လုကာ ၁၂

 1ထိုအခါ အတိုင်းမသိများစွာသော လူတို့သည်စုဝေး၍ အချင်းချင်း နင်းမိမတတ် နေကြသည်ရှိသော်၊ ယေရှုသည် တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ လျှို့ဝှက်ခြင်းတည်းဟူသော ဖာရိရှဲတို့၏ တဆေးကို ရှေ့ဦးစွာ ကြဉ်ရှောင်ကြလော့။

² ဖုံးထားလျက်ရှိသမျှတို့သည် ပွင့်လိမ့်မည်။ ဆိတ်ကွယ်ရာ၌ ရှိသမျှတို့သည်လည်း ထင်ရှားလိမ့်မည်။
³ မှောင်မိုက်၌ သင်တို့ပြောသမျှသောအရာများကို သူတပါးတို့သည်အလင်း၌ နားကြားကြလိမ့်မည်။ သင်တို့သည် အခန်းထဲမှာ နားအပါး၌ ပြောသောအရာများကို အိမ်မိုးပေါ်မှာ ဟစ်ကြော်ကြလိမ့်မည်။
⁴ ငါ့အဆွေတို့၊ သင်တို့အား ငါဆိုသည်ကား၊ ကိုယ်ခန္ဓာကိုသတ်၍ နောက်တဖန် အလျှင်းမပြုနိုင်သော သူတို့ကို မကြောက်ကြနှင့်။
⁵ အဘယ်သူကို ကြောက်ရမည်နည်းဟူမူကား၊ ကိုယ်ခန္ဓာကိုသတ်ပြီးမှ ငရဲထဲသို့ ချနိုင်သောသူကို ကြောက်ကြလော့။ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ထိုသူကို ကြောက်ကြလော့။
⁶ စာငှက်ငါးကောင်ကို အဿရိနှစ်ပြားအဘိုးနှင့် ဝယ်ရသည်မဟုတ်လော။ ထိုစာငှက်တကောင်ကိုမျှ ဘုရားသခင်မေ့လျော့တော်မမူ။
⁷ သင်တို့ ဆံပင်သည်လည်း အကုန်အစင် ရေတွက်လျက်ရှိ၏။ ထိုကြောင့် မကြောက်ကြနှင့်။ သင်တို့ သည် စာငှက်အများတို့ထက်သာ၍ မြတ်ကြ၏။
⁸ ငါဆိုသည်ကား၊ အကြင်သူသည် လူတို့ရှေ့မှာ ငါ့ကိုဝန်ခံအံ့။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်တို့ရှေ့ မှာ လူသားသည် ထိုသူကိုဝန်ခံမည်။
⁹ အကြင်သူသည် လူတို့ရှေ့မှာငါကိုငြင်းပယ်အံ့။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်တို့ ရှေ့မှာထိုသူကို ငါငြင်းပယ်မည်။
¹⁰ လူသားကို နှုတ်ဖြင့်ပြစ်မှားသောသူမည်သည်ကား၊ အပြစ်နှင့်လွတ်စေခြင်းအခွင့်ကို ရနိုင်၏။ သန့်ရှင်း သော ဝိညာဉ်တော်ကို ကဲ့ရဲ့သောသူမည်သည်ကား၊ အပြစ်နှင့်လွတ်စေခြင်းအခွင့်ကို မရနိုင်ရာ။
¹¹ သင်တို့ကို တရားစရပ်သို့၎င်း၊ အကဲအမှူး၊ မင်းများရှေ့သို့၎င်း၊ ပို့ဆောင်ကြသောအခါ အဘယ်သို့ ပြန် ပြောရမည်ကို မစိုးရိမ်ကြနှင့်။
¹² အကြောင်းမူကား၊ ထိုခဏခြင်းတွင် အဘယ်သို့ပြောရမည်ကို သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် အကြံ ပေးမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၂:၁-၁၂။ ယုံကြည်ခြင်းကို ပွင့်လင်းစွာ ဝန်ခံခြင်း။ ယေရှု၏ အဆွတ်ခံရသူများသည် မကြာမီ အရေအတွက်များပြားသော လူအုပ်ကြီး—မြိယာဒုန်၊ ထောင်ချီသော်မှဲ့ သိန်းချီသော်မှဲ့၊ ဤနေရာတွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော လူဦးရေ (၁၁:၂၉ ထက် ပို၍များပြားသည်)—သည် ယေရှုကို နာယူရန် စုဝေးလာကြသည် (၁၂:၁)။ ယေရှုသည် အဦစွာ တပည့်တော်များကို ဦးတည်၍ ဟောပြောတော်မူရင်း၊ ဖာရိရှဲတို့၏ တဆေးမှုကို သတိပေးတော်မူ၏။ တဆေးဆိုသည်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် မုန့်ညက်ဟောင်းကို ချန်ထားပြီး နောက်မုန့်ညက်နှင့် ရောစပ်၍ မုန့်ဖောင်းလာစေသော သဘာဝတဆေး ဖြစ်သည်။ တဆေးကဲ့သို့ပင် ဖာရိရှဲတို့၏ လျှို့ဝှက်ဟန်ဆောင်မှုသည် ကူးစက်တတ်ပြီး ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းစိမ့်ဝင်စေတတ်သည်။ အယူဝါဒအရ ဖြောင့်မတ်ခြင်း (လူ့အမြင်ဖြင့်) သည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ဖြောင့်မတ်ခြင်း (ဘုရားသခင်၏ အမြင်ဖြင့်) ထက် ပိုမိုလွယ်ကူသည်။ လျှို့ဝှက်ဟန်ဆောင်မှုသည် လျှို့ဝှက်မှုတစ်ခုခုကို အားကိုးထားရသည်။ သို့သော် ယေရှုက ယခုလျှို့ဝှက်ထားသမျှသည် ထင်ရှားလာလိမ့်မည်၊ လျှို့လျှို့ဝှက်ဝှက် ပြောဆိုခဲ့သော စကားများသည် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှ ကြေညာခံရလိမ့်မည်ဟု အတည်ပြုတော်မူ၏ (၂-၃)။ မဿဲတွင် ဤစကားသည် တပည့်တော်များ၏ ကြေညာခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (မဿဲ၊ ၁၀:၂၇) ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ ဤနေရာတွင်လည်း အလားတူ အဓိပ္ပာယ်ရှိနိုင်သည်။ အကြောင်းမူကား ယေရှုသည် မကြောက်ရွံ့သော ဝန်ခံခြင်းအကြောင်း ဆက်လက်ပြောဆိုတော်မူခဲ့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ သတ်နိုင်သော သူများကို ကြောက်ရန်မလို (လု၊ ၁၂:၄)။ ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏တရားစီရင်ခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း (ဒေ၊ ၁၂:၁၃-၁၄) နှင့် ငရဲထဲသို့ ပစ်ချနိုင်သော အခွင့်အာဏာကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း (လု၊ ၁၂:၅)—အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် ထာဝရကို မျှော်ကြည့်၍ နေထိုင်ခြင်း—သည်သာ အရေးကြီးသည်။

12:1–12. An Open Confession of Faith. Jesus’s detractors were quickly outnumbered as a myriadōn—“myriads,” “thousands” or “tens of thousands,” here probably meaning a countless number (greater than in 11:29)—gathered to hear Jesus (12:1). While directing His teaching first or primarily to the disciples, Jesus warned them of the leaven or yeast of the Pharisees. Leaven was yeast usually naturally produced via an old batch of dough kept back to mix with the next batch so that the bread would rise. Like leaven, the hypocrisy of the Pharisees was infectious and would come to permeate the whole life. It is far easier to be doctrinally orthodox (by human measure) than to be sound in both faith and practice (as measured by God). Hypocrisy relies on an element of secrecy, but Jesus affirmed that whatever was then hidden would become known and words spoken in secret would be proclaimed on the housetops so everyone could hear (vv. 2–3). In Matthew this saying refers to the disciples’ proclamation (Matt. 10:27) and may have the same significance here, judging from the larger context as Jesus went on to speak of a fearless confession. There was no need to fear those who could kill only the body (Luke 12:4). Fearing God and His judgment (Eccl. 12:13–14) and recognizing His authority to consign us to hell (Luke 12:5)—in short, living with eternity in view—are what matters.

 

ငရဲကို ထာဝရညှဉ်းဆဲခန်းမျိုး မဟုတ်ဟု မယဉ်ကြည်နူးပါနှင့်။ ဂေဟေန္နာ ဟူသော စကားလုံးသည် ယေရုရှလင်မြို့၏ အနောက်တောင်ဘက် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထိုနေရာသည် ဟိဇကိယခေတ်က အာရှုရိတပ်သား ၁၈၅,၀၀၀ ၏ အလောင်းများကို မီးရှို့ရန် မီးပုံထားခဲ့ရာ ဖြစ်နိုင်သည် (ဟေရှာ၊ ၃၀:၃၁-၃၃၊ ၃၇:၃၆)။ အာဟဇ်နှင့် မာနဿေခေတ်တွင် ထိုနေရာတွင် ကလေးများကို မလက် နတ်ဘုရားသို့ မီးမှုတ်ယမကာအဖြစ် ပူဇော်ခဲ့သည်။ ယေရမိက ထိုနေရာသည် ဣသရာလအပေါ် ဒဏ်ခတ်ရာနေရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်၊ သူတို့၏ အလောင်းများသည် ငှက်များနှင့် တောရုပ်များ၏ အစာဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဟောကြားခဲ့သည် (ယေရမိ၊ ၁၉:၆-၇၊ ဗျာ၊ ၁၉:၁၇-၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် မငြိမ်းနိုင်သော မီးနှင့် မသေနိုင်သော ပိုးကောင်ဖြင့် မတရားသူများကို တရားစီရင်မည်ဟု ကတိထားတော်မူသည် (ဟေရှာ၊ ၆၆:၁၅-၁၆၊ ၂၄)။ ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုစလုံးသည် ငရဲကို လုံးဝဖျက်ဆီးခံရရာနေရာ အဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင်လည်း အမှောင်နေရာနှင့် ဘုရားသခင်၏ မီးဖြင့် လုံးဝဖျက်ဆီးခြင်း တရားစီရင်ရာနေရာ ဖြစ်သည် (မာကု၊ ၉:၄၃၊ ၄၅၊ ၄၇-၄၈)၊ အဆုံးမဲ့ ညှဉ်းဆဲရာနေရာ မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ယေရှုသည် ချက်ချင်းနောက်စကားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ချိုးငှက်များအပါအဝင် ဖန်ဆင်းခံများကို ဂရုစိုက်တော်မူကြောင်း၊ သူ၏သားသမီးများသည် ဆံပင်မွှေးတစ်ပင်မျှပင် ရေတွက်ခံရလောက်အောင် အဖိုးတန်ကြောင်း ပြောဆိုနိုင်ခဲ့တော်မူခြင်း ဖြစ်သည် (လု၊ ၁၂:၆-၇)။

We should not imagine hell as some kind of eternal torture chamber. The word geenna designates a ravine just outside and southwest of Jerusalem. It may be the place where a pyre may have been made to burn the 185,000 corpses of the Assyrian army at the time of Hezekiah (Is. 30:31–33; 37:36). In the time of Ahaz and Manasseh, child sacrifices were offered there, probably to Molech, an underworld deity. Jeremiah said it would become the place of judgment on Israel for their wickedness and that their corpses would lay there as food for the birds and wild animals (Jer. 19:6, 7; cf. Rev. 19:17–21). God promises to judge the wicked with unquenchable fire and a devouring worm that does not die (Is. 66:15–16, 24). Both images represent hell as a place of total destruction. Similarly in the NT, it is the place of darkness and of God’s judgment by fire and total destruction (Mark 9:43, 45, 47–48), not a place of unending torment. Thus Jesus could speak in the next breath of God’s care for His creation, including the sparrows, and His children as so precious that even their hairs are numbered (Luke 12:6–7).

 

ယေရှုနှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် လူသားမျိုးရဲ့သားတော်သည် တိမ်တိုက်များနှင့်တကွ ကောင်းကင်တမန်များဖြင့် ဝန်းရံလျက် တရားစီရင်ရန် ရပ်တော်မူသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးလိမ့်မည် (ဒံ ၇:၉-၁၀၊ ၁၃-၁၄၊ ယော ၅:၂၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုအရှင်ကို အများရှေ့တွင် ဝန်ခံခြင်း သို့မဟုတ် အသိအမှတ်ပြုခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်နှင့် ကိုယ်ကိုကိုယ် ခွဲခြားသတ်မှတ်ခြင်းဖြစ်သည် (ရော ၁၀:၉-၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့ရာတွင် ကိုယ်တော်ကို ငြင်းပယ်လျှင် ကိုယ်တော်သည်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ကို ငြင်းပယ်တော်မူလိမ့်မည် (လု ၁၂:၈-၉၊ ၂တိ ၂:၁၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဂရိစာလုံးကြိယာအချိန်ကာလသည် ကျွန်ုပ်တို့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး စုပုံခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ခဏတာအချိန်တစ်ခုထဲသို့ ဖိသိပ်ထားသည်။ အလားတူပင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ကဲ့ရဲ့ခြင်း (လု ၁၂:၁၀) ၌လည်း အချိန်ကာလသည် ယေရှု၏အမှုတော်၌ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏အမှုကို အဆက်မပြတ် ငြင်းဆန်နေခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏အမှုကို စိတ်နှလုံးကို ပိတ်ထားသူများသည် ဘုရားသခင်က ကယ်တင်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသောလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ယေရှုကို ဆန့်ကျင်ပြောဆိုခဲ့ဖူးသော်လည်း နောက်ပိုင်း၌ ဝိညာဉ်တော်၏တောင်းပန်သံကို လက်ခံသူများကို ခွင့်လွှတ်နိုင်သည် (တမန်တော်ဝတ္ထု ၂:၃၆-၃၈၊ ၆:၇ ကြည့်ပါ)။ ယုံကြည်ခြင်းအတွက် အာဏာပိုင်များရှေ့သို့ ဖြေရှင်းရန် ဆောင်သွင်းခံရသောအခါ၊ တမန်တော်များသည် ကိုးဆယ်ရက်နေ့မကြာမီ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့သည် (ကတ် ၄:၁-၂၂)၊ ယေရှုက စိတ်တူစရာမလိုဟု ကတိပြုတော်မူခဲ့သည်၊ အကြောင်းမူကား သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ယုံကြည်သူများကို ဘာပြောရမည်ကို အချိန်မှီသင်ပေးမည်ဖြစ်သည် (လု ၁၂:၁၁-၁၂)။

How we relate to Jesus determines our destiny when the Son of Man will stand in judgment surrounded by clouds of angels (Dan. 7:9–10, 13–14; cf. John 5:22). To confess or acknowledge Him publicly means we identify ourselves with His kingdom (cf. Rom. 10:9–10). But if we deny Him, He will deny us (Luke 12:8–9; cf. 2 Tim. 2:12). The Greek verbal tense compresses the cumulative decisions of our life into a moment of time. Similarly with blasphemy against the Holy Spirit (Luke 12:10), the tense indicates one’s persistent refusal to recognize the work of the Spirit in the ministry of Jesus. Those who close their mind and heart to the Holy Spirit’s work close off the only avenue by which God can save them. By contrast, those who have spoken against Jesus but subsequently respond to the Spirit’s plea can be forgiven (see Acts 2:36–38; 6:7). When brought before authorities to answer for their faith, as the apostles were soon after Pentecost (Acts 4:1–22), Jesus promised that we need not worry because the Spirit would teach believers just what to say (Luke 12:11–12).

 ¹³ လူအစုအဝေး၌ပါသော သူတယောက်က၊ အရှင်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်အစ်ကိုသည် အမွေဥစ္စာကို အကျွန်ုပ် အား ဝေပေးပါမည်အကြောင်း အမိန့်ရှိတော်မူပါဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁴ ကိုယ်တော်က အချင်းလူ၊ အဘယ်သူသည် သင်တို့အမှုကို စီရင်ခွဲဝေပိုင်သောအခွင့်ကို ငါ့အား အပ် ပေးသနည်းဟု မေးတော်မူ၏။
¹⁵ ထိုမှတပါး လောဘလွန်ကျူးခြင်းကို သတိနှင့် ကြဉ်ရှောင်ကြလော့။ အကြောင်းမူကား၊ စည်းစိမ်ရှိသော် လည်း စည်းစိမ်၌ အသက်မတည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁶ တဖန် ဥပမာစကားကို မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သူဌေးတဦး၌ မြေကောင်း၍ အသီးအနှံများလှ၏။
¹⁷ ထိုသူဌေးက၊ ငါသည် အဘယ်သို့ ပြုရမည်နည်း။ အသီးအနှံများကို သိုထားစရာအရပ်မရှိ။
¹⁸ ပြုမည်အကြံမူကား၊ ငါ့တိုက်များကိုဖျက်၍ ကျယ်သောတိုက်တို့ကို တည်ပြီးမှ၊ ငါ၏ အသီးအနှံဥစ္စာ ရှိသမျှတို့ကို သိုထားမည်။
¹⁹ ငါ့ဝိညာဉ်အားလည်း၊ အချင်းဝိညာဉ်၊ သင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာသုံးဆောင်ရန် ဥစ္စာများကို သိုထား လျက်ရှိပြီ။ ငြိမ်ဝပ်စွာနေလော့။ စားသောက်ခြင်း၊ ပျော်မွေ့ခြင်းကို ပြုလော့။ ငါပြောမည်ဟု သူဌေးအကြံရှိ၏။
²⁰ ထိုသို့ အကြံရှိစဉ်တွင် ဘုရားသခင်က၊ အချင်းလူမိုက်၊ ယနေ့ညဉ့်ပင် သင်၏ဝိညာဉ်ကို ရုပ်သိမ်းရာ အချိန်ရောက်လိမ့်မည်။ သို့ဖြစ်၍ သင်သည် ပြင်ဆင်သိုထားသော ဥစ္စာကို အဘယ်သူပိုင်မည်နည်းဟု သူဌေး အား မိန့်တော်မူ၏။
²¹ ထိုအတူ ကိုယ်အဘို့ ဘဏ္ဍာများကိုဆည်းဖူး၍၊ ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ဆင်းရဲသောသူ မည်သည်ကား၊ ထိုသူဌေးနှင့်တူသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၂:၁၃-၂၁။ ချမ်းသာသောမိုက်များပုံဥပမာ။ တရားစီရင်ခံရမည်ဟု ဖော်ပြလိုက်ခြင်းနှင့်တပြိုင်နက် တစ်ဦးတစ်ယောက်က ယေရှုအား သူ့အစ်ကိုကို အမွေခွဲဝေရန် ညွှန်ကြားပေးပါရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၃)။ မောရှေပညတ်တော်အရ ပထမသားဦးသည် အမွေနှစ်စုရရှိပြီး (တရားဟော ၂၁:၁၇)၊ ကျန်ရစ်သော screenများကို အခြားသားများက တူညီစွာ ခွဲဝေရသည်။ ထိုအငြင်းပွားမှုကို ဖြေရှင်းရန် ငြင်းဆိုလျက် ယေရှုသည် အဓိကပြဿနာ—လောဘ သို့မဟုတ် လောဘတကြီးဖြစ်ခြင်းကို ထောက်ပြတော်မူသည်။ အချက်ကို သရုပ်ဖော်ရန် သီးနှံအားလုံးအတွက် နေရာမလုံလောက်သော ချမ်းသာသောလူကြီးတစ်ဦးအကြောင်း ပြောပြတော်မူသည် (လု ၁၂:၁၆-၁၇)။ အကြောင်းမူကား သူသည် ကျီအမြောက်အများရှိပြီးသားဖြစ်၍ အလွန်ချမ်းသာသူဖြစ်သည်၊ သူသည် ကျီဟောင်းများကို ဖျက်ပြီး ပိုကြီးသောကျီများ ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေထိုင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၈)။ သူ၏ဆောင်ပုဒ်မှာ “စားပါ၊ သောက်ပါ၊ ပျော်ရွှင်ပါ” ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ သူသည် လုံးဝကိုယ်ကိုကိုယ်စိတ်ဝင်စားသူဖြစ်သည်။ အပိုဒ်သုံးပိုဒ်တွင် “ငါ” နှင့် “ငါ့” ကို ဆယ့်တစ်ကြိမ် ထပ်ခါတလဲလဲ သုံးထားခြင်းသာမက သူ၏အတွင်းစိတ်အတွေးနှင့် နှလုံးကို ချောမှေ့စွာ ဖော်ပြထားခြင်းက ထင်ရှားစေသည်။ သူသည် ကိုယ်တိုင်ကိုသာ တွေးသည် (အခန်းငယ် ၁၇)၊ ကိုယ်ပိုင်အနာဂတ်သာယာရေးအတွက်သာ စီစဉ်သည် (အပိုဒ် ၁၈)၊ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကို ချီးကျူးသည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအရာအားလုံးသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ချေ၊ အကြောင်းမူကား သူသည် ထာဝရနောင်ဘဝကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ အခန်းငယ် ၁၉-၂၀ တွင် လူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် (သို့မဟုတ်) အသက်တာ—တစ်ဦးတစ်ယောက်၏တည်ရှိမှုတစ်ခုလုံးကို ရည်ညွှန်းသည့် စကားလုံး “စိတ်ဝိညာဉ်” ကို သုံးကြိမ်ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြထားသည် (ထို့ကြောင့် အချို့ဘာသာပြန်များတွင် “စိတ်ဝိညာဉ်” ကို ချန်လှပ်ထားပြီး “ငါ့ကိုယ်ငါ ငါပြောမည်” ဟု ဖတ်ရသည်)။ ယေရှုသည် သင်ခန်းစာကို ဆွဲထုတ်တော်မူသည်။ ဘုရားသခင်အပေါ် ချမ်းသာခြင်း မရှိလျှင် ပစ္စည်းဥစ္စာများ စုဆောင်းခြင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် အချည်းနှီးဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်က ချမ်းသာဟု သတ်မှတ်ထားသော ကောင်းကင်ဘုံ၌သော ချမ်းသာမျိုးနှင့် ဆိုလိုသည် (မ ၆:၁၉-၂၀)။ ငွေကြေးနှင့် ချမ်းသာခြင်းသည် ကိုယ်တိုင်ဆိုးယုတ်ခြင်းမဟုတ်၊ သို့ရာတွင် ထိုအရာများကို နှလုံးသားနှင့် ဘဝ၏ဗဟိုချက်တွင် ထားရှိခြင်းသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် ငွေကြေးကို တပြိုင်နက် မကျွေးမွေးနိုင် (လု ၁၆:၁၃)၊ အကြောင်းမူကား ချမ်းသာခြင်းအပေါ် စိတ်ပါဝင်စားခြင်းသည် ဘုရားသခင်အပေါ် စိတ်ပါဝင်စားခြင်းကို အမြဲဖိနှိပ်တတ်သည်။

12:13–21. Parable of the Rich Fool. Suddenly, with mention of being brought into judgment, someone asked Jesus to instruct his brother to divide the inheritance with him (v. 13). The law of Moses assigned a double portion of the inheritance to the eldest son (Deut. 21:17), while the others were to share equally what was left. Refusing to settle such a dispute, Jesus highlighted the core issue—covetousness or greed. To illustrate the point, He told of a rich man who had insufficient space for all his crops (Luke 12:16–17). Clearly very rich because he had many barns already, he decided to tear them down and build even bigger ones and looked forward to many years of celebration and ease (v. 18). His motto was “Eat, drink, and be merry” (v. 19). He was completely self-absorbed. This is indicated not only by the repetition of “I” and “my” (eleven times in just three verses) but by the glimpse given of the man’s inner thoughts and heart. He thought only about himself (v. 17), planned only for his future well-being (v. 18), and congratulated himself (v. 19). In the end none of that mattered because he had neglected his eternal future, as the repeated mention (three times in vv. 19–20) of the man’s psychē—“soul” or “life” (referring to the totality of one’s existence)—reminds us (accordingly, some translations omit the reference to “soul” and read “I’ll say to myself”). Jesus drew the lesson: amassing possessions is ultimately worthless unless one is rich toward God, that is, as God defines riches, in terms of heavenly riches (Matt. 6:19–20). Money and wealth are not themselves evil, but allowing them the central place in one’s heart and life is a form of idolatry. We cannot serve both God and money (Luke 16:13) because devotion to one’s wealth invariably squeezes out devotion to God.

²² တဖန် တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ထိုကြောင့် သင်တို့သည် အဘယ်သို့ စားရမည်ဟူ၍ အသက်အဘို့ မစိုးရိမ်ကြနှင့်။ အဘယ်သို့ ဝတ်ရမည်ဟူ၍ ကိုယ်အဘို့ မစိုးရိမ်ကြနှင့်ဟု ငါဆို၏။
²³ အစာထက် အသက်မြတ်သည်မဟုတ်လော။ အဝတ်ထက် ကိုယ်မြတ်သည်မဟုတ်လော။
²⁴ ကျီးကန်းများကို ကြည့်ရှုဆင်ခြင်ကြလော့။ ထိုငှက်တို့သည် မျိုးစေ့ကိုမစိုက်မကြဲ၊ စပါးကိုမရိတ်၊ စပါး ကျီမရှိ၊ ဘဏ္ဍာတိုက်မရှိ။ သို့သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ကျွေးမွေးတော်မူ၏။ ထိုငှက်တို့ထက် သင်တို့သည် အလွန်မြတ်သည်မဟုတ်လော။
²⁵ အဘယ်သူသည် စိုးရိမ်ခြင်းအားဖြင့် မိမိအသက်တာကို တထောင်ခန့်မျှ တိုးပွားစေနိုင်သနည်း။
²⁶ ထိုသို့ အငယ်ဆုံးသောအမှုကိုမျှမတတ်နိုင်လျှင် ကြွင်းသောအမှုကို အဘယ်ကြောင့်စိုးရိမ်ကြသနည်း။
²⁷ နှင်းပင်တို့သည် အဘယ်သို့သောအားဖြင့် ကြီးပွားသည်ကို ကြည့်ရှုဆင်ခြင်ကြလော့။ ထိုအပင်တို့ သည် အလုပ်လည်းမလုပ်၊ ချည်ဖြစ်စေခြင်းငှါမငင်မဝင့်။ သို့သော်လည်း ဘုန်းကြီးသော ရှောလမုန်မင်းကြီး အဝတ်သည် ထိုအပင်တပင်မျှ၏အဝတ်ကို မမှီဟု ငါဆို၏။
²⁸ ယုံကြည်အားနည်းသောသူတို့၊ ယနေ့အသက်ရှင်လျက်၊ နက်ဖြန်မီးဖိုထဲသို့ရောက်သော တောမြက်ပင် ကို ဘုရားသခင်သည် ထိုသို့သောအဝတ်နှင့် ဖုံးလွှမ်းတော်မူလျှင်၊ ထိုမျှမက သင်တို့ကို အဝတ်နှင့် ဖုံးလွှမ်း တော်မူမည်မဟုတ်လော။
²⁹ ထိုကြောင့် အဘယ်သို့ စားရအံ့နည်း။ အဘယ်သို့ သောက်ရအံ့နည်းဟူ၍ မရှာဖွေကြနှင့်။ သောကမွှေ နှောက်ခြင်းလည်း မရှိကြနှင့်။
³⁰ ထိုအရာများကို လောကီသားအမျိုးမျိုးတို့သည် ရှာဖွေတတ်ကြ၏။ ထိုအရာများကို သင်တို့သည် အသုံးလိုကြောင်းကို သင်တို့အဘ သိတော်မူ၏။
³¹ သင်တို့မူကား ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ကို ရှာကြလော့။ နောက်မှ ထိုအရာများကို ထပ်၍ ပေးတော် မူလတံ့။
³² သိုးစုငယ်၊ သင်တို့သည် မကြောက်ကြနှင့်။ သင်တို့အဘသည် သင်တို့အား နိုင်ငံကိုပေးခြင်းငှါ အလို ရှိတော်မူ၏။
³³ သင်တို့ဥစ္စာများကို ရောင်း၍ ဆင်းရဲသားတို့အား စွန့်ကြဲကြလော့။ မဆွေးမဟောင်းတတ်သော အိတ် တို့ကို ကိုယ်သုံးဘို့ လုပ်ကြလော့။ သူခိုးမရောက်၊ ပိုးများမဖျက်ဆီးရာအရပ်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ မကုန်မဆုံးနိုင် သော ဘဏ္ဍာကို ဆည်းဖူးကြလော့။
³⁴ အကြောင်းမူကား၊ အကြင်အရပ်၌ သင်တို့၏ဘဏ္ဍာရှိ၏။ ထိုအရပ်သို့ သင်တို့စိတ်နှလုံးရောက် တတ်၏။ 

၁၂:၂၂-၃၄။ စိုးရိမ်စရာ သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့စရာ မလိုခြင်း။ ယခုအခါ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်အပေါ် ချမ်းသာရန် အဓိပ္ပာယ်ကို အပြုသဘောဆောင်စွာ ရှင်းပြတော်မူသည်။ ယင်းကို ယေရှု၏တပည့်တော်များအား ပေးတော်မူသော နှစ်ချက်ညွှန်ကြားချက်ဖြင့် အကျဉ်းချုပ်ထားသည်။ စိုးရိမ်ခြင်းမပြုကြလင့် (အပိုဒ် ၂၂) နှင့် မကြောက်ကြလင့် (အခန်းငယ် ၃၂) ဟု မိန့်တော်မူသည်။ နှစ်မျိုးလုံးတွင် အခြေခံအချိန်ကာလသည် နားထောင်သူ၏ စိုးရိမ်ကြောင်ကြမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများကို ဆက်လက်ထားရှိမနေရန် ယူဆထားသည်။ ညွှန်ကြားချက်များသည် တကယ်တော့ အာမခံချက်များဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး စိုးရိမ်ခြင်းမပြုရန် ညွှန်ကြားချက် (အခန်းငယ် ၂၂) သည် တိုတိုနှင့် အလွန်ပြည့်စုံသည်။ အသက်ရှည်ရန်အတွက် စားစရာ၊ ဝတ်စရာတို့ကို စိုးရိမ်ခြင်းမပြုရန် ပါဝင်သည်။

12:22–34. No Need for Worry or Fear. Jesus now explained positively what it means to be rich toward God. It is summarized in Jesus’s twin commands to His disciples that head the two subsections of this unit. He told them not to worry (v. 22) and not to be afraid (v. 32). In both cases, the underlying tense assumes the hearer’s worries and fears that the hearer should not continue to harbor. The commands are really assurances. The first admonition to not worry about life (v. 22) is concise and yet so comprehensive. It includes not worrying about food and clothing.

 

အသက်တာ (စစ်အမှန် “စိတ်ဝိညာဉ်”) သည် စားစရာထက် ပိုသည် (အခန်းငယ် ၂၃၊ အခန်းငယ် ၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤအပိုဒ်၌ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွဲခြားထားပုံ ထင်ရှားသည်။ စားစရာသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွက်လည်း အရေးကြီးသည်မှာ ထင်ရှားပြီး၊ ပုံမှန်နားလည်သလို စိတ်ဝိညာဉ်သည် စားစရာမလိုအပ်ပေ။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် စိတ်ဝိညာဉ်၏အယူအဆသည် အလုံးစုံဖြစ်ပြီး၊ ဤနေရာ၌အတိုင်း ခန္ဓာကိုယ်ပါဝင်သော တစ်ခုလုံးသောအသက်တာကို ဆိုလိုသည်။ သို့ရာတွင် ခမည်းတော်ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းသူများအတွက် အသက်တာသည် ထိုမျှထက် ပိုမြင့်မြတ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့လိုအပ်ချက်ကို သိတော်မူသောကြောင့် စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။ မစင်ကြယ်သော ကျီးကန်းငှက်များကိုပင် ဂရုစိုက်တော်မူလျှင် ဘုရားသခင်၏ပုံသဏ္ဍာန်နှင့်ဖြစ်တည်လာသော လူသားများကို မည်မျှပိုဂရုစိုက်တော်မူမည်နည်း (အခန်းငယ် ၂၄)။ ချမ်းသာသောမိုက်များနှင့်မတူဘဲ သူတို့တွင် ကျီ သို့မဟုတ် ဂိုဒေါင်မလိုအပ်၊ ဘုရားသခင်က ကျွေးမွေးတော်မူသည် (ဆာ ၁၄၅:၁၅-၁၆၊ ၁၄၇:၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ခမည်းတော်သည် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးကို ကျွေးမွေးမည်ဟု စိုးရိမ်စရာမလို (ဆာ ၃၇:၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် ငှက်များထက် အဆပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိသည် (လု ၁၂:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Life (lit. “the soul”) is more than food (v. 23; cf. v. 15). The soul-body distinction in this verse is apparent. Obviously, food is also important to the body and, according to how it is conventionally understood, the soul has no need for food. The biblical concept of the soul is holistic and, as here, comprises the whole life including the body. Yet life is more even than this for those who know God as their Father. There is no need to worry because He knows what we need. If He cares even for the ravens, unclean birds, how much more does He care for people made in His image (v. 24). Unlike the rich fool, they need neither storehouse nor barn because God feeds them (cf. Pss. 145:15–16; 147:9). Therefore, we need not worry that He will not feed His people (cf. Ps. 37:5), because they are more valuable than birds (cf. Luke 12:7).

 

ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်တို့ ထိန်းချုပ်၍မရသော၊ ပြောင်းလဲ၍မရသော အရာများစွာရှိသောကြောင့် စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။ အခန်းငယ် ၂၅ သည် အရပ်အမောင်းကို တစ်တောင် (လက်မ ၂၀ ခန့် သို့မဟုတ် စင်တီမီတာ ၅၀ ခန့်) ထပ်တိုးရန် သို့မဟုတ် အသက်ရှည်ချိန်ကို တစ်နာရီထပ်တိုးရန် မဖြစ်နိုင်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ပထမအချက်ကို “တောင်” ဟူသောစကားဖြင့် ညွှန်ပြထားပြီး၊ ဒုတိယအချက်ကို အသက်အရွယ် ဟူသော စကားဖြင့် ညွှန်ပြထားသည်။ အချို့ဘာသာပြန်များတွင်ကဲ့သို့ တောင်နှင့် အသက်အရွယ်ကို ပေါင်းစပ်၍ အသက်ရှည်ချိန်၏ အတိုင်းအတာကို တစ်တောင်ထပ်တိုးခြင်းဟု ဖော်ပြနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် အသက်အရွယ်ကို အမောင်းဟု နားလည်နိုင်သည်။ ကျယ်ပြန့်သော အကြောင်းအရာသည် မည်သည့်အရာကိုမဆို ခွင့်ပြုသည်။ လီလီ သို့မဟုတ် တောပန်းများ၏ ကြီးထွားမှု (အခန်းငယ် ၂၇) ကို ဖော်ပြထားခြင်းသည် အမောင်းကို ရည်ညွှန်းပုံရပြီး၊ အသက်ရှည်ချိန်ကို တိုးရန်ကိုမူ ချမ်းသာသောမိုက်များ၏ ပုံဥပမာနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထိုသူသည် အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအားလုံးရှိသော်လည်း အသက်ကို မရှည်နိုင်ခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤဘဝကို စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းသည် အရာနိမ့်ကျသည့်အမျိုးအစားတွင် ပါဝင်သည် (အပိုဒ် ၂၆)။ မြက်ပင်သည် လူ့အသက်တာကဲ့သို့ (ဟေရှာ ၄၀:၆-၈) တိုတောင်းသည်—မီးဖိုထဲပစ်ခံရသည် (လု ၁၂:၂၈)၊ ဆိုးယုတ်သောလူမျိုးများလည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်လိမ့်မည် (မာ ၄:၁၊ ဗျာ ၂၀:၇-၉)။ သို့ရာတွင် ယုံကြည်သူများသည် ထာဝရတည်တံ့မည့် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို ရှာကြသည် (ဒံ ၇:၂၇)၊ သူတို့၏ ကောင်းကင်ခမည်းတော်သည် ဤဘဝအတွက် လိုအပ်သောအရာအားလုံးကို ထပ်ပေးမည် (လု ၁၂:၃၁)။

There is also no need to worry because there are many things that are out of our control and that we cannot change. Verse 25 can refer to the impossibility of adding either one cubit (about 20 in. or 50 cm) to one’s stature or an hour to one’s lifespan. The former seems implied by the word “cubit” and the latter by the reference to hēlikia—“age.” Perhaps (as in some translations) the cubit and the idea of age can be combined by conveying the idea of adding a cubit to the measure or span of one’s life, or on the other hand the idea of hēlikia could be understood in terms of height. The larger context allows for either possibility. The mention of the growth of lilies or wild flowers (v. 27) fits a reference to stature, while a reference to lengthening one’s life fits the preceding parable of the rich fool who, despite all his concern to provide for the future, could not prolong his life. In any case, being anxious about this life falls into the category of what is less significant (v. 26). The grass, like human life (Is. 40:6–8), is brief—thrown into the furnace (Luke 12:28), just as the wicked nations will be (Mal. 4:1; Rev. 20:7–9). Believers, however, seek the kingdom of God, which will last forever (Dan. 7:27), and their heavenly Father will ensure that all things needful for this life will be added (Luke 12:31).

 

ယေရှု၏နောက်လိုက်များသည်လည်း ကြောက်ရွံ့စရာမလိုပေ၊ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် ယေရှု၏သိုးငယ်အုပ်လေးဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၃၂)။ ထိုအသုံးအနှုန်းကို ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဣသရေလအတွင်း သစ္စာရှိသော အကြွင်းအကျန်ကို ဖော်ပြရန် သုံးသည် (ယေ ၂၃:၂-၄၊ မိ ၅:၂-၄)၊ ဤနေရာ၌လည်း ထိုအဓိပ္ပာယ်ရှိပုံရသည်။ ယေရှုစုဝေးစေတော်မူသော အကြွင်းအကျန်တွင် ဣသရေလအတွင်း “လမ်းလွဲနေသော သိုးများ” (မ ၁၀:၆၊ ၁၅:၂၄) သာမက “အခြားသိုးများ” (ယော ၁၀:၁၆) ပါဝင်သည်၊ ယင်းမှာ တပါးအမျိုးသားများကို ရည်ညွှန်းပုံရသည် (မ ၂၈:၁၉၊ ဟေရှာ ၄၉:၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှု၏သိုးအုပ်အဖြစ် သေးငယ်ပြီး အားနည်းနေသော်လည်း ခမည်းတော်သည် နိုင်ငံတော်ကို လက်ဆောင်အဖြစ် သူတို့ရရှိရန် ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် စားစရာ၊ ဝတ်စရာ စိုးရိမ်ခြင်း သို့မဟုတ် အနာဂတ်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းများ ဝေးဝေးရှောင်၍ ကောင်းကင်ဘုံ၌ သူတို့၏ဘဏ္ဍာရှိသောကြောင့်၊ သူတို့၏နှလုံးသားနှင့် အနာဂတ်ရှိရာနေရာဖြစ်သောကြောင့် ပိုင်ဆိုင်သမျှကို ရောင်းချ၍ ဆင်းရဲသားများကို ပေးကြရန်ပင် လုပ်နိုင်သည် (လု ၁၂:၃၃-၃၄၊ ၁၈:၂၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The followers of Jesus also should not fear because they constitute Jesus’s little flock (v. 32). Such terminology is used in the OT to describe a faithful remnant within Israel (Jer. 23:2–4; Mic. 5:2–4), and that seems to be the meaning here. The remnant that was being gathered by Jesus included not only “lost sheep” within Israel (Matt. 10:6; 15:24) but also “other sheep” (John 10:16), apparently referring to Gentiles (Matt. 28:19; cf. Is. 49:6). Though small and vulnerable as Jesus’s flock, He said that their Father delights for them to receive the kingdom as a gift. Thus, far from worrying about food and clothing or being afraid of the future, they could even sell what they have and give to those in need because of their treasure in heaven, where their hearts are and their future lies (Luke 12:33–34; cf. 18:24).

 ³⁵ သင်တို့သည် ခါးပန်းစည်းလျက်၊ ဆီမီးထွန်းလျက်နေသဖြင့်၊
³⁶ သခင်သည် မင်္ဂလာဆောင်ပွဲမှ ပြန်လာ၍ တံခါးကိုခေါက်သောအခါ ချက်ခြင်းဖွင့်ခြင်းငှါ သခင် လာမည်ကို မြော်လင့်၍နေသော ကျွန်ကဲ့သို့ ရှိနေကြလော့။
³⁷ အကြင်ကျွန်တို့သည် စောင့်လျက်နေသည်ကို သခင်သည်ပြန်လာ၍တွေ့၏။ ထိုကျွန်တို့သည် မင်္ဂလာ ရှိကြ၏။ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ သခင်သည် ခါးပန်းစည်းလျက် ကျွန်တို့ကို စားပွဲ၌ လျောင်းစေပြီးမှ၊ ကိုယ်တိုင် လာ၍ သူတို့အားလုပ်ကျွေးလိမ့်မည်။
³⁸ နှစ်ချက်တီးအချိန်ဖြစ်စေ၊ သုံးချက်တီးအချိန်ဖြစ်စေ၊ သခင်သည်လာ၍ ထိုသို့တွေ့လျှင်၊ ထိုကျွန်တို့ သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။
³⁹ အိမ်ရှင်သည် သူခိုးလာမည်အချိန်နာရီကို သိရလျှင်၊ မိမိအိမ်ကို မထွင်းမဖောက်စေခြင်းငှါ စောင့်နေ လိမ့်မည်ကို သင်တို့သိကြ၏။
⁴⁰ ထိုကြောင့် သင်တို့သည် ပြင်ဆင်လျက်နေကြလော့။ အကြောင်းမူကား၊ သင်တို့မထင်မှတ်သောအချိန် ၌ လူသားသည် ကြွလာလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴¹ ပေတရုကလည်း၊ သခင်၊ ဤဥပမာကို အကျွန်ုပ်တို့အားသာ မိန့်တော်မူသလော။ လူအပေါင်းတို့အား မိန့်တော်မူသလောဟု မေးလျှောက်လျှင်၊
⁴² သခင်ဘုရားက၊ အိမ်ရှင်သည် မိမိအိမ်သားတို့အား အချိန်တန်လျှင် အစားအသောက်တို့ကို ဝေဖန်စေ ခြင်းငှါ အအုပ်အချုပ်ခန့်ထား၍ သစ္စာနှင့်၎င်း၊ သတိပညာနှင့်၎င်း ပြည့်စုံသောကျွန်ကား အဘယ်သူနည်း။
⁴³ အကြင်ကျွန်သည် ဤသို့ပြုလျက်နေသည်ကို အရှင်သည် ပြန်လာ၍တွေ့၏။ ထိုကျွန်သည် မင်္ဂလာ ရှိ၏။
⁴⁴ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ အရှင်သည် မိမိဥစ္စာရှိသမျှတို့ကို ထိုကျွန်၌ အပ်လိမ့်မည်။
⁴⁵ သို့မဟုတ်မူကား၊ အကြင်ကျွန်က၊ ငါ့အရှင်လာခဲလိမ့်မည်ဟု စိတ်ထဲ၌ အောက်မေ့သည်နှင့် ကျွန်ချင်း ယောက်ျားမိန်းမတို့ကို ရိုက်ပုတ်လျက်၊ စားသောက်ယစ်မူးလျက် နေ၏။
⁴⁶ ထိုကျွန်မကြည့်မမျှော်သောနေ့ရက်၊ မကြားမသိသောအချိန်နာရီ၌ သခင်သည် ရောက်လာလျှင်၊ ထိုကျွန်ကို ပြင်းစွာ ဆုံးမကွပ်မျက်၍ သစ္စာမရှိသောသူတို့နှင့်တကွ နေရာချလတံ့။
⁴⁷ အကြင်ကျွန်သည် မိမိသခင်၏ အလိုကိုသိလျက်နှင့် အသင့်မနေ၊ သခင်၏အလိုကို မဆောင်၊ ထိုကျွန် သည် များစွာသော ဒဏ်ကိုခံရ၏။
⁴⁸ သခင်၏အလိုကို မသိဘဲလျက်၊ ဒဏ်ခံထိုက်သောအမှုကို ပြုမိသောသူမူကား၊ အနည်းငယ်သော ဒဏ် ကိုသာ ခံရ၏။ အကြင်သူသည် အများကိုဆပ်ရ၏။ အကြင်သူ၌ များစွာသောဥစ္စာကို အပ်နှင်း၏။ ထိုသူကို များစွာတောင်းလိမ့်မည်။

၁၂:၃၅–၄၈။ ကျွန်အမျိုးမျိုး၊ ကံကြမ္မာ အမျိုးမျိုး။ ခါးစည်းထား၍ မီးအိမ်ထွန်းထားလော့ (အခန်းငယ် ၃၅)။ သခင်ကြီး မင်္ဂလာဆောင်မှ ပြန်လာသောအခါ ချက်ချင်း တံခါး ဖွင့်ပေးရန် အသင့်ဖြစ်နေရမည် (အခန်းငယ် ၃၆)။ သခင်ပြန်လာသောအခါ နိုးကြားနေသူများကို သခင်ကိုယ်တိုင် ခါးစည်းပြီး ထိုင်ခိုင်းကာ ကျွေးမွေးဧည့်ခံမည် (အခန်းငယ် ၃၇)။ ညဉ့် ဒုတိယချီခေါင် သို့မဟုတ် တတိယချီခေါင် ရောက်မှ ပြန်လာသော်လည်း နိုးကြားနေလျှင် ထိုကျွန်များ မင်္ဂလာရှိကြသည် (အခန်းငယ် ၃၈)။ သူခိုးလာမည့်အချိန်ကို သိလျှင် အိမ်ထိန်းသည် နိုးကြားနေမည် မဟုတ်လော။ သင်တို့လည်း အသင့်ဖြစ်နေကြလော့။ လူသားသည် မမျှော်လင့်သော အချိန်၌ ကြွလာမည် (အခန်းငယ် ၃၉-၄၀)။

12:35–48. Different Servants, Different Destinies. This unit contains two main parables: the watchful servant (vv. 35–40) and the parable of the faithful and evil stewards (vv. 42–48). At the conclusion of the first parable, Peter asked Jesus whether it was spoken only to them as His disciples or to all others as well (v. 41). Answering a question with a question and another parable, Jesus seems to imply that this second parable applies to the disciples, while the parable about watching applies to all.

 

၁၂:၃၅–၄၀ သတိရှိသောကျွန် ကျွန်များသည် အလုပ်လုပ်ရန်အဆင်သင့်ဖြစ်နေရမည် (အခန်းငယ် ၃၅)။ သခင်သည် မင်္ဂလာဆောင်မှ ပြန်လာသည်ကို မီးခွက်များထွန်းညှိ၍ စောင့်ဆိုင်းနေရမည် (အခန်းငယ် ၃၅–၃၆)။ မင်္ဂလာဆောင်ပုံဥပမာသည် ယေရှု၏နိုင်ငံတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်မည့်သူများကို ဖော်ပြသည့်နည်းလမ်းဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၂:၁–၁၄၊ ၂၅:၁–၁၂၊ ယော ၃:၂၉ နှိုင်းယှဉ်)။ ဤနေရာတွင် သတိဖြင့်စောင့်ဆိုင်း၍ တံခါးခေါက်သံကြားတော့ ချက်ချင်းဖွင့်ပေးသူများသည် စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်ခွင့်ရမည် (လု ၁၂:၃၆–၃၇)။ သူတို့သည် မင်္ဂလာရှိ၍ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများ ခံစားရမည်။ အံ့ဖွယ်ရာမှာ သခင်ကိုယ်တိုင် ခါးပန်းစည်းကာ ကျွန်များကို ချက်ချင်းစားစေပြီး ဆပ်ကပ်မွေ့ရာ ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၇)။ ဤအခြေအနေပြောင်းပြန်လဲလှယ်ခြင်း (၁၇:၇–၈ နှိုင်းယှဉ်)၊ နောက်ဆုံးသောသူ (ကျွန်) ကို အဦးဆုံးဆပ်ကပ်ပြီး သခင်ကိုယ်တိုင် ဆပ်ကပ်ခြင်းသည် နိုင်ငံတော်၏ အဓိကမူတစ်ခုကို ပြသသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဆပ်ကပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည် (၂၂:၂၇၊ မာ၉:၃၅ နှိုင်းယှဉ်)။

12:35–40. The Watchful Servant. Watchful servants are to be clothed for work (v. 35). They should wait for their master’s return from the wedding with lamps burning (vv. 35–36). The image of the wedding in the teachings of Jesus functions as the process by which those who will comprise His kingdom are revealed (Matt. 22:1–14; 25:1–12; cf. John 3:29). Here, it is those who are found watching, opening the door as soon as He knocks, who will sit down to eat (Luke 12:36–37). They will be happy and blessed with good things, which are amazingly depicted here by the invitation to eat immediately while the master girds Himself and serves them (v. 37). This role reversal (cf. 17:7–8)—the last (the servants) served first and served by their master—illustrates one of the most dominant kingdom principles: service (22:27; cf. Mark 9:35).

 

ထိုခေတ်ဂျူးဓလေ့အရ ညဆယ့်နှစ်နာရီကို သုံးချီခွဲသည်။ ဒုတိယချီသည် ညနေ ဆယ်နာရီမှ နံနက်နှစ်နာရီခန့်၊ တတိယချီသည် နံနက်နှစ်နာရီမှ နံနက်ခြောက်နာရီခန့်ဖြစ်သည်။ ရောမလူမျိုးများကမူ လေးချီခွဲသည် (မာ ၁၃:၃၅)။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တပည့်တော်များသည် သခင်ပြန်လာမည့်အချိန်ကို တစ်ညလုံးသတိဖြင့် စောင့်ဆိုင်းရမည်။ ဒုတိယချီ (ညအလယ်) ဖြစ်စေ၊ တတိယချီ (နံနက်မိုးလင်းခါနီး) ဖြစ်စေ ပြန်လာနိုင်သည် (လု ၁၂:၃၈)။ ယေရှုသည် သတိရှိမှုကို အိမ်ရှင်တစ်ဦး၏ သတိရှိမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည်။ သူခိုးသည် ညအလယ်တွင် လာနိုင်သည်။ သူခိုးလာမည့်အချိန်ကို အတိအကျသိပါက အိမ်ရှင်သည် နိုးကြား၍ အိမ်မပြိုက်အောင် ကာကွယ်မည်။ သို့သော် ဘယ်တော့မှ အိပ်လို့မရသလို သူခိုးဘယ်အချိန်လာမည်ကိုလည်း မသိနိုင်။ ထို့ကြောင့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ အမြဲအဆင်သင့်ဖြစ်နေရန်ဖြစ်သည် (အမှတ်အသားများကို သိခြင်းဖြင့်)။ ယေရှုသည် ဤနေရာတွင် ထိုအချက်ကိုပင် မိန့်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ရုတ်တရက်လာမည်ဖြစ်သောကြောင့် အဆင်သင့်ဖြစ်နေကြလော့ (အခန်းငယ် ၃၉–၄၀)။

According to the Jewish practice of the time, which divided the twelve hours of night into three watches, the second watch of the night was from approximately 10 p.m. to 2 a.m., and the third watch was from approximately 2 a.m. to 6 a.m. The Romans had four watches instead of three (Mark 13:35). Either way, the disciples were expected to watch for their master’s return throughout the night—it could be in the second watch (in the middle of the night), or in the third (toward daybreak; Luke 12:38). Jesus drew a parallel between the vigilance expected to that of a homeowner to whose home a thief might come in the dead of night. If it were known exactly when the thief would come, the owner would prevent the house from being broken into by staying awake that night. Since it is impossible to never sleep and no one knows when the thief will come, the only other way is to always be ready (i.e., by knowing the signs). This was the point Jesus was making when He told His followers to be ready because He will come unexpectedly (vv. 39–40).

 

၁၂:၄၂–၄၈ သစ္စာရှိသောအုပ်ချုပ်သူနှင့် ဆိုးသောအုပ်ချုပ်သူ ဒုတိယပုံဥပမာသည် ပညာရှိသော အိမ်ထိန်းနှင့် မတာဝန်ကျေသော ကျွန်ကို နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ သခင်နှောင်းမည်ဟု ထင်၍ မတာဝန်ကျေစွာ ပြုမူသည်။ အိမ်ထိန်းသည် ယုံကြည်ရသော ကျွန်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး (အခန်းငယ် ၃၇ နှိုင်းယှဉ်) သခင်၏ စီးပွားရေးကို ကြီးကြပ်သူဖြစ်သည်။ သခင်မရှိစဉ် သစ္စာရှိစွာ စီမံခန့်ခွဲ၍ အိမ်သူအိမ်သားများကို အချိန်မှန်စားစေပါက ဆုခံရပြီး ပစ္စည်းအားလုံးကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ရမည် (အခန်းငယ် ၄၄၊ ၁၆:၁၀ နှိုင်းယှဉ်)။ မတာဝန်ကျေသော ကျွန်သည် ရုတ်တရက်ဖမ်းဆီးခံရ၍ အပိုင်းပိုင်းခွဲခြင်း (အလွန်ပြင်းထန်သော အပြစ်ဒဏ်) ခံရပြီး ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများနှင့် အတူတူဖြစ်သွားမည် (အပိုဒ် ၄၆၊ လု ၁၈:၁–၈ အဖွင့်ကို ကြည့်)။ အပြစ်ဒဏ်သည် သခင်၏အလိုတော်ကို သိမသိအပေါ် မူတည်၍ ချမှတ်မည်။ သိ၍ မပြင်ဆင်မလုပ်ဆောင်သူသည် အပြစ်ဒဏ်ပိုမိုခံရမည်၊ ရိုက်ပုတ်ခြင်းများစွာ (၁၂:၄၇၊ အာမုတ် ၃:၂ နှိုင်းယှဉ်)။ မသိသော်လည်း အပြစ်ဒဏ်ထိုက်သူမျှော်လျှင် ရိုက်ပုတ်ခြင်းအနည်းငယ်သာ ခံရမည် (လု ၁၂:၄၈)။ ဘုရားသခင်၏အမှန်တရားကို မသိခြင်းသည် မကောင်းမှုပြုရန် ခွင့်ပြုချက်မဟုတ်။ လူများကို အကင်းမဲ့စေရန် လုံလောက်သော အရာများ ဖော်ပြပြီးဖြစ်သည် (ရော ၁:၂၀၊ ၂:၁၄–၁၅ နှိုင်းယှဉ်)။ သို့သော် ပြင်းထန်မှု နည်းပါးမည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ယေရှုနှင့် သူ၏အလိုတော်ကို ပိုမိုသိ၍ လိုက်နာသူ၏ ဘဝသည် ပို၍ ကြွယ်ဝလာမည် (ယော ၁၀:၁၀)။

12:42–48. The Faithful and Evil Stewards. The second parable contrasts a wise steward, or manager, who was left in charge of a landowner’s estate, with a servant who acts irresponsibly in view of a perceived delay in his master’s return. The steward was a trusted servant (cf. v. 37) who oversaw the business affairs for the owner. If he faithfully maintained order during the master’s absence, including providing food for the household at the appropriate times, he would be rewarded for his service by being placed in charge of everything (v. 44; cf. 16:10). The irresponsible servant would be caught by surprise and punished severely for his unfaithfulness by being chopped in pieces, which suggests a very severe punishment, and grouped with the unbelievers (v. 46; see commentary on Luke 18:1–8). The punishment would be apportioned according to knowledge of the master’s will. The one who knew that will and did not prepare by doing it would suffer the greater punishment—many stripes or blows (12:47; cf. Amos 3:2). Even the one who did not know but whose actions deserved punishment would be beaten, but only with few blows or stripes (Luke 12:48). Ignorance of divine truth is no license for wrongdoing because enough has been revealed to leave people without excuse (Rom. 1:20; cf. Rom. 2:14–15), but they will be judged less severely. On the other hand, the better a person knows Jesus and His will and practices it, the more abundant his or her life will be (John 10:10).

 ⁴⁹ မြေပေါ်၌ မီးလောင်စေခြင်းငှါ ငါလာသတည်း။ ထိုမီးမညှိမှီတိုင်အောင် ငါ၏အလိုမပြည့်စုံ။ ဗတ္တိဇံ တခုကိုလည်း ငါခံစရာရှိ၏။
⁵⁰ ထိုဗတ္တိဇံကို မခံမှီတိုင်အောင် ငါသည် အလွန်ငြီးငွေ့သောစိတ်ရှိ၏။
⁵¹ မြေပေါ်၌ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပေးအံ့သောငှါ ငါလာသည်ဟု ထင်ကြသလော။ ထိုသို့သောအလိုငှါ ငါလာ သည်မဟုတ်။ အချင်းချင်းကွဲပြားစေခြင်းငှါ ငါလာသည်ဟု ငါဆို၏။
⁵² အဘယ်သို့နည်းဟူမူကား၊ ယခုမှစ၍ အိမ်တအိမ်၌နေသော လူငါးယောက်တို့သည် နှစ်ယောက်တစု သုံးယောက်တစုအချင်းချင်း ကွဲပြားလိမ့်မည်။
⁵³ အဘနှင့်သား၊ အမိနှင့်သမီး၊ ယောက္ခမနှင့် ချွေးမအချင်းချင်း ကွဲပြားလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁵⁴ တဖန် လူအစုအဝေးတို့အား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သင်တို့သည် အနောက်မျက်နှာ၌ မိုဃ်းရိပ်တက် သည်ကို မြင်သောအခါ မိုဃ်းရွာမည်ဟု ချက်ခြင်းဆိုတတ်၏။
⁵⁵ တောင်လေလာသည်ကို မြင်သောအခါ နေပူမည်ဟု ဆိုတတ်၏။ ဆိုသည်အတိုင်းလည်း ဖြစ်တတ်၏။
⁵⁶ လျှို့ဝှက်သောသူတို့၊ သင်တို့သည် မြေကြီး၏မျက်နှာနှင့် မိုဃ်းကောင်းကင်၏မျက်နှာကို ပိုင်းခြား၍ သိနိုင်ကြ၏။ ယခု ကပ်ကာလကို အဘယ်ကြောင့်ပိုင်းခြား၍ မသိနိုင်ကြသနည်း။
⁵⁷ ထိုမှတပါးဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားကို အဘယ်ကြောင့် အလိုအလျောက်ပိုင်းခြား၍ မသိကြသနည်း။
⁵⁸ သင်သည်တရားတွေ့ဘက်နှင့်အတူ မင်းထံသို့သွားသောအခါ အမှုပြေစေခြင်းငှါ လမ်း၌ကြိုးစားလော့။ သို့မဟုတ် တရားတွေ့ဘက်သည်တရားသူကြီးရှေ့သို့ဆွဲမည်။ တရားသူကြီးသည် လုလင်ခေါင်း၌အပ်၍၊ လုလင် ခေါင်းသည် ထောင်ထဲ၌ လှောင်ထားမည်။
⁵⁹ လျော်ပြစ်ငွေရှိသမျှကို မလျော်မှီတိုင်အောင် ထောင်ထဲကမထွက်ရ၊ ငါဆိုသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၂:၄၉–၅၉ ရွေးချယ်ရမည့်အချိန် မြေကြီးပေါ်သို့ မီးစေလွှတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ မီးဖြင့် မြေကြီးကို တရားစီရင်ခြင်းကို ဆိုလိုသည် (အခန်းငယ် ၄၉၊ တရားဟော ၃၂:၂၂၊ ဇေဖနိ ၃:၈၊ ၂သက် ၁:၈၊ ၂ပေ ၃:၁၀ တို့ကို ကြည့်)။ သို့သော် ယေရှုသည် အပြစ်သားများအတွက် အစားထိုးရွေးနုတ်ခြင်းအနေဖြင့် ထိုအပြစ်ဒဏ်နှင့် ညီမျှသောဒုက္ခခံရန် လာခဲ့သည် (ယော ၁၂:၂၇ နှိုင်းယှဉ်)။ လူအများ၏ ကယ်တင်ခြင်းကြောင့် ထာဝရပျော်ရွှင်မှုကို မျှော်ကိုးသောကြောင့် ထိုအရာကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်ခဲ့သည် (ဟေဗြ ၁၂:၂)။ နှစ်ခြင်းခံခြင်းဆိုသည်မှာ သေခြင်းနှင့် ထမြောက်ခြင်းဒုက္ခခံခြင်းကို ဆိုလိုသည် (လု ၁၂:၅၀၊ မာ ၁၀:၃၈)။ ရေနှစ်ခြင်းသည် ထိုဒုက္ခခံခြင်းနှင့် တစ်သားတစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်ခြင်းကို သင်္ကေတပြုသည် (ရော ၆:၃–၄)။ ယေရှုသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်ခြင်းခေတ်ကို ယူဆောင်လာရန် လာခဲ့သလော။ လုံးဝမဟုတ် (လု ၁၂:၅၁)။ ဘုရားသခင်နှင့် လူသားတို့ကြားက ရန်တွန်းမှုကို ဖယ်ရှားရန် လာခဲ့သည် (က ၃:၁၅)။ သို့သော် ယေရှု၏နိုင်ငံတော်ကြေညာချက်ကို လက်ခံသူနှင့် မလက်ခံသူတို့ကြား ခွဲခြားမှုဖြစ်ပေါ်စေသည်။ မိဘများကို လေးစားခြင်းထက် ယေရှုကို အဓိကထား၍ ဝိညာဉ်ရေးမိသားစုကို ဖန်ဆင်းသောကြောင့် အလွန်နီးစပ်သော မိသားစုဆက်ဆံရေးများပင် ခွဲထွက်သွားနိုင်သည် (လု ၁၂:၅၂–၅၃၊ ၉:၅၉–၆၀၊ ၁၄:၂၆၊ မဿဲ ၁၀:၃၆၊ မိက္ခာ ၇:၆ တို့ကို ကြည့်)။

12:49–59. Time for Choosing. Sending fire on the earth refers to judgment of the earth by fire (v. 49; see, e.g., Deut. 32:22; Zeph. 3:8; 2 Thess. 1:8; 2 Pet. 3:10). But Jesus came to suffer the equivalent of this punishment as the substitutionary atonement for sinners (cf. John 12:27), and He actually looked forward to it because of the joy in eternity the salvation of multitudes would bring (Heb. 12:2). The baptism refers to His suffering of death and resurrection (Luke 12:50; Mark 10:38), our identification with which is symbolized by water baptism (Rom. 6:3–4). Did Jesus come to usher in an era of peace on earth? Absolutely not (Luke 12:51). He came to remove the enmity between God and human beings (Gen. 3:15). But this creates a division between those who accept Jesus’s kingdom proclamation and those who do not. It will even divide the closest family relationships because Jesus was creating a spiritual family with the expectation of supreme allegiance, above even one’s honoring of father and mother (Luke 12:52–53; see also 9:59–60; 14:26; Matt. 10:36; cf. Mic. 7:6).

 

မဿဲ ၁၆:၂–၃ တွင် အလားတူစကားကို အခြားအခါတွင် ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ဤနေရာတွင် လူအများကို သူ၏အမှုတော်၏ အရေးကြီးပုံကို ရှင်းပြသည် (လု ၁၂:၄၉–၅၉)။ သူသည် ရင်းနှီးသောအရာ (ရာသီဥတု) ကို အစပြု၍ နိုင်ငံတော်သတင်းစကားကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ အနောက်မှတိမ်လာပါက မြေထဲပင်လယ်မှ မိုးသက်လာမည်ကို ဣသရေလလူမျိုးသိသည် (အခန်းငယ် ၅၄)။ တောင်မှလေတိုက်ပါက သဲကန္တာရမှ ပူပြင်းခြင်းလာမည်ကို သိသည် (အခန်းငယ် ၅၅)။ ရာသီဥတုကို နားလည်နိုင်သော်လည်း ပြည့်စုံလာသော ဤအချိန်၏ ထူးခြားမှုကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လျစ်လျူရှုထားသောကြောင့် မျက်နှာရှုံ့သူများဟု ခေါ်တော်မူသည် (အခန်းငယ်1 ၅၆၊ မာ ၁:၁၅)။ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းလာမည်ဖြစ်သောကြောင့် ကိုယ်တိုင်မှန်ကန်စွာ ဆုံးဖြတ်ရမည် (လု ၁၂:၅၇)။ လူ့တရားရုံးသို့ မသွားမီ ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်သလို ဖြစ်သည်။ မည်သည့်ခေတ်တွင်မဆို တရားစွဲဆိုရန်ထက် ပြေလည်အောင်ဖြေရှင်းခြင်းသည် အန္တရာယ်နည်းပြီး ကုန်ကျစရိတ်သက်သာသည်။ ရန်ဘက်နှင့် တိုက်ရိုက်ဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားခြင်းသည် ငြိမ်းချမ်းစွာ အဆုံးသတ်နိုင်ခြေကို တိုးစေသည်။ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် ရန်စွဲပြီးသည့်နောက် ရှုံးနိမ့်ပါက ထောင်ချခံရ၍ နောက်ဆုံးပိုက်ဆံတစ်ပြားအထိ ပေးဆပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ထိုလမ်းကို လိုက်ခြင်း၏ မိုက်မဲမှုကို ပြသည်။ ကောင်းကင်တရားရုံးရှေ့တွင် တရားမျှတမှုပြည့်စုံစွာ ပြီးဆုံးမည်။ ဤပုံဥပမာသည် ယေရှု၏ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို ငြင်းပယ်သူအားလုံး ထာဝရဆုံးရှုံးခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဟူသော သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။

On what seems to be a different occasion with a similar saying in Matthew 16:2–3, Jesus addressed a large group of people about the significance of His ministry (Luke 12:49–59). As usual, He began with the familiar (in this case the weather) to explain His message of the kingdom. People in Israel knew that when they saw a cloud from the west, a storm from the Mediterranean was coming (v. 54), while a south wind would bring burning heat from the desert (v. 55). He called them hypocrites because they could interpret the weather but chose to disregard what should have been just as obvious but was far more consequential—the uniqueness of the present time of fulfillment (v. 56; Mark 1:15). Since a time of final judgment is coming, it is important to always judge what is right on our own (Luke 12:57), just as one might do before going to a human court. In all ages, it was less risky and costly to settle a dispute and reconcile rather than insisting on litigation. Making diligent efforts to resolve matters directly with one’s opponent may increase the chances of an amiable resolution of the dispute. Once battle lines are drawn, if the dispute is lost, the punishment of prison and having to pay the assessed penalty down to the very last penny demonstrates the foolishness of pursuing such a course. Before heaven’s judgment seat justice will be done, and this parable serves as a warning that all who reject Jesus’s invitation to become right with God will face eternal loss.

ထိုအခါ အတိုင်းမသိများစွာသော လူတို့သည်စုဝေး၍ အချင်းချင်း နင်းမိမတတ် နေကြသည်ရှိသော်၊ ယေရှုသည် တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ လျှို့ဝှက်ခြင်းတည်းဟူသော ဖာရိရှဲတို့၏ တဆေးကို ရှေ့ဦးစွာ ကြဉ်ရှောင်ကြလော့။
² ဖုံးထားလျက်ရှိသမျှတို့သည် ပွင့်လိမ့်မည်။ ဆိတ်ကွယ်ရာ၌ ရှိသမျှတို့သည်လည်း ထင်ရှားလိမ့်မည်။
³ မှောင်မိုက်၌ သင်တို့ပြောသမျှသောအရာများကို သူတပါးတို့သည်အလင်း၌ နားကြားကြလိမ့်မည်။ သင်တို့သည် အခန်းထဲမှာ နားအပါး၌ ပြောသောအရာများကို အိမ်မိုးပေါ်မှာ ဟစ်ကြော်ကြလိမ့်မည်။
⁴ ငါ့အဆွေတို့၊ သင်တို့အား ငါဆိုသည်ကား၊ ကိုယ်ခန္ဓာကိုသတ်၍ နောက်တဖန် အလျှင်းမပြုနိုင်သော သူတို့ကို မကြောက်ကြနှင့်။
⁵ အဘယ်သူကို ကြောက်ရမည်နည်းဟူမူကား၊ ကိုယ်ခန္ဓာကိုသတ်ပြီးမှ ငရဲထဲသို့ ချနိုင်သောသူကို ကြောက်ကြလော့။ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ထိုသူကို ကြောက်ကြလော့။
⁶ စာငှက်ငါးကောင်ကို အဿရိနှစ်ပြားအဘိုးနှင့် ဝယ်ရသည်မဟုတ်လော။ ထိုစာငှက်တကောင်ကိုမျှ ဘုရားသခင်မေ့လျော့တော်မမူ။
⁷ သင်တို့ ဆံပင်သည်လည်း အကုန်အစင် ရေတွက်လျက်ရှိ၏။ ထိုကြောင့် မကြောက်ကြနှင့်။ သင်တို့ သည် စာငှက်အများတို့ထက်သာ၍ မြတ်ကြ၏။
⁸ ငါဆိုသည်ကား၊ အကြင်သူသည် လူတို့ရှေ့မှာ ငါ့ကိုဝန်ခံအံ့။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်တို့ရှေ့ မှာ လူသားသည် ထိုသူကိုဝန်ခံမည်။
⁹ အကြင်သူသည် လူတို့ရှေ့မှာငါကိုငြင်းပယ်အံ့။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်တို့ ရှေ့မှာထိုသူကို ငါငြင်းပယ်မည်။
¹⁰ လူသားကို နှုတ်ဖြင့်ပြစ်မှားသောသူမည်သည်ကား၊ အပြစ်နှင့်လွတ်စေခြင်းအခွင့်ကို ရနိုင်၏။ သန့်ရှင်း သော ဝိညာဉ်တော်ကို ကဲ့ရဲ့သောသူမည်သည်ကား၊ အပြစ်နှင့်လွတ်စေခြင်းအခွင့်ကို မရနိုင်ရာ။
¹¹ သင်တို့ကို တရားစရပ်သို့၎င်း၊ အကဲအမှူး၊ မင်းများရှေ့သို့၎င်း၊ ပို့ဆောင်ကြသောအခါ အဘယ်သို့ ပြန် ပြောရမည်ကို မစိုးရိမ်ကြနှင့်။
¹² အကြောင်းမူကား၊ ထိုခဏခြင်းတွင် အဘယ်သို့ပြောရမည်ကို သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် အကြံ ပေးမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၂:၁-၁၂။ ယုံကြည်ခြင်းကို ပွင့်လင်းစွာ ဝန်ခံခြင်း။ ယေရှု၏ အဆွတ်ခံရသူများသည် မကြာမီ အရေအတွက်များပြားသော လူအုပ်ကြီး—မြိယာဒုန်၊ ထောင်ချီသော်မှဲ့ သိန်းချီသော်မှဲ့၊ ဤနေရာတွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော လူဦးရေ (၁၁:၂၉ ထက် ပို၍များပြားသည်)—သည် ယေရှုကို နာယူရန် စုဝေးလာကြသည် (၁၂:၁)။ ယေရှုသည် အဦစွာ တပည့်တော်များကို ဦးတည်၍ ဟောပြောတော်မူရင်း၊ ဖာရိရှဲတို့၏ တဆေးမှုကို သတိပေးတော်မူ၏။ တဆေးဆိုသည်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် မုန့်ညက်ဟောင်းကို ချန်ထားပြီး နောက်မုန့်ညက်နှင့် ရောစပ်၍ မုန့်ဖောင်းလာစေသော သဘာဝတဆေး ဖြစ်သည်။ တဆေးကဲ့သို့ပင် ဖာရိရှဲတို့၏ လျှို့ဝှက်ဟန်ဆောင်မှုသည် ကူးစက်တတ်ပြီး ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းစိမ့်ဝင်စေတတ်သည်။ အယူဝါဒအရ ဖြောင့်မတ်ခြင်း (လူ့အမြင်ဖြင့်) သည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ဖြောင့်မတ်ခြင်း (ဘုရားသခင်၏ အမြင်ဖြင့်) ထက် ပိုမိုလွယ်ကူသည်။ လျှို့ဝှက်ဟန်ဆောင်မှုသည် လျှို့ဝှက်မှုတစ်ခုခုကို အားကိုးထားရသည်။ သို့သော် ယေရှုက ယခုလျှို့ဝှက်ထားသမျှသည် ထင်ရှားလာလိမ့်မည်၊ လျှို့လျှို့ဝှက်ဝှက် ပြောဆိုခဲ့သော စကားများသည် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှ ကြေညာခံရလိမ့်မည်ဟု အတည်ပြုတော်မူ၏ (၂-၃)။ မဿဲတွင် ဤစကားသည် တပည့်တော်များ၏ ကြေညာခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (မဿဲ၊ ၁၀:၂၇) ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ ဤနေရာတွင်လည်း အလားတူ အဓိပ္ပာယ်ရှိနိုင်သည်။ အကြောင်းမူကား ယေရှုသည် မကြောက်ရွံ့သော ဝန်ခံခြင်းအကြောင်း ဆက်လက်ပြောဆိုတော်မူခဲ့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ သတ်နိုင်သော သူများကို ကြောက်ရန်မလို (လု၊ ၁၂:၄)။ ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏တရားစီရင်ခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း (ဒေ၊ ၁၂:၁၃-၁၄) နှင့် ငရဲထဲသို့ ပစ်ချနိုင်သော အခွင့်အာဏာကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း (လု၊ ၁၂:၅)—အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် ထာဝရကို မျှော်ကြည့်၍ နေထိုင်ခြင်း—သည်သာ အရေးကြီးသည်။

12:1–12. An Open Confession of Faith. Jesus’s detractors were quickly outnumbered as a myriadōn—“myriads,” “thousands” or “tens of thousands,” here probably meaning a countless number (greater than in 11:29)—gathered to hear Jesus (12:1). While directing His teaching first or primarily to the disciples, Jesus warned them of the leaven or yeast of the Pharisees. Leaven was yeast usually naturally produced via an old batch of dough kept back to mix with the next batch so that the bread would rise. Like leaven, the hypocrisy of the Pharisees was infectious and would come to permeate the whole life. It is far easier to be doctrinally orthodox (by human measure) than to be sound in both faith and practice (as measured by God). Hypocrisy relies on an element of secrecy, but Jesus affirmed that whatever was then hidden would become known and words spoken in secret would be proclaimed on the housetops so everyone could hear (vv. 2–3). In Matthew this saying refers to the disciples’ proclamation (Matt. 10:27) and may have the same significance here, judging from the larger context as Jesus went on to speak of a fearless confession. There was no need to fear those who could kill only the body (Luke 12:4). Fearing God and His judgment (Eccl. 12:13–14) and recognizing His authority to consign us to hell (Luke 12:5)—in short, living with eternity in view—are what matters.

 

ငရဲကို ထာဝရညှဉ်းဆဲခန်းမျိုး မဟုတ်ဟု မယဉ်ကြည်နူးပါနှင့်။ ဂေဟေန္နာ ဟူသော စကားလုံးသည် ယေရုရှလင်မြို့၏ အနောက်တောင်ဘက် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထိုနေရာသည် ဟိဇကိယခေတ်က အာရှုရိတပ်သား ၁၈၅,၀၀၀ ၏ အလောင်းများကို မီးရှို့ရန် မီးပုံထားခဲ့ရာ ဖြစ်နိုင်သည် (ဟေရှာ၊ ၃၀:၃၁-၃၃၊ ၃၇:၃၆)။ အာဟဇ်နှင့် မာနဿေခေတ်တွင် ထိုနေရာတွင် ကလေးများကို မလက် နတ်ဘုရားသို့ မီးမှုတ်ယမကာအဖြစ် ပူဇော်ခဲ့သည်။ ယေရမိက ထိုနေရာသည် ဣသရာလအပေါ် ဒဏ်ခတ်ရာနေရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်၊ သူတို့၏ အလောင်းများသည် ငှက်များနှင့် တောရုပ်များ၏ အစာဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဟောကြားခဲ့သည် (ယေရမိ၊ ၁၉:၆-၇၊ ဗျာ၊ ၁၉:၁၇-၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် မငြိမ်းနိုင်သော မီးနှင့် မသေနိုင်သော ပိုးကောင်ဖြင့် မတရားသူများကို တရားစီရင်မည်ဟု ကတိထားတော်မူသည် (ဟေရှာ၊ ၆၆:၁၅-၁၆၊ ၂၄)။ ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုစလုံးသည် ငရဲကို လုံးဝဖျက်ဆီးခံရရာနေရာ အဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင်လည်း အမှောင်နေရာနှင့် ဘုရားသခင်၏ မီးဖြင့် လုံးဝဖျက်ဆီးခြင်း တရားစီရင်ရာနေရာ ဖြစ်သည် (မာကု၊ ၉:၄၃၊ ၄၅၊ ၄၇-၄၈)၊ အဆုံးမဲ့ ညှဉ်းဆဲရာနေရာ မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ယေရှုသည် ချက်ချင်းနောက်စကားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ချိုးငှက်များအပါအဝင် ဖန်ဆင်းခံများကို ဂရုစိုက်တော်မူကြောင်း၊ သူ၏သားသမီးများသည် ဆံပင်မွှေးတစ်ပင်မျှပင် ရေတွက်ခံရလောက်အောင် အဖိုးတန်ကြောင်း ပြောဆိုနိုင်ခဲ့တော်မူခြင်း ဖြစ်သည် (လု၊ ၁၂:၆-၇)။

We should not imagine hell as some kind of eternal torture chamber. The word geenna designates a ravine just outside and southwest of Jerusalem. It may be the place where a pyre may have been made to burn the 185,000 corpses of the Assyrian army at the time of Hezekiah (Is. 30:31–33; 37:36). In the time of Ahaz and Manasseh, child sacrifices were offered there, probably to Molech, an underworld deity. Jeremiah said it would become the place of judgment on Israel for their wickedness and that their corpses would lay there as food for the birds and wild animals (Jer. 19:6, 7; cf. Rev. 19:17–21). God promises to judge the wicked with unquenchable fire and a devouring worm that does not die (Is. 66:15–16, 24). Both images represent hell as a place of total destruction. Similarly in the NT, it is the place of darkness and of God’s judgment by fire and total destruction (Mark 9:43, 45, 47–48), not a place of unending torment. Thus Jesus could speak in the next breath of God’s care for His creation, including the sparrows, and His children as so precious that even their hairs are numbered (Luke 12:6–7).

 

ယေရှုနှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် လူသားမျိုးရဲ့သားတော်သည် တိမ်တိုက်များနှင့်တကွ ကောင်းကင်တမန်များဖြင့် ဝန်းရံလျက် တရားစီရင်ရန် ရပ်တော်မူသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးလိမ့်မည် (ဒံ ၇:၉-၁၀၊ ၁၃-၁၄၊ ယော ၅:၂၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုအရှင်ကို အများရှေ့တွင် ဝန်ခံခြင်း သို့မဟုတ် အသိအမှတ်ပြုခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်နှင့် ကိုယ်ကိုကိုယ် ခွဲခြားသတ်မှတ်ခြင်းဖြစ်သည် (ရော ၁၀:၉-၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့ရာတွင် ကိုယ်တော်ကို ငြင်းပယ်လျှင် ကိုယ်တော်သည်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ကို ငြင်းပယ်တော်မူလိမ့်မည် (လု ၁၂:၈-၉၊ ၂တိ ၂:၁၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဂရိစာလုံးကြိယာအချိန်ကာလသည် ကျွန်ုပ်တို့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး စုပုံခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ခဏတာအချိန်တစ်ခုထဲသို့ ဖိသိပ်ထားသည်။ အလားတူပင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ကဲ့ရဲ့ခြင်း (လု ၁၂:၁၀) ၌လည်း အချိန်ကာလသည် ယေရှု၏အမှုတော်၌ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏အမှုကို အဆက်မပြတ် ငြင်းဆန်နေခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏အမှုကို စိတ်နှလုံးကို ပိတ်ထားသူများသည် ဘုရားသခင်က ကယ်တင်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသောလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ယေရှုကို ဆန့်ကျင်ပြောဆိုခဲ့ဖူးသော်လည်း နောက်ပိုင်း၌ ဝိညာဉ်တော်၏တောင်းပန်သံကို လက်ခံသူများကို ခွင့်လွှတ်နိုင်သည် (တမန်တော်ဝတ္ထု ၂:၃၆-၃၈၊ ၆:၇ ကြည့်ပါ)။ ယုံကြည်ခြင်းအတွက် အာဏာပိုင်များရှေ့သို့ ဖြေရှင်းရန် ဆောင်သွင်းခံရသောအခါ၊ တမန်တော်များသည် ကိုးဆယ်ရက်နေ့မကြာမီ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့သည် (ကတ် ၄:၁-၂၂)၊ ယေရှုက စိတ်တူစရာမလိုဟု ကတိပြုတော်မူခဲ့သည်၊ အကြောင်းမူကား သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ယုံကြည်သူများကို ဘာပြောရမည်ကို အချိန်မှီသင်ပေးမည်ဖြစ်သည် (လု ၁၂:၁၁-၁၂)။

How we relate to Jesus determines our destiny when the Son of Man will stand in judgment surrounded by clouds of angels (Dan. 7:9–10, 13–14; cf. John 5:22). To confess or acknowledge Him publicly means we identify ourselves with His kingdom (cf. Rom. 10:9–10). But if we deny Him, He will deny us (Luke 12:8–9; cf. 2 Tim. 2:12). The Greek verbal tense compresses the cumulative decisions of our life into a moment of time. Similarly with blasphemy against the Holy Spirit (Luke 12:10), the tense indicates one’s persistent refusal to recognize the work of the Spirit in the ministry of Jesus. Those who close their mind and heart to the Holy Spirit’s work close off the only avenue by which God can save them. By contrast, those who have spoken against Jesus but subsequently respond to the Spirit’s plea can be forgiven (see Acts 2:36–38; 6:7). When brought before authorities to answer for their faith, as the apostles were soon after Pentecost (Acts 4:1–22), Jesus promised that we need not worry because the Spirit would teach believers just what to say (Luke 12:11–12).

 ¹³ လူအစုအဝေး၌ပါသော သူတယောက်က၊ အရှင်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်အစ်ကိုသည် အမွေဥစ္စာကို အကျွန်ုပ် အား ဝေပေးပါမည်အကြောင်း အမိန့်ရှိတော်မူပါဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁴ ကိုယ်တော်က အချင်းလူ၊ အဘယ်သူသည် သင်တို့အမှုကို စီရင်ခွဲဝေပိုင်သောအခွင့်ကို ငါ့အား အပ် ပေးသနည်းဟု မေးတော်မူ၏။
¹⁵ ထိုမှတပါး လောဘလွန်ကျူးခြင်းကို သတိနှင့် ကြဉ်ရှောင်ကြလော့။ အကြောင်းမူကား၊ စည်းစိမ်ရှိသော် လည်း စည်းစိမ်၌ အသက်မတည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁶ တဖန် ဥပမာစကားကို မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သူဌေးတဦး၌ မြေကောင်း၍ အသီးအနှံများလှ၏။
¹⁷ ထိုသူဌေးက၊ ငါသည် အဘယ်သို့ ပြုရမည်နည်း။ အသီးအနှံများကို သိုထားစရာအရပ်မရှိ။
¹⁸ ပြုမည်အကြံမူကား၊ ငါ့တိုက်များကိုဖျက်၍ ကျယ်သောတိုက်တို့ကို တည်ပြီးမှ၊ ငါ၏ အသီးအနှံဥစ္စာ ရှိသမျှတို့ကို သိုထားမည်။
¹⁹ ငါ့ဝိညာဉ်အားလည်း၊ အချင်းဝိညာဉ်၊ သင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာသုံးဆောင်ရန် ဥစ္စာများကို သိုထား လျက်ရှိပြီ။ ငြိမ်ဝပ်စွာနေလော့။ စားသောက်ခြင်း၊ ပျော်မွေ့ခြင်းကို ပြုလော့။ ငါပြောမည်ဟု သူဌေးအကြံရှိ၏။
²⁰ ထိုသို့ အကြံရှိစဉ်တွင် ဘုရားသခင်က၊ အချင်းလူမိုက်၊ ယနေ့ညဉ့်ပင် သင်၏ဝိညာဉ်ကို ရုပ်သိမ်းရာ အချိန်ရောက်လိမ့်မည်။ သို့ဖြစ်၍ သင်သည် ပြင်ဆင်သိုထားသော ဥစ္စာကို အဘယ်သူပိုင်မည်နည်းဟု သူဌေး အား မိန့်တော်မူ၏။
²¹ ထိုအတူ ကိုယ်အဘို့ ဘဏ္ဍာများကိုဆည်းဖူး၍၊ ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ဆင်းရဲသောသူ မည်သည်ကား၊ ထိုသူဌေးနှင့်တူသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၂:၁၃-၂၁။ ချမ်းသာသောမိုက်များပုံဥပမာ။ တရားစီရင်ခံရမည်ဟု ဖော်ပြလိုက်ခြင်းနှင့်တပြိုင်နက် တစ်ဦးတစ်ယောက်က ယေရှုအား သူ့အစ်ကိုကို အမွေခွဲဝေရန် ညွှန်ကြားပေးပါရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၃)။ မောရှေပညတ်တော်အရ ပထမသားဦးသည် အမွေနှစ်စုရရှိပြီး (တရားဟော ၂၁:၁၇)၊ ကျန်ရစ်သော screenများကို အခြားသားများက တူညီစွာ ခွဲဝေရသည်။ ထိုအငြင်းပွားမှုကို ဖြေရှင်းရန် ငြင်းဆိုလျက် ယေရှုသည် အဓိကပြဿနာ—လောဘ သို့မဟုတ် လောဘတကြီးဖြစ်ခြင်းကို ထောက်ပြတော်မူသည်။ အချက်ကို သရုပ်ဖော်ရန် သီးနှံအားလုံးအတွက် နေရာမလုံလောက်သော ချမ်းသာသောလူကြီးတစ်ဦးအကြောင်း ပြောပြတော်မူသည် (လု ၁၂:၁၆-၁၇)။ အကြောင်းမူကား သူသည် ကျီအမြောက်အများရှိပြီးသားဖြစ်၍ အလွန်ချမ်းသာသူဖြစ်သည်၊ သူသည် ကျီဟောင်းများကို ဖျက်ပြီး ပိုကြီးသောကျီများ ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေထိုင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၈)။ သူ၏ဆောင်ပုဒ်မှာ “စားပါ၊ သောက်ပါ၊ ပျော်ရွှင်ပါ” ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ သူသည် လုံးဝကိုယ်ကိုကိုယ်စိတ်ဝင်စားသူဖြစ်သည်။ အပိုဒ်သုံးပိုဒ်တွင် “ငါ” နှင့် “ငါ့” ကို ဆယ့်တစ်ကြိမ် ထပ်ခါတလဲလဲ သုံးထားခြင်းသာမက သူ၏အတွင်းစိတ်အတွေးနှင့် နှလုံးကို ချောမှေ့စွာ ဖော်ပြထားခြင်းက ထင်ရှားစေသည်။ သူသည် ကိုယ်တိုင်ကိုသာ တွေးသည် (အခန်းငယ် ၁၇)၊ ကိုယ်ပိုင်အနာဂတ်သာယာရေးအတွက်သာ စီစဉ်သည် (အပိုဒ် ၁၈)၊ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကို ချီးကျူးသည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအရာအားလုံးသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ချေ၊ အကြောင်းမူကား သူသည် ထာဝရနောင်ဘဝကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ အခန်းငယ် ၁၉-၂၀ တွင် လူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် (သို့မဟုတ်) အသက်တာ—တစ်ဦးတစ်ယောက်၏တည်ရှိမှုတစ်ခုလုံးကို ရည်ညွှန်းသည့် စကားလုံး “စိတ်ဝိညာဉ်” ကို သုံးကြိမ်ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြထားသည် (ထို့ကြောင့် အချို့ဘာသာပြန်များတွင် “စိတ်ဝိညာဉ်” ကို ချန်လှပ်ထားပြီး “ငါ့ကိုယ်ငါ ငါပြောမည်” ဟု ဖတ်ရသည်)။ ယေရှုသည် သင်ခန်းစာကို ဆွဲထုတ်တော်မူသည်။ ဘုရားသခင်အပေါ် ချမ်းသာခြင်း မရှိလျှင် ပစ္စည်းဥစ္စာများ စုဆောင်းခြင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် အချည်းနှီးဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်က ချမ်းသာဟု သတ်မှတ်ထားသော ကောင်းကင်ဘုံ၌သော ချမ်းသာမျိုးနှင့် ဆိုလိုသည် (မ ၆:၁၉-၂၀)။ ငွေကြေးနှင့် ချမ်းသာခြင်းသည် ကိုယ်တိုင်ဆိုးယုတ်ခြင်းမဟုတ်၊ သို့ရာတွင် ထိုအရာများကို နှလုံးသားနှင့် ဘဝ၏ဗဟိုချက်တွင် ထားရှိခြင်းသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် ငွေကြေးကို တပြိုင်နက် မကျွေးမွေးနိုင် (လု ၁၆:၁၃)၊ အကြောင်းမူကား ချမ်းသာခြင်းအပေါ် စိတ်ပါဝင်စားခြင်းသည် ဘုရားသခင်အပေါ် စိတ်ပါဝင်စားခြင်းကို အမြဲဖိနှိပ်တတ်သည်။

12:13–21. Parable of the Rich Fool. Suddenly, with mention of being brought into judgment, someone asked Jesus to instruct his brother to divide the inheritance with him (v. 13). The law of Moses assigned a double portion of the inheritance to the eldest son (Deut. 21:17), while the others were to share equally what was left. Refusing to settle such a dispute, Jesus highlighted the core issue—covetousness or greed. To illustrate the point, He told of a rich man who had insufficient space for all his crops (Luke 12:16–17). Clearly very rich because he had many barns already, he decided to tear them down and build even bigger ones and looked forward to many years of celebration and ease (v. 18). His motto was “Eat, drink, and be merry” (v. 19). He was completely self-absorbed. This is indicated not only by the repetition of “I” and “my” (eleven times in just three verses) but by the glimpse given of the man’s inner thoughts and heart. He thought only about himself (v. 17), planned only for his future well-being (v. 18), and congratulated himself (v. 19). In the end none of that mattered because he had neglected his eternal future, as the repeated mention (three times in vv. 19–20) of the man’s psychē—“soul” or “life” (referring to the totality of one’s existence)—reminds us (accordingly, some translations omit the reference to “soul” and read “I’ll say to myself”). Jesus drew the lesson: amassing possessions is ultimately worthless unless one is rich toward God, that is, as God defines riches, in terms of heavenly riches (Matt. 6:19–20). Money and wealth are not themselves evil, but allowing them the central place in one’s heart and life is a form of idolatry. We cannot serve both God and money (Luke 16:13) because devotion to one’s wealth invariably squeezes out devotion to God.

²² တဖန် တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ထိုကြောင့် သင်တို့သည် အဘယ်သို့ စားရမည်ဟူ၍ အသက်အဘို့ မစိုးရိမ်ကြနှင့်။ အဘယ်သို့ ဝတ်ရမည်ဟူ၍ ကိုယ်အဘို့ မစိုးရိမ်ကြနှင့်ဟု ငါဆို၏။
²³ အစာထက် အသက်မြတ်သည်မဟုတ်လော။ အဝတ်ထက် ကိုယ်မြတ်သည်မဟုတ်လော။
²⁴ ကျီးကန်းများကို ကြည့်ရှုဆင်ခြင်ကြလော့။ ထိုငှက်တို့သည် မျိုးစေ့ကိုမစိုက်မကြဲ၊ စပါးကိုမရိတ်၊ စပါး ကျီမရှိ၊ ဘဏ္ဍာတိုက်မရှိ။ သို့သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ကျွေးမွေးတော်မူ၏။ ထိုငှက်တို့ထက် သင်တို့သည် အလွန်မြတ်သည်မဟုတ်လော။
²⁵ အဘယ်သူသည် စိုးရိမ်ခြင်းအားဖြင့် မိမိအသက်တာကို တထောင်ခန့်မျှ တိုးပွားစေနိုင်သနည်း။
²⁶ ထိုသို့ အငယ်ဆုံးသောအမှုကိုမျှမတတ်နိုင်လျှင် ကြွင်းသောအမှုကို အဘယ်ကြောင့်စိုးရိမ်ကြသနည်း။
²⁷ နှင်းပင်တို့သည် အဘယ်သို့သောအားဖြင့် ကြီးပွားသည်ကို ကြည့်ရှုဆင်ခြင်ကြလော့။ ထိုအပင်တို့ သည် အလုပ်လည်းမလုပ်၊ ချည်ဖြစ်စေခြင်းငှါမငင်မဝင့်။ သို့သော်လည်း ဘုန်းကြီးသော ရှောလမုန်မင်းကြီး အဝတ်သည် ထိုအပင်တပင်မျှ၏အဝတ်ကို မမှီဟု ငါဆို၏။
²⁸ ယုံကြည်အားနည်းသောသူတို့၊ ယနေ့အသက်ရှင်လျက်၊ နက်ဖြန်မီးဖိုထဲသို့ရောက်သော တောမြက်ပင် ကို ဘုရားသခင်သည် ထိုသို့သောအဝတ်နှင့် ဖုံးလွှမ်းတော်မူလျှင်၊ ထိုမျှမက သင်တို့ကို အဝတ်နှင့် ဖုံးလွှမ်း တော်မူမည်မဟုတ်လော။
²⁹ ထိုကြောင့် အဘယ်သို့ စားရအံ့နည်း။ အဘယ်သို့ သောက်ရအံ့နည်းဟူ၍ မရှာဖွေကြနှင့်။ သောကမွှေ နှောက်ခြင်းလည်း မရှိကြနှင့်။
³⁰ ထိုအရာများကို လောကီသားအမျိုးမျိုးတို့သည် ရှာဖွေတတ်ကြ၏။ ထိုအရာများကို သင်တို့သည် အသုံးလိုကြောင်းကို သင်တို့အဘ သိတော်မူ၏။
³¹ သင်တို့မူကား ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ကို ရှာကြလော့။ နောက်မှ ထိုအရာများကို ထပ်၍ ပေးတော် မူလတံ့။
³² သိုးစုငယ်၊ သင်တို့သည် မကြောက်ကြနှင့်။ သင်တို့အဘသည် သင်တို့အား နိုင်ငံကိုပေးခြင်းငှါ အလို ရှိတော်မူ၏။
³³ သင်တို့ဥစ္စာများကို ရောင်း၍ ဆင်းရဲသားတို့အား စွန့်ကြဲကြလော့။ မဆွေးမဟောင်းတတ်သော အိတ် တို့ကို ကိုယ်သုံးဘို့ လုပ်ကြလော့။ သူခိုးမရောက်၊ ပိုးများမဖျက်ဆီးရာအရပ်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ မကုန်မဆုံးနိုင် သော ဘဏ္ဍာကို ဆည်းဖူးကြလော့။
³⁴ အကြောင်းမူကား၊ အကြင်အရပ်၌ သင်တို့၏ဘဏ္ဍာရှိ၏။ ထိုအရပ်သို့ သင်တို့စိတ်နှလုံးရောက် တတ်၏။ 

၁၂:၂၂-၃၄။ စိုးရိမ်စရာ သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့စရာ မလိုခြင်း။ ယခုအခါ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်အပေါ် ချမ်းသာရန် အဓိပ္ပာယ်ကို အပြုသဘောဆောင်စွာ ရှင်းပြတော်မူသည်။ ယင်းကို ယေရှု၏တပည့်တော်များအား ပေးတော်မူသော နှစ်ချက်ညွှန်ကြားချက်ဖြင့် အကျဉ်းချုပ်ထားသည်။ စိုးရိမ်ခြင်းမပြုကြလင့် (အပိုဒ် ၂၂) နှင့် မကြောက်ကြလင့် (အခန်းငယ် ၃၂) ဟု မိန့်တော်မူသည်။ နှစ်မျိုးလုံးတွင် အခြေခံအချိန်ကာလသည် နားထောင်သူ၏ စိုးရိမ်ကြောင်ကြမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများကို ဆက်လက်ထားရှိမနေရန် ယူဆထားသည်။ ညွှန်ကြားချက်များသည် တကယ်တော့ အာမခံချက်များဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး စိုးရိမ်ခြင်းမပြုရန် ညွှန်ကြားချက် (အခန်းငယ် ၂၂) သည် တိုတိုနှင့် အလွန်ပြည့်စုံသည်။ အသက်ရှည်ရန်အတွက် စားစရာ၊ ဝတ်စရာတို့ကို စိုးရိမ်ခြင်းမပြုရန် ပါဝင်သည်။

12:22–34. No Need for Worry or Fear. Jesus now explained positively what it means to be rich toward God. It is summarized in Jesus’s twin commands to His disciples that head the two subsections of this unit. He told them not to worry (v. 22) and not to be afraid (v. 32). In both cases, the underlying tense assumes the hearer’s worries and fears that the hearer should not continue to harbor. The commands are really assurances. The first admonition to not worry about life (v. 22) is concise and yet so comprehensive. It includes not worrying about food and clothing.

 

အသက်တာ (စစ်အမှန် “စိတ်ဝိညာဉ်”) သည် စားစရာထက် ပိုသည် (အခန်းငယ် ၂၃၊ အခန်းငယ် ၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤအပိုဒ်၌ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွဲခြားထားပုံ ထင်ရှားသည်။ စားစရာသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွက်လည်း အရေးကြီးသည်မှာ ထင်ရှားပြီး၊ ပုံမှန်နားလည်သလို စိတ်ဝိညာဉ်သည် စားစရာမလိုအပ်ပေ။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် စိတ်ဝိညာဉ်၏အယူအဆသည် အလုံးစုံဖြစ်ပြီး၊ ဤနေရာ၌အတိုင်း ခန္ဓာကိုယ်ပါဝင်သော တစ်ခုလုံးသောအသက်တာကို ဆိုလိုသည်။ သို့ရာတွင် ခမည်းတော်ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းသူများအတွက် အသက်တာသည် ထိုမျှထက် ပိုမြင့်မြတ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့လိုအပ်ချက်ကို သိတော်မူသောကြောင့် စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။ မစင်ကြယ်သော ကျီးကန်းငှက်များကိုပင် ဂရုစိုက်တော်မူလျှင် ဘုရားသခင်၏ပုံသဏ္ဍာန်နှင့်ဖြစ်တည်လာသော လူသားများကို မည်မျှပိုဂရုစိုက်တော်မူမည်နည်း (အခန်းငယ် ၂၄)။ ချမ်းသာသောမိုက်များနှင့်မတူဘဲ သူတို့တွင် ကျီ သို့မဟုတ် ဂိုဒေါင်မလိုအပ်၊ ဘုရားသခင်က ကျွေးမွေးတော်မူသည် (ဆာ ၁၄၅:၁၅-၁၆၊ ၁၄၇:၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ခမည်းတော်သည် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးကို ကျွေးမွေးမည်ဟု စိုးရိမ်စရာမလို (ဆာ ၃၇:၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် ငှက်များထက် အဆပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိသည် (လု ၁၂:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Life (lit. “the soul”) is more than food (v. 23; cf. v. 15). The soul-body distinction in this verse is apparent. Obviously, food is also important to the body and, according to how it is conventionally understood, the soul has no need for food. The biblical concept of the soul is holistic and, as here, comprises the whole life including the body. Yet life is more even than this for those who know God as their Father. There is no need to worry because He knows what we need. If He cares even for the ravens, unclean birds, how much more does He care for people made in His image (v. 24). Unlike the rich fool, they need neither storehouse nor barn because God feeds them (cf. Pss. 145:15–16; 147:9). Therefore, we need not worry that He will not feed His people (cf. Ps. 37:5), because they are more valuable than birds (cf. Luke 12:7).

 

ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်တို့ ထိန်းချုပ်၍မရသော၊ ပြောင်းလဲ၍မရသော အရာများစွာရှိသောကြောင့် စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။ အခန်းငယ် ၂၅ သည် အရပ်အမောင်းကို တစ်တောင် (လက်မ ၂၀ ခန့် သို့မဟုတ် စင်တီမီတာ ၅၀ ခန့်) ထပ်တိုးရန် သို့မဟုတ် အသက်ရှည်ချိန်ကို တစ်နာရီထပ်တိုးရန် မဖြစ်နိုင်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ပထမအချက်ကို “တောင်” ဟူသောစကားဖြင့် ညွှန်ပြထားပြီး၊ ဒုတိယအချက်ကို အသက်အရွယ် ဟူသော စကားဖြင့် ညွှန်ပြထားသည်။ အချို့ဘာသာပြန်များတွင်ကဲ့သို့ တောင်နှင့် အသက်အရွယ်ကို ပေါင်းစပ်၍ အသက်ရှည်ချိန်၏ အတိုင်းအတာကို တစ်တောင်ထပ်တိုးခြင်းဟု ဖော်ပြနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် အသက်အရွယ်ကို အမောင်းဟု နားလည်နိုင်သည်။ ကျယ်ပြန့်သော အကြောင်းအရာသည် မည်သည့်အရာကိုမဆို ခွင့်ပြုသည်။ လီလီ သို့မဟုတ် တောပန်းများ၏ ကြီးထွားမှု (အခန်းငယ် ၂၇) ကို ဖော်ပြထားခြင်းသည် အမောင်းကို ရည်ညွှန်းပုံရပြီး၊ အသက်ရှည်ချိန်ကို တိုးရန်ကိုမူ ချမ်းသာသောမိုက်များ၏ ပုံဥပမာနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထိုသူသည် အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအားလုံးရှိသော်လည်း အသက်ကို မရှည်နိုင်ခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤဘဝကို စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းသည် အရာနိမ့်ကျသည့်အမျိုးအစားတွင် ပါဝင်သည် (အပိုဒ် ၂၆)။ မြက်ပင်သည် လူ့အသက်တာကဲ့သို့ (ဟေရှာ ၄၀:၆-၈) တိုတောင်းသည်—မီးဖိုထဲပစ်ခံရသည် (လု ၁၂:၂၈)၊ ဆိုးယုတ်သောလူမျိုးများလည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်လိမ့်မည် (မာ ၄:၁၊ ဗျာ ၂၀:၇-၉)။ သို့ရာတွင် ယုံကြည်သူများသည် ထာဝရတည်တံ့မည့် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို ရှာကြသည် (ဒံ ၇:၂၇)၊ သူတို့၏ ကောင်းကင်ခမည်းတော်သည် ဤဘဝအတွက် လိုအပ်သောအရာအားလုံးကို ထပ်ပေးမည် (လု ၁၂:၃၁)။

There is also no need to worry because there are many things that are out of our control and that we cannot change. Verse 25 can refer to the impossibility of adding either one cubit (about 20 in. or 50 cm) to one’s stature or an hour to one’s lifespan. The former seems implied by the word “cubit” and the latter by the reference to hēlikia—“age.” Perhaps (as in some translations) the cubit and the idea of age can be combined by conveying the idea of adding a cubit to the measure or span of one’s life, or on the other hand the idea of hēlikia could be understood in terms of height. The larger context allows for either possibility. The mention of the growth of lilies or wild flowers (v. 27) fits a reference to stature, while a reference to lengthening one’s life fits the preceding parable of the rich fool who, despite all his concern to provide for the future, could not prolong his life. In any case, being anxious about this life falls into the category of what is less significant (v. 26). The grass, like human life (Is. 40:6–8), is brief—thrown into the furnace (Luke 12:28), just as the wicked nations will be (Mal. 4:1; Rev. 20:7–9). Believers, however, seek the kingdom of God, which will last forever (Dan. 7:27), and their heavenly Father will ensure that all things needful for this life will be added (Luke 12:31).

 

ယေရှု၏နောက်လိုက်များသည်လည်း ကြောက်ရွံ့စရာမလိုပေ၊ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် ယေရှု၏သိုးငယ်အုပ်လေးဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၃၂)။ ထိုအသုံးအနှုန်းကို ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဣသရေလအတွင်း သစ္စာရှိသော အကြွင်းအကျန်ကို ဖော်ပြရန် သုံးသည် (ယေ ၂၃:၂-၄၊ မိ ၅:၂-၄)၊ ဤနေရာ၌လည်း ထိုအဓိပ္ပာယ်ရှိပုံရသည်။ ယေရှုစုဝေးစေတော်မူသော အကြွင်းအကျန်တွင် ဣသရေလအတွင်း “လမ်းလွဲနေသော သိုးများ” (မ ၁၀:၆၊ ၁၅:၂၄) သာမက “အခြားသိုးများ” (ယော ၁၀:၁၆) ပါဝင်သည်၊ ယင်းမှာ တပါးအမျိုးသားများကို ရည်ညွှန်းပုံရသည် (မ ၂၈:၁၉၊ ဟေရှာ ၄၉:၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှု၏သိုးအုပ်အဖြစ် သေးငယ်ပြီး အားနည်းနေသော်လည်း ခမည်းတော်သည် နိုင်ငံတော်ကို လက်ဆောင်အဖြစ် သူတို့ရရှိရန် ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် စားစရာ၊ ဝတ်စရာ စိုးရိမ်ခြင်း သို့မဟုတ် အနာဂတ်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းများ ဝေးဝေးရှောင်၍ ကောင်းကင်ဘုံ၌ သူတို့၏ဘဏ္ဍာရှိသောကြောင့်၊ သူတို့၏နှလုံးသားနှင့် အနာဂတ်ရှိရာနေရာဖြစ်သောကြောင့် ပိုင်ဆိုင်သမျှကို ရောင်းချ၍ ဆင်းရဲသားများကို ပေးကြရန်ပင် လုပ်နိုင်သည် (လု ၁၂:၃၃-၃၄၊ ၁၈:၂၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The followers of Jesus also should not fear because they constitute Jesus’s little flock (v. 32). Such terminology is used in the OT to describe a faithful remnant within Israel (Jer. 23:2–4; Mic. 5:2–4), and that seems to be the meaning here. The remnant that was being gathered by Jesus included not only “lost sheep” within Israel (Matt. 10:6; 15:24) but also “other sheep” (John 10:16), apparently referring to Gentiles (Matt. 28:19; cf. Is. 49:6). Though small and vulnerable as Jesus’s flock, He said that their Father delights for them to receive the kingdom as a gift. Thus, far from worrying about food and clothing or being afraid of the future, they could even sell what they have and give to those in need because of their treasure in heaven, where their hearts are and their future lies (Luke 12:33–34; cf. 18:24).

 ³⁵ သင်တို့သည် ခါးပန်းစည်းလျက်၊ ဆီမီးထွန်းလျက်နေသဖြင့်၊
³⁶ သခင်သည် မင်္ဂလာဆောင်ပွဲမှ ပြန်လာ၍ တံခါးကိုခေါက်သောအခါ ချက်ခြင်းဖွင့်ခြင်းငှါ သခင် လာမည်ကို မြော်လင့်၍နေသော ကျွန်ကဲ့သို့ ရှိနေကြလော့။
³⁷ အကြင်ကျွန်တို့သည် စောင့်လျက်နေသည်ကို သခင်သည်ပြန်လာ၍တွေ့၏။ ထိုကျွန်တို့သည် မင်္ဂလာ ရှိကြ၏။ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ သခင်သည် ခါးပန်းစည်းလျက် ကျွန်တို့ကို စားပွဲ၌ လျောင်းစေပြီးမှ၊ ကိုယ်တိုင် လာ၍ သူတို့အားလုပ်ကျွေးလိမ့်မည်။
³⁸ နှစ်ချက်တီးအချိန်ဖြစ်စေ၊ သုံးချက်တီးအချိန်ဖြစ်စေ၊ သခင်သည်လာ၍ ထိုသို့တွေ့လျှင်၊ ထိုကျွန်တို့ သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။
³⁹ အိမ်ရှင်သည် သူခိုးလာမည်အချိန်နာရီကို သိရလျှင်၊ မိမိအိမ်ကို မထွင်းမဖောက်စေခြင်းငှါ စောင့်နေ လိမ့်မည်ကို သင်တို့သိကြ၏။
⁴⁰ ထိုကြောင့် သင်တို့သည် ပြင်ဆင်လျက်နေကြလော့။ အကြောင်းမူကား၊ သင်တို့မထင်မှတ်သောအချိန် ၌ လူသားသည် ကြွလာလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴¹ ပေတရုကလည်း၊ သခင်၊ ဤဥပမာကို အကျွန်ုပ်တို့အားသာ မိန့်တော်မူသလော။ လူအပေါင်းတို့အား မိန့်တော်မူသလောဟု မေးလျှောက်လျှင်၊
⁴² သခင်ဘုရားက၊ အိမ်ရှင်သည် မိမိအိမ်သားတို့အား အချိန်တန်လျှင် အစားအသောက်တို့ကို ဝေဖန်စေ ခြင်းငှါ အအုပ်အချုပ်ခန့်ထား၍ သစ္စာနှင့်၎င်း၊ သတိပညာနှင့်၎င်း ပြည့်စုံသောကျွန်ကား အဘယ်သူနည်း။
⁴³ အကြင်ကျွန်သည် ဤသို့ပြုလျက်နေသည်ကို အရှင်သည် ပြန်လာ၍တွေ့၏။ ထိုကျွန်သည် မင်္ဂလာ ရှိ၏။
⁴⁴ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ အရှင်သည် မိမိဥစ္စာရှိသမျှတို့ကို ထိုကျွန်၌ အပ်လိမ့်မည်။
⁴⁵ သို့မဟုတ်မူကား၊ အကြင်ကျွန်က၊ ငါ့အရှင်လာခဲလိမ့်မည်ဟု စိတ်ထဲ၌ အောက်မေ့သည်နှင့် ကျွန်ချင်း ယောက်ျားမိန်းမတို့ကို ရိုက်ပုတ်လျက်၊ စားသောက်ယစ်မူးလျက် နေ၏။
⁴⁶ ထိုကျွန်မကြည့်မမျှော်သောနေ့ရက်၊ မကြားမသိသောအချိန်နာရီ၌ သခင်သည် ရောက်လာလျှင်၊ ထိုကျွန်ကို ပြင်းစွာ ဆုံးမကွပ်မျက်၍ သစ္စာမရှိသောသူတို့နှင့်တကွ နေရာချလတံ့။
⁴⁷ အကြင်ကျွန်သည် မိမိသခင်၏ အလိုကိုသိလျက်နှင့် အသင့်မနေ၊ သခင်၏အလိုကို မဆောင်၊ ထိုကျွန် သည် များစွာသော ဒဏ်ကိုခံရ၏။
⁴⁸ သခင်၏အလိုကို မသိဘဲလျက်၊ ဒဏ်ခံထိုက်သောအမှုကို ပြုမိသောသူမူကား၊ အနည်းငယ်သော ဒဏ် ကိုသာ ခံရ၏။ အကြင်သူသည် အများကိုဆပ်ရ၏။ အကြင်သူ၌ များစွာသောဥစ္စာကို အပ်နှင်း၏။ ထိုသူကို များစွာတောင်းလိမ့်မည်။

၁၂:၃၅–၄၈။ ကျွန်အမျိုးမျိုး၊ ကံကြမ္မာ အမျိုးမျိုး။ ခါးစည်းထား၍ မီးအိမ်ထွန်းထားလော့ (အခန်းငယ် ၃၅)။ သခင်ကြီး မင်္ဂလာဆောင်မှ ပြန်လာသောအခါ ချက်ချင်း တံခါး ဖွင့်ပေးရန် အသင့်ဖြစ်နေရမည် (အခန်းငယ် ၃၆)။ သခင်ပြန်လာသောအခါ နိုးကြားနေသူများကို သခင်ကိုယ်တိုင် ခါးစည်းပြီး ထိုင်ခိုင်းကာ ကျွေးမွေးဧည့်ခံမည် (အခန်းငယ် ၃၇)။ ညဉ့် ဒုတိယချီခေါင် သို့မဟုတ် တတိယချီခေါင် ရောက်မှ ပြန်လာသော်လည်း နိုးကြားနေလျှင် ထိုကျွန်များ မင်္ဂလာရှိကြသည် (အခန်းငယ် ၃၈)။ သူခိုးလာမည့်အချိန်ကို သိလျှင် အိမ်ထိန်းသည် နိုးကြားနေမည် မဟုတ်လော။ သင်တို့လည်း အသင့်ဖြစ်နေကြလော့။ လူသားသည် မမျှော်လင့်သော အချိန်၌ ကြွလာမည် (အခန်းငယ် ၃၉-၄၀)။

12:35–48. Different Servants, Different Destinies. This unit contains two main parables: the watchful servant (vv. 35–40) and the parable of the faithful and evil stewards (vv. 42–48). At the conclusion of the first parable, Peter asked Jesus whether it was spoken only to them as His disciples or to all others as well (v. 41). Answering a question with a question and another parable, Jesus seems to imply that this second parable applies to the disciples, while the parable about watching applies to all.

 

၁၂:၃၅–၄၀ သတိရှိသောကျွန် ကျွန်များသည် အလုပ်လုပ်ရန်အဆင်သင့်ဖြစ်နေရမည် (အခန်းငယ် ၃၅)။ သခင်သည် မင်္ဂလာဆောင်မှ ပြန်လာသည်ကို မီးခွက်များထွန်းညှိ၍ စောင့်ဆိုင်းနေရမည် (အခန်းငယ် ၃၅–၃၆)။ မင်္ဂလာဆောင်ပုံဥပမာသည် ယေရှု၏နိုင်ငံတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်မည့်သူများကို ဖော်ပြသည့်နည်းလမ်းဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၂:၁–၁၄၊ ၂၅:၁–၁၂၊ ယော ၃:၂၉ နှိုင်းယှဉ်)။ ဤနေရာတွင် သတိဖြင့်စောင့်ဆိုင်း၍ တံခါးခေါက်သံကြားတော့ ချက်ချင်းဖွင့်ပေးသူများသည် စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်ခွင့်ရမည် (လု ၁၂:၃၆–၃၇)။ သူတို့သည် မင်္ဂလာရှိ၍ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများ ခံစားရမည်။ အံ့ဖွယ်ရာမှာ သခင်ကိုယ်တိုင် ခါးပန်းစည်းကာ ကျွန်များကို ချက်ချင်းစားစေပြီး ဆပ်ကပ်မွေ့ရာ ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၇)။ ဤအခြေအနေပြောင်းပြန်လဲလှယ်ခြင်း (၁၇:၇–၈ နှိုင်းယှဉ်)၊ နောက်ဆုံးသောသူ (ကျွန်) ကို အဦးဆုံးဆပ်ကပ်ပြီး သခင်ကိုယ်တိုင် ဆပ်ကပ်ခြင်းသည် နိုင်ငံတော်၏ အဓိကမူတစ်ခုကို ပြသသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဆပ်ကပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည် (၂၂:၂၇၊ မာ၉:၃၅ နှိုင်းယှဉ်)။

12:35–40. The Watchful Servant. Watchful servants are to be clothed for work (v. 35). They should wait for their master’s return from the wedding with lamps burning (vv. 35–36). The image of the wedding in the teachings of Jesus functions as the process by which those who will comprise His kingdom are revealed (Matt. 22:1–14; 25:1–12; cf. John 3:29). Here, it is those who are found watching, opening the door as soon as He knocks, who will sit down to eat (Luke 12:36–37). They will be happy and blessed with good things, which are amazingly depicted here by the invitation to eat immediately while the master girds Himself and serves them (v. 37). This role reversal (cf. 17:7–8)—the last (the servants) served first and served by their master—illustrates one of the most dominant kingdom principles: service (22:27; cf. Mark 9:35).

 

ထိုခေတ်ဂျူးဓလေ့အရ ညဆယ့်နှစ်နာရီကို သုံးချီခွဲသည်။ ဒုတိယချီသည် ညနေ ဆယ်နာရီမှ နံနက်နှစ်နာရီခန့်၊ တတိယချီသည် နံနက်နှစ်နာရီမှ နံနက်ခြောက်နာရီခန့်ဖြစ်သည်။ ရောမလူမျိုးများကမူ လေးချီခွဲသည် (မာ ၁၃:၃၅)။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တပည့်တော်များသည် သခင်ပြန်လာမည့်အချိန်ကို တစ်ညလုံးသတိဖြင့် စောင့်ဆိုင်းရမည်။ ဒုတိယချီ (ညအလယ်) ဖြစ်စေ၊ တတိယချီ (နံနက်မိုးလင်းခါနီး) ဖြစ်စေ ပြန်လာနိုင်သည် (လု ၁၂:၃၈)။ ယေရှုသည် သတိရှိမှုကို အိမ်ရှင်တစ်ဦး၏ သတိရှိမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည်။ သူခိုးသည် ညအလယ်တွင် လာနိုင်သည်။ သူခိုးလာမည့်အချိန်ကို အတိအကျသိပါက အိမ်ရှင်သည် နိုးကြား၍ အိမ်မပြိုက်အောင် ကာကွယ်မည်။ သို့သော် ဘယ်တော့မှ အိပ်လို့မရသလို သူခိုးဘယ်အချိန်လာမည်ကိုလည်း မသိနိုင်။ ထို့ကြောင့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ အမြဲအဆင်သင့်ဖြစ်နေရန်ဖြစ်သည် (အမှတ်အသားများကို သိခြင်းဖြင့်)။ ယေရှုသည် ဤနေရာတွင် ထိုအချက်ကိုပင် မိန့်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ရုတ်တရက်လာမည်ဖြစ်သောကြောင့် အဆင်သင့်ဖြစ်နေကြလော့ (အခန်းငယ် ၃၉–၄၀)။

According to the Jewish practice of the time, which divided the twelve hours of night into three watches, the second watch of the night was from approximately 10 p.m. to 2 a.m., and the third watch was from approximately 2 a.m. to 6 a.m. The Romans had four watches instead of three (Mark 13:35). Either way, the disciples were expected to watch for their master’s return throughout the night—it could be in the second watch (in the middle of the night), or in the third (toward daybreak; Luke 12:38). Jesus drew a parallel between the vigilance expected to that of a homeowner to whose home a thief might come in the dead of night. If it were known exactly when the thief would come, the owner would prevent the house from being broken into by staying awake that night. Since it is impossible to never sleep and no one knows when the thief will come, the only other way is to always be ready (i.e., by knowing the signs). This was the point Jesus was making when He told His followers to be ready because He will come unexpectedly (vv. 39–40).

 

၁၂:၄၂–၄၈ သစ္စာရှိသောအုပ်ချုပ်သူနှင့် ဆိုးသောအုပ်ချုပ်သူ ဒုတိယပုံဥပမာသည် ပညာရှိသော အိမ်ထိန်းနှင့် မတာဝန်ကျေသော ကျွန်ကို နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ သခင်နှောင်းမည်ဟု ထင်၍ မတာဝန်ကျေစွာ ပြုမူသည်။ အိမ်ထိန်းသည် ယုံကြည်ရသော ကျွန်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး (အခန်းငယ် ၃၇ နှိုင်းယှဉ်) သခင်၏ စီးပွားရေးကို ကြီးကြပ်သူဖြစ်သည်။ သခင်မရှိစဉ် သစ္စာရှိစွာ စီမံခန့်ခွဲ၍ အိမ်သူအိမ်သားများကို အချိန်မှန်စားစေပါက ဆုခံရပြီး ပစ္စည်းအားလုံးကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ရမည် (အခန်းငယ် ၄၄၊ ၁၆:၁၀ နှိုင်းယှဉ်)။ မတာဝန်ကျေသော ကျွန်သည် ရုတ်တရက်ဖမ်းဆီးခံရ၍ အပိုင်းပိုင်းခွဲခြင်း (အလွန်ပြင်းထန်သော အပြစ်ဒဏ်) ခံရပြီး ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများနှင့် အတူတူဖြစ်သွားမည် (အပိုဒ် ၄၆၊ လု ၁၈:၁–၈ အဖွင့်ကို ကြည့်)။ အပြစ်ဒဏ်သည် သခင်၏အလိုတော်ကို သိမသိအပေါ် မူတည်၍ ချမှတ်မည်။ သိ၍ မပြင်ဆင်မလုပ်ဆောင်သူသည် အပြစ်ဒဏ်ပိုမိုခံရမည်၊ ရိုက်ပုတ်ခြင်းများစွာ (၁၂:၄၇၊ အာမုတ် ၃:၂ နှိုင်းယှဉ်)။ မသိသော်လည်း အပြစ်ဒဏ်ထိုက်သူမျှော်လျှင် ရိုက်ပုတ်ခြင်းအနည်းငယ်သာ ခံရမည် (လု ၁၂:၄၈)။ ဘုရားသခင်၏အမှန်တရားကို မသိခြင်းသည် မကောင်းမှုပြုရန် ခွင့်ပြုချက်မဟုတ်။ လူများကို အကင်းမဲ့စေရန် လုံလောက်သော အရာများ ဖော်ပြပြီးဖြစ်သည် (ရော ၁:၂၀၊ ၂:၁၄–၁၅ နှိုင်းယှဉ်)။ သို့သော် ပြင်းထန်မှု နည်းပါးမည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ယေရှုနှင့် သူ၏အလိုတော်ကို ပိုမိုသိ၍ လိုက်နာသူ၏ ဘဝသည် ပို၍ ကြွယ်ဝလာမည် (ယော ၁၀:၁၀)။

12:42–48. The Faithful and Evil Stewards. The second parable contrasts a wise steward, or manager, who was left in charge of a landowner’s estate, with a servant who acts irresponsibly in view of a perceived delay in his master’s return. The steward was a trusted servant (cf. v. 37) who oversaw the business affairs for the owner. If he faithfully maintained order during the master’s absence, including providing food for the household at the appropriate times, he would be rewarded for his service by being placed in charge of everything (v. 44; cf. 16:10). The irresponsible servant would be caught by surprise and punished severely for his unfaithfulness by being chopped in pieces, which suggests a very severe punishment, and grouped with the unbelievers (v. 46; see commentary on Luke 18:1–8). The punishment would be apportioned according to knowledge of the master’s will. The one who knew that will and did not prepare by doing it would suffer the greater punishment—many stripes or blows (12:47; cf. Amos 3:2). Even the one who did not know but whose actions deserved punishment would be beaten, but only with few blows or stripes (Luke 12:48). Ignorance of divine truth is no license for wrongdoing because enough has been revealed to leave people without excuse (Rom. 1:20; cf. Rom. 2:14–15), but they will be judged less severely. On the other hand, the better a person knows Jesus and His will and practices it, the more abundant his or her life will be (John 10:10).

 ⁴⁹ မြေပေါ်၌ မီးလောင်စေခြင်းငှါ ငါလာသတည်း။ ထိုမီးမညှိမှီတိုင်အောင် ငါ၏အလိုမပြည့်စုံ။ ဗတ္တိဇံ တခုကိုလည်း ငါခံစရာရှိ၏။
⁵⁰ ထိုဗတ္တိဇံကို မခံမှီတိုင်အောင် ငါသည် အလွန်ငြီးငွေ့သောစိတ်ရှိ၏။
⁵¹ မြေပေါ်၌ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပေးအံ့သောငှါ ငါလာသည်ဟု ထင်ကြသလော။ ထိုသို့သောအလိုငှါ ငါလာ သည်မဟုတ်။ အချင်းချင်းကွဲပြားစေခြင်းငှါ ငါလာသည်ဟု ငါဆို၏။
⁵² အဘယ်သို့နည်းဟူမူကား၊ ယခုမှစ၍ အိမ်တအိမ်၌နေသော လူငါးယောက်တို့သည် နှစ်ယောက်တစု သုံးယောက်တစုအချင်းချင်း ကွဲပြားလိမ့်မည်။
⁵³ အဘနှင့်သား၊ အမိနှင့်သမီး၊ ယောက္ခမနှင့် ချွေးမအချင်းချင်း ကွဲပြားလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁵⁴ တဖန် လူအစုအဝေးတို့အား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သင်တို့သည် အနောက်မျက်နှာ၌ မိုဃ်းရိပ်တက် သည်ကို မြင်သောအခါ မိုဃ်းရွာမည်ဟု ချက်ခြင်းဆိုတတ်၏။
⁵⁵ တောင်လေလာသည်ကို မြင်သောအခါ နေပူမည်ဟု ဆိုတတ်၏။ ဆိုသည်အတိုင်းလည်း ဖြစ်တတ်၏။
⁵⁶ လျှို့ဝှက်သောသူတို့၊ သင်တို့သည် မြေကြီး၏မျက်နှာနှင့် မိုဃ်းကောင်းကင်၏မျက်နှာကို ပိုင်းခြား၍ သိနိုင်ကြ၏။ ယခု ကပ်ကာလကို အဘယ်ကြောင့်ပိုင်းခြား၍ မသိနိုင်ကြသနည်း။
⁵⁷ ထိုမှတပါးဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားကို အဘယ်ကြောင့် အလိုအလျောက်ပိုင်းခြား၍ မသိကြသနည်း။
⁵⁸ သင်သည်တရားတွေ့ဘက်နှင့်အတူ မင်းထံသို့သွားသောအခါ အမှုပြေစေခြင်းငှါ လမ်း၌ကြိုးစားလော့။ သို့မဟုတ် တရားတွေ့ဘက်သည်တရားသူကြီးရှေ့သို့ဆွဲမည်။ တရားသူကြီးသည် လုလင်ခေါင်း၌အပ်၍၊ လုလင် ခေါင်းသည် ထောင်ထဲ၌ လှောင်ထားမည်။
⁵⁹ လျော်ပြစ်ငွေရှိသမျှကို မလျော်မှီတိုင်အောင် ထောင်ထဲကမထွက်ရ၊ ငါဆိုသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၂:၄၉–၅၉ ရွေးချယ်ရမည့်အချိန် မြေကြီးပေါ်သို့ မီးစေလွှတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ မီးဖြင့် မြေကြီးကို တရားစီရင်ခြင်းကို ဆိုလိုသည် (အခန်းငယ် ၄၉၊ တရားဟော ၃၂:၂၂၊ ဇေဖနိ ၃:၈၊ ၂သက် ၁:၈၊ ၂ပေ ၃:၁၀ တို့ကို ကြည့်)။ သို့သော် ယေရှုသည် အပြစ်သားများအတွက် အစားထိုးရွေးနုတ်ခြင်းအနေဖြင့် ထိုအပြစ်ဒဏ်နှင့် ညီမျှသောဒုက္ခခံရန် လာခဲ့သည် (ယော ၁၂:၂၇ နှိုင်းယှဉ်)။ လူအများ၏ ကယ်တင်ခြင်းကြောင့် ထာဝရပျော်ရွှင်မှုကို မျှော်ကိုးသောကြောင့် ထိုအရာကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်ခဲ့သည် (ဟေဗြ ၁၂:၂)။ နှစ်ခြင်းခံခြင်းဆိုသည်မှာ သေခြင်းနှင့် ထမြောက်ခြင်းဒုက္ခခံခြင်းကို ဆိုလိုသည် (လု ၁၂:၅၀၊ မာ ၁၀:၃၈)။ ရေနှစ်ခြင်းသည် ထိုဒုက္ခခံခြင်းနှင့် တစ်သားတစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်ခြင်းကို သင်္ကေတပြုသည် (ရော ၆:၃–၄)။ ယေရှုသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်ခြင်းခေတ်ကို ယူဆောင်လာရန် လာခဲ့သလော။ လုံးဝမဟုတ် (လု ၁၂:၅၁)။ ဘုရားသခင်နှင့် လူသားတို့ကြားက ရန်တွန်းမှုကို ဖယ်ရှားရန် လာခဲ့သည် (က ၃:၁၅)။ သို့သော် ယေရှု၏နိုင်ငံတော်ကြေညာချက်ကို လက်ခံသူနှင့် မလက်ခံသူတို့ကြား ခွဲခြားမှုဖြစ်ပေါ်စေသည်။ မိဘများကို လေးစားခြင်းထက် ယေရှုကို အဓိကထား၍ ဝိညာဉ်ရေးမိသားစုကို ဖန်ဆင်းသောကြောင့် အလွန်နီးစပ်သော မိသားစုဆက်ဆံရေးများပင် ခွဲထွက်သွားနိုင်သည် (လု ၁၂:၅၂–၅၃၊ ၉:၅၉–၆၀၊ ၁၄:၂၆၊ မဿဲ ၁၀:၃၆၊ မိက္ခာ ၇:၆ တို့ကို ကြည့်)။

12:49–59. Time for Choosing. Sending fire on the earth refers to judgment of the earth by fire (v. 49; see, e.g., Deut. 32:22; Zeph. 3:8; 2 Thess. 1:8; 2 Pet. 3:10). But Jesus came to suffer the equivalent of this punishment as the substitutionary atonement for sinners (cf. John 12:27), and He actually looked forward to it because of the joy in eternity the salvation of multitudes would bring (Heb. 12:2). The baptism refers to His suffering of death and resurrection (Luke 12:50; Mark 10:38), our identification with which is symbolized by water baptism (Rom. 6:3–4). Did Jesus come to usher in an era of peace on earth? Absolutely not (Luke 12:51). He came to remove the enmity between God and human beings (Gen. 3:15). But this creates a division between those who accept Jesus’s kingdom proclamation and those who do not. It will even divide the closest family relationships because Jesus was creating a spiritual family with the expectation of supreme allegiance, above even one’s honoring of father and mother (Luke 12:52–53; see also 9:59–60; 14:26; Matt. 10:36; cf. Mic. 7:6).

 

မဿဲ ၁၆:၂–၃ တွင် အလားတူစကားကို အခြားအခါတွင် ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ဤနေရာတွင် လူအများကို သူ၏အမှုတော်၏ အရေးကြီးပုံကို ရှင်းပြသည် (လု ၁၂:၄၉–၅၉)။ သူသည် ရင်းနှီးသောအရာ (ရာသီဥတု) ကို အစပြု၍ နိုင်ငံတော်သတင်းစကားကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ အနောက်မှတိမ်လာပါက မြေထဲပင်လယ်မှ မိုးသက်လာမည်ကို ဣသရေလလူမျိုးသိသည် (အခန်းငယ် ၅၄)။ တောင်မှလေတိုက်ပါက သဲကန္တာရမှ ပူပြင်းခြင်းလာမည်ကို သိသည် (အခန်းငယ် ၅၅)။ ရာသီဥတုကို နားလည်နိုင်သော်လည်း ပြည့်စုံလာသော ဤအချိန်၏ ထူးခြားမှုကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လျစ်လျူရှုထားသောကြောင့် မျက်နှာရှုံ့သူများဟု ခေါ်တော်မူသည် (အခန်းငယ်1 ၅၆၊ မာ ၁:၁၅)။ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းလာမည်ဖြစ်သောကြောင့် ကိုယ်တိုင်မှန်ကန်စွာ ဆုံးဖြတ်ရမည် (လု ၁၂:၅၇)။ လူ့တရားရုံးသို့ မသွားမီ ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်သလို ဖြစ်သည်။ မည်သည့်ခေတ်တွင်မဆို တရားစွဲဆိုရန်ထက် ပြေလည်အောင်ဖြေရှင်းခြင်းသည် အန္တရာယ်နည်းပြီး ကုန်ကျစရိတ်သက်သာသည်။ ရန်ဘက်နှင့် တိုက်ရိုက်ဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားခြင်းသည် ငြိမ်းချမ်းစွာ အဆုံးသတ်နိုင်ခြေကို တိုးစေသည်။ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် ရန်စွဲပြီးသည့်နောက် ရှုံးနိမ့်ပါက ထောင်ချခံရ၍ နောက်ဆုံးပိုက်ဆံတစ်ပြားအထိ ပေးဆပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ထိုလမ်းကို လိုက်ခြင်း၏ မိုက်မဲမှုကို ပြသည်။ ကောင်းကင်တရားရုံးရှေ့တွင် တရားမျှတမှုပြည့်စုံစွာ ပြီးဆုံးမည်။ ဤပုံဥပမာသည် ယေရှု၏ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို ငြင်းပယ်သူအားလုံး ထာဝရဆုံးရှုံးခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဟူသော သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။

On what seems to be a different occasion with a similar saying in Matthew 16:2–3, Jesus addressed a large group of people about the significance of His ministry (Luke 12:49–59). As usual, He began with the familiar (in this case the weather) to explain His message of the kingdom. People in Israel knew that when they saw a cloud from the west, a storm from the Mediterranean was coming (v. 54), while a south wind would bring burning heat from the desert (v. 55). He called them hypocrites because they could interpret the weather but chose to disregard what should have been just as obvious but was far more consequential—the uniqueness of the present time of fulfillment (v. 56; Mark 1:15). Since a time of final judgment is coming, it is important to always judge what is right on our own (Luke 12:57), just as one might do before going to a human court. In all ages, it was less risky and costly to settle a dispute and reconcile rather than insisting on litigation. Making diligent efforts to resolve matters directly with one’s opponent may increase the chances of an amiable resolution of the dispute. Once battle lines are drawn, if the dispute is lost, the punishment of prison and having to pay the assessed penalty down to the very last penny demonstrates the foolishness of pursuing such a course. Before heaven’s judgment seat justice will be done, and this parable serves as a warning that all who reject Jesus’s invitation to become right with God will face eternal loss.