လုကာ ၁၁

1 တရံရောအခါ ကိုယ်တော်သည် တစုံတခုသောအရပ်တွင် ဆုတောင်းတော်မူပြီးလျှင်၊ တပည့်တော် တ ယောက်က၊ သခင်၊ ဆုတောင်းစေခြင်းငှါ ယောဟန်သည်မိမိတပည့်တို့အား နည်းပေးသကဲ့သို့ အကျွန်ုပ်တို့အား နည်းပေးတော်မူပါဟု လျှောက်သော်၊
² ကိုယ်တော်က၊ သင်တို့သည်ဆုတောင်းလျှင် မြွက်ဆိုရမည်မှာ၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော အကျွန်ုပ်တို့အဘ၊ ကိုယ်တော်၏ နာမတော်အား ရိုသေလေးမြတ်ခြင်းရှိပါစေသော။ နိုင်ငံတော် တည်ထောင် ပါစေသော။
³ အလိုတော်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပြည့်စုံသကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်မှာ ပြည့်စုံပါစေသော။ အသက်မွေး လောက်သောအစာကို အကျွန်ုပ်တို့အား နေ့ရက် အစဉ်အတိုင်း ပေးသနားတော်မူပါ။
⁴ အကျွန်ုပ်တို့ကို ပြစ်မှားသောသူရှိသမျှတို့၏ အပြစ်ကို အကျွန်ုပ်သည်လွှတ်သောကြောင့်၊ အကျွန်ုပ် တို့၏အပြစ်များကို လွှတ်တော်မူပါ။ အပြစ်သွေးဆောင်ရာသို့ မလိုက်မပါစေဘဲ၊ မကောင်းသောအမှုအရာ မှလည်း ကယ်နှုတ်တော်မူပါဟု ဆုတောင်းကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁵ တဖန်မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သင်တို့တွင် တစုံတယောက်သောသူ၌ အဆွေခင်ပွန်းရှိသည်ဖြစ်၍၊ သန်း ခေါင်အချိန်တွင် ထိုအဆွေခင်ပွန်း၏ အိမ်သို့သွားပြီးလျှင်၊ အဆွေ၊
⁶ အကျွန်ုပ်အဆွခင်ပွန်းတယောက်သည် ခရီးမှလာ၍ အကျွန်ုပ်ထံသို့ရောက်ပါပြီ။ သူ့ကို ကျွေးစရာ မရှိသောကြောင့် မုန့်သုံးလုံးချေးနှင့် ပါဟုဆိုသော်၊
⁷ အိမ်ရှင်ကလည်း၊ ငါ့ကိုမနှောင့်ရှက်နှင့်။ တံခါးပိတ်လျက်ရှိ၏။ ငါ့သားသမီးတို့သည် ငါနှင့်အိပ်လျက်ရှိ ကြ၏။ ငါထ၍ သင့်အားမပေးနိုင်ဟု အိမ်ထဲက ပြန်ပြောသည်အရာမှာ၊
⁸ ငါဆိုသည်ကား၊ အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်သည်ကိုထောက်၍ မထ၊ မပေးသော်လည်း၊ အားမလျော့ဘဲ တောင်း၍နေသောကြောင့် ထ၍လိုချင်သမျှကို ပေးလိမ့်မည်။
⁹ တဖန်ငါဆိုသည်ကား၊ တောင်းကြလော့။ တောင်းလျှင်ရမည်။ ရှာကြလော့။ ရှာလျှင်တွေ့မည်။ တံခါး ကိုခေါက်ကြလော့၊ ခေါက်လျှင်ဖွင့်မည်။
¹⁰ တောင်းသောသူမည်သည်ကားရ၏။ ရှာသောသူလည်းတွေ့၏။ ခေါက်သောသူအားလည်း တံခါးကို ဖွင့်၏။
¹¹ သင်တို့တွင် အဘဖြစ်သောသူ၌ သားသည် မုန့်ကိုတောင်းလျှင် အဘသည်ကျောက်ကိုပေးမည်လော့။ ငါးကိုတောင်းလျှင် ငါးအစား၌ မြွေကိုပေးမည်လော့။
¹² ဥကိုတောင်းလျှင် ကင်းမြီးကောက်ကို ပေးမည်လော။
¹³ သင်တို့သည် အဆိုးဖြစ်လျက်ပင် ကိုယ်သားတို့အား ကောင်းသောအရာကို ပေးတတ်လျှင်၊ ထိုမျှမက ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော သင်တို့အဘသည် ဆုတောင်းသောသူတို့အား သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို သာ၍ ပေးတော်မူမည် မဟုတ်လောဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၁:၁,၁၃။ ဆုတောင်းခြင်းဆိုင်ရာ သင်ကြားချက်များ။ ယေရှုသည် ထပ်မံဆုတောင်းနေတော်မူစဉ် (လုကာ ၆:၁၂-၁၆ မှတ်ချက်ကြည့်ပါ) တပည့်တော်တစ်ဦးက ဆုတောင်းနည်းကို သင်ပေးပါဟု တောင်းဆိုသည်။ အခြားတစ်ကြိမ်တွင် ယေရှုသည် ဆုတောင်းခြင်းဆိုင်ရာ နည်းစနစ်များကို ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၆:၅-၈)။ ယခုတွင် နမူနာဆုတောင်းချက်ကို ပေးတော်မူသည်။ ထိုဆုတောင်းချက်တွင် နာမတော်ခေါ်ဆိုခြင်း၊ ကြေညာချက်နှစ်ခု၊ တောင်းလျှောက်ချက်သုံးခုပါဝင်သည်။ လုကာ၏ဗားရှင်းသည် မဿဲ ၆:၉-၁၃ ထက် များစွာတိုသည်။ သို့သော် လက်ရေးစာမူများစွာတွင် လူသိများသော ဗားရှင်းနှင့် ကိုက်ညီအောင် ပြုပြင်ထားသည်။

11:1–13. Lessons on Prayer. Jesus was again praying (see commentary on Luke 6:12–16), and one of his disciples asked to be taught how to pray. On another occasion Jesus outlined principles for prayer (Matt. 6:5–8); this time He provided a model prayer, consisting of an address, followed by two declarations and three requests. The version in Luke appears to be much shorter, though in many manuscripts the wording appears to have been adjusted to conform to the more familiar version of the prayer (see Matt. 6:9–13).

 

“ခမည်းတော်” (အပိုဒ် ၂၊ အာရာမေယစကားဖြင့် အာဘာ) သည် လေးစားမှုနှင့် ရင်းနှီးမှုရှိသော နာမတော်ခေါ်ဆိုမှုဖြစ်သည် (မာကု ၁၄:၃၆၊ ရောမ ၈:၁၅၊ ဂလာတိ ၄:၆)။ တပည့်တော်များကို ခမည်းတော်ဟု ခေါ်ဆိုရန် ညွှန်ကြားခြင်းအားဖြင့် ယုံကြည်သူများကို သားသမီးအဆင့်သို့ မြှင့်တင်တော်မူသည် (ကမ္ဘာဦး ၆:၂၊ ၄၊ ဆာလံ ၁၀၃:၁၃၊ ဟေရှာယ ၆၃:၁၆၊ ဟောရှေ ၁:၁၀)။ “နာမတော်အား သန့်ရှင်းစေပါစေ” ဟု ဆိုရာ၌ ဘုရားသခင်၏နာမတော်ကို မစဉ်းစားဘဲ သို့မဟုတ် ကျိန်ဆိုရာတွင် မသုံးရန်ကို ဆိုလိုသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၇)။ အကြောင်းမှာ ထာဝရတည်တံ့တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်း၊ ကရုဏာ၊ တရားမျှတမှု၊ သစ္စာတော်တို့၏ အနှစ်သာရကို ထိုနာမတော်တွင် ပါဝင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ “နိုင်ငံတော်ရောက်လာပါစေ” ဟူသောစကားသည် လူ့ဘဝသည် ဘုရားသခင်ရည်ရွယ်တော်မူသည်နှင့် မတူတော့ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုပြီး ယခုလည်းကောင်း၊ အနာဂတ်ပြည့်စုံမှုတွင်လည်းကောင်း ဘုရားသခင်၏ရှိနေခြင်းကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းအရာများသည် ယေရှု၏သွန်သင်ချက်များ၌ ပျံ့နှံ့နေသည်။ တောင်းလျှောက်ချက်သုံးခုသည် လက်ရှိရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်၊ ရှိပြီးသော နှင့် ဖြစ်နိုင်သော ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်များကို ဆိုလိုသည်။ “ကျွန်ုပ်တို့၏နေ့စဉ်မုန့်ကို နေ့စဉ်ပေးပါ” ဟူသောစကားသည် တကယ်လိုအပ်သောအရာကို ပေးတော်မူရန် တောင်းလျှောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ “ကျွန်ုပ်တို့၏အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ပါ” ဟူသောစကားသည် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့အား အပြစ်တင်သူတိုင်းကို ခွင့်လွှတ်သကဲ့သို့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းပေါ်တွင် မူတည်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းမပေးလိုပါက ခွင့်လွှတ်ခြင်းတောင်းခွင့်မရှိပေ။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းခံရသူများသာလျှင် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို နားလည်ပြီး အခြားသူများအား ခွင့်လွှတ်နိုင်သည်။ “ကျွန်ုပ်တို့ကို သွေးဆောင်ခြင်းထဲသို့ မသွင်းပါနှင့်” ဟူသောစကားသည် ဆိုးယုတ်ခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးရန် တောင်းလျှောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ကြိုတင်ကတိကဝတ်ပြုခြင်းနှင့် ကိုယ်တိုင်သွေးဆောင်ခြင်းထဲသို့ မသွဉ်းမသွင်းရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ညွှန်ပြသည်။

“Father” (v. 2; Aram. Abba) is both a respectful and intimate form of address to God (as in Mark 14:36; Rom. 8:15; Gal. 4:6). By instructing His disciples to address God as Father, Jesus exalted believers to the level of sonship (see Gen. 6:2, 4; Ps. 103:13; Is. 63:16; Hos. 1:10). “Hallowed” (v. 2) refers to reverencing God’s name, not uttering it in a thoughtless way or in profane oaths (Ex. 20:7), because it sums up the essence of who He is as the eternal, self-existent One with His ineffable character of divine love, mercy, justice, and truth. “Your kingdom come” (Luke 11:2) recognizes that human life is not as God originally intended it and invites God’s presence now and in its future fullness—ideas that permeate Jesus’s teaching. The three requests concern present physical need and existing and potential spiritual needs. “Give us day by day [or “each day”] our daily bread” (v. 3) is a plea for God to supply what is truly necessary. “Forgive us our sins” (v. 4) is predicated on the fact of our forgiving “everyone who is indebted to us” (or “everyone who sins against us”; v. 4). We do not earn the right to be forgiven by forgiving others, but we cannot ask that we be given that which we are unwilling to give to others. Only those who have been forgiven are truly able to understand forgiveness and extend it to others. The request to not be led “into temptation” (v. 4) is a plea for protection from evil. It also implies a prior commitment to God’s will and a determination not to lead oneself into temptation.

 

ယေရှုသည် ဆုတောင်းခြင်း၌ ဇွဲလုံ့လရှိခြင်းနှင့် အောင်မြင်ခြင်းအကြောင်းနှင့် ဘုရားသည် ထိုဆုတောင်းခြင်းနှင့် ဆက်ဆံပုံကို အာရုံစိုက်လျက် ပြောပြတော်မူ၏။ ထိုအကြောင်းကို ရှင်းလင်းဖော်ပြရန်၊ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်၌ ရုတ်တရက်ရောက်လာသော ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန် မုန့်ညက်ညက်လုပ်ထားသော မုန့်လုံးများ တောင်းသော မိတ်ဆွေတစ်ဦးကို သူ၏ နားထောင်သူများအား စဉ်းစားကြည့်ရန် ဖိတ်ခေါ်တော်မူ၏ (အပိုဒငယ် ၅-၆)။ ယေရှု၏ နားထောင်သူများသည် ထိုမိတ်ဆွေ၏ ဇွဲရှိစွာ တောင်းပန်မှုကို ကြုံရလျှင် မိမိတို့အိမ်ထောင်စုအတွက် မည်မျှပင် အဆင်မပြေဖြစ်စေကာမူ ကူညီပေးရမည်ဟု ဝန်ခံရမည်သာ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ထိုဥပမာကို ဆုတောင်းခြင်းအကြောင်းနှင့် ဆက်စပ်လျှင် ဘုရားသခင်သည် ငါတို့၏ ဆုတောင်းချက်များတွင် ဇွဲလုံ့လရှိခြင်းကို မည်သို့ဆက်ဆံတော်မူသည်ကို ယေရှု၏ နားထောင်သူများ မြင်နိုင်ကြလိမ့်မည်။ ဇွဲရှိခြင်းဟူသော ဥပမာ၏ အဓိကအချက်ကို ပိုမိုအလေးပေးရန်၊ ပိုမိုတိကျစွာ ဘာသာပြန်ဆိုရလျှင် “ဆက်လက်တောင်းလျှောက်လော့”၊ “ဆက်လက်ရှာဖွေလော့”၊ “ဆက်လက်တွဲလော့” ဟု ဆိုနိုင်သော လက်ရှိကာလ အမိန့်ပုဒ်ပြ ကြိယာသုံးခွဲ ဆက်တိုက်လာ၏ (အပိုင်း ငယ် ၉)။ ထိုသို့ ဆက်လက်ပြုလုပ်သူတိုင်း ရရှိလိမ့်မည်၊ တွေ့ရှိလိမ့်မည်၊ တံခါးဖွင့်ခံရလိမ့်မည် ဟုညွှန်ပြထားသည့် ကတိတော်ရှိ၏ (အပိုင်းငယ် ၁၀)။ ဘုရားသခင်သည် ငါတို့လိုအပ်သောအရာကို ပေးလိုခြင်းမရှိသောကြောင့် ဇွဲရှိစွာ ဆုတောင်းရသည်ဟူသော အထင်အမြင်မှားဖြစ်မည်ကို မကျန်ရစ်စေရန်၊ ယေရှုသည် ခမည်းတော်ဘုရားအဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် ကောင်းသောဆုလက်ဆောင်များ ပေးလိုသော အလိုတော်ကို အလေးပေးပြောကြား၏။ လောကီဖခင်များသည် ဆိုးယုတ်သူများဖြစ်ကြသည့်တိုင် (အခန်းငယ် ၁၃)၊ ငါးတောင်းသောအခါ မြွေပေးမည်လော၊ ကြက်ဥတောင်းသောအခါ ကင်းမြီးကောက်ပေးမည်လောဟု မေးတော်မူသည့်အတိုင်း မိမိသားသမီးများကို အန္တရာယ်ရှိသောအရာ ပေးမည်မဟုတ် (အခန်းငယ် ၁၁-၁၂)။ ထို့ကြောင့် ငါတို့ တောင်းလျှင် ကောင်းကင်ဘုံခမည်းတော်သည် ဘုရားသခင်၏ အခြားဆုလက်ဆောင်အားလုံး ရောက်လာရာဖြစ်သော သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို မည်မျှပိုမို၍ ပေးတော်မူအံ့နည်း (အခန်းငယ် ၁၃၊ မဿဲ ၇း၁၁၊ ယာကုပ် ၁း၁၇)။

Jesus then turned His attention to the subject of persistent and prevailing prayer and God’s relationship to it. To illustrate His point, he invited His listeners to consider how their own high sense of obligatory hospitality would respond to a friend who pleaded for some loaves of bread in the middle of the night to serve some unexpected visitors (vv. 5–6). Jesus’s listeners would have to admit that in the face of such a friend’s persistent pleas, and despite whatever inconvenience it might be to their own household, they would do whatever they could to help. Thus, applying the illustration to the subject of prayer, Jesus’s listeners would see how God relates to our willingness to be persistent in our requests of Him. To underscore the parable’s main point of being persistent, a series of three present imperative verbs follow, which are more literally translated “keep asking,” “keep seeking,” “keep knocking” (v. 9); the promise is that everyone who does so receives, finds, and has the door opened (v. 10). Lest the impression be left that persistent prayer is necessary because God is unwilling to give us what we need, Jesus then emphasized the goodness of God as Father and His readiness to give good gifts. Earthly fathers, despite being evil (v. 13), would never give their own children something harmful like a serpent or scorpion when they ask for a fish or an egg (vv. 11–12). How much more then, if we ask, will the heavenly Father give us the Holy Spirit, through whom all of God’s other gifts come (v. 13; Matt. 7:11; James 1:17).

 ¹⁴ တရံရောအခါ စကားအသောနတ်ဆိုးကို နှင်ထုတ်တော်မူ၍၊ နတ်ဆိုးထွက်သည်နောက် အသောသူ သည် စကားပြော၏။ အစုအဝေးတို့သည်လည်း အံ့ဩကြ၏။
¹⁵ အချို့တို့က ဤသူသည် နတ်ဆိုးမင်း ဗေလဇေဗုလကို အမှီပြု၍ နတ်ဆိုးတို့ကို နှင်ထုတ်သည်ဟု ဆိုကြ၏။
¹⁶ အချို့တို့သည်လည်း၊ စုံစမ်းနှောက်ယှက်ခြင်းငှါ မိုဃ်းကောင်းကင်ကဖြစ်သော နိမိတ်လက္ခဏာကို တောင်းကြ၏။
¹⁷ ထိုသူတို့၏စိတ်ကို သိတော်မူသည်ဖြစ်၍၊ တိုင်းနိုင်ငံမည်သည်ကား၊ မိမိနှင့်မသင့်မတင့် ကွဲပြားလျှင် ပျက်စီးခြင်းသို့ရောက်လိမ့်မည်၊ အိမ်မည်သည်ကား၊ မိမိနှင့်မသင့်မတင့် ကွဲပြားလျှင်လဲလိမ့်မည်။
¹⁸ ငါသည် ဗေလဇေဗုလကို အမှီပြု၍ နတ်ဆိုးတို့ကိုနှင်ထုတ်သည်ဟု သင်တို့ဆိုသည်အတိုင်း၊ စာတန် သည် မိမိနှင့် မသင်မတင့်ကွဲပြားလျှင် သူ၏နိုင်ငံသည် အဘယ်သို့တည်နိုင်မည်နည်း။
¹⁹ ငါသည် ဗေလဇေဗုလကို အမှီပြု၍ နတ်ဆိုးတို့ကို နှင်ထုတ်သည်မှန်လျှင်၊ သင်တို့၏သားတို့သည် အဘယ်သူကိုအမှီပြု၍ နှင်ထုတ်ကြသနည်း။ထိုကြောင့် သူတို့သည် သင်တို့အားတရားစီရင်သောသူဖြစ်ကြ လိမ့်မည်။
²⁰ ငါသည် ဘုရားသခင်၏ လက်ညိုးတော်အားဖြင့် နတ်ဆိုးတို့ကို နှင်ထုတ်သည်မှန်လျှင်၊ အကယ်စင်စစ် သင်တို့၌ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်တည်ချိန် ရောက်လေပြီ။
²¹ သူရဲသည် လက်နက်စုံနှင့် မိမိအိမ်ဦး၌ စောင့်နေစဉ်အခါ သူ၏ဥစ္စာသည် လုံခြုံစွာရှိ၏။
²² သူ့ထက် တတ်စွမ်းနိုင်သောသူသည်လာ၍ သူ့ကိုအောင်ပြီးမှ၊ သူကိုးစားသော လက်နက်စုံကို သိမ်း ယူ၍ ဥစ္စာပရိကံများကို ခွဲဝေလိမ့်မည်။
²³ ငါ့ဘက်၌ မနေသောသူသည် ငါ့ရန်ဘက်ဖြစ်၏။ ငါနှင့်အတူ မစုမသိမ်းသောသူသည် ကြဲဖြန့်သောသူ ဖြစ်၏။
²⁴ ညစ်ညူးသောနတ်သည် လူထဲကထွက်လျှင်၊ ခြောက်ကပ်သောအရပ်တို့၌လည်၍ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ရှာတတ်၏။ မတွေ့လျှင်၊ ငါသည်ထွက်ခဲ့သော နေမြဲအိမ်သို့ပြန်ရဦးမည်ဟုဆို၍၊
²⁵ ရောက်သောအခါ၊ ထိုအိမ်သည် သုတ်သင်ပြင်ဆင်လျက်ရှိသည်ကို တွေ့သော်၊
²⁶ မိမိထက်သာ၍ ညစ်ညူးသောနတ်ဆိုးခုနစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီးလျှင် ထိုလူထဲသို့ဝင်၍ နေကြ၏၊ ထို လူ၏နောက်ဖြစ်ဟန်သည် ရှေ့ဖြစ်ဟန်ထက်သာ၍ ဆိုးသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၁း၁၄-၂၆။ အိမ်ကွဲခြင်း။ ယေရှုသည် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်တော်မူသောအခါ အချို့သည် အံ့ဩခြင်းသို့ ရောက်ကြပြီး အချို့မူ သံသယဝင်ကြ၏။ ဤဖြစ်ရပ်သည် တစ်နှစ်ကျော်က ဖြစ်ပွားခဲ့ဖွယ်ရှိသော်လည်း၊ ယေရှု၏ ဆူပူမှုနှင့် ငြင်းပယ်ခံရမှုကို တုံ့ပြန်သော ဇာတ်လမ်းနှင့် ပြောစကားများကို စုစည်းတင်ပြရန် ဤနေရာ၌ ထည့်သွင်းထား၏။ လူတစ်ဦးကို နတ်ဆိုးမှ လွတ်မြောက်စေပြီးနောက်၊ အချို့သည် ထိုအံ့ဖွယ်တန်ခိုးကို မည်သည့် မှ ရရှိသည်ဟု မေးခွန်းထုတ်ကာ ယေရှုသည် ဘေလဇေဘုလ် (အချို့လက်ရေးမူများအရ ဘေလဇေဘုလ်) နှင့် ပူးပေါင်းထားသည်ဟု စွပ်စွဲကြ၏။ ဘေလဇေဘုလ်ဆိုသည်မှာ “အိမ်တိုင်စိုး” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး စာတန်၏ အခြားနာမည်တစ်ခုဖြစ်၏ (လု ၁၁း၁၈)၊ နတ်ဆိုးများ၏ အာခါန်—အုပ်စိုးသူ သို့မဟုတ် မင်းသား ဖြစ်၏ (အခန်းငယ် ၁၅၊ ယော ၁၂း၃၁၊ ဧဖက် ၂း၂)။ အချို့သည်မူ ဘုရားသခင်ထံမှ ခွင့်ပြုချက်ရှိကြောင်း ပိုမိုသက်သေပြရန် “ကောင်းကင်မှ နိမိတ်လက္ခဏာ” တောင်းဆိုကြ၏ (လု ၁၁း၁၆)။

11:14–26. A House Divided. Jesus’s work of casting out demons engendered amazement in some and skepticism in others. This occasion, which probably happened over a year earlier, was placed here to bring together several stories and sayings of Jesus in response to conflict and rejection. After the freeing of a man from a demon, some questioned the source of the supernatural power by which he was freed, charging Jesus with being in league with Beelzebub (or according to some manuscripts, “Beelzebul”), meaning “lord of the dwelling” (cf. the wordplay in Matt. 10:25), which is another name for Satan (Luke 11:18), the archōn—“ruler” or “prince” of the demons (v. 15; cf. John 12:31; Eph. 2:2). Others demanded even more proof of Jesus’s commission from God in the form of a “sign from heaven” (Luke 11:16).

 

ပထမဆုံး နတ်ဆိုးနှင်ထုတ်ခြင်းကို ကန့်ကွက်သော စွပ်စွဲချက်ကို တုံ့ပြန်ရာတွင် ယေရှုသည် လူတိုင်းလက်ခံသော အခြေခံနိယာမတစ်ခုကို ဖော်ပြတော်မူ၏။ “မိမိကိုယ်ကို ကွဲပြားခြင်းခံရသော နိုင်ငံတိုင်းသည် ပျက်စီးတတ်၏၊ ကွဲပြားသော အိမ်တိုင်းသည် ပြိုလဲတတ်၏” (အခန်းငယ် ၁၇၊ အခန်းငယ် ၂၁း၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ အခြားစကားဖြင့် ထိုကန့်ကွက်ချက်၏ အခြေခံအချက်ကိုယ်တိုင် မှားယွင်းနေ၏။ အကယ်၍ ယေရှု၏ တန်ခိုးသည် စာတန်ထံမှ ဖြစ်သည်ဆိုလျှင် စာတန်၏ နိုင်ငံသည် ကွဲပြားသွားပြီး မတ်တပ်ရပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်။ သို့ရာတွင် စာတန်သည် လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏ ကန့်ကွက်ချက်သည် မှန်ကန်နိုင်မည် မဟုတ်။ သို့မဟုတ်လျှင် သင်တို့၏ အမျိုးသားချင်းများသည် နတ်ဆိုးများကို မည်သူ့တန်ခိုးအားဖြင့် နှင်ထုတ်ကြသနည်း ဟု မေးတော်မူ၏။ အကယ်၍ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးအားဖြင့် ဟုဆိုလျှင် ယေရှုကို ဘေလဇေဘုလ်အားဖြင့် ပြုသည်ဟု ယူဆစရာ အကြောင်းမရှိ။ အကယ်၍ ယေရှုသည် “ဘုရားသခင်၏ လက်ချောင်းတော်” အားဖြင့် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်သည်ဆိုလျှင် (အခန်းငယ် ၂၀)၊ ယေရှု၏ အမှုတော်မှတစ်ဆင့် ပေါ်ထွန်းသော ဤဘုရားသခင်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော် ရောက်ရှိလာပြီဟု ပြသ၏—ဆိုးယုတ်ခြင်းကျွန်ခံမှုနှင့် နတ်ဆိုးများ၏ လွှမ်းမိုးမှုမှ ရွေးနုတ်ခြင်း ခေတ်ကာလပင် ဖြစ်၏ (ထွက်မြောက်ရာ ၈း၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည် ဟေရှာယ ၄၉း၂၄-၂၅ ကို အခြေခံထားသော ပုံဆောင်ဥပမာတစ်ခုကို ဖော်ပြတော်မူ၏။ ထိုဥပမာ၌ နတ်ဆိုးစွဲသူများကို လက်နက်အပြည့်အစုံနှင့် မိမိပစ္စည်းဥစ္စာကို စောင့်ရှောက်နေသော အင်အားကြီးသူ (စာတန်) ၏ ပစ္စည်းဥစ္စာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထား၏။ ယေရှုကိုမူ ထိုသူထက် ပိုမိုအင်အားကြီးသော သူတစ်ဦးအဖြစ် သူ၏ ခံတပ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်၍ နတ်ဆိုးများ၏ တန်ခိုးကို ချိုးဖျက်ကာ လူများကို မိမိအောင်ပွဲ၏ ပစ္စည်းဥစ္စာအဖြစ် သိမ်းပိုက်သူဟု နှိုင်းယှဉ်ထား၏။

In response to the first objection to His freeing a man from a demon, Jesus stated a universally accepted principle: every “kingdom divided against itself” will be destroyed, and every divided house will fall (v. 17; cf. 21:20). In other words, the objection’s premise itself was flawed. If Jesus’s power were really from Satan, then Satan’s kingdom would be divided and unable to stand. Yet Satan was still very active, and so their objection could not have been right. Otherwise, He asked, by whom do their own kinsmen cast them out? If they claimed it as being by God’s power, then there was no reason for supposing that Jesus did it by Beelzebub. And if Jesus cast out demons with “the finger of God” (v. 20), then this divine intervention manifested through the ministry of Jesus showed that the kingdom of God had arrived—the time of redemption from the slavery of sin and domination of demons (cf. Ex. 8:19). Jesus set forth an allegorical parable (based on Is. 49:24–25) in which the demon-possessed are likened to goods belonging to a strong man (Satan) fully armed (the demons) to protect his possessions and Jesus to someone stronger who enters the heavily fortified palace or “house” (lit. “court,” meaning this planet) to overcome him by breaking the power of the demons over people and claiming them as possessions of His victory.

 

ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်နှင့် စာတန်၏နိုင်ငံတော် တို့၏ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရာတွင် ကြားနေရာ မရှိပေ။ ယေရှုနှင့်အတူ ရပ်တည်၍ ဣသရေလ၏ ပျောက်ဆုံးနေသော သိုးများကို ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လည်စုစည်းရမည် (လု၊ ၁၁:၂၃၊ မဿဲ၊ ၁၀:၆၊ ၁၅:၂၄၊ ယော၊ ၁၀:၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ရွေးချယ်ခြင်းမပြုပါက ဆန့်ကျင်သူဖြစ်သွားပြီး စာတန်၏နိုင်ငံအောက်တွင် ကျန်ရစ်ကာ နတ်ဆိုး၏ ဘုရားသခင်၏သိုးစုကို ဖြန့်ကျက်ဖျက်ဆီးရန် ကူညီရာရောက်သည် (ယော၊ ၁၀:၁၀၊ ၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုက ဤအချက်ကို ဥပစာပုံတစ်ခုဖြင့် ထပ်မံအားဖြည့်တော်မူသည်။ နတ်ဆိုးထွက်သွားပြီးနောက် ယေရှုကို မကိုင်စွဲထားသူသည် လှဲချပြီး စီမံထားသော်လည်း ယေရှုမရှိလျှင် ကာကွယ်ရန်အားမဲ့နေသော အိမ်နှင့်တူသည်။ ထိုအိမ်သည် ယခင်ထက် ပို၍ဆိုးရွားသော နတ်ဆိုးခုနစ်ခုကို ဧည့်ခံရနိုင်သည် (လု၊ ၁၁:၂၄–၂၆)။ ယခင်က ခရစ်ယာန်ဟု ကိုယ်ကိုခေါ်ခဲ့ဖူးသူများသည် ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်ပစ်ပြီးနောက် ခရစ်ယာန်ဘာသာကို အပြင်းထန်ဆုံး ဆန့်ကျင်သူများ ဖြစ်လာတတ်သည်။ သို့သော် ထိုသို့သောသူသည် ယခင်ထက် များစွာဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်နေသော်လည်း လုံးဝမျှော်လင့်ချက်မဲ့သည်ဟု မဆိုနိုင်သေးပေ (လု၊ ၈:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

In the clash between the kingdom of God and Satan’s kingdom, there is no neutral ground. One must choose to be with Jesus and to help gather the lost sheep of Israel back to God (Luke 11:23; cf. Matt. 10:6; 15:24; John 10:16). Not to choose is by default to be against Him—remaining under Satan’s kingdom, which aids the devil’s efforts to scatter and ultimately to destroy God’s flock (cf. John 10:10, 12). Jesus reinforced the point by means of a parable. A person who has been freed of demonic control but who remains uncommitted to Jesus is like a house that has been swept and put in order but, without Jesus, is defenseless and vulnerable to an even more serious possession by seven other spirits that are even more wicked (Luke 11:24–26). Those who have forsaken their former profession of faith in Christ often become the most bitter opponents of Christianity. Nevertheless, though such a person is clearly in a far worse condition, such a case may not be completely hopeless (cf. 8:2).

 ²⁷ ထိုသို့မိန့်တော်မူစဉ်တွင် မိန်းမတယောက်သည် လူအစုအဝေးထဲကခေါ်၍ ကိုယ်တော်ကို လွယ်သော ဝမ်းနှင့် စို့တော်မူသောသားမြတ်သည် မင်္ဂလာရှိပါ၏ဟု လျှောက်လျှင်၊
²⁸ ကိုယ်တော်က၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တရားတော်ကို နာ၍ကျင့်စောင့်သောသူသည် မြတ်စွာ သော မင်္ဂလာရှိသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁹ လူအစုအဝေးတို့သည် ထူထပ်လျက်ရှိကြသောအခါ ကိုယ်တော်က၊ ဤလူမျိုးသည် ဆိုးညစ်သောအမျိုး ဖြစ်၏။ နိမိတ်လက္ခဏာကို တောင်းသည်မှာ ပရောဖက်ယောန၏ နိမိတ်လက္ခာမှတပါး အဘယ်လက္ခဏာကိုမျှ သူတို့အားမပြရာ။
³⁰ ယောနသည် နိနေဝေမြို့သားတို့အား နိမိတ်လက္ခဏာဖြစ်သကဲ့သို့ လူသားသည် ဤလူမျိုးအား ဖြစ်လိမ့်မည်။
³¹ တရားဆုံးဖြတ်တော်မူသောအခါ တောင်ပြည်ကို အစိုးရသောမိဖုရားသည် ဤလူမျိုးတဘက်၌ထ၍ အရှုံးခံစေလတံ့။ အကြောင်းမူကား။ ထိုမိဖုရားသည် ရှောလမုန်မင်းကြီး၏ ပညာစကားကို နားထောင်ခြင်းငှါ မြေကြီးစွန်းမှလာ၏။ ဤအရပ်၌ကား၊ ရှောလမုန်ထက်သာ၍ ကြီးမြတ်သောသူရှိ၏။
³² တရားဆုံးဖြတ်တော်မူသောအခါ နိနေဝေမြို့သားတို့သည် ဤလူမျိုးတဘက်၌ထ၍ အရှုံးခံစေလတံ့။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသူတို့သည် ယောန ဟောပြောသော စကားကြောင့် နောင်တရကြ၏။

၁၁:၂၇–၃၂။ နှုတ်ကပတ်တော်ကို စောင့်ထိန်းခြင်း သို့မဟုတ် နိမိတ်လက္ခဏာတောင်းခြင်း။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သားစဉ်မြေးဆက်အပေါ် အခြေခံသော နိုင်ငံတော်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေသေးသော မိန်းမတစ်ဦးက ယေရှုကို ကလေးဘဝက နို့တိုက်ခဲ့သော မိခင်ကို ကောင်းကြီးပေးသည်ဟု ကြွေးကြော်သည် (အခန်းငယ် ၂၇)။ သို့သော် ယေရှုက ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို လက်ခံ၍ စောင့်ထိန်းသူများသာ မိမိ၏ စစ်မှန်သော မိသားစုဖြစ်သည်ဟု အလေးပေးတော်မူသည် (အဆို ၂၈၊ လု၊ ၆:၄၆–၄၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

11:27–32. Keeping the Word or Seeking a Sign? A woman who apparently was still focused on a kingdom based on physical descent pronounced a blessing on Christ’s mother, who nursed Him as a baby (v. 27). Jesus, however, insisted that His real family consisted of those who receive and adhere to God’s word (v. 28; cf. 6:46–49).

 

ယေရှုသည် ကောင်းကင်မှ နိမိတ်လက္ခဏာတောင်းဆိုနေကြသည့် ပြဿနာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိတော်မူသည် (လု၊ ၁၁:၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုက ထိုနည်းဖြင့် ကောင်းကင်မှ အလိုတော်ရှိကြောင်း သက်သေပြခြင်းကို ငြင်းပယ်တော်မူသည်။ လူမျိုးကို ဆိုးယုတ်သော မျိုးဆက်ဟု ခေါ်တော်မူသည်မှာ ယုံကြည်ရန် အထောက်အထားများ လုံလောက်စွာရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ယုံကြည်ခြင်းမရှိကြသောကြောင့်ဖြစ်သည် (လု၊ ၉:၄၁၊ တရား၊ ၃၂:၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုသို့ မယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် စာတန်၏လွှမ်းမိုးမှုအောက်သို့ ကိုယ်တိုင်လှမ်းကာ နတ်ဆိုးများကို ကိုးကွယ်ရာရောက်သည် (တရား၊ ၃၂:၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုကို ပယ်ရှားခြင်းအားဖြင့် ဣသရေလ၏အနာဂတ်သည် မကြာမီ ပို၍ဆိုးရွားပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့လာတော့မည် (မဿဲ၊ ၁၂:၄၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ထိုသို့ ဖြစ်စရာမလိုပေ (ဇာခရိ၊ ၁၃:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

Jesus then returned to the issue of people demanding a sign from heaven (cf. 11:16), that is, clearly coming from God. Jesus rejected proving His heavenly credentials this way. He called the people an evil, wicked generation because they already had plenty of evidence to believe (cf. 9:41; Deut. 32:20). Through such unbelief they were, in reality, placing themselves under Satan’s dominion and giving themselves over to demons (cf. Deut. 32:17). By rejecting Jesus, Israel’s future would soon become much worse and much more hopeless (cf. Matt. 12:45), though it need not have been that way (cf. Zech. 13:2).

 

ထို့ကြောင့် ယေရှုကိုယ်တိုင် ကောင်းကင်အလိုတော်ကို သက်သေပြရန် နိမိတ်လက္ခဏာ တစ်ခုမျှ မပေးတော့ပေ (မာကု၊ ၈:၁၂)၊ ယခင်က စာတန်၏ ထိုနည်းဖြင့် တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်နှင့်အတူတူပင်ဖြစ်သည် (လု၊ ၄:၉–၁၂)။ ပေးမည့်တစ်ခုတည်းသော နိမိတ်မှာ ကောင်းကင်ကိုယ်တိုင် ပေးမည့် ယောန၏နိမိတ်ဖြစ်သည် (လု၊ ၁၁:၂၉)။ ယောနသည် ငါးဗိုက်ထဲတွင် သုံးရက်နေခဲ့ရပြီး အံ့ဖွယ်ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဖြင့် နိနေဝေလူမျိုးအတွက် ကောင်းကင်အလိုတော်ရှိကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူ လူသားသည် သေခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို လက်ခံခြင်းကို သက်သေပြမည် (မဿဲ၊ ၁၂:၄၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နိနေဝေလူမျိုးသည် ယောန၏တရားဟောခြင်းကို နာခံခဲ့သော်လည်း ဤမျိုးဆက်သည် ထိုနည်းတူ နောက်တွန့်လှည့်မည်ဟု ယေရှုက မျှော်လင့်ချက်နည်းပါးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ယောနထက်ကြီးသည်၊ ရှောလမုန်ထက်ကြီးသည်ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းဖြင့် ထိုသူနှစ်ဦးကို ပရောဖက်ပုံစံများအဖြစ် ဖော်ပြတော်မူသည်။ ရှောလမုန်သည် ဒါဝိဒ်၏သားဖြစ်၍ ဣသရေလ၏ တရားမျှတသော မယ်ရှိယမင်း ယေရှုကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဟေရှာ၊ ၁၁:၁–၄၊ ဗျာ၊ ၁၉:၁၁၊ ၂၂:၁၁–၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

Consequently, Jesus Himself would give no sign to prove His heavenly credentials (Mark 8:12), just as earlier He had refused Satan’s demand for such a sign (Luke 4:9–12). The only sign given would be that given by heaven itself: the sign of Jonah (Luke 11:29). The prophet’s time in the belly of the fish (Jon. 2:2) and his miraculous resurrection from that watery grave (Jon. 2:6) were signs to the Ninevites of his heavenly credentials. Similarly, the heavenly credentials of the Son of Man, including God’s acceptance of His work, would likewise be demonstrated through death and resurrection (cf. Matt. 12:40). Although the inhabitants of Nineveh responded to the preaching of Jonah, Jesus held little hope that a similar repentance would be evidenced by this generation. By referring to Himself as greater than Jonah and greater than Solomon, Jesus identified these individuals as prophetic types. Solomon, as the son of David, typified Jesus as Israel’s rightful messianic King who would judge God’s people with wisdom and righteousness (cf. Is. 11:1–4; Rev. 19:11; 22:11–12).

 ³³ ဤအရပ်၌ကား ယောနထက်သာ၍ ကြီးမြတ်သောသူရှိ၏။ ဆီမီးထွန်း၍ ကွယ်ရာ၌ဖုံးထားလေ့မရှိ။ တောင်းဇလားအောက်၌လည်း ထားလေ့မရှိ။ ဝင်လာသောသူသည် အလင်းကိုရစေခြင်းငှါ ဆီမီးခုံအပေါ်မှာ တင်ထားလေ့ရှိ၏။
³⁴ ကိုယ်၏ဆီမီးကား၊ မျက်စိတည်း။ ထိုကြောင့် မျက်စိကြည်လင်သောအခါ တကိုယ်လုံးလင်းလိမ့်မည်။ မျက်စိမြှေးရှက်သောအခါ တကိုယ်လုံးမိုက်လိမ့်မည်။
³⁵ ကိုယ်၌ရှိသောအလင်းကို မှောင်မိုက်မဖြစ်စေခြင်းငှါ သတိပြုလော့။
³⁶ အင်္ဂါတခုမျှမမိုက်ဘဲ တကိုယ်လုံးလင်းလျှင်၊ ဆီမီး၏အရောင်နှင့် လင်းစေသကဲ့သို့ လုံးလုံးလင်းလျက် ရှိလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
³⁷ ထိုသို့မိန့်တော်မူစဉ်တွင် ဖရိရှဲတယောက်သည် အစာကိုသုံးဆောင်တော်မူစေခြင်းငှါ ကိုယ်တော်ကို ခေါ်ပင့်လျှင်၊ သူ၏အိမ်သို့ကြွ၍ စားပွဲ၌ လျောင်းတော်မူ၏။
³⁸ အစာကိုမစားမှီ ဆေးခြင်းကို ပြုတော်မမူသည်ကို ဖာရိရှဲသည်မြင်လျှင် အံ့ဩလေ၏။
³⁹ သခင်ဘုရားကလည်း၊ ဖာရိရှဲဖြစ်သော သင်တို့သည် ဖလား၊ လင်ပန်းကိုအပြင်၌ ဆေးကြောကြ၏။ အတွင်း၌ကား လုယူခြင်း၊ ဆိုးညစ်ခြင်းနှင့် ပြည့်လျက်ရှိ၏။
⁴⁰ လူမိုက်တို့၊ အပြင်ကို ဖန်ဆင်းသောသူသည် အတွင်းကိုလည်း ဖန်ဆင်းတော်မူသည်မဟုတ်လော။
⁴¹ သာ၍ကောင်းသောနည်းမူကား၊ တတ်နိုင်သမျှအတိုင်း ဆင်းရဲသားတို့အား စွန့်ကြဲကြလော့။ သို့ပြုလျှင် ခပ်သိမ်းသောအရာတို့သည် သင်တို့အားသန့်ရှင်းကြလိမ့်။
⁴² ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ပင်စိမ်းရွက်၊ လျူရွက်မျိုးမှစ၍ မြက်ပင် အမျိုးမျိုးကို ဆယ်ဘို့တဘို့ လှူကြသည်တွင်၊ တရားသဖြင့်စီရင်ခြင်း၊ ဘုရားသခင်ကိုချစ်ခြင်းအမှုကိုကား လှပ်၍ ထားကြ၏။ အရင်ဆိုသောအရာတို့ကို မလှပ်မထား၊ နောက်ဆိုသောအရာတို့ကို ကျင့်ရမည်။
⁴³ ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ တရားစရပ်၌ မြင့်မြတ်သောနေရာ ထိုင် ရာကို၎င်း၊ ဈေး၌ရိုသေစွာနှုတ်ဆက်ခြင်းကို၎င်း နှစ်သက်ကြ၏။
⁴⁴ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ မထင်ရှားသော သင်္ချိုင်းတွင်းနှင့်တူကြ၏။ ထိုတွင်းအပေါ်မှာ သွားလာသောသူတို့သည် သင်္ချိုင်းတွင်းရှိမှန်းကိုမျှ မသိကြဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴⁵ ကျမ်းတတ်တယောက်ကလည်း၊ အရှင်ဘုရား ထိုသို့ဆိုလျှင် အကျွန်ုပ်တို့ကိုပင် ကဲ့ရဲ့အပြစ်တင်တော်မူ ၏ဟု လျှောက်သော်၊
⁴⁶ ကျမ်းတတ်တို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ထမ်းခဲသော ဝန်ကိုသူတပါး အပေါ်မှာ တင်တတ်၏။
⁴⁷ ကိုယ်လက်ဖျားနှင့်မျှမတို့ကြ။ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ပရောဖက်တို့၏ သင်္ချိုင်းများကိုတည်လုပ်၍၊ သင်တို့၏ ဘိုးဘေးများသည် သူတို့ကိုသတ်ကြ၏။
⁴⁸ အကယ်စင်စစ် သင်တို့သည် ဘိုးဘေးတို့၏ အပြုအမူကိုလက်ခံကြ၏။ ဘိုးဘေးတို့သည် ပရောဖက် များကို သတ်ကြပြီ။ သင်တို့မူကား၊ သင်္ချိုင်းတို့ကို တည်လုပ်ကြ၏။
⁴⁹ ထိုကြောင့်၊ ဘုရားသခင်၏ ဥာဏ်စီရင်တော်မူသည်ကား၊ ပရောဖက်၊ တမန်တော်တို့ကို သူတို့ရှိရာသို့ ငါစေလွှတ်မည်။ သူတို့သည် ထိုပရာဖက်၊ တမန်တော်အချို့တို့ကို ညှဉ်းဆဲကြလိမ့်မည်။ အချို့တို့ကို သတ်ကြ လိမ့်မည်။
⁵⁰ ထိုကြောင့်၊ အာဗေလ၏ အသွေးမှစ၍၊ ယဇ်ပလ္လင်နှင့် အိမ်တော်၏အကြား၌ သတ်ခဲ့ပြီးသော ဇာခရိ ၏အသွေးတိုင်အောင် ကမ္ဘာဦးမှစ၍ သွန်းပြီးသော ပရောဖက်အပေါင်းတို့၏အသွေးကြောင့် ယခုဖြစ်သော လူတို့သည် စစ်ကြောခြင်းကို ခံရကြမည်။
⁵¹ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ယခုဖြစ်သောလူတို့သည် ထိုစစ်ကြောခြင်းကိုခံရကြမည်။
⁵² ကျမ်းတတ်တို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ပညာဖွင့်သော သော့ကို သိမ်းထား ကြပြီ။ မိမိတို့လည်းမဝင်၊ ဝင်လိုသောသူတို့ကိုလည်း ဆီးတားကြသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁵³ ထိုသို့ ပရိတ်သတ်တို့အား မိန့်တော်မူစဉ်တွင် ကျမ်းပြုဆရာနှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် ကိုယ်တော်၌အပြစ် တင်ခွင့်ကို ရမည်အကြောင်း၊
⁵⁴ ချောင်းမြောင်းလျက် စကားတော်ကိုဘမ်းခြင်းငှါ ရှာကြံလျက်၊ ကျပ်ကျပ်တိုက်တွန်း၍ အရာရာတို့၌ မေးစစ်ကြ၏။

၁၁:၃၃–၅၄။ အလင်းနှင့် အမှောင်၊ အမင်္ဂလာဒုက္ခများ။ မီးခွက်သည် အကျိုးရှိစေရန် နေရာထားပုံသည် အရေးကြီးသည် (အဆို ၃၃)။ ပိုမိုထင်ရှားသော နေရာတွင် ထားလျှင် ပိုမိုအလင်းပေးနိုင်သည်။ မျက်စိသည် အလင်းဝင်ရာလမ်းဖြစ်သည် (အဆို ၃၄)။ မျက်စိကျန်းမာပြီး ဆိုးယုတ်သောရည်ရွယ်ချက်မရှိလျှင် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး အလင်းနှင့် ဉာဏ်ပညာဖြင့် ပြည့်စုံလာမည်။ မျက်စိမကောင်းလျှင် ကမ္ဘာကို မှားယွင်းစွာ မြင်တတ်ပြီး အမှောင်ကြီးထဲ ကျရောက်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆိုးယုတ်သောအရာကို မျက်စိရှေ့တွင် မထားသင့်ပေ (ဆာ၊ ၁၀၁:၃)။ ယနေ့ခေတ် လိင်စွဲလမ်းမှုနှင့် အကြမ်းဖက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော သတင်းအချက်အလက်ခေတ်တွင် ထိုအရာသည် ပို၍ခက်ခဲလာသည်။ ယေရှုနှင့် နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကြည့်ရှုခြင်းဖြင့် အလင်းရရှိလျှင် ကိုယ်တိုင်လည်း အခြားသူများအတွက် အလင်းဖြစ်လာနိုင်သည် (ယော၊ ၈:၁၂၊ ဆာ၊ ၁၁၉:၁၀၅၊ ၁၃၀၊ မဿဲ၊ ၅:၁၄၊ ယော၊ ၅:၃၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

11:33–54. Light, Darkness, and Woes. For a lamp to be beneficial, placement is key (v. 33). More prominence provides more illumination. The eye is the way through which light enters the body (v. 34), bringing illumination and understanding. If the eye is healthy and without evil motivation, then what it sees will fill the body with light and wisdom. If the eye is bad, unhealthy, and unsound, then our perception of the world will be distorted and misunderstandings may result. Worse, evil can enter our mind through the eye and fill our whole life with darkness. So we should resolve to set nothing wicked before our eyes (Ps. 101:3)—something increasingly difficult in our sex- and violence-crazed “information” age. If we are full of light, which comes from looking to Jesus and His word (John 8:12; cf. Ps. 119:105, 130), then we will ourselves be a source of light for others (cf. Matt. 5:14; John 5:35).

 

ယေရှု၏အဆုံးအမကို နားထောင်ချီးမွမ်းသည့် ဖာရိရှဲ့တစ်ဦးက နံနက်စာစားရန် အိမ်သို့ ဖိတ်ခေါ်သည် (လု၊ ၁၁:၃၇)။ ဖာရိရှဲ့များသည် ဓမ္မသစ်ကျင့်စဉ်အတိုင်း လက်ဆေးခြင်းကို တင်းကြပ်စွာ လိုက်နာကြသည် (မာကု၊ ၇:၁–၅)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် စားပွဲဝိုင်းသို့ မဆေးမကြောဘဲ ထိုင်တော်မူသည်ကို အံ့ဩသည် (လု၊ ၁၁:၃၈)။ ယေရှုက စစ်မှန်သော သန့်ရှင်းခြင်းသည် အပြင်ပိုင်းမဟုတ်ဘဲ အတွင်းစိတ်မှ စတင်သည်ဟု သင်ခန်းစာပေးတော်မူသည်။ ခွက်ပြင်ကိုသာ ဆေးကြောပြီး အတွင်းကို မဆေးသည့်သူ မရှိပေ။ ဆင်းရဲသားများကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ရက်ရောစွာ ကူညီခြင်းသည် စိတ်နှလုံးထဲတွင် လောဘနှင့် ဆိုးယုတ်မှု မရှိကြောင်း သက်သေပြပြီး ပစ္စည်းအားလုံး ဘုရားသခင်အသုံးပြုရန် သန့်ရှင်းကြောင်း ပြသသည် (အခန်းငယ်၁ ၃၉–၄၁)။

A Pharisee, apparently impressed by Jesus’s teaching, invited Him home to have a meal with him (Luke 11:37). The word used (aristaō) indicates a midmorning meal. Such an invitation would enable his family and friends to hear Jesus’s wisdom. It was the practice of the Pharisees, in order to ensure eating with ceremonially pure hands, to dip them in water after returning home (Mark 7:1–5). Some of the well-to-do even had a small indoor miqveh or pool with built-in steps for full-body immersion. That is why the Pharisee was astonished that Jesus did not wash to ensure His hands were ceremonially clean before sitting down to eat (Luke 11:38). It provided an object lesson on what constitutes true purity. No one would clean the outside of a vessel and leave the inside dirty. Similarly, spiritual purity begins on the inside. Giving food or financial assistance to the needy, when given in love and generosity, provides evidence that all of one’s possessions are clean and available for God’s use because they are not under the control of a heart full of greed and wickedness (vv. 39–41).

 

ယေရှုသည် ဖာရိရှဲတို့၏ ကျင့်ကြံမှုများတွင် လျှို့ဝှက်ဟန်ဆောင်မှုနှင့် မိုက်မှားမှုကို အပြစ်တင်ရှုတ်ချတော်မူရင်း အိုးတို့ဟူသော အပြစ်ဒုတ်ချမှုများဖြင့် ဆက်လက်ပြောဆိုတော်မူ၏။ ထိုကျင့်ကြံမှုများသည် ဝိညာဉ်ဘဝအတွက် အလွန်အန္တရာယ်များသည်ဟု နှမျောတသဝမ်းနည်းစွာ သတိပေးတော်မူ၏။ ဖာရိရှဲတို့သည် အနည်းငယ်ဆုံးသော နံ့သာမျိုးကွဲများကိုပင် တိကျစွာ တိုင်းတာပြီး ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ ပေးဆပ်တတ်ကြသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် အလွန်ပို၍ စိုးရိမ်တော်မူသော တရားမျှတမှုနှင့် မေတ္တာကိစ္စများကို လျစ်လျူရှုထားကြသည် (၄၂)။ ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ပေးခြင်း—မိမိတိုးပွားမှု၏ ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ကို ပေးခြင်း (က၊ ၁၄:၂၀၊ ဝတ်၊ ၂၇:၃၀၊ တရား၊ ၁၄:၂၂ ကိုကြည့်ပါ)—သည် အရေးကြီးသော်လည်း၊ အခြားသူများကို မည်သို့ဆက်ဆံသည်ဆိုမှုသည် ပို၍အရေးကြီးသည်။ ဖာရိရှဲတို့သည် ဗိမာန်တော်တွင် အချို့ဆုံးထိုင်ခုံများကို နှစ်သက်ကြသည်၊ အကြောင်းမူကား ထိုသို့သည် သူတို့၏ မာနကို ကျွေးမွေးသည်။ လူပြည်သူ့နေရာတွင် ဂုဏ်ပြုသောနှုတ်ဆက်သံများကိုလည်း နှစ်သက်ကြသည်။ ထိုသို့သော အခွင့်အရေးများ၏ ဆွဲဆောင်မှုသည် လူများကို မိမိတို့သည် အခြားသူများထက် သာလွန်သည်၊ ပို၍ထိုက်တန်သည်ဟု ထင်မှတ်စေတတ်၏။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်၌ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် လိုအပ်သူများသာ ဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲတို့၏ ပါးစပ်ရုပ်ဓလေ့အစဉ်အလာအရ၊ မှတ်မထင်သော သင်္ချိုင်းကို လျှောက်မိခြင်းသည် အလောင်းကို တိုက်ရောက်ထိမိသလား၊ ထို့ကြောင့် ထုံးတမ်းအရ ညစ်ညူးခြင်းသို့ ရောက်သည်ဟု ယူဆသည်။ အမှတ်အသားမထင်သော သင်္ချိုင်းများနှင့်အလား၊ လူများသည် တရားဓမ္မဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲတို့၏ အယူအဆများနှင့် လျှို့ဝှက်ဟန်ဆောင်သော ဥပမာများတွင် တည်ရှိသော ဝိညာဉ်အန္တရာယ်ကို သတိမမူကြချေ (လု၊ ၁၁:၄၄၊ လု၊ ၅:၁၇ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။

Jesus proceeded to condemn the hypocrisy and foolishness of Pharisaic practices with a series of woes, lamenting and solemnly warning of the danger such practices posed to the spiritual life. Pharisees would meticulously measure and tithe the smallest herbs but pass over or ignore issues of justice and love about which God is even more concerned (v. 42). Tithing, giving a tenth of one’s increase (see Gen. 14:20; Lev. 27:30; Deut. 14:22), is important, but how we treat others is even more important. The Pharisees loved having the most prominent seats in the synagogue because it fed their egos, as did greetings in public, which were meant to honor them above others. The seductiveness of such privileges often leads people to think they are better or more deserving than others, when in God’s eyes we are all needy. According to Pharisaic oral tradition, to walk over a grave was the equivalent of touching a corpse, incurring ceremonial defilement. Like unmarked graves, people were unaware of the spiritual danger inherent in the teaching and hypocritical example of the scribes and Pharisees (Luke 11:44; see also 5:17).

 

တရားဓမ္မဆရာ တစ်ဦး—ပညာရှင် တစ်ဦး—သည် ထိုအဆုံးအမသည် သူတို့ကိုပါ သက်ရောက်နိုင်သည်ဟု စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ယေရှုကို ဆူပူရှုတ်ချခဲ့သည် (၁၁:၄၅)။ ယေရှုသည် နောက်ဆုတ်မည့်အစား၊ သူတို့သည် လူများကို လေးလံသော ဝန်ထုပ်များဖြင့် ဖိစီးသည်ဟု ပိုမိုအပြစ်တင်တော်မူ၏ (၄၆)။ ထိုဝန်ထုပ်များဆိုသည်မှာ အပိုဘာသာရေးစည်းမျဉ်းများကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (တ၊ ၁၅:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုစည်းမျဉ်းများစွာကို နောက်ပိုင်းတွင် ယုဒလူမျိုးတို့က မစ်ရှ်နာ စုစည်းရေးသားခဲ့ပြီး၊ ထိုစည်းမျဉ်းများကို ပညတ်တရားထက်ပင် ပိုမို၍ အရေးကြီးစွာ လိုက်နာရမည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ယေရှုသည် သူတို့သည် ပြင်ပမှ ပရောဖက်များကို ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော သင်္ချိုင်းများကို တည်ဆောက်ကြသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်ဆိုင်ရာ သတင်းစကားကို ငြင်းပယ်ကြသည်ဟုလည်း အပြစ်တင်တော်မူ၏ (လု၊ ၁၁:၄၇-၄၈)။ အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် သူတို့သည် ဘိုးဘေးများက ပရောဖက်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော စိတ်ဓာတ်တူသော စိတ်ဓာတ်ကို ပြသခဲ့ကြပြီး၊ ထိုစိတ်ဓာတ်သည်ပင် ယေရှု၏ အသေကို ရှာဖွေစေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် ဉာဏ်ပညာတော်ကို ရည်ညွှန်းတော်မူခြင်း (၄၉) သည် နောက်ပိုင်းတွင် ဥပမာတစ်ခုအဖြစ် ပိုမိုဖွင့်ဆိုထားသော ဘုရားသခင်၏ ကြိုတင်စီမံတော်မူခြင်းကို သိရှိတော်မူကြောင်း ပြသသည် (၂၀:၉-၁၇)။ “တမန်တော်များ” ဟူသော စကားလုံးပါဝင်ခြင်း (၁၁:၄၉) သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်စေလွှတ်တော်မူသော်လည်း သတ်ဖြတ်ခံရသော ပရောဖက်များကဲ့သို့သော သူများကို နည်းပညာမဟုတ်သော ရည်ညွှန်းချက်ဖြစ်နိုင်သည် (၁၃:၃၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုစကားလုံးကို အသုံးပြုခြင်းသည် ယေရှုစေလွှတ်တော်မူသော တမန်တော်များကို ထပ်မံသက်ဆိုင်စေသည်။ အာဗေလသည် ပရောဖက်မဟုတ်သော်လည်း၊ ကျမ်းစာတွင် ညှဉ်းဆဲခြင်းနှင့် အမှည်သတ်ခံရသူ ပထမဆုံးသူ ဖြစ်သည် (က ၄:၈)။ ဇေခရိယာ သည် ယေဟိုယာဒ၏သားဖြစ်ပြီး သူ၏အသတ်ခံရမှုကို ဟေဗြဲဓမ္မကျမ်း၏ နောက်ဆုံးစာအုပ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (၂ရာ၊ ၂၄:၂၀-၂၂)။ ထိုကျမ်းသည် မာလခိဖြင့် မပြီးဆုံးဘဲ၊ ဓမ္မဟောင်းစာအုပ်များ စီစဉ်ပုံမတူသောကြောင့် ၂ရာဖြင့် ပြီးဆုံးသည်။ ယေရှုသည် ဤမျိုးဆက်ကို ယခင်အမှည်သတ်ခံရသူအားလုံး၏ အသွေးအတွက် အပြစ်ရှိသည်ဟု ရည်ညွှန်းတော်မူခြင်းသည်၊ ယေရှုနှင့် သူ၏သတင်းစကားကို ငြင်းပယ်ရာတွင် တူညီသော စိတ်ဓာတ်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည် (လု၊ ၁၁:၅၀-၅၁)။ နောက်ဆုံးတွင် တရားဓမ္မဆရာများကို အသိပညာပေါက်တံခါးကို ယူဆောင်သွားကြသည်ဟု အပြစ်တင်တော်မူ၏ (၅၂)။ ဆိုလိုသည်မှာ လူများကို ပညတ်တရားက လိုအပ်သည်များကို သိရန် သူတို့ပေါ်တွင် မှီခိုအားထားစေခြင်းဖြင့်၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းကို ဟန့်တားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကျမ်းစာများနှင့် ယေရှု၏အမှုတော်မှတစ်ဆင့် ရရှိနိုင်သော ကယ်တင်ခြင်းကို နားလည်မှုကို မှုန်ဝါးစေခဲ့ကြသည် (၁:၇၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တရားဓမ္မဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် ဤအပြစ်တင်ချက်များကြောင့် ဒေါသထွက်ကြပြီး၊ ယေရှုကို မေးခွန်းများစွာဖြင့် ဖိအားပေးကြသည်—သူ့ကို ဖမ်းစားရန် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေကြခြင်း ဖြစ်သည် (၁၁:၅၃-၅၄)။

A “lawyer” or “expert in the law,” obviously offended by a teaching that could equally apply to them, rebuked Jesus for His perceived insult (11:45). Rather than retreating, Jesus reinforced His message further by rebuking them for loading people with heavy burdens (v. 46), referring to additional religious rules (cf. Acts 15:10), many of which were later codified by the Jews in the Mishnah and considered to be even more important to observe than the law itself. Jesus also rebuked them for outwardly paying homage to the prophets by building elaborate tombs for them while rejecting God’s prophetic message (Luke 11:47–48). In short, they were manifesting the same spirit that led their ancestors to kill the prophets and that ultimately led them to seek Jesus’s death. His reference to God and His wisdom (v. 49) seems to show a knowledge of divine premeditation that is later expanded into a parable (20:9–17). The inclusion of “apostles” (11:49) may constitute a nontechnical reference to those in the OT who, like the prophets, were sent by God but murdered (cf. 13:34). Use of the term also suggests a further application to the apostles sent by Jesus. Abel, though not a prophet, was the first one in Scripture to suffer persecution and martyrdom (Gen. 4:8). The murder of Zechariah, the son of Jehoiada, is recorded in the last book of the Hebrew canon (2 Chr. 24:20–221 တရံရောအခါ ကိုယ်တော်သည် တစုံတခုသောအရပ်တွင် ဆုတောင်းတော်မူပြီးလျှင်၊ တပည့်တော် တ ယောက်က၊ သခင်၊ ဆုတောင်းစေခြင်းငှါ ယောဟန်သည်မိမိတပည့်တို့အား နည်းပေးသကဲ့သို့ အကျွန်ုပ်တို့အား နည်းပေးတော်မူပါဟု လျှောက်သော်၊

² ကိုယ်တော်က၊ သင်တို့သည်ဆုတောင်းလျှင် မြွက်ဆိုရမည်မှာ၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော အကျွန်ုပ်တို့အဘ၊ ကိုယ်တော်၏ နာမတော်အား ရိုသေလေးမြတ်ခြင်းရှိပါစေသော။ နိုင်ငံတော် တည်ထောင် ပါစေသော။
³ အလိုတော်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပြည့်စုံသကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်မှာ ပြည့်စုံပါစေသော။ အသက်မွေး လောက်သောအစာကို အကျွန်ုပ်တို့အား နေ့ရက် အစဉ်အတိုင်း ပေးသနားတော်မူပါ။
⁴ အကျွန်ုပ်တို့ကို ပြစ်မှားသောသူရှိသမျှတို့၏ အပြစ်ကို အကျွန်ုပ်သည်လွှတ်သောကြောင့်၊ အကျွန်ုပ် တို့၏အပြစ်များကို လွှတ်တော်မူပါ။ အပြစ်သွေးဆောင်ရာသို့ မလိုက်မပါစေဘဲ၊ မကောင်းသောအမှုအရာ မှလည်း ကယ်နှုတ်တော်မူပါဟု ဆုတောင်းကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁵ တဖန်မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သင်တို့တွင် တစုံတယောက်သောသူ၌ အဆွေခင်ပွန်းရှိသည်ဖြစ်၍၊ သန်း ခေါင်အချိန်တွင် ထိုအဆွေခင်ပွန်း၏ အိမ်သို့သွားပြီးလျှင်၊ အဆွေ၊
⁶ အကျွန်ုပ်အဆွခင်ပွန်းတယောက်သည် ခရီးမှလာ၍ အကျွန်ုပ်ထံသို့ရောက်ပါပြီ။ သူ့ကို ကျွေးစရာ မရှိသောကြောင့် မုန့်သုံးလုံးချေးနှင့် ပါဟုဆိုသော်၊
⁷ အိမ်ရှင်ကလည်း၊ ငါ့ကိုမနှောင့်ရှက်နှင့်။ တံခါးပိတ်လျက်ရှိ၏။ ငါ့သားသမီးတို့သည် ငါနှင့်အိပ်လျက်ရှိ ကြ၏။ ငါထ၍ သင့်အားမပေးနိုင်ဟု အိမ်ထဲက ပြန်ပြောသည်အရာမှာ၊
⁸ ငါဆိုသည်ကား၊ အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်သည်ကိုထောက်၍ မထ၊ မပေးသော်လည်း၊ အားမလျော့ဘဲ တောင်း၍နေသောကြောင့် ထ၍လိုချင်သမျှကို ပေးလိမ့်မည်။
⁹ တဖန်ငါဆိုသည်ကား၊ တောင်းကြလော့။ တောင်းလျှင်ရမည်။ ရှာကြလော့။ ရှာလျှင်တွေ့မည်။ တံခါး ကိုခေါက်ကြလော့၊ ခေါက်လျှင်ဖွင့်မည်။
¹⁰ တောင်းသောသူမည်သည်ကားရ၏။ ရှာသောသူလည်းတွေ့၏။ ခေါက်သောသူအားလည်း တံခါးကို ဖွင့်၏။
¹¹ သင်တို့တွင် အဘဖြစ်သောသူ၌ သားသည် မုန့်ကိုတောင်းလျှင် အဘသည်ကျောက်ကိုပေးမည်လော့။ ငါးကိုတောင်းလျှင် ငါးအစား၌ မြွေကိုပေးမည်လော့။
¹² ဥကိုတောင်းလျှင် ကင်းမြီးကောက်ကို ပေးမည်လော။
¹³ သင်တို့သည် အဆိုးဖြစ်လျက်ပင် ကိုယ်သားတို့အား ကောင်းသောအရာကို ပေးတတ်လျှင်၊ ထိုမျှမက ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော သင်တို့အဘသည် ဆုတောင်းသောသူတို့အား သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို သာ၍ ပေးတော်မူမည် မဟုတ်လောဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၁:၁,၁၃။ ဆုတောင်းခြင်းဆိုင်ရာ သင်ကြားချက်များ။ ယေရှုသည် ထပ်မံဆုတောင်းနေတော်မူစဉ် (လုကာ ၆:၁၂-၁၆ မှတ်ချက်ကြည့်ပါ) တပည့်တော်တစ်ဦးက ဆုတောင်းနည်းကို သင်ပေးပါဟု တောင်းဆိုသည်။ အခြားတစ်ကြိမ်တွင် ယေရှုသည် ဆုတောင်းခြင်းဆိုင်ရာ နည်းစနစ်များကို ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၆:၅-၈)။ ယခုတွင် နမူနာဆုတောင်းချက်ကို ပေးတော်မူသည်။ ထိုဆုတောင်းချက်တွင် နာမတော်ခေါ်ဆိုခြင်း၊ ကြေညာချက်နှစ်ခု၊ တောင်းလျှောက်ချက်သုံးခုပါဝင်သည်။ လုကာ၏ဗားရှင်းသည် မဿဲ ၆:၉-၁၃ ထက် များစွာတိုသည်။ သို့သော် လက်ရေးစာမူများစွာတွင် လူသိများသော ဗားရှင်းနှင့် ကိုက်ညီအောင် ပြုပြင်ထားသည်။

11:1–13. Lessons on Prayer. Jesus was again praying (see commentary on Luke 6:12–16), and one of his disciples asked to be taught how to pray. On another occasion Jesus outlined principles for prayer (Matt. 6:5–8); this time He provided a model prayer, consisting of an address, followed by two declarations and three requests. The version in Luke appears to be much shorter, though in many manuscripts the wording appears to have been adjusted to conform to the more familiar version of the prayer (see Matt. 6:9–13).

 

“ခမည်းတော်” (အပိုဒ် ၂၊ အာရာမေယစကားဖြင့် အာဘာ) သည် လေးစားမှုနှင့် ရင်းနှီးမှုရှိသော နာမတော်ခေါ်ဆိုမှုဖြစ်သည် (မာကု ၁၄:၃၆၊ ရောမ ၈:၁၅၊ ဂလာတိ ၄:၆)။ တပည့်တော်များကို ခမည်းတော်ဟု ခေါ်ဆိုရန် ညွှန်ကြားခြင်းအားဖြင့် ယုံကြည်သူများကို သားသမီးအဆင့်သို့ မြှင့်တင်တော်မူသည် (ကမ္ဘာဦး ၆:၂၊ ၄၊ ဆာလံ ၁၀၃:၁၃၊ ဟေရှာယ ၆၃:၁၆၊ ဟောရှေ ၁:၁၀)။ “နာမတော်အား သန့်ရှင်းစေပါစေ” ဟု ဆိုရာ၌ ဘုရားသခင်၏နာမတော်ကို မစဉ်းစားဘဲ သို့မဟုတ် ကျိန်ဆိုရာတွင် မသုံးရန်ကို ဆိုလိုသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၇)။ အကြောင်းမှာ ထာဝရတည်တံ့တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်း၊ ကရုဏာ၊ တရားမျှတမှု၊ သစ္စာတော်တို့၏ အနှစ်သာရကို ထိုနာမတော်တွင် ပါဝင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ “နိုင်ငံတော်ရောက်လာပါစေ” ဟူသောစကားသည် လူ့ဘဝသည် ဘုရားသခင်ရည်ရွယ်တော်မူသည်နှင့် မတူတော့ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုပြီး ယခုလည်းကောင်း၊ အနာဂတ်ပြည့်စုံမှုတွင်လည်းကောင်း ဘုရားသခင်၏ရှိနေခြင်းကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းအရာများသည် ယေရှု၏သွန်သင်ချက်များ၌ ပျံ့နှံ့နေသည်။ တောင်းလျှောက်ချက်သုံးခုသည် လက်ရှိရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်၊ ရှိပြီးသော နှင့် ဖြစ်နိုင်သော ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်များကို ဆိုလိုသည်။ “ကျွန်ုပ်တို့၏နေ့စဉ်မုန့်ကို နေ့စဉ်ပေးပါ” ဟူသောစကားသည် တကယ်လိုအပ်သောအရာကို ပေးတော်မူရန် တောင်းလျှောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ “ကျွန်ုပ်တို့၏အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ပါ” ဟူသောစကားသည် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့အား အပြစ်တင်သူတိုင်းကို ခွင့်လွှတ်သကဲ့သို့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းပေါ်တွင် မူတည်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းမပေးလိုပါက ခွင့်လွှတ်ခြင်းတောင်းခွင့်မရှိပေ။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းခံရသူများသာလျှင် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို နားလည်ပြီး အခြားသူများအား ခွင့်လွှတ်နိုင်သည်။ “ကျွန်ုပ်တို့ကို သွေးဆောင်ခြင်းထဲသို့ မသွင်းပါနှင့်” ဟူသောစကားသည် ဆိုးယုတ်ခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးရန် တောင်းလျှောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ကြိုတင်ကတိကဝတ်ပြုခြင်းနှင့် ကိုယ်တိုင်သွေးဆောင်ခြင်းထဲသို့ မသွဉ်းမသွင်းရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ညွှန်ပြသည်။

“Father” (v. 2; Aram. Abba) is both a respectful and intimate form of address to God (as in Mark 14:36; Rom. 8:15; Gal. 4:6). By instructing His disciples to address God as Father, Jesus exalted believers to the level of sonship (see Gen. 6:2, 4; Ps. 103:13; Is. 63:16; Hos. 1:10). “Hallowed” (v. 2) refers to reverencing God’s name, not uttering it in a thoughtless way or in profane oaths (Ex. 20:7), because it sums up the essence of who He is as the eternal, self-existent One with His ineffable character of divine love, mercy, justice, and truth. “Your kingdom come” (Luke 11:2) recognizes that human life is not as God originally intended it and invites God’s presence now and in its future fullness—ideas that permeate Jesus’s teaching. The three requests concern present physical need and existing and potential spiritual needs. “Give us day by day [or “each day”] our daily bread” (v. 3) is a plea for God to supply what is truly necessary. “Forgive us our sins” (v. 4) is predicated on the fact of our forgiving “everyone who is indebted to us” (or “everyone who sins against us”; v. 4). We do not earn the right to be forgiven by forgiving others, but we cannot ask that we be given that which we are unwilling to give to others. Only those who have been forgiven are truly able to understand forgiveness and extend it to others. The request to not be led “into temptation” (v. 4) is a plea for protection from evil. It also implies a prior commitment to God’s will and a determination not to lead oneself into temptation.

 

ယေရှုသည် ဆုတောင်းခြင်း၌ ဇွဲလုံ့လရှိခြင်းနှင့် အောင်မြင်ခြင်းအကြောင်းနှင့် ဘုရားသည် ထိုဆုတောင်းခြင်းနှင့် ဆက်ဆံပုံကို အာရုံစိုက်လျက် ပြောပြတော်မူ၏။ ထိုအကြောင်းကို ရှင်းလင်းဖော်ပြရန်၊ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်၌ ရုတ်တရက်ရောက်လာသော ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန် မုန့်ညက်ညက်လုပ်ထားသော မုန့်လုံးများ တောင်းသော မိတ်ဆွေတစ်ဦးကို သူ၏ နားထောင်သူများအား စဉ်းစားကြည့်ရန် ဖိတ်ခေါ်တော်မူ၏ (အပိုဒငယ် ၅-၆)။ ယေရှု၏ နားထောင်သူများသည် ထိုမိတ်ဆွေ၏ ဇွဲရှိစွာ တောင်းပန်မှုကို ကြုံရလျှင် မိမိတို့အိမ်ထောင်စုအတွက် မည်မျှပင် အဆင်မပြေဖြစ်စေကာမူ ကူညီပေးရမည်ဟု ဝန်ခံရမည်သာ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ထိုဥပမာကို ဆုတောင်းခြင်းအကြောင်းနှင့် ဆက်စပ်လျှင် ဘုရားသခင်သည် ငါတို့၏ ဆုတောင်းချက်များတွင် ဇွဲလုံ့လရှိခြင်းကို မည်သို့ဆက်ဆံတော်မူသည်ကို ယေရှု၏ နားထောင်သူများ မြင်နိုင်ကြလိမ့်မည်။ ဇွဲရှိခြင်းဟူသော ဥပမာ၏ အဓိကအချက်ကို ပိုမိုအလေးပေးရန်၊ ပိုမိုတိကျစွာ ဘာသာပြန်ဆိုရလျှင် “ဆက်လက်တောင်းလျှောက်လော့”၊ “ဆက်လက်ရှာဖွေလော့”၊ “ဆက်လက်တွဲလော့” ဟု ဆိုနိုင်သော လက်ရှိကာလ အမိန့်ပုဒ်ပြ ကြိယာသုံးခွဲ ဆက်တိုက်လာ၏ (အပိုင်း ငယ် ၉)။ ထိုသို့ ဆက်လက်ပြုလုပ်သူတိုင်း ရရှိလိမ့်မည်၊ တွေ့ရှိလိမ့်မည်၊ တံခါးဖွင့်ခံရလိမ့်မည် ဟုညွှန်ပြထားသည့် ကတိတော်ရှိ၏ (အပိုင်းငယ် ၁၀)။ ဘုရားသခင်သည် ငါတို့လိုအပ်သောအရာကို ပေးလိုခြင်းမရှိသောကြောင့် ဇွဲရှိစွာ ဆုတောင်းရသည်ဟူသော အထင်အမြင်မှားဖြစ်မည်ကို မကျန်ရစ်စေရန်၊ ယေရှုသည် ခမည်းတော်ဘုရားအဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် ကောင်းသောဆုလက်ဆောင်များ ပေးလိုသော အလိုတော်ကို အလေးပေးပြောကြား၏။ လောကီဖခင်များသည် ဆိုးယုတ်သူများဖြစ်ကြသည့်တိုင် (အခန်းငယ် ၁၃)၊ ငါးတောင်းသောအခါ မြွေပေးမည်လော၊ ကြက်ဥတောင်းသောအခါ ကင်းမြီးကောက်ပေးမည်လောဟု မေးတော်မူသည့်အတိုင်း မိမိသားသမီးများကို အန္တရာယ်ရှိသောအရာ ပေးမည်မဟုတ် (အခန်းငယ် ၁၁-၁၂)။ ထို့ကြောင့် ငါတို့ တောင်းလျှင် ကောင်းကင်ဘုံခမည်းတော်သည် ဘုရားသခင်၏ အခြားဆုလက်ဆောင်အားလုံး ရောက်လာရာဖြစ်သော သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို မည်မျှပိုမို၍ ပေးတော်မူအံ့နည်း (အခန်းငယ် ၁၃၊ မဿဲ ၇း၁၁၊ ယာကုပ် ၁း၁၇)။

Jesus then turned His attention to the subject of persistent and prevailing prayer and God’s relationship to it. To illustrate His point, he invited His listeners to consider how their own high sense of obligatory hospitality would respond to a friend who pleaded for some loaves of bread in the middle of the night to serve some unexpected visitors (vv. 5–6). Jesus’s listeners would have to admit that in the face of such a friend’s persistent pleas, and despite whatever inconvenience it might be to their own household, they would do whatever they could to help. Thus, applying the illustration to the subject of prayer, Jesus’s listeners would see how God relates to our willingness to be persistent in our requests of Him. To underscore the parable’s main point of being persistent, a series of three present imperative verbs follow, which are more literally translated “keep asking,” “keep seeking,” “keep knocking” (v. 9); the promise is that everyone who does so receives, finds, and has the door opened (v. 10). Lest the impression be left that persistent prayer is necessary because God is unwilling to give us what we need, Jesus then emphasized the goodness of God as Father and His readiness to give good gifts. Earthly fathers, despite being evil (v. 13), would never give their own children something harmful like a serpent or scorpion when they ask for a fish or an egg (vv. 11–12). How much more then, if we ask, will the heavenly Father give us the Holy Spirit, through whom all of God’s other gifts come (v. 13; Matt. 7:11; James 1:17).

 ¹⁴ တရံရောအခါ စကားအသောနတ်ဆိုးကို နှင်ထုတ်တော်မူ၍၊ နတ်ဆိုးထွက်သည်နောက် အသောသူ သည် စကားပြော၏။ အစုအဝေးတို့သည်လည်း အံ့ဩကြ၏။
¹⁵ အချို့တို့က ဤသူသည် နတ်ဆိုးမင်း ဗေလဇေဗုလကို အမှီပြု၍ နတ်ဆိုးတို့ကို နှင်ထုတ်သည်ဟု ဆိုကြ၏။
¹⁶ အချို့တို့သည်လည်း၊ စုံစမ်းနှောက်ယှက်ခြင်းငှါ မိုဃ်းကောင်းကင်ကဖြစ်သော နိမိတ်လက္ခဏာကို တောင်းကြ၏။
¹⁷ ထိုသူတို့၏စိတ်ကို သိတော်မူသည်ဖြစ်၍၊ တိုင်းနိုင်ငံမည်သည်ကား၊ မိမိနှင့်မသင့်မတင့် ကွဲပြားလျှင် ပျက်စီးခြင်းသို့ရောက်လိမ့်မည်၊ အိမ်မည်သည်ကား၊ မိမိနှင့်မသင့်မတင့် ကွဲပြားလျှင်လဲလိမ့်မည်။
¹⁸ ငါသည် ဗေလဇေဗုလကို အမှီပြု၍ နတ်ဆိုးတို့ကိုနှင်ထုတ်သည်ဟု သင်တို့ဆိုသည်အတိုင်း၊ စာတန် သည် မိမိနှင့် မသင်မတင့်ကွဲပြားလျှင် သူ၏နိုင်ငံသည် အဘယ်သို့တည်နိုင်မည်နည်း။
¹⁹ ငါသည် ဗေလဇေဗုလကို အမှီပြု၍ နတ်ဆိုးတို့ကို နှင်ထုတ်သည်မှန်လျှင်၊ သင်တို့၏သားတို့သည် အဘယ်သူကိုအမှီပြု၍ နှင်ထုတ်ကြသနည်း။ထိုကြောင့် သူတို့သည် သင်တို့အားတရားစီရင်သောသူဖြစ်ကြ လိမ့်မည်။
²⁰ ငါသည် ဘုရားသခင်၏ လက်ညိုးတော်အားဖြင့် နတ်ဆိုးတို့ကို နှင်ထုတ်သည်မှန်လျှင်၊ အကယ်စင်စစ် သင်တို့၌ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်တည်ချိန် ရောက်လေပြီ။
²¹ သူရဲသည် လက်နက်စုံနှင့် မိမိအိမ်ဦး၌ စောင့်နေစဉ်အခါ သူ၏ဥစ္စာသည် လုံခြုံစွာရှိ၏။
²² သူ့ထက် တတ်စွမ်းနိုင်သောသူသည်လာ၍ သူ့ကိုအောင်ပြီးမှ၊ သူကိုးစားသော လက်နက်စုံကို သိမ်း ယူ၍ ဥစ္စာပရိကံများကို ခွဲဝေလိမ့်မည်။
²³ ငါ့ဘက်၌ မနေသောသူသည် ငါ့ရန်ဘက်ဖြစ်၏။ ငါနှင့်အတူ မစုမသိမ်းသောသူသည် ကြဲဖြန့်သောသူ ဖြစ်၏။
²⁴ ညစ်ညူးသောနတ်သည် လူထဲကထွက်လျှင်၊ ခြောက်ကပ်သောအရပ်တို့၌လည်၍ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ရှာတတ်၏။ မတွေ့လျှင်၊ ငါသည်ထွက်ခဲ့သော နေမြဲအိမ်သို့ပြန်ရဦးမည်ဟုဆို၍၊
²⁵ ရောက်သောအခါ၊ ထိုအိမ်သည် သုတ်သင်ပြင်ဆင်လျက်ရှိသည်ကို တွေ့သော်၊
²⁶ မိမိထက်သာ၍ ညစ်ညူးသောနတ်ဆိုးခုနစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီးလျှင် ထိုလူထဲသို့ဝင်၍ နေကြ၏၊ ထို လူ၏နောက်ဖြစ်ဟန်သည် ရှေ့ဖြစ်ဟန်ထက်သာ၍ ဆိုးသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၁း၁၄-၂၆။ အိမ်ကွဲခြင်း။ ယေရှုသည် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်တော်မူသောအခါ အချို့သည် အံ့ဩခြင်းသို့ ရောက်ကြပြီး အချို့မူ သံသယဝင်ကြ၏။ ဤဖြစ်ရပ်သည် တစ်နှစ်ကျော်က ဖြစ်ပွားခဲ့ဖွယ်ရှိသော်လည်း၊ ယေရှု၏ ဆူပူမှုနှင့် ငြင်းပယ်ခံရမှုကို တုံ့ပြန်သော ဇာတ်လမ်းနှင့် ပြောစကားများကို စုစည်းတင်ပြရန် ဤနေရာ၌ ထည့်သွင်းထား၏။ လူတစ်ဦးကို နတ်ဆိုးမှ လွတ်မြောက်စေပြီးနောက်၊ အချို့သည် ထိုအံ့ဖွယ်တန်ခိုးကို မည်သည့် မှ ရရှိသည်ဟု မေးခွန်းထုတ်ကာ ယေရှုသည် ဘေလဇေဘုလ် (အချို့လက်ရေးမူများအရ ဘေလဇေဘုလ်) နှင့် ပူးပေါင်းထားသည်ဟု စွပ်စွဲကြ၏။ ဘေလဇေဘုလ်ဆိုသည်မှာ “အိမ်တိုင်စိုး” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး စာတန်၏ အခြားနာမည်တစ်ခုဖြစ်၏ (လု ၁၁း၁၈)၊ နတ်ဆိုးများ၏ အာခါန်—အုပ်စိုးသူ သို့မဟုတ် မင်းသား ဖြစ်၏ (အခန်းငယ် ၁၅၊ ယော ၁၂း၃၁၊ ဧဖက် ၂း၂)။ အချို့သည်မူ ဘုရားသခင်ထံမှ ခွင့်ပြုချက်ရှိကြောင်း ပိုမိုသက်သေပြရန် “ကောင်းကင်မှ နိမိတ်လက္ခဏာ” တောင်းဆိုကြ၏ (လု ၁၁း၁၆)။

11:14–26. A House Divided. Jesus’s work of casting out demons engendered amazement in some and skepticism in others. This occasion, which probably happened over a year earlier, was placed here to bring together several stories and sayings of Jesus in response to conflict and rejection. After the freeing of a man from a demon, some questioned the source of the supernatural power by which he was freed, charging Jesus with being in league with Beelzebub (or according to some manuscripts, “Beelzebul”), meaning “lord of the dwelling” (cf. the wordplay in Matt. 10:25), which is another name for Satan (Luke 11:18), the archōn—“ruler” or “prince” of the demons (v. 15; cf. John 12:31; Eph. 2:2). Others demanded even more proof of Jesus’s commission from God in the form of a “sign from heaven” (Luke 11:16).

 

ပထမဆုံး နတ်ဆိုးနှင်ထုတ်ခြင်းကို ကန့်ကွက်သော စွပ်စွဲချက်ကို တုံ့ပြန်ရာတွင် ယေရှုသည် လူတိုင်းလက်ခံသော အခြေခံနိယာမတစ်ခုကို ဖော်ပြတော်မူ၏။ “မိမိကိုယ်ကို ကွဲပြားခြင်းခံရသော နိုင်ငံတိုင်းသည် ပျက်စီးတတ်၏၊ ကွဲပြားသော အိမ်တိုင်းသည် ပြိုလဲတတ်၏” (အခန်းငယ် ၁၇၊ အခန်းငယ် ၂၁း၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ အခြားစကားဖြင့် ထိုကန့်ကွက်ချက်၏ အခြေခံအချက်ကိုယ်တိုင် မှားယွင်းနေ၏။ အကယ်၍ ယေရှု၏ တန်ခိုးသည် စာတန်ထံမှ ဖြစ်သည်ဆိုလျှင် စာတန်၏ နိုင်ငံသည် ကွဲပြားသွားပြီး မတ်တပ်ရပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်။ သို့ရာတွင် စာတန်သည် လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏ ကန့်ကွက်ချက်သည် မှန်ကန်နိုင်မည် မဟုတ်။ သို့မဟုတ်လျှင် သင်တို့၏ အမျိုးသားချင်းများသည် နတ်ဆိုးများကို မည်သူ့တန်ခိုးအားဖြင့် နှင်ထုတ်ကြသနည်း ဟု မေးတော်မူ၏။ အကယ်၍ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးအားဖြင့် ဟုဆိုလျှင် ယေရှုကို ဘေလဇေဘုလ်အားဖြင့် ပြုသည်ဟု ယူဆစရာ အကြောင်းမရှိ။ အကယ်၍ ယေရှုသည် “ဘုရားသခင်၏ လက်ချောင်းတော်” အားဖြင့် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်သည်ဆိုလျှင် (အခန်းငယ် ၂၀)၊ ယေရှု၏ အမှုတော်မှတစ်ဆင့် ပေါ်ထွန်းသော ဤဘုရားသခင်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော် ရောက်ရှိလာပြီဟု ပြသ၏—ဆိုးယုတ်ခြင်းကျွန်ခံမှုနှင့် နတ်ဆိုးများ၏ လွှမ်းမိုးမှုမှ ရွေးနုတ်ခြင်း ခေတ်ကာလပင် ဖြစ်၏ (ထွက်မြောက်ရာ ၈း၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည် ဟေရှာယ ၄၉း၂၄-၂၅ ကို အခြေခံထားသော ပုံဆောင်ဥပမာတစ်ခုကို ဖော်ပြတော်မူ၏။ ထိုဥပမာ၌ နတ်ဆိုးစွဲသူများကို လက်နက်အပြည့်အစုံနှင့် မိမိပစ္စည်းဥစ္စာကို စောင့်ရှောက်နေသော အင်အားကြီးသူ (စာတန်) ၏ ပစ္စည်းဥစ္စာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထား၏။ ယေရှုကိုမူ ထိုသူထက် ပိုမိုအင်အားကြီးသော သူတစ်ဦးအဖြစ် သူ၏ ခံတပ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်၍ နတ်ဆိုးများ၏ တန်ခိုးကို ချိုးဖျက်ကာ လူများကို မိမိအောင်ပွဲ၏ ပစ္စည်းဥစ္စာအဖြစ် သိမ်းပိုက်သူဟု နှိုင်းယှဉ်ထား၏။

In response to the first objection to His freeing a man from a demon, Jesus stated a universally accepted principle: every “kingdom divided against itself” will be destroyed, and every divided house will fall (v. 17; cf. 21:20). In other words, the objection’s premise itself was flawed. If Jesus’s power were really from Satan, then Satan’s kingdom would be divided and unable to stand. Yet Satan was still very active, and so their objection could not have been right. Otherwise, He asked, by whom do their own kinsmen cast them out? If they claimed it as being by God’s power, then there was no reason for supposing that Jesus did it by Beelzebub. And if Jesus cast out demons with “the finger of God” (v. 20), then this divine intervention manifested through the ministry of Jesus showed that the kingdom of God had arrived—the time of redemption from the slavery of sin and domination of demons (cf. Ex. 8:19). Jesus set forth an allegorical parable (based on Is. 49:24–25) in which the demon-possessed are likened to goods belonging to a strong man (Satan) fully armed (the demons) to protect his possessions and Jesus to someone stronger who enters the heavily fortified palace or “house” (lit. “court,” meaning this planet) to overcome him by breaking the power of the demons over people and claiming them as possessions of His victory.

 

ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်နှင့် စာတန်၏နိုင်ငံတော် တို့၏ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရာတွင် ကြားနေရာ မရှိပေ။ ယေရှုနှင့်အတူ ရပ်တည်၍ ဣသရေလ၏ ပျောက်ဆုံးနေသော သိုးများကို ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လည်စုစည်းရမည် (လု၊ ၁၁:၂၃၊ မဿဲ၊ ၁၀:၆၊ ၁၅:၂၄၊ ယော၊ ၁၀:၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ရွေးချယ်ခြင်းမပြုပါက ဆန့်ကျင်သူဖြစ်သွားပြီး စာတန်၏နိုင်ငံအောက်တွင် ကျန်ရစ်ကာ နတ်ဆိုး၏ ဘုရားသခင်၏သိုးစုကို ဖြန့်ကျက်ဖျက်ဆီးရန် ကူညီရာရောက်သည် (ယော၊ ၁၀:၁၀၊ ၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုက ဤအချက်ကို ဥပစာပုံတစ်ခုဖြင့် ထပ်မံအားဖြည့်တော်မူသည်။ နတ်ဆိုးထွက်သွားပြီးနောက် ယေရှုကို မကိုင်စွဲထားသူသည် လှဲချပြီး စီမံထားသော်လည်း ယေရှုမရှိလျှင် ကာကွယ်ရန်အားမဲ့နေသော အိမ်နှင့်တူသည်။ ထိုအိမ်သည် ယခင်ထက် ပို၍ဆိုးရွားသော နတ်ဆိုးခုနစ်ခုကို ဧည့်ခံရနိုင်သည် (လု၊ ၁၁:၂၄–၂၆)။ ယခင်က ခရစ်ယာန်ဟု ကိုယ်ကိုခေါ်ခဲ့ဖူးသူများသည် ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်ပစ်ပြီးနောက် ခရစ်ယာန်ဘာသာကို အပြင်းထန်ဆုံး ဆန့်ကျင်သူများ ဖြစ်လာတတ်သည်။ သို့သော် ထိုသို့သောသူသည် ယခင်ထက် များစွာဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်နေသော်လည်း လုံးဝမျှော်လင့်ချက်မဲ့သည်ဟု မဆိုနိုင်သေးပေ (လု၊ ၈:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

In the clash between the kingdom of God and Satan’s kingdom, there is no neutral ground. One must choose to be with Jesus and to help gather the lost sheep of Israel back to God (Luke 11:23; cf. Matt. 10:6; 15:24; John 10:16). Not to choose is by default to be against Him—remaining under Satan’s kingdom, which aids the devil’s efforts to scatter and ultimately to destroy God’s flock (cf. John 10:10, 12). Jesus reinforced the point by means of a parable. A person who has been freed of demonic control but who remains uncommitted to Jesus is like a house that has been swept and put in order but, without Jesus, is defenseless and vulnerable to an even more serious possession by seven other spirits that are even more wicked (Luke 11:24–26). Those who have forsaken their former profession of faith in Christ often become the most bitter opponents of Christianity. Nevertheless, though such a person is clearly in a far worse condition, such a case may not be completely hopeless (cf. 8:2).

 ²⁷ ထိုသို့မိန့်တော်မူစဉ်တွင် မိန်းမတယောက်သည် လူအစုအဝေးထဲကခေါ်၍ ကိုယ်တော်ကို လွယ်သော ဝမ်းနှင့် စို့တော်မူသောသားမြတ်သည် မင်္ဂလာရှိပါ၏ဟု လျှောက်လျှင်၊
²⁸ ကိုယ်တော်က၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တရားတော်ကို နာ၍ကျင့်စောင့်သောသူသည် မြတ်စွာ သော မင်္ဂလာရှိသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁹ လူအစုအဝေးတို့သည် ထူထပ်လျက်ရှိကြသောအခါ ကိုယ်တော်က၊ ဤလူမျိုးသည် ဆိုးညစ်သောအမျိုး ဖြစ်၏။ နိမိတ်လက္ခဏာကို တောင်းသည်မှာ ပရောဖက်ယောန၏ နိမိတ်လက္ခာမှတပါး အဘယ်လက္ခဏာကိုမျှ သူတို့အားမပြရာ။
³⁰ ယောနသည် နိနေဝေမြို့သားတို့အား နိမိတ်လက္ခဏာဖြစ်သကဲ့သို့ လူသားသည် ဤလူမျိုးအား ဖြစ်လိမ့်မည်။
³¹ တရားဆုံးဖြတ်တော်မူသောအခါ တောင်ပြည်ကို အစိုးရသောမိဖုရားသည် ဤလူမျိုးတဘက်၌ထ၍ အရှုံးခံစေလတံ့။ အကြောင်းမူကား။ ထိုမိဖုရားသည် ရှောလမုန်မင်းကြီး၏ ပညာစကားကို နားထောင်ခြင်းငှါ မြေကြီးစွန်းမှလာ၏။ ဤအရပ်၌ကား၊ ရှောလမုန်ထက်သာ၍ ကြီးမြတ်သောသူရှိ၏။
³² တရားဆုံးဖြတ်တော်မူသောအခါ နိနေဝေမြို့သားတို့သည် ဤလူမျိုးတဘက်၌ထ၍ အရှုံးခံစေလတံ့။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသူတို့သည် ယောန ဟောပြောသော စကားကြောင့် နောင်တရကြ၏။

၁၁:၂၇–၃၂။ နှုတ်ကပတ်တော်ကို စောင့်ထိန်းခြင်း သို့မဟုတ် နိမိတ်လက္ခဏာတောင်းခြင်း။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သားစဉ်မြေးဆက်အပေါ် အခြေခံသော နိုင်ငံတော်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေသေးသော မိန်းမတစ်ဦးက ယေရှုကို ကလေးဘဝက နို့တိုက်ခဲ့သော မိခင်ကို ကောင်းကြီးပေးသည်ဟု ကြွေးကြော်သည် (အခန်းငယ် ၂၇)။ သို့သော် ယေရှုက ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို လက်ခံ၍ စောင့်ထိန်းသူများသာ မိမိ၏ စစ်မှန်သော မိသားစုဖြစ်သည်ဟု အလေးပေးတော်မူသည် (အဆို ၂၈၊ လု၊ ၆:၄၆–၄၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

11:27–32. Keeping the Word or Seeking a Sign? A woman who apparently was still focused on a kingdom based on physical descent pronounced a blessing on Christ’s mother, who nursed Him as a baby (v. 27). Jesus, however, insisted that His real family consisted of those who receive and adhere to God’s word (v. 28; cf. 6:46–49).

 

ယေရှုသည် ကောင်းကင်မှ နိမိတ်လက္ခဏာတောင်းဆိုနေကြသည့် ပြဿနာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိတော်မူသည် (လု၊ ၁၁:၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုက ထိုနည်းဖြင့် ကောင်းကင်မှ အလိုတော်ရှိကြောင်း သက်သေပြခြင်းကို ငြင်းပယ်တော်မူသည်။ လူမျိုးကို ဆိုးယုတ်သော မျိုးဆက်ဟု ခေါ်တော်မူသည်မှာ ယုံကြည်ရန် အထောက်အထားများ လုံလောက်စွာရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ယုံကြည်ခြင်းမရှိကြသောကြောင့်ဖြစ်သည် (လု၊ ၉:၄၁၊ တရား၊ ၃၂:၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုသို့ မယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် စာတန်၏လွှမ်းမိုးမှုအောက်သို့ ကိုယ်တိုင်လှမ်းကာ နတ်ဆိုးများကို ကိုးကွယ်ရာရောက်သည် (တရား၊ ၃၂:၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုကို ပယ်ရှားခြင်းအားဖြင့် ဣသရေလ၏အနာဂတ်သည် မကြာမီ ပို၍ဆိုးရွားပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့လာတော့မည် (မဿဲ၊ ၁၂:၄၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ထိုသို့ ဖြစ်စရာမလိုပေ (ဇာခရိ၊ ၁၃:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

Jesus then returned to the issue of people demanding a sign from heaven (cf. 11:16), that is, clearly coming from God. Jesus rejected proving His heavenly credentials this way. He called the people an evil, wicked generation because they already had plenty of evidence to believe (cf. 9:41; Deut. 32:20). Through such unbelief they were, in reality, placing themselves under Satan’s dominion and giving themselves over to demons (cf. Deut. 32:17). By rejecting Jesus, Israel’s future would soon become much worse and much more hopeless (cf. Matt. 12:45), though it need not have been that way (cf. Zech. 13:2).

 

ထို့ကြောင့် ယေရှုကိုယ်တိုင် ကောင်းကင်အလိုတော်ကို သက်သေပြရန် နိမိတ်လက္ခဏာ တစ်ခုမျှ မပေးတော့ပေ (မာကု၊ ၈:၁၂)၊ ယခင်က စာတန်၏ ထိုနည်းဖြင့် တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်နှင့်အတူတူပင်ဖြစ်သည် (လု၊ ၄:၉–၁၂)။ ပေးမည့်တစ်ခုတည်းသော နိမိတ်မှာ ကောင်းကင်ကိုယ်တိုင် ပေးမည့် ယောန၏နိမိတ်ဖြစ်သည် (လု၊ ၁၁:၂၉)။ ယောနသည် ငါးဗိုက်ထဲတွင် သုံးရက်နေခဲ့ရပြီး အံ့ဖွယ်ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဖြင့် နိနေဝေလူမျိုးအတွက် ကောင်းကင်အလိုတော်ရှိကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူ လူသားသည် သေခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို လက်ခံခြင်းကို သက်သေပြမည် (မဿဲ၊ ၁၂:၄၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နိနေဝေလူမျိုးသည် ယောန၏တရားဟောခြင်းကို နာခံခဲ့သော်လည်း ဤမျိုးဆက်သည် ထိုနည်းတူ နောက်တွန့်လှည့်မည်ဟု ယေရှုက မျှော်လင့်ချက်နည်းပါးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ယောနထက်ကြီးသည်၊ ရှောလမုန်ထက်ကြီးသည်ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းဖြင့် ထိုသူနှစ်ဦးကို ပရောဖက်ပုံစံများအဖြစ် ဖော်ပြတော်မူသည်။ ရှောလမုန်သည် ဒါဝိဒ်၏သားဖြစ်၍ ဣသရေလ၏ တရားမျှတသော မယ်ရှိယမင်း ယေရှုကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဟေရှာ၊ ၁၁:၁–၄၊ ဗျာ၊ ၁၉:၁၁၊ ၂၂:၁၁–၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

Consequently, Jesus Himself would give no sign to prove His heavenly credentials (Mark 8:12), just as earlier He had refused Satan’s demand for such a sign (Luke 4:9–12). The only sign given would be that given by heaven itself: the sign of Jonah (Luke 11:29). The prophet’s time in the belly of the fish (Jon. 2:2) and his miraculous resurrection from that watery grave (Jon. 2:6) were signs to the Ninevites of his heavenly credentials. Similarly, the heavenly credentials of the Son of Man, including God’s acceptance of His work, would likewise be demonstrated through death and resurrection (cf. Matt. 12:40). Although the inhabitants of Nineveh responded to the preaching of Jonah, Jesus held little hope that a similar repentance would be evidenced by this generation. By referring to Himself as greater than Jonah and greater than Solomon, Jesus identified these individuals as prophetic types. Solomon, as the son of David, typified Jesus as Israel’s rightful messianic King who would judge God’s people with wisdom and righteousness (cf. Is. 11:1–4; Rev. 19:11; 22:11–12).

 ³³ ဤအရပ်၌ကား ယောနထက်သာ၍ ကြီးမြတ်သောသူရှိ၏။ ဆီမီးထွန်း၍ ကွယ်ရာ၌ဖုံးထားလေ့မရှိ။ တောင်းဇလားအောက်၌လည်း ထားလေ့မရှိ။ ဝင်လာသောသူသည် အလင်းကိုရစေခြင်းငှါ ဆီမီးခုံအပေါ်မှာ တင်ထားလေ့ရှိ၏။
³⁴ ကိုယ်၏ဆီမီးကား၊ မျက်စိတည်း။ ထိုကြောင့် မျက်စိကြည်လင်သောအခါ တကိုယ်လုံးလင်းလိမ့်မည်။ မျက်စိမြှေးရှက်သောအခါ တကိုယ်လုံးမိုက်လိမ့်မည်။
³⁵ ကိုယ်၌ရှိသောအလင်းကို မှောင်မိုက်မဖြစ်စေခြင်းငှါ သတိပြုလော့။
³⁶ အင်္ဂါတခုမျှမမိုက်ဘဲ တကိုယ်လုံးလင်းလျှင်၊ ဆီမီး၏အရောင်နှင့် လင်းစေသကဲ့သို့ လုံးလုံးလင်းလျက် ရှိလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
³⁷ ထိုသို့မိန့်တော်မူစဉ်တွင် ဖရိရှဲတယောက်သည် အစာကိုသုံးဆောင်တော်မူစေခြင်းငှါ ကိုယ်တော်ကို ခေါ်ပင့်လျှင်၊ သူ၏အိမ်သို့ကြွ၍ စားပွဲ၌ လျောင်းတော်မူ၏။
³⁸ အစာကိုမစားမှီ ဆေးခြင်းကို ပြုတော်မမူသည်ကို ဖာရိရှဲသည်မြင်လျှင် အံ့ဩလေ၏။
³⁹ သခင်ဘုရားကလည်း၊ ဖာရိရှဲဖြစ်သော သင်တို့သည် ဖလား၊ လင်ပန်းကိုအပြင်၌ ဆေးကြောကြ၏။ အတွင်း၌ကား လုယူခြင်း၊ ဆိုးညစ်ခြင်းနှင့် ပြည့်လျက်ရှိ၏။
⁴⁰ လူမိုက်တို့၊ အပြင်ကို ဖန်ဆင်းသောသူသည် အတွင်းကိုလည်း ဖန်ဆင်းတော်မူသည်မဟုတ်လော။
⁴¹ သာ၍ကောင်းသောနည်းမူကား၊ တတ်နိုင်သမျှအတိုင်း ဆင်းရဲသားတို့အား စွန့်ကြဲကြလော့။ သို့ပြုလျှင် ခပ်သိမ်းသောအရာတို့သည် သင်တို့အားသန့်ရှင်းကြလိမ့်။
⁴² ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ပင်စိမ်းရွက်၊ လျူရွက်မျိုးမှစ၍ မြက်ပင် အမျိုးမျိုးကို ဆယ်ဘို့တဘို့ လှူကြသည်တွင်၊ တရားသဖြင့်စီရင်ခြင်း၊ ဘုရားသခင်ကိုချစ်ခြင်းအမှုကိုကား လှပ်၍ ထားကြ၏။ အရင်ဆိုသောအရာတို့ကို မလှပ်မထား၊ နောက်ဆိုသောအရာတို့ကို ကျင့်ရမည်။
⁴³ ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ တရားစရပ်၌ မြင့်မြတ်သောနေရာ ထိုင် ရာကို၎င်း၊ ဈေး၌ရိုသေစွာနှုတ်ဆက်ခြင်းကို၎င်း နှစ်သက်ကြ၏။
⁴⁴ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ မထင်ရှားသော သင်္ချိုင်းတွင်းနှင့်တူကြ၏။ ထိုတွင်းအပေါ်မှာ သွားလာသောသူတို့သည် သင်္ချိုင်းတွင်းရှိမှန်းကိုမျှ မသိကြဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴⁵ ကျမ်းတတ်တယောက်ကလည်း၊ အရှင်ဘုရား ထိုသို့ဆိုလျှင် အကျွန်ုပ်တို့ကိုပင် ကဲ့ရဲ့အပြစ်တင်တော်မူ ၏ဟု လျှောက်သော်၊
⁴⁶ ကျမ်းတတ်တို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ထမ်းခဲသော ဝန်ကိုသူတပါး အပေါ်မှာ တင်တတ်၏။
⁴⁷ ကိုယ်လက်ဖျားနှင့်မျှမတို့ကြ။ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ပရောဖက်တို့၏ သင်္ချိုင်းများကိုတည်လုပ်၍၊ သင်တို့၏ ဘိုးဘေးများသည် သူတို့ကိုသတ်ကြ၏။
⁴⁸ အကယ်စင်စစ် သင်တို့သည် ဘိုးဘေးတို့၏ အပြုအမူကိုလက်ခံကြ၏။ ဘိုးဘေးတို့သည် ပရောဖက် များကို သတ်ကြပြီ။ သင်တို့မူကား၊ သင်္ချိုင်းတို့ကို တည်လုပ်ကြ၏။
⁴⁹ ထိုကြောင့်၊ ဘုရားသခင်၏ ဥာဏ်စီရင်တော်မူသည်ကား၊ ပရောဖက်၊ တမန်တော်တို့ကို သူတို့ရှိရာသို့ ငါစေလွှတ်မည်။ သူတို့သည် ထိုပရာဖက်၊ တမန်တော်အချို့တို့ကို ညှဉ်းဆဲကြလိမ့်မည်။ အချို့တို့ကို သတ်ကြ လိမ့်မည်။
⁵⁰ ထိုကြောင့်၊ အာဗေလ၏ အသွေးမှစ၍၊ ယဇ်ပလ္လင်နှင့် အိမ်တော်၏အကြား၌ သတ်ခဲ့ပြီးသော ဇာခရိ ၏အသွေးတိုင်အောင် ကမ္ဘာဦးမှစ၍ သွန်းပြီးသော ပရောဖက်အပေါင်းတို့၏အသွေးကြောင့် ယခုဖြစ်သော လူတို့သည် စစ်ကြောခြင်းကို ခံရကြမည်။
⁵¹ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ယခုဖြစ်သောလူတို့သည် ထိုစစ်ကြောခြင်းကိုခံရကြမည်။
⁵² ကျမ်းတတ်တို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ပညာဖွင့်သော သော့ကို သိမ်းထား ကြပြီ။ မိမိတို့လည်းမဝင်၊ ဝင်လိုသောသူတို့ကိုလည်း ဆီးတားကြသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁵³ ထိုသို့ ပရိတ်သတ်တို့အား မိန့်တော်မူစဉ်တွင် ကျမ်းပြုဆရာနှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် ကိုယ်တော်၌အပြစ် တင်ခွင့်ကို ရမည်အကြောင်း၊
⁵⁴ ချောင်းမြောင်းလျက် စကားတော်ကိုဘမ်းခြင်းငှါ ရှာကြံလျက်၊ ကျပ်ကျပ်တိုက်တွန်း၍ အရာရာတို့၌ မေးစစ်ကြ၏။

၁၁:၃၃–၅၄။ အလင်းနှင့် အမှောင်၊ အမင်္ဂလာဒုက္ခများ။ မီးခွက်သည် အကျိုးရှိစေရန် နေရာထားပုံသည် အရေးကြီးသည် (အဆို ၃၃)။ ပိုမိုထင်ရှားသော နေရာတွင် ထားလျှင် ပိုမိုအလင်းပေးနိုင်သည်။ မျက်စိသည် အလင်းဝင်ရာလမ်းဖြစ်သည် (အဆို ၃၄)။ မျက်စိကျန်းမာပြီး ဆိုးယုတ်သောရည်ရွယ်ချက်မရှိလျှင် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး အလင်းနှင့် ဉာဏ်ပညာဖြင့် ပြည့်စုံလာမည်။ မျက်စိမကောင်းလျှင် ကမ္ဘာကို မှားယွင်းစွာ မြင်တတ်ပြီး အမှောင်ကြီးထဲ ကျရောက်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆိုးယုတ်သောအရာကို မျက်စိရှေ့တွင် မထားသင့်ပေ (ဆာ၊ ၁၀၁:၃)။ ယနေ့ခေတ် လိင်စွဲလမ်းမှုနှင့် အကြမ်းဖက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော သတင်းအချက်အလက်ခေတ်တွင် ထိုအရာသည် ပို၍ခက်ခဲလာသည်။ ယေရှုနှင့် နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကြည့်ရှုခြင်းဖြင့် အလင်းရရှိလျှင် ကိုယ်တိုင်လည်း အခြားသူများအတွက် အလင်းဖြစ်လာနိုင်သည် (ယော၊ ၈:၁၂၊ ဆာ၊ ၁၁၉:၁၀၅၊ ၁၃၀၊ မဿဲ၊ ၅:၁၄၊ ယော၊ ၅:၃၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

11:33–54. Light, Darkness, and Woes. For a lamp to be beneficial, placement is key (v. 33). More prominence provides more illumination. The eye is the way through which light enters the body (v. 34), bringing illumination and understanding. If the eye is healthy and without evil motivation, then what it sees will fill the body with light and wisdom. If the eye is bad, unhealthy, and unsound, then our perception of the world will be distorted and misunderstandings may result. Worse, evil can enter our mind through the eye and fill our whole life with darkness. So we should resolve to set nothing wicked before our eyes (Ps. 101:3)—something increasingly difficult in our sex- and violence-crazed “information” age. If we are full of light, which comes from looking to Jesus and His word (John 8:12; cf. Ps. 119:105, 130), then we will ourselves be a source of light for others (cf. Matt. 5:14; John 5:35).

 

ယေရှု၏အဆုံးအမကို နားထောင်ချီးမွမ်းသည့် ဖာရိရှဲ့တစ်ဦးက နံနက်စာစားရန် အိမ်သို့ ဖိတ်ခေါ်သည် (လု၊ ၁၁:၃၇)။ ဖာရိရှဲ့များသည် ဓမ္မသစ်ကျင့်စဉ်အတိုင်း လက်ဆေးခြင်းကို တင်းကြပ်စွာ လိုက်နာကြသည် (မာကု၊ ၇:၁–၅)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် စားပွဲဝိုင်းသို့ မဆေးမကြောဘဲ ထိုင်တော်မူသည်ကို အံ့ဩသည် (လု၊ ၁၁:၃၈)။ ယေရှုက စစ်မှန်သော သန့်ရှင်းခြင်းသည် အပြင်ပိုင်းမဟုတ်ဘဲ အတွင်းစိတ်မှ စတင်သည်ဟု သင်ခန်းစာပေးတော်မူသည်။ ခွက်ပြင်ကိုသာ ဆေးကြောပြီး အတွင်းကို မဆေးသည့်သူ မရှိပေ။ ဆင်းရဲသားများကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ရက်ရောစွာ ကူညီခြင်းသည် စိတ်နှလုံးထဲတွင် လောဘနှင့် ဆိုးယုတ်မှု မရှိကြောင်း သက်သေပြပြီး ပစ္စည်းအားလုံး ဘုရားသခင်အသုံးပြုရန် သန့်ရှင်းကြောင်း ပြသသည် (အခန်းငယ်၁ ၃၉–၄၁)။

A Pharisee, apparently impressed by Jesus’s teaching, invited Him home to have a meal with him (Luke 11:37). The word used (aristaō) indicates a midmorning meal. Such an invitation would enable his family and friends to hear Jesus’s wisdom. It was the practice of the Pharisees, in order to ensure eating with ceremonially pure hands, to dip them in water after returning home (Mark 7:1–5). Some of the well-to-do even had a small indoor miqveh or pool with built-in steps for full-body immersion. That is why the Pharisee was astonished that Jesus did not wash to ensure His hands were ceremonially clean before sitting down to eat (Luke 11:38). It provided an object lesson on what constitutes true purity. No one would clean the outside of a vessel and leave the inside dirty. Similarly, spiritual purity begins on the inside. Giving food or financial assistance to the needy, when given in love and generosity, provides evidence that all of one’s possessions are clean and available for God’s use because they are not under the control of a heart full of greed and wickedness (vv. 39–41).

 

ယေရှုသည် ဖာရိရှဲတို့၏ ကျင့်ကြံမှုများတွင် လျှို့ဝှက်ဟန်ဆောင်မှုနှင့် မိုက်မှားမှုကို အပြစ်တင်ရှုတ်ချတော်မူရင်း အိုးတို့ဟူသော အပြစ်ဒုတ်ချမှုများဖြင့် ဆက်လက်ပြောဆိုတော်မူ၏။ ထိုကျင့်ကြံမှုများသည် ဝိညာဉ်ဘဝအတွက် အလွန်အန္တရာယ်များသည်ဟု နှမျောတသဝမ်းနည်းစွာ သတိပေးတော်မူ၏။ ဖာရိရှဲတို့သည် အနည်းငယ်ဆုံးသော နံ့သာမျိုးကွဲများကိုပင် တိကျစွာ တိုင်းတာပြီး ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ ပေးဆပ်တတ်ကြသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် အလွန်ပို၍ စိုးရိမ်တော်မူသော တရားမျှတမှုနှင့် မေတ္တာကိစ္စများကို လျစ်လျူရှုထားကြသည် (၄၂)။ ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ပေးခြင်း—မိမိတိုးပွားမှု၏ ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ကို ပေးခြင်း (က၊ ၁၄:၂၀၊ ဝတ်၊ ၂၇:၃၀၊ တရား၊ ၁၄:၂၂ ကိုကြည့်ပါ)—သည် အရေးကြီးသော်လည်း၊ အခြားသူများကို မည်သို့ဆက်ဆံသည်ဆိုမှုသည် ပို၍အရေးကြီးသည်။ ဖာရိရှဲတို့သည် ဗိမာန်တော်တွင် အချို့ဆုံးထိုင်ခုံများကို နှစ်သက်ကြသည်၊ အကြောင်းမူကား ထိုသို့သည် သူတို့၏ မာနကို ကျွေးမွေးသည်။ လူပြည်သူ့နေရာတွင် ဂုဏ်ပြုသောနှုတ်ဆက်သံများကိုလည်း နှစ်သက်ကြသည်။ ထိုသို့သော အခွင့်အရေးများ၏ ဆွဲဆောင်မှုသည် လူများကို မိမိတို့သည် အခြားသူများထက် သာလွန်သည်၊ ပို၍ထိုက်တန်သည်ဟု ထင်မှတ်စေတတ်၏။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်၌ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် လိုအပ်သူများသာ ဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲတို့၏ ပါးစပ်ရုပ်ဓလေ့အစဉ်အလာအရ၊ မှတ်မထင်သော သင်္ချိုင်းကို လျှောက်မိခြင်းသည် အလောင်းကို တိုက်ရောက်ထိမိသလား၊ ထို့ကြောင့် ထုံးတမ်းအရ ညစ်ညူးခြင်းသို့ ရောက်သည်ဟု ယူဆသည်။ အမှတ်အသားမထင်သော သင်္ချိုင်းများနှင့်အလား၊ လူများသည် တရားဓမ္မဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲတို့၏ အယူအဆများနှင့် လျှို့ဝှက်ဟန်ဆောင်သော ဥပမာများတွင် တည်ရှိသော ဝိညာဉ်အန္တရာယ်ကို သတိမမူကြချေ (လု၊ ၁၁:၄၄၊ လု၊ ၅:၁၇ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။

Jesus proceeded to condemn the hypocrisy and foolishness of Pharisaic practices with a series of woes, lamenting and solemnly warning of the danger such practices posed to the spiritual life. Pharisees would meticulously measure and tithe the smallest herbs but pass over or ignore issues of justice and love about which God is even more concerned (v. 42). Tithing, giving a tenth of one’s increase (see Gen. 14:20; Lev. 27:30; Deut. 14:22), is important, but how we treat others is even more important. The Pharisees loved having the most prominent seats in the synagogue because it fed their egos, as did greetings in public, which were meant to honor them above others. The seductiveness of such privileges often leads people to think they are better or more deserving than others, when in God’s eyes we are all needy. According to Pharisaic oral tradition, to walk over a grave was the equivalent of touching a corpse, incurring ceremonial defilement. Like unmarked graves, people were unaware of the spiritual danger inherent in the teaching and hypocritical example of the scribes and Pharisees (Luke 11:44; see also 5:17).

 

တရားဓမ္မဆရာ တစ်ဦး—ပညာရှင် တစ်ဦး—သည် ထိုအဆုံးအမသည် သူတို့ကိုပါ သက်ရောက်နိုင်သည်ဟု စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ယေရှုကို ဆူပူရှုတ်ချခဲ့သည် (၁၁:၄၅)။ ယေရှုသည် နောက်ဆုတ်မည့်အစား၊ သူတို့သည် လူများကို လေးလံသော ဝန်ထုပ်များဖြင့် ဖိစီးသည်ဟု ပိုမိုအပြစ်တင်တော်မူ၏ (၄၆)။ ထိုဝန်ထုပ်များဆိုသည်မှာ အပိုဘာသာရေးစည်းမျဉ်းများကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (တ၊ ၁၅:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုစည်းမျဉ်းများစွာကို နောက်ပိုင်းတွင် ယုဒလူမျိုးတို့က မစ်ရှ်နာ စုစည်းရေးသားခဲ့ပြီး၊ ထိုစည်းမျဉ်းများကို ပညတ်တရားထက်ပင် ပိုမို၍ အရေးကြီးစွာ လိုက်နာရမည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ယေရှုသည် သူတို့သည် ပြင်ပမှ ပရောဖက်များကို ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော သင်္ချိုင်းများကို တည်ဆောက်ကြသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်ဆိုင်ရာ သတင်းစကားကို ငြင်းပယ်ကြသည်ဟုလည်း အပြစ်တင်တော်မူ၏ (လု၊ ၁၁:၄၇-၄၈)။ အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် သူတို့သည် ဘိုးဘေးများက ပရောဖက်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော စိတ်ဓာတ်တူသော စိတ်ဓာတ်ကို ပြသခဲ့ကြပြီး၊ ထိုစိတ်ဓာတ်သည်ပင် ယေရှု၏ အသေကို ရှာဖွေစေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် ဉာဏ်ပညာတော်ကို ရည်ညွှန်းတော်မူခြင်း (၄၉) သည် နောက်ပိုင်းတွင် ဥပမာတစ်ခုအဖြစ် ပိုမိုဖွင့်ဆိုထားသော ဘုရားသခင်၏ ကြိုတင်စီမံတော်မူခြင်းကို သိရှိတော်မူကြောင်း ပြသသည် (၂၀:၉-၁၇)။ “တမန်တော်များ” ဟူသော စကားလုံးပါဝင်ခြင်း (၁၁:၄၉) သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်စေလွှတ်တော်မူသော်လည်း သတ်ဖြတ်ခံရသော ပရောဖက်များကဲ့သို့သော သူများကို နည်းပညာမဟုတ်သော ရည်ညွှန်းချက်ဖြစ်နိုင်သည် (၁၃:၃၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုစကားလုံးကို အသုံးပြုခြင်းသည် ယေရှုစေလွှတ်တော်မူသော တမန်တော်များကို ထပ်မံသက်ဆိုင်စေသည်။ အာဗေလသည် ပရောဖက်မဟုတ်သော်လည်း၊ ကျမ်းစာတွင် ညှဉ်းဆဲခြင်းနှင့် အမှည်သတ်ခံရသူ ပထမဆုံးသူ ဖြစ်သည် (က ၄:၈)။ ဇေခရိယာ သည် ယေဟိုယာဒ၏သားဖြစ်ပြီး သူ၏အသတ်ခံရမှုကို ဟေဗြဲဓမ္မကျမ်း၏ နောက်ဆုံးစာအုပ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (၂ရာ၊ ၂၄:၂၀-၂၂)။ ထိုကျမ်းသည် မာလခိဖြင့် မပြီးဆုံးဘဲ၊ ဓမ္မဟောင်းစာအုပ်များ စီစဉ်ပုံမတူသောကြောင့် ၂ရာဖြင့် ပြီးဆုံးသည်။ ယေရှုသည် ဤမျိုးဆက်ကို ယခင်အမှည်သတ်ခံရသူအားလုံး၏ အသွေးအတွက် အပြစ်ရှိသည်ဟု ရည်ညွှန်းတော်မူခြင်းသည်၊ ယေရှုနှင့် သူ၏သတင်းစကားကို ငြင်းပယ်ရာတွင် တူညီသော စိတ်ဓာတ်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည် (လု၊ ၁၁:၅၀-၅၁)။ နောက်ဆုံးတွင် တရားဓမ္မဆရာများကို အသိပညာပေါက်တံခါးကို ယူဆောင်သွားကြသည်ဟု အပြစ်တင်တော်မူ၏ (၅၂)။ ဆိုလိုသည်မှာ လူများကို ပညတ်တရားက လိုအပ်သည်များကို သိရန် သူတို့ပေါ်တွင် မှီခိုအားထားစေခြင်းဖြင့်၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းကို ဟန့်တားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကျမ်းစာများနှင့် ယေရှု၏အမှုတော်မှတစ်ဆင့် ရရှိနိုင်သော ကယ်တင်ခြင်းကို နားလည်မှုကို မှုန်ဝါးစေခဲ့ကြသည် (၁:၇၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တရားဓမ္မဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် ဤအပြစ်တင်ချက်များကြောင့် ဒေါသထွက်ကြပြီး၊ ယေရှုကို မေးခွန်းများစွာဖြင့် ဖိအားပေးကြသည်—သူ့ကို ဖမ်းစားရန် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေကြခြင်း ဖြစ်သည် (၁၁:၅၃-၅၄)။

A “lawyer” or “expert in the law,” obviously offended by a teaching that could equally apply to them, rebuked Jesus for His perceived insult (11:45). Rather than retreating, Jesus reinforced His message further by rebuking them for loading people with heavy burdens (v. 46), referring to additional religious rules (cf. Acts 15:10), many of which were later codified by the Jews in the Mishnah and considered to be even more important to observe than the law itself. Jesus also rebuked them for outwardly paying homage to the prophets by building elaborate tombs for them while rejecting God’s prophetic message (Luke 11:47–48). In short, they were manifesting the same spirit that led their ancestors to kill the prophets and that ultimately led them to seek Jesus’s death. His reference to God and His wisdom (v. 49) seems to show a knowledge of divine premeditation that is later expanded into a parable (20:9–17). The inclusion of “apostles” (11:49) may constitute a nontechnical reference to those in the OT who, like the prophets, were sent by God but murdered (cf. 13:34). Use of the term also suggests a further application to the apostles sent by Jesus. Abel, though not a prophet, was the first one in Scripture to suffer persecution and martyrdom (Gen. 4:8). The murder of Zechariah, the son of Jehoiada, is recorded in the last book of the Hebrew canon (2 Chr. 24:20–22), which ends with 2 Chronicles rather than Malachi due to a different ordering of the OT books. Jesus’s reference to this generation as being guilty of the blood of all previous martyrs was based on their sharing the same spirit in rejecting Jesus and His message (Luke 11:50–51). Finally, He chastised lawyers for taking away the key of knowledge (v. 52), meaning that by making people dependent on them in order to know what the law required, they were effectively hindering people’s entrance into the kingdom of God. They were obscuring their understanding of the Scriptures and of the salvation being made available through Jesus’s ministry (cf. 1:77). Both scribes and Pharisees, incensed at these rebukes, began to ply Him with many questions—they were hunting for something to use against Him (11:53–54).), which ends with 2 Chronicles rather than Malachi due to a different ordering of the OT books. Jesus’s reference to this generation as being guilty of the blood of all previous martyrs was based on their sharing the same spirit in rejecting Jesus and His message (Luke 11:50–51). Finally, He chastised lawyers for taking away the key of knowledge (v. 52), meaning that by making people dependent on them in order to know what the law required, they were effectively hindering people’s entrance into the kingdom of God. They were obscuring their understanding of the Scriptures and of the salvation being made available through Jesus’s ministry (cf. 1:77). Both scribes and Pharisees, incensed at these rebukes, began to ply Him with many questions—they were hunting for something to use against Him (11:53–54).