရှိနေသော ဆန်ဟီဒရင်အဖွဲ့ဝင်များ၏ စောဒကများကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ သူတို့က သူ့ကို ကပ်ဘေးနှယ်ဖွယ် မလိုလားအပ်သူဟု စွပ်စွဲခဲ့သော်လည်း (အခန်းငယ်  ၅) အမှန်မှာ သူသည် မိမိလူမျိုးအတွက် လှူဒါန်းမှုများ ယူဆောင်လာရန်သာ ယေရှုရှလင်သို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ်  ၁၇)။ သူတို့က အုံကြွမှုဖန်တီးသူဟု စွပ်စွဲသော်လည်း အာရှမဲနော်မှ ယုဒလူများကသာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ်  ၁၈)။ ဗိမာန်တော်ကို ညစ်ညမ်းစေသည်ဟု စွပ်စွဲသော်လည်း သူသည် ဗိမာန်တော်၌ ကိုယ်ကို စင်ကြယ်စေရန်သာ ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ်  ၁၈)။ သူတို့က သူ့ကို တရားဟောရာကျမ်းအတိုင်း စစ်ဆေးနေသည်ဟု ဆိုသော်လည်း အဓိကသက်သေများကို လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည် (အခန်းငယ်  ၁၉၊ တရားဟောရာကျမ်း ၁၇:၆၊ ၁၉:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

In the third part, Paul counterattacked the arguments of the members of the Sanhedrin who were present: They had accused him of being as undesirable as a plague (v. 5), when in reality he came to Jerusalem to bring offerings to his nation (v. 17). They accused him of creating dissension (v. 5), when in fact, Jews from Asia Minor attacked him (v. 18). They accused him of defiling the temple (v. 6), when in fact he was in the temple to cleanse himself (v. 18). They said that they were judging him in accordance with the law (v. 6), when in fact they had silenced key witnesses (v. 19; cf. Deut. 17:6; 19:15).

 

နောက်ဆုံးတွင် ပေါလုသည် စွပ်စွဲသူများကို အံ့အားတုန်အောင် ပြုလုပ်မည့် အငြင်းအခုံတစ်ခု တင်ပြခဲ့သည်။ သေမင်းထမြောက်ခြင်းကို ယုံကြည်ခြင်းသည် ယုဒလူများအကြား ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ရှိခဲ့သည်။ တရားဓမ္မရှိသူများသာ ထမြောက်မည်ဟု အချို့က ယုံကြည်ကြပြီး ဆဒ္ဒုကဲများသာ ထမြောက်ခြင်းအားလုံးကို ငြင်းပယ်ကြသည်။ ထိုအချက်သည်ပင် သူ၏စွပ်စွဲသူများ၏ ရပ်တည်ချက်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပေါလုသည် ဆန်ဟီဒရင်ကောင်စီ၏ ထမြောက်ခြင်းဆိုင်ရာ ရပ်တည်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ ထမြောက်ခြင်းကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ပေါလုသည် စွပ်စွဲသူများထက် ယုဒယုံကြည်ခြင်းကို ပို၍သစ္စာရှိခဲ့သည်။ သူတို့မှာ ဓလေ့ထုံးတမ်းကို သစ္စာဖောက်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ စွပ်စွဲသူများ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ဤအရာများကို ကောင်းစွာသိရှိထားသော ဖေလိတ်သည် (၂၄:၂၂) ပေါလု၏ ဥပဒေအရ ကိုယ်ကာကွယ်မှု၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို မြင်ပြီး ပြုံးမိမည်ဖြစ်သည်။

Finally, Paul brought an argument that must have surprised his accusers. Faith in the resurrection of the dead was widely shared by the Jews. Some believed only in the resurrection of the righteous, but only the Sadducees denied all forms of resurrection. That was exactly the position of his accusers. Thus, Paul confronted head-on the position of the Sanhedrin regarding the resurrection. In believing in the resurrection, Paul was being more faithful to the Jewish faith than his accusers. They were being unfaithful to tradition. His accusers remained silent. Felix, who was knowledgeable about these things (24:22), must have smiled at the skill of Paul’s legal self-defense.

 

၂၄:၂၂–၂၇။ ဖေလိတ် ဆိုင်းငံ့ထားသည်။ ဖေလိတ်သည် ရှက်ရွံ့သွားသော်လည်း ဆန်ဟီဒရင်ကောင်စီက ဧကရာဇ်ထံ တိုင်ကြားခွင့်ရှိကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ တိုင်ကြားချက်များ တရားမျှတမှုရှိမရှိ မသက်ဆိုင်ဘဲ ဤပြဿနာသည် သူ၏လက်အောက်ခံဖြစ်နေသည်က သူ၏အလုပ်အကိုင်တိုးတက်မှုကို ထိခိုက်နိုင်သည်။ တာတုလု၏ စကားကို ဉာဏ်ပညာနှင့် အသုံးချကာ (၂၄:၈) အချိန်ဆွဲခဲ့သည်။ ရှေးနှီးက ယုံကြည်ရန် မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ဖေလိတ်သည် စစ်သူကြီးလုသိတ်၏ အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ရှုပြီးဖြစ်ပြီး ရှေးနှီး၏ပြောဆိုချက်နှင့် ကွဲလွဲနေသည်ကို တွေ့ခဲ့သည်။ ဤအချက်က အချိန်ဆွဲရန်နှင့် ယုဒလူများကို ရှက်ရွံ့စေရန် အခွင့်အရေးဖြစ်လာသည်။ အကြောင်းမူကား လုသိတ်က ဘာပြောမည်ကို သူတို့ ကောင်းစွာသိနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ထပ်အချက်အလက်များ လိုအပ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည် (အခန်းငယ်  ၂၂)။ ဆန်ဟီဒရင်ကောင်စီ၏ ဒေါသမကျရုံမျှမက ရောမနိုင်ငံသားကို ဂရုမစိုက်ဟု စွပ်စွဲခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ပေါလုကို လွှတ်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် ပေါလုကို လုံခြုံရာနေရာ၌ အတော်လွတ်လပ်စွာ ထားရှိခဲ့သည်။

24:22–27. Felix Procrastinates. Felix was clearly embarrassed, but he knew that the Sanhedrin had the right to complain before the emperor. Whether the complaints were justifiable or not, the simple fact that this problem was under his jurisdiction could affect his professional advancement. Cleverly, Felix took advantage of Tertullus’s suggestion to verify his report (24:8). The lawyer had expected Felix to believe him. But Felix had read the report of the commander, and it was different from the lawyer’s declaration. This allowed Felix to buy time and to embarrass the Jews because they could have imagined very well what Lysias would say. So the announcement was made that additional information was needed (v. 22). Felix could not release Paul without incurring the wrath of the Sanhedrin. Moreover, he could not release Paul to the Sanhedrin without risking the accusation of having failed to care for a Roman citizen. So he kept Paul in a safe place in relative freedom.

 

ပေါလု၏ ဝန်ခံချက်တွင် ယေရှုနာမတော်ကို မဖော်ပြခဲ့သော်လည်း လုကာက ဖေလိတ်သည် ခရစ်ယာန်နှင့် ယုဒလူများကြား ပြဿနာများကို နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်သာမက သူ၏ဒုတိယဇနီး ဒရုသိလ ယုဒဖြစ်နေသောကြောင့် သိရှိထားကြောင်း ညွှန်ပြသည် (အခန်းငယ် ၂၄)။ ပေါလု၏ “လမ်း” ဟူသော စကားသည် ယေရှုနှင့် သူ၏အဆုံးအမများကို ရှင်းလင်းစွာ ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ်  ၁၄)။ ထို့ပြင် ဖေလိတ်သည် ပေါလုထံမှ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအကြောင်း မေးရန် ရည်ရွယ်ထားသောကြောင့် ယေရှုအကြောင်းကို ပေါလုပြောနေမှန်း သိရှိခဲ့သည် (အခန်းငယ်  ၂၄)။ ပေါလုသည် ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းကို ဟောပြောခဲ့သော်လည်း စျေးပေါသော ကျေးဇူးတော်ကို မဟုတ်မှန်း ကယ်တင်ခြင်း၏ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကိုပါ ထည့်သွင်းဟောပြောခဲ့သည် (အခန်းငယ်  ၂၅)။ ဤမြင်ကွင်းတွင် စွပ်စွဲခံရသူသည် ရဲရင့်မှုအပြည့်ရှိပြီး တရားသူကြီးက ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ နှစ်နှစ်တာကာလ ဖေလိတ်သည် ဧဝံဂေလိတရားကို နားထောင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ အကြိမ်ကြိမ် စကားပြောဆိုခဲ့သဖြင့် စိတ်ဝင်စားပုံရသော်လည်း ယေရှုကို လက်ခံရန် ရဲရင့်မှု မရှိခဲ့ချေ။ ယင်းအစား ပေါလုအား လွှတ်ပေးရန် ငွေကြေးတောင်းခံခြင်းဖြင့် ပို၍ဆိုးရွားသော အမှုကို ပြုခဲ့သည်။ ရောမဥပဒေက တရားဝင်တားမြစ်ထားပြီး ပေါလုလည်း လက်ခံမည် မဟုတ်ချေ (အခန်းငယ်  ၂၆)။

In his confession, Paul did not mention the name of Jesus, but Luke suggests that Felix was aware of the problems between Christians and Jews not only because he was a political leader but particularly because his second wife, Drusilla, was Jewish (v. 24). Paul’s reference to the Way (v. 14) was a clear allusion to Jesus and His teachings. Additionally, Felix knew that Paul was speaking about Jesus because he had intended to ask him about faith in Christ (v. 24). Paul preached salvation by grace, but he was clearly not speaking of cheap grace, because he also dealt with the moral and ethical implications of salvation (v. 25). Interestingly, in this scene the accused appears full of courage, and the judge is afraid. For two years Felix had the opportunity to hear the gospel. He seemed interested, considering that he conversed with Paul several times, but he lacked the courage to make a decision for Jesus. Instead, he plunged into greater evil by suggesting that Paul should pay a ransom to be released, something that Roman law officially forbade and that Paul was not willing to do (v. 26).

 

ဖေလိတ်သည် ဘုရားသခင်ပေးတော်မူသော အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခဲ့သည်။ ပေါရှုဖက်စတပ်ရောက်ရှိလာခြင်းသည် ဆိုးရွားသော နိမိတ်ဖြစ်သည်။ ဖေလိတ်သည် ရာထူးမှ ထွက်ခွာရသည်။ ဧကရာဇ်နီရိုသည် ယုဒအဖွဲ့ကိုယ်စားလှယ်များ၏ တိုင်ကြားချက်အရ သူ့ကို ရောမသို့ ဆင့်ခေါ်ခဲ့သည်။ ကဲသာရိယမြို့တွင် အဓိကရုဏ်းများကို ရက်စက်စွာ နှိမ်နင်းခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပိုဆိုးမသွားစေရန် ဖေလိတ်သည် ပေါလုကို ထောင်ထဲတွင် ထားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၇)။ နောက်ဆုံး နီရိုက ဖေလိတ်အား မတော်မတရား ပြုမူမှုများကြောင့် ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခဲ့သည်။ သူ၏ညီ ပလ္လတ်စ်က ကာကွယ်ပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပလ္လတ်စ်ကိုယ်တိုင် အဆိပ်ခတ်ခံရသည်။ ဖေလိတ်နှင့်ပတ်သက်၍ သမိုင်းတွင် နောက်ထပ် မပြောတော့ချေ။

Felix missed the opportunity God provided him. The arrival of Porcius Festus was a bad omen because Felix had to leave his office. Emperor Nero had summoned him to Rome following a complaint made by a delegation of Jews. Indeed, Felix had been brutal in his repression of riots in Caesarea. To avoid making things worse, he left Paul in prison (v. 27). Finally, Nero dismissed Felix from his functions because of all his wrongdoings. His brother Pallas attempted to defend him, but Pallas was poisoned. About Felix, nothing further is said in history.