လုကာ ၂၃

 1 ထိုအခါ မင်းအရာရှိအပေါင်းတို့သည်ထ၍ ကိုယ်တော်ကို ပိလတ်မင်းထံသို့ ဆောင်သွားကြပြီးလျှင်၊

² ဤသူသည် ပြည်သူပြည်သားများကို လှည့်ဖြား၍၊ မိမိသည် ခရစ်တော်တည်းဟူသော ရှင်ဘုရင်ဖြစ် ကြောင်းကိုဆိုလျက်၊ ကဲသာဘုရင်ကို အခွန်မဆက်နှင့်ဟု မြစ်တားသည်ကို အကျွန်ုပ်တို့တွေ့ပါပြီဟု အပြစ်တင် ကြ၏။
³ ပိလတ်မင်းက၊ သင်သည် ယုဒရှင်ဘုရင်မှန်သလောဟု ယေရှုကိုမေးလျှင်၊ မင်းကြီးမေးသည်အတိုင်း မှန်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴ ပိလတ်မင်းက၊ ဤသူ၌ အဘယ်အပြစ်ကိုမျှ ငါမတွေ့ဟု ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့နှင့် လူအပေါင်းတို့ အား ပြောဆိုလျှင်၊
⁵ ထိုသူတို့သည် သာ၍ ပြင်းစွာသောအသံနှင့် ဟစ်ကြော်လျက်၊ ဤသူသည် ဂါလိလဲပြည်မှစ၍ ဤ အရပ်တိုင်အောင် ယုဒပြည်၌ အနှံ့အပြားဆုံးမဩဝါဒပေး၍ လူများကိုနှိုးဆော်သောသူဖြစ်ပါသည်ဟု လျှောက် ဆို ကြ၏။
⁶ ပိလတ်မင်းသည် ဂါလိလဲဟူသောစကားကိုကြားလျှင်၊ ထိုသူသည် ဂါလိလဲလူဖြစ်သလောဟု မေးမြန်း ၍၊
⁷ ဟေရုဒ်မင်းပိုင်သော သူဖြစ်သည်ကို သိသောအခါ ထိုမင်းထံသို့ ပို့စေ၏။ ထိုအခါ ဟေရုဒ်မင်းသည် ယေရုရှလင်မြို့၌ ရှိသတည်း။
⁸ ထိုမင်းသည် ယေရှုကိုမြင်လျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိ၏။ အကြောင်းမူကား၊ အထက်က သိတင်း တော်များကိုကြား၍၊ ကိုယ်တော်ကိုမြင်ခြင်းငှါ ကြာမြင့်စွာ အလိုရှိသည်ဖြစ်၍၊ ပြတော်မူသော နိမိတ်လက္ခဏာ တစုံတခုကို မြင်ရမည်ဟု မြော်လင့်လျက်နေ၏။
⁹ ထိုအခါ ဟေရုဒ်မင်းသည် ကိုယ်တော်ကို များစွာမေးမြန်းသော်လည်း အဘယ်စကားကိုမျှ ပြန်တော် မမူ။
¹⁰ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးနှင့် ကျမ်းပြုဆရာတို့သည် ထ၍ ပြင်းထန်စွာ အပြစ်တင်ကြ၏။
¹¹ ဟေရုဒ်မင်းသည် စစ်သူရဲတို့နှင့်တကွ ကိုယ်တော်ကို မခန့်မညားဘဲ ပြက်ယယ်ပြု၍ တင့်တယ်သော အဝတ်ကို ဝတ်စေပြီးမှ ပိလတ်မင်းထံသို့ ပို့ပြန်စေ၏။
¹² ထိုနေ့၌ ပိလတ်မင်းနှင့် ဟေရုဒ်မင်းတို့သည် အချင်းချင်းအဆွေဖွဲ့ကြ၏။ အထက်က ရန်ဘက်ဖြစ်ကြ သတည်း။

၂၃:၁–၁၂ ပလတ်ရှေ့တွင် စစ်ဆေးခြင်း၊ ဟေရဒ်ရှေ့တွင် စစ်ဆေးခြင်း။ ရောမဥပဒေအရ သေဒဏ်ပေးရန် ရှင်ဟေရဒ်ကောင်စီက အခွင့်မရှိသောကြောင့် (ယော ၁၈:၃၁) ယေရှုကို ပလတ်ထံ ခေါ်ဆောင်သွား၏ (လု ၃:၁ ကိုကြည့်)။ ပလတ်၏ ရုံးစိုက်ရာ ကဲသရိမှမဟုတ်၊ ပွဲကြီးများအတွင်း အထူးလာရောက်နေထိုင်သော ယေရုရှလင်တွင် ရှိ၏။ အမှုကို အလေးအနက်ထားကြောင်း ပလတ်အား အထင်အရှားပြရန် ကောင်စီတစ်ခုလုံး လိုက်ပါလာ၏ (၂၃:၁)။ စွပ်စွဲချက် သုံးခုမှာ လူမျိုးကို လှည့်ဖြားခြင်း (၂၃:၁၄၊ တမန် ၁၃:၈၊ ၁၀၊ ၂၀:၃၀ နှင့် နှိုင်း)၊ ကဲသာမင်းသို့ အခွန်မပေးရန် တားမြစ်ခြင်း၊ ခရစ်တော်မင်းဟု ကိုယ်ကိုခေါ်ဆိုခြင်း တို့ဖြစ်၏။ ပထမချက်သည် ဘာသာရေးကိစ္စဖြစ်၍ ပလတ်စိတ်မဝင်စားနိုင်။ ဒုတိယချက်မှာ လုံးဝမှား၍ ယေရှုက ဆန့်ကျင်ဘက်သွန်သင်ခဲ့၏ (လု ၂၀:၂၅)။ တတိယချက်သည် ရောမအာဏာကို တိုက်ရိုက်ခြိမ်းခြောက်နိုင်သောကြောင့် အလေးအနက်ဆုံး။ ပလတ်က ယေရှုကို “ယုဒလူမျိုး၏ မင်းကြီးဟုတ်လော” ဟု မေး၏။

23:1–12. Jesus Is Tried by Pilate, Then by Herod. Since Roman law did not permit the Sanhedrin to convict on capital offenses (John 18:31), Jesus was brought to Pilate (see Luke 3:1). Although Pilate’s headquarters was in Caesarea, he resided in Jerusalem during major festivals to maintain order. To make the greatest possible impression on Pilate as to the seriousness of the case, the whole council came (Luke 23:1), bringing three charges: misleading the nation (cf. 23:14; Acts 13:8, 10; 20:30), hindering the payment of taxes to Caesar, and claiming to be the Messiah, a king. The first charge was purely a religious matter in which Pilate would have had no interest, but it provided grounds for discrediting Jesus to the populace. The second charge was purely false as Jesus had maintained the opposite (Luke 20:25). The third charge was the most serious because it could have directly threatened Roman authority and control over Israel. Not surprisingly, then, this was the charge Pilate focused on, asking Jesus whether He was the King of the Jews.

 

ယေရှုသည် ပလတ်တွေးနေသော မင်းမဟုတ်၊ သို့သော် ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်။ ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ ပရောဖက်ပြုထားသော မယ်တော်မင်းကို ပြည့်စုံစေနေ၏ (၂:၄၊ ၁၁ ကိုကြည့်)။ ဧဝံဂေလိလေခုအားလုံးတွင် ပလတ်၏ မေးခွန်းသည် တူညီ၏။ ယေရှု၏ အဖြေ “သင်ဆိုသည်အတိုင်း ဖြစ်၏” သည် အတည်ပြုခြင်းဖြစ်၏ (၂၃:၃)။ ယောဟန်အရ ယေရှု၏ နိုင်ငံတော်သည် ဤလောကမှမဟုတ်သောကြောင့် ပလတ်က အပြစ်မတွေ့ဟု ဆုံးဖြတ်၏ (ယော ၁၈:၃၃–၃၈၊ ၁၉:၈–၁၁)။ သူတို့လိုချင်သော ရလဒ်မရသောကြောင့် ယုဒခေါင်းဆောင်များက ဂါလိလဲမှစ၍ ယုဒပြည်တစ်ခွင် ရောမအစိုးရဆန့်ကျင်ရန် လှုံ့ဆော်သည်ဟု ပိုမိုစွပ်စွဲကြ၏ (၂၃:၅)။ ယေရှုသွန်သင်ချက်သည် နေရာတိုင်းတွင် လှုပ်ရှားမှုဖြစ်စေသော်လည်း ရောမအုပ်စိုးမှုကို ပုန်ကန်ရန်မဟုတ်၊ ယုဒအဖွဲ့အစည်းက အမှန်ကို အမြဲလှည့်ဖြားခဲ့၏။ ယေရှုသည် ဂါလိလဲလူဟု ကြားသိရသောအခါ ပလတ်က ဟေရဒ်ထံ လွှဲပြောင်းပို့ဆောင်၏။ ဟေရဒ်သည် ပသခါပွဲအတွက် ယေရုရှလင်တွင် ရှိနေ၏ (၂၃:၆–၇)။

Jesus was not a king in the sense that Pilate was thinking of, but to deny it would have been unthinkable because Jesus was fulfilling the prophetic hopes of a messianic king from the line of David (see 2:4, 11). All four Gospel accounts agree exactly on Pilate’s question, which could be taken pejoratively, “You are the King of the Jews?” Jesus’s reply, “It is as you say,” or “You have said so” is affirmative (23:3), as John’s account (John 18:33–38) also indicates. Pilate did not consider Jesus’s kingdom to be a threat because He defined His kingdom as not of this world, and consequently, Pilate said that he found no legal basis for action against Jesus (John 18:33–38; 19:8–11). Not getting the result they wanted, the Jewish leaders pressed Pilate by accusing Jesus of inciting religious enthusiasm against Roman rule throughout all Judea, even as far as Galilee (Luke 23:5). It is true that Jesus’s teaching created a stir everywhere He went, but not in order to foment rebellion against Roman rule. The Jewish establishment consistently twisted the truth. On hearing that Jesus was a Galilean, Pilate sent Him to Herod, who was in Jerusalem for the Passover (vv. 6–7).

 

ယေရှုသည် အံ့ဖွယ်အမှုများပြုလုပ်သူအဖြစ် ကျော်ကြားလာသဖြင့် ဟေရှုဒ်သည် သူ့ကိုကြည့်လိုစိတ်ဖြင့် အချိန်ကြာရှည်စွာ စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။ ယခင်က ဟေရှုဒ်သည် သူခေါင်းဖြတ်သတ်ခဲ့သော ယောဟန်ခရစ်ဝင်ဆရားသည် ယေရှုအဖြစ် ရှင်ပြန်ထမြောက်လာသည်ဟု ထင်မှားကာ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ဖူးသည် (မာ၊ ၆:၁၆)။ ယေရှုကို သတ်နိုင်သည်၊ လွှတ်နိုင်သည့် သူ့အာဏာကို သတိပေးလျက်၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန် ထူးခြားသော နိမိတ်လက္ခဏာ (အံ့ဖွယ်တစ်ခု) ပြုလုပ်ရန် ဟေရှုဒ်က တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဟေရှုဒ်သည် မေးခွန်းများစွာဖြင့် ဆက်တိုက်မေးမြန်းသော်လည်း ယေရှုသည် တစ်ခွန်းမျှ မဖြေခဲ့ပေ (၂၃:၉)။ ပရောဖက်ကြီးဆုံးသောသူ ယောဟန်ကို လည်ပင်းဖြတ်သတ်ခြင်းဖြင့် အသံတိတ်သွားစေပြီးသောအခါ၊ ဟေရှုဒ်သည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကို သူ့အလိုအတိုင်း အပျော်သဘောဆက်ဆံရန် အခွင့်အရေးကို ထပ်မရရှိတော့ချေ။ တိတ်ဆိတ်မှုကြောင့် စိတ်ဆိုးမာန်တက်သဖြင့် ဟေရှုဒ်နှင့် သူ့စစ်သည်များသည် ယေရှုကို ခမ်းနားသောဝတ်လည်ကို ဝတ်ဆင်ပေးကာ ရယ်စရာကောင်းအောင် ပြုကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ယေရှုသည် ဘုရင်ဖြစ်သည်ဟူသော အယူအဆကို ပြက်ယယ်ပြုကြသည် (မာ၊ ၁၅:၁၇-၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ပိလတ်သည် ယေရှုသည် ဟေရှုဒ်၏တရားစီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေထဲတွင် ရှိသည်ဟု ယူဆ၍ ဟေရှုဒ်က ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဟေရှုဒ်က ယေရှုကို ပိလတ်ထံ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၁၁)။ သို့သော်လည်း ပိလတ်၏ အဆင်ပြေစေရန်ပြုလုပ်သော အပြုအမူကို လေးစားမှုဟု ယူဆခဲ့ကြပြီး ထိုနေ့မှစ၍ သူတို့နှစ်ဦးသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သွားကြသည် (အပိုဒ် ၁၂)။

Jesus’s renown as a miracle worker had spread far and wide, which led Herod to want to see Him for a long time. Earlier, Herod had feared that John the Baptist, whom he had beheaded, had risen from the dead in the person of Jesus (Mark 6:16). Reminding Jesus of his power to condemn or release, he urged Jesus to perform some spectacular sēmeion (“miracle” or “sign”; cf. Luke 11:16) to save Himself. Herod peppered Him with questions, but Jesus did not answer (23:9). Having already silenced the greatest of prophets with the execution of John, Herod would receive no further opportunity to engage with divinity for his trifling purposes. Offended by the silence, Herod and his soldiers ridiculed Jesus by clothing Him in an elaborate robe, mocking the idea of His being a king (cf. Mark 15:17–20). Pilate had hoped that Herod would deal with Jesus, since He belonged to his jurisdiction, but Herod returned Him to Pilate (Luke 23:11). Nevertheless, Pilate’s expedient gesture was interpreted as a show of respect, and they became friends (v. 12).

¹³ တဖန် ပိလတ်မင်းသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊
¹⁴ ပြည်သူပြည်သားများကို ပုန်ကန်စေသောသူကဲ့သို့ ဤလူကို သင်တို့သည် ငါ့ထံသို့ ပို့ဆောင်ကြသည် ဖြစ်၍၊ သင်တို့ရှေ့မှာ ငါစစ်ကြောသော်လည်း၊ သင်တို့ တင်သောအပြစ်တစုံတခုကိုမျှ သူ၌ငါမတွေ့။
¹⁵ ဟေရုဒ်မင်းသည်လည်းမတွေ့။ ထိုမင်းထံသို့ ငါပို့စေပြီ။ ဤသူသည် အသေသတ်ခြင်းကို ခံထိုက်သော အမှုတစုံတခုကိုမျှ မပြု။
¹⁶ ထိုကြောင့် သူ့ကို ငါဆုံးမ၍ လွှတ်မည်ဟု ဆိုလေ၏။
¹⁷ ထိုပွဲ၌ လူများတို့အား တစုံတယောက်သောသူကို မလွှတ်ဘဲမနေရသတည်း။
¹⁸ လူအပေါင်းတို့က၊ ထိုသူကို ထုတ်ပါလော့။ အကျွန်ုပ်တို့အား ဗာရဗ္ဗကို လွှတ်ပါလော့ဟု တညီတညွတ် တည်း ဟစ်ကြော်ကြ၏။
¹⁹ ထိုဗာရဗ္ဗကား၊ မြို့၌ ပုန်ကန်ခြင်းအပြစ်၊ လူအသက်ကို သတ်ခြင်းအပြစ်ကြောင့် ထောင်ထဲ၌ လှောင် ထားသောသူဖြစ်သတည်း။
²⁰ ပိလတ်မင်းသည် ယေရှုကို လွှတ်ချင်သောကြောင့် သူတို့အားတဖန်ပြောဆိုလေ၏။
²¹ သူတို့ကလည်း၊ ထိုသူကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားပါ။ ရိုက်ထားပါဟု ဟစ်ကြော်ကြ၏။
²² ပိလတ်မင်းက၊ ထိုသူသည် အဘယ်အပြစ်ကို ပြုဘိသနည်း။ သေထိုက်သောအပြစ်တစုံတခုမျှ သူ၌ ငါမတွေ့။ ထိုကြောင့် သူ့ကို ငါဆုံးမ၍ လွှတ်မည်ဟု သုံးကြိမ်မြောက်အောင်ဆိုလျှင်၊
²³ လူများတို့သည် ထိုသူကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားစေခြင်းငှါ ကြီးစွာသောအသံနှင့် ကျပ်ကျပ် တောင်းသဖြင့်၊ သူတို့၏အသံနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့၏အသံသည် နိုင်လေ၏။
²⁴ ပိလတ်မင်းသည်လည်း သူတို့တောင်းသည့်အတိုင်း ဖြစ်စေခြင်းငှါ စီရင်၍၊
²⁵ ပုန်ကန်ခြင်းအပြစ်၊ လူအသက်ကိုသတ်ခြင်းအပြစ်ကြောင့် ထောင်ထဲမှာ လှောင်ထားသောသူကို လူ များတောင်းသည်အတိုင်း လွှတ်ပြီးမှ၊ ယေရှုကို သူတို့ အလိုသို့ အပ်လိုက်လေ၏။ 

၂၃:၁၃-၂၅။ ယေရှုသည် ဘာရာဗကို အစားထိုးယူခဲ့သည်။ ပိလတ်သည် ဂျူးလူမျိုးတို့၏ အဓိကအလွှာသုံးရပ်မှ ကိုယ်စားလှယ်များကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ (ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ)၊ မြို့ပြန်ခေါင်းဆောင်များ (အုပ်ချုပ်သူများ) ဖြစ်သည့် အသင့်လူကြီးများနှင့် ကျမ်းတတ်ပညာရှင်များ (၂၂:၆၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)၊ နှင့် လူထုအများတို့ပင် ဖြစ်သည်။ ယေရှုကို စွပ်စွဲခဲ့သော အပြစ်သုံးမျိုးအနက် ပိလတ်သည် သူ့အမြင်အရ အဆိုးဆုံးဖြစ်သော ပထမအပြစ်ကိုသာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ ယင်းမှာ ယေရှုသည် လူများကို လမ်းမှားသို့ လှည့်စားနေသည်ဟူသော စွဲချက်ဖြစ်ပြီး၊ ရောမအင်ပါယာအပေါ် သစ္စာခံမှုကို ပြောင်းလဲပစ်စေသည်ဟု ဆိုသည် (၂၃:၁၄)။ ဂျူးတို့အမြင်တွင်လည်း ဤစွဲချက်သည် အဆိုးဆုံးဖြစ်သည် (တရားဟော ၁၃၊ ၁၈:၁၅-၂၂ ကိုကြည့်)။ ပိလတ်သည် ယေရှုကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်ဟုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းက လုကာသည် ယောဟန်မှတ်တမ်းတင်ထားသည့်အတိုင်း ပိုမိုရှည်လျားသော ဖြစ်စဉ်ကို အကျဉ်းချုံးထားခြင်းဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၁-၁၂ အပေါ် မှတ်ချက်ကိုကြည့်)။

23:13–25. Jesus Takes the Place of Barabbas. Pilate summoned representatives from the three main strata of Jewish society: religious leaders (chief priests), civic leaders (rulers), which probably included the leading elders and scribes (cf. 22:66), and the general populace (the people). Of the three charges brought against Jesus, Pilate mentioned only the first, the most serious from his point of view, that Jesus was misleading the people (23:14), diverting their allegiance from Rome. From the Jewish perspective, this was also the most serious charge (see Deut. 13; 18:15–22). Also noted is that Pilate had examined Jesus, which suggests that Luke has summarized a lengthier process such as that recorded by John (see commentary on Luke 23:1–12).

 

ပိလတ်သည် ယေရှုကို အပြစ်ရှိကြောင်း တရားနည်းဥပဒေအရ အခြေခံမတွေ့ကြောင်း၊ ဟေရှုဒ်လည်း မတွေ့ကြောင်း၊ ယေရှုသည် သေဒဏ်နှင့်ထိုက်တန်သော အမှုမျိုးမျှ မပြုခဲ့ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၅-၁၆)။ သို့သော် စွပ်စွဲသူများကို ကျေနပ်စေရန် မျှော်လင့်လျက် ယေရှုကို ရိုက်ပုတ်အပြစ်ပေးမည်ဟုလည်း ကတိပြုခဲ့သည်။ ယင်းသည် အလွန်ပေါ့ပါးသော ပြစ်ဒဏ်ဖြစ်ပြီး၊ ရိုက်နှက်ခြင်း (မ၊ ၂၇:၂၆၊ မာ၊ ၁၅:၁၅၊ ယော၊ ၁၉:၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) နှင့် မတူပေ။ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ပို၍ဆိုးရွားသော ရာဇဝတ်မှုများနှင့် သေဒဏ်ပေးရမည့်အမှုများအတွက် သီးသန့်ထားသည်။ သို့ရာတွင် တရားစီရင်မှုနှစ်ခုတင်မက အပြစ်ကင်းကြောင်း ဆုံးဖြတ်ချက်နှစ်ခု (တရားဟော ၁၉:၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) ရရှိပြီးနောက် မည်သည့်ပြစ်ဒဏ်မျှ မပေးသင့်ပေ (အချို့လက်ရေးမူများတွင် အပိုဒ် ၁၇ ထည့်သွင်းထားပြီး၊ ပသခါပွဲအတွင်း ဂျူးတို့အား အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို လွှတ်ပေးရသည်ဟူသော ဓလေ့ထုံးတမ်း ရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းသည် ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်အရ လိုအပ်သော “ဒေ့အိ” နှင့် မတူဘဲ “အနဂ်ကီ” ဆိုသည်မှာ လူ့ဘက်မှ မလွှဲမရှောင်သာ လိုအပ်ချက်ကို ဆိုလိုသည်။ ဥပမာ လု၊ ၂၄:၂၆)။ ပသခါပွဲအခါတွင် အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို လွှတ်ပေးခြင်းဓလေ့သည် ဂျူးတို့ အလေးထားသော ထုံးတမ်းဖြစ်သည်။ စောစောပိုင်းလက်ရေးမူများတွင် ဤအပိုဒ်ကို ချန်ထားခဲ့သော်လည်း (မ၊ ၂၇:၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) အကြောင်းအရာအရ ဤဓလေ့ရှိကြောင်း အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နေသည်။

Pilate, announcing that he found no legal basis for convicting Jesus, nor did Herod, and that Jesus did nothing deserving of death, determined to release Him (vv. 15–16). But he also promised to chastise or punish Jesus, apparently hoping that this would satisfy His accusers. It was the mildest form of punishment, as opposed to scourging (cf. Matt. 27:26; Mark 15:15; John 19:1); the latter was reserved for more serious crimes, including capital offenses. On the other hand, with not just two trials but two verdicts of Jesus’s innocence (cf. Deut. 19:15), any punishment at all would have seemed to have been unjust. (Some manuscripts add v. 17, which indicates that there was an anagkē—a “necessary”—custom of releasing a prisoner to the Jews during the Passover. It was unlike dei, which refers to something needed from God’s perspective and according to the divine plan; e.g., Luke 24:26.) The custom of releasing a prisoner in honor of Passover was a practice the Jews prized. Although some early manuscripts omit this verse (cf. Matt. 27:15), such a tradition is implied in the context.

 

ထိုအခါ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များနှင့် လူထုအများပါမကျန်း အော်ဟစ်ကြပြီး ယေရှုကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် (ဆိုလိုသည်မှာ သတ်ပစ်ရန်) တောင်းဆိုကြသည် (လု၊ ၂၃:၁၈၊ ယော၊ ၁၉:၁၅၊ တမန်၊ ၈:၃၃၊ ၂၁:၃၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ သူတို့သည် ဘာရာဗကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ဘာရာဗသည် လူသတ်မှုနှင့် ပုန်ကန်မှုကို ဦးဆောင်ခဲ့သူဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၁၉၊ မာ၊ ၁၅:၇၊ ယော၊ ၁၈:၄၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ဘာရာဗဆိုသည့်နာမည်သည် အာရံအ်ဘာသာဖြင့် “ခမည်းတော်၏သား” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ သူသည် မယ်ရှိယဟု ဟန်ဆောင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတမင်းများသည် လူထု၏စိတ်နှလုံးပြောင်းလဲမှုအတွက် တာဝန်ရှိသည်ဟု ဆိုထားသည် (မ၊ ၂၇:၂၀၊ မာ၊ ၁၅:၁၁)။ ယေရှုကို ရောမအား ပုန်ကန်သည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့သူများသည်ပင် စစ်မှန်သော ပုန်ကန်သူကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြခြင်းဖြင့် ရောမအပေါ် သစ္စာရှိသည်ဟု ဟန်ဆောင်ထားမှုသည် လိမ်ညာမှုဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည် (ယော၊ ၁၉:၁၂၊ ၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ လုကာတစ်ဦးတည်းသာ ဤပုန်ကန်မှုသည် “မြို့ထဲတွင်” (ယေရုရှလင်မြို့) ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားပြီး၊ ဘာရာဗကို လွှတ်ပေးရန် တညီတညွတ်တည်း သဘောထားကြခြင်း၏ အကြောင်းကို ရှင်းပြပေးသည်။ ပိလတ်သည် ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း (လု၊ ၂၃:၁၃-၂၂) လူထုသည် ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားချရန် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အော်ဟစ်တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၂၁၊ ယော၊ ၁၉:၆၊ ၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။

In response, all, including the common people, shouted and demanded that Jesus be taken away, meaning killed (Luke 23:18; cf. John 19:15; Acts 8:33; 21:36). They demanded that Barabbas be released instead, despite his being guilty of murder and of having led a revolt (Luke 23:19; cf. Mark 15:7; John 18:40). The name Barabbas means “son of the Father” in Aramaic, suggesting he may have been a messianic pretender. The chief priests were said to be responsible for the people’s change of heart (Matt. 27:20; Mark 15:11). Those who had charged Jesus with rebellion against Rome now asked for a real insurrectionist to be released, demonstrating that their professed loyalty to Rome was duplicitous (cf. John 19:12, 15). Only Luke mentions that this rebellion took place “in the city” (i.e., Jerusalem), which also helps explain the unanimous sentiment in favor of Barabbas’s release. Although Pilate tried repeatedly to release Jesus (Luke 23:13–22), the people shouted emphatically (twice) for Him to be crucified (v. 21; cf. John 19:6, 15).

 

လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားချခြင်းသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြည်းဖြည်းချင်း သေစေသော ကွပ်မျက်နည်းဖြစ်ပြီး၊ ရာဇဝတ်သားသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အလျားလိုက်အပိုင်းကို ကိုယ်တိုင်ထမ်းရသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကြိုးဖြင့်ဖြစ်စေ သံထိုးဖြင့်ဖြစ်စေ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲပြီး ဒေါင်လိုက်တိုင်ပေါ်သို့ တင်တယ်သည်။ နာရီပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် အသက်ရှူကြပ်ခြင်း၊ သွေးထွက်လွန်ခြင်း၊ နှလုံးရပ်တန့်ခြင်း စသည်ဖြင့် သေဆုံးရသည်။

Crucifixion was a particularly horrific form of slow execution in which the offender carried the crossbeam to the place of crucifixion and was fastened to it by rope or nails before being raised and secured to an upright post. Death would have occurred hours or days later by suffocation, loss of blood and bodily fluids, cardiac arrest, or a similar reason.

 

ပိလတ်သည် အဓိကရုဏ်းမဖြစ်စေလိုသလို အပြစ်မရှိသူကို သေဒဏ်ပေးလိုသည်လည်း မဟုတ်ပေ။ ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် တတိယအကြိမ်ကြိုးစားရာတွင် ယေရှု၏အပြစ်ကင်းမှုကို နှစ်ကြိမ်တိုင်း ထပ်မံအလေးပေးပြောဆိုခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၂၂)။ သို့သော် လူထုသည် နတ်ဆိုးစွဲသူများ အော်ဟစ်သလို (လု၊ ၄:၃၃; ၈:၂၈) ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်တောင်းဆိုနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် တရားမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် ကိုယ်ပိုင်ရာထူးကို ထိန်းသိမ်းရန် ရွေးချယ်ရသောအခါ ပိလတ်သည် ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားချရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ဘာရာဗကို လွှတ်ပေးကာ ယေရှုကို သူတို့အလိုအတိုင်း အပ်နှံခဲ့သည် (၂၃:၂၄-၂၅)။ “လွှတ်ပေး” ဟူသော စကားလုံးကို ဤနေရာတွင် ငါးကြိမ်သုံးထားပြီး (အပိုဒ် ၁၆၊ ၁၈၊ ၂၀၊ ၂၂၊ ၂၅) ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လွတ်မြောက်ရုံသာမက (၁၃:၁၂) ခွင့်လွှတ်ခြင်းကိုလည်း ဆိုလိုသည် (၆:၃၇၊ မ၊ ၁၈:၂၇)။ ယင်းက ယေရှုသည် ဘာရာဗတစ်ဦးတည်းအတွက်သာမက ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးအတွက် အစားထိုးယူ၍ ကိုယ်တိုင်ယူဆောင်သွားသော ကိုယ်စားခံယဇ်ကို အရိပ်အမြွက်ပြသည် (ရော၊ ၈:၃၂၊ ၂ကော၊ ၅:၁၄-၁၅၊ ၁ယော၊ ၂:၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။

While Pilate did not want a riot to ensue, neither did he want to condemn an innocent man to death. In his third attempt to release Jesus, he twice underscored Jesus’s innocence (Luke 23:22). But the crowds were insistent, crying out loudly (as the demon-possessed had done; Luke 4:33; 8:28). So, when forced to choose between upholding justice or preserving his own position, Pilate chose self-interest: he ordered that Jesus be crucified, released Barabbas, and gave Jesus over to their will (23:24–25). The word for release, used five times in this passage (vv. 16, 18, 20, 22, 25), refers not only to physical deliverance (13:12) but also to forgiveness (6:37; Matt. 18:27), hinting at Jesus’s substitutionary sacrifice in taking the place of not only Barabbas on the cross but of the world (cf. Rom. 8:32; 2 Cor. 5:14–15; 1 John 2:2).

 ²⁶ ကိုယ်တော်ကို ထုတ်သွားကြစဉ်၊ ရှိမုန်အမည်ရှိသော ကုရေနေပြည်သားတယောက်သည် တောရွာမှ လာသည်ကို သူတို့သည်တွေ့လျှင်၊ ဘမ်းဆီး၍ ယေရှုနောက်တော်၌ လက်ဝါးကပ်တိုင်တော်ကို ထမ်းစေကြ၏။
²⁷ နောက်တော်၌ လိုက်သောလူများအပေါင်းတို့တွင်၊ ကိုယ်တော်ကြောင့် ငိုကြွေးမြည်တမ်းသော မိန်းမ အချို့ပါ၏။
²⁸ ထိုသူတို့ကို ယေရှုသည် လှည့်ကြည့်၍၊ ယေရုရှလင်မြို့သမီးတို့၊ ငါ့ကြောင့် မငိုကြွေးကြနှင့်။ မိမိတို့နှင့် မိမိတို့သားများကြောင့် ငိုကြွေးကြလော့။
²⁹ အကြောင်းမူကား၊ မြုံသောမိန်းမသည် မင်္ဂလာရှိ၏။ ပဋိသန္ဓေမယူဘူးသောဝမ်းနှင့် သူငယ်မစို့ဘူး သောသားမြတ်သည် မင်္ဂလာရှိ၏ဟု ပြောရသောနေ့ရက်ကာလရောက်လိမ့်မည်။
³⁰ ထိုအခါ သူတို့က၊ အိုတောင်များတို့၊ ငါတို့အပေါ်သို့ ကျကြပါ။ အိုကုန်းများတို့၊ ငါတို့ကို ဖုံးအုပ်ကြ ပါဟု ခေါ်ကြလိမ့်မည်။
³¹ အကြောင်းမူကား၊ စိမ်းသောအပင်ကို ဤသို့ပြုကြလျှင်၊ ခြောက်သောအပင်၌ အဘယ်သို့ ဖြစ်လိမ့်မည် နည်းဟု မိန့်တော်မူ၏။
³² ထိုအခါ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လူဆိုးနှစ်ယောက် တို့ကိုလည်း သတ်အံ့သောငှါ ထုတ်သွားကြ၏။
³³ ကရာနိအမည်ရှိသောအရပ်သို့ ရောက်ကြသော်၊ ကိုယ်တော်နှင့်တကွ ထိုလူဆိုးတို့ကို လက်ျာတော် ဘက်၌တယောက်၊ လက်ဝဲတော်ဘက်၌တယောက်၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားကြ၏။
³⁴ ယေရှုကလည်း၊ အိုအဘ၊ သူတို့၏ အပြစ်ကိုလွှတ်တော်မူပါ။ သူတို့သည် ကိုယ်ပြုသောအမှုကို မသိကြ ဟု မြွက်ဆိုတော်မူ၏။ အဝတ်တော်ကိုလည်း စာရေးတံချ၍ ဝေဖန်ကြ၏။
³⁵ လူများတို့သည်လည်း ကြည့်ရှုလျက် ရပ်နေကြ၏။ ထိုသူတို့နှင့်အတူ မင်းအရာရှိတို့က၊ ဤသူသည် သူတပါးတို့ကို ကယ်တင်တတ်၏။ ခရစ်တော်တည်းဟူသော ဘုရားသခင် ရွေးချယ်တော်မူသောသူမှန်လျှင် ကိုယ်ကိုကယ်တင်ပါလေစေဟူ၍ ပြက်ယယ်ပြုကြ၏။
³⁶ စစ်သူရဲတို့သည်လည်းလာ၍ ပုံးရည်ကို ကပ်ပေးလျက်၊
³⁷ သင်သည် ယုဒရှင်ဘုရင်မှန်လျှင် ကိုယ်ကို ကယ်တင်လော့ဟူ၍ ပြက်ယယ်ပြုလျက် ဆိုကြ၏။
³⁸ ခေါင်းတော်ပေါ်မှာတပ်၍ အပြစ်ဘော်ပြသော ကမ္ဗည်းလိပ်စာချက်ဟူမူကား၊ ဤသူသည် ယုဒရှင် ဘုရင်ပေတည်းဟု ဟေဗြဲဘာသာ၊ ဟေလသဘာသာ၊ ရောမဘာသာအားဖြင့်ရေး၍ ခေါင်းတော်ပေါ်မှာ တပ် သတည်း။
³⁹ ဆွဲထားသော လူဆိုးနှစ်ယောက်တွင် တယောက်က၊ သင်သည် ခရစ်တော်မှန်လျှင် ကိုယ်ကို၎င်း၊ ငါတို့ ကို၎င်း၊ ကယ်တင်လော့ဟု ကိုယ်တော်ကို ကဲ့ရဲ့၍ ဆိုလေ၏။
⁴⁰ တယောက်မူကား၊ မိမိအဘော်ကိုဆုံးမ၍၊ သင်သည် ဤသူနည်းတူအပြစ်ဒဏ်ခံလျက်ပင် ဘုရားသခင် ကို မကြောက်သလော။
⁴¹ ငါတို့သည် ကိုယ်ပြုမိသောအပြစ်နှင့်အလျောက်ခံရသည်ဖြစ်၍ တရားသဖြင့် ခံရကြ၏။ ဤသူမူကား အဘယ်အပြစ်ကိုမျှ မပြုဟုဆိုပြီးလျှင်၊
⁴² သခင်၊ ကိုယ်တော်သည် နိုင်ငံတော်တည်လျက်ကြွလာတော်မူသောအခါ အကျွန်ုပ်ကို အောက်မေ့ တော်မူပါဟု ယေရှုကို လျှောက်ဆို၏။
⁴³ ယေရှုကလည်း၊ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ယနေ့တွင် သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသုဘုံ၌ရှိလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၃:၂၆-၄၃။ ဘုရင်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားချသည်။ သုံးပါးတူခရစ်ဝင်ကျမ်းအားလုံးတွင် ကုရေနေမြို့သား ရှိမုန်သည် ယေရှု၏လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပိုးခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၂၆)။ ပုံမှန်အားဖြင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားခံရသူများသည် ကိုယ်တိုင်ထမ်းရသည်ဖြစ်ရာ၊ ယေရှုသည် ရိုက်နှက်ခြင်းနှစ်ကြိမ် (မာ၊ ၁၅:၁၅၊ ယော၊ ၁၉:၁) နှင့် ရုပ်ပိုင်း၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆင်းရဲဒုက္ခများကြောင့် ထမ်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ကုရေနေမြို့သား ရှိမုန် (တမန်၊ ၂:၁၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) သည် လယ်ကွင်းမှ ပြန်လာစဉ် ဖြစ်သည်။ ယေရှုနောက်မှ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပိုးလိုက်သွားခြင်းဖြင့် ခရစ်ယာန်များ နေ့စဉ်လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပိုးပြီး ယေရှုနောက်လိုက်ရမည့်အကြောင်း (လု၊ ၉:၂၃) ကို တကယ့်အတိုင်း ပုံဖော်ပြသခဲ့သည်။

23:26–43. The King Is Crucified. All three Synoptic Gospels indicate that a Cyrenian named Simon carried Jesus’s cross (v. 26). Normally, persons being crucified were expected to carry their own cross (or crossbeam), so Jesus must have been unable to carry it due to the physical and emotional suffering He had already undergone, which included two separate scourgings (Mark 15:15; John 19:1). Simon, the Cyrenian (cf. Acts 2:10), was coming from the country. Carrying the cross following Jesus, he modeled in a literal sense what Christians are to do figuratively in taking up their cross daily to follow Jesus (Luke 9:23).

 

လုကာက လူအများအပြား နောက်သို့ လိုက်လာကြပြီး အမျိုးသမီးများသည် ယေရှုအတွက် ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေကြသည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (၂၃:၂၇)။ ယေရှုသည် ထိုအမျိုးသမီးများကို “ယေရုရှလင်မြို့သမီးတို့” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ရာ၊ ရန်သူများက မြို့ကို ဝိုင်းရံပြီး နောက်ဆုံးပျက်စီးမည့်အကြောင်း ကျမ်းစာဟောင်းတွင် ဖော်ပြထားသည်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ဟေရှာ၊ ၁:၈၊ ၃:၁၆-၁၇၊ ယေရမိ၊ ၄:၃၁၊ ၆:၂-၆၊ မြည်တမ်းစကား ၁:၆၊ ၂:၁၀)။ အမျိုးသမီးများသည် ကိုယ်တို့နှင့် ကိုယ်တို့၏သားသမီးများအတွက် ငိုကြွေးရမည်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ရောမတို့က မြို့ကို ပျက်စီးစေမည့် ကြီးစွာသောဘေးဒုက္ခ ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၂၈၊ ၂၁:၂၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည် ထိုနေ့ရက်များတွင် သားသမီးရှိသော မိန်းမများအပေါ် ဘေးဒုက္ခ ကျရောက်မည်ဟု ယခင်က ဆုံးမခဲ့သည့်အတိုင်း (၂၁:၂၃) သားမွေးဖွားခြင်းမရှိသော မိန်းမများသည် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာရရှိမည်ဖြစ်သည်။ အသိမ်းခံရမည့်ကာလတွင် တောင်များကို “ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ပြိုလဲလိုက်ပါ” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်ကို (ဟောရှေ၊ ၁၀:၈) ယေရုရှလင်မြို့ မီးလောင်ပျက်စီးမှုတွင် ထပ်မံအော်ဟစ်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် ကမ္ဘာလုံးပျက်စီးမည့် ကျွန်ုပ်တို့ထံ ကြွလာခြင်းနှင့် ဆင်တူသည် (ဗျာ၊ ၆:၁၆)။ စိမ်းလန်းသောသစ်သား (ယေရှုကို ကိုယ်စားပြု) သည် မီးလောင်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့် ခြောက်သွေ့သောသစ်သား (ယုံကြည်ခြင်းမရှိသော ယေရုရှလင်လူထုကို ကိုယ်စားပြု) သည် ပို၍လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းမည်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ကျမ်းစာဟောင်းတွင် တရားစီရင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ပရောဖက်ပြုချက်ကို ရည်ညွှန်းခဲ့သည် (ယေဇ၊ ၁၇:၂၄)။ သစ်ပင်များသည် လူများကို နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြသည့် သမ္မာကျမ်းစာနှိုင်းယှဉ်ချက်ကို သုံးခဲ့သည် (လု၊ ၃:၇-၂၀ အပေါ်မှတ်ချက်ကိုကြည့်; မ၊ ၇:၁၆-၂၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။

Luke notes that a large crowd of people also trailed behind and also that women were weeping and lamenting for Jesus (23:27). Jesus, in addressing the latter as “daughters of Jerusalem” (v. 28), may have alluded to OT descriptions of the city being surrounded by enemy forces and ultimately destroyed (e.g., Is. 1:8; 3:16–17; Jer. 4:31; 6:2–6; Lam. 1:6; 2:10). The women were to weep for themselves and for their children because of the coming destruction of the city by Rome (Luke 23:28; cf. 21:20). Just as Jesus had previously pronounced a woe on women with children in those days (21:23), the barren and childless women would be blessed because of the horrific events coming on the city. As Jesus indicated, the death wish of those calling to the mountains “Fall on us!” prior to Israel’s destruction by Assyria (Hos. 10:8) would be repeated during the fiery destruction of Jerusalem by Rome, representing in microcosm the global destruction that will occur at the Second Advent (Rev. 6:16). Since the green wood or tree (representing Jesus) is less susceptible to destruction by fire, the dry tree (representing the unbelieving Jerusalemites) would be even more readily consumed. Jesus alluded to an OT judgment oracle (Ezek. 17:24), employing a biblical metaphor whereby trees symbolize people (see commentary on Luke 3:7–20; cf. Matt. 7:16–20).

 

ယေရှုကို အတူလက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားခံရသော ရာဇဝတ်သားနှစ်ဦးကြားတွင် ထားခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၃၃၊ ၂၂:၃၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်လုံးတွင် ဤသို့ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းက ယေရှုသည် အဓိက “ရာဇဝတ်သား” ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ကွပ်မျက်ရာနေရာကို “ဦးခေါင်းခွံ” ဟု ခေါ်သည်။ အာရံအ်ဘာသာဖြင့် “ဂေါလဂေါသ” (မာ၊ ၁၅:၂၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) နှင့် လက်တင်ဘာသာဖြင့် ကလဝရိ (လုကာသုံးသော ဂရိဘာသာ ကရာနိယွန်မှ ဘာသာပြန်ဆိုခြင်း) ဟု ခေါ်သည်။ ယေရှု၏ဆုတောင်းချက် “ခမည်းတော်၊ သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ သူတို့သည် မိမိတို့ပြုမူသမျှကို မသိကြပါ” သည် ထိုသူများအတွက်သာမက ခေတ်အဆက်ဆက် လူအားလုံးအတွက်ဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၃၄)။ သူတို့ (ယေဘုယျအားဖြင့် လူအားလုံးပါဝင်သည်) သည် သူတို့ပြုမူသမျှ၏ အဓိပ္ပာယ်အမှန်ကို မသိကြပေ (တမန်၊ ၃:၁၇)။ ဂရိဘာသာတွင် ဆုတောင်းချက်ကို မိတ်ဆက်သည့် ကြိယာအတိတ်ကာလသည် ယေရှုသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို မတင်မီ ဤစကားကို ပြောခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြပြီး၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်မှ ခုနစ်ခွန်းမြောက် ပထမစကားဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၄၃၊ ၄၆၊ မာ၊ ၁၅:၃၄၊ ယော၊ ၁၉:၂၆၊ ၂၈၊ ၃၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှု၏အဝတ်အစားများကို ခွဲဝေယူကြပြီး ချုပ်လုပ်ထားသော အဝတ်ကို အတွက်ဘဲ ကံစမ်းခဲ့ကြခြင်းသည်လည်း မယ်ရှိယပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၃၄၊ ယော၊ ၁၉:၂၃-၂၄၊ မ၊ ၂၇:၃၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်၊ ဆာ၊ ၂၂:၁၈)။ အုပ်ချုပ်သူများနှင့် စစ်သည်များအားဖြင့် (လု၊ ၂၃:၃၅-၃၆) ယေရှု၏ မယ်ရှိယအမှတ်အသားကို သံသယဝင်စေရန် စာတန်၏ပထမဆုံး သွေးဆောင်မှုကို ထပ်ကြပ်မကွာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ပြက်ယယ်ပြုခြင်းပင်လျှင် ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ပါဟု တောင်းဆိုခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည် (၂၃:၃၅၊ ဆာ၊ ၂၂:၇-၈)။ သို့သော် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ကယ်တင်၍ ရွေးကောက်ခံ ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ (ဟေရှာ၊ ၄၂:၁၊ ၁ပေ၊ ၂:၄-၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ စစ်သည်များသည်လည်း ပြက်ယယ်ပြုကာ ချဉ်ရည်ကို ပေးခဲ့ကြသည် (လု၊ ၂၃:၃၆)။ ယေရှုသည် နာကျင်မှုကို သက်သာစေသော်လည်း စိတ်ကြည်လင်မှုကို ပျက်ပြားစေမည့် ထိုချဉ်ရည်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ စိတ်ကြည်လင်မှု ပျက်ပြားသွားပါက သွေးဆောင်မှုကို ပို၍လွယ်ကူစွာ ခံနိုင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (သုတ္တံ၊ ၂၃:၂၉-၃၅ ကိုကြည့်)။

Placing Jesus between the two criminals who were crucified with Him (Luke 23:33; cf. 22:37), as all four Gospels indicate, identifies Him as the most prominent “transgressor.” The crucifixion site was known as “the Skull”—“Golgotha” in Aramaic (cf. Mark 15:22) and Calvary (from Latin), used to translate the Greek form employed by Luke (Kranion). The prayer of Jesus for His persecutors, “Father, forgive them” (Luke 23:34), was not only for them but also for all people in all times. They (which is general enough to include all) do not know the full significance of their actions (Acts 3:17). The past tense verb in Greek that introduces the prayer in Luke suggests that Jesus spoke this before His cross was lifted up, making it the first of seven utterances from the cross (cf. Luke 23:43, 46; Mark 15:34; John 19:26, 28, 30). Dividing His clothing and casting lots for His well-made tunic (Luke 23:34; John 19:23–24; cf. Matt. 27:35) also fulfilled a messianic prediction (Ps. 22:18). Both through the rulers and the soldiers (Luke 23:35–36) Satan’s initial temptation for Jesus to question His messianic identity was repeated. Even their mockery, calling on Him to save Himself, fulfilled prophecy (23:35; Ps. 22:7–8). But Jesus could not save Himself and still be the elect or chosen Savior (cf. Is. 42:1; 1 Pet. 2:4–6). The soldiers also mocked him and offered him sour wine vinegar (Luke 23:36). Jesus refused it because, although it would have deadened the pain, it would also have impaired His mental faculties and enabled temptation to have more readily overcome Him (see Prov. 23:29–35).

 

ပိလတ်ရေးသော အပြစ်စီရင်ချက်ကြေညာချက်တွင် ကွဲပြားမှုအနည်းငယ်ရှိခြင်းသည် ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်၏ သီးခြားမှတ်တမ်းများကို သက်သေပြသည် (လု၊ ၂၃:၃၈၊ မ၊ ၂၇:၃၇၊ ယော၊ ၁၉:၁၉ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ အပြည့်အစုံမှာ “ဤသူသည် နာဇရက်မြို့သား ယေရှု၊ ဂျူးတို့၏ဘုရင်” ဖြစ်ပြီး လုကာက ဘုရင် (မယ်ရှိယ) အချက်ကို အလေးပေးခဲ့သည်။ ဂရိ၊ လက်တင်၊ ဟေဗြဲ ဘာသာစကားသုံးမျိုးဖြင့် ရေးထားပြီး ဦးခေါင်းအထက်တွင် ဆိုင်းဘုတ်တင်ထားသည်။ ယင်းက ယေရှုသည် မယ်ရှိယဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံခဲ့သလို ဂျူးခေါင်းဆောင်များ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယေရှုကို ငြင်းပယ်ရန် ရောမအုပ်ချုပ်မှုကို အတည်ပြုခဲ့ကြသည် (လု၊ ၂၃:၂-၃)။ ရာဇဝတ်သားတစ်ဦးသည် အုပ်ချုပ်သူများနှင့် စစ်သည်များ၏ ပြက်ယယ်စကားကို ထပ်ဆင့်ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း (အခန်းငယ် ၃၉) ကျန်ရာဇဝတ်သားသည် သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ပြစ်ဒဏ်သည် တရားမျှတသည်၊ သို့သော် ဤသူသည် အဘယ်အမှားမျှ မပြုခဲ့ဟု အတည်ပြုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၁)။ သူသည် ယေရှုကို ဣသရေလ၏ မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ် ယုံကြည်ကြောင်း ဖော်ပြပြီး ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်တွင် အောက်မေ့ပေးပါဟု တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အကောင်းဆုံးလက်ရေးမူများအရ “သခင်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၂)။

Minor variations among the four Gospels as to the posted sign written by Pilate specifying the offense (Luke 23:38) attest to the independence of their separate accounts (cf. Matt. 27:37; John 19:19) and to the part of the full inscription (“This is Jesus of Nazareth, the King of the Jews”) that each author chose to emphasize. Luke chose to emphasize the kingship (Messiah) aspect of the message. It was written in Greek, Latin, and Hebrew and hung above His head for all to see. It simultaneously witnessed to Jesus as the messianic King and to the hypocrisy of the Jewish leaders in affirming Roman rule over Israel in order to reject Him (Luke 23:2–3). Although one of the criminals echoed the taunts of the rulers and soldiers (v. 39), the other one rebuked him and affirmed that their punishment was just but that Jesus had done nothing wrong (v. 41). He expressed faith in Jesus as Israel’s messianic King by asking to be remembered in His kingdom and (according to the best manuscripts) addressing Him as “Lord” (v. 42).

 

ယေရှုသည် ထိုရာဇဝတ်သား၏တောင်းဆိုချက်ကို အလေးအနက်ဖြေကြားပြီး ယနေ့တွင် သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသု့တွင် ရှိလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၃)။ “ပရဒိသု” ဟူသော ဂရိစကားလုံးသည် ယေဘုယျအားဖြင့် “ဥယျာဉ်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း ဧဒင်ဥယျာဉ်သာမက ဘုရားသခင်၏လူများ နေထိုင်မည့် ကောင်းကင်နိုင်ငံကိုလည်း ဆိုလိုနိုင်ပြီး ဤနေရာတွင် နောက်ဆုံးအဓိပ္ပာယ်ကို ရည်ညွှန်းသည် (၂ကော၊ ၁၂:၂-၄၊ ဗျာ၊ ၂:၇)။ ခေတ်သစ်ဘာသာပြန်များတွင် “ယနေ့” (ဆီမေရောန်) မတိုင်မီ ပုဒ်ဖြတ်ထားသော်လည်း လုကာ၏ပုံမှန်အနေဖြင့် “ယနေ့” ကို ကြိယာနောက်တွင် ထားတတ်သည်ကို လျစ်လျူရှုထားခြင်းဖြစ်သည် (လု၊ ၂:၁၁၊ ၅:၂၆၊ ၁၃:၃၂-၃၃ စသည်၊ တရားဟော ၄:၁၊ ၁၁:၂၆၊ ၃၀:၁၈၊ ဆီပ်တူအာဂျင်တက်စ် ကိုကြည့်)။ အစောဆုံးလက်ရေးမူများတွင် ပုဒ်ဖြတ်များ ပုံမှန်မပါသော်လည်း အစောဆုံးဘာသာပြန်တစ်ခုဖြစ်သော ကျူရေတွန်ယန်ဆီးရီယက် (ဘီစီ ၂ ရာစု) တွင် “ယနေ့ ငါသည် သင့်အား ပြောသည်မှာ…” ဟု ဘာသာပြန်ထားသည်။ ယင်းသည် ယောဟန်မှတ်တမ်းအရ တနင်္ဂနွေနေ့ မာရိမာဂဒလမြို့သူအား ပေါ်ထွန်းပြီးမှ ကောင်းကင်သို့ မတက်သေးကြောင်း (ယော၊ ၂၀:၁၇) နှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် ယနေ့တွင် အရာအားလုံး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသု့၌ ရှိလိမ့်မည်ဟု အတည်ပြုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

Jesus replied emphatically to the thief’s request and told him that he would be with Him in paradise (v. 43). The Greek word translated “paradise” (paradeisos) generally means “garden,” but it can refer to Eden as well as to heaven as the future dwelling place of God’s people (2 Cor. 12:2–4; Rev. 2:7), and the latter is clearly the meaning here. Although modern versions place the comma before the word “today” (sēmeron), as if Jesus promised that He and the penitent thief would be in heaven later that day, such punctuation ignores Luke’s predominant tendency of placing sēmeron after the verb it modifies (e.g., Luke 2:11; 5:26; 13:32–33; etc.; cf. Deut. 4:1; 11:26; 30:18, LXX). Interestingly, while the earliest manuscripts do not regularly include traditional punctuation marks (punctuation did not become common until the sixth and seventh centuries), an early version (the Curetonian Syriac, ca. second century), translates it: “I say today to you …” This agrees with John’s record that Jesus did not ascend to heaven until sometime after His appearance to Mary Magdalene on Sunday (John 20:17). Thus Jesus, on this day, assured the man that, even though all seemed hopeless, he would be with Him in paradise.

 ⁴⁴ ထိုအချိန်သည် မွန်းတည့်အချိန်လောက်ဖြစ်၍ သုံးချက်တီးအချိန်တိုင်အောင် မြေတပြင်လုံး၌ မှောင် မိုက်အတိ ဖြစ်လေ၏။
⁴⁵ နေအရောင်ကွယ်ပျောက်လေ၏။ ဗိမာန်တော်၏ ကုလားကာသည် နှစ်ဖြာကွဲလေ၏။
⁴⁶ ယေရှုသည်လည်း ကြီးသောအသံနှင့် ကြွေးကြော်တော်မူပြီးလျှင်၊ အိုအဘ၊ အကျွန်ုပ်စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်တော်လက်၌ အကျွန်ုပ်အပ်ပါ၏ဟု မိန့်တော်မူလျက် အသက်ချုပ်တော်မူ၏။
⁴⁷ ထိုအခြင်းအရာတို့ကို တပ်မှူးသည်မြင်လျှင်၊ စင်စစ်ဤသူသည် ဖြောင့်မတ်သောသူမှန်ပေ၏ဟုဆို၍ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းလေ၏။
⁴⁸ ထိုအမှုကို အကြည့်အရှုလာသောသူအပေါင်းတို့သည် ထိုအခြင်းအရာများကိုမြင်လျှင်၊ ရင်ပတ်ကို ခတ်၍ ပြန်သွားကြ၏။
⁴⁹ ဂါလိလဲပြည်မှ နောက်တော်သို့လိုက်လာသော မိန်းမတို့နှင့် ကိုယ်တော်ကို သိကျွမ်းသောသူအပေါင်း တို့သည်လည်း အဝေးကကြည့်ရှု၍ ရပ်နေကြ၏။

၂၃:၄၄-၄၉။ ယေရှု၏သေခြင်း၏ထူးခြားချက်။ သုံးခုသောဗျာဒိတ်ရှင်ခရစ်ဝင်ကျမ်းအားလုံးတွင် ဆဋ္ဌမအချိန် (နေ့လယ်စာ) မှ နဝမအချိန် (နေ့လွဲ ၃ နာရီ) အထိ သုံးနာရီတိတိ အမှောင်ကျခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၄၄)။ ဤကဲ့သို့ ကြာရှည်သောအမှောင်သည် နေကြတ်ခြင်းကဲ့သို့ သဘာဝအကြောင်းတရားဖြင့် ရှင်းပြမရနိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ အပြစ်ရှိသူများအတွက် အစားထိုးအဖြစ် ခရစ်တော်သေဆုံးခြင်းတွင် ဘုရားသခင်ပါဝင်တော်မူသည်ကို အဓိပ္ပာယ်ဆောင်သည် (၂ ကောရိန်သု ၅:၁၉၊ ၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုနည်းတူစွာ ဗိမာန်တော်၏ နှစ်ထပ်ကန့်လန့်ကာသည် “အပေါ်စီးမှ အောက်ခြေအထိ” ဆွဲကားချခံရခြင်း (မာကု ၁၅:၃၈) သည် ခရစ်တော်၏သေခြင်းတွင် ပုံသေမှုနှင့် ပြည့်စုံမှုဆုံခဲ့ပြီး ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ယဇ်တင်ခြင်းကို အဆုံးသတ်စေခဲ့သည်ကို အဓိပ္ပာယ်ဆောင်သည် (ဒံယေလ ၉:၂၇)။ လုကာက ယေရှု၏အမှုတော်စတင်ချိန်ကို ဘုရားသခင်နှစ် ၂၇ ခုနှစ်တွင်ဟု သတ်မှတ်ထားပြီး (လုကာ ၃:၁-၆ အပိုဒ်အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ) ယောဟန်က အနှစ်သုံးနှစ်ခွဲကြာသည်ဟု ဖော်ပြထားသဖြင့် ခရစ်တော်သည် သင့်တော်သောအချိန်၌ (ရောမ ၅:၆)၊ အနှစ်ခုနစ်ဆယ်မြောက်အပတ်၏အလယ်တွင် (ဒံယေလ ၉:၂၇) ဘုရားသခင်နှစ် ၃၁ ခုနှစ် နွေဦးရာသီတွင် ကားတိုင်ပေါ်မှ နောက်ဆုံးစကားကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းစကားဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ မိမိဝိညာဉ်ကို ခမည်းတော်၏လက်တော်သို့ အပ်နှံခဲ့သည် (လုကာ ၂၃:၄၆၊ ဆာလံ ၃၁:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

23:44–49. The Uniqueness of Jesus’s Death. All three Synoptic Gospels describe three hours of darkness (v. 44) from the sixth hour (noon) until the ninth hour (3:00 p.m.). This long period of darkness cannot be explained from natural causes, such as a solar eclipse; it signified God’s involvement in Christ’s death as the substitute for sinners (cf. 2 Cor. 5:19, 21). Similarly, the tearing of the temple’s veil into two pieces “from top to bottom” (Mark 15:38) signified that type had met antitype in the death of Christ, thus bringing “an end to sacrifice and offering” (Dan. 9:27). Based on Luke’s dating of the beginning of Jesus’s ministry to A.D. 27 (see commentary on Luke 3:1–6) and a length of three and a half years as suggested by John, Christ’s death occurred at the appropriate time (Rom. 5:6), in the middle of the seventieth week (Dan. 9:27) in the spring of A.D. 31. His final words, spoken from the cross just before His death, were words of faith and submission: He committed His spirit into His Father’s hands (Luke 23:46; cf. Ps. 31:5).

 

လုကာ၏ဖော်ပြချက်တွင် ယေရှု၏သေခြင်းကို လူမျိုးပေါင်းစုံ၏ တုံ့ပြန်မှုများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ကြီးကြပ်နေသော ရာခံတပ်မှူးသည် အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကာ ယေရှုသည် ဖြောင့်မတ်သောလူဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ခြင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည် (လုကာ ၂၃:၄၇)။ ပွဲကြည့်ရန် လာရောက်သော လူအများအပြားသည် အမှောင်နှင့် ငလျင်ကို ဘုရားသခင်၏မနှစ်သက်ခြင်း၏ နိမိတ်လက္ခဏာများအဖြစ် နားလည်ကာ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ပုတ်ကြသည် (အခန်းငယ် ၄၈)။ ဤသည်မှာ အပြစ်မရှိသောလူကို သေဒဏ်ပေးရန် ပါဝင်ခဲ့မှုအတွက် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် နောင်တရခြင်း၏ လက္ခဏာဖြစ်သည် (၁၈:၁၃၊ ဇာခရိ ၁၂:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် သူ၏မိတ်ဆွေများနှင့် အသိမိတ်ဆွေများသည် အနီးအနားမှ ကြည့်ရှုနေကြပြီး ဤသေဆုံးနေသောသူများနှင့် အကွာအဝေးကို ထားရှိနေကြသည် (လုကာ ၂၃:၄၉)။

Luke’s account records diverse reactions to Jesus’s death. The centurion, who was overseeing the crucifixion and had thus watched everything, glorified God and expressed faith in Jesus as a righteous man (Luke 23:47). The large crowd who had come to watch the spectacle and recognized the darkness and the earthquake as signs of divine displeasure “beat their breasts” (v. 48), a sign of mourning and repentance over their role in condemning to death an innocent man (cf. 18:13; Zech. 12:10). But His friends and acquaintances watched and remained at a distance from these dying men (Luke 23:49).

⁵⁰ ထိုအခါ ယုဒပြည်အရိမဿဲမြို့သား ယောသပ်အမည်ရှိသော လွှတ်အရာရှိတယောက်သည်၊ အခြား သော လွှတ်အရာရှိတို့၏ တိုင်ပင်စီရင်ခြင်းကို ဝန်ခံသောသူမဟုတ်၊
⁵¹ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို မြော်လင့်သော သူတော်ကောင်းသူတော်မြတ်ဖြစ်သည်နှင့် ပိလတ်မင်းထံ သို့ဝင်၍၊
⁵² ယေရှု၏အလောင်းတော်ကို တောင်းလေ၏။
⁵³ အလောင်းတော်ကို ချ၍ ပိတ်ချောနှင့် ပတ်ရစ်ပြီးလျှင်၊ တယောက်ကိုမျှ မသင်္ဂြိုဟ်ဘူးသော ကျောက် သင်္ချိုင်းတွင်း၌ ထားလေ၏။
⁵⁴ ထိုနေ့ကား အဘိတ်နေ့ဖြစ်၍ ဥပုသ်နေ့အချိန် နီးသတည်း။
⁵⁵ ဂါလိလဲပြည်က ကိုယ်တော်နှင့်အတူလာသောမိန်းမများသည် သင်္ချိုင်းတော်ကို၎င်း၊ အလောင်းတော်ကို အဘယ်သို့ ထားသည်ကို၎င်း အကြည့်အရှု လိုက်လာကြ၏။
⁵⁶ ထိုနောက်မှ ပြန်သွားပြီးလျှင် ဆီမွှေးနှင့် နံ့သာမျိုးကို ပြင်ဆင်၍ ပညတ်တော်အတိုင်း ဥပုသ်နေ့၌ အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေကြ၏။

 

၂၃:၅၀-၅၆။ ယေရှုကို ယောသပ်၏ဂူတွင်း သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးခုလုံးတွင် ယောသပ်အမည်ရှိသူတစ်ဦးသည် ပိလတ်ထံမှ ယေရှု၏အလောင်းကို ယူခွင့်တောင်းခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၅၀၊ ၅၂)။ ရှိမုန်ကဲ့သို့ပင် သူသည် ဘုရားကြောက်သောလူကောင်းဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို စောင့်မျှော်နေသူဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅၀-၅၁၊ လုကာ ၂:၂၁-၄၀ အပိုဒ်အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ သူသည် ယေရှုကို စစ်ဆေးခဲ့သော စွန်နဟက်ဒရင်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။ သို့သော် လုကာက သူသည် သူတို့၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောမတူခဲ့ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည်။ ဤသည်မှာ အစည်းအဝေးများတွင် လူအားလုံးကို ဖိတ်ကြားခြင်းမပြုခဲ့ခြင်းကို ဆိုလိုပေမည် (ယောဟန် ၇:၅၀-၅၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယောသပ်သည် လျှို့ဝှက်တပည့်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၉:၃၈)၊ နိကောဒင်မုတ်ကဲ့သို့ပင် (ယောဟန် ၁၉:၃၉)။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် စွန်နဟက်ဒရင်အဖွဲ့တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခြင်းဖြင့် ယေရှုကို ပိုမိုကူညီနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြပေမည်။ ယခုမူ တပည့်များမှာ ပုန်းရှောင်နေချိန် (ယောဟန် ၂၀:၁၉) သူတို့သည် ရဲဝံ့စွာ ရှေ့ထွက်လာခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၉:၃၈-၄၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နောက်ပိုင်းတွင် တမန်တော်များ၏ ဝိညာဉ်တော်ပြည့်ဝသော သက်သေခံချက်ကြောင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ဖာရိရှဲများစွာတို့လည်း အလားတူပြုကြလိမ့်မည် (တမန်တော် ၆:၇၊ ၁၅:၅)။

23:50–56. Jesus Is Buried in Joseph’s Tomb. All four Gospels mention that a man named Joseph requested permission from Pilate to take the body of Jesus (vv. 50, 52). Like Simeon, he was a devout man and was waiting for the kingdom of God (vv. 50–51; see commentary on Luke 2:21–40); he was also a member of the Sanhedrin that examined Jesus. Luke adds, though, that he had not consented to their decision, which may mean that not all were invited to be present at the trials (cf. John 7:50–53). Joseph was a secret disciple (John 19:38), as was Nicodemus (John 19:39). Both men probably hoped that they could help Jesus more by remaining on the Sanhedrin than risking exclusion from it by confessing Him openly. Now, unlike the apostles, who were in hiding (John 20:19), they boldly came forward (cf. John 19:38–42). Later, as a result of the apostles’ Spirit-filled witness to Jesus’s resurrection and fulfillment of Israel’s messianic hopes, many priests and Pharisees would do the same (Acts 6:7; 15:5).

 

ပထမရာစုနှစ် ဣသရေလပြည်တွင် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းဆိုသည်မှာ အလောင်းကို သဘာဝကျောက်ဆောင်ထဲထွင်းထားသော အခန်းငယ်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်သွင်းခြင်းဖြစ်သည်။ အလောင်းပုပ်သိုးသွားသောအခါ အရိုးများကို စုဆောင်းပြီး မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ ပုံပြီးထပ်မံသင်္ဂြိုဟ်သည် သို့မဟုတ် ထုံးကျောက်သေတ္တာထဲသို့ ထည့်သည်။ ယေရှု၏သင်္ချိုင်းဂူသည် အခန်းနှစ်ခန်းပါသော ထိုခေတ်ပုံစံအတိုင်းဖြစ်ပြီး ဝင်ရန်ငုံ့ရသဖြင့် ရိုမန်ကက်သလစ်ဘုရားကျောင်းရှိ သမိုင်းဝင်သန့်ရှင်းသောဂူ (Holy Sepulchre) ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးဖြစ်သည် (ယောဟန် ၂၀:၅၊ ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ရှေးဟောင်းသုတေသနတွေ့ရှိချက်များအရ ဤဂူသည် ပထမရာစုနှစ်မြို့ရိုးပြင်ပတွင်ရှိပြီး သမ္မာကျမ်းစာနှင့်ကိုက်ညီသည် (ယောဟန် ၁၉:၂၀၊ ၄၂၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၁၂)။ အနီးတွင် ကျောက်ထဲထွင်းထားသော ဂူများတွေ့ရှိရသဖြင့် ပထမရာစုနှစ်သင်္ချိုင်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ အမျိုးသမီးအချို့ (မာကု ၁၅:၄၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သည် ပြင်ဆင်ရက်နေ့ (သောကြာ) ဖြစ်ပြီး ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့လာမည်ဖြစ်သောကြောင့် ယေရှု၏အလောင်းကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ ပြင်ဆင်ပေးနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ (လုကာ ၂၃:၅၄)။ သူတို့သည် ဂူ၏နေရာကို မှတ်သားပြီး နောက်မှသုံးရန် နံ့သာမျိုးနှင့် ရနံ့ဆီများကို ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၅၆)။ လုကာ၏ “ပညတ်တော်အတိုင်း ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့တွင် အနားယူကြသည်” ဟူသော မှတ်ချက်က နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်များသည် ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့ကို သတ္တမနေ့ (စနေနေ့) တွင်ပင် ဆက်လက်စောင့်ထိန်းနေကြဆဲဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

Burial in first-century Israel involved placing the body into a small cavity cut into a natural rock outcropping. Once the body decomposed, the bones would be gathered and reburied in a pile with other deceased family members or placed in a limestone box called an ossuary. The burial place of Jesus is most probably the traditional site, known as the Holy Sepulcher, because its two-chamber design was typical of that period and it is necessary to stoop down to enter (cf. John 20:5, 11). Archeological findings (regarding the location of the tomb, see in “Archaeology and the Bible,” p. 91) have also indicated that the Holy Sepulcher was located just outside the first-century city wall, as the Bible suggests (John 19:20, 42; Heb. 13:12). It was a first-century burial site, as evidenced by tombs cut into the rock nearby. Certain women (cf. Mark 15:47), unable to honorably prepare Jesus’s body for burial as they wished because it was the Preparation Day (Friday) and the Sabbath was approaching (Luke 23:54), took note of the tomb’s location and then prepared spices and fragrant oils or perfumes (v. 56) for later use. Luke’s comment that they rested on the Sabbath according to the commandment suggests that many years later the early Christians were still observing the Sabbath on the seventh day (Saturday).1 ထိုအခါ မင်းအရာရှိအပေါင်းတို့သည်ထ၍ ကိုယ်တော်ကို ပိလတ်မင်းထံသို့ ဆောင်သွားကြပြီးလျှင်၊

² ဤသူသည် ပြည်သူပြည်သားများကို လှည့်ဖြား၍၊ မိမိသည် ခရစ်တော်တည်းဟူသော ရှင်ဘုရင်ဖြစ် ကြောင်းကိုဆိုလျက်၊ ကဲသာဘုရင်ကို အခွန်မဆက်နှင့်ဟု မြစ်တားသည်ကို အကျွန်ုပ်တို့တွေ့ပါပြီဟု အပြစ်တင် ကြ၏။
³ ပိလတ်မင်းက၊ သင်သည် ယုဒရှင်ဘုရင်မှန်သလောဟု ယေရှုကိုမေးလျှင်၊ မင်းကြီးမေးသည်အတိုင်း မှန်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴ ပိလတ်မင်းက၊ ဤသူ၌ အဘယ်အပြစ်ကိုမျှ ငါမတွေ့ဟု ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့နှင့် လူအပေါင်းတို့ အား ပြောဆိုလျှင်၊
⁵ ထိုသူတို့သည် သာ၍ ပြင်းစွာသောအသံနှင့် ဟစ်ကြော်လျက်၊ ဤသူသည် ဂါလိလဲပြည်မှစ၍ ဤ အရပ်တိုင်အောင် ယုဒပြည်၌ အနှံ့အပြားဆုံးမဩဝါဒပေး၍ လူများကိုနှိုးဆော်သောသူဖြစ်ပါသည်ဟု လျှောက် ဆို ကြ၏။
⁶ ပိလတ်မင်းသည် ဂါလိလဲဟူသောစကားကိုကြားလျှင်၊ ထိုသူသည် ဂါလိလဲလူဖြစ်သလောဟု မေးမြန်း ၍၊
⁷ ဟေရုဒ်မင်းပိုင်သော သူဖြစ်သည်ကို သိသောအခါ ထိုမင်းထံသို့ ပို့စေ၏။ ထိုအခါ ဟေရုဒ်မင်းသည် ယေရုရှလင်မြို့၌ ရှိသတည်း။
⁸ ထိုမင်းသည် ယေရှုကိုမြင်လျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိ၏။ အကြောင်းမူကား၊ အထက်က သိတင်း တော်များကိုကြား၍၊ ကိုယ်တော်ကိုမြင်ခြင်းငှါ ကြာမြင့်စွာ အလိုရှိသည်ဖြစ်၍၊ ပြတော်မူသော နိမိတ်လက္ခဏာ တစုံတခုကို မြင်ရမည်ဟု မြော်လင့်လျက်နေ၏။
⁹ ထိုအခါ ဟေရုဒ်မင်းသည် ကိုယ်တော်ကို များစွာမေးမြန်းသော်လည်း အဘယ်စကားကိုမျှ ပြန်တော် မမူ။
¹⁰ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးနှင့် ကျမ်းပြုဆရာတို့သည် ထ၍ ပြင်းထန်စွာ အပြစ်တင်ကြ၏။
¹¹ ဟေရုဒ်မင်းသည် စစ်သူရဲတို့နှင့်တကွ ကိုယ်တော်ကို မခန့်မညားဘဲ ပြက်ယယ်ပြု၍ တင့်တယ်သော အဝတ်ကို ဝတ်စေပြီးမှ ပိလတ်မင်းထံသို့ ပို့ပြန်စေ၏။
¹² ထိုနေ့၌ ပိလတ်မင်းနှင့် ဟေရုဒ်မင်းတို့သည် အချင်းချင်းအဆွေဖွဲ့ကြ၏။ အထက်က ရန်ဘက်ဖြစ်ကြ သတည်း။

၂၃:၁–၁၂ ပလတ်ရှေ့တွင် စစ်ဆေးခြင်း၊ ဟေရဒ်ရှေ့တွင် စစ်ဆေးခြင်း။ ရောမဥပဒေအရ သေဒဏ်ပေးရန် ရှင်ဟေရဒ်ကောင်စီက အခွင့်မရှိသောကြောင့် (ယော ၁၈:၃၁) ယေရှုကို ပလတ်ထံ ခေါ်ဆောင်သွား၏ (လု ၃:၁ ကိုကြည့်)။ ပလတ်၏ ရုံးစိုက်ရာ ကဲသရိမှမဟုတ်၊ ပွဲကြီးများအတွင်း အထူးလာရောက်နေထိုင်သော ယေရုရှလင်တွင် ရှိ၏။ အမှုကို အလေးအနက်ထားကြောင်း ပလတ်အား အထင်အရှားပြရန် ကောင်စီတစ်ခုလုံး လိုက်ပါလာ၏ (၂၃:၁)။ စွပ်စွဲချက် သုံးခုမှာ လူမျိုးကို လှည့်ဖြားခြင်း (၂၃:၁၄၊ တမန် ၁၃:၈၊ ၁၀၊ ၂၀:၃၀ နှင့် နှိုင်း)၊ ကဲသာမင်းသို့ အခွန်မပေးရန် တားမြစ်ခြင်း၊ ခရစ်တော်မင်းဟု ကိုယ်ကိုခေါ်ဆိုခြင်း တို့ဖြစ်၏။ ပထမချက်သည် ဘာသာရေးကိစ္စဖြစ်၍ ပလတ်စိတ်မဝင်စားနိုင်။ ဒုတိယချက်မှာ လုံးဝမှား၍ ယေရှုက ဆန့်ကျင်ဘက်သွန်သင်ခဲ့၏ (လု ၂၀:၂၅)။ တတိယချက်သည် ရောမအာဏာကို တိုက်ရိုက်ခြိမ်းခြောက်နိုင်သောကြောင့် အလေးအနက်ဆုံး။ ပလတ်က ယေရှုကို “ယုဒလူမျိုး၏ မင်းကြီးဟုတ်လော” ဟု မေး၏။

23:1–12. Jesus Is Tried by Pilate, Then by Herod. Since Roman law did not permit the Sanhedrin to convict on capital offenses (John 18:31), Jesus was brought to Pilate (see Luke 3:1). Although Pilate’s headquarters was in Caesarea, he resided in Jerusalem during major festivals to maintain order. To make the greatest possible impression on Pilate as to the seriousness of the case, the whole council came (Luke 23:1), bringing three charges: misleading the nation (cf. 23:14; Acts 13:8, 10; 20:30), hindering the payment of taxes to Caesar, and claiming to be the Messiah, a king. The first charge was purely a religious matter in which Pilate would have had no interest, but it provided grounds for discrediting Jesus to the populace. The second charge was purely false as Jesus had maintained the opposite (Luke 20:25). The third charge was the most serious because it could have directly threatened Roman authority and control over Israel. Not surprisingly, then, this was the charge Pilate focused on, asking Jesus whether He was the King of the Jews.

 

ယေရှုသည် ပလတ်တွေးနေသော မင်းမဟုတ်၊ သို့သော် ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်။ ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ ပရောဖက်ပြုထားသော မယ်တော်မင်းကို ပြည့်စုံစေနေ၏ (၂:၄၊ ၁၁ ကိုကြည့်)။ ဧဝံဂေလိလေခုအားလုံးတွင် ပလတ်၏ မေးခွန်းသည် တူညီ၏။ ယေရှု၏ အဖြေ “သင်ဆိုသည်အတိုင်း ဖြစ်၏” သည် အတည်ပြုခြင်းဖြစ်၏ (၂၃:၃)။ ယောဟန်အရ ယေရှု၏ နိုင်ငံတော်သည် ဤလောကမှမဟုတ်သောကြောင့် ပလတ်က အပြစ်မတွေ့ဟု ဆုံးဖြတ်၏ (ယော ၁၈:၃၃–၃၈၊ ၁၉:၈–၁၁)။ သူတို့လိုချင်သော ရလဒ်မရသောကြောင့် ယုဒခေါင်းဆောင်များက ဂါလိလဲမှစ၍ ယုဒပြည်တစ်ခွင် ရောမအစိုးရဆန့်ကျင်ရန် လှုံ့ဆော်သည်ဟု ပိုမိုစွပ်စွဲကြ၏ (၂၃:၅)။ ယေရှုသွန်သင်ချက်သည် နေရာတိုင်းတွင် လှုပ်ရှားမှုဖြစ်စေသော်လည်း ရောမအုပ်စိုးမှုကို ပုန်ကန်ရန်မဟုတ်၊ ယုဒအဖွဲ့အစည်းက အမှန်ကို အမြဲလှည့်ဖြားခဲ့၏။ ယေရှုသည် ဂါလိလဲလူဟု ကြားသိရသောအခါ ပလတ်က ဟေရဒ်ထံ လွှဲပြောင်းပို့ဆောင်၏။ ဟေရဒ်သည် ပသခါပွဲအတွက် ယေရုရှလင်တွင် ရှိနေ၏ (၂၃:၆–၇)။

Jesus was not a king in the sense that Pilate was thinking of, but to deny it would have been unthinkable because Jesus was fulfilling the prophetic hopes of a messianic king from the line of David (see 2:4, 11). All four Gospel accounts agree exactly on Pilate’s question, which could be taken pejoratively, “You are the King of the Jews?” Jesus’s reply, “It is as you say,” or “You have said so” is affirmative (23:3), as John’s account (John 18:33–38) also indicates. Pilate did not consider Jesus’s kingdom to be a threat because He defined His kingdom as not of this world, and consequently, Pilate said that he found no legal basis for action against Jesus (John 18:33–38; 19:8–11). Not getting the result they wanted, the Jewish leaders pressed Pilate by accusing Jesus of inciting religious enthusiasm against Roman rule throughout all Judea, even as far as Galilee (Luke 23:5). It is true that Jesus’s teaching created a stir everywhere He went, but not in order to foment rebellion against Roman rule. The Jewish establishment consistently twisted the truth. On hearing that Jesus was a Galilean, Pilate sent Him to Herod, who was in Jerusalem for the Passover (vv. 6–7).

 

ယေရှုသည် အံ့ဖွယ်အမှုများပြုလုပ်သူအဖြစ် ကျော်ကြားလာသဖြင့် ဟေရှုဒ်သည် သူ့ကိုကြည့်လိုစိတ်ဖြင့် အချိန်ကြာရှည်စွာ စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။ ယခင်က ဟေရှုဒ်သည် သူခေါင်းဖြတ်သတ်ခဲ့သော ယောဟန်ခရစ်ဝင်ဆရားသည် ယေရှုအဖြစ် ရှင်ပြန်ထမြောက်လာသည်ဟု ထင်မှားကာ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ဖူးသည် (မာ၊ ၆:၁၆)။ ယေရှုကို သတ်နိုင်သည်၊ လွှတ်နိုင်သည့် သူ့အာဏာကို သတိပေးလျက်၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန် ထူးခြားသော နိမိတ်လက္ခဏာ (အံ့ဖွယ်တစ်ခု) ပြုလုပ်ရန် ဟေရှုဒ်က တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဟေရှုဒ်သည် မေးခွန်းများစွာဖြင့် ဆက်တိုက်မေးမြန်းသော်လည်း ယေရှုသည် တစ်ခွန်းမျှ မဖြေခဲ့ပေ (၂၃:၉)။ ပရောဖက်ကြီးဆုံးသောသူ ယောဟန်ကို လည်ပင်းဖြတ်သတ်ခြင်းဖြင့် အသံတိတ်သွားစေပြီးသောအခါ၊ ဟေရှုဒ်သည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကို သူ့အလိုအတိုင်း အပျော်သဘောဆက်ဆံရန် အခွင့်အရေးကို ထပ်မရရှိတော့ချေ။ တိတ်ဆိတ်မှုကြောင့် စိတ်ဆိုးမာန်တက်သဖြင့် ဟေရှုဒ်နှင့် သူ့စစ်သည်များသည် ယေရှုကို ခမ်းနားသောဝတ်လည်ကို ဝတ်ဆင်ပေးကာ ရယ်စရာကောင်းအောင် ပြုကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ယေရှုသည် ဘုရင်ဖြစ်သည်ဟူသော အယူအဆကို ပြက်ယယ်ပြုကြသည် (မာ၊ ၁၅:၁၇-၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ပိလတ်သည် ယေရှုသည် ဟေရှုဒ်၏တရားစီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေထဲတွင် ရှိသည်ဟု ယူဆ၍ ဟေရှုဒ်က ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဟေရှုဒ်က ယေရှုကို ပိလတ်ထံ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၁၁)။ သို့သော်လည်း ပိလတ်၏ အဆင်ပြေစေရန်ပြုလုပ်သော အပြုအမူကို လေးစားမှုဟု ယူဆခဲ့ကြပြီး ထိုနေ့မှစ၍ သူတို့နှစ်ဦးသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သွားကြသည် (အပိုဒ် ၁၂)။

Jesus’s renown as a miracle worker had spread far and wide, which led Herod to want to see Him for a long time. Earlier, Herod had feared that John the Baptist, whom he had beheaded, had risen from the dead in the person of Jesus (Mark 6:16). Reminding Jesus of his power to condemn or release, he urged Jesus to perform some spectacular sēmeion (“miracle” or “sign”; cf. Luke 11:16) to save Himself. Herod peppered Him with questions, but Jesus did not answer (23:9). Having already silenced the greatest of prophets with the execution of John, Herod would receive no further opportunity to engage with divinity for his trifling purposes. Offended by the silence, Herod and his soldiers ridiculed Jesus by clothing Him in an elaborate robe, mocking the idea of His being a king (cf. Mark 15:17–20). Pilate had hoped that Herod would deal with Jesus, since He belonged to his jurisdiction, but Herod returned Him to Pilate (Luke 23:11). Nevertheless, Pilate’s expedient gesture was interpreted as a show of respect, and they became friends (v. 12).

¹³ တဖန် ပိလတ်မင်းသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊
¹⁴ ပြည်သူပြည်သားများကို ပုန်ကန်စေသောသူကဲ့သို့ ဤလူကို သင်တို့သည် ငါ့ထံသို့ ပို့ဆောင်ကြသည် ဖြစ်၍၊ သင်တို့ရှေ့မှာ ငါစစ်ကြောသော်လည်း၊ သင်တို့ တင်သောအပြစ်တစုံတခုကိုမျှ သူ၌ငါမတွေ့။
¹⁵ ဟေရုဒ်မင်းသည်လည်းမတွေ့။ ထိုမင်းထံသို့ ငါပို့စေပြီ။ ဤသူသည် အသေသတ်ခြင်းကို ခံထိုက်သော အမှုတစုံတခုကိုမျှ မပြု။
¹⁶ ထိုကြောင့် သူ့ကို ငါဆုံးမ၍ လွှတ်မည်ဟု ဆိုလေ၏။
¹⁷ ထိုပွဲ၌ လူများတို့အား တစုံတယောက်သောသူကို မလွှတ်ဘဲမနေရသတည်း။
¹⁸ လူအပေါင်းတို့က၊ ထိုသူကို ထုတ်ပါလော့။ အကျွန်ုပ်တို့အား ဗာရဗ္ဗကို လွှတ်ပါလော့ဟု တညီတညွတ် တည်း ဟစ်ကြော်ကြ၏။
¹⁹ ထိုဗာရဗ္ဗကား၊ မြို့၌ ပုန်ကန်ခြင်းအပြစ်၊ လူအသက်ကို သတ်ခြင်းအပြစ်ကြောင့် ထောင်ထဲ၌ လှောင် ထားသောသူဖြစ်သတည်း။
²⁰ ပိလတ်မင်းသည် ယေရှုကို လွှတ်ချင်သောကြောင့် သူတို့အားတဖန်ပြောဆိုလေ၏။
²¹ သူတို့ကလည်း၊ ထိုသူကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားပါ။ ရိုက်ထားပါဟု ဟစ်ကြော်ကြ၏။
²² ပိလတ်မင်းက၊ ထိုသူသည် အဘယ်အပြစ်ကို ပြုဘိသနည်း။ သေထိုက်သောအပြစ်တစုံတခုမျှ သူ၌ ငါမတွေ့။ ထိုကြောင့် သူ့ကို ငါဆုံးမ၍ လွှတ်မည်ဟု သုံးကြိမ်မြောက်အောင်ဆိုလျှင်၊
²³ လူများတို့သည် ထိုသူကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားစေခြင်းငှါ ကြီးစွာသောအသံနှင့် ကျပ်ကျပ် တောင်းသဖြင့်၊ သူတို့၏အသံနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့၏အသံသည် နိုင်လေ၏။
²⁴ ပိလတ်မင်းသည်လည်း သူတို့တောင်းသည့်အတိုင်း ဖြစ်စေခြင်းငှါ စီရင်၍၊
²⁵ ပုန်ကန်ခြင်းအပြစ်၊ လူအသက်ကိုသတ်ခြင်းအပြစ်ကြောင့် ထောင်ထဲမှာ လှောင်ထားသောသူကို လူ များတောင်းသည်အတိုင်း လွှတ်ပြီးမှ၊ ယေရှုကို သူတို့ အလိုသို့ အပ်လိုက်လေ၏။ 

၂၃:၁၃-၂၅။ ယေရှုသည် ဘာရာဗကို အစားထိုးယူခဲ့သည်။ ပိလတ်သည် ဂျူးလူမျိုးတို့၏ အဓိကအလွှာသုံးရပ်မှ ကိုယ်စားလှယ်များကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ (ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ)၊ မြို့ပြန်ခေါင်းဆောင်များ (အုပ်ချုပ်သူများ) ဖြစ်သည့် အသင့်လူကြီးများနှင့် ကျမ်းတတ်ပညာရှင်များ (၂၂:၆၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)၊ နှင့် လူထုအများတို့ပင် ဖြစ်သည်။ ယေရှုကို စွပ်စွဲခဲ့သော အပြစ်သုံးမျိုးအနက် ပိလတ်သည် သူ့အမြင်အရ အဆိုးဆုံးဖြစ်သော ပထမအပြစ်ကိုသာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ ယင်းမှာ ယေရှုသည် လူများကို လမ်းမှားသို့ လှည့်စားနေသည်ဟူသော စွဲချက်ဖြစ်ပြီး၊ ရောမအင်ပါယာအပေါ် သစ္စာခံမှုကို ပြောင်းလဲပစ်စေသည်ဟု ဆိုသည် (၂၃:၁၄)။ ဂျူးတို့အမြင်တွင်လည်း ဤစွဲချက်သည် အဆိုးဆုံးဖြစ်သည် (တရားဟော ၁၃၊ ၁၈:၁၅-၂၂ ကိုကြည့်)။ ပိလတ်သည် ယေရှုကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်ဟုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းက လုကာသည် ယောဟန်မှတ်တမ်းတင်ထားသည့်အတိုင်း ပိုမိုရှည်လျားသော ဖြစ်စဉ်ကို အကျဉ်းချုံးထားခြင်းဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၁-၁၂ အပေါ် မှတ်ချက်ကိုကြည့်)။

23:13–25. Jesus Takes the Place of Barabbas. Pilate summoned representatives from the three main strata of Jewish society: religious leaders (chief priests), civic leaders (rulers), which probably included the leading elders and scribes (cf. 22:66), and the general populace (the people). Of the three charges brought against Jesus, Pilate mentioned only the first, the most serious from his point of view, that Jesus was misleading the people (23:14), diverting their allegiance from Rome. From the Jewish perspective, this was also the most serious charge (see Deut. 13; 18:15–22). Also noted is that Pilate had examined Jesus, which suggests that Luke has summarized a lengthier process such as that recorded by John (see commentary on Luke 23:1–12).

 

ပိလတ်သည် ယေရှုကို အပြစ်ရှိကြောင်း တရားနည်းဥပဒေအရ အခြေခံမတွေ့ကြောင်း၊ ဟေရှုဒ်လည်း မတွေ့ကြောင်း၊ ယေရှုသည် သေဒဏ်နှင့်ထိုက်တန်သော အမှုမျိုးမျှ မပြုခဲ့ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၅-၁၆)။ သို့သော် စွပ်စွဲသူများကို ကျေနပ်စေရန် မျှော်လင့်လျက် ယေရှုကို ရိုက်ပုတ်အပြစ်ပေးမည်ဟုလည်း ကတိပြုခဲ့သည်။ ယင်းသည် အလွန်ပေါ့ပါးသော ပြစ်ဒဏ်ဖြစ်ပြီး၊ ရိုက်နှက်ခြင်း (မ၊ ၂၇:၂၆၊ မာ၊ ၁၅:၁၅၊ ယော၊ ၁၉:၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) နှင့် မတူပေ။ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ပို၍ဆိုးရွားသော ရာဇဝတ်မှုများနှင့် သေဒဏ်ပေးရမည့်အမှုများအတွက် သီးသန့်ထားသည်။ သို့ရာတွင် တရားစီရင်မှုနှစ်ခုတင်မက အပြစ်ကင်းကြောင်း ဆုံးဖြတ်ချက်နှစ်ခု (တရားဟော ၁၉:၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) ရရှိပြီးနောက် မည်သည့်ပြစ်ဒဏ်မျှ မပေးသင့်ပေ (အချို့လက်ရေးမူများတွင် အပိုဒ် ၁၇ ထည့်သွင်းထားပြီး၊ ပသခါပွဲအတွင်း ဂျူးတို့အား အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို လွှတ်ပေးရသည်ဟူသော ဓလေ့ထုံးတမ်း ရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းသည် ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်အရ လိုအပ်သော “ဒေ့အိ” နှင့် မတူဘဲ “အနဂ်ကီ” ဆိုသည်မှာ လူ့ဘက်မှ မလွှဲမရှောင်သာ လိုအပ်ချက်ကို ဆိုလိုသည်။ ဥပမာ လု၊ ၂၄:၂၆)။ ပသခါပွဲအခါတွင် အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို လွှတ်ပေးခြင်းဓလေ့သည် ဂျူးတို့ အလေးထားသော ထုံးတမ်းဖြစ်သည်။ စောစောပိုင်းလက်ရေးမူများတွင် ဤအပိုဒ်ကို ချန်ထားခဲ့သော်လည်း (မ၊ ၂၇:၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) အကြောင်းအရာအရ ဤဓလေ့ရှိကြောင်း အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နေသည်။

Pilate, announcing that he found no legal basis for convicting Jesus, nor did Herod, and that Jesus did nothing deserving of death, determined to release Him (vv. 15–16). But he also promised to chastise or punish Jesus, apparently hoping that this would satisfy His accusers. It was the mildest form of punishment, as opposed to scourging (cf. Matt. 27:26; Mark 15:15; John 19:1); the latter was reserved for more serious crimes, including capital offenses. On the other hand, with not just two trials but two verdicts of Jesus’s innocence (cf. Deut. 19:15), any punishment at all would have seemed to have been unjust. (Some manuscripts add v. 17, which indicates that there was an anagkē—a “necessary”—custom of releasing a prisoner to the Jews during the Passover. It was unlike dei, which refers to something needed from God’s perspective and according to the divine plan; e.g., Luke 24:26.) The custom of releasing a prisoner in honor of Passover was a practice the Jews prized. Although some early manuscripts omit this verse (cf. Matt. 27:15), such a tradition is implied in the context.

 

ထိုအခါ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များနှင့် လူထုအများပါမကျန်း အော်ဟစ်ကြပြီး ယေရှုကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် (ဆိုလိုသည်မှာ သတ်ပစ်ရန်) တောင်းဆိုကြသည် (လု၊ ၂၃:၁၈၊ ယော၊ ၁၉:၁၅၊ တမန်၊ ၈:၃၃၊ ၂၁:၃၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ သူတို့သည် ဘာရာဗကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ဘာရာဗသည် လူသတ်မှုနှင့် ပုန်ကန်မှုကို ဦးဆောင်ခဲ့သူဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၁၉၊ မာ၊ ၁၅:၇၊ ယော၊ ၁၈:၄၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ဘာရာဗဆိုသည့်နာမည်သည် အာရံအ်ဘာသာဖြင့် “ခမည်းတော်၏သား” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ သူသည် မယ်ရှိယဟု ဟန်ဆောင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတမင်းများသည် လူထု၏စိတ်နှလုံးပြောင်းလဲမှုအတွက် တာဝန်ရှိသည်ဟု ဆိုထားသည် (မ၊ ၂၇:၂၀၊ မာ၊ ၁၅:၁၁)။ ယေရှုကို ရောမအား ပုန်ကန်သည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့သူများသည်ပင် စစ်မှန်သော ပုန်ကန်သူကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြခြင်းဖြင့် ရောမအပေါ် သစ္စာရှိသည်ဟု ဟန်ဆောင်ထားမှုသည် လိမ်ညာမှုဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည် (ယော၊ ၁၉:၁၂၊ ၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ လုကာတစ်ဦးတည်းသာ ဤပုန်ကန်မှုသည် “မြို့ထဲတွင်” (ယေရုရှလင်မြို့) ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားပြီး၊ ဘာရာဗကို လွှတ်ပေးရန် တညီတညွတ်တည်း သဘောထားကြခြင်း၏ အကြောင်းကို ရှင်းပြပေးသည်။ ပိလတ်သည် ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း (လု၊ ၂၃:၁၃-၂၂) လူထုသည် ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားချရန် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အော်ဟစ်တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၂၁၊ ယော၊ ၁၉:၆၊ ၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။

In response, all, including the common people, shouted and demanded that Jesus be taken away, meaning killed (Luke 23:18; cf. John 19:15; Acts 8:33; 21:36). They demanded that Barabbas be released instead, despite his being guilty of murder and of having led a revolt (Luke 23:19; cf. Mark 15:7; John 18:40). The name Barabbas means “son of the Father” in Aramaic, suggesting he may have been a messianic pretender. The chief priests were said to be responsible for the people’s change of heart (Matt. 27:20; Mark 15:11). Those who had charged Jesus with rebellion against Rome now asked for a real insurrectionist to be released, demonstrating that their professed loyalty to Rome was duplicitous (cf. John 19:12, 15). Only Luke mentions that this rebellion took place “in the city” (i.e., Jerusalem), which also helps explain the unanimous sentiment in favor of Barabbas’s release. Although Pilate tried repeatedly to release Jesus (Luke 23:13–22), the people shouted emphatically (twice) for Him to be crucified (v. 21; cf. John 19:6, 15).

 

လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားချခြင်းသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြည်းဖြည်းချင်း သေစေသော ကွပ်မျက်နည်းဖြစ်ပြီး၊ ရာဇဝတ်သားသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အလျားလိုက်အပိုင်းကို ကိုယ်တိုင်ထမ်းရသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကြိုးဖြင့်ဖြစ်စေ သံထိုးဖြင့်ဖြစ်စေ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲပြီး ဒေါင်လိုက်တိုင်ပေါ်သို့ တင်တယ်သည်။ နာရီပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် အသက်ရှူကြပ်ခြင်း၊ သွေးထွက်လွန်ခြင်း၊ နှလုံးရပ်တန့်ခြင်း စသည်ဖြင့် သေဆုံးရသည်။

Crucifixion was a particularly horrific form of slow execution in which the offender carried the crossbeam to the place of crucifixion and was fastened to it by rope or nails before being raised and secured to an upright post. Death would have occurred hours or days later by suffocation, loss of blood and bodily fluids, cardiac arrest, or a similar reason.

 

ပိလတ်သည် အဓိကရုဏ်းမဖြစ်စေလိုသလို အပြစ်မရှိသူကို သေဒဏ်ပေးလိုသည်လည်း မဟုတ်ပေ။ ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် တတိယအကြိမ်ကြိုးစားရာတွင် ယေရှု၏အပြစ်ကင်းမှုကို နှစ်ကြိမ်တိုင်း ထပ်မံအလေးပေးပြောဆိုခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၂၂)။ သို့သော် လူထုသည် နတ်ဆိုးစွဲသူများ အော်ဟစ်သလို (လု၊ ၄:၃၃; ၈:၂၈) ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်တောင်းဆိုနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် တရားမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် ကိုယ်ပိုင်ရာထူးကို ထိန်းသိမ်းရန် ရွေးချယ်ရသောအခါ ပိလတ်သည် ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားချရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ဘာရာဗကို လွှတ်ပေးကာ ယေရှုကို သူတို့အလိုအတိုင်း အပ်နှံခဲ့သည် (၂၃:၂၄-၂၅)။ “လွှတ်ပေး” ဟူသော စကားလုံးကို ဤနေရာတွင် ငါးကြိမ်သုံးထားပြီး (အပိုဒ် ၁၆၊ ၁၈၊ ၂၀၊ ၂၂၊ ၂၅) ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လွတ်မြောက်ရုံသာမက (၁၃:၁၂) ခွင့်လွှတ်ခြင်းကိုလည်း ဆိုလိုသည် (၆:၃၇၊ မ၊ ၁၈:၂၇)။ ယင်းက ယေရှုသည် ဘာရာဗတစ်ဦးတည်းအတွက်သာမက ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးအတွက် အစားထိုးယူ၍ ကိုယ်တိုင်ယူဆောင်သွားသော ကိုယ်စားခံယဇ်ကို အရိပ်အမြွက်ပြသည် (ရော၊ ၈:၃၂၊ ၂ကော၊ ၅:၁၄-၁၅၊ ၁ယော၊ ၂:၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။

While Pilate did not want a riot to ensue, neither did he want to condemn an innocent man to death. In his third attempt to release Jesus, he twice underscored Jesus’s innocence (Luke 23:22). But the crowds were insistent, crying out loudly (as the demon-possessed had done; Luke 4:33; 8:28). So, when forced to choose between upholding justice or preserving his own position, Pilate chose self-interest: he ordered that Jesus be crucified, released Barabbas, and gave Jesus over to their will (23:24–25). The word for release, used five times in this passage (vv. 16, 18, 20, 22, 25), refers not only to physical deliverance (13:12) but also to forgiveness (6:37; Matt. 18:27), hinting at Jesus’s substitutionary sacrifice in taking the place of not only Barabbas on the cross but of the world (cf. Rom. 8:32; 2 Cor. 5:14–15; 1 John 2:2).

 ²⁶ ကိုယ်တော်ကို ထုတ်သွားကြစဉ်၊ ရှိမုန်အမည်ရှိသော ကုရေနေပြည်သားတယောက်သည် တောရွာမှ လာသည်ကို သူတို့သည်တွေ့လျှင်၊ ဘမ်းဆီး၍ ယေရှုနောက်တော်၌ လက်ဝါးကပ်တိုင်တော်ကို ထမ်းစေကြ၏။
²⁷ နောက်တော်၌ လိုက်သောလူများအပေါင်းတို့တွင်၊ ကိုယ်တော်ကြောင့် ငိုကြွေးမြည်တမ်းသော မိန်းမ အချို့ပါ၏။
²⁸ ထိုသူတို့ကို ယေရှုသည် လှည့်ကြည့်၍၊ ယေရုရှလင်မြို့သမီးတို့၊ ငါ့ကြောင့် မငိုကြွေးကြနှင့်။ မိမိတို့နှင့် မိမိတို့သားများကြောင့် ငိုကြွေးကြလော့။
²⁹ အကြောင်းမူကား၊ မြုံသောမိန်းမသည် မင်္ဂလာရှိ၏။ ပဋိသန္ဓေမယူဘူးသောဝမ်းနှင့် သူငယ်မစို့ဘူး သောသားမြတ်သည် မင်္ဂလာရှိ၏ဟု ပြောရသောနေ့ရက်ကာလရောက်လိမ့်မည်။
³⁰ ထိုအခါ သူတို့က၊ အိုတောင်များတို့၊ ငါတို့အပေါ်သို့ ကျကြပါ။ အိုကုန်းများတို့၊ ငါတို့ကို ဖုံးအုပ်ကြ ပါဟု ခေါ်ကြလိမ့်မည်။
³¹ အကြောင်းမူကား၊ စိမ်းသောအပင်ကို ဤသို့ပြုကြလျှင်၊ ခြောက်သောအပင်၌ အဘယ်သို့ ဖြစ်လိမ့်မည် နည်းဟု မိန့်တော်မူ၏။
³² ထိုအခါ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လူဆိုးနှစ်ယောက် တို့ကိုလည်း သတ်အံ့သောငှါ ထုတ်သွားကြ၏။
³³ ကရာနိအမည်ရှိသောအရပ်သို့ ရောက်ကြသော်၊ ကိုယ်တော်နှင့်တကွ ထိုလူဆိုးတို့ကို လက်ျာတော် ဘက်၌တယောက်၊ လက်ဝဲတော်ဘက်၌တယောက်၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားကြ၏။
³⁴ ယေရှုကလည်း၊ အိုအဘ၊ သူတို့၏ အပြစ်ကိုလွှတ်တော်မူပါ။ သူတို့သည် ကိုယ်ပြုသောအမှုကို မသိကြ ဟု မြွက်ဆိုတော်မူ၏။ အဝတ်တော်ကိုလည်း စာရေးတံချ၍ ဝေဖန်ကြ၏။
³⁵ လူများတို့သည်လည်း ကြည့်ရှုလျက် ရပ်နေကြ၏။ ထိုသူတို့နှင့်အတူ မင်းအရာရှိတို့က၊ ဤသူသည် သူတပါးတို့ကို ကယ်တင်တတ်၏။ ခရစ်တော်တည်းဟူသော ဘုရားသခင် ရွေးချယ်တော်မူသောသူမှန်လျှင် ကိုယ်ကိုကယ်တင်ပါလေစေဟူ၍ ပြက်ယယ်ပြုကြ၏။
³⁶ စစ်သူရဲတို့သည်လည်းလာ၍ ပုံးရည်ကို ကပ်ပေးလျက်၊
³⁷ သင်သည် ယုဒရှင်ဘုရင်မှန်လျှင် ကိုယ်ကို ကယ်တင်လော့ဟူ၍ ပြက်ယယ်ပြုလျက် ဆိုကြ၏။
³⁸ ခေါင်းတော်ပေါ်မှာတပ်၍ အပြစ်ဘော်ပြသော ကမ္ဗည်းလိပ်စာချက်ဟူမူကား၊ ဤသူသည် ယုဒရှင် ဘုရင်ပေတည်းဟု ဟေဗြဲဘာသာ၊ ဟေလသဘာသာ၊ ရောမဘာသာအားဖြင့်ရေး၍ ခေါင်းတော်ပေါ်မှာ တပ် သတည်း။
³⁹ ဆွဲထားသော လူဆိုးနှစ်ယောက်တွင် တယောက်က၊ သင်သည် ခရစ်တော်မှန်လျှင် ကိုယ်ကို၎င်း၊ ငါတို့ ကို၎င်း၊ ကယ်တင်လော့ဟု ကိုယ်တော်ကို ကဲ့ရဲ့၍ ဆိုလေ၏။
⁴⁰ တယောက်မူကား၊ မိမိအဘော်ကိုဆုံးမ၍၊ သင်သည် ဤသူနည်းတူအပြစ်ဒဏ်ခံလျက်ပင် ဘုရားသခင် ကို မကြောက်သလော။
⁴¹ ငါတို့သည် ကိုယ်ပြုမိသောအပြစ်နှင့်အလျောက်ခံရသည်ဖြစ်၍ တရားသဖြင့် ခံရကြ၏။ ဤသူမူကား အဘယ်အပြစ်ကိုမျှ မပြုဟုဆိုပြီးလျှင်၊
⁴² သခင်၊ ကိုယ်တော်သည် နိုင်ငံတော်တည်လျက်ကြွလာတော်မူသောအခါ အကျွန်ုပ်ကို အောက်မေ့ တော်မူပါဟု ယေရှုကို လျှောက်ဆို၏။
⁴³ ယေရှုကလည်း၊ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ယနေ့တွင် သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသုဘုံ၌ရှိလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၃:၂၆-၄၃။ ဘုရင်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားချသည်။ သုံးပါးတူခရစ်ဝင်ကျမ်းအားလုံးတွင် ကုရေနေမြို့သား ရှိမုန်သည် ယေရှု၏လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပိုးခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၂၆)။ ပုံမှန်အားဖြင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားခံရသူများသည် ကိုယ်တိုင်ထမ်းရသည်ဖြစ်ရာ၊ ယေရှုသည် ရိုက်နှက်ခြင်းနှစ်ကြိမ် (မာ၊ ၁၅:၁၅၊ ယော၊ ၁၉:၁) နှင့် ရုပ်ပိုင်း၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆင်းရဲဒုက္ခများကြောင့် ထမ်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ကုရေနေမြို့သား ရှိမုန် (တမန်၊ ၂:၁၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) သည် လယ်ကွင်းမှ ပြန်လာစဉ် ဖြစ်သည်။ ယေရှုနောက်မှ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပိုးလိုက်သွားခြင်းဖြင့် ခရစ်ယာန်များ နေ့စဉ်လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပိုးပြီး ယေရှုနောက်လိုက်ရမည့်အကြောင်း (လု၊ ၉:၂၃) ကို တကယ့်အတိုင်း ပုံဖော်ပြသခဲ့သည်။

23:26–43. The King Is Crucified. All three Synoptic Gospels indicate that a Cyrenian named Simon carried Jesus’s cross (v. 26). Normally, persons being crucified were expected to carry their own cross (or crossbeam), so Jesus must have been unable to carry it due to the physical and emotional suffering He had already undergone, which included two separate scourgings (Mark 15:15; John 19:1). Simon, the Cyrenian (cf. Acts 2:10), was coming from the country. Carrying the cross following Jesus, he modeled in a literal sense what Christians are to do figuratively in taking up their cross daily to follow Jesus (Luke 9:23).

 

လုကာက လူအများအပြား နောက်သို့ လိုက်လာကြပြီး အမျိုးသမီးများသည် ယေရှုအတွက် ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေကြသည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (၂၃:၂၇)။ ယေရှုသည် ထိုအမျိုးသမီးများကို “ယေရုရှလင်မြို့သမီးတို့” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ရာ၊ ရန်သူများက မြို့ကို ဝိုင်းရံပြီး နောက်ဆုံးပျက်စီးမည့်အကြောင်း ကျမ်းစာဟောင်းတွင် ဖော်ပြထားသည်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ဟေရှာ၊ ၁:၈၊ ၃:၁၆-၁၇၊ ယေရမိ၊ ၄:၃၁၊ ၆:၂-၆၊ မြည်တမ်းစကား ၁:၆၊ ၂:၁၀)။ အမျိုးသမီးများသည် ကိုယ်တို့နှင့် ကိုယ်တို့၏သားသမီးများအတွက် ငိုကြွေးရမည်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ရောမတို့က မြို့ကို ပျက်စီးစေမည့် ကြီးစွာသောဘေးဒုက္ခ ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၂၈၊ ၂၁:၂၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည် ထိုနေ့ရက်များတွင် သားသမီးရှိသော မိန်းမများအပေါ် ဘေးဒုက္ခ ကျရောက်မည်ဟု ယခင်က ဆုံးမခဲ့သည့်အတိုင်း (၂၁:၂၃) သားမွေးဖွားခြင်းမရှိသော မိန်းမများသည် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာရရှိမည်ဖြစ်သည်။ အသိမ်းခံရမည့်ကာလတွင် တောင်များကို “ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ပြိုလဲလိုက်ပါ” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်ကို (ဟောရှေ၊ ၁၀:၈) ယေရုရှလင်မြို့ မီးလောင်ပျက်စီးမှုတွင် ထပ်မံအော်ဟစ်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် ကမ္ဘာလုံးပျက်စီးမည့် ကျွန်ုပ်တို့ထံ ကြွလာခြင်းနှင့် ဆင်တူသည် (ဗျာ၊ ၆:၁၆)။ စိမ်းလန်းသောသစ်သား (ယေရှုကို ကိုယ်စားပြု) သည် မီးလောင်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့် ခြောက်သွေ့သောသစ်သား (ယုံကြည်ခြင်းမရှိသော ယေရုရှလင်လူထုကို ကိုယ်စားပြု) သည် ပို၍လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းမည်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ကျမ်းစာဟောင်းတွင် တရားစီရင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ပရောဖက်ပြုချက်ကို ရည်ညွှန်းခဲ့သည် (ယေဇ၊ ၁၇:၂၄)။ သစ်ပင်များသည် လူများကို နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြသည့် သမ္မာကျမ်းစာနှိုင်းယှဉ်ချက်ကို သုံးခဲ့သည် (လု၊ ၃:၇-၂၀ အပေါ်မှတ်ချက်ကိုကြည့်; မ၊ ၇:၁၆-၂၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။

Luke notes that a large crowd of people also trailed behind and also that women were weeping and lamenting for Jesus (23:27). Jesus, in addressing the latter as “daughters of Jerusalem” (v. 28), may have alluded to OT descriptions of the city being surrounded by enemy forces and ultimately destroyed (e.g., Is. 1:8; 3:16–17; Jer. 4:31; 6:2–6; Lam. 1:6; 2:10). The women were to weep for themselves and for their children because of the coming destruction of the city by Rome (Luke 23:28; cf. 21:20). Just as Jesus had previously pronounced a woe on women with children in those days (21:23), the barren and childless women would be blessed because of the horrific events coming on the city. As Jesus indicated, the death wish of those calling to the mountains “Fall on us!” prior to Israel’s destruction by Assyria (Hos. 10:8) would be repeated during the fiery destruction of Jerusalem by Rome, representing in microcosm the global destruction that will occur at the Second Advent (Rev. 6:16). Since the green wood or tree (representing Jesus) is less susceptible to destruction by fire, the dry tree (representing the unbelieving Jerusalemites) would be even more readily consumed. Jesus alluded to an OT judgment oracle (Ezek. 17:24), employing a biblical metaphor whereby trees symbolize people (see commentary on Luke 3:7–20; cf. Matt. 7:16–20).

 

ယေရှုကို အတူလက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားခံရသော ရာဇဝတ်သားနှစ်ဦးကြားတွင် ထားခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၃၃၊ ၂၂:၃၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်လုံးတွင် ဤသို့ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းက ယေရှုသည် အဓိက “ရာဇဝတ်သား” ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ကွပ်မျက်ရာနေရာကို “ဦးခေါင်းခွံ” ဟု ခေါ်သည်။ အာရံအ်ဘာသာဖြင့် “ဂေါလဂေါသ” (မာ၊ ၁၅:၂၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) နှင့် လက်တင်ဘာသာဖြင့် ကလဝရိ (လုကာသုံးသော ဂရိဘာသာ ကရာနိယွန်မှ ဘာသာပြန်ဆိုခြင်း) ဟု ခေါ်သည်။ ယေရှု၏ဆုတောင်းချက် “ခမည်းတော်၊ သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ သူတို့သည် မိမိတို့ပြုမူသမျှကို မသိကြပါ” သည် ထိုသူများအတွက်သာမက ခေတ်အဆက်ဆက် လူအားလုံးအတွက်ဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၃၄)။ သူတို့ (ယေဘုယျအားဖြင့် လူအားလုံးပါဝင်သည်) သည် သူတို့ပြုမူသမျှ၏ အဓိပ္ပာယ်အမှန်ကို မသိကြပေ (တမန်၊ ၃:၁၇)။ ဂရိဘာသာတွင် ဆုတောင်းချက်ကို မိတ်ဆက်သည့် ကြိယာအတိတ်ကာလသည် ယေရှုသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို မတင်မီ ဤစကားကို ပြောခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြပြီး၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်မှ ခုနစ်ခွန်းမြောက် ပထမစကားဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၄၃၊ ၄၆၊ မာ၊ ၁၅:၃၄၊ ယော၊ ၁၉:၂၆၊ ၂၈၊ ၃၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှု၏အဝတ်အစားများကို ခွဲဝေယူကြပြီး ချုပ်လုပ်ထားသော အဝတ်ကို အတွက်ဘဲ ကံစမ်းခဲ့ကြခြင်းသည်လည်း မယ်ရှိယပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၃၄၊ ယော၊ ၁၉:၂၃-၂၄၊ မ၊ ၂၇:၃၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်၊ ဆာ၊ ၂၂:၁၈)။ အုပ်ချုပ်သူများနှင့် စစ်သည်များအားဖြင့် (လု၊ ၂၃:၃၅-၃၆) ယေရှု၏ မယ်ရှိယအမှတ်အသားကို သံသယဝင်စေရန် စာတန်၏ပထမဆုံး သွေးဆောင်မှုကို ထပ်ကြပ်မကွာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ပြက်ယယ်ပြုခြင်းပင်လျှင် ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ပါဟု တောင်းဆိုခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည် (၂၃:၃၅၊ ဆာ၊ ၂၂:၇-၈)။ သို့သော် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ကယ်တင်၍ ရွေးကောက်ခံ ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ (ဟေရှာ၊ ၄၂:၁၊ ၁ပေ၊ ၂:၄-၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ စစ်သည်များသည်လည်း ပြက်ယယ်ပြုကာ ချဉ်ရည်ကို ပေးခဲ့ကြသည် (လု၊ ၂၃:၃၆)။ ယေရှုသည် နာကျင်မှုကို သက်သာစေသော်လည်း စိတ်ကြည်လင်မှုကို ပျက်ပြားစေမည့် ထိုချဉ်ရည်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ စိတ်ကြည်လင်မှု ပျက်ပြားသွားပါက သွေးဆောင်မှုကို ပို၍လွယ်ကူစွာ ခံနိုင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (သုတ္တံ၊ ၂၃:၂၉-၃၅ ကိုကြည့်)။

Placing Jesus between the two criminals who were crucified with Him (Luke 23:33; cf. 22:37), as all four Gospels indicate, identifies Him as the most prominent “transgressor.” The crucifixion site was known as “the Skull”—“Golgotha” in Aramaic (cf. Mark 15:22) and Calvary (from Latin), used to translate the Greek form employed by Luke (Kranion). The prayer of Jesus for His persecutors, “Father, forgive them” (Luke 23:34), was not only for them but also for all people in all times. They (which is general enough to include all) do not know the full significance of their actions (Acts 3:17). The past tense verb in Greek that introduces the prayer in Luke suggests that Jesus spoke this before His cross was lifted up, making it the first of seven utterances from the cross (cf. Luke 23:43, 46; Mark 15:34; John 19:26, 28, 30). Dividing His clothing and casting lots for His well-made tunic (Luke 23:34; John 19:23–24; cf. Matt. 27:35) also fulfilled a messianic prediction (Ps. 22:18). Both through the rulers and the soldiers (Luke 23:35–36) Satan’s initial temptation for Jesus to question His messianic identity was repeated. Even their mockery, calling on Him to save Himself, fulfilled prophecy (23:35; Ps. 22:7–8). But Jesus could not save Himself and still be the elect or chosen Savior (cf. Is. 42:1; 1 Pet. 2:4–6). The soldiers also mocked him and offered him sour wine vinegar (Luke 23:36). Jesus refused it because, although it would have deadened the pain, it would also have impaired His mental faculties and enabled temptation to have more readily overcome Him (see Prov. 23:29–35).

 

ပိလတ်ရေးသော အပြစ်စီရင်ချက်ကြေညာချက်တွင် ကွဲပြားမှုအနည်းငယ်ရှိခြင်းသည် ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်၏ သီးခြားမှတ်တမ်းများကို သက်သေပြသည် (လု၊ ၂၃:၃၈၊ မ၊ ၂၇:၃၇၊ ယော၊ ၁၉:၁၉ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ အပြည့်အစုံမှာ “ဤသူသည် နာဇရက်မြို့သား ယေရှု၊ ဂျူးတို့၏ဘုရင်” ဖြစ်ပြီး လုကာက ဘုရင် (မယ်ရှိယ) အချက်ကို အလေးပေးခဲ့သည်။ ဂရိ၊ လက်တင်၊ ဟေဗြဲ ဘာသာစကားသုံးမျိုးဖြင့် ရေးထားပြီး ဦးခေါင်းအထက်တွင် ဆိုင်းဘုတ်တင်ထားသည်။ ယင်းက ယေရှုသည် မယ်ရှိယဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံခဲ့သလို ဂျူးခေါင်းဆောင်များ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယေရှုကို ငြင်းပယ်ရန် ရောမအုပ်ချုပ်မှုကို အတည်ပြုခဲ့ကြသည် (လု၊ ၂၃:၂-၃)။ ရာဇဝတ်သားတစ်ဦးသည် အုပ်ချုပ်သူများနှင့် စစ်သည်များ၏ ပြက်ယယ်စကားကို ထပ်ဆင့်ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း (အခန်းငယ် ၃၉) ကျန်ရာဇဝတ်သားသည် သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ပြစ်ဒဏ်သည် တရားမျှတသည်၊ သို့သော် ဤသူသည် အဘယ်အမှားမျှ မပြုခဲ့ဟု အတည်ပြုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၁)။ သူသည် ယေရှုကို ဣသရေလ၏ မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ် ယုံကြည်ကြောင်း ဖော်ပြပြီး ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်တွင် အောက်မေ့ပေးပါဟု တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အကောင်းဆုံးလက်ရေးမူများအရ “သခင်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၂)။

Minor variations among the four Gospels as to the posted sign written by Pilate specifying the offense (Luke 23:38) attest to the independence of their separate accounts (cf. Matt. 27:37; John 19:19) and to the part of the full inscription (“This is Jesus of Nazareth, the King of the Jews”) that each author chose to emphasize. Luke chose to emphasize the kingship (Messiah) aspect of the message. It was written in Greek, Latin, and Hebrew and hung above His head for all to see. It simultaneously witnessed to Jesus as the messianic King and to the hypocrisy of the Jewish leaders in affirming Roman rule over Israel in order to reject Him (Luke 23:2–3). Although one of the criminals echoed the taunts of the rulers and soldiers (v. 39), the other one rebuked him and affirmed that their punishment was just but that Jesus had done nothing wrong (v. 41). He expressed faith in Jesus as Israel’s messianic King by asking to be remembered in His kingdom and (according to the best manuscripts) addressing Him as “Lord” (v. 42).

 

ယေရှုသည် ထိုရာဇဝတ်သား၏တောင်းဆိုချက်ကို အလေးအနက်ဖြေကြားပြီး ယနေ့တွင် သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသု့တွင် ရှိလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၃)။ “ပရဒိသု” ဟူသော ဂရိစကားလုံးသည် ယေဘုယျအားဖြင့် “ဥယျာဉ်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း ဧဒင်ဥယျာဉ်သာမက ဘုရားသခင်၏လူများ နေထိုင်မည့် ကောင်းကင်နိုင်ငံကိုလည်း ဆိုလိုနိုင်ပြီး ဤနေရာတွင် နောက်ဆုံးအဓိပ္ပာယ်ကို ရည်ညွှန်းသည် (၂ကော၊ ၁၂:၂-၄၊ ဗျာ၊ ၂:၇)။ ခေတ်သစ်ဘာသာပြန်များတွင် “ယနေ့” (ဆီမေရောန်) မတိုင်မီ ပုဒ်ဖြတ်ထားသော်လည်း လုကာ၏ပုံမှန်အနေဖြင့် “ယနေ့” ကို ကြိယာနောက်တွင် ထားတတ်သည်ကို လျစ်လျူရှုထားခြင်းဖြစ်သည် (လု၊ ၂:၁၁၊ ၅:၂၆၊ ၁၃:၃၂-၃၃ စသည်၊ တရားဟော ၄:၁၊ ၁၁:၂၆၊ ၃၀:၁၈၊ ဆီပ်တူအာဂျင်တက်စ် ကိုကြည့်)။ အစောဆုံးလက်ရေးမူများတွင် ပုဒ်ဖြတ်များ ပုံမှန်မပါသော်လည်း အစောဆုံးဘာသာပြန်တစ်ခုဖြစ်သော ကျူရေတွန်ယန်ဆီးရီယက် (ဘီစီ ၂ ရာစု) တွင် “ယနေ့ ငါသည် သင့်အား ပြောသည်မှာ…” ဟု ဘာသာပြန်ထားသည်။ ယင်းသည် ယောဟန်မှတ်တမ်းအရ တနင်္ဂနွေနေ့ မာရိမာဂဒလမြို့သူအား ပေါ်ထွန်းပြီးမှ ကောင်းကင်သို့ မတက်သေးကြောင်း (ယော၊ ၂၀:၁၇) နှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် ယနေ့တွင် အရာအားလုံး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသု့၌ ရှိလိမ့်မည်ဟု အတည်ပြုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

Jesus replied emphatically to the thief’s request and told him that he would be with Him in paradise (v. 43). The Greek word translated “paradise” (paradeisos) generally means “garden,” but it can refer to Eden as well as to heaven as the future dwelling place of God’s people (2 Cor. 12:2–4; Rev. 2:7), and the latter is clearly the meaning here. Although modern versions place the comma before the word “today” (sēmeron), as if Jesus promised that He and the penitent thief would be in heaven later that day, such punctuation ignores Luke’s predominant tendency of placing sēmeron after the verb it modifies (e.g., Luke 2:11; 5:26; 13:32–33; etc.; cf. Deut. 4:1; 11:26; 30:18, LXX). Interestingly, while the earliest manuscripts do not regularly include traditional punctuation marks (punctuation did not become common until the sixth and seventh centuries), an early version (the Curetonian Syriac, ca. second century), translates it: “I say today to you …” This agrees with John’s record that Jesus did not ascend to heaven until sometime after His appearance to Mary Magdalene on Sunday (John 20:17). Thus Jesus, on this day, assured the man that, even though all seemed hopeless, he would be with Him in paradise.

 ⁴⁴ ထိုအချိန်သည် မွန်းတည့်အချိန်လောက်ဖြစ်၍ သုံးချက်တီးအချိန်တိုင်အောင် မြေတပြင်လုံး၌ မှောင် မိုက်အတိ ဖြစ်လေ၏။
⁴⁵ နေအရောင်ကွယ်ပျောက်လေ၏။ ဗိမာန်တော်၏ ကုလားကာသည် နှစ်ဖြာကွဲလေ၏။
⁴⁶ ယေရှုသည်လည်း ကြီးသောအသံနှင့် ကြွေးကြော်တော်မူပြီးလျှင်၊ အိုအဘ၊ အကျွန်ုပ်စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်တော်လက်၌ အကျွန်ုပ်အပ်ပါ၏ဟု မိန့်တော်မူလျက် အသက်ချုပ်တော်မူ၏။
⁴⁷ ထိုအခြင်းအရာတို့ကို တပ်မှူးသည်မြင်လျှင်၊ စင်စစ်ဤသူသည် ဖြောင့်မတ်သောသူမှန်ပေ၏ဟုဆို၍ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းလေ၏။
⁴⁸ ထိုအမှုကို အကြည့်အရှုလာသောသူအပေါင်းတို့သည် ထိုအခြင်းအရာများကိုမြင်လျှင်၊ ရင်ပတ်ကို ခတ်၍ ပြန်သွားကြ၏။
⁴⁹ ဂါလိလဲပြည်မှ နောက်တော်သို့လိုက်လာသော မိန်းမတို့နှင့် ကိုယ်တော်ကို သိကျွမ်းသောသူအပေါင်း တို့သည်လည်း အဝေးကကြည့်ရှု၍ ရပ်နေကြ၏။

၂၃:၄၄-၄၉။ ယေရှု၏သေခြင်း၏ထူးခြားချက်။ သုံးခုသောဗျာဒိတ်ရှင်ခရစ်ဝင်ကျမ်းအားလုံးတွင် ဆဋ္ဌမအချိန် (နေ့လယ်စာ) မှ နဝမအချိန် (နေ့လွဲ ၃ နာရီ) အထိ သုံးနာရီတိတိ အမှောင်ကျခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၄၄)။ ဤကဲ့သို့ ကြာရှည်သောအမှောင်သည် နေကြတ်ခြင်းကဲ့သို့ သဘာဝအကြောင်းတရားဖြင့် ရှင်းပြမရနိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ အပြစ်ရှိသူများအတွက် အစားထိုးအဖြစ် ခရစ်တော်သေဆုံးခြင်းတွင် ဘုရားသခင်ပါဝင်တော်မူသည်ကို အဓိပ္ပာယ်ဆောင်သည် (၂ ကောရိန်သု ၅:၁၉၊ ၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုနည်းတူစွာ ဗိမာန်တော်၏ နှစ်ထပ်ကန့်လန့်ကာသည် “အပေါ်စီးမှ အောက်ခြေအထိ” ဆွဲကားချခံရခြင်း (မာကု ၁၅:၃၈) သည် ခရစ်တော်၏သေခြင်းတွင် ပုံသေမှုနှင့် ပြည့်စုံမှုဆုံခဲ့ပြီး ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ယဇ်တင်ခြင်းကို အဆုံးသတ်စေခဲ့သည်ကို အဓိပ္ပာယ်ဆောင်သည် (ဒံယေလ ၉:၂၇)။ လုကာက ယေရှု၏အမှုတော်စတင်ချိန်ကို ဘုရားသခင်နှစ် ၂၇ ခုနှစ်တွင်ဟု သတ်မှတ်ထားပြီး (လုကာ ၃:၁-၆ အပိုဒ်အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ) ယောဟန်က အနှစ်သုံးနှစ်ခွဲကြာသည်ဟု ဖော်ပြထားသဖြင့် ခရစ်တော်သည် သင့်တော်သောအချိန်၌ (ရောမ ၅:၆)၊ အနှစ်ခုနစ်ဆယ်မြောက်အပတ်၏အလယ်တွင် (ဒံယေလ ၉:၂၇) ဘုရားသခင်နှစ် ၃၁ ခုနှစ် နွေဦးရာသီတွင် ကားတိုင်ပေါ်မှ နောက်ဆုံးစကားကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းစကားဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ မိမိဝိညာဉ်ကို ခမည်းတော်၏လက်တော်သို့ အပ်နှံခဲ့သည် (လုကာ ၂၃:၄၆၊ ဆာလံ ၃၁:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

23:44–49. The Uniqueness of Jesus’s Death. All three Synoptic Gospels describe three hours of darkness (v. 44) from the sixth hour (noon) until the ninth hour (3:00 p.m.). This long period of darkness cannot be explained from natural causes, such as a solar eclipse; it signified God’s involvement in Christ’s death as the substitute for sinners (cf. 2 Cor. 5:19, 21). Similarly, the tearing of the temple’s veil into two pieces “from top to bottom” (Mark 15:38) signified that type had met antitype in the death of Christ, thus bringing “an end to sacrifice and offering” (Dan. 9:27). Based on Luke’s dating of the beginning of Jesus’s ministry to A.D. 27 (see commentary on Luke 3:1–6) and a length of three and a half years as suggested by John, Christ’s death occurred at the appropriate time (Rom. 5:6), in the middle of the seventieth week (Dan. 9:27) in the spring of A.D. 31. His final words, spoken from the cross just before His death, were words of faith and submission: He committed His spirit into His Father’s hands (Luke 23:46; cf. Ps. 31:5).

 

လုကာ၏ဖော်ပြချက်တွင် ယေရှု၏သေခြင်းကို လူမျိုးပေါင်းစုံ၏ တုံ့ပြန်မှုများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ကြီးကြပ်နေသော ရာခံတပ်မှူးသည် အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကာ ယေရှုသည် ဖြောင့်မတ်သောလူဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ခြင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည် (လုကာ ၂၃:၄၇)။ ပွဲကြည့်ရန် လာရောက်သော လူအများအပြားသည် အမှောင်နှင့် ငလျင်ကို ဘုရားသခင်၏မနှစ်သက်ခြင်း၏ နိမိတ်လက္ခဏာများအဖြစ် နားလည်ကာ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ပုတ်ကြသည် (အခန်းငယ် ၄၈)။ ဤသည်မှာ အပြစ်မရှိသောလူကို သေဒဏ်ပေးရန် ပါဝင်ခဲ့မှုအတွက် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် နောင်တရခြင်း၏ လက္ခဏာဖြစ်သည် (၁၈:၁၃၊ ဇာခရိ ၁၂:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် သူ၏မိတ်ဆွေများနှင့် အသိမိတ်ဆွေများသည် အနီးအနားမှ ကြည့်ရှုနေကြပြီး ဤသေဆုံးနေသောသူများနှင့် အကွာအဝေးကို ထားရှိနေကြသည် (လုကာ ၂၃:၄၉)။

Luke’s account records diverse reactions to Jesus’s death. The centurion, who was overseeing the crucifixion and had thus watched everything, glorified God and expressed faith in Jesus as a righteous man (Luke 23:47). The large crowd who had come to watch the spectacle and recognized the darkness and the earthquake as signs of divine displeasure “beat their breasts” (v. 48), a sign of mourning and repentance over their role in condemning to death an innocent man (cf. 18:13; Zech. 12:10). But His friends and acquaintances watched and remained at a distance from these dying men (Luke 23:49).

⁵⁰ ထိုအခါ ယုဒပြည်အရိမဿဲမြို့သား ယောသပ်အမည်ရှိသော လွှတ်အရာရှိတယောက်သည်၊ အခြား သော လွှတ်အရာရှိတို့၏ တိုင်ပင်စီရင်ခြင်းကို ဝန်ခံသောသူမဟုတ်၊
⁵¹ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို မြော်လင့်သော သူတော်ကောင်းသူတော်မြတ်ဖြစ်သည်နှင့် ပိလတ်မင်းထံ သို့ဝင်၍၊
⁵² ယေရှု၏အလောင်းတော်ကို တောင်းလေ၏။
⁵³ အလောင်းတော်ကို ချ၍ ပိတ်ချောနှင့် ပတ်ရစ်ပြီးလျှင်၊ တယောက်ကိုမျှ မသင်္ဂြိုဟ်ဘူးသော ကျောက် သင်္ချိုင်းတွင်း၌ ထားလေ၏။
⁵⁴ ထိုနေ့ကား အဘိတ်နေ့ဖြစ်၍ ဥပုသ်နေ့အချိန် နီးသတည်း။
⁵⁵ ဂါလိလဲပြည်က ကိုယ်တော်နှင့်အတူလာသောမိန်းမများသည် သင်္ချိုင်းတော်ကို၎င်း၊ အလောင်းတော်ကို အဘယ်သို့ ထားသည်ကို၎င်း အကြည့်အရှု လိုက်လာကြ၏။
⁵⁶ ထိုနောက်မှ ပြန်သွားပြီးလျှင် ဆီမွှေးနှင့် နံ့သာမျိုးကို ပြင်ဆင်၍ ပညတ်တော်အတိုင်း ဥပုသ်နေ့၌ အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေကြ၏။

 

၂၃:၅၀-၅၆။ ယေရှုကို ယောသပ်၏ဂူတွင်း သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးခုလုံးတွင် ယောသပ်အမည်ရှိသူတစ်ဦးသည် ပိလတ်ထံမှ ယေရှု၏အလောင်းကို ယူခွင့်တောင်းခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၅၀၊ ၅၂)။ ရှိမုန်ကဲ့သို့ပင် သူသည် ဘုရားကြောက်သောလူကောင်းဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို စောင့်မျှော်နေသူဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅၀-၅၁၊ လုကာ ၂:၂၁-၄၀ အပိုဒ်အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ သူသည် ယေရှုကို စစ်ဆေးခဲ့သော စွန်နဟက်ဒရင်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။ သို့သော် လုကာက သူသည် သူတို့၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောမတူခဲ့ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည်။ ဤသည်မှာ အစည်းအဝေးများတွင် လူအားလုံးကို ဖိတ်ကြားခြင်းမပြုခဲ့ခြင်းကို ဆိုလိုပေမည် (ယောဟန် ၇:၅၀-၅၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယောသပ်သည် လျှို့ဝှက်တပည့်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၉:၃၈)၊ နိကောဒင်မုတ်ကဲ့သို့ပင် (ယောဟန် ၁၉:၃၉)။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် စွန်နဟက်ဒရင်အဖွဲ့တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခြင်းဖြင့် ယေရှုကို ပိုမိုကူညီနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြပေမည်။ ယခုမူ တပည့်များမှာ ပုန်းရှောင်နေချိန် (ယောဟန် ၂၀:၁၉) သူတို့သည် ရဲဝံ့စွာ ရှေ့ထွက်လာခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၉:၃၈-၄၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နောက်ပိုင်းတွင် တမန်တော်များ၏ ဝိညာဉ်တော်ပြည့်ဝသော သက်သေခံချက်ကြောင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ဖာရိရှဲများစွာတို့လည်း အလားတူပြုကြလိမ့်မည် (တမန်တော် ၆:၇၊ ၁၅:၅)။

23:50–56. Jesus Is Buried in Joseph’s Tomb. All four Gospels mention that a man named Joseph requested permission from Pilate to take the body of Jesus (vv. 50, 52). Like Simeon, he was a devout man and was waiting for the kingdom of God (vv. 50–51; see commentary on Luke 2:21–40); he was also a member of the Sanhedrin that examined Jesus. Luke adds, though, that he had not consented to their decision, which may mean that not all were invited to be present at the trials (cf. John 7:50–53). Joseph was a secret disciple (John 19:38), as was Nicodemus (John 19:39). Both men probably hoped that they could help Jesus more by remaining on the Sanhedrin than risking exclusion from it by confessing Him openly. Now, unlike the apostles, who were in hiding (John 20:19), they boldly came forward (cf. John 19:38–42). Later, as a result of the apostles’ Spirit-filled witness to Jesus’s resurrection and fulfillment of Israel’s messianic hopes, many priests and Pharisees would do the same (Acts 6:7; 15:5).

 

ပထမရာစုနှစ် ဣသရေလပြည်တွင် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းဆိုသည်မှာ အလောင်းကို သဘာဝကျောက်ဆောင်ထဲထွင်းထားသော အခန်းငယ်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်သွင်းခြင်းဖြစ်သည်။ အလောင်းပုပ်သိုးသွားသောအခါ အရိုးများကို စုဆောင်းပြီး မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ ပုံပြီးထပ်မံသင်္ဂြိုဟ်သည် သို့မဟုတ် ထုံးကျောက်သေတ္တာထဲသို့ ထည့်သည်။ ယေရှု၏သင်္ချိုင်းဂူသည် အခန်းနှစ်ခန်းပါသော ထိုခေတ်ပုံစံအတိုင်းဖြစ်ပြီး ဝင်ရန်ငုံ့ရသဖြင့် ရိုမန်ကက်သလစ်ဘုရားကျောင်းရှိ သမိုင်းဝင်သန့်ရှင်းသောဂူ (Holy Sepulchre) ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးဖြစ်သည် (ယောဟန် ၂၀:၅၊ ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ရှေးဟောင်းသုတေသနတွေ့ရှိချက်များအရ ဤဂူသည် ပထမရာစုနှစ်မြို့ရိုးပြင်ပတွင်ရှိပြီး သမ္မာကျမ်းစာနှင့်ကိုက်ညီသည် (ယောဟန် ၁၉:၂၀၊ ၄၂၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၁၂)။ အနီးတွင် ကျောက်ထဲထွင်းထားသော ဂူများတွေ့ရှိရသဖြင့် ပထမရာစုနှစ်သင်္ချိုင်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ အမျိုးသမီးအချို့ (မာကု ၁၅:၄၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သည် ပြင်ဆင်ရက်နေ့ (သောကြာ) ဖြစ်ပြီး ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့လာမည်ဖြစ်သောကြောင့် ယေရှု၏အလောင်းကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ ပြင်ဆင်ပေးနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ (လုကာ ၂၃:၅၄)။ သူတို့သည် ဂူ၏နေရာကို မှတ်သားပြီး နောက်မှသုံးရန် နံ့သာမျိုးနှင့် ရနံ့ဆီများကို ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၅၆)။ လုကာ၏ “ပညတ်တော်အတိုင်း ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့တွင် အနားယူကြသည်” ဟူသော မှတ်ချက်က နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်များသည် ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့ကို သတ္တမနေ့ (စနေနေ့) တွင်ပင် ဆက်လက်စောင့်ထိန်းနေကြဆဲဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

Burial in first-century Israel involved placing the body into a small cavity cut into a natural rock outcropping. Once the body decomposed, the bones would be gathered and reburied in a pile with other deceased family members or placed in a limestone box called an ossuary. The burial place of Jesus is most probably the traditional site, known as the Holy Sepulcher, because its two-chamber design was typical of that period and it is necessary to stoop down to enter (cf. John 20:5, 11). Archeological findings (regarding the location of the tomb, see in “Archaeology and the Bible,” p. 91) have also indicated that the Holy Sepulcher was located just outside the first-century city wall, as the Bible suggests (John 19:20, 42; Heb. 13:12). It was a first-century burial site, as evidenced by tombs cut into the rock nearby. Certain women (cf. Mark 15:47), unable to honorably prepare Jesus’s body for burial as they wished because it was the Preparation Day (Friday) and the Sabbath was approaching (Luke 23:54), took note of the tomb’s location and then prepared spices and fragrant oils or perfumes (v. 56) for later use. Luke’s comment that they rested on the Sabbath according to the commandment suggests that many years later the early Christians were still observing the Sabbath on the seventh day (Saturday).1 ထိုအခါ မင်းအရာရှိအပေါင်းတို့သည်ထ၍ ကိုယ်တော်ကို ပိလတ်မင်းထံသို့ ဆောင်သွားကြပြီးလျှင်၊

² ဤသူသည် ပြည်သူပြည်သားများကို လှည့်ဖြား၍၊ မိမိသည် ခရစ်တော်တည်းဟူသော ရှင်ဘုရင်ဖြစ် ကြောင်းကိုဆိုလျက်၊ ကဲသာဘုရင်ကို အခွန်မဆက်နှင့်ဟု မြစ်တားသည်ကို အကျွန်ုပ်တို့တွေ့ပါပြီဟု အပြစ်တင် ကြ၏။
³ ပိလတ်မင်းက၊ သင်သည် ယုဒရှင်ဘုရင်မှန်သလောဟု ယေရှုကိုမေးလျှင်၊ မင်းကြီးမေးသည်အတိုင်း မှန်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴ ပိလတ်မင်းက၊ ဤသူ၌ အဘယ်အပြစ်ကိုမျှ ငါမတွေ့ဟု ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့နှင့် လူအပေါင်းတို့ အား ပြောဆိုလျှင်၊
⁵ ထိုသူတို့သည် သာ၍ ပြင်းစွာသောအသံနှင့် ဟစ်ကြော်လျက်၊ ဤသူသည် ဂါလိလဲပြည်မှစ၍ ဤ အရပ်တိုင်အောင် ယုဒပြည်၌ အနှံ့အပြားဆုံးမဩဝါဒပေး၍ လူများကိုနှိုးဆော်သောသူဖြစ်ပါသည်ဟု လျှောက် ဆို ကြ၏။
⁶ ပိလတ်မင်းသည် ဂါလိလဲဟူသောစကားကိုကြားလျှင်၊ ထိုသူသည် ဂါလိလဲလူဖြစ်သလောဟု မေးမြန်း ၍၊
⁷ ဟေရုဒ်မင်းပိုင်သော သူဖြစ်သည်ကို သိသောအခါ ထိုမင်းထံသို့ ပို့စေ၏။ ထိုအခါ ဟေရုဒ်မင်းသည် ယေရုရှလင်မြို့၌ ရှိသတည်း။
⁸ ထိုမင်းသည် ယေရှုကိုမြင်လျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိ၏။ အကြောင်းမူကား၊ အထက်က သိတင်း တော်များကိုကြား၍၊ ကိုယ်တော်ကိုမြင်ခြင်းငှါ ကြာမြင့်စွာ အလိုရှိသည်ဖြစ်၍၊ ပြတော်မူသော နိမိတ်လက္ခဏာ တစုံတခုကို မြင်ရမည်ဟု မြော်လင့်လျက်နေ၏။
⁹ ထိုအခါ ဟေရုဒ်မင်းသည် ကိုယ်တော်ကို များစွာမေးမြန်းသော်လည်း အဘယ်စကားကိုမျှ ပြန်တော် မမူ။
¹⁰ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးနှင့် ကျမ်းပြုဆရာတို့သည် ထ၍ ပြင်းထန်စွာ အပြစ်တင်ကြ၏။
¹¹ ဟေရုဒ်မင်းသည် စစ်သူရဲတို့နှင့်တကွ ကိုယ်တော်ကို မခန့်မညားဘဲ ပြက်ယယ်ပြု၍ တင့်တယ်သော အဝတ်ကို ဝတ်စေပြီးမှ ပိလတ်မင်းထံသို့ ပို့ပြန်စေ၏။
¹² ထိုနေ့၌ ပိလတ်မင်းနှင့် ဟေရုဒ်မင်းတို့သည် အချင်းချင်းအဆွေဖွဲ့ကြ၏။ အထက်က ရန်ဘက်ဖြစ်ကြ သတည်း။

၂၃:၁–၁၂ ပလတ်ရှေ့တွင် စစ်ဆေးခြင်း၊ ဟေရဒ်ရှေ့တွင် စစ်ဆေးခြင်း။ ရောမဥပဒေအရ သေဒဏ်ပေးရန် ရှင်ဟေရဒ်ကောင်စီက အခွင့်မရှိသောကြောင့် (ယော ၁၈:၃၁) ယေရှုကို ပလတ်ထံ ခေါ်ဆောင်သွား၏ (လု ၃:၁ ကိုကြည့်)။ ပလတ်၏ ရုံးစိုက်ရာ ကဲသရိမှမဟုတ်၊ ပွဲကြီးများအတွင်း အထူးလာရောက်နေထိုင်သော ယေရုရှလင်တွင် ရှိ၏။ အမှုကို အလေးအနက်ထားကြောင်း ပလတ်အား အထင်အရှားပြရန် ကောင်စီတစ်ခုလုံး လိုက်ပါလာ၏ (၂၃:၁)။ စွပ်စွဲချက် သုံးခုမှာ လူမျိုးကို လှည့်ဖြားခြင်း (၂၃:၁၄၊ တမန် ၁၃:၈၊ ၁၀၊ ၂၀:၃၀ နှင့် နှိုင်း)၊ ကဲသာမင်းသို့ အခွန်မပေးရန် တားမြစ်ခြင်း၊ ခရစ်တော်မင်းဟု ကိုယ်ကိုခေါ်ဆိုခြင်း တို့ဖြစ်၏။ ပထမချက်သည် ဘာသာရေးကိစ္စဖြစ်၍ ပလတ်စိတ်မဝင်စားနိုင်။ ဒုတိယချက်မှာ လုံးဝမှား၍ ယေရှုက ဆန့်ကျင်ဘက်သွန်သင်ခဲ့၏ (လု ၂၀:၂၅)။ တတိယချက်သည် ရောမအာဏာကို တိုက်ရိုက်ခြိမ်းခြောက်နိုင်သောကြောင့် အလေးအနက်ဆုံး။ ပလတ်က ယေရှုကို “ယုဒလူမျိုး၏ မင်းကြီးဟုတ်လော” ဟု မေး၏။

23:1–12. Jesus Is Tried by Pilate, Then by Herod. Since Roman law did not permit the Sanhedrin to convict on capital offenses (John 18:31), Jesus was brought to Pilate (see Luke 3:1). Although Pilate’s headquarters was in Caesarea, he resided in Jerusalem during major festivals to maintain order. To make the greatest possible impression on Pilate as to the seriousness of the case, the whole council came (Luke 23:1), bringing three charges: misleading the nation (cf. 23:14; Acts 13:8, 10; 20:30), hindering the payment of taxes to Caesar, and claiming to be the Messiah, a king. The first charge was purely a religious matter in which Pilate would have had no interest, but it provided grounds for discrediting Jesus to the populace. The second charge was purely false as Jesus had maintained the opposite (Luke 20:25). The third charge was the most serious because it could have directly threatened Roman authority and control over Israel. Not surprisingly, then, this was the charge Pilate focused on, asking Jesus whether He was the King of the Jews.

 

ယေရှုသည် ပလတ်တွေးနေသော မင်းမဟုတ်၊ သို့သော် ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်။ ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ ပရောဖက်ပြုထားသော မယ်တော်မင်းကို ပြည့်စုံစေနေ၏ (၂:၄၊ ၁၁ ကိုကြည့်)။ ဧဝံဂေလိလေခုအားလုံးတွင် ပလတ်၏ မေးခွန်းသည် တူညီ၏။ ယေရှု၏ အဖြေ “သင်ဆိုသည်အတိုင်း ဖြစ်၏” သည် အတည်ပြုခြင်းဖြစ်၏ (၂၃:၃)။ ယောဟန်အရ ယေရှု၏ နိုင်ငံတော်သည် ဤလောကမှမဟုတ်သောကြောင့် ပလတ်က အပြစ်မတွေ့ဟု ဆုံးဖြတ်၏ (ယော ၁၈:၃၃–၃၈၊ ၁၉:၈–၁၁)။ သူတို့လိုချင်သော ရလဒ်မရသောကြောင့် ယုဒခေါင်းဆောင်များက ဂါလိလဲမှစ၍ ယုဒပြည်တစ်ခွင် ရောမအစိုးရဆန့်ကျင်ရန် လှုံ့ဆော်သည်ဟု ပိုမိုစွပ်စွဲကြ၏ (၂၃:၅)။ ယေရှုသွန်သင်ချက်သည် နေရာတိုင်းတွင် လှုပ်ရှားမှုဖြစ်စေသော်လည်း ရောမအုပ်စိုးမှုကို ပုန်ကန်ရန်မဟုတ်၊ ယုဒအဖွဲ့အစည်းက အမှန်ကို အမြဲလှည့်ဖြားခဲ့၏။ ယေရှုသည် ဂါလိလဲလူဟု ကြားသိရသောအခါ ပလတ်က ဟေရဒ်ထံ လွှဲပြောင်းပို့ဆောင်၏။ ဟေရဒ်သည် ပသခါပွဲအတွက် ယေရုရှလင်တွင် ရှိနေ၏ (၂၃:၆–၇)။

Jesus was not a king in the sense that Pilate was thinking of, but to deny it would have been unthinkable because Jesus was fulfilling the prophetic hopes of a messianic king from the line of David (see 2:4, 11). All four Gospel accounts agree exactly on Pilate’s question, which could be taken pejoratively, “You are the King of the Jews?” Jesus’s reply, “It is as you say,” or “You have said so” is affirmative (23:3), as John’s account (John 18:33–38) also indicates. Pilate did not consider Jesus’s kingdom to be a threat because He defined His kingdom as not of this world, and consequently, Pilate said that he found no legal basis for action against Jesus (John 18:33–38; 19:8–11). Not getting the result they wanted, the Jewish leaders pressed Pilate by accusing Jesus of inciting religious enthusiasm against Roman rule throughout all Judea, even as far as Galilee (Luke 23:5). It is true that Jesus’s teaching created a stir everywhere He went, but not in order to foment rebellion against Roman rule. The Jewish establishment consistently twisted the truth. On hearing that Jesus was a Galilean, Pilate sent Him to Herod, who was in Jerusalem for the Passover (vv. 6–7).

 

ယေရှုသည် အံ့ဖွယ်အမှုများပြုလုပ်သူအဖြစ် ကျော်ကြားလာသဖြင့် ဟေရှုဒ်သည် သူ့ကိုကြည့်လိုစိတ်ဖြင့် အချိန်ကြာရှည်စွာ စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။ ယခင်က ဟေရှုဒ်သည် သူခေါင်းဖြတ်သတ်ခဲ့သော ယောဟန်ခရစ်ဝင်ဆရားသည် ယေရှုအဖြစ် ရှင်ပြန်ထမြောက်လာသည်ဟု ထင်မှားကာ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ဖူးသည် (မာ၊ ၆:၁၆)။ ယေရှုကို သတ်နိုင်သည်၊ လွှတ်နိုင်သည့် သူ့အာဏာကို သတိပေးလျက်၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန် ထူးခြားသော နိမိတ်လက္ခဏာ (အံ့ဖွယ်တစ်ခု) ပြုလုပ်ရန် ဟေရှုဒ်က တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဟေရှုဒ်သည် မေးခွန်းများစွာဖြင့် ဆက်တိုက်မေးမြန်းသော်လည်း ယေရှုသည် တစ်ခွန်းမျှ မဖြေခဲ့ပေ (၂၃:၉)။ ပရောဖက်ကြီးဆုံးသောသူ ယောဟန်ကို လည်ပင်းဖြတ်သတ်ခြင်းဖြင့် အသံတိတ်သွားစေပြီးသောအခါ၊ ဟေရှုဒ်သည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကို သူ့အလိုအတိုင်း အပျော်သဘောဆက်ဆံရန် အခွင့်အရေးကို ထပ်မရရှိတော့ချေ။ တိတ်ဆိတ်မှုကြောင့် စိတ်ဆိုးမာန်တက်သဖြင့် ဟေရှုဒ်နှင့် သူ့စစ်သည်များသည် ယေရှုကို ခမ်းနားသောဝတ်လည်ကို ဝတ်ဆင်ပေးကာ ရယ်စရာကောင်းအောင် ပြုကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ယေရှုသည် ဘုရင်ဖြစ်သည်ဟူသော အယူအဆကို ပြက်ယယ်ပြုကြသည် (မာ၊ ၁၅:၁၇-၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ပိလတ်သည် ယေရှုသည် ဟေရှုဒ်၏တရားစီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေထဲတွင် ရှိသည်ဟု ယူဆ၍ ဟေရှုဒ်က ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဟေရှုဒ်က ယေရှုကို ပိလတ်ထံ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၁၁)။ သို့သော်လည်း ပိလတ်၏ အဆင်ပြေစေရန်ပြုလုပ်သော အပြုအမူကို လေးစားမှုဟု ယူဆခဲ့ကြပြီး ထိုနေ့မှစ၍ သူတို့နှစ်ဦးသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သွားကြသည် (အပိုဒ် ၁၂)။

Jesus’s renown as a miracle worker had spread far and wide, which led Herod to want to see Him for a long time. Earlier, Herod had feared that John the Baptist, whom he had beheaded, had risen from the dead in the person of Jesus (Mark 6:16). Reminding Jesus of his power to condemn or release, he urged Jesus to perform some spectacular sēmeion (“miracle” or “sign”; cf. Luke 11:16) to save Himself. Herod peppered Him with questions, but Jesus did not answer (23:9). Having already silenced the greatest of prophets with the execution of John, Herod would receive no further opportunity to engage with divinity for his trifling purposes. Offended by the silence, Herod and his soldiers ridiculed Jesus by clothing Him in an elaborate robe, mocking the idea of His being a king (cf. Mark 15:17–20). Pilate had hoped that Herod would deal with Jesus, since He belonged to his jurisdiction, but Herod returned Him to Pilate (Luke 23:11). Nevertheless, Pilate’s expedient gesture was interpreted as a show of respect, and they became friends (v. 12).

¹³ တဖန် ပိလတ်မင်းသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊
¹⁴ ပြည်သူပြည်သားများကို ပုန်ကန်စေသောသူကဲ့သို့ ဤလူကို သင်တို့သည် ငါ့ထံသို့ ပို့ဆောင်ကြသည် ဖြစ်၍၊ သင်တို့ရှေ့မှာ ငါစစ်ကြောသော်လည်း၊ သင်တို့ တင်သောအပြစ်တစုံတခုကိုမျှ သူ၌ငါမတွေ့။
¹⁵ ဟေရုဒ်မင်းသည်လည်းမတွေ့။ ထိုမင်းထံသို့ ငါပို့စေပြီ။ ဤသူသည် အသေသတ်ခြင်းကို ခံထိုက်သော အမှုတစုံတခုကိုမျှ မပြု။
¹⁶ ထိုကြောင့် သူ့ကို ငါဆုံးမ၍ လွှတ်မည်ဟု ဆိုလေ၏။
¹⁷ ထိုပွဲ၌ လူများတို့အား တစုံတယောက်သောသူကို မလွှတ်ဘဲမနေရသတည်း။
¹⁸ လူအပေါင်းတို့က၊ ထိုသူကို ထုတ်ပါလော့။ အကျွန်ုပ်တို့အား ဗာရဗ္ဗကို လွှတ်ပါလော့ဟု တညီတညွတ် တည်း ဟစ်ကြော်ကြ၏။
¹⁹ ထိုဗာရဗ္ဗကား၊ မြို့၌ ပုန်ကန်ခြင်းအပြစ်၊ လူအသက်ကို သတ်ခြင်းအပြစ်ကြောင့် ထောင်ထဲ၌ လှောင် ထားသောသူဖြစ်သတည်း။
²⁰ ပိလတ်မင်းသည် ယေရှုကို လွှတ်ချင်သောကြောင့် သူတို့အားတဖန်ပြောဆိုလေ၏။
²¹ သူတို့ကလည်း၊ ထိုသူကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားပါ။ ရိုက်ထားပါဟု ဟစ်ကြော်ကြ၏။
²² ပိလတ်မင်းက၊ ထိုသူသည် အဘယ်အပြစ်ကို ပြုဘိသနည်း။ သေထိုက်သောအပြစ်တစုံတခုမျှ သူ၌ ငါမတွေ့။ ထိုကြောင့် သူ့ကို ငါဆုံးမ၍ လွှတ်မည်ဟု သုံးကြိမ်မြောက်အောင်ဆိုလျှင်၊
²³ လူများတို့သည် ထိုသူကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားစေခြင်းငှါ ကြီးစွာသောအသံနှင့် ကျပ်ကျပ် တောင်းသဖြင့်၊ သူတို့၏အသံနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့၏အသံသည် နိုင်လေ၏။
²⁴ ပိလတ်မင်းသည်လည်း သူတို့တောင်းသည့်အတိုင်း ဖြစ်စေခြင်းငှါ စီရင်၍၊
²⁵ ပုန်ကန်ခြင်းအပြစ်၊ လူအသက်ကိုသတ်ခြင်းအပြစ်ကြောင့် ထောင်ထဲမှာ လှောင်ထားသောသူကို လူ များတောင်းသည်အတိုင်း လွှတ်ပြီးမှ၊ ယေရှုကို သူတို့ အလိုသို့ အပ်လိုက်လေ၏။ 

၂၃:၁၃-၂၅။ ယေရှုသည် ဘာရာဗကို အစားထိုးယူခဲ့သည်။ ပိလတ်သည် ဂျူးလူမျိုးတို့၏ အဓိကအလွှာသုံးရပ်မှ ကိုယ်စားလှယ်များကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ (ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ)၊ မြို့ပြန်ခေါင်းဆောင်များ (အုပ်ချုပ်သူများ) ဖြစ်သည့် အသင့်လူကြီးများနှင့် ကျမ်းတတ်ပညာရှင်များ (၂၂:၆၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)၊ နှင့် လူထုအများတို့ပင် ဖြစ်သည်။ ယေရှုကို စွပ်စွဲခဲ့သော အပြစ်သုံးမျိုးအနက် ပိလတ်သည် သူ့အမြင်အရ အဆိုးဆုံးဖြစ်သော ပထမအပြစ်ကိုသာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ ယင်းမှာ ယေရှုသည် လူများကို လမ်းမှားသို့ လှည့်စားနေသည်ဟူသော စွဲချက်ဖြစ်ပြီး၊ ရောမအင်ပါယာအပေါ် သစ္စာခံမှုကို ပြောင်းလဲပစ်စေသည်ဟု ဆိုသည် (၂၃:၁၄)။ ဂျူးတို့အမြင်တွင်လည်း ဤစွဲချက်သည် အဆိုးဆုံးဖြစ်သည် (တရားဟော ၁၃၊ ၁၈:၁၅-၂၂ ကိုကြည့်)။ ပိလတ်သည် ယေရှုကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်ဟုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းက လုကာသည် ယောဟန်မှတ်တမ်းတင်ထားသည့်အတိုင်း ပိုမိုရှည်လျားသော ဖြစ်စဉ်ကို အကျဉ်းချုံးထားခြင်းဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၁-၁၂ အပေါ် မှတ်ချက်ကိုကြည့်)။

23:13–25. Jesus Takes the Place of Barabbas. Pilate summoned representatives from the three main strata of Jewish society: religious leaders (chief priests), civic leaders (rulers), which probably included the leading elders and scribes (cf. 22:66), and the general populace (the people). Of the three charges brought against Jesus, Pilate mentioned only the first, the most serious from his point of view, that Jesus was misleading the people (23:14), diverting their allegiance from Rome. From the Jewish perspective, this was also the most serious charge (see Deut. 13; 18:15–22). Also noted is that Pilate had examined Jesus, which suggests that Luke has summarized a lengthier process such as that recorded by John (see commentary on Luke 23:1–12).

 

ပိလတ်သည် ယေရှုကို အပြစ်ရှိကြောင်း တရားနည်းဥပဒေအရ အခြေခံမတွေ့ကြောင်း၊ ဟေရှုဒ်လည်း မတွေ့ကြောင်း၊ ယေရှုသည် သေဒဏ်နှင့်ထိုက်တန်သော အမှုမျိုးမျှ မပြုခဲ့ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၅-၁၆)။ သို့သော် စွပ်စွဲသူများကို ကျေနပ်စေရန် မျှော်လင့်လျက် ယေရှုကို ရိုက်ပုတ်အပြစ်ပေးမည်ဟုလည်း ကတိပြုခဲ့သည်။ ယင်းသည် အလွန်ပေါ့ပါးသော ပြစ်ဒဏ်ဖြစ်ပြီး၊ ရိုက်နှက်ခြင်း (မ၊ ၂၇:၂၆၊ မာ၊ ၁၅:၁၅၊ ယော၊ ၁၉:၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) နှင့် မတူပေ။ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ပို၍ဆိုးရွားသော ရာဇဝတ်မှုများနှင့် သေဒဏ်ပေးရမည့်အမှုများအတွက် သီးသန့်ထားသည်။ သို့ရာတွင် တရားစီရင်မှုနှစ်ခုတင်မက အပြစ်ကင်းကြောင်း ဆုံးဖြတ်ချက်နှစ်ခု (တရားဟော ၁၉:၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) ရရှိပြီးနောက် မည်သည့်ပြစ်ဒဏ်မျှ မပေးသင့်ပေ (အချို့လက်ရေးမူများတွင် အပိုဒ် ၁၇ ထည့်သွင်းထားပြီး၊ ပသခါပွဲအတွင်း ဂျူးတို့အား အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို လွှတ်ပေးရသည်ဟူသော ဓလေ့ထုံးတမ်း ရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းသည် ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်အရ လိုအပ်သော “ဒေ့အိ” နှင့် မတူဘဲ “အနဂ်ကီ” ဆိုသည်မှာ လူ့ဘက်မှ မလွှဲမရှောင်သာ လိုအပ်ချက်ကို ဆိုလိုသည်။ ဥပမာ လု၊ ၂၄:၂၆)။ ပသခါပွဲအခါတွင် အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို လွှတ်ပေးခြင်းဓလေ့သည် ဂျူးတို့ အလေးထားသော ထုံးတမ်းဖြစ်သည်။ စောစောပိုင်းလက်ရေးမူများတွင် ဤအပိုဒ်ကို ချန်ထားခဲ့သော်လည်း (မ၊ ၂၇:၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) အကြောင်းအရာအရ ဤဓလေ့ရှိကြောင်း အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နေသည်။

Pilate, announcing that he found no legal basis for convicting Jesus, nor did Herod, and that Jesus did nothing deserving of death, determined to release Him (vv. 15–16). But he also promised to chastise or punish Jesus, apparently hoping that this would satisfy His accusers. It was the mildest form of punishment, as opposed to scourging (cf. Matt. 27:26; Mark 15:15; John 19:1); the latter was reserved for more serious crimes, including capital offenses. On the other hand, with not just two trials but two verdicts of Jesus’s innocence (cf. Deut. 19:15), any punishment at all would have seemed to have been unjust. (Some manuscripts add v. 17, which indicates that there was an anagkē—a “necessary”—custom of releasing a prisoner to the Jews during the Passover. It was unlike dei, which refers to something needed from God’s perspective and according to the divine plan; e.g., Luke 24:26.) The custom of releasing a prisoner in honor of Passover was a practice the Jews prized. Although some early manuscripts omit this verse (cf. Matt. 27:15), such a tradition is implied in the context.

 

ထိုအခါ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များနှင့် လူထုအများပါမကျန်း အော်ဟစ်ကြပြီး ယေရှုကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် (ဆိုလိုသည်မှာ သတ်ပစ်ရန်) တောင်းဆိုကြသည် (လု၊ ၂၃:၁၈၊ ယော၊ ၁၉:၁၅၊ တမန်၊ ၈:၃၃၊ ၂၁:၃၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ သူတို့သည် ဘာရာဗကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ဘာရာဗသည် လူသတ်မှုနှင့် ပုန်ကန်မှုကို ဦးဆောင်ခဲ့သူဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၁၉၊ မာ၊ ၁၅:၇၊ ယော၊ ၁၈:၄၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ဘာရာဗဆိုသည့်နာမည်သည် အာရံအ်ဘာသာဖြင့် “ခမည်းတော်၏သား” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ သူသည် မယ်ရှိယဟု ဟန်ဆောင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတမင်းများသည် လူထု၏စိတ်နှလုံးပြောင်းလဲမှုအတွက် တာဝန်ရှိသည်ဟု ဆိုထားသည် (မ၊ ၂၇:၂၀၊ မာ၊ ၁၅:၁၁)။ ယေရှုကို ရောမအား ပုန်ကန်သည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့သူများသည်ပင် စစ်မှန်သော ပုန်ကန်သူကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြခြင်းဖြင့် ရောမအပေါ် သစ္စာရှိသည်ဟု ဟန်ဆောင်ထားမှုသည် လိမ်ညာမှုဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည် (ယော၊ ၁၉:၁၂၊ ၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ လုကာတစ်ဦးတည်းသာ ဤပုန်ကန်မှုသည် “မြို့ထဲတွင်” (ယေရုရှလင်မြို့) ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားပြီး၊ ဘာရာဗကို လွှတ်ပေးရန် တညီတညွတ်တည်း သဘောထားကြခြင်း၏ အကြောင်းကို ရှင်းပြပေးသည်။ ပိလတ်သည် ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း (လု၊ ၂၃:၁၃-၂၂) လူထုသည် ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားချရန် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အော်ဟစ်တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၂၁၊ ယော၊ ၁၉:၆၊ ၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။

In response, all, including the common people, shouted and demanded that Jesus be taken away, meaning killed (Luke 23:18; cf. John 19:15; Acts 8:33; 21:36). They demanded that Barabbas be released instead, despite his being guilty of murder and of having led a revolt (Luke 23:19; cf. Mark 15:7; John 18:40). The name Barabbas means “son of the Father” in Aramaic, suggesting he may have been a messianic pretender. The chief priests were said to be responsible for the people’s change of heart (Matt. 27:20; Mark 15:11). Those who had charged Jesus with rebellion against Rome now asked for a real insurrectionist to be released, demonstrating that their professed loyalty to Rome was duplicitous (cf. John 19:12, 15). Only Luke mentions that this rebellion took place “in the city” (i.e., Jerusalem), which also helps explain the unanimous sentiment in favor of Barabbas’s release. Although Pilate tried repeatedly to release Jesus (Luke 23:13–22), the people shouted emphatically (twice) for Him to be crucified (v. 21; cf. John 19:6, 15).

 

လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားချခြင်းသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြည်းဖြည်းချင်း သေစေသော ကွပ်မျက်နည်းဖြစ်ပြီး၊ ရာဇဝတ်သားသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အလျားလိုက်အပိုင်းကို ကိုယ်တိုင်ထမ်းရသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကြိုးဖြင့်ဖြစ်စေ သံထိုးဖြင့်ဖြစ်စေ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲပြီး ဒေါင်လိုက်တိုင်ပေါ်သို့ တင်တယ်သည်။ နာရီပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် အသက်ရှူကြပ်ခြင်း၊ သွေးထွက်လွန်ခြင်း၊ နှလုံးရပ်တန့်ခြင်း စသည်ဖြင့် သေဆုံးရသည်။

Crucifixion was a particularly horrific form of slow execution in which the offender carried the crossbeam to the place of crucifixion and was fastened to it by rope or nails before being raised and secured to an upright post. Death would have occurred hours or days later by suffocation, loss of blood and bodily fluids, cardiac arrest, or a similar reason.

 

ပိလတ်သည် အဓိကရုဏ်းမဖြစ်စေလိုသလို အပြစ်မရှိသူကို သေဒဏ်ပေးလိုသည်လည်း မဟုတ်ပေ။ ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် တတိယအကြိမ်ကြိုးစားရာတွင် ယေရှု၏အပြစ်ကင်းမှုကို နှစ်ကြိမ်တိုင်း ထပ်မံအလေးပေးပြောဆိုခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၂၂)။ သို့သော် လူထုသည် နတ်ဆိုးစွဲသူများ အော်ဟစ်သလို (လု၊ ၄:၃၃; ၈:၂၈) ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်တောင်းဆိုနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် တရားမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် ကိုယ်ပိုင်ရာထူးကို ထိန်းသိမ်းရန် ရွေးချယ်ရသောအခါ ပိလတ်သည် ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားချရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ဘာရာဗကို လွှတ်ပေးကာ ယေရှုကို သူတို့အလိုအတိုင်း အပ်နှံခဲ့သည် (၂၃:၂၄-၂၅)။ “လွှတ်ပေး” ဟူသော စကားလုံးကို ဤနေရာတွင် ငါးကြိမ်သုံးထားပြီး (အပိုဒ် ၁၆၊ ၁၈၊ ၂၀၊ ၂၂၊ ၂၅) ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လွတ်မြောက်ရုံသာမက (၁၃:၁၂) ခွင့်လွှတ်ခြင်းကိုလည်း ဆိုလိုသည် (၆:၃၇၊ မ၊ ၁၈:၂၇)။ ယင်းက ယေရှုသည် ဘာရာဗတစ်ဦးတည်းအတွက်သာမက ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးအတွက် အစားထိုးယူ၍ ကိုယ်တိုင်ယူဆောင်သွားသော ကိုယ်စားခံယဇ်ကို အရိပ်အမြွက်ပြသည် (ရော၊ ၈:၃၂၊ ၂ကော၊ ၅:၁၄-၁၅၊ ၁ယော၊ ၂:၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။

While Pilate did not want a riot to ensue, neither did he want to condemn an innocent man to death. In his third attempt to release Jesus, he twice underscored Jesus’s innocence (Luke 23:22). But the crowds were insistent, crying out loudly (as the demon-possessed had done; Luke 4:33; 8:28). So, when forced to choose between upholding justice or preserving his own position, Pilate chose self-interest: he ordered that Jesus be crucified, released Barabbas, and gave Jesus over to their will (23:24–25). The word for release, used five times in this passage (vv. 16, 18, 20, 22, 25), refers not only to physical deliverance (13:12) but also to forgiveness (6:37; Matt. 18:27), hinting at Jesus’s substitutionary sacrifice in taking the place of not only Barabbas on the cross but of the world (cf. Rom. 8:32; 2 Cor. 5:14–15; 1 John 2:2).

 ²⁶ ကိုယ်တော်ကို ထုတ်သွားကြစဉ်၊ ရှိမုန်အမည်ရှိသော ကုရေနေပြည်သားတယောက်သည် တောရွာမှ လာသည်ကို သူတို့သည်တွေ့လျှင်၊ ဘမ်းဆီး၍ ယေရှုနောက်တော်၌ လက်ဝါးကပ်တိုင်တော်ကို ထမ်းစေကြ၏။
²⁷ နောက်တော်၌ လိုက်သောလူများအပေါင်းတို့တွင်၊ ကိုယ်တော်ကြောင့် ငိုကြွေးမြည်တမ်းသော မိန်းမ အချို့ပါ၏။
²⁸ ထိုသူတို့ကို ယေရှုသည် လှည့်ကြည့်၍၊ ယေရုရှလင်မြို့သမီးတို့၊ ငါ့ကြောင့် မငိုကြွေးကြနှင့်။ မိမိတို့နှင့် မိမိတို့သားများကြောင့် ငိုကြွေးကြလော့။
²⁹ အကြောင်းမူကား၊ မြုံသောမိန်းမသည် မင်္ဂလာရှိ၏။ ပဋိသန္ဓေမယူဘူးသောဝမ်းနှင့် သူငယ်မစို့ဘူး သောသားမြတ်သည် မင်္ဂလာရှိ၏ဟု ပြောရသောနေ့ရက်ကာလရောက်လိမ့်မည်။
³⁰ ထိုအခါ သူတို့က၊ အိုတောင်များတို့၊ ငါတို့အပေါ်သို့ ကျကြပါ။ အိုကုန်းများတို့၊ ငါတို့ကို ဖုံးအုပ်ကြ ပါဟု ခေါ်ကြလိမ့်မည်။
³¹ အကြောင်းမူကား၊ စိမ်းသောအပင်ကို ဤသို့ပြုကြလျှင်၊ ခြောက်သောအပင်၌ အဘယ်သို့ ဖြစ်လိမ့်မည် နည်းဟု မိန့်တော်မူ၏။
³² ထိုအခါ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လူဆိုးနှစ်ယောက် တို့ကိုလည်း သတ်အံ့သောငှါ ထုတ်သွားကြ၏။
³³ ကရာနိအမည်ရှိသောအရပ်သို့ ရောက်ကြသော်၊ ကိုယ်တော်နှင့်တကွ ထိုလူဆိုးတို့ကို လက်ျာတော် ဘက်၌တယောက်၊ လက်ဝဲတော်ဘက်၌တယောက်၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားကြ၏။
³⁴ ယေရှုကလည်း၊ အိုအဘ၊ သူတို့၏ အပြစ်ကိုလွှတ်တော်မူပါ။ သူတို့သည် ကိုယ်ပြုသောအမှုကို မသိကြ ဟု မြွက်ဆိုတော်မူ၏။ အဝတ်တော်ကိုလည်း စာရေးတံချ၍ ဝေဖန်ကြ၏။
³⁵ လူများတို့သည်လည်း ကြည့်ရှုလျက် ရပ်နေကြ၏။ ထိုသူတို့နှင့်အတူ မင်းအရာရှိတို့က၊ ဤသူသည် သူတပါးတို့ကို ကယ်တင်တတ်၏။ ခရစ်တော်တည်းဟူသော ဘုရားသခင် ရွေးချယ်တော်မူသောသူမှန်လျှင် ကိုယ်ကိုကယ်တင်ပါလေစေဟူ၍ ပြက်ယယ်ပြုကြ၏။
³⁶ စစ်သူရဲတို့သည်လည်းလာ၍ ပုံးရည်ကို ကပ်ပေးလျက်၊
³⁷ သင်သည် ယုဒရှင်ဘုရင်မှန်လျှင် ကိုယ်ကို ကယ်တင်လော့ဟူ၍ ပြက်ယယ်ပြုလျက် ဆိုကြ၏။
³⁸ ခေါင်းတော်ပေါ်မှာတပ်၍ အပြစ်ဘော်ပြသော ကမ္ဗည်းလိပ်စာချက်ဟူမူကား၊ ဤသူသည် ယုဒရှင် ဘုရင်ပေတည်းဟု ဟေဗြဲဘာသာ၊ ဟေလသဘာသာ၊ ရောမဘာသာအားဖြင့်ရေး၍ ခေါင်းတော်ပေါ်မှာ တပ် သတည်း။
³⁹ ဆွဲထားသော လူဆိုးနှစ်ယောက်တွင် တယောက်က၊ သင်သည် ခရစ်တော်မှန်လျှင် ကိုယ်ကို၎င်း၊ ငါတို့ ကို၎င်း၊ ကယ်တင်လော့ဟု ကိုယ်တော်ကို ကဲ့ရဲ့၍ ဆိုလေ၏။
⁴⁰ တယောက်မူကား၊ မိမိအဘော်ကိုဆုံးမ၍၊ သင်သည် ဤသူနည်းတူအပြစ်ဒဏ်ခံလျက်ပင် ဘုရားသခင် ကို မကြောက်သလော။
⁴¹ ငါတို့သည် ကိုယ်ပြုမိသောအပြစ်နှင့်အလျောက်ခံရသည်ဖြစ်၍ တရားသဖြင့် ခံရကြ၏။ ဤသူမူကား အဘယ်အပြစ်ကိုမျှ မပြုဟုဆိုပြီးလျှင်၊
⁴² သခင်၊ ကိုယ်တော်သည် နိုင်ငံတော်တည်လျက်ကြွလာတော်မူသောအခါ အကျွန်ုပ်ကို အောက်မေ့ တော်မူပါဟု ယေရှုကို လျှောက်ဆို၏။
⁴³ ယေရှုကလည်း၊ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ယနေ့တွင် သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသုဘုံ၌ရှိလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၃:၂၆-၄၃။ ဘုရင်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားချသည်။ သုံးပါးတူခရစ်ဝင်ကျမ်းအားလုံးတွင် ကုရေနေမြို့သား ရှိမုန်သည် ယေရှု၏လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပိုးခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၂၆)။ ပုံမှန်အားဖြင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားခံရသူများသည် ကိုယ်တိုင်ထမ်းရသည်ဖြစ်ရာ၊ ယေရှုသည် ရိုက်နှက်ခြင်းနှစ်ကြိမ် (မာ၊ ၁၅:၁၅၊ ယော၊ ၁၉:၁) နှင့် ရုပ်ပိုင်း၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆင်းရဲဒုက္ခများကြောင့် ထမ်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ကုရေနေမြို့သား ရှိမုန် (တမန်၊ ၂:၁၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) သည် လယ်ကွင်းမှ ပြန်လာစဉ် ဖြစ်သည်။ ယေရှုနောက်မှ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပိုးလိုက်သွားခြင်းဖြင့် ခရစ်ယာန်များ နေ့စဉ်လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပိုးပြီး ယေရှုနောက်လိုက်ရမည့်အကြောင်း (လု၊ ၉:၂၃) ကို တကယ့်အတိုင်း ပုံဖော်ပြသခဲ့သည်။

23:26–43. The King Is Crucified. All three Synoptic Gospels indicate that a Cyrenian named Simon carried Jesus’s cross (v. 26). Normally, persons being crucified were expected to carry their own cross (or crossbeam), so Jesus must have been unable to carry it due to the physical and emotional suffering He had already undergone, which included two separate scourgings (Mark 15:15; John 19:1). Simon, the Cyrenian (cf. Acts 2:10), was coming from the country. Carrying the cross following Jesus, he modeled in a literal sense what Christians are to do figuratively in taking up their cross daily to follow Jesus (Luke 9:23).

 

လုကာက လူအများအပြား နောက်သို့ လိုက်လာကြပြီး အမျိုးသမီးများသည် ယေရှုအတွက် ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေကြသည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (၂၃:၂၇)။ ယေရှုသည် ထိုအမျိုးသမီးများကို “ယေရုရှလင်မြို့သမီးတို့” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ရာ၊ ရန်သူများက မြို့ကို ဝိုင်းရံပြီး နောက်ဆုံးပျက်စီးမည့်အကြောင်း ကျမ်းစာဟောင်းတွင် ဖော်ပြထားသည်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ဟေရှာ၊ ၁:၈၊ ၃:၁၆-၁၇၊ ယေရမိ၊ ၄:၃၁၊ ၆:၂-၆၊ မြည်တမ်းစကား ၁:၆၊ ၂:၁၀)။ အမျိုးသမီးများသည် ကိုယ်တို့နှင့် ကိုယ်တို့၏သားသမီးများအတွက် ငိုကြွေးရမည်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ရောမတို့က မြို့ကို ပျက်စီးစေမည့် ကြီးစွာသောဘေးဒုက္ခ ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၂၈၊ ၂၁:၂၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည် ထိုနေ့ရက်များတွင် သားသမီးရှိသော မိန်းမများအပေါ် ဘေးဒုက္ခ ကျရောက်မည်ဟု ယခင်က ဆုံးမခဲ့သည့်အတိုင်း (၂၁:၂၃) သားမွေးဖွားခြင်းမရှိသော မိန်းမများသည် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာရရှိမည်ဖြစ်သည်။ အသိမ်းခံရမည့်ကာလတွင် တောင်များကို “ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ပြိုလဲလိုက်ပါ” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်ကို (ဟောရှေ၊ ၁၀:၈) ယေရုရှလင်မြို့ မီးလောင်ပျက်စီးမှုတွင် ထပ်မံအော်ဟစ်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် ကမ္ဘာလုံးပျက်စီးမည့် ကျွန်ုပ်တို့ထံ ကြွလာခြင်းနှင့် ဆင်တူသည် (ဗျာ၊ ၆:၁၆)။ စိမ်းလန်းသောသစ်သား (ယေရှုကို ကိုယ်စားပြု) သည် မီးလောင်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့် ခြောက်သွေ့သောသစ်သား (ယုံကြည်ခြင်းမရှိသော ယေရုရှလင်လူထုကို ကိုယ်စားပြု) သည် ပို၍လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းမည်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ကျမ်းစာဟောင်းတွင် တရားစီရင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ပရောဖက်ပြုချက်ကို ရည်ညွှန်းခဲ့သည် (ယေဇ၊ ၁၇:၂၄)။ သစ်ပင်များသည် လူများကို နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြသည့် သမ္မာကျမ်းစာနှိုင်းယှဉ်ချက်ကို သုံးခဲ့သည် (လု၊ ၃:၇-၂၀ အပေါ်မှတ်ချက်ကိုကြည့်; မ၊ ၇:၁၆-၂၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။

Luke notes that a large crowd of people also trailed behind and also that women were weeping and lamenting for Jesus (23:27). Jesus, in addressing the latter as “daughters of Jerusalem” (v. 28), may have alluded to OT descriptions of the city being surrounded by enemy forces and ultimately destroyed (e.g., Is. 1:8; 3:16–17; Jer. 4:31; 6:2–6; Lam. 1:6; 2:10). The women were to weep for themselves and for their children because of the coming destruction of the city by Rome (Luke 23:28; cf. 21:20). Just as Jesus had previously pronounced a woe on women with children in those days (21:23), the barren and childless women would be blessed because of the horrific events coming on the city. As Jesus indicated, the death wish of those calling to the mountains “Fall on us!” prior to Israel’s destruction by Assyria (Hos. 10:8) would be repeated during the fiery destruction of Jerusalem by Rome, representing in microcosm the global destruction that will occur at the Second Advent (Rev. 6:16). Since the green wood or tree (representing Jesus) is less susceptible to destruction by fire, the dry tree (representing the unbelieving Jerusalemites) would be even more readily consumed. Jesus alluded to an OT judgment oracle (Ezek. 17:24), employing a biblical metaphor whereby trees symbolize people (see commentary on Luke 3:7–20; cf. Matt. 7:16–20).

 

ယေရှုကို အတူလက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားခံရသော ရာဇဝတ်သားနှစ်ဦးကြားတွင် ထားခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၃၃၊ ၂၂:၃၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်လုံးတွင် ဤသို့ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းက ယေရှုသည် အဓိက “ရာဇဝတ်သား” ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ကွပ်မျက်ရာနေရာကို “ဦးခေါင်းခွံ” ဟု ခေါ်သည်။ အာရံအ်ဘာသာဖြင့် “ဂေါလဂေါသ” (မာ၊ ၁၅:၂၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) နှင့် လက်တင်ဘာသာဖြင့် ကလဝရိ (လုကာသုံးသော ဂရိဘာသာ ကရာနိယွန်မှ ဘာသာပြန်ဆိုခြင်း) ဟု ခေါ်သည်။ ယေရှု၏ဆုတောင်းချက် “ခမည်းတော်၊ သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ သူတို့သည် မိမိတို့ပြုမူသမျှကို မသိကြပါ” သည် ထိုသူများအတွက်သာမက ခေတ်အဆက်ဆက် လူအားလုံးအတွက်ဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၃၄)။ သူတို့ (ယေဘုယျအားဖြင့် လူအားလုံးပါဝင်သည်) သည် သူတို့ပြုမူသမျှ၏ အဓိပ္ပာယ်အမှန်ကို မသိကြပေ (တမန်၊ ၃:၁၇)။ ဂရိဘာသာတွင် ဆုတောင်းချက်ကို မိတ်ဆက်သည့် ကြိယာအတိတ်ကာလသည် ယေရှုသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို မတင်မီ ဤစကားကို ပြောခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြပြီး၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်မှ ခုနစ်ခွန်းမြောက် ပထမစကားဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၄၃၊ ၄၆၊ မာ၊ ၁၅:၃၄၊ ယော၊ ၁၉:၂၆၊ ၂၈၊ ၃၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှု၏အဝတ်အစားများကို ခွဲဝေယူကြပြီး ချုပ်လုပ်ထားသော အဝတ်ကို အတွက်ဘဲ ကံစမ်းခဲ့ကြခြင်းသည်လည်း မယ်ရှိယပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၃၄၊ ယော၊ ၁၉:၂၃-၂၄၊ မ၊ ၂၇:၃၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်၊ ဆာ၊ ၂၂:၁၈)။ အုပ်ချုပ်သူများနှင့် စစ်သည်များအားဖြင့် (လု၊ ၂၃:၃၅-၃၆) ယေရှု၏ မယ်ရှိယအမှတ်အသားကို သံသယဝင်စေရန် စာတန်၏ပထမဆုံး သွေးဆောင်မှုကို ထပ်ကြပ်မကွာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ပြက်ယယ်ပြုခြင်းပင်လျှင် ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ပါဟု တောင်းဆိုခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည် (၂၃:၃၅၊ ဆာ၊ ၂၂:၇-၈)။ သို့သော် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ကယ်တင်၍ ရွေးကောက်ခံ ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ (ဟေရှာ၊ ၄၂:၁၊ ၁ပေ၊ ၂:၄-၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ စစ်သည်များသည်လည်း ပြက်ယယ်ပြုကာ ချဉ်ရည်ကို ပေးခဲ့ကြသည် (လု၊ ၂၃:၃၆)။ ယေရှုသည် နာကျင်မှုကို သက်သာစေသော်လည်း စိတ်ကြည်လင်မှုကို ပျက်ပြားစေမည့် ထိုချဉ်ရည်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ စိတ်ကြည်လင်မှု ပျက်ပြားသွားပါက သွေးဆောင်မှုကို ပို၍လွယ်ကူစွာ ခံနိုင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (သုတ္တံ၊ ၂၃:၂၉-၃၅ ကိုကြည့်)။

Placing Jesus between the two criminals who were crucified with Him (Luke 23:33; cf. 22:37), as all four Gospels indicate, identifies Him as the most prominent “transgressor.” The crucifixion site was known as “the Skull”—“Golgotha” in Aramaic (cf. Mark 15:22) and Calvary (from Latin), used to translate the Greek form employed by Luke (Kranion). The prayer of Jesus for His persecutors, “Father, forgive them” (Luke 23:34), was not only for them but also for all people in all times. They (which is general enough to include all) do not know the full significance of their actions (Acts 3:17). The past tense verb in Greek that introduces the prayer in Luke suggests that Jesus spoke this before His cross was lifted up, making it the first of seven utterances from the cross (cf. Luke 23:43, 46; Mark 15:34; John 19:26, 28, 30). Dividing His clothing and casting lots for His well-made tunic (Luke 23:34; John 19:23–24; cf. Matt. 27:35) also fulfilled a messianic prediction (Ps. 22:18). Both through the rulers and the soldiers (Luke 23:35–36) Satan’s initial temptation for Jesus to question His messianic identity was repeated. Even their mockery, calling on Him to save Himself, fulfilled prophecy (23:35; Ps. 22:7–8). But Jesus could not save Himself and still be the elect or chosen Savior (cf. Is. 42:1; 1 Pet. 2:4–6). The soldiers also mocked him and offered him sour wine vinegar (Luke 23:36). Jesus refused it because, although it would have deadened the pain, it would also have impaired His mental faculties and enabled temptation to have more readily overcome Him (see Prov. 23:29–35).

 

ပိလတ်ရေးသော အပြစ်စီရင်ချက်ကြေညာချက်တွင် ကွဲပြားမှုအနည်းငယ်ရှိခြင်းသည် ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်၏ သီးခြားမှတ်တမ်းများကို သက်သေပြသည် (လု၊ ၂၃:၃၈၊ မ၊ ၂၇:၃၇၊ ယော၊ ၁၉:၁၉ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ အပြည့်အစုံမှာ “ဤသူသည် နာဇရက်မြို့သား ယေရှု၊ ဂျူးတို့၏ဘုရင်” ဖြစ်ပြီး လုကာက ဘုရင် (မယ်ရှိယ) အချက်ကို အလေးပေးခဲ့သည်။ ဂရိ၊ လက်တင်၊ ဟေဗြဲ ဘာသာစကားသုံးမျိုးဖြင့် ရေးထားပြီး ဦးခေါင်းအထက်တွင် ဆိုင်းဘုတ်တင်ထားသည်။ ယင်းက ယေရှုသည် မယ်ရှိယဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံခဲ့သလို ဂျူးခေါင်းဆောင်များ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယေရှုကို ငြင်းပယ်ရန် ရောမအုပ်ချုပ်မှုကို အတည်ပြုခဲ့ကြသည် (လု၊ ၂၃:၂-၃)။ ရာဇဝတ်သားတစ်ဦးသည် အုပ်ချုပ်သူများနှင့် စစ်သည်များ၏ ပြက်ယယ်စကားကို ထပ်ဆင့်ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း (အခန်းငယ် ၃၉) ကျန်ရာဇဝတ်သားသည် သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ပြစ်ဒဏ်သည် တရားမျှတသည်၊ သို့သော် ဤသူသည် အဘယ်အမှားမျှ မပြုခဲ့ဟု အတည်ပြုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၁)။ သူသည် ယေရှုကို ဣသရေလ၏ မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ် ယုံကြည်ကြောင်း ဖော်ပြပြီး ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်တွင် အောက်မေ့ပေးပါဟု တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အကောင်းဆုံးလက်ရေးမူများအရ “သခင်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၂)။

Minor variations among the four Gospels as to the posted sign written by Pilate specifying the offense (Luke 23:38) attest to the independence of their separate accounts (cf. Matt. 27:37; John 19:19) and to the part of the full inscription (“This is Jesus of Nazareth, the King of the Jews”) that each author chose to emphasize. Luke chose to emphasize the kingship (Messiah) aspect of the message. It was written in Greek, Latin, and Hebrew and hung above His head for all to see. It simultaneously witnessed to Jesus as the messianic King and to the hypocrisy of the Jewish leaders in affirming Roman rule over Israel in order to reject Him (Luke 23:2–3). Although one of the criminals echoed the taunts of the rulers and soldiers (v. 39), the other one rebuked him and affirmed that their punishment was just but that Jesus had done nothing wrong (v. 41). He expressed faith in Jesus as Israel’s messianic King by asking to be remembered in His kingdom and (according to the best manuscripts) addressing Him as “Lord” (v. 42).

 

ယေရှုသည် ထိုရာဇဝတ်သား၏တောင်းဆိုချက်ကို အလေးအနက်ဖြေကြားပြီး ယနေ့တွင် သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသု့တွင် ရှိလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၃)။ “ပရဒိသု” ဟူသော ဂရိစကားလုံးသည် ယေဘုယျအားဖြင့် “ဥယျာဉ်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း ဧဒင်ဥယျာဉ်သာမက ဘုရားသခင်၏လူများ နေထိုင်မည့် ကောင်းကင်နိုင်ငံကိုလည်း ဆိုလိုနိုင်ပြီး ဤနေရာတွင် နောက်ဆုံးအဓိပ္ပာယ်ကို ရည်ညွှန်းသည် (၂ကော၊ ၁၂:၂-၄၊ ဗျာ၊ ၂:၇)။ ခေတ်သစ်ဘာသာပြန်များတွင် “ယနေ့” (ဆီမေရောန်) မတိုင်မီ ပုဒ်ဖြတ်ထားသော်လည်း လုကာ၏ပုံမှန်အနေဖြင့် “ယနေ့” ကို ကြိယာနောက်တွင် ထားတတ်သည်ကို လျစ်လျူရှုထားခြင်းဖြစ်သည် (လု၊ ၂:၁၁၊ ၅:၂၆၊ ၁၃:၃၂-၃၃ စသည်၊ တရားဟော ၄:၁၊ ၁၁:၂၆၊ ၃၀:၁၈၊ ဆီပ်တူအာဂျင်တက်စ် ကိုကြည့်)။ အစောဆုံးလက်ရေးမူများတွင် ပုဒ်ဖြတ်များ ပုံမှန်မပါသော်လည်း အစောဆုံးဘာသာပြန်တစ်ခုဖြစ်သော ကျူရေတွန်ယန်ဆီးရီယက် (ဘီစီ ၂ ရာစု) တွင် “ယနေ့ ငါသည် သင့်အား ပြောသည်မှာ…” ဟု ဘာသာပြန်ထားသည်။ ယင်းသည် ယောဟန်မှတ်တမ်းအရ တနင်္ဂနွေနေ့ မာရိမာဂဒလမြို့သူအား ပေါ်ထွန်းပြီးမှ ကောင်းကင်သို့ မတက်သေးကြောင်း (ယော၊ ၂၀:၁၇) နှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် ယနေ့တွင် အရာအားလုံး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသု့၌ ရှိလိမ့်မည်ဟု အတည်ပြုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

Jesus replied emphatically to the thief’s request and told him that he would be with Him in paradise (v. 43). The Greek word translated “paradise” (paradeisos) generally means “garden,” but it can refer to Eden as well as to heaven as the future dwelling place of God’s people (2 Cor. 12:2–4; Rev. 2:7), and the latter is clearly the meaning here. Although modern versions place the comma before the word “today” (sēmeron), as if Jesus promised that He and the penitent thief would be in heaven later that day, such punctuation ignores Luke’s predominant tendency of placing sēmeron after the verb it modifies (e.g., Luke 2:11; 5:26; 13:32–33; etc.; cf. Deut. 4:1; 11:26; 30:18, LXX). Interestingly, while the earliest manuscripts do not regularly include traditional punctuation marks (punctuation did not become common until the sixth and seventh centuries), an early version (the Curetonian Syriac, ca. second century), translates it: “I say today to you …” This agrees with John’s record that Jesus did not ascend to heaven until sometime after His appearance to Mary Magdalene on Sunday (John 20:17). Thus Jesus, on this day, assured the man that, even though all seemed hopeless, he would be with Him in paradise.

 ⁴⁴ ထိုအချိန်သည် မွန်းတည့်အချိန်လောက်ဖြစ်၍ သုံးချက်တီးအချိန်တိုင်အောင် မြေတပြင်လုံး၌ မှောင် မိုက်အတိ ဖြစ်လေ၏။
⁴⁵ နေအရောင်ကွယ်ပျောက်လေ၏။ ဗိမာန်တော်၏ ကုလားကာသည် နှစ်ဖြာကွဲလေ၏။
⁴⁶ ယေရှုသည်လည်း ကြီးသောအသံနှင့် ကြွေးကြော်တော်မူပြီးလျှင်၊ အိုအဘ၊ အကျွန်ုပ်စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်တော်လက်၌ အကျွန်ုပ်အပ်ပါ၏ဟု မိန့်တော်မူလျက် အသက်ချုပ်တော်မူ၏။
⁴⁷ ထိုအခြင်းအရာတို့ကို တပ်မှူးသည်မြင်လျှင်၊ စင်စစ်ဤသူသည် ဖြောင့်မတ်သောသူမှန်ပေ၏ဟုဆို၍ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းလေ၏။
⁴⁸ ထိုအမှုကို အကြည့်အရှုလာသောသူအပေါင်းတို့သည် ထိုအခြင်းအရာများကိုမြင်လျှင်၊ ရင်ပတ်ကို ခတ်၍ ပြန်သွားကြ၏။
⁴⁹ ဂါလိလဲပြည်မှ နောက်တော်သို့လိုက်လာသော မိန်းမတို့နှင့် ကိုယ်တော်ကို သိကျွမ်းသောသူအပေါင်း တို့သည်လည်း အဝေးကကြည့်ရှု၍ ရပ်နေကြ၏။

၂၃:၄၄-၄၉။ ယေရှု၏သေခြင်း၏ထူးခြားချက်။ သုံးခုသောဗျာဒိတ်ရှင်ခရစ်ဝင်ကျမ်းအားလုံးတွင် ဆဋ္ဌမအချိန် (နေ့လယ်စာ) မှ နဝမအချိန် (နေ့လွဲ ၃ နာရီ) အထိ သုံးနာရီတိတိ အမှောင်ကျခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၄၄)။ ဤကဲ့သို့ ကြာရှည်သောအမှောင်သည် နေကြတ်ခြင်းကဲ့သို့ သဘာဝအကြောင်းတရားဖြင့် ရှင်းပြမရနိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ အပြစ်ရှိသူများအတွက် အစားထိုးအဖြစ် ခရစ်တော်သေဆုံးခြင်းတွင် ဘုရားသခင်ပါဝင်တော်မူသည်ကို အဓိပ္ပာယ်ဆောင်သည် (၂ ကောရိန်သု ၅:၁၉၊ ၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုနည်းတူစွာ ဗိမာန်တော်၏ နှစ်ထပ်ကန့်လန့်ကာသည် “အပေါ်စီးမှ အောက်ခြေအထိ” ဆွဲကားချခံရခြင်း (မာကု ၁၅:၃၈) သည် ခရစ်တော်၏သေခြင်းတွင် ပုံသေမှုနှင့် ပြည့်စုံမှုဆုံခဲ့ပြီး ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ယဇ်တင်ခြင်းကို အဆုံးသတ်စေခဲ့သည်ကို အဓိပ္ပာယ်ဆောင်သည် (ဒံယေလ ၉:၂၇)။ လုကာက ယေရှု၏အမှုတော်စတင်ချိန်ကို ဘုရားသခင်နှစ် ၂၇ ခုနှစ်တွင်ဟု သတ်မှတ်ထားပြီး (လုကာ ၃:၁-၆ အပိုဒ်အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ) ယောဟန်က အနှစ်သုံးနှစ်ခွဲကြာသည်ဟု ဖော်ပြထားသဖြင့် ခရစ်တော်သည် သင့်တော်သောအချိန်၌ (ရောမ ၅:၆)၊ အနှစ်ခုနစ်ဆယ်မြောက်အပတ်၏အလယ်တွင် (ဒံယေလ ၉:၂၇) ဘုရားသခင်နှစ် ၃၁ ခုနှစ် နွေဦးရာသီတွင် ကားတိုင်ပေါ်မှ နောက်ဆုံးစကားကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းစကားဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ မိမိဝိညာဉ်ကို ခမည်းတော်၏လက်တော်သို့ အပ်နှံခဲ့သည် (လုကာ ၂၃:၄၆၊ ဆာလံ ၃၁:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

23:44–49. The Uniqueness of Jesus’s Death. All three Synoptic Gospels describe three hours of darkness (v. 44) from the sixth hour (noon) until the ninth hour (3:00 p.m.). This long period of darkness cannot be explained from natural causes, such as a solar eclipse; it signified God’s involvement in Christ’s death as the substitute for sinners (cf. 2 Cor. 5:19, 21). Similarly, the tearing of the temple’s veil into two pieces “from top to bottom” (Mark 15:38) signified that type had met antitype in the death of Christ, thus bringing “an end to sacrifice and offering” (Dan. 9:27). Based on Luke’s dating of the beginning of Jesus’s ministry to A.D. 27 (see commentary on Luke 3:1–6) and a length of three and a half years as suggested by John, Christ’s death occurred at the appropriate time (Rom. 5:6), in the middle of the seventieth week (Dan. 9:27) in the spring of A.D. 31. His final words, spoken from the cross just before His death, were words of faith and submission: He committed His spirit into His Father’s hands (Luke 23:46; cf. Ps. 31:5).

 

လုကာ၏ဖော်ပြချက်တွင် ယေရှု၏သေခြင်းကို လူမျိုးပေါင်းစုံ၏ တုံ့ပြန်မှုများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ကြီးကြပ်နေသော ရာခံတပ်မှူးသည် အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကာ ယေရှုသည် ဖြောင့်မတ်သောလူဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ခြင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည် (လုကာ ၂၃:၄၇)။ ပွဲကြည့်ရန် လာရောက်သော လူအများအပြားသည် အမှောင်နှင့် ငလျင်ကို ဘုရားသခင်၏မနှစ်သက်ခြင်း၏ နိမိတ်လက္ခဏာများအဖြစ် နားလည်ကာ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ပုတ်ကြသည် (အခန်းငယ် ၄၈)။ ဤသည်မှာ အပြစ်မရှိသောလူကို သေဒဏ်ပေးရန် ပါဝင်ခဲ့မှုအတွက် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် နောင်တရခြင်း၏ လက္ခဏာဖြစ်သည် (၁၈:၁၃၊ ဇာခရိ ၁၂:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် သူ၏မိတ်ဆွေများနှင့် အသိမိတ်ဆွေများသည် အနီးအနားမှ ကြည့်ရှုနေကြပြီး ဤသေဆုံးနေသောသူများနှင့် အကွာအဝေးကို ထားရှိနေကြသည် (လုကာ ၂၃:၄၉)။

Luke’s account records diverse reactions to Jesus’s death. The centurion, who was overseeing the crucifixion and had thus watched everything, glorified God and expressed faith in Jesus as a righteous man (Luke 23:47). The large crowd who had come to watch the spectacle and recognized the darkness and the earthquake as signs of divine displeasure “beat their breasts” (v. 48), a sign of mourning and repentance over their role in condemning to death an innocent man (cf. 18:13; Zech. 12:10). But His friends and acquaintances watched and remained at a distance from these dying men (Luke 23:49).

⁵⁰ ထိုအခါ ယုဒပြည်အရိမဿဲမြို့သား ယောသပ်အမည်ရှိသော လွှတ်အရာရှိတယောက်သည်၊ အခြား သော လွှတ်အရာရှိတို့၏ တိုင်ပင်စီရင်ခြင်းကို ဝန်ခံသောသူမဟုတ်၊
⁵¹ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို မြော်လင့်သော သူတော်ကောင်းသူတော်မြတ်ဖြစ်သည်နှင့် ပိလတ်မင်းထံ သို့ဝင်၍၊
⁵² ယေရှု၏အလောင်းတော်ကို တောင်းလေ၏။
⁵³ အလောင်းတော်ကို ချ၍ ပိတ်ချောနှင့် ပတ်ရစ်ပြီးလျှင်၊ တယောက်ကိုမျှ မသင်္ဂြိုဟ်ဘူးသော ကျောက် သင်္ချိုင်းတွင်း၌ ထားလေ၏။
⁵⁴ ထိုနေ့ကား အဘိတ်နေ့ဖြစ်၍ ဥပုသ်နေ့အချိန် နီးသတည်း။
⁵⁵ ဂါလိလဲပြည်က ကိုယ်တော်နှင့်အတူလာသောမိန်းမများသည် သင်္ချိုင်းတော်ကို၎င်း၊ အလောင်းတော်ကို အဘယ်သို့ ထားသည်ကို၎င်း အကြည့်အရှု လိုက်လာကြ၏။
⁵⁶ ထိုနောက်မှ ပြန်သွားပြီးလျှင် ဆီမွှေးနှင့် နံ့သာမျိုးကို ပြင်ဆင်၍ ပညတ်တော်အတိုင်း ဥပုသ်နေ့၌ အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေကြ၏။

 

၂၃:၅၀-၅၆။ ယေရှုကို ယောသပ်၏ဂူတွင်း သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးခုလုံးတွင် ယောသပ်အမည်ရှိသူတစ်ဦးသည် ပိလတ်ထံမှ ယေရှု၏အလောင်းကို ယူခွင့်တောင်းခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၅၀၊ ၅၂)။ ရှိမုန်ကဲ့သို့ပင် သူသည် ဘုရားကြောက်သောလူကောင်းဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို စောင့်မျှော်နေသူဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅၀-၅၁၊ လုကာ ၂:၂၁-၄၀ အပိုဒ်အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ သူသည် ယေရှုကို စစ်ဆေးခဲ့သော စွန်နဟက်ဒရင်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။ သို့သော် လုကာက သူသည် သူတို့၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောမတူခဲ့ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည်။ ဤသည်မှာ အစည်းအဝေးများတွင် လူအားလုံးကို ဖိတ်ကြားခြင်းမပြုခဲ့ခြင်းကို ဆိုလိုပေမည် (ယောဟန် ၇:၅၀-၅၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယောသပ်သည် လျှို့ဝှက်တပည့်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၉:၃၈)၊ နိကောဒင်မုတ်ကဲ့သို့ပင် (ယောဟန် ၁၉:၃၉)။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် စွန်နဟက်ဒရင်အဖွဲ့တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခြင်းဖြင့် ယေရှုကို ပိုမိုကူညီနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြပေမည်။ ယခုမူ တပည့်များမှာ ပုန်းရှောင်နေချိန် (ယောဟန် ၂၀:၁၉) သူတို့သည် ရဲဝံ့စွာ ရှေ့ထွက်လာခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၉:၃၈-၄၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နောက်ပိုင်းတွင် တမန်တော်များ၏ ဝိညာဉ်တော်ပြည့်ဝသော သက်သေခံချက်ကြောင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ဖာရိရှဲများစွာတို့လည်း အလားတူပြုကြလိမ့်မည် (တမန်တော် ၆:၇၊ ၁၅:၅)။

23:50–56. Jesus Is Buried in Joseph’s Tomb. All four Gospels mention that a man named Joseph requested permission from Pilate to take the body of Jesus (vv. 50, 52). Like Simeon, he was a devout man and was waiting for the kingdom of God (vv. 50–51; see commentary on Luke 2:21–40); he was also a member of the Sanhedrin that examined Jesus. Luke adds, though, that he had not consented to their decision, which may mean that not all were invited to be present at the trials (cf. John 7:50–53). Joseph was a secret disciple (John 19:38), as was Nicodemus (John 19:39). Both men probably hoped that they could help Jesus more by remaining on the Sanhedrin than risking exclusion from it by confessing Him openly. Now, unlike the apostles, who were in hiding (John 20:19), they boldly came forward (cf. John 19:38–42). Later, as a result of the apostles’ Spirit-filled witness to Jesus’s resurrection and fulfillment of Israel’s messianic hopes, many priests and Pharisees would do the same (Acts 6:7; 15:5).

 

ပထမရာစုနှစ် ဣသရေလပြည်တွင် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းဆိုသည်မှာ အလောင်းကို သဘာဝကျောက်ဆောင်ထဲထွင်းထားသော အခန်းငယ်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်သွင်းခြင်းဖြစ်သည်။ အလောင်းပုပ်သိုးသွားသောအခါ အရိုးများကို စုဆောင်းပြီး မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ ပုံပြီးထပ်မံသင်္ဂြိုဟ်သည် သို့မဟုတ် ထုံးကျောက်သေတ္တာထဲသို့ ထည့်သည်။ ယေရှု၏သင်္ချိုင်းဂူသည် အခန်းနှစ်ခန်းပါသော ထိုခေတ်ပုံစံအတိုင်းဖြစ်ပြီး ဝင်ရန်ငုံ့ရသဖြင့် ရိုမန်ကက်သလစ်ဘုရားကျောင်းရှိ သမိုင်းဝင်သန့်ရှင်းသောဂူ (Holy Sepulchre) ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးဖြစ်သည် (ယောဟန် ၂၀:၅၊ ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ရှေးဟောင်းသုတေသနတွေ့ရှိချက်များအရ ဤဂူသည် ပထမရာစုနှစ်မြို့ရိုးပြင်ပတွင်ရှိပြီး သမ္မာကျမ်းစာနှင့်ကိုက်ညီသည် (ယောဟန် ၁၉:၂၀၊ ၄၂၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၁၂)။ အနီးတွင် ကျောက်ထဲထွင်းထားသော ဂူများတွေ့ရှိရသဖြင့် ပထမရာစုနှစ်သင်္ချိုင်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ အမျိုးသမီးအချို့ (မာကု ၁၅:၄၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သည် ပြင်ဆင်ရက်နေ့ (သောကြာ) ဖြစ်ပြီး ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့လာမည်ဖြစ်သောကြောင့် ယေရှု၏အလောင်းကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ ပြင်ဆင်ပေးနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ (လုကာ ၂၃:၅၄)။ သူတို့သည် ဂူ၏နေရာကို မှတ်သားပြီး နောက်မှသုံးရန် နံ့သာမျိုးနှင့် ရနံ့ဆီများကို ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၅၆)။ လုကာ၏ “ပညတ်တော်အတိုင်း ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့တွင် အနားယူကြသည်” ဟူသော မှတ်ချက်က နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်များသည် ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့ကို သတ္တမနေ့ (စနေနေ့) တွင်ပင် ဆက်လက်စောင့်ထိန်းနေကြဆဲဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

Burial in first-century Israel involved placing the body into a small cavity cut into a natural rock outcropping. Once the body decomposed, the bones would be gathered and reburied in a pile with other deceased family members or placed in a limestone box called an ossuary. The burial place of Jesus is most probably the traditional site, known as the Holy Sepulcher, because its two-chamber design was typical of that period and it is necessary to stoop down to enter (cf. John 20:5, 11). Archeological findings (regarding the location of the tomb, see in “Archaeology and the Bible,” p. 91) have also indicated that the Holy Sepulcher was located just outside the first-century city wall, as the Bible suggests (John 19:20, 42; Heb. 13:12). It was a first-century burial site, as evidenced by tombs cut into the rock nearby. Certain women (cf. Mark 15:47), unable to honorably prepare Jesus’s body for burial as they wished because it was the Preparation Day (Friday) and the Sabbath was approaching (Luke 23:54), took note of the tomb’s location and then prepared spices and fragrant oils or perfumes (v. 56) for later use. Luke’s comment that they rested on the Sabbath according to the commandment suggests that many years later the early Christians were still observing the Sabbath on the seventh day (Saturday).1 ထိုအခါ မင်းအရာရှိအပေါင်းတို့သည်ထ၍ ကိုယ်တော်ကို ပိလတ်မင်းထံသို့ ဆောင်သွားကြပြီးလျှင်၊

² ဤသူသည် ပြည်သူပြည်သားများကို လှည့်ဖြား၍၊ မိမိသည် ခရစ်တော်တည်းဟူသော ရှင်ဘုရင်ဖြစ် ကြောင်းကိုဆိုလျက်၊ ကဲသာဘုရင်ကို အခွန်မဆက်နှင့်ဟု မြစ်တားသည်ကို အကျွန်ုပ်တို့တွေ့ပါပြီဟု အပြစ်တင် ကြ၏။
³ ပိလတ်မင်းက၊ သင်သည် ယုဒရှင်ဘုရင်မှန်သလောဟု ယေရှုကိုမေးလျှင်၊ မင်းကြီးမေးသည်အတိုင်း မှန်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴ ပိလတ်မင်းက၊ ဤသူ၌ အဘယ်အပြစ်ကိုမျှ ငါမတွေ့ဟု ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့နှင့် လူအပေါင်းတို့ အား ပြောဆိုလျှင်၊
⁵ ထိုသူတို့သည် သာ၍ ပြင်းစွာသောအသံနှင့် ဟစ်ကြော်လျက်၊ ဤသူသည် ဂါလိလဲပြည်မှစ၍ ဤ အရပ်တိုင်အောင် ယုဒပြည်၌ အနှံ့အပြားဆုံးမဩဝါဒပေး၍ လူများကိုနှိုးဆော်သောသူဖြစ်ပါသည်ဟု လျှောက် ဆို ကြ၏။
⁶ ပိလတ်မင်းသည် ဂါလိလဲဟူသောစကားကိုကြားလျှင်၊ ထိုသူသည် ဂါလိလဲလူဖြစ်သလောဟု မေးမြန်း ၍၊
⁷ ဟေရုဒ်မင်းပိုင်သော သူဖြစ်သည်ကို သိသောအခါ ထိုမင်းထံသို့ ပို့စေ၏။ ထိုအခါ ဟေရုဒ်မင်းသည် ယေရုရှလင်မြို့၌ ရှိသတည်း။
⁸ ထိုမင်းသည် ယေရှုကိုမြင်လျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိ၏။ အကြောင်းမူကား၊ အထက်က သိတင်း တော်များကိုကြား၍၊ ကိုယ်တော်ကိုမြင်ခြင်းငှါ ကြာမြင့်စွာ အလိုရှိသည်ဖြစ်၍၊ ပြတော်မူသော နိမိတ်လက္ခဏာ တစုံတခုကို မြင်ရမည်ဟု မြော်လင့်လျက်နေ၏။
⁹ ထိုအခါ ဟေရုဒ်မင်းသည် ကိုယ်တော်ကို များစွာမေးမြန်းသော်လည်း အဘယ်စကားကိုမျှ ပြန်တော် မမူ။
¹⁰ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးနှင့် ကျမ်းပြုဆရာတို့သည် ထ၍ ပြင်းထန်စွာ အပြစ်တင်ကြ၏။
¹¹ ဟေရုဒ်မင်းသည် စစ်သူရဲတို့နှင့်တကွ ကိုယ်တော်ကို မခန့်မညားဘဲ ပြက်ယယ်ပြု၍ တင့်တယ်သော အဝတ်ကို ဝတ်စေပြီးမှ ပိလတ်မင်းထံသို့ ပို့ပြန်စေ၏။
¹² ထိုနေ့၌ ပိလတ်မင်းနှင့် ဟေရုဒ်မင်းတို့သည် အချင်းချင်းအဆွေဖွဲ့ကြ၏။ အထက်က ရန်ဘက်ဖြစ်ကြ သတည်း။

၂၃:၁–၁၂ ပလတ်ရှေ့တွင် စစ်ဆေးခြင်း၊ ဟေရဒ်ရှေ့တွင် စစ်ဆေးခြင်း။ ရောမဥပဒေအရ သေဒဏ်ပေးရန် ရှင်ဟေရဒ်ကောင်စီက အခွင့်မရှိသောကြောင့် (ယော ၁၈:၃၁) ယေရှုကို ပလတ်ထံ ခေါ်ဆောင်သွား၏ (လု ၃:၁ ကိုကြည့်)။ ပလတ်၏ ရုံးစိုက်ရာ ကဲသရိမှမဟုတ်၊ ပွဲကြီးများအတွင်း အထူးလာရောက်နေထိုင်သော ယေရုရှလင်တွင် ရှိ၏။ အမှုကို အလေးအနက်ထားကြောင်း ပလတ်အား အထင်အရှားပြရန် ကောင်စီတစ်ခုလုံး လိုက်ပါလာ၏ (၂၃:၁)။ စွပ်စွဲချက် သုံးခုမှာ လူမျိုးကို လှည့်ဖြားခြင်း (၂၃:၁၄၊ တမန် ၁၃:၈၊ ၁၀၊ ၂၀:၃၀ နှင့် နှိုင်း)၊ ကဲသာမင်းသို့ အခွန်မပေးရန် တားမြစ်ခြင်း၊ ခရစ်တော်မင်းဟု ကိုယ်ကိုခေါ်ဆိုခြင်း တို့ဖြစ်၏။ ပထမချက်သည် ဘာသာရေးကိစ္စဖြစ်၍ ပလတ်စိတ်မဝင်စားနိုင်။ ဒုတိယချက်မှာ လုံးဝမှား၍ ယေရှုက ဆန့်ကျင်ဘက်သွန်သင်ခဲ့၏ (လု ၂၀:၂၅)။ တတိယချက်သည် ရောမအာဏာကို တိုက်ရိုက်ခြိမ်းခြောက်နိုင်သောကြောင့် အလေးအနက်ဆုံး။ ပလတ်က ယေရှုကို “ယုဒလူမျိုး၏ မင်းကြီးဟုတ်လော” ဟု မေး၏။

23:1–12. Jesus Is Tried by Pilate, Then by Herod. Since Roman law did not permit the Sanhedrin to convict on capital offenses (John 18:31), Jesus was brought to Pilate (see Luke 3:1). Although Pilate’s headquarters was in Caesarea, he resided in Jerusalem during major festivals to maintain order. To make the greatest possible impression on Pilate as to the seriousness of the case, the whole council came (Luke 23:1), bringing three charges: misleading the nation (cf. 23:14; Acts 13:8, 10; 20:30), hindering the payment of taxes to Caesar, and claiming to be the Messiah, a king. The first charge was purely a religious matter in which Pilate would have had no interest, but it provided grounds for discrediting Jesus to the populace. The second charge was purely false as Jesus had maintained the opposite (Luke 20:25). The third charge was the most serious because it could have directly threatened Roman authority and control over Israel. Not surprisingly, then, this was the charge Pilate focused on, asking Jesus whether He was the King of the Jews.

 

ယေရှုသည် ပလတ်တွေးနေသော မင်းမဟုတ်၊ သို့သော် ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်။ ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ ပရောဖက်ပြုထားသော မယ်တော်မင်းကို ပြည့်စုံစေနေ၏ (၂:၄၊ ၁၁ ကိုကြည့်)။ ဧဝံဂေလိလေခုအားလုံးတွင် ပလတ်၏ မေးခွန်းသည် တူညီ၏။ ယေရှု၏ အဖြေ “သင်ဆိုသည်အတိုင်း ဖြစ်၏” သည် အတည်ပြုခြင်းဖြစ်၏ (၂၃:၃)။ ယောဟန်အရ ယေရှု၏ နိုင်ငံတော်သည် ဤလောကမှမဟုတ်သောကြောင့် ပလတ်က အပြစ်မတွေ့ဟု ဆုံးဖြတ်၏ (ယော ၁၈:၃၃–၃၈၊ ၁၉:၈–၁၁)။ သူတို့လိုချင်သော ရလဒ်မရသောကြောင့် ယုဒခေါင်းဆောင်များက ဂါလိလဲမှစ၍ ယုဒပြည်တစ်ခွင် ရောမအစိုးရဆန့်ကျင်ရန် လှုံ့ဆော်သည်ဟု ပိုမိုစွပ်စွဲကြ၏ (၂၃:၅)။ ယေရှုသွန်သင်ချက်သည် နေရာတိုင်းတွင် လှုပ်ရှားမှုဖြစ်စေသော်လည်း ရောမအုပ်စိုးမှုကို ပုန်ကန်ရန်မဟုတ်၊ ယုဒအဖွဲ့အစည်းက အမှန်ကို အမြဲလှည့်ဖြားခဲ့၏။ ယေရှုသည် ဂါလိလဲလူဟု ကြားသိရသောအခါ ပလတ်က ဟေရဒ်ထံ လွှဲပြောင်းပို့ဆောင်၏။ ဟေရဒ်သည် ပသခါပွဲအတွက် ယေရုရှလင်တွင် ရှိနေ၏ (၂၃:၆–၇)။

Jesus was not a king in the sense that Pilate was thinking of, but to deny it would have been unthinkable because Jesus was fulfilling the prophetic hopes of a messianic king from the line of David (see 2:4, 11). All four Gospel accounts agree exactly on Pilate’s question, which could be taken pejoratively, “You are the King of the Jews?” Jesus’s reply, “It is as you say,” or “You have said so” is affirmative (23:3), as John’s account (John 18:33–38) also indicates. Pilate did not consider Jesus’s kingdom to be a threat because He defined His kingdom as not of this world, and consequently, Pilate said that he found no legal basis for action against Jesus (John 18:33–38; 19:8–11). Not getting the result they wanted, the Jewish leaders pressed Pilate by accusing Jesus of inciting religious enthusiasm against Roman rule throughout all Judea, even as far as Galilee (Luke 23:5). It is true that Jesus’s teaching created a stir everywhere He went, but not in order to foment rebellion against Roman rule. The Jewish establishment consistently twisted the truth. On hearing that Jesus was a Galilean, Pilate sent Him to Herod, who was in Jerusalem for the Passover (vv. 6–7).

 

ယေရှုသည် အံ့ဖွယ်အမှုများပြုလုပ်သူအဖြစ် ကျော်ကြားလာသဖြင့် ဟေရှုဒ်သည် သူ့ကိုကြည့်လိုစိတ်ဖြင့် အချိန်ကြာရှည်စွာ စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။ ယခင်က ဟေရှုဒ်သည် သူခေါင်းဖြတ်သတ်ခဲ့သော ယောဟန်ခရစ်ဝင်ဆရားသည် ယေရှုအဖြစ် ရှင်ပြန်ထမြောက်လာသည်ဟု ထင်မှားကာ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ဖူးသည် (မာ၊ ၆:၁၆)။ ယေရှုကို သတ်နိုင်သည်၊ လွှတ်နိုင်သည့် သူ့အာဏာကို သတိပေးလျက်၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန် ထူးခြားသော နိမိတ်လက္ခဏာ (အံ့ဖွယ်တစ်ခု) ပြုလုပ်ရန် ဟေရှုဒ်က တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဟေရှုဒ်သည် မေးခွန်းများစွာဖြင့် ဆက်တိုက်မေးမြန်းသော်လည်း ယေရှုသည် တစ်ခွန်းမျှ မဖြေခဲ့ပေ (၂၃:၉)။ ပရောဖက်ကြီးဆုံးသောသူ ယောဟန်ကို လည်ပင်းဖြတ်သတ်ခြင်းဖြင့် အသံတိတ်သွားစေပြီးသောအခါ၊ ဟေရှုဒ်သည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကို သူ့အလိုအတိုင်း အပျော်သဘောဆက်ဆံရန် အခွင့်အရေးကို ထပ်မရရှိတော့ချေ။ တိတ်ဆိတ်မှုကြောင့် စိတ်ဆိုးမာန်တက်သဖြင့် ဟေရှုဒ်နှင့် သူ့စစ်သည်များသည် ယေရှုကို ခမ်းနားသောဝတ်လည်ကို ဝတ်ဆင်ပေးကာ ရယ်စရာကောင်းအောင် ပြုကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ယေရှုသည် ဘုရင်ဖြစ်သည်ဟူသော အယူအဆကို ပြက်ယယ်ပြုကြသည် (မာ၊ ၁၅:၁၇-၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ပိလတ်သည် ယေရှုသည် ဟေရှုဒ်၏တရားစီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေထဲတွင် ရှိသည်ဟု ယူဆ၍ ဟေရှုဒ်က ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဟေရှုဒ်က ယေရှုကို ပိလတ်ထံ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၁၁)။ သို့သော်လည်း ပိလတ်၏ အဆင်ပြေစေရန်ပြုလုပ်သော အပြုအမူကို လေးစားမှုဟု ယူဆခဲ့ကြပြီး ထိုနေ့မှစ၍ သူတို့နှစ်ဦးသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သွားကြသည် (အပိုဒ် ၁၂)။

Jesus’s renown as a miracle worker had spread far and wide, which led Herod to want to see Him for a long time. Earlier, Herod had feared that John the Baptist, whom he had beheaded, had risen from the dead in the person of Jesus (Mark 6:16). Reminding Jesus of his power to condemn or release, he urged Jesus to perform some spectacular sēmeion (“miracle” or “sign”; cf. Luke 11:16) to save Himself. Herod peppered Him with questions, but Jesus did not answer (23:9). Having already silenced the greatest of prophets with the execution of John, Herod would receive no further opportunity to engage with divinity for his trifling purposes. Offended by the silence, Herod and his soldiers ridiculed Jesus by clothing Him in an elaborate robe, mocking the idea of His being a king (cf. Mark 15:17–20). Pilate had hoped that Herod would deal with Jesus, since He belonged to his jurisdiction, but Herod returned Him to Pilate (Luke 23:11). Nevertheless, Pilate’s expedient gesture was interpreted as a show of respect, and they became friends (v. 12).

¹³ တဖန် ပိလတ်မင်းသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊
¹⁴ ပြည်သူပြည်သားများကို ပုန်ကန်စေသောသူကဲ့သို့ ဤလူကို သင်တို့သည် ငါ့ထံသို့ ပို့ဆောင်ကြသည် ဖြစ်၍၊ သင်တို့ရှေ့မှာ ငါစစ်ကြောသော်လည်း၊ သင်တို့ တင်သောအပြစ်တစုံတခုကိုမျှ သူ၌ငါမတွေ့။
¹⁵ ဟေရုဒ်မင်းသည်လည်းမတွေ့။ ထိုမင်းထံသို့ ငါပို့စေပြီ။ ဤသူသည် အသေသတ်ခြင်းကို ခံထိုက်သော အမှုတစုံတခုကိုမျှ မပြု။
¹⁶ ထိုကြောင့် သူ့ကို ငါဆုံးမ၍ လွှတ်မည်ဟု ဆိုလေ၏။
¹⁷ ထိုပွဲ၌ လူများတို့အား တစုံတယောက်သောသူကို မလွှတ်ဘဲမနေရသတည်း။
¹⁸ လူအပေါင်းတို့က၊ ထိုသူကို ထုတ်ပါလော့။ အကျွန်ုပ်တို့အား ဗာရဗ္ဗကို လွှတ်ပါလော့ဟု တညီတညွတ် တည်း ဟစ်ကြော်ကြ၏။
¹⁹ ထိုဗာရဗ္ဗကား၊ မြို့၌ ပုန်ကန်ခြင်းအပြစ်၊ လူအသက်ကို သတ်ခြင်းအပြစ်ကြောင့် ထောင်ထဲ၌ လှောင် ထားသောသူဖြစ်သတည်း။
²⁰ ပိလတ်မင်းသည် ယေရှုကို လွှတ်ချင်သောကြောင့် သူတို့အားတဖန်ပြောဆိုလေ၏။
²¹ သူတို့ကလည်း၊ ထိုသူကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားပါ။ ရိုက်ထားပါဟု ဟစ်ကြော်ကြ၏။
²² ပိလတ်မင်းက၊ ထိုသူသည် အဘယ်အပြစ်ကို ပြုဘိသနည်း။ သေထိုက်သောအပြစ်တစုံတခုမျှ သူ၌ ငါမတွေ့။ ထိုကြောင့် သူ့ကို ငါဆုံးမ၍ လွှတ်မည်ဟု သုံးကြိမ်မြောက်အောင်ဆိုလျှင်၊
²³ လူများတို့သည် ထိုသူကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားစေခြင်းငှါ ကြီးစွာသောအသံနှင့် ကျပ်ကျပ် တောင်းသဖြင့်၊ သူတို့၏အသံနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့၏အသံသည် နိုင်လေ၏။
²⁴ ပိလတ်မင်းသည်လည်း သူတို့တောင်းသည့်အတိုင်း ဖြစ်စေခြင်းငှါ စီရင်၍၊
²⁵ ပုန်ကန်ခြင်းအပြစ်၊ လူအသက်ကိုသတ်ခြင်းအပြစ်ကြောင့် ထောင်ထဲမှာ လှောင်ထားသောသူကို လူ များတောင်းသည်အတိုင်း လွှတ်ပြီးမှ၊ ယေရှုကို သူတို့ အလိုသို့ အပ်လိုက်လေ၏။ 

၂၃:၁၃-၂၅။ ယေရှုသည် ဘာရာဗကို အစားထိုးယူခဲ့သည်။ ပိလတ်သည် ဂျူးလူမျိုးတို့၏ အဓိကအလွှာသုံးရပ်မှ ကိုယ်စားလှယ်များကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ (ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ)၊ မြို့ပြန်ခေါင်းဆောင်များ (အုပ်ချုပ်သူများ) ဖြစ်သည့် အသင့်လူကြီးများနှင့် ကျမ်းတတ်ပညာရှင်များ (၂၂:၆၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)၊ နှင့် လူထုအများတို့ပင် ဖြစ်သည်။ ယေရှုကို စွပ်စွဲခဲ့သော အပြစ်သုံးမျိုးအနက် ပိလတ်သည် သူ့အမြင်အရ အဆိုးဆုံးဖြစ်သော ပထမအပြစ်ကိုသာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ ယင်းမှာ ယေရှုသည် လူများကို လမ်းမှားသို့ လှည့်စားနေသည်ဟူသော စွဲချက်ဖြစ်ပြီး၊ ရောမအင်ပါယာအပေါ် သစ္စာခံမှုကို ပြောင်းလဲပစ်စေသည်ဟု ဆိုသည် (၂၃:၁၄)။ ဂျူးတို့အမြင်တွင်လည်း ဤစွဲချက်သည် အဆိုးဆုံးဖြစ်သည် (တရားဟော ၁၃၊ ၁၈:၁၅-၂၂ ကိုကြည့်)။ ပိလတ်သည် ယေရှုကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်ဟုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းက လုကာသည် ယောဟန်မှတ်တမ်းတင်ထားသည့်အတိုင်း ပိုမိုရှည်လျားသော ဖြစ်စဉ်ကို အကျဉ်းချုံးထားခြင်းဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၁-၁၂ အပေါ် မှတ်ချက်ကိုကြည့်)။

23:13–25. Jesus Takes the Place of Barabbas. Pilate summoned representatives from the three main strata of Jewish society: religious leaders (chief priests), civic leaders (rulers), which probably included the leading elders and scribes (cf. 22:66), and the general populace (the people). Of the three charges brought against Jesus, Pilate mentioned only the first, the most serious from his point of view, that Jesus was misleading the people (23:14), diverting their allegiance from Rome. From the Jewish perspective, this was also the most serious charge (see Deut. 13; 18:15–22). Also noted is that Pilate had examined Jesus, which suggests that Luke has summarized a lengthier process such as that recorded by John (see commentary on Luke 23:1–12).

 

ပိလတ်သည် ယေရှုကို အပြစ်ရှိကြောင်း တရားနည်းဥပဒေအရ အခြေခံမတွေ့ကြောင်း၊ ဟေရှုဒ်လည်း မတွေ့ကြောင်း၊ ယေရှုသည် သေဒဏ်နှင့်ထိုက်တန်သော အမှုမျိုးမျှ မပြုခဲ့ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၅-၁၆)။ သို့သော် စွပ်စွဲသူများကို ကျေနပ်စေရန် မျှော်လင့်လျက် ယေရှုကို ရိုက်ပုတ်အပြစ်ပေးမည်ဟုလည်း ကတိပြုခဲ့သည်။ ယင်းသည် အလွန်ပေါ့ပါးသော ပြစ်ဒဏ်ဖြစ်ပြီး၊ ရိုက်နှက်ခြင်း (မ၊ ၂၇:၂၆၊ မာ၊ ၁၅:၁၅၊ ယော၊ ၁၉:၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) နှင့် မတူပေ။ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ပို၍ဆိုးရွားသော ရာဇဝတ်မှုများနှင့် သေဒဏ်ပေးရမည့်အမှုများအတွက် သီးသန့်ထားသည်။ သို့ရာတွင် တရားစီရင်မှုနှစ်ခုတင်မက အပြစ်ကင်းကြောင်း ဆုံးဖြတ်ချက်နှစ်ခု (တရားဟော ၁၉:၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) ရရှိပြီးနောက် မည်သည့်ပြစ်ဒဏ်မျှ မပေးသင့်ပေ (အချို့လက်ရေးမူများတွင် အပိုဒ် ၁၇ ထည့်သွင်းထားပြီး၊ ပသခါပွဲအတွင်း ဂျူးတို့အား အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို လွှတ်ပေးရသည်ဟူသော ဓလေ့ထုံးတမ်း ရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းသည် ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်အရ လိုအပ်သော “ဒေ့အိ” နှင့် မတူဘဲ “အနဂ်ကီ” ဆိုသည်မှာ လူ့ဘက်မှ မလွှဲမရှောင်သာ လိုအပ်ချက်ကို ဆိုလိုသည်။ ဥပမာ လု၊ ၂၄:၂၆)။ ပသခါပွဲအခါတွင် အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို လွှတ်ပေးခြင်းဓလေ့သည် ဂျူးတို့ အလေးထားသော ထုံးတမ်းဖြစ်သည်။ စောစောပိုင်းလက်ရေးမူများတွင် ဤအပိုဒ်ကို ချန်ထားခဲ့သော်လည်း (မ၊ ၂၇:၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) အကြောင်းအရာအရ ဤဓလေ့ရှိကြောင်း အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နေသည်။

Pilate, announcing that he found no legal basis for convicting Jesus, nor did Herod, and that Jesus did nothing deserving of death, determined to release Him (vv. 15–16). But he also promised to chastise or punish Jesus, apparently hoping that this would satisfy His accusers. It was the mildest form of punishment, as opposed to scourging (cf. Matt. 27:26; Mark 15:15; John 19:1); the latter was reserved for more serious crimes, including capital offenses. On the other hand, with not just two trials but two verdicts of Jesus’s innocence (cf. Deut. 19:15), any punishment at all would have seemed to have been unjust. (Some manuscripts add v. 17, which indicates that there was an anagkē—a “necessary”—custom of releasing a prisoner to the Jews during the Passover. It was unlike dei, which refers to something needed from God’s perspective and according to the divine plan; e.g., Luke 24:26.) The custom of releasing a prisoner in honor of Passover was a practice the Jews prized. Although some early manuscripts omit this verse (cf. Matt. 27:15), such a tradition is implied in the context.

 

ထိုအခါ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များနှင့် လူထုအများပါမကျန်း အော်ဟစ်ကြပြီး ယေရှုကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် (ဆိုလိုသည်မှာ သတ်ပစ်ရန်) တောင်းဆိုကြသည် (လု၊ ၂၃:၁၈၊ ယော၊ ၁၉:၁၅၊ တမန်၊ ၈:၃၃၊ ၂၁:၃၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ သူတို့သည် ဘာရာဗကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ဘာရာဗသည် လူသတ်မှုနှင့် ပုန်ကန်မှုကို ဦးဆောင်ခဲ့သူဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၁၉၊ မာ၊ ၁၅:၇၊ ယော၊ ၁၈:၄၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ဘာရာဗဆိုသည့်နာမည်သည် အာရံအ်ဘာသာဖြင့် “ခမည်းတော်၏သား” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ သူသည် မယ်ရှိယဟု ဟန်ဆောင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတမင်းများသည် လူထု၏စိတ်နှလုံးပြောင်းလဲမှုအတွက် တာဝန်ရှိသည်ဟု ဆိုထားသည် (မ၊ ၂၇:၂၀၊ မာ၊ ၁၅:၁၁)။ ယေရှုကို ရောမအား ပုန်ကန်သည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့သူများသည်ပင် စစ်မှန်သော ပုန်ကန်သူကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြခြင်းဖြင့် ရောမအပေါ် သစ္စာရှိသည်ဟု ဟန်ဆောင်ထားမှုသည် လိမ်ညာမှုဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည် (ယော၊ ၁၉:၁၂၊ ၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ လုကာတစ်ဦးတည်းသာ ဤပုန်ကန်မှုသည် “မြို့ထဲတွင်” (ယေရုရှလင်မြို့) ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားပြီး၊ ဘာရာဗကို လွှတ်ပေးရန် တညီတညွတ်တည်း သဘောထားကြခြင်း၏ အကြောင်းကို ရှင်းပြပေးသည်။ ပိလတ်သည် ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း (လု၊ ၂၃:၁၃-၂၂) လူထုသည် ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားချရန် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အော်ဟစ်တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၂၁၊ ယော၊ ၁၉:၆၊ ၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။

In response, all, including the common people, shouted and demanded that Jesus be taken away, meaning killed (Luke 23:18; cf. John 19:15; Acts 8:33; 21:36). They demanded that Barabbas be released instead, despite his being guilty of murder and of having led a revolt (Luke 23:19; cf. Mark 15:7; John 18:40). The name Barabbas means “son of the Father” in Aramaic, suggesting he may have been a messianic pretender. The chief priests were said to be responsible for the people’s change of heart (Matt. 27:20; Mark 15:11). Those who had charged Jesus with rebellion against Rome now asked for a real insurrectionist to be released, demonstrating that their professed loyalty to Rome was duplicitous (cf. John 19:12, 15). Only Luke mentions that this rebellion took place “in the city” (i.e., Jerusalem), which also helps explain the unanimous sentiment in favor of Barabbas’s release. Although Pilate tried repeatedly to release Jesus (Luke 23:13–22), the people shouted emphatically (twice) for Him to be crucified (v. 21; cf. John 19:6, 15).

 

လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားချခြင်းသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြည်းဖြည်းချင်း သေစေသော ကွပ်မျက်နည်းဖြစ်ပြီး၊ ရာဇဝတ်သားသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အလျားလိုက်အပိုင်းကို ကိုယ်တိုင်ထမ်းရသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကြိုးဖြင့်ဖြစ်စေ သံထိုးဖြင့်ဖြစ်စေ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲပြီး ဒေါင်လိုက်တိုင်ပေါ်သို့ တင်တယ်သည်။ နာရီပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် အသက်ရှူကြပ်ခြင်း၊ သွေးထွက်လွန်ခြင်း၊ နှလုံးရပ်တန့်ခြင်း စသည်ဖြင့် သေဆုံးရသည်။

Crucifixion was a particularly horrific form of slow execution in which the offender carried the crossbeam to the place of crucifixion and was fastened to it by rope or nails before being raised and secured to an upright post. Death would have occurred hours or days later by suffocation, loss of blood and bodily fluids, cardiac arrest, or a similar reason.

 

ပိလတ်သည် အဓိကရုဏ်းမဖြစ်စေလိုသလို အပြစ်မရှိသူကို သေဒဏ်ပေးလိုသည်လည်း မဟုတ်ပေ။ ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် တတိယအကြိမ်ကြိုးစားရာတွင် ယေရှု၏အပြစ်ကင်းမှုကို နှစ်ကြိမ်တိုင်း ထပ်မံအလေးပေးပြောဆိုခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၂၂)။ သို့သော် လူထုသည် နတ်ဆိုးစွဲသူများ အော်ဟစ်သလို (လု၊ ၄:၃၃; ၈:၂၈) ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်တောင်းဆိုနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် တရားမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် ကိုယ်ပိုင်ရာထူးကို ထိန်းသိမ်းရန် ရွေးချယ်ရသောအခါ ပိလတ်သည် ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားချရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ဘာရာဗကို လွှတ်ပေးကာ ယေရှုကို သူတို့အလိုအတိုင်း အပ်နှံခဲ့သည် (၂၃:၂၄-၂၅)။ “လွှတ်ပေး” ဟူသော စကားလုံးကို ဤနေရာတွင် ငါးကြိမ်သုံးထားပြီး (အပိုဒ် ၁၆၊ ၁၈၊ ၂၀၊ ၂၂၊ ၂၅) ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လွတ်မြောက်ရုံသာမက (၁၃:၁၂) ခွင့်လွှတ်ခြင်းကိုလည်း ဆိုလိုသည် (၆:၃၇၊ မ၊ ၁၈:၂၇)။ ယင်းက ယေရှုသည် ဘာရာဗတစ်ဦးတည်းအတွက်သာမက ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးအတွက် အစားထိုးယူ၍ ကိုယ်တိုင်ယူဆောင်သွားသော ကိုယ်စားခံယဇ်ကို အရိပ်အမြွက်ပြသည် (ရော၊ ၈:၃၂၊ ၂ကော၊ ၅:၁၄-၁၅၊ ၁ယော၊ ၂:၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။

While Pilate did not want a riot to ensue, neither did he want to condemn an innocent man to death. In his third attempt to release Jesus, he twice underscored Jesus’s innocence (Luke 23:22). But the crowds were insistent, crying out loudly (as the demon-possessed had done; Luke 4:33; 8:28). So, when forced to choose between upholding justice or preserving his own position, Pilate chose self-interest: he ordered that Jesus be crucified, released Barabbas, and gave Jesus over to their will (23:24–25). The word for release, used five times in this passage (vv. 16, 18, 20, 22, 25), refers not only to physical deliverance (13:12) but also to forgiveness (6:37; Matt. 18:27), hinting at Jesus’s substitutionary sacrifice in taking the place of not only Barabbas on the cross but of the world (cf. Rom. 8:32; 2 Cor. 5:14–15; 1 John 2:2).

 ²⁶ ကိုယ်တော်ကို ထုတ်သွားကြစဉ်၊ ရှိမုန်အမည်ရှိသော ကုရေနေပြည်သားတယောက်သည် တောရွာမှ လာသည်ကို သူတို့သည်တွေ့လျှင်၊ ဘမ်းဆီး၍ ယေရှုနောက်တော်၌ လက်ဝါးကပ်တိုင်တော်ကို ထမ်းစေကြ၏။
²⁷ နောက်တော်၌ လိုက်သောလူများအပေါင်းတို့တွင်၊ ကိုယ်တော်ကြောင့် ငိုကြွေးမြည်တမ်းသော မိန်းမ အချို့ပါ၏။
²⁸ ထိုသူတို့ကို ယေရှုသည် လှည့်ကြည့်၍၊ ယေရုရှလင်မြို့သမီးတို့၊ ငါ့ကြောင့် မငိုကြွေးကြနှင့်။ မိမိတို့နှင့် မိမိတို့သားများကြောင့် ငိုကြွေးကြလော့။
²⁹ အကြောင်းမူကား၊ မြုံသောမိန်းမသည် မင်္ဂလာရှိ၏။ ပဋိသန္ဓေမယူဘူးသောဝမ်းနှင့် သူငယ်မစို့ဘူး သောသားမြတ်သည် မင်္ဂလာရှိ၏ဟု ပြောရသောနေ့ရက်ကာလရောက်လိမ့်မည်။
³⁰ ထိုအခါ သူတို့က၊ အိုတောင်များတို့၊ ငါတို့အပေါ်သို့ ကျကြပါ။ အိုကုန်းများတို့၊ ငါတို့ကို ဖုံးအုပ်ကြ ပါဟု ခေါ်ကြလိမ့်မည်။
³¹ အကြောင်းမူကား၊ စိမ်းသောအပင်ကို ဤသို့ပြုကြလျှင်၊ ခြောက်သောအပင်၌ အဘယ်သို့ ဖြစ်လိမ့်မည် နည်းဟု မိန့်တော်မူ၏။
³² ထိုအခါ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လူဆိုးနှစ်ယောက် တို့ကိုလည်း သတ်အံ့သောငှါ ထုတ်သွားကြ၏။
³³ ကရာနိအမည်ရှိသောအရပ်သို့ ရောက်ကြသော်၊ ကိုယ်တော်နှင့်တကွ ထိုလူဆိုးတို့ကို လက်ျာတော် ဘက်၌တယောက်၊ လက်ဝဲတော်ဘက်၌တယောက်၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားကြ၏။
³⁴ ယေရှုကလည်း၊ အိုအဘ၊ သူတို့၏ အပြစ်ကိုလွှတ်တော်မူပါ။ သူတို့သည် ကိုယ်ပြုသောအမှုကို မသိကြ ဟု မြွက်ဆိုတော်မူ၏။ အဝတ်တော်ကိုလည်း စာရေးတံချ၍ ဝေဖန်ကြ၏။
³⁵ လူများတို့သည်လည်း ကြည့်ရှုလျက် ရပ်နေကြ၏။ ထိုသူတို့နှင့်အတူ မင်းအရာရှိတို့က၊ ဤသူသည် သူတပါးတို့ကို ကယ်တင်တတ်၏။ ခရစ်တော်တည်းဟူသော ဘုရားသခင် ရွေးချယ်တော်မူသောသူမှန်လျှင် ကိုယ်ကိုကယ်တင်ပါလေစေဟူ၍ ပြက်ယယ်ပြုကြ၏။
³⁶ စစ်သူရဲတို့သည်လည်းလာ၍ ပုံးရည်ကို ကပ်ပေးလျက်၊
³⁷ သင်သည် ယုဒရှင်ဘုရင်မှန်လျှင် ကိုယ်ကို ကယ်တင်လော့ဟူ၍ ပြက်ယယ်ပြုလျက် ဆိုကြ၏။
³⁸ ခေါင်းတော်ပေါ်မှာတပ်၍ အပြစ်ဘော်ပြသော ကမ္ဗည်းလိပ်စာချက်ဟူမူကား၊ ဤသူသည် ယုဒရှင် ဘုရင်ပေတည်းဟု ဟေဗြဲဘာသာ၊ ဟေလသဘာသာ၊ ရောမဘာသာအားဖြင့်ရေး၍ ခေါင်းတော်ပေါ်မှာ တပ် သတည်း။
³⁹ ဆွဲထားသော လူဆိုးနှစ်ယောက်တွင် တယောက်က၊ သင်သည် ခရစ်တော်မှန်လျှင် ကိုယ်ကို၎င်း၊ ငါတို့ ကို၎င်း၊ ကယ်တင်လော့ဟု ကိုယ်တော်ကို ကဲ့ရဲ့၍ ဆိုလေ၏။
⁴⁰ တယောက်မူကား၊ မိမိအဘော်ကိုဆုံးမ၍၊ သင်သည် ဤသူနည်းတူအပြစ်ဒဏ်ခံလျက်ပင် ဘုရားသခင် ကို မကြောက်သလော။
⁴¹ ငါတို့သည် ကိုယ်ပြုမိသောအပြစ်နှင့်အလျောက်ခံရသည်ဖြစ်၍ တရားသဖြင့် ခံရကြ၏။ ဤသူမူကား အဘယ်အပြစ်ကိုမျှ မပြုဟုဆိုပြီးလျှင်၊
⁴² သခင်၊ ကိုယ်တော်သည် နိုင်ငံတော်တည်လျက်ကြွလာတော်မူသောအခါ အကျွန်ုပ်ကို အောက်မေ့ တော်မူပါဟု ယေရှုကို လျှောက်ဆို၏။
⁴³ ယေရှုကလည်း၊ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ယနေ့တွင် သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသုဘုံ၌ရှိလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၃:၂၆-၄၃။ ဘုရင်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားချသည်။ သုံးပါးတူခရစ်ဝင်ကျမ်းအားလုံးတွင် ကုရေနေမြို့သား ရှိမုန်သည် ယေရှု၏လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပိုးခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၂၆)။ ပုံမှန်အားဖြင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားခံရသူများသည် ကိုယ်တိုင်ထမ်းရသည်ဖြစ်ရာ၊ ယေရှုသည် ရိုက်နှက်ခြင်းနှစ်ကြိမ် (မာ၊ ၁၅:၁၅၊ ယော၊ ၁၉:၁) နှင့် ရုပ်ပိုင်း၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆင်းရဲဒုက္ခများကြောင့် ထမ်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ကုရေနေမြို့သား ရှိမုန် (တမန်၊ ၂:၁၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) သည် လယ်ကွင်းမှ ပြန်လာစဉ် ဖြစ်သည်။ ယေရှုနောက်မှ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပိုးလိုက်သွားခြင်းဖြင့် ခရစ်ယာန်များ နေ့စဉ်လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပိုးပြီး ယေရှုနောက်လိုက်ရမည့်အကြောင်း (လု၊ ၉:၂၃) ကို တကယ့်အတိုင်း ပုံဖော်ပြသခဲ့သည်။

23:26–43. The King Is Crucified. All three Synoptic Gospels indicate that a Cyrenian named Simon carried Jesus’s cross (v. 26). Normally, persons being crucified were expected to carry their own cross (or crossbeam), so Jesus must have been unable to carry it due to the physical and emotional suffering He had already undergone, which included two separate scourgings (Mark 15:15; John 19:1). Simon, the Cyrenian (cf. Acts 2:10), was coming from the country. Carrying the cross following Jesus, he modeled in a literal sense what Christians are to do figuratively in taking up their cross daily to follow Jesus (Luke 9:23).

 

လုကာက လူအများအပြား နောက်သို့ လိုက်လာကြပြီး အမျိုးသမီးများသည် ယေရှုအတွက် ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေကြသည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (၂၃:၂၇)။ ယေရှုသည် ထိုအမျိုးသမီးများကို “ယေရုရှလင်မြို့သမီးတို့” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ရာ၊ ရန်သူများက မြို့ကို ဝိုင်းရံပြီး နောက်ဆုံးပျက်စီးမည့်အကြောင်း ကျမ်းစာဟောင်းတွင် ဖော်ပြထားသည်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ဟေရှာ၊ ၁:၈၊ ၃:၁၆-၁၇၊ ယေရမိ၊ ၄:၃၁၊ ၆:၂-၆၊ မြည်တမ်းစကား ၁:၆၊ ၂:၁၀)။ အမျိုးသမီးများသည် ကိုယ်တို့နှင့် ကိုယ်တို့၏သားသမီးများအတွက် ငိုကြွေးရမည်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ရောမတို့က မြို့ကို ပျက်စီးစေမည့် ကြီးစွာသောဘေးဒုက္ခ ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၂၈၊ ၂၁:၂၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည် ထိုနေ့ရက်များတွင် သားသမီးရှိသော မိန်းမများအပေါ် ဘေးဒုက္ခ ကျရောက်မည်ဟု ယခင်က ဆုံးမခဲ့သည့်အတိုင်း (၂၁:၂၃) သားမွေးဖွားခြင်းမရှိသော မိန်းမများသည် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာရရှိမည်ဖြစ်သည်။ အသိမ်းခံရမည့်ကာလတွင် တောင်များကို “ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ပြိုလဲလိုက်ပါ” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်ကို (ဟောရှေ၊ ၁၀:၈) ယေရုရှလင်မြို့ မီးလောင်ပျက်စီးမှုတွင် ထပ်မံအော်ဟစ်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် ကမ္ဘာလုံးပျက်စီးမည့် ကျွန်ုပ်တို့ထံ ကြွလာခြင်းနှင့် ဆင်တူသည် (ဗျာ၊ ၆:၁၆)။ စိမ်းလန်းသောသစ်သား (ယေရှုကို ကိုယ်စားပြု) သည် မီးလောင်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့် ခြောက်သွေ့သောသစ်သား (ယုံကြည်ခြင်းမရှိသော ယေရုရှလင်လူထုကို ကိုယ်စားပြု) သည် ပို၍လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းမည်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ကျမ်းစာဟောင်းတွင် တရားစီရင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ပရောဖက်ပြုချက်ကို ရည်ညွှန်းခဲ့သည် (ယေဇ၊ ၁၇:၂၄)။ သစ်ပင်များသည် လူများကို နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြသည့် သမ္မာကျမ်းစာနှိုင်းယှဉ်ချက်ကို သုံးခဲ့သည် (လု၊ ၃:၇-၂၀ အပေါ်မှတ်ချက်ကိုကြည့်; မ၊ ၇:၁၆-၂၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။

Luke notes that a large crowd of people also trailed behind and also that women were weeping and lamenting for Jesus (23:27). Jesus, in addressing the latter as “daughters of Jerusalem” (v. 28), may have alluded to OT descriptions of the city being surrounded by enemy forces and ultimately destroyed (e.g., Is. 1:8; 3:16–17; Jer. 4:31; 6:2–6; Lam. 1:6; 2:10). The women were to weep for themselves and for their children because of the coming destruction of the city by Rome (Luke 23:28; cf. 21:20). Just as Jesus had previously pronounced a woe on women with children in those days (21:23), the barren and childless women would be blessed because of the horrific events coming on the city. As Jesus indicated, the death wish of those calling to the mountains “Fall on us!” prior to Israel’s destruction by Assyria (Hos. 10:8) would be repeated during the fiery destruction of Jerusalem by Rome, representing in microcosm the global destruction that will occur at the Second Advent (Rev. 6:16). Since the green wood or tree (representing Jesus) is less susceptible to destruction by fire, the dry tree (representing the unbelieving Jerusalemites) would be even more readily consumed. Jesus alluded to an OT judgment oracle (Ezek. 17:24), employing a biblical metaphor whereby trees symbolize people (see commentary on Luke 3:7–20; cf. Matt. 7:16–20).

 

ယေရှုကို အတူလက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားခံရသော ရာဇဝတ်သားနှစ်ဦးကြားတွင် ထားခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၃၃၊ ၂၂:၃၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်လုံးတွင် ဤသို့ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းက ယေရှုသည် အဓိက “ရာဇဝတ်သား” ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ကွပ်မျက်ရာနေရာကို “ဦးခေါင်းခွံ” ဟု ခေါ်သည်။ အာရံအ်ဘာသာဖြင့် “ဂေါလဂေါသ” (မာ၊ ၁၅:၂၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) နှင့် လက်တင်ဘာသာဖြင့် ကလဝရိ (လုကာသုံးသော ဂရိဘာသာ ကရာနိယွန်မှ ဘာသာပြန်ဆိုခြင်း) ဟု ခေါ်သည်။ ယေရှု၏ဆုတောင်းချက် “ခမည်းတော်၊ သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ သူတို့သည် မိမိတို့ပြုမူသမျှကို မသိကြပါ” သည် ထိုသူများအတွက်သာမက ခေတ်အဆက်ဆက် လူအားလုံးအတွက်ဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၃၄)။ သူတို့ (ယေဘုယျအားဖြင့် လူအားလုံးပါဝင်သည်) သည် သူတို့ပြုမူသမျှ၏ အဓိပ္ပာယ်အမှန်ကို မသိကြပေ (တမန်၊ ၃:၁၇)။ ဂရိဘာသာတွင် ဆုတောင်းချက်ကို မိတ်ဆက်သည့် ကြိယာအတိတ်ကာလသည် ယေရှုသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို မတင်မီ ဤစကားကို ပြောခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြပြီး၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်မှ ခုနစ်ခွန်းမြောက် ပထမစကားဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၄၃၊ ၄၆၊ မာ၊ ၁၅:၃၄၊ ယော၊ ၁၉:၂၆၊ ၂၈၊ ၃၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှု၏အဝတ်အစားများကို ခွဲဝေယူကြပြီး ချုပ်လုပ်ထားသော အဝတ်ကို အတွက်ဘဲ ကံစမ်းခဲ့ကြခြင်းသည်လည်း မယ်ရှိယပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၃၄၊ ယော၊ ၁၉:၂၃-၂၄၊ မ၊ ၂၇:၃၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်၊ ဆာ၊ ၂၂:၁၈)။ အုပ်ချုပ်သူများနှင့် စစ်သည်များအားဖြင့် (လု၊ ၂၃:၃၅-၃၆) ယေရှု၏ မယ်ရှိယအမှတ်အသားကို သံသယဝင်စေရန် စာတန်၏ပထမဆုံး သွေးဆောင်မှုကို ထပ်ကြပ်မကွာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ပြက်ယယ်ပြုခြင်းပင်လျှင် ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ပါဟု တောင်းဆိုခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည် (၂၃:၃၅၊ ဆာ၊ ၂၂:၇-၈)။ သို့သော် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ကယ်တင်၍ ရွေးကောက်ခံ ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ (ဟေရှာ၊ ၄၂:၁၊ ၁ပေ၊ ၂:၄-၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ စစ်သည်များသည်လည်း ပြက်ယယ်ပြုကာ ချဉ်ရည်ကို ပေးခဲ့ကြသည် (လု၊ ၂၃:၃၆)။ ယေရှုသည် နာကျင်မှုကို သက်သာစေသော်လည်း စိတ်ကြည်လင်မှုကို ပျက်ပြားစေမည့် ထိုချဉ်ရည်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ စိတ်ကြည်လင်မှု ပျက်ပြားသွားပါက သွေးဆောင်မှုကို ပို၍လွယ်ကူစွာ ခံနိုင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (သုတ္တံ၊ ၂၃:၂၉-၃၅ ကိုကြည့်)။

Placing Jesus between the two criminals who were crucified with Him (Luke 23:33; cf. 22:37), as all four Gospels indicate, identifies Him as the most prominent “transgressor.” The crucifixion site was known as “the Skull”—“Golgotha” in Aramaic (cf. Mark 15:22) and Calvary (from Latin), used to translate the Greek form employed by Luke (Kranion). The prayer of Jesus for His persecutors, “Father, forgive them” (Luke 23:34), was not only for them but also for all people in all times. They (which is general enough to include all) do not know the full significance of their actions (Acts 3:17). The past tense verb in Greek that introduces the prayer in Luke suggests that Jesus spoke this before His cross was lifted up, making it the first of seven utterances from the cross (cf. Luke 23:43, 46; Mark 15:34; John 19:26, 28, 30). Dividing His clothing and casting lots for His well-made tunic (Luke 23:34; John 19:23–24; cf. Matt. 27:35) also fulfilled a messianic prediction (Ps. 22:18). Both through the rulers and the soldiers (Luke 23:35–36) Satan’s initial temptation for Jesus to question His messianic identity was repeated. Even their mockery, calling on Him to save Himself, fulfilled prophecy (23:35; Ps. 22:7–8). But Jesus could not save Himself and still be the elect or chosen Savior (cf. Is. 42:1; 1 Pet. 2:4–6). The soldiers also mocked him and offered him sour wine vinegar (Luke 23:36). Jesus refused it because, although it would have deadened the pain, it would also have impaired His mental faculties and enabled temptation to have more readily overcome Him (see Prov. 23:29–35).

 

ပိလတ်ရေးသော အပြစ်စီရင်ချက်ကြေညာချက်တွင် ကွဲပြားမှုအနည်းငယ်ရှိခြင်းသည် ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်၏ သီးခြားမှတ်တမ်းများကို သက်သေပြသည် (လု၊ ၂၃:၃၈၊ မ၊ ၂၇:၃၇၊ ယော၊ ၁၉:၁၉ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ အပြည့်အစုံမှာ “ဤသူသည် နာဇရက်မြို့သား ယေရှု၊ ဂျူးတို့၏ဘုရင်” ဖြစ်ပြီး လုကာက ဘုရင် (မယ်ရှိယ) အချက်ကို အလေးပေးခဲ့သည်။ ဂရိ၊ လက်တင်၊ ဟေဗြဲ ဘာသာစကားသုံးမျိုးဖြင့် ရေးထားပြီး ဦးခေါင်းအထက်တွင် ဆိုင်းဘုတ်တင်ထားသည်။ ယင်းက ယေရှုသည် မယ်ရှိယဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံခဲ့သလို ဂျူးခေါင်းဆောင်များ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယေရှုကို ငြင်းပယ်ရန် ရောမအုပ်ချုပ်မှုကို အတည်ပြုခဲ့ကြသည် (လု၊ ၂၃:၂-၃)။ ရာဇဝတ်သားတစ်ဦးသည် အုပ်ချုပ်သူများနှင့် စစ်သည်များ၏ ပြက်ယယ်စကားကို ထပ်ဆင့်ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း (အခန်းငယ် ၃၉) ကျန်ရာဇဝတ်သားသည် သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ပြစ်ဒဏ်သည် တရားမျှတသည်၊ သို့သော် ဤသူသည် အဘယ်အမှားမျှ မပြုခဲ့ဟု အတည်ပြုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၁)။ သူသည် ယေရှုကို ဣသရေလ၏ မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ် ယုံကြည်ကြောင်း ဖော်ပြပြီး ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်တွင် အောက်မေ့ပေးပါဟု တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အကောင်းဆုံးလက်ရေးမူများအရ “သခင်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၂)။

Minor variations among the four Gospels as to the posted sign written by Pilate specifying the offense (Luke 23:38) attest to the independence of their separate accounts (cf. Matt. 27:37; John 19:19) and to the part of the full inscription (“This is Jesus of Nazareth, the King of the Jews”) that each author chose to emphasize. Luke chose to emphasize the kingship (Messiah) aspect of the message. It was written in Greek, Latin, and Hebrew and hung above His head for all to see. It simultaneously witnessed to Jesus as the messianic King and to the hypocrisy of the Jewish leaders in affirming Roman rule over Israel in order to reject Him (Luke 23:2–3). Although one of the criminals echoed the taunts of the rulers and soldiers (v. 39), the other one rebuked him and affirmed that their punishment was just but that Jesus had done nothing wrong (v. 41). He expressed faith in Jesus as Israel’s messianic King by asking to be remembered in His kingdom and (according to the best manuscripts) addressing Him as “Lord” (v. 42).

 

ယေရှုသည် ထိုရာဇဝတ်သား၏တောင်းဆိုချက်ကို အလေးအနက်ဖြေကြားပြီး ယနေ့တွင် သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသု့တွင် ရှိလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၃)။ “ပရဒိသု” ဟူသော ဂရိစကားလုံးသည် ယေဘုယျအားဖြင့် “ဥယျာဉ်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း ဧဒင်ဥယျာဉ်သာမက ဘုရားသခင်၏လူများ နေထိုင်မည့် ကောင်းကင်နိုင်ငံကိုလည်း ဆိုလိုနိုင်ပြီး ဤနေရာတွင် နောက်ဆုံးအဓိပ္ပာယ်ကို ရည်ညွှန်းသည် (၂ကော၊ ၁၂:၂-၄၊ ဗျာ၊ ၂:၇)။ ခေတ်သစ်ဘာသာပြန်များတွင် “ယနေ့” (ဆီမေရောန်) မတိုင်မီ ပုဒ်ဖြတ်ထားသော်လည်း လုကာ၏ပုံမှန်အနေဖြင့် “ယနေ့” ကို ကြိယာနောက်တွင် ထားတတ်သည်ကို လျစ်လျူရှုထားခြင်းဖြစ်သည် (လု၊ ၂:၁၁၊ ၅:၂၆၊ ၁၃:၃၂-၃၃ စသည်၊ တရားဟော ၄:၁၊ ၁၁:၂၆၊ ၃၀:၁၈၊ ဆီပ်တူအာဂျင်တက်စ် ကိုကြည့်)။ အစောဆုံးလက်ရေးမူများတွင် ပုဒ်ဖြတ်များ ပုံမှန်မပါသော်လည်း အစောဆုံးဘာသာပြန်တစ်ခုဖြစ်သော ကျူရေတွန်ယန်ဆီးရီယက် (ဘီစီ ၂ ရာစု) တွင် “ယနေ့ ငါသည် သင့်အား ပြောသည်မှာ…” ဟု ဘာသာပြန်ထားသည်။ ယင်းသည် ယောဟန်မှတ်တမ်းအရ တနင်္ဂနွေနေ့ မာရိမာဂဒလမြို့သူအား ပေါ်ထွန်းပြီးမှ ကောင်းကင်သို့ မတက်သေးကြောင်း (ယော၊ ၂၀:၁၇) နှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် ယနေ့တွင် အရာအားလုံး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသု့၌ ရှိလိမ့်မည်ဟု အတည်ပြုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

Jesus replied emphatically to the thief’s request and told him that he would be with Him in paradise (v. 43). The Greek word translated “paradise” (paradeisos) generally means “garden,” but it can refer to Eden as well as to heaven as the future dwelling place of God’s people (2 Cor. 12:2–4; Rev. 2:7), and the latter is clearly the meaning here. Although modern versions place the comma before the word “today” (sēmeron), as if Jesus promised that He and the penitent thief would be in heaven later that day, such punctuation ignores Luke’s predominant tendency of placing sēmeron after the verb it modifies (e.g., Luke 2:11; 5:26; 13:32–33; etc.; cf. Deut. 4:1; 11:26; 30:18, LXX). Interestingly, while the earliest manuscripts do not regularly include traditional punctuation marks (punctuation did not become common until the sixth and seventh centuries), an early version (the Curetonian Syriac, ca. second century), translates it: “I say today to you …” This agrees with John’s record that Jesus did not ascend to heaven until sometime after His appearance to Mary Magdalene on Sunday (John 20:17). Thus Jesus, on this day, assured the man that, even though all seemed hopeless, he would be with Him in paradise.

 ⁴⁴ ထိုအချိန်သည် မွန်းတည့်အချိန်လောက်ဖြစ်၍ သုံးချက်တီးအချိန်တိုင်အောင် မြေတပြင်လုံး၌ မှောင် မိုက်အတိ ဖြစ်လေ၏။
⁴⁵ နေအရောင်ကွယ်ပျောက်လေ၏။ ဗိမာန်တော်၏ ကုလားကာသည် နှစ်ဖြာကွဲလေ၏။
⁴⁶ ယေရှုသည်လည်း ကြီးသောအသံနှင့် ကြွေးကြော်တော်မူပြီးလျှင်၊ အိုအဘ၊ အကျွန်ုပ်စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်တော်လက်၌ အကျွန်ုပ်အပ်ပါ၏ဟု မိန့်တော်မူလျက် အသက်ချုပ်တော်မူ၏။
⁴⁷ ထိုအခြင်းအရာတို့ကို တပ်မှူးသည်မြင်လျှင်၊ စင်စစ်ဤသူသည် ဖြောင့်မတ်သောသူမှန်ပေ၏ဟုဆို၍ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းလေ၏။
⁴⁸ ထိုအမှုကို အကြည့်အရှုလာသောသူအပေါင်းတို့သည် ထိုအခြင်းအရာများကိုမြင်လျှင်၊ ရင်ပတ်ကို ခတ်၍ ပြန်သွားကြ၏။
⁴⁹ ဂါလိလဲပြည်မှ နောက်တော်သို့လိုက်လာသော မိန်းမတို့နှင့် ကိုယ်တော်ကို သိကျွမ်းသောသူအပေါင်း တို့သည်လည်း အဝေးကကြည့်ရှု၍ ရပ်နေကြ၏။

၂၃:၄၄-၄၉။ ယေရှု၏သေခြင်း၏ထူးခြားချက်။ သုံးခုသောဗျာဒိတ်ရှင်ခရစ်ဝင်ကျမ်းအားလုံးတွင် ဆဋ္ဌမအချိန် (နေ့လယ်စာ) မှ နဝမအချိန် (နေ့လွဲ ၃ နာရီ) အထိ သုံးနာရီတိတိ အမှောင်ကျခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၄၄)။ ဤကဲ့သို့ ကြာရှည်သောအမှောင်သည် နေကြတ်ခြင်းကဲ့သို့ သဘာဝအကြောင်းတရားဖြင့် ရှင်းပြမရနိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ အပြစ်ရှိသူများအတွက် အစားထိုးအဖြစ် ခရစ်တော်သေဆုံးခြင်းတွင် ဘုရားသခင်ပါဝင်တော်မူသည်ကို အဓိပ္ပာယ်ဆောင်သည် (၂ ကောရိန်သု ၅:၁၉၊ ၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုနည်းတူစွာ ဗိမာန်တော်၏ နှစ်ထပ်ကန့်လန့်ကာသည် “အပေါ်စီးမှ အောက်ခြေအထိ” ဆွဲကားချခံရခြင်း (မာကု ၁၅:၃၈) သည် ခရစ်တော်၏သေခြင်းတွင် ပုံသေမှုနှင့် ပြည့်စုံမှုဆုံခဲ့ပြီး ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ယဇ်တင်ခြင်းကို အဆုံးသတ်စေခဲ့သည်ကို အဓိပ္ပာယ်ဆောင်သည် (ဒံယေလ ၉:၂၇)။ လုကာက ယေရှု၏အမှုတော်စတင်ချိန်ကို ဘုရားသခင်နှစ် ၂၇ ခုနှစ်တွင်ဟု သတ်မှတ်ထားပြီး (လုကာ ၃:၁-၆ အပိုဒ်အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ) ယောဟန်က အနှစ်သုံးနှစ်ခွဲကြာသည်ဟု ဖော်ပြထားသဖြင့် ခရစ်တော်သည် သင့်တော်သောအချိန်၌ (ရောမ ၅:၆)၊ အနှစ်ခုနစ်ဆယ်မြောက်အပတ်၏အလယ်တွင် (ဒံယေလ ၉:၂၇) ဘုရားသခင်နှစ် ၃၁ ခုနှစ် နွေဦးရာသီတွင် ကားတိုင်ပေါ်မှ နောက်ဆုံးစကားကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းစကားဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ မိမိဝိညာဉ်ကို ခမည်းတော်၏လက်တော်သို့ အပ်နှံခဲ့သည် (လုကာ ၂၃:၄၆၊ ဆာလံ ၃၁:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

23:44–49. The Uniqueness of Jesus’s Death. All three Synoptic Gospels describe three hours of darkness (v. 44) from the sixth hour (noon) until the ninth hour (3:00 p.m.). This long period of darkness cannot be explained from natural causes, such as a solar eclipse; it signified God’s involvement in Christ’s death as the substitute for sinners (cf. 2 Cor. 5:19, 21). Similarly, the tearing of the temple’s veil into two pieces “from top to bottom” (Mark 15:38) signified that type had met antitype in the death of Christ, thus bringing “an end to sacrifice and offering” (Dan. 9:27). Based on Luke’s dating of the beginning of Jesus’s ministry to A.D. 27 (see commentary on Luke 3:1–6) and a length of three and a half years as suggested by John, Christ’s death occurred at the appropriate time (Rom. 5:6), in the middle of the seventieth week (Dan. 9:27) in the spring of A.D. 31. His final words, spoken from the cross just before His death, were words of faith and submission: He committed His spirit into His Father’s hands (Luke 23:46; cf. Ps. 31:5).

 

လုကာ၏ဖော်ပြချက်တွင် ယေရှု၏သေခြင်းကို လူမျိုးပေါင်းစုံ၏ တုံ့ပြန်မှုများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ကြီးကြပ်နေသော ရာခံတပ်မှူးသည် အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကာ ယေရှုသည် ဖြောင့်မတ်သောလူဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ခြင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည် (လုကာ ၂၃:၄၇)။ ပွဲကြည့်ရန် လာရောက်သော လူအများအပြားသည် အမှောင်နှင့် ငလျင်ကို ဘုရားသခင်၏မနှစ်သက်ခြင်း၏ နိမိတ်လက္ခဏာများအဖြစ် နားလည်ကာ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ပုတ်ကြသည် (အခန်းငယ် ၄၈)။ ဤသည်မှာ အပြစ်မရှိသောလူကို သေဒဏ်ပေးရန် ပါဝင်ခဲ့မှုအတွက် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် နောင်တရခြင်း၏ လက္ခဏာဖြစ်သည် (၁၈:၁၃၊ ဇာခရိ ၁၂:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် သူ၏မိတ်ဆွေများနှင့် အသိမိတ်ဆွေများသည် အနီးအနားမှ ကြည့်ရှုနေကြပြီး ဤသေဆုံးနေသောသူများနှင့် အကွာအဝေးကို ထားရှိနေကြသည် (လုကာ ၂၃:၄၉)။

Luke’s account records diverse reactions to Jesus’s death. The centurion, who was overseeing the crucifixion and had thus watched everything, glorified God and expressed faith in Jesus as a righteous man (Luke 23:47). The large crowd who had come to watch the spectacle and recognized the darkness and the earthquake as signs of divine displeasure “beat their breasts” (v. 48), a sign of mourning and repentance over their role in condemning to death an innocent man (cf. 18:13; Zech. 12:10). But His friends and acquaintances watched and remained at a distance from these dying men (Luke 23:49).

⁵⁰ ထိုအခါ ယုဒပြည်အရိမဿဲမြို့သား ယောသပ်အမည်ရှိသော လွှတ်အရာရှိတယောက်သည်၊ အခြား သော လွှတ်အရာရှိတို့၏ တိုင်ပင်စီရင်ခြင်းကို ဝန်ခံသောသူမဟုတ်၊
⁵¹ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို မြော်လင့်သော သူတော်ကောင်းသူတော်မြတ်ဖြစ်သည်နှင့် ပိလတ်မင်းထံ သို့ဝင်၍၊
⁵² ယေရှု၏အလောင်းတော်ကို တောင်းလေ၏။
⁵³ အလောင်းတော်ကို ချ၍ ပိတ်ချောနှင့် ပတ်ရစ်ပြီးလျှင်၊ တယောက်ကိုမျှ မသင်္ဂြိုဟ်ဘူးသော ကျောက် သင်္ချိုင်းတွင်း၌ ထားလေ၏။
⁵⁴ ထိုနေ့ကား အဘိတ်နေ့ဖြစ်၍ ဥပုသ်နေ့အချိန် နီးသတည်း။
⁵⁵ ဂါလိလဲပြည်က ကိုယ်တော်နှင့်အတူလာသောမိန်းမများသည် သင်္ချိုင်းတော်ကို၎င်း၊ အလောင်းတော်ကို အဘယ်သို့ ထားသည်ကို၎င်း အကြည့်အရှု လိုက်လာကြ၏။
⁵⁶ ထိုနောက်မှ ပြန်သွားပြီးလျှင် ဆီမွှေးနှင့် နံ့သာမျိုးကို ပြင်ဆင်၍ ပညတ်တော်အတိုင်း ဥပုသ်နေ့၌ အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေကြ၏။

 

၂၃:၅၀-၅၆။ ယေရှုကို ယောသပ်၏ဂူတွင်း သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးခုလုံးတွင် ယောသပ်အမည်ရှိသူတစ်ဦးသည် ပိလတ်ထံမှ ယေရှု၏အလောင်းကို ယူခွင့်တောင်းခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၅၀၊ ၅၂)။ ရှိမုန်ကဲ့သို့ပင် သူသည် ဘုရားကြောက်သောလူကောင်းဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို စောင့်မျှော်နေသူဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅၀-၅၁၊ လုကာ ၂:၂၁-၄၀ အပိုဒ်အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ သူသည် ယေရှုကို စစ်ဆေးခဲ့သော စွန်နဟက်ဒရင်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။ သို့သော် လုကာက သူသည် သူတို့၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောမတူခဲ့ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည်။ ဤသည်မှာ အစည်းအဝေးများတွင် လူအားလုံးကို ဖိတ်ကြားခြင်းမပြုခဲ့ခြင်းကို ဆိုလိုပေမည် (ယောဟန် ၇:၅၀-၅၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယောသပ်သည် လျှို့ဝှက်တပည့်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၉:၃၈)၊ နိကောဒင်မုတ်ကဲ့သို့ပင် (ယောဟန် ၁၉:၃၉)။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် စွန်နဟက်ဒရင်အဖွဲ့တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခြင်းဖြင့် ယေရှုကို ပိုမိုကူညီနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြပေမည်။ ယခုမူ တပည့်များမှာ ပုန်းရှောင်နေချိန် (ယောဟန် ၂၀:၁၉) သူတို့သည် ရဲဝံ့စွာ ရှေ့ထွက်လာခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၉:၃၈-၄၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နောက်ပိုင်းတွင် တမန်တော်များ၏ ဝိညာဉ်တော်ပြည့်ဝသော သက်သေခံချက်ကြောင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ဖာရိရှဲများစွာတို့လည်း အလားတူပြုကြလိမ့်မည် (တမန်တော် ၆:၇၊ ၁၅:၅)။

23:50–56. Jesus Is Buried in Joseph’s Tomb. All four Gospels mention that a man named Joseph requested permission from Pilate to take the body of Jesus (vv. 50, 52). Like Simeon, he was a devout man and was waiting for the kingdom of God (vv. 50–51; see commentary on Luke 2:21–40); he was also a member of the Sanhedrin that examined Jesus. Luke adds, though, that he had not consented to their decision, which may mean that not all were invited to be present at the trials (cf. John 7:50–53). Joseph was a secret disciple (John 19:38), as was Nicodemus (John 19:39). Both men probably hoped that they could help Jesus more by remaining on the Sanhedrin than risking exclusion from it by confessing Him openly. Now, unlike the apostles, who were in hiding (John 20:19), they boldly came forward (cf. John 19:38–42). Later, as a result of the apostles’ Spirit-filled witness to Jesus’s resurrection and fulfillment of Israel’s messianic hopes, many priests and Pharisees would do the same (Acts 6:7; 15:5).

 

ပထမရာစုနှစ် ဣသရေလပြည်တွင် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းဆိုသည်မှာ အလောင်းကို သဘာဝကျောက်ဆောင်ထဲထွင်းထားသော အခန်းငယ်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်သွင်းခြင်းဖြစ်သည်။ အလောင်းပုပ်သိုးသွားသောအခါ အရိုးများကို စုဆောင်းပြီး မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ ပုံပြီးထပ်မံသင်္ဂြိုဟ်သည် သို့မဟုတ် ထုံးကျောက်သေတ္တာထဲသို့ ထည့်သည်။ ယေရှု၏သင်္ချိုင်းဂူသည် အခန်းနှစ်ခန်းပါသော ထိုခေတ်ပုံစံအတိုင်းဖြစ်ပြီး ဝင်ရန်ငုံ့ရသဖြင့် ရိုမန်ကက်သလစ်ဘုရားကျောင်းရှိ သမိုင်းဝင်သန့်ရှင်းသောဂူ (Holy Sepulchre) ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးဖြစ်သည် (ယောဟန် ၂၀:၅၊ ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ရှေးဟောင်းသုတေသနတွေ့ရှိချက်များအရ ဤဂူသည် ပထမရာစုနှစ်မြို့ရိုးပြင်ပတွင်ရှိပြီး သမ္မာကျမ်းစာနှင့်ကိုက်ညီသည် (ယောဟန် ၁၉:၂၀၊ ၄၂၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၁၂)။ အနီးတွင် ကျောက်ထဲထွင်းထားသော ဂူများတွေ့ရှိရသဖြင့် ပထမရာစုနှစ်သင်္ချိုင်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ အမျိုးသမီးအချို့ (မာကု ၁၅:၄၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သည် ပြင်ဆင်ရက်နေ့ (သောကြာ) ဖြစ်ပြီး ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့လာမည်ဖြစ်သောကြောင့် ယေရှု၏အလောင်းကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ ပြင်ဆင်ပေးနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ (လုကာ ၂၃:၅၄)။ သူတို့သည် ဂူ၏နေရာကို မှတ်သားပြီး နောက်မှသုံးရန် နံ့သာမျိုးနှင့် ရနံ့ဆီများကို ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၅၆)။ လုကာ၏ “ပညတ်တော်အတိုင်း ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့တွင် အနားယူကြသည်” ဟူသော မှတ်ချက်က နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်များသည် ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့ကို သတ္တမနေ့ (စနေနေ့) တွင်ပင် ဆက်လက်စောင့်ထိန်းနေကြဆဲဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

Burial in first-century Israel involved placing the body into a small cavity cut into a natural rock outcropping. Once the body decomposed, the bones would be gathered and reburied in a pile with other deceased family members or placed in a limestone box called an ossuary. The burial place of Jesus is most probably the traditional site, known as the Holy Sepulcher, because its two-chamber design was typical of that period and it is necessary to stoop down to enter (cf. John 20:5, 11). Archeological findings (regarding the location of the tomb, see in “Archaeology and the Bible,” p. 91) have also indicated that the Holy Sepulcher was located just outside the first-century city wall, as the Bible suggests (John 19:20, 42; Heb. 13:12). It was a first-century burial site, as evidenced by tombs cut into the rock nearby. Certain women (cf. Mark 15:47), unable to honorably prepare Jesus’s body for burial as they wished because it was the Preparation Day (Friday) and the Sabbath was approaching (Luke 23:54), took note of the tomb’s location and then prepared spices and fragrant oils or perfumes (v. 56) for later use. Luke’s comment that they rested on the Sabbath according to the commandment suggests that many years later the early Christians were still observing the Sabbath on the seventh day (Saturday).

1 ထိုအခါ မင်းအရာရှိအပေါင်းတို့သည်ထ၍ ကိုယ်တော်ကို ပိလတ်မင်းထံသို့ ဆောင်သွားကြပြီးလျှင်၊
² ဤသူသည် ပြည်သူပြည်သားများကို လှည့်ဖြား၍၊ မိမိသည် ခရစ်တော်တည်းဟူသော ရှင်ဘုရင်ဖြစ် ကြောင်းကိုဆိုလျက်၊ ကဲသာဘုရင်ကို အခွန်မဆက်နှင့်ဟု မြစ်တားသည်ကို အကျွန်ုပ်တို့တွေ့ပါပြီဟု အပြစ်တင် ကြ၏။
³ ပိလတ်မင်းက၊ သင်သည် ယုဒရှင်ဘုရင်မှန်သလောဟု ယေရှုကိုမေးလျှင်၊ မင်းကြီးမေးသည်အတိုင်း မှန်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴ ပိလတ်မင်းက၊ ဤသူ၌ အဘယ်အပြစ်ကိုမျှ ငါမတွေ့ဟု ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့နှင့် လူအပေါင်းတို့ အား ပြောဆိုလျှင်၊
⁵ ထိုသူတို့သည် သာ၍ ပြင်းစွာသောအသံနှင့် ဟစ်ကြော်လျက်၊ ဤသူသည် ဂါလိလဲပြည်မှစ၍ ဤ အရပ်တိုင်အောင် ယုဒပြည်၌ အနှံ့အပြားဆုံးမဩဝါဒပေး၍ လူများကိုနှိုးဆော်သောသူဖြစ်ပါသည်ဟု လျှောက် ဆို ကြ၏။
⁶ ပိလတ်မင်းသည် ဂါလိလဲဟူသောစကားကိုကြားလျှင်၊ ထိုသူသည် ဂါလိလဲလူဖြစ်သလောဟု မေးမြန်း ၍၊
⁷ ဟေရုဒ်မင်းပိုင်သော သူဖြစ်သည်ကို သိသောအခါ ထိုမင်းထံသို့ ပို့စေ၏။ ထိုအခါ ဟေရုဒ်မင်းသည် ယေရုရှလင်မြို့၌ ရှိသတည်း။
⁸ ထိုမင်းသည် ယေရှုကိုမြင်လျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိ၏။ အကြောင်းမူကား၊ အထက်က သိတင်း တော်များကိုကြား၍၊ ကိုယ်တော်ကိုမြင်ခြင်းငှါ ကြာမြင့်စွာ အလိုရှိသည်ဖြစ်၍၊ ပြတော်မူသော နိမိတ်လက္ခဏာ တစုံတခုကို မြင်ရမည်ဟု မြော်လင့်လျက်နေ၏။
⁹ ထိုအခါ ဟေရုဒ်မင်းသည် ကိုယ်တော်ကို များစွာမေးမြန်းသော်လည်း အဘယ်စကားကိုမျှ ပြန်တော် မမူ။
¹⁰ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးနှင့် ကျမ်းပြုဆရာတို့သည် ထ၍ ပြင်းထန်စွာ အပြစ်တင်ကြ၏။
¹¹ ဟေရုဒ်မင်းသည် စစ်သူရဲတို့နှင့်တကွ ကိုယ်တော်ကို မခန့်မညားဘဲ ပြက်ယယ်ပြု၍ တင့်တယ်သော အဝတ်ကို ဝတ်စေပြီးမှ ပိလတ်မင်းထံသို့ ပို့ပြန်စေ၏။
¹² ထိုနေ့၌ ပိလတ်မင်းနှင့် ဟေရုဒ်မင်းတို့သည် အချင်းချင်းအဆွေဖွဲ့ကြ၏။ အထက်က ရန်ဘက်ဖြစ်ကြ သတည်း။

၂၃:၁–၁၂ ပလတ်ရှေ့တွင် စစ်ဆေးခြင်း၊ ဟေရဒ်ရှေ့တွင် စစ်ဆေးခြင်း။ ရောမဥပဒေအရ သေဒဏ်ပေးရန် ရှင်ဟေရဒ်ကောင်စီက အခွင့်မရှိသောကြောင့် (ယော ၁၈:၃၁) ယေရှုကို ပလတ်ထံ ခေါ်ဆောင်သွား၏ (လု ၃:၁ ကိုကြည့်)။ ပလတ်၏ ရုံးစိုက်ရာ ကဲသရိမှမဟုတ်၊ ပွဲကြီးများအတွင်း အထူးလာရောက်နေထိုင်သော ယေရုရှလင်တွင် ရှိ၏။ အမှုကို အလေးအနက်ထားကြောင်း ပလတ်အား အထင်အရှားပြရန် ကောင်စီတစ်ခုလုံး လိုက်ပါလာ၏ (၂၃:၁)။ စွပ်စွဲချက် သုံးခုမှာ လူမျိုးကို လှည့်ဖြားခြင်း (၂၃:၁၄၊ တမန် ၁၃:၈၊ ၁၀၊ ၂၀:၃၀ နှင့် နှိုင်း)၊ ကဲသာမင်းသို့ အခွန်မပေးရန် တားမြစ်ခြင်း၊ ခရစ်တော်မင်းဟု ကိုယ်ကိုခေါ်ဆိုခြင်း တို့ဖြစ်၏။ ပထမချက်သည် ဘာသာရေးကိစ္စဖြစ်၍ ပလတ်စိတ်မဝင်စားနိုင်။ ဒုတိယချက်မှာ လုံးဝမှား၍ ယေရှုက ဆန့်ကျင်ဘက်သွန်သင်ခဲ့၏ (လု ၂၀:၂၅)။ တတိယချက်သည် ရောမအာဏာကို တိုက်ရိုက်ခြိမ်းခြောက်နိုင်သောကြောင့် အလေးအနက်ဆုံး။ ပလတ်က ယေရှုကို “ယုဒလူမျိုး၏ မင်းကြီးဟုတ်လော” ဟု မေး၏။

23:1–12. Jesus Is Tried by Pilate, Then by Herod. Since Roman law did not permit the Sanhedrin to convict on capital offenses (John 18:31), Jesus was brought to Pilate (see Luke 3:1). Although Pilate’s headquarters was in Caesarea, he resided in Jerusalem during major festivals to maintain order. To make the greatest possible impression on Pilate as to the seriousness of the case, the whole council came (Luke 23:1), bringing three charges: misleading the nation (cf. 23:14; Acts 13:8, 10; 20:30), hindering the payment of taxes to Caesar, and claiming to be the Messiah, a king. The first charge was purely a religious matter in which Pilate would have had no interest, but it provided grounds for discrediting Jesus to the populace. The second charge was purely false as Jesus had maintained the opposite (Luke 20:25). The third charge was the most serious because it could have directly threatened Roman authority and control over Israel. Not surprisingly, then, this was the charge Pilate focused on, asking Jesus whether He was the King of the Jews.

 

ယေရှုသည် ပလတ်တွေးနေသော မင်းမဟုတ်၊ သို့သော် ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်။ ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ ပရောဖက်ပြုထားသော မယ်တော်မင်းကို ပြည့်စုံစေနေ၏ (၂:၄၊ ၁၁ ကိုကြည့်)။ ဧဝံဂေလိလေခုအားလုံးတွင် ပလတ်၏ မေးခွန်းသည် တူညီ၏။ ယေရှု၏ အဖြေ “သင်ဆိုသည်အတိုင်း ဖြစ်၏” သည် အတည်ပြုခြင်းဖြစ်၏ (၂၃:၃)။ ယောဟန်အရ ယေရှု၏ နိုင်ငံတော်သည် ဤလောကမှမဟုတ်သောကြောင့် ပလတ်က အပြစ်မတွေ့ဟု ဆုံးဖြတ်၏ (ယော ၁၈:၃၃–၃၈၊ ၁၉:၈–၁၁)။ သူတို့လိုချင်သော ရလဒ်မရသောကြောင့် ယုဒခေါင်းဆောင်များက ဂါလိလဲမှစ၍ ယုဒပြည်တစ်ခွင် ရောမအစိုးရဆန့်ကျင်ရန် လှုံ့ဆော်သည်ဟု ပိုမိုစွပ်စွဲကြ၏ (၂၃:၅)။ ယေရှုသွန်သင်ချက်သည် နေရာတိုင်းတွင် လှုပ်ရှားမှုဖြစ်စေသော်လည်း ရောမအုပ်စိုးမှုကို ပုန်ကန်ရန်မဟုတ်၊ ယုဒအဖွဲ့အစည်းက အမှန်ကို အမြဲလှည့်ဖြားခဲ့၏။ ယေရှုသည် ဂါလိလဲလူဟု ကြားသိရသောအခါ ပလတ်က ဟေရဒ်ထံ လွှဲပြောင်းပို့ဆောင်၏။ ဟေရဒ်သည် ပသခါပွဲအတွက် ယေရုရှလင်တွင် ရှိနေ၏ (၂၃:၆–၇)။

Jesus was not a king in the sense that Pilate was thinking of, but to deny it would have been unthinkable because Jesus was fulfilling the prophetic hopes of a messianic king from the line of David (see 2:4, 11). All four Gospel accounts agree exactly on Pilate’s question, which could be taken pejoratively, “You are the King of the Jews?” Jesus’s reply, “It is as you say,” or “You have said so” is affirmative (23:3), as John’s account (John 18:33–38) also indicates. Pilate did not consider Jesus’s kingdom to be a threat because He defined His kingdom as not of this world, and consequently, Pilate said that he found no legal basis for action against Jesus (John 18:33–38; 19:8–11). Not getting the result they wanted, the Jewish leaders pressed Pilate by accusing Jesus of inciting religious enthusiasm against Roman rule throughout all Judea, even as far as Galilee (Luke 23:5). It is true that Jesus’s teaching created a stir everywhere He went, but not in order to foment rebellion against Roman rule. The Jewish establishment consistently twisted the truth. On hearing that Jesus was a Galilean, Pilate sent Him to Herod, who was in Jerusalem for the Passover (vv. 6–7).

 

ယေရှုသည် အံ့ဖွယ်အမှုများပြုလုပ်သူအဖြစ် ကျော်ကြားလာသဖြင့် ဟေရှုဒ်သည် သူ့ကိုကြည့်လိုစိတ်ဖြင့် အချိန်ကြာရှည်စွာ စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။ ယခင်က ဟေရှုဒ်သည် သူခေါင်းဖြတ်သတ်ခဲ့သော ယောဟန်ခရစ်ဝင်ဆရားသည် ယေရှုအဖြစ် ရှင်ပြန်ထမြောက်လာသည်ဟု ထင်မှားကာ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ဖူးသည် (မာ၊ ၆:၁၆)။ ယေရှုကို သတ်နိုင်သည်၊ လွှတ်နိုင်သည့် သူ့အာဏာကို သတိပေးလျက်၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန် ထူးခြားသော နိမိတ်လက္ခဏာ (အံ့ဖွယ်တစ်ခု) ပြုလုပ်ရန် ဟေရှုဒ်က တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဟေရှုဒ်သည် မေးခွန်းများစွာဖြင့် ဆက်တိုက်မေးမြန်းသော်လည်း ယေရှုသည် တစ်ခွန်းမျှ မဖြေခဲ့ပေ (၂၃:၉)။ ပရောဖက်ကြီးဆုံးသောသူ ယောဟန်ကို လည်ပင်းဖြတ်သတ်ခြင်းဖြင့် အသံတိတ်သွားစေပြီးသောအခါ၊ ဟေရှုဒ်သည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကို သူ့အလိုအတိုင်း အပျော်သဘောဆက်ဆံရန် အခွင့်အရေးကို ထပ်မရရှိတော့ချေ။ တိတ်ဆိတ်မှုကြောင့် စိတ်ဆိုးမာန်တက်သဖြင့် ဟေရှုဒ်နှင့် သူ့စစ်သည်များသည် ယေရှုကို ခမ်းနားသောဝတ်လည်ကို ဝတ်ဆင်ပေးကာ ရယ်စရာကောင်းအောင် ပြုကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ယေရှုသည် ဘုရင်ဖြစ်သည်ဟူသော အယူအဆကို ပြက်ယယ်ပြုကြသည် (မာ၊ ၁၅:၁၇-၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ပိလတ်သည် ယေရှုသည် ဟေရှုဒ်၏တရားစီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေထဲတွင် ရှိသည်ဟု ယူဆ၍ ဟေရှုဒ်က ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဟေရှုဒ်က ယေရှုကို ပိလတ်ထံ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၁၁)။ သို့သော်လည်း ပိလတ်၏ အဆင်ပြေစေရန်ပြုလုပ်သော အပြုအမူကို လေးစားမှုဟု ယူဆခဲ့ကြပြီး ထိုနေ့မှစ၍ သူတို့နှစ်ဦးသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သွားကြသည် (အပိုဒ် ၁၂)။

Jesus’s renown as a miracle worker had spread far and wide, which led Herod to want to see Him for a long time. Earlier, Herod had feared that John the Baptist, whom he had beheaded, had risen from the dead in the person of Jesus (Mark 6:16). Reminding Jesus of his power to condemn or release, he urged Jesus to perform some spectacular sēmeion (“miracle” or “sign”; cf. Luke 11:16) to save Himself. Herod peppered Him with questions, but Jesus did not answer (23:9). Having already silenced the greatest of prophets with the execution of John, Herod would receive no further opportunity to engage with divinity for his trifling purposes. Offended by the silence, Herod and his soldiers ridiculed Jesus by clothing Him in an elaborate robe, mocking the idea of His being a king (cf. Mark 15:17–20). Pilate had hoped that Herod would deal with Jesus, since He belonged to his jurisdiction, but Herod returned Him to Pilate (Luke 23:11). Nevertheless, Pilate’s expedient gesture was interpreted as a show of respect, and they became friends (v. 12).

¹³ တဖန် ပိလတ်မင်းသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊
¹⁴ ပြည်သူပြည်သားများကို ပုန်ကန်စေသောသူကဲ့သို့ ဤလူကို သင်တို့သည် ငါ့ထံသို့ ပို့ဆောင်ကြသည် ဖြစ်၍၊ သင်တို့ရှေ့မှာ ငါစစ်ကြောသော်လည်း၊ သင်တို့ တင်သောအပြစ်တစုံတခုကိုမျှ သူ၌ငါမတွေ့။
¹⁵ ဟေရုဒ်မင်းသည်လည်းမတွေ့။ ထိုမင်းထံသို့ ငါပို့စေပြီ။ ဤသူသည် အသေသတ်ခြင်းကို ခံထိုက်သော အမှုတစုံတခုကိုမျှ မပြု။
¹⁶ ထိုကြောင့် သူ့ကို ငါဆုံးမ၍ လွှတ်မည်ဟု ဆိုလေ၏။
¹⁷ ထိုပွဲ၌ လူများတို့အား တစုံတယောက်သောသူကို မလွှတ်ဘဲမနေရသတည်း။
¹⁸ လူအပေါင်းတို့က၊ ထိုသူကို ထုတ်ပါလော့။ အကျွန်ုပ်တို့အား ဗာရဗ္ဗကို လွှတ်ပါလော့ဟု တညီတညွတ် တည်း ဟစ်ကြော်ကြ၏။
¹⁹ ထိုဗာရဗ္ဗကား၊ မြို့၌ ပုန်ကန်ခြင်းအပြစ်၊ လူအသက်ကို သတ်ခြင်းအပြစ်ကြောင့် ထောင်ထဲ၌ လှောင် ထားသောသူဖြစ်သတည်း။
²⁰ ပိလတ်မင်းသည် ယေရှုကို လွှတ်ချင်သောကြောင့် သူတို့အားတဖန်ပြောဆိုလေ၏။
²¹ သူတို့ကလည်း၊ ထိုသူကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားပါ။ ရိုက်ထားပါဟု ဟစ်ကြော်ကြ၏။
²² ပိလတ်မင်းက၊ ထိုသူသည် အဘယ်အပြစ်ကို ပြုဘိသနည်း။ သေထိုက်သောအပြစ်တစုံတခုမျှ သူ၌ ငါမတွေ့။ ထိုကြောင့် သူ့ကို ငါဆုံးမ၍ လွှတ်မည်ဟု သုံးကြိမ်မြောက်အောင်ဆိုလျှင်၊
²³ လူများတို့သည် ထိုသူကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားစေခြင်းငှါ ကြီးစွာသောအသံနှင့် ကျပ်ကျပ် တောင်းသဖြင့်၊ သူတို့၏အသံနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့၏အသံသည် နိုင်လေ၏။
²⁴ ပိလတ်မင်းသည်လည်း သူတို့တောင်းသည့်အတိုင်း ဖြစ်စေခြင်းငှါ စီရင်၍၊
²⁵ ပုန်ကန်ခြင်းအပြစ်၊ လူအသက်ကိုသတ်ခြင်းအပြစ်ကြောင့် ထောင်ထဲမှာ လှောင်ထားသောသူကို လူ များတောင်းသည်အတိုင်း လွှတ်ပြီးမှ၊ ယေရှုကို သူတို့ အလိုသို့ အပ်လိုက်လေ၏။ 

၂၃:၁၃-၂၅။ ယေရှုသည် ဘာရာဗကို အစားထိုးယူခဲ့သည်။ ပိလတ်သည် ဂျူးလူမျိုးတို့၏ အဓိကအလွှာသုံးရပ်မှ ကိုယ်စားလှယ်များကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ (ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ)၊ မြို့ပြန်ခေါင်းဆောင်များ (အုပ်ချုပ်သူများ) ဖြစ်သည့် အသင့်လူကြီးများနှင့် ကျမ်းတတ်ပညာရှင်များ (၂၂:၆၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)၊ နှင့် လူထုအများတို့ပင် ဖြစ်သည်။ ယေရှုကို စွပ်စွဲခဲ့သော အပြစ်သုံးမျိုးအနက် ပိလတ်သည် သူ့အမြင်အရ အဆိုးဆုံးဖြစ်သော ပထမအပြစ်ကိုသာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ ယင်းမှာ ယေရှုသည် လူများကို လမ်းမှားသို့ လှည့်စားနေသည်ဟူသော စွဲချက်ဖြစ်ပြီး၊ ရောမအင်ပါယာအပေါ် သစ္စာခံမှုကို ပြောင်းလဲပစ်စေသည်ဟု ဆိုသည် (၂၃:၁၄)။ ဂျူးတို့အမြင်တွင်လည်း ဤစွဲချက်သည် အဆိုးဆုံးဖြစ်သည် (တရားဟော ၁၃၊ ၁၈:၁၅-၂၂ ကိုကြည့်)။ ပိလတ်သည် ယေရှုကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်ဟုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းက လုကာသည် ယောဟန်မှတ်တမ်းတင်ထားသည့်အတိုင်း ပိုမိုရှည်လျားသော ဖြစ်စဉ်ကို အကျဉ်းချုံးထားခြင်းဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၁-၁၂ အပေါ် မှတ်ချက်ကိုကြည့်)။

23:13–25. Jesus Takes the Place of Barabbas. Pilate summoned representatives from the three main strata of Jewish society: religious leaders (chief priests), civic leaders (rulers), which probably included the leading elders and scribes (cf. 22:66), and the general populace (the people). Of the three charges brought against Jesus, Pilate mentioned only the first, the most serious from his point of view, that Jesus was misleading the people (23:14), diverting their allegiance from Rome. From the Jewish perspective, this was also the most serious charge (see Deut. 13; 18:15–22). Also noted is that Pilate had examined Jesus, which suggests that Luke has summarized a lengthier process such as that recorded by John (see commentary on Luke 23:1–12).

 

ပိလတ်သည် ယေရှုကို အပြစ်ရှိကြောင်း တရားနည်းဥပဒေအရ အခြေခံမတွေ့ကြောင်း၊ ဟေရှုဒ်လည်း မတွေ့ကြောင်း၊ ယေရှုသည် သေဒဏ်နှင့်ထိုက်တန်သော အမှုမျိုးမျှ မပြုခဲ့ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၅-၁၆)။ သို့သော် စွပ်စွဲသူများကို ကျေနပ်စေရန် မျှော်လင့်လျက် ယေရှုကို ရိုက်ပုတ်အပြစ်ပေးမည်ဟုလည်း ကတိပြုခဲ့သည်။ ယင်းသည် အလွန်ပေါ့ပါးသော ပြစ်ဒဏ်ဖြစ်ပြီး၊ ရိုက်နှက်ခြင်း (မ၊ ၂၇:၂၆၊ မာ၊ ၁၅:၁၅၊ ယော၊ ၁၉:၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) နှင့် မတူပေ။ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ပို၍ဆိုးရွားသော ရာဇဝတ်မှုများနှင့် သေဒဏ်ပေးရမည့်အမှုများအတွက် သီးသန့်ထားသည်။ သို့ရာတွင် တရားစီရင်မှုနှစ်ခုတင်မက အပြစ်ကင်းကြောင်း ဆုံးဖြတ်ချက်နှစ်ခု (တရားဟော ၁၉:၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) ရရှိပြီးနောက် မည်သည့်ပြစ်ဒဏ်မျှ မပေးသင့်ပေ (အချို့လက်ရေးမူများတွင် အပိုဒ် ၁၇ ထည့်သွင်းထားပြီး၊ ပသခါပွဲအတွင်း ဂျူးတို့အား အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို လွှတ်ပေးရသည်ဟူသော ဓလေ့ထုံးတမ်း ရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းသည် ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်အရ လိုအပ်သော “ဒေ့အိ” နှင့် မတူဘဲ “အနဂ်ကီ” ဆိုသည်မှာ လူ့ဘက်မှ မလွှဲမရှောင်သာ လိုအပ်ချက်ကို ဆိုလိုသည်။ ဥပမာ လု၊ ၂၄:၂၆)။ ပသခါပွဲအခါတွင် အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို လွှတ်ပေးခြင်းဓလေ့သည် ဂျူးတို့ အလေးထားသော ထုံးတမ်းဖြစ်သည်။ စောစောပိုင်းလက်ရေးမူများတွင် ဤအပိုဒ်ကို ချန်ထားခဲ့သော်လည်း (မ၊ ၂၇:၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) အကြောင်းအရာအရ ဤဓလေ့ရှိကြောင်း အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နေသည်။

Pilate, announcing that he found no legal basis for convicting Jesus, nor did Herod, and that Jesus did nothing deserving of death, determined to release Him (vv. 15–16). But he also promised to chastise or punish Jesus, apparently hoping that this would satisfy His accusers. It was the mildest form of punishment, as opposed to scourging (cf. Matt. 27:26; Mark 15:15; John 19:1); the latter was reserved for more serious crimes, including capital offenses. On the other hand, with not just two trials but two verdicts of Jesus’s innocence (cf. Deut. 19:15), any punishment at all would have seemed to have been unjust. (Some manuscripts add v. 17, which indicates that there was an anagkē—a “necessary”—custom of releasing a prisoner to the Jews during the Passover. It was unlike dei, which refers to something needed from God’s perspective and according to the divine plan; e.g., Luke 24:26.) The custom of releasing a prisoner in honor of Passover was a practice the Jews prized. Although some early manuscripts omit this verse (cf. Matt. 27:15), such a tradition is implied in the context.

 

ထိုအခါ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များနှင့် လူထုအများပါမကျန်း အော်ဟစ်ကြပြီး ယေရှုကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် (ဆိုလိုသည်မှာ သတ်ပစ်ရန်) တောင်းဆိုကြသည် (လု၊ ၂၃:၁၈၊ ယော၊ ၁၉:၁၅၊ တမန်၊ ၈:၃၃၊ ၂၁:၃၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ သူတို့သည် ဘာရာဗကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ဘာရာဗသည် လူသတ်မှုနှင့် ပုန်ကန်မှုကို ဦးဆောင်ခဲ့သူဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၁၉၊ မာ၊ ၁၅:၇၊ ယော၊ ၁၈:၄၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ဘာရာဗဆိုသည့်နာမည်သည် အာရံအ်ဘာသာဖြင့် “ခမည်းတော်၏သား” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ သူသည် မယ်ရှိယဟု ဟန်ဆောင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတမင်းများသည် လူထု၏စိတ်နှလုံးပြောင်းလဲမှုအတွက် တာဝန်ရှိသည်ဟု ဆိုထားသည် (မ၊ ၂၇:၂၀၊ မာ၊ ၁၅:၁၁)။ ယေရှုကို ရောမအား ပုန်ကန်သည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့သူများသည်ပင် စစ်မှန်သော ပုန်ကန်သူကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြခြင်းဖြင့် ရောမအပေါ် သစ္စာရှိသည်ဟု ဟန်ဆောင်ထားမှုသည် လိမ်ညာမှုဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည် (ယော၊ ၁၉:၁၂၊ ၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ လုကာတစ်ဦးတည်းသာ ဤပုန်ကန်မှုသည် “မြို့ထဲတွင်” (ယေရုရှလင်မြို့) ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားပြီး၊ ဘာရာဗကို လွှတ်ပေးရန် တညီတညွတ်တည်း သဘောထားကြခြင်း၏ အကြောင်းကို ရှင်းပြပေးသည်။ ပိလတ်သည် ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း (လု၊ ၂၃:၁၃-၂၂) လူထုသည် ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားချရန် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အော်ဟစ်တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၂၁၊ ယော၊ ၁၉:၆၊ ၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။

In response, all, including the common people, shouted and demanded that Jesus be taken away, meaning killed (Luke 23:18; cf. John 19:15; Acts 8:33; 21:36). They demanded that Barabbas be released instead, despite his being guilty of murder and of having led a revolt (Luke 23:19; cf. Mark 15:7; John 18:40). The name Barabbas means “son of the Father” in Aramaic, suggesting he may have been a messianic pretender. The chief priests were said to be responsible for the people’s change of heart (Matt. 27:20; Mark 15:11). Those who had charged Jesus with rebellion against Rome now asked for a real insurrectionist to be released, demonstrating that their professed loyalty to Rome was duplicitous (cf. John 19:12, 15). Only Luke mentions that this rebellion took place “in the city” (i.e., Jerusalem), which also helps explain the unanimous sentiment in favor of Barabbas’s release. Although Pilate tried repeatedly to release Jesus (Luke 23:13–22), the people shouted emphatically (twice) for Him to be crucified (v. 21; cf. John 19:6, 15).

 

လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားချခြင်းသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြည်းဖြည်းချင်း သေစေသော ကွပ်မျက်နည်းဖြစ်ပြီး၊ ရာဇဝတ်သားသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အလျားလိုက်အပိုင်းကို ကိုယ်တိုင်ထမ်းရသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကြိုးဖြင့်ဖြစ်စေ သံထိုးဖြင့်ဖြစ်စေ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲပြီး ဒေါင်လိုက်တိုင်ပေါ်သို့ တင်တယ်သည်။ နာရီပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် အသက်ရှူကြပ်ခြင်း၊ သွေးထွက်လွန်ခြင်း၊ နှလုံးရပ်တန့်ခြင်း စသည်ဖြင့် သေဆုံးရသည်။

Crucifixion was a particularly horrific form of slow execution in which the offender carried the crossbeam to the place of crucifixion and was fastened to it by rope or nails before being raised and secured to an upright post. Death would have occurred hours or days later by suffocation, loss of blood and bodily fluids, cardiac arrest, or a similar reason.

 

ပိလတ်သည် အဓိကရုဏ်းမဖြစ်စေလိုသလို အပြစ်မရှိသူကို သေဒဏ်ပေးလိုသည်လည်း မဟုတ်ပေ။ ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် တတိယအကြိမ်ကြိုးစားရာတွင် ယေရှု၏အပြစ်ကင်းမှုကို နှစ်ကြိမ်တိုင်း ထပ်မံအလေးပေးပြောဆိုခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၂၂)။ သို့သော် လူထုသည် နတ်ဆိုးစွဲသူများ အော်ဟစ်သလို (လု၊ ၄:၃၃; ၈:၂၈) ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်တောင်းဆိုနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် တရားမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် ကိုယ်ပိုင်ရာထူးကို ထိန်းသိမ်းရန် ရွေးချယ်ရသောအခါ ပိလတ်သည် ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားချရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ဘာရာဗကို လွှတ်ပေးကာ ယေရှုကို သူတို့အလိုအတိုင်း အပ်နှံခဲ့သည် (၂၃:၂၄-၂၅)။ “လွှတ်ပေး” ဟူသော စကားလုံးကို ဤနေရာတွင် ငါးကြိမ်သုံးထားပြီး (အပိုဒ် ၁၆၊ ၁၈၊ ၂၀၊ ၂၂၊ ၂၅) ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လွတ်မြောက်ရုံသာမက (၁၃:၁၂) ခွင့်လွှတ်ခြင်းကိုလည်း ဆိုလိုသည် (၆:၃၇၊ မ၊ ၁၈:၂၇)။ ယင်းက ယေရှုသည် ဘာရာဗတစ်ဦးတည်းအတွက်သာမက ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးအတွက် အစားထိုးယူ၍ ကိုယ်တိုင်ယူဆောင်သွားသော ကိုယ်စားခံယဇ်ကို အရိပ်အမြွက်ပြသည် (ရော၊ ၈:၃၂၊ ၂ကော၊ ၅:၁၄-၁၅၊ ၁ယော၊ ၂:၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။

While Pilate did not want a riot to ensue, neither did he want to condemn an innocent man to death. In his third attempt to release Jesus, he twice underscored Jesus’s innocence (Luke 23:22). But the crowds were insistent, crying out loudly (as the demon-possessed had done; Luke 4:33; 8:28). So, when forced to choose between upholding justice or preserving his own position, Pilate chose self-interest: he ordered that Jesus be crucified, released Barabbas, and gave Jesus over to their will (23:24–25). The word for release, used five times in this passage (vv. 16, 18, 20, 22, 25), refers not only to physical deliverance (13:12) but also to forgiveness (6:37; Matt. 18:27), hinting at Jesus’s substitutionary sacrifice in taking the place of not only Barabbas on the cross but of the world (cf. Rom. 8:32; 2 Cor. 5:14–15; 1 John 2:2).

 ²⁶ ကိုယ်တော်ကို ထုတ်သွားကြစဉ်၊ ရှိမုန်အမည်ရှိသော ကုရေနေပြည်သားတယောက်သည် တောရွာမှ လာသည်ကို သူတို့သည်တွေ့လျှင်၊ ဘမ်းဆီး၍ ယေရှုနောက်တော်၌ လက်ဝါးကပ်တိုင်တော်ကို ထမ်းစေကြ၏။
²⁷ နောက်တော်၌ လိုက်သောလူများအပေါင်းတို့တွင်၊ ကိုယ်တော်ကြောင့် ငိုကြွေးမြည်တမ်းသော မိန်းမ အချို့ပါ၏။
²⁸ ထိုသူတို့ကို ယေရှုသည် လှည့်ကြည့်၍၊ ယေရုရှလင်မြို့သမီးတို့၊ ငါ့ကြောင့် မငိုကြွေးကြနှင့်။ မိမိတို့နှင့် မိမိတို့သားများကြောင့် ငိုကြွေးကြလော့။
²⁹ အကြောင်းမူကား၊ မြုံသောမိန်းမသည် မင်္ဂလာရှိ၏။ ပဋိသန္ဓေမယူဘူးသောဝမ်းနှင့် သူငယ်မစို့ဘူး သောသားမြတ်သည် မင်္ဂလာရှိ၏ဟု ပြောရသောနေ့ရက်ကာလရောက်လိမ့်မည်။
³⁰ ထိုအခါ သူတို့က၊ အိုတောင်များတို့၊ ငါတို့အပေါ်သို့ ကျကြပါ။ အိုကုန်းများတို့၊ ငါတို့ကို ဖုံးအုပ်ကြ ပါဟု ခေါ်ကြလိမ့်မည်။
³¹ အကြောင်းမူကား၊ စိမ်းသောအပင်ကို ဤသို့ပြုကြလျှင်၊ ခြောက်သောအပင်၌ အဘယ်သို့ ဖြစ်လိမ့်မည် နည်းဟု မိန့်တော်မူ၏။
³² ထိုအခါ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လူဆိုးနှစ်ယောက် တို့ကိုလည်း သတ်အံ့သောငှါ ထုတ်သွားကြ၏။
³³ ကရာနိအမည်ရှိသောအရပ်သို့ ရောက်ကြသော်၊ ကိုယ်တော်နှင့်တကွ ထိုလူဆိုးတို့ကို လက်ျာတော် ဘက်၌တယောက်၊ လက်ဝဲတော်ဘက်၌တယောက်၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားကြ၏။
³⁴ ယေရှုကလည်း၊ အိုအဘ၊ သူတို့၏ အပြစ်ကိုလွှတ်တော်မူပါ။ သူတို့သည် ကိုယ်ပြုသောအမှုကို မသိကြ ဟု မြွက်ဆိုတော်မူ၏။ အဝတ်တော်ကိုလည်း စာရေးတံချ၍ ဝေဖန်ကြ၏။
³⁵ လူများတို့သည်လည်း ကြည့်ရှုလျက် ရပ်နေကြ၏။ ထိုသူတို့နှင့်အတူ မင်းအရာရှိတို့က၊ ဤသူသည် သူတပါးတို့ကို ကယ်တင်တတ်၏။ ခရစ်တော်တည်းဟူသော ဘုရားသခင် ရွေးချယ်တော်မူသောသူမှန်လျှင် ကိုယ်ကိုကယ်တင်ပါလေစေဟူ၍ ပြက်ယယ်ပြုကြ၏။
³⁶ စစ်သူရဲတို့သည်လည်းလာ၍ ပုံးရည်ကို ကပ်ပေးလျက်၊
³⁷ သင်သည် ယုဒရှင်ဘုရင်မှန်လျှင် ကိုယ်ကို ကယ်တင်လော့ဟူ၍ ပြက်ယယ်ပြုလျက် ဆိုကြ၏။
³⁸ ခေါင်းတော်ပေါ်မှာတပ်၍ အပြစ်ဘော်ပြသော ကမ္ဗည်းလိပ်စာချက်ဟူမူကား၊ ဤသူသည် ယုဒရှင် ဘုရင်ပေတည်းဟု ဟေဗြဲဘာသာ၊ ဟေလသဘာသာ၊ ရောမဘာသာအားဖြင့်ရေး၍ ခေါင်းတော်ပေါ်မှာ တပ် သတည်း။
³⁹ ဆွဲထားသော လူဆိုးနှစ်ယောက်တွင် တယောက်က၊ သင်သည် ခရစ်တော်မှန်လျှင် ကိုယ်ကို၎င်း၊ ငါတို့ ကို၎င်း၊ ကယ်တင်လော့ဟု ကိုယ်တော်ကို ကဲ့ရဲ့၍ ဆိုလေ၏။
⁴⁰ တယောက်မူကား၊ မိမိအဘော်ကိုဆုံးမ၍၊ သင်သည် ဤသူနည်းတူအပြစ်ဒဏ်ခံလျက်ပင် ဘုရားသခင် ကို မကြောက်သလော။
⁴¹ ငါတို့သည် ကိုယ်ပြုမိသောအပြစ်နှင့်အလျောက်ခံရသည်ဖြစ်၍ တရားသဖြင့် ခံရကြ၏။ ဤသူမူကား အဘယ်အပြစ်ကိုမျှ မပြုဟုဆိုပြီးလျှင်၊
⁴² သခင်၊ ကိုယ်တော်သည် နိုင်ငံတော်တည်လျက်ကြွလာတော်မူသောအခါ အကျွန်ုပ်ကို အောက်မေ့ တော်မူပါဟု ယေရှုကို လျှောက်ဆို၏။
⁴³ ယေရှုကလည်း၊ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ယနေ့တွင် သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသုဘုံ၌ရှိလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၃:၂၆-၄၃။ ဘုရင်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားချသည်။ သုံးပါးတူခရစ်ဝင်ကျမ်းအားလုံးတွင် ကုရေနေမြို့သား ရှိမုန်သည် ယေရှု၏လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပိုးခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၂၆)။ ပုံမှန်အားဖြင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားခံရသူများသည် ကိုယ်တိုင်ထမ်းရသည်ဖြစ်ရာ၊ ယေရှုသည် ရိုက်နှက်ခြင်းနှစ်ကြိမ် (မာ၊ ၁၅:၁၅၊ ယော၊ ၁၉:၁) နှင့် ရုပ်ပိုင်း၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆင်းရဲဒုက္ခများကြောင့် ထမ်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ကုရေနေမြို့သား ရှိမုန် (တမန်၊ ၂:၁၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) သည် လယ်ကွင်းမှ ပြန်လာစဉ် ဖြစ်သည်။ ယေရှုနောက်မှ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပိုးလိုက်သွားခြင်းဖြင့် ခရစ်ယာန်များ နေ့စဉ်လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပိုးပြီး ယေရှုနောက်လိုက်ရမည့်အကြောင်း (လု၊ ၉:၂၃) ကို တကယ့်အတိုင်း ပုံဖော်ပြသခဲ့သည်။

23:26–43. The King Is Crucified. All three Synoptic Gospels indicate that a Cyrenian named Simon carried Jesus’s cross (v. 26). Normally, persons being crucified were expected to carry their own cross (or crossbeam), so Jesus must have been unable to carry it due to the physical and emotional suffering He had already undergone, which included two separate scourgings (Mark 15:15; John 19:1). Simon, the Cyrenian (cf. Acts 2:10), was coming from the country. Carrying the cross following Jesus, he modeled in a literal sense what Christians are to do figuratively in taking up their cross daily to follow Jesus (Luke 9:23).

 

လုကာက လူအများအပြား နောက်သို့ လိုက်လာကြပြီး အမျိုးသမီးများသည် ယေရှုအတွက် ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေကြသည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (၂၃:၂၇)။ ယေရှုသည် ထိုအမျိုးသမီးများကို “ယေရုရှလင်မြို့သမီးတို့” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ရာ၊ ရန်သူများက မြို့ကို ဝိုင်းရံပြီး နောက်ဆုံးပျက်စီးမည့်အကြောင်း ကျမ်းစာဟောင်းတွင် ဖော်ပြထားသည်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ဟေရှာ၊ ၁:၈၊ ၃:၁၆-၁၇၊ ယေရမိ၊ ၄:၃၁၊ ၆:၂-၆၊ မြည်တမ်းစကား ၁:၆၊ ၂:၁၀)။ အမျိုးသမီးများသည် ကိုယ်တို့နှင့် ကိုယ်တို့၏သားသမီးများအတွက် ငိုကြွေးရမည်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ရောမတို့က မြို့ကို ပျက်စီးစေမည့် ကြီးစွာသောဘေးဒုက္ခ ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၂၈၊ ၂၁:၂၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည် ထိုနေ့ရက်များတွင် သားသမီးရှိသော မိန်းမများအပေါ် ဘေးဒုက္ခ ကျရောက်မည်ဟု ယခင်က ဆုံးမခဲ့သည့်အတိုင်း (၂၁:၂၃) သားမွေးဖွားခြင်းမရှိသော မိန်းမများသည် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာရရှိမည်ဖြစ်သည်။ အသိမ်းခံရမည့်ကာလတွင် တောင်များကို “ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ပြိုလဲလိုက်ပါ” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်ကို (ဟောရှေ၊ ၁၀:၈) ယေရုရှလင်မြို့ မီးလောင်ပျက်စီးမှုတွင် ထပ်မံအော်ဟစ်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် ကမ္ဘာလုံးပျက်စီးမည့် ကျွန်ုပ်တို့ထံ ကြွလာခြင်းနှင့် ဆင်တူသည် (ဗျာ၊ ၆:၁၆)။ စိမ်းလန်းသောသစ်သား (ယေရှုကို ကိုယ်စားပြု) သည် မီးလောင်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့် ခြောက်သွေ့သောသစ်သား (ယုံကြည်ခြင်းမရှိသော ယေရုရှလင်လူထုကို ကိုယ်စားပြု) သည် ပို၍လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းမည်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ကျမ်းစာဟောင်းတွင် တရားစီရင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ပရောဖက်ပြုချက်ကို ရည်ညွှန်းခဲ့သည် (ယေဇ၊ ၁၇:၂၄)။ သစ်ပင်များသည် လူများကို နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြသည့် သမ္မာကျမ်းစာနှိုင်းယှဉ်ချက်ကို သုံးခဲ့သည် (လု၊ ၃:၇-၂၀ အပေါ်မှတ်ချက်ကိုကြည့်; မ၊ ၇:၁၆-၂၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။

Luke notes that a large crowd of people also trailed behind and also that women were weeping and lamenting for Jesus (23:27). Jesus, in addressing the latter as “daughters of Jerusalem” (v. 28), may have alluded to OT descriptions of the city being surrounded by enemy forces and ultimately destroyed (e.g., Is. 1:8; 3:16–17; Jer. 4:31; 6:2–6; Lam. 1:6; 2:10). The women were to weep for themselves and for their children because of the coming destruction of the city by Rome (Luke 23:28; cf. 21:20). Just as Jesus had previously pronounced a woe on women with children in those days (21:23), the barren and childless women would be blessed because of the horrific events coming on the city. As Jesus indicated, the death wish of those calling to the mountains “Fall on us!” prior to Israel’s destruction by Assyria (Hos. 10:8) would be repeated during the fiery destruction of Jerusalem by Rome, representing in microcosm the global destruction that will occur at the Second Advent (Rev. 6:16). Since the green wood or tree (representing Jesus) is less susceptible to destruction by fire, the dry tree (representing the unbelieving Jerusalemites) would be even more readily consumed. Jesus alluded to an OT judgment oracle (Ezek. 17:24), employing a biblical metaphor whereby trees symbolize people (see commentary on Luke 3:7–20; cf. Matt. 7:16–20).

 

ယေရှုကို အတူလက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားခံရသော ရာဇဝတ်သားနှစ်ဦးကြားတွင် ထားခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၃၃၊ ၂၂:၃၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်လုံးတွင် ဤသို့ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းက ယေရှုသည် အဓိက “ရာဇဝတ်သား” ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ကွပ်မျက်ရာနေရာကို “ဦးခေါင်းခွံ” ဟု ခေါ်သည်။ အာရံအ်ဘာသာဖြင့် “ဂေါလဂေါသ” (မာ၊ ၁၅:၂၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) နှင့် လက်တင်ဘာသာဖြင့် ကလဝရိ (လုကာသုံးသော ဂရိဘာသာ ကရာနိယွန်မှ ဘာသာပြန်ဆိုခြင်း) ဟု ခေါ်သည်။ ယေရှု၏ဆုတောင်းချက် “ခမည်းတော်၊ သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ သူတို့သည် မိမိတို့ပြုမူသမျှကို မသိကြပါ” သည် ထိုသူများအတွက်သာမက ခေတ်အဆက်ဆက် လူအားလုံးအတွက်ဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၃၄)။ သူတို့ (ယေဘုယျအားဖြင့် လူအားလုံးပါဝင်သည်) သည် သူတို့ပြုမူသမျှ၏ အဓိပ္ပာယ်အမှန်ကို မသိကြပေ (တမန်၊ ၃:၁၇)။ ဂရိဘာသာတွင် ဆုတောင်းချက်ကို မိတ်ဆက်သည့် ကြိယာအတိတ်ကာလသည် ယေရှုသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို မတင်မီ ဤစကားကို ပြောခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြပြီး၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်မှ ခုနစ်ခွန်းမြောက် ပထမစကားဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၄၃၊ ၄၆၊ မာ၊ ၁၅:၃၄၊ ယော၊ ၁၉:၂၆၊ ၂၈၊ ၃၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှု၏အဝတ်အစားများကို ခွဲဝေယူကြပြီး ချုပ်လုပ်ထားသော အဝတ်ကို အတွက်ဘဲ ကံစမ်းခဲ့ကြခြင်းသည်လည်း မယ်ရှိယပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၃၄၊ ယော၊ ၁၉:၂၃-၂၄၊ မ၊ ၂၇:၃၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်၊ ဆာ၊ ၂၂:၁၈)။ အုပ်ချုပ်သူများနှင့် စစ်သည်များအားဖြင့် (လု၊ ၂၃:၃၅-၃၆) ယေရှု၏ မယ်ရှိယအမှတ်အသားကို သံသယဝင်စေရန် စာတန်၏ပထမဆုံး သွေးဆောင်မှုကို ထပ်ကြပ်မကွာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ပြက်ယယ်ပြုခြင်းပင်လျှင် ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ပါဟု တောင်းဆိုခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည် (၂၃:၃၅၊ ဆာ၊ ၂၂:၇-၈)။ သို့သော် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ကယ်တင်၍ ရွေးကောက်ခံ ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ (ဟေရှာ၊ ၄၂:၁၊ ၁ပေ၊ ၂:၄-၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ စစ်သည်များသည်လည်း ပြက်ယယ်ပြုကာ ချဉ်ရည်ကို ပေးခဲ့ကြသည် (လု၊ ၂၃:၃၆)။ ယေရှုသည် နာကျင်မှုကို သက်သာစေသော်လည်း စိတ်ကြည်လင်မှုကို ပျက်ပြားစေမည့် ထိုချဉ်ရည်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ စိတ်ကြည်လင်မှု ပျက်ပြားသွားပါက သွေးဆောင်မှုကို ပို၍လွယ်ကူစွာ ခံနိုင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (သုတ္တံ၊ ၂၃:၂၉-၃၅ ကိုကြည့်)။

Placing Jesus between the two criminals who were crucified with Him (Luke 23:33; cf. 22:37), as all four Gospels indicate, identifies Him as the most prominent “transgressor.” The crucifixion site was known as “the Skull”—“Golgotha” in Aramaic (cf. Mark 15:22) and Calvary (from Latin), used to translate the Greek form employed by Luke (Kranion). The prayer of Jesus for His persecutors, “Father, forgive them” (Luke 23:34), was not only for them but also for all people in all times. They (which is general enough to include all) do not know the full significance of their actions (Acts 3:17). The past tense verb in Greek that introduces the prayer in Luke suggests that Jesus spoke this before His cross was lifted up, making it the first of seven utterances from the cross (cf. Luke 23:43, 46; Mark 15:34; John 19:26, 28, 30). Dividing His clothing and casting lots for His well-made tunic (Luke 23:34; John 19:23–24; cf. Matt. 27:35) also fulfilled a messianic prediction (Ps. 22:18). Both through the rulers and the soldiers (Luke 23:35–36) Satan’s initial temptation for Jesus to question His messianic identity was repeated. Even their mockery, calling on Him to save Himself, fulfilled prophecy (23:35; Ps. 22:7–8). But Jesus could not save Himself and still be the elect or chosen Savior (cf. Is. 42:1; 1 Pet. 2:4–6). The soldiers also mocked him and offered him sour wine vinegar (Luke 23:36). Jesus refused it because, although it would have deadened the pain, it would also have impaired His mental faculties and enabled temptation to have more readily overcome Him (see Prov. 23:29–35).

 

ပိလတ်ရေးသော အပြစ်စီရင်ချက်ကြေညာချက်တွင် ကွဲပြားမှုအနည်းငယ်ရှိခြင်းသည် ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်၏ သီးခြားမှတ်တမ်းများကို သက်သေပြသည် (လု၊ ၂၃:၃၈၊ မ၊ ၂၇:၃၇၊ ယော၊ ၁၉:၁၉ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ အပြည့်အစုံမှာ “ဤသူသည် နာဇရက်မြို့သား ယေရှု၊ ဂျူးတို့၏ဘုရင်” ဖြစ်ပြီး လုကာက ဘုရင် (မယ်ရှိယ) အချက်ကို အလေးပေးခဲ့သည်။ ဂရိ၊ လက်တင်၊ ဟေဗြဲ ဘာသာစကားသုံးမျိုးဖြင့် ရေးထားပြီး ဦးခေါင်းအထက်တွင် ဆိုင်းဘုတ်တင်ထားသည်။ ယင်းက ယေရှုသည် မယ်ရှိယဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံခဲ့သလို ဂျူးခေါင်းဆောင်များ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယေရှုကို ငြင်းပယ်ရန် ရောမအုပ်ချုပ်မှုကို အတည်ပြုခဲ့ကြသည် (လု၊ ၂၃:၂-၃)။ ရာဇဝတ်သားတစ်ဦးသည် အုပ်ချုပ်သူများနှင့် စစ်သည်များ၏ ပြက်ယယ်စကားကို ထပ်ဆင့်ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း (အခန်းငယ် ၃၉) ကျန်ရာဇဝတ်သားသည် သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ပြစ်ဒဏ်သည် တရားမျှတသည်၊ သို့သော် ဤသူသည် အဘယ်အမှားမျှ မပြုခဲ့ဟု အတည်ပြုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၁)။ သူသည် ယေရှုကို ဣသရေလ၏ မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ် ယုံကြည်ကြောင်း ဖော်ပြပြီး ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်တွင် အောက်မေ့ပေးပါဟု တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အကောင်းဆုံးလက်ရေးမူများအရ “သခင်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၂)။

Minor variations among the four Gospels as to the posted sign written by Pilate specifying the offense (Luke 23:38) attest to the independence of their separate accounts (cf. Matt. 27:37; John 19:19) and to the part of the full inscription (“This is Jesus of Nazareth, the King of the Jews”) that each author chose to emphasize. Luke chose to emphasize the kingship (Messiah) aspect of the message. It was written in Greek, Latin, and Hebrew and hung above His head for all to see. It simultaneously witnessed to Jesus as the messianic King and to the hypocrisy of the Jewish leaders in affirming Roman rule over Israel in order to reject Him (Luke 23:2–3). Although one of the criminals echoed the taunts of the rulers and soldiers (v. 39), the other one rebuked him and affirmed that their punishment was just but that Jesus had done nothing wrong (v. 41). He expressed faith in Jesus as Israel’s messianic King by asking to be remembered in His kingdom and (according to the best manuscripts) addressing Him as “Lord” (v. 42).

 

ယေရှုသည် ထိုရာဇဝတ်သား၏တောင်းဆိုချက်ကို အလေးအနက်ဖြေကြားပြီး ယနေ့တွင် သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသု့တွင် ရှိလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၃)။ “ပရဒိသု” ဟူသော ဂရိစကားလုံးသည် ယေဘုယျအားဖြင့် “ဥယျာဉ်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း ဧဒင်ဥယျာဉ်သာမက ဘုရားသခင်၏လူများ နေထိုင်မည့် ကောင်းကင်နိုင်ငံကိုလည်း ဆိုလိုနိုင်ပြီး ဤနေရာတွင် နောက်ဆုံးအဓိပ္ပာယ်ကို ရည်ညွှန်းသည် (၂ကော၊ ၁၂:၂-၄၊ ဗျာ၊ ၂:၇)။ ခေတ်သစ်ဘာသာပြန်များတွင် “ယနေ့” (ဆီမေရောန်) မတိုင်မီ ပုဒ်ဖြတ်ထားသော်လည်း လုကာ၏ပုံမှန်အနေဖြင့် “ယနေ့” ကို ကြိယာနောက်တွင် ထားတတ်သည်ကို လျစ်လျူရှုထားခြင်းဖြစ်သည် (လု၊ ၂:၁၁၊ ၅:၂၆၊ ၁၃:၃၂-၃၃ စသည်၊ တရားဟော ၄:၁၊ ၁၁:၂၆၊ ၃၀:၁၈၊ ဆီပ်တူအာဂျင်တက်စ် ကိုကြည့်)။ အစောဆုံးလက်ရေးမူများတွင် ပုဒ်ဖြတ်များ ပုံမှန်မပါသော်လည်း အစောဆုံးဘာသာပြန်တစ်ခုဖြစ်သော ကျူရေတွန်ယန်ဆီးရီယက် (ဘီစီ ၂ ရာစု) တွင် “ယနေ့ ငါသည် သင့်အား ပြောသည်မှာ…” ဟု ဘာသာပြန်ထားသည်။ ယင်းသည် ယောဟန်မှတ်တမ်းအရ တနင်္ဂနွေနေ့ မာရိမာဂဒလမြို့သူအား ပေါ်ထွန်းပြီးမှ ကောင်းကင်သို့ မတက်သေးကြောင်း (ယော၊ ၂၀:၁၇) နှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် ယနေ့တွင် အရာအားလုံး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသု့၌ ရှိလိမ့်မည်ဟု အတည်ပြုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

Jesus replied emphatically to the thief’s request and told him that he would be with Him in paradise (v. 43). The Greek word translated “paradise” (paradeisos) generally means “garden,” but it can refer to Eden as well as to heaven as the future dwelling place of God’s people (2 Cor. 12:2–4; Rev. 2:7), and the latter is clearly the meaning here. Although modern versions place the comma before the word “today” (sēmeron), as if Jesus promised that He and the penitent thief would be in heaven later that day, such punctuation ignores Luke’s predominant tendency of placing sēmeron after the verb it modifies (e.g., Luke 2:11; 5:26; 13:32–33; etc.; cf. Deut. 4:1; 11:26; 30:18, LXX). Interestingly, while the earliest manuscripts do not regularly include traditional punctuation marks (punctuation did not become common until the sixth and seventh centuries), an early version (the Curetonian Syriac, ca. second century), translates it: “I say today to you …” This agrees with John’s record that Jesus did not ascend to heaven until sometime after His appearance to Mary Magdalene on Sunday (John 20:17). Thus Jesus, on this day, assured the man that, even though all seemed hopeless, he would be with Him in paradise.

 ⁴⁴ ထိုအချိန်သည် မွန်းတည့်အချိန်လောက်ဖြစ်၍ သုံးချက်တီးအချိန်တိုင်အောင် မြေတပြင်လုံး၌ မှောင် မိုက်အတိ ဖြစ်လေ၏။
⁴⁵ နေအရောင်ကွယ်ပျောက်လေ၏။ ဗိမာန်တော်၏ ကုလားကာသည် နှစ်ဖြာကွဲလေ၏။
⁴⁶ ယေရှုသည်လည်း ကြီးသောအသံနှင့် ကြွေးကြော်တော်မူပြီးလျှင်၊ အိုအဘ၊ အကျွန်ုပ်စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်တော်လက်၌ အကျွန်ုပ်အပ်ပါ၏ဟု မိန့်တော်မူလျက် အသက်ချုပ်တော်မူ၏။
⁴⁷ ထိုအခြင်းအရာတို့ကို တပ်မှူးသည်မြင်လျှင်၊ စင်စစ်ဤသူသည် ဖြောင့်မတ်သောသူမှန်ပေ၏ဟုဆို၍ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းလေ၏။
⁴⁸ ထိုအမှုကို အကြည့်အရှုလာသောသူအပေါင်းတို့သည် ထိုအခြင်းအရာများကိုမြင်လျှင်၊ ရင်ပတ်ကို ခတ်၍ ပြန်သွားကြ၏။
⁴⁹ ဂါလိလဲပြည်မှ နောက်တော်သို့လိုက်လာသော မိန်းမတို့နှင့် ကိုယ်တော်ကို သိကျွမ်းသောသူအပေါင်း တို့သည်လည်း အဝေးကကြည့်ရှု၍ ရပ်နေကြ၏။

၂၃:၄၄-၄၉။ ယေရှု၏သေခြင်း၏ထူးခြားချက်။ သုံးခုသောဗျာဒိတ်ရှင်ခရစ်ဝင်ကျမ်းအားလုံးတွင် ဆဋ္ဌမအချိန် (နေ့လယ်စာ) မှ နဝမအချိန် (နေ့လွဲ ၃ နာရီ) အထိ သုံးနာရီတိတိ အမှောင်ကျခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၄၄)။ ဤကဲ့သို့ ကြာရှည်သောအမှောင်သည် နေကြတ်ခြင်းကဲ့သို့ သဘာဝအကြောင်းတရားဖြင့် ရှင်းပြမရနိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ အပြစ်ရှိသူများအတွက် အစားထိုးအဖြစ် ခရစ်တော်သေဆုံးခြင်းတွင် ဘုရားသခင်ပါဝင်တော်မူသည်ကို အဓိပ္ပာယ်ဆောင်သည် (၂ ကောရိန်သု ၅:၁၉၊ ၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုနည်းတူစွာ ဗိမာန်တော်၏ နှစ်ထပ်ကန့်လန့်ကာသည် “အပေါ်စီးမှ အောက်ခြေအထိ” ဆွဲကားချခံရခြင်း (မာကု ၁၅:၃၈) သည် ခရစ်တော်၏သေခြင်းတွင် ပုံသေမှုနှင့် ပြည့်စုံမှုဆုံခဲ့ပြီး ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ယဇ်တင်ခြင်းကို အဆုံးသတ်စေခဲ့သည်ကို အဓိပ္ပာယ်ဆောင်သည် (ဒံယေလ ၉:၂၇)။ လုကာက ယေရှု၏အမှုတော်စတင်ချိန်ကို ဘုရားသခင်နှစ် ၂၇ ခုနှစ်တွင်ဟု သတ်မှတ်ထားပြီး (လုကာ ၃:၁-၆ အပိုဒ်အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ) ယောဟန်က အနှစ်သုံးနှစ်ခွဲကြာသည်ဟု ဖော်ပြထားသဖြင့် ခရစ်တော်သည် သင့်တော်သောအချိန်၌ (ရောမ ၅:၆)၊ အနှစ်ခုနစ်ဆယ်မြောက်အပတ်၏အလယ်တွင် (ဒံယေလ ၉:၂၇) ဘုရားသခင်နှစ် ၃၁ ခုနှစ် နွေဦးရာသီတွင် ကားတိုင်ပေါ်မှ နောက်ဆုံးစကားကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းစကားဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ မိမိဝိညာဉ်ကို ခမည်းတော်၏လက်တော်သို့ အပ်နှံခဲ့သည် (လုကာ ၂၃:၄၆၊ ဆာလံ ၃၁:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

23:44–49. The Uniqueness of Jesus’s Death. All three Synoptic Gospels describe three hours of darkness (v. 44) from the sixth hour (noon) until the ninth hour (3:00 p.m.). This long period of darkness cannot be explained from natural causes, such as a solar eclipse; it signified God’s involvement in Christ’s death as the substitute for sinners (cf. 2 Cor. 5:19, 21). Similarly, the tearing of the temple’s veil into two pieces “from top to bottom” (Mark 15:38) signified that type had met antitype in the death of Christ, thus bringing “an end to sacrifice and offering” (Dan. 9:27). Based on Luke’s dating of the beginning of Jesus’s ministry to A.D. 27 (see commentary on Luke 3:1–6) and a length of three and a half years as suggested by John, Christ’s death occurred at the appropriate time (Rom. 5:6), in the middle of the seventieth week (Dan. 9:27) in the spring of A.D. 31. His final words, spoken from the cross just before His death, were words of faith and submission: He committed His spirit into His Father’s hands (Luke 23:46; cf. Ps. 31:5).

 

လုကာ၏ဖော်ပြချက်တွင် ယေရှု၏သေခြင်းကို လူမျိုးပေါင်းစုံ၏ တုံ့ပြန်မှုများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ကြီးကြပ်နေသော ရာခံတပ်မှူးသည် အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကာ ယေရှုသည် ဖြောင့်မတ်သောလူဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ခြင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည် (လုကာ ၂၃:၄၇)။ ပွဲကြည့်ရန် လာရောက်သော လူအများအပြားသည် အမှောင်နှင့် ငလျင်ကို ဘုရားသခင်၏မနှစ်သက်ခြင်း၏ နိမိတ်လက္ခဏာများအဖြစ် နားလည်ကာ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ပုတ်ကြသည် (အခန်းငယ် ၄၈)။ ဤသည်မှာ အပြစ်မရှိသောလူကို သေဒဏ်ပေးရန် ပါဝင်ခဲ့မှုအတွက် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် နောင်တရခြင်း၏ လက္ခဏာဖြစ်သည် (၁၈:၁၃၊ ဇာခရိ ၁၂:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် သူ၏မိတ်ဆွေများနှင့် အသိမိတ်ဆွေများသည် အနီးအနားမှ ကြည့်ရှုနေကြပြီး ဤသေဆုံးနေသောသူများနှင့် အကွာအဝေးကို ထားရှိနေကြသည် (လုကာ ၂၃:၄၉)။

Luke’s account records diverse reactions to Jesus’s death. The centurion, who was overseeing the crucifixion and had thus watched everything, glorified God and expressed faith in Jesus as a righteous man (Luke 23:47). The large crowd who had come to watch the spectacle and recognized the darkness and the earthquake as signs of divine displeasure “beat their breasts” (v. 48), a sign of mourning and repentance over their role in condemning to death an innocent man (cf. 18:13; Zech. 12:10). But His friends and acquaintances watched and remained at a distance from these dying men (Luke 23:49).

⁵⁰ ထိုအခါ ယုဒပြည်အရိမဿဲမြို့သား ယောသပ်အမည်ရှိသော လွှတ်အရာရှိတယောက်သည်၊ အခြား သော လွှတ်အရာရှိတို့၏ တိုင်ပင်စီရင်ခြင်းကို ဝန်ခံသောသူမဟုတ်၊
⁵¹ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို မြော်လင့်သော သူတော်ကောင်းသူတော်မြတ်ဖြစ်သည်နှင့် ပိလတ်မင်းထံ သို့ဝင်၍၊
⁵² ယေရှု၏အလောင်းတော်ကို တောင်းလေ၏။
⁵³ အလောင်းတော်ကို ချ၍ ပိတ်ချောနှင့် ပတ်ရစ်ပြီးလျှင်၊ တယောက်ကိုမျှ မသင်္ဂြိုဟ်ဘူးသော ကျောက် သင်္ချိုင်းတွင်း၌ ထားလေ၏။
⁵⁴ ထိုနေ့ကား အဘိတ်နေ့ဖြစ်၍ ဥပုသ်နေ့အချိန် နီးသတည်း။
⁵⁵ ဂါလိလဲပြည်က ကိုယ်တော်နှင့်အတူလာသောမိန်းမများသည် သင်္ချိုင်းတော်ကို၎င်း၊ အလောင်းတော်ကို အဘယ်သို့ ထားသည်ကို၎င်း အကြည့်အရှု လိုက်လာကြ၏။
⁵⁶ ထိုနောက်မှ ပြန်သွားပြီးလျှင် ဆီမွှေးနှင့် နံ့သာမျိုးကို ပြင်ဆင်၍ ပညတ်တော်အတိုင်း ဥပုသ်နေ့၌ အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေကြ၏။

 

၂၃:၅၀-၅၆။ ယေရှုကို ယောသပ်၏ဂူတွင်း သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးခုလုံးတွင် ယောသပ်အမည်ရှိသူတစ်ဦးသည် ပိလတ်ထံမှ ယေရှု၏အလောင်းကို ယူခွင့်တောင်းခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၅၀၊ ၅၂)။ ရှိမုန်ကဲ့သို့ပင် သူသည် ဘုရားကြောက်သောလူကောင်းဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို စောင့်မျှော်နေသူဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅၀-၅၁၊ လုကာ ၂:၂၁-၄၀ အပိုဒ်အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ သူသည် ယေရှုကို စစ်ဆေးခဲ့သော စွန်နဟက်ဒရင်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။ သို့သော် လုကာက သူသည် သူတို့၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောမတူခဲ့ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည်။ ဤသည်မှာ အစည်းအဝေးများတွင် လူအားလုံးကို ဖိတ်ကြားခြင်းမပြုခဲ့ခြင်းကို ဆိုလိုပေမည် (ယောဟန် ၇:၅၀-၅၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယောသပ်သည် လျှို့ဝှက်တပည့်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၉:၃၈)၊ နိကောဒင်မုတ်ကဲ့သို့ပင် (ယောဟန် ၁၉:၃၉)။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် စွန်နဟက်ဒရင်အဖွဲ့တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခြင်းဖြင့် ယေရှုကို ပိုမိုကူညီနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြပေမည်။ ယခုမူ တပည့်များမှာ ပုန်းရှောင်နေချိန် (ယောဟန် ၂၀:၁၉) သူတို့သည် ရဲဝံ့စွာ ရှေ့ထွက်လာခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၉:၃၈-၄၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နောက်ပိုင်းတွင် တမန်တော်များ၏ ဝိညာဉ်တော်ပြည့်ဝသော သက်သေခံချက်ကြောင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ဖာရိရှဲများစွာတို့လည်း အလားတူပြုကြလိမ့်မည် (တမန်တော် ၆:၇၊ ၁၅:၅)။

23:50–56. Jesus Is Buried in Joseph’s Tomb. All four Gospels mention that a man named Joseph requested permission from Pilate to take the body of Jesus (vv. 50, 52). Like Simeon, he was a devout man and was waiting for the kingdom of God (vv. 50–51; see commentary on Luke 2:21–40); he was also a member of the Sanhedrin that examined Jesus. Luke adds, though, that he had not consented to their decision, which may mean that not all were invited to be present at the trials (cf. John 7:50–53). Joseph was a secret disciple (John 19:38), as was Nicodemus (John 19:39). Both men probably hoped that they could help Jesus more by remaining on the Sanhedrin than risking exclusion from it by confessing Him openly. Now, unlike the apostles, who were in hiding (John 20:19), they boldly came forward (cf. John 19:38–42). Later, as a result of the apostles’ Spirit-filled witness to Jesus’s resurrection and fulfillment of Israel’s messianic hopes, many priests and Pharisees would do the same (Acts 6:7; 15:5).

 

ပထမရာစုနှစ် ဣသရေလပြည်တွင် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းဆိုသည်မှာ အလောင်းကို သဘာဝကျောက်ဆောင်ထဲထွင်းထားသော အခန်းငယ်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်သွင်းခြင်းဖြစ်သည်။ အလောင်းပုပ်သိုးသွားသောအခါ အရိုးများကို စုဆောင်းပြီး မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ ပုံပြီးထပ်မံသင်္ဂြိုဟ်သည် သို့မဟုတ် ထုံးကျောက်သေတ္တာထဲသို့ ထည့်သည်။ ယေရှု၏သင်္ချိုင်းဂူသည် အခန်းနှစ်ခန်းပါသော ထိုခေတ်ပုံစံအတိုင်းဖြစ်ပြီး ဝင်ရန်ငုံ့ရသဖြင့် ရိုမန်ကက်သလစ်ဘုရားကျောင်းရှိ သမိုင်းဝင်သန့်ရှင်းသောဂူ (Holy Sepulchre) ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးဖြစ်သည် (ယောဟန် ၂၀:၅၊ ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ရှေးဟောင်းသုတေသနတွေ့ရှိချက်များအရ ဤဂူသည် ပထမရာစုနှစ်မြို့ရိုးပြင်ပတွင်ရှိပြီး သမ္မာကျမ်းစာနှင့်ကိုက်ညီသည် (ယောဟန် ၁၉:၂၀၊ ၄၂၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၁၂)။ အနီးတွင် ကျောက်ထဲထွင်းထားသော ဂူများတွေ့ရှိရသဖြင့် ပထမရာစုနှစ်သင်္ချိုင်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ အမျိုးသမီးအချို့ (မာကု ၁၅:၄၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သည် ပြင်ဆင်ရက်နေ့ (သောကြာ) ဖြစ်ပြီး ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့လာမည်ဖြစ်သောကြောင့် ယေရှု၏အလောင်းကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ ပြင်ဆင်ပေးနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ (လုကာ ၂၃:၅၄)။ သူတို့သည် ဂူ၏နေရာကို မှတ်သားပြီး နောက်မှသုံးရန် နံ့သာမျိုးနှင့် ရနံ့ဆီများကို ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၅၆)။ လုကာ၏ “ပညတ်တော်အတိုင်း ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့တွင် အနားယူကြသည်” ဟူသော မှတ်ချက်က နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်များသည် ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့ကို သတ္တမနေ့ (စနေနေ့) တွင်ပင် ဆက်လက်စောင့်ထိန်းနေကြဆဲဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

Burial in first-century Israel involved placing the body into a small cavity cut into a natural rock outcropping. Once the body decomposed, the bones would be gathered and reburied in a pile with other deceased family members or placed in a limestone box called an ossuary. The burial place of Jesus is most probably the traditional site, known as the Holy Sepulcher, because its two-chamber design was typical of that period and it is necessary to stoop down to enter (cf. John 20:5, 11). Archeological findings (regarding the location of the tomb, see in “Archaeology and the Bible,” p. 91) have also indicated that the Holy Sepulcher was located just outside the first-century city wall, as the Bible suggests (John 19:20, 42; Heb. 13:12). It was a first-century burial site, as evidenced by tombs cut into the rock nearby. Certain women (cf. Mark 15:47), unable to honorably prepare Jesus’s body for burial as they wished because it was the Preparation Day (Friday) and the Sabbath was approaching (Luke 23:54), took note of the tomb’s location and then prepared spices and fragrant oils or perfumes (v. 56) for later use. Luke’s comment that they rested on the Sabbath according to the commandment suggests that many years later the early Christians were still observing the Sabbath on the seventh day (Saturday).