Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၂၇ မဿဲ

1 နက်အချိန်ရောက်လျှင်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့နှင့် လူတို့တွင် အကြီးအကဲဖြစ်သောသူအပေါင်း တို့သည် ယေရှုကို သတ်အံ့သောငှါ တိုင်ပင်၍၊
² ကိုယ်တော်ကို ချည်နှောင်ပြီးလျှင် မြို့ဝန်မင်း ပုန္တိပိလတ်ထံသို့ ဆောင်သွား၍ အပ်လိုက်ကြ၏။

၂၇:၁–၂။ ယေရှုကို ပိလတ်ထံ ခေါ်ဆောင်ခြင်း။ ဖာရိရှဲတို့၏ “ပါးစပ်ဥပဒေ” ဖြစ်သော မိရှနာ (ခရစ်နှစ် ၂၀၀ ခန့်တွင် ဂါလိလဲပြည်၌ စုစည်းရေးသားခဲ့သည်) တွင် အရင်းအမြစ်ပြစ်မှုအတွက် ညအချိန် အမှုစစ်ခြင်းမပြုရကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုခေတ်က ဤစည်းမျဉ်းရှိမရှိ မသိရသော်လည်း မဿဲ ၂၇:၁ တွင် နံနက်စောစော (မိုးလင်းချိန်) သေဒဏ်စီရင်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ သန်ဟေဒြင်သည် တစ်ခါတစ်ရံ ရောမအာဏာပိုင်များနှင့် မတိုင်ပင်ဘဲ သေဒဏ်ကျခံရသူကို ကွပ်မျက်ခဲ့ဖူးသည် (ဥပမာ၊ သထေဖန်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်– တမန် ၆:၈–၇:၆၀)။ သို့သော် ရောမတို့သည် သေဒဏ်ကျခံရသူကို ကွပ်မျက်ခြင်းကို သူတို့လက်ထဲတွင် ထားရှိခဲ့သည်။ ယေရှုကို သန်ဟေဒြင်မှ ယုဒပြည်၏ အုပ်ချုပ်ရေးမင်း ပိလတ်ထံ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။

27:1–2. Jesus Brought before Pilate. The Mishnah, the “oral law” of the Pharisees that was put in writing around A.D. 200 in Galilee, specifies that a capital trial was not to be held at night. It is not possible to know whether this rule was known and observed at the time of Jesus, but Matthew 27:1 recounts that it was morning (early morning) when the death penalty was decided against Jesus. The Sanhedrin had from time to time carried out its decision to put people to death independently of the Roman authorities. For example, it seems that the Sanhedrin did not consult the Romans before putting Stephen to death years after this story (Acts 6:8–7:60). Yet it is not surprising that generally speaking the Romans reserved the carrying out of the death penalty for themselves. Jesus was taken from the hearing before the Sanhedrin to Pilate, the prefect (or governor) of Judea.

 ³ ထိုအခါ ကိုယ်တော်ကိုအပ်နှံသော ယုဒရှကာရုတ်သည် ကိုယ်တော်၌ သေပြစ်ကို စီရင်ကြသည်ကို သိမြင်လျှင်၊ နောင်တရ၍ ငွေသုံးဆယ်ကို ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ လူအကြီးအကဲတို့၌ ပြန်ပေး၍၊

⁴ အကျွန်ုပ်ပြစ်မှားပါပြီ။ အပြစ်မရှိသောသူ၏ အသွေးကိုအပ်မိပါပြီဟု ဆို၏။ ထိုသူတို့ကလည်း ငါတို့ နှင့် အဘယ်သို့ ဆိုင်သနည်း။ ကိုယ်အမှုကို ကိုယ်ကြည့်လော့ဟု ဆိုကြသော်၊
⁵ သူသည် ထိုငွေကို ဗိမာန်တော်၌ ပစ်ချခဲ့၍ အခြားသို့သွားပြီးလျှင် လည်ကြိုးတပ်၍ သေလေ၏။
⁶ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့သည် ထိုငွေကို ယူ၍ အသွေး၏အဘိုးဖြစ်၏။ ဘဏ္ဍာတော်၌ မသွင်းအပ်ဟု ပြောဆို၊
⁷ တိုင်ပင်ပြီးမှ၊ အိုးထိန်းသမား၏ မြေအကွက်ကို တပါးအမျိုးသားတို့၏သင်္ချိုင်းဖြစ်စေဘို့ရာ ထိုငွေနှင့် ဝယ်ကြ၏။
⁸ ထိုအကြောင်းကို အစွဲပြု၍ ယခုတိုင်အောင် ထိုမြေအကွက်ကို သွေးမြေဟု ခေါ်တွင်ကြ၏။
⁹ ပရောဖက်ယေရမိဟောသည်ကား၊ ဣသရေလလူတို့သည် အဘိုးပြက်သောသူ၏ ကိုယ်ဘိုးငွေသုံး ဆယ်ကို သူတို့သည် ယူ၍ ထာဝရဘုရားသည် ငါ့ကို မှာထားတော်မူသည်အတိုင်း၊
¹⁰ အိုးထိန်းသမား၏မြေအကွက်ကို ဝယ်ကြ၏ဟူသော စကားသည်ထိုအခါပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်လေ၏။

၂၇:၃–၁၀။ ယုဒ၏သေဆုံးခြင်း။ မဿဲကျမ်းတွင် ယုဒသည် သူ၏သစ္စာဖောက်မှု၏ ရလဒ်ကို မထင်မှတ်ထားခဲ့သလား မဖော်ပြထားပေ။ သို့သော် သူ၏တုံ့ပြန်မှုက ထိုသို့ဖြစ်သည်ဟု ညွှန်ပြသည်။ ယုဒသည် ယေရှုသည် သူ့ကိုဖျက်ဆီးလိုသူများကို ဖျက်ဆီးရန် တန်ခိုးကို သုံးမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ နောက်ဆုံး ယုဒသည် သူ၏လုပ်ရပ်ကြောင့် ယေရှုသေဒဏ်ချမှတ်ခံရမည်ကို အလွန်နောင်တရခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် လူကြီးများထံ ငွေဒင်္ဂါး ၃၀ ပြန်ပေးပြီး အပြုံးမဲ့သော သွေးကို သစ္စာဖောက်မိကြောင်း  ဝန်ခံခဲ့သည်။ သူတို့၏တုံ့ပြန်မှုမှာ စာနာခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူ့အလုပ်သူ သိရမည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄)။ ယုဒသည် ငွေဒင်္ဂါး ၃၀ ကို ပစ်ချပြီး အပြင်ထွက်ကာ ကိုယ်ကိုကိုယ် ဆွဲကြိုးနှင့်ဆွဲချ သတ်သေခဲ့သည်။

27:3–10. Death of Judas. The text of Matthew does not specifically indicate whether the outcome of his betrayal was a surprise to Judas, but his reaction suggests that was the case. It is conceivable that Judas had confidently expected Jesus to call on His powers to destroy those who were trying to destroy Him. At the end, Judas was very sorry that the outcome of his actions resulted in Jesus being condemned to death. He returned to the high priests and the elders and told them that he had sinned in betraying innocent blood. Their reaction, as might be expected, was unsympathetic. It was his business, they said (v. 4). Judas then flung down the thirty pieces of silver that had come to him for his betrayal of Jesus and went out and hanged himself.

 

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများသည် ဤငွေကို ဗိမာန်တော်ဘဏ္ဍာထဲ ပြန်ထည့်ရန် သို့မဟုတ် ပြန်အပ်ရန် ဥပဒေအချက်တစ်ချက်ကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ သွေးငွေဖြစ်သောကြောင့် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည် (အပိုဒ် ၆)။ ယင်းငွေဖြင့် မြေအိုးလုပ်သူထံမှ မြေကွက်တစ်ကွက်ဝယ်ယူပြီး နိုင်ငံခြားသားများ သင်္ဂြိုဟ်ရန် အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇)။ အပိုဒ် ၈ တွင် ကျမ်းရေးသူက ထိုမြေကွက်ကို ယနေ့တိုင် “သွေးကွင်း” ဟု ခေါ်ဆိုကြောင်း မှတ်ချက်ပြုထားသည်။ ဤသည်မှာ ခရစ်ဝင်ကျမ်းရေးသားချိန်နှင့် ဖြစ်ရပ်များကြား အချိန်ကာလအနည်းငယ်ရှိကြောင်း ညွှန်ပြသော ရှားပါးသော အချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

The high priests thereupon had a discussion of a nice point of law. Could this money be put into (or perhaps returned to) the temple treasury, which contained money set aside for holy use? Clearly the answer must be no, as it was indeed blood money (v. 6). Instead they used it to purchase a field from a potter, which they would then use for burying the bodies of foreigners who would not be defiled by resting in such a place (v. 7). Verse 8 is a comment made by the writer of the Gospel, who says the field is called the field of blood “to this day.” This is one of the few indications in the Gospel that there is some time between the events it describes and the writing down of the Gospel.

 ¹¹ ယေရှုသည် မြို့ဝန်မင်းရှေ့သို့ရောက်တော်မူသည်ရှိသော် မြို့ဝန်မင်းက၊ သင်သည် ယုဒရှင်ဘုရင် မှန်သလောဟု မေးလျှင်၊ ယေရှုက၊ မင်းကြီးမေးသည်အတိုင်း မှန်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

¹² ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့နှင့် လူအကြီးအကဲတို့သည် အပြစ်တင်ကြသော် တခွန်းကိုမျှ ပြန်တော်မမူ၊
¹³ ပိလတ်မင်းကလည်း၊ သင့်တဘက်၌ အဘယ်မျှလောက် သက်သေခံကြသည်ကို သင်မကြားသလောဟု ပြောဆိုသော်လည်း၊
¹⁴ စကားတခွန်းကိုမျှ ပြန်တော်မမူသည်ကို မြို့ဝန်မင်းသည် အလွန်အံဩလေ၏။
¹⁵ ထိုပွဲ၌ မြို့ဝန်မင်းသည် အကျဉ်းထားသောသူတို့တွင်၊ လူများတို့ အလိုရှိသောသူတယောက်ယောက် ကို လွှတ်မြဲထုံးစံရှိ၏။
¹⁶ ထိုအခါ အကျဉ်းထားသောသူတို့တွင် ဗာရဗ္ဗအမည်ရှိသော ကျော်စောသောသူတယောက်ရှိ၏။
¹⁷ လူများ စည်းဝေးကြသည်ရှိသော်၊ ပိလတ်မင်းက၊ သင်တို့သည် အဘယ်သူကို လွှတ်စေချင်သနည်း။ ဗာရဗ္ဗကိုလွှတ်စေချင်သလော။ ခရစ်ဟုခေါ်ဝေါ်သော ယေရှုကို လွှတ်စေချင်သလောဟု လူများတို့အား မေး လေ၏။
¹⁸ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ မေးသနည်းဟုမူကား၊ ထိုသူတို့သည် မနာလိုသောစိတ်နှင့် ယေရှုကို အပ်နှံ ကြောင်းကို ပိလတ်မင်းသိ၏။
¹⁹ ထိုမှတပါး တရားပလ္လင်ပေါ်မှာ ထိုင်စဉ်တွင်၊ မိမိခင်ပွန်းသည် လုလင်တယောက်ကို စေလွှတ်၍၊ ထို ဖြောင့်မတ်သောသူကို အဘယ်သို့မျှ မပြုပါနှင့်။ ယနေ့ပင် ကျွန်မသည် ထိုသူကြောင့် အိပ်မက်၌ ပြင်းစွာခံရ ပါပြီဟု မှာလိုက်၏။
²⁰ လူအစုအဝေးတို့သည် ဗာရဗ္ဗကိုတောင်း၍ ယေရှုကိုသတ်စေခြင်းငှါ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့နှင့် လူ အကြီးအကဲတို့သည် လူများကို တိုက်တွန်းသွေးဆောင်ကြ၏။
²¹ ထို့ကြောင့် မြို့ဝန်မင်းသည်၊ ဤသူနှစ်ယောက်တို့တွင် သင်တို့သည်အဘယ်သူကို လွှတ်စေချင်သနည်း ဟု လူများကို တဖန်မေးသောအခါ၊ ဗာရဗ္ဗကို လွှတ်စေချင်ပါသည်ဟု လျှောက်ကြ၏။
²² ပိလတ်မင်းကလည်း၊ သို့ဖြစ်လျှင် ခရစ်ဟု ခေါ်ဝေါ်သော ယေရှုကို အဘယ်သို့ ပြုရမည်နည်းဟု မေးပြန်သော်၊ ထိုသူအပေါင်းတို့က၊ သူသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားခြင်းကို ခံပါလေစေဟု ဆိုကြ၏။
²³ မြို့ဝန်မင်းကလည်း အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အဘယ်အပြစ်ကို ပြုဘိသနည်းဟုမေးလျှင်၊ ထိုသူသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားခြင်းကို ခံပါလေစေဟု လူများတို့သည် သာ၍ဟစ်ကြ၏။
²⁴ ပိလတ်မင်းသည် မိမိမနိုင်၊ လူများသာ၍ရုန်းရင်းခတ်မျှ ပြုကြသည်ကိုမြင်လျှင်၊ ရေကိုယူ၍ လူများ ရှေ့တွင် မိမိလက်ကိုဆေးလျက်၊ ဤဖြောင့်မတ်သော သူ၏အသွေးနှင့်ငါသည် ကင်းရှင်း၏။ ဤအမှုကို သင်တို့ ကြည့်ကြလော့ဟု ဆို၏။
²⁵ ထိုလူအပေါင်းတို့က သူ၏အသွေးသည် ငါတို့၏ ခေါင်းပေါ်၌၎င်း တည်ရှိပါစေဟု ပြန်ပြောကြ၏။
²⁶ ပိလတ်မင်းသည်လည်း ဗာရဗ္ဗကို လူများတို့အား လွှတ်လေ၏။ ယေရှုကိုကား ရိုက်ပြီးလျှင် လက်ဝါး ကပ်တိုင်မှာ သတ်စေခြင်းငှါ အပ်လိုက်လေ၏။

၂၇:၁၁–၂၆။ ယေရှုကို အသေသတ်ရန် စီရင်ခြင်း။ ယေရှုသည် ရှင်္ဘူတ်အမတ်ကြီးများက အသေသတ်ရန် စီရင်ချက်ချပြီးနောက် ရောမအာဏာပိုင်များထံ လွှဲအပ်ခံရ၍ ကွပ်မျက်ခြင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပိလတ်ထံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ယေရှုနှင့် ပိလတ်တို့၏ စကားပြောဆိုခြင်းသည် တိုတောင်းလှသည်။ ပိလတ်က ယေရှုအား ယုဒလူမျိုး၏ ဘုရင်ဖြစ်သလောဟု အဦးဆုံး မေးမြန်းခဲ့သည်။ ရှင်္ဘူတ်အမတ်ကြီးများက ယေရှုအား ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်သည်ဟု ကိုယ်တိုင်ဆိုသည်ဟူသော စွဲချက်ဖြင့် အသေသတ်ရန် စီရင်ခဲ့သော်လည်း ပိလတ်က ထိုစွဲချက်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်းအတွက် ပို၍အရေးကြီးသော ကိစ္စမှာ ယေရှုသည် မေရှိယဖြစ်သည်ဟု ကိုယ်တိုင်ခံဝန်ခဲ့စဉ် နိုင်ငံရေးအာဏာကို တောင်းဆိုခဲ့သလားဟူသော အချက်ပင်ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၆:၅၃)။ ယေရှုက ပိလတ်၏မေးခွန်းကို တည်ကြည်စွာ ဖြေကြားရာတွင် “သင်ဆိုသည့်အတိုင်းပင်” သို့မဟုတ် “သင်ဆိုခဲ့ပြီးပြီ” ဟု ဖြေခဲ့သည်။ မဿဲက ပိလတ်၏ဇနီးသည် ယေရှုနှင့်ပတ်သက်၍ အိပ်မက်မက်ခဲ့သဖြင့် နောက်မှ သတိပေးခံရသည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (မဿဲ ၂၇:၁၉)။ ယေရှုကို မနာလိုဝန်တိုမှုကြောင့် လွှဲအပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၈)။ ဒေါသထွက်ရန် မမျှော်လင့်ထားသည့်တိုင် ယေရှု၏နောက်ဆက်တွင် ဆို၍မပြောသည်ကို ပိလတ်က အံ့ဩခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၄)။

27:11–26. Jesus Sentenced to Die. Jesus was sentenced to death by the Sanhedrin and then delivered to the Roman authorities for execution. He finally came before Pilate. The conversation between Jesus and Pilate was short. Pilate first asked Jesus if He was the king of the Jews. The Sanhedrin had condemned Jesus to death because He claimed to be the Son of God, but Pilate ignored this charge. For the Roman governor, the more crucial matter was whether Jesus claimed political power, as He may have done when He identified Himself as the Messiah (Matt. 26:53). Jesus replied calmly to Pilate’s question by saying, “It is as you say,” or “You have said so.” Matthew indicates that Pilate was warned later by his wife, who had received a dream about Jesus (Matt. 27:19). He realized that Jesus had been delivered up to him out of self-interested envy or jealousy (v. 18). Instead of being angry, as might be expected, Pilate was amazed at Jesus’s subsequent silence (v. 14).

 

ပိလတ်က ဆန့်ကျင်ဘက်အကျိုးသက်ရောက်သည့် နည်းဗျူဟာတစ်ခုကို ကြိုးစားခဲ့သည်။ ပွဲတော် (ပသခါပွဲ) အခါတွင် အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို လွှတ်ပေးသည့် ဓလေ့အတိုင်း ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် အခွင့်အရေးရှာခဲ့သည်။ ထင်ရှားသော အကျဉ်းသားတစ်ဦးဖြစ်သော ဗာရဗ္ဗကို ထောင်ထဲတွင် ချုပ်ထားသည် (အပိုဒ် ၁၆)။ မဿဲက ဗာရဗ္ဗအား ထင်ရှားသော အကျဉ်းသားဟူ၍သာ ဖော်ပြထားသော်လည်း မာကုနှင့် လုကာက သူသည် ပုန်ကန်မှုတွင် ပါဝင်ခဲ့သူများနှင့်အတူ ဖမ်းဆီးခံရသူဖြစ်၍ လူသတ်သမားဖြစ်သည်ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည် (မာကု ၁၅:၇။ လုကာ ၂၃:၁၉)။ ရောမတို့က ဤအကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဗာရဗ္ဗကို အသေသတ်ရန် စီရင်ချက်ချခဲ့ပေမည်။

Pilate then tried a strategy that backfired. He sought an opportunity to release Jesus using the custom of releasing a prisoner at the “feast” (i.e., Passover). He had in prison a notorious prisoner called Barabbas (v. 16). Matthew says nothing more about Barabbas than that he was a notorious prisoner, but Mark and Luke add that he had been captured with the rebels in an insurrection and was a murderer (Mark 15:7; Luke 23:19). The Romans would have sentenced Barabbas to death on either of these grounds.

 

မဿဲကျမ်းတွင်သာ တွေ့ရသော စာသားကွဲလွဲချက်တစ်ခုအရ ဗာရဗ္ဗတွင် ပထမအမည်မှာ ယေရှု ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၇:၁၆–၁၇)။ ရှေးဟောင်းစာမူအားလုံးတွင် မပါဝင်သော်လည်း အရေးကြီးသော စာမူများနှင့် ရှေးဘာသာပြန်များတွင် လုံလောက်စွာ တွေ့ရှိရသဖြင့် ခေတ်သစ်ဘာသာပြန်အချို့တွင် “ယေရှုဗာရဗ္ဗ” ဟု အသုံးပြုထားသည်။ ဗာရဗ္ဗသည် ပုန်ကန်သူ၊ လူသတ်သမားဖြစ်သည်ဖြစ်၍ လူအုပ်ကြီးကို ပေးကမ်းရန် ပိလတ်က ကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှုဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်းကို နားလည်နိုင်သည်။ သူသည် လူများကို ကုသပေးတတ်သော ဘာသာရေးဆရာအဖြစ် လူသိများသော နာဇရက်ယေရှုနှင့် သိသာစွာ ကွဲပြားခြားနားသည်။ လူအုပ်က နာဇရက်ယေရှုကို ရွေးချယ်မည်မှာ ဧကန်ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် နှစ်ဦးသားတွင် ပထမအမည်တူညီခြင်းက ပိလတ်အတွက် အပိုဆုလာဘ်ဟု ထင်မှတ်စေခဲ့ပေမည်။ ထို့ကြောင့် “မင်းတို့လိုချင်သော ယေရှုမှာ မည်သူလဲ။ ယေရှုဗာရဗ္ဗလား၊ နာဇရက်ယေရှုလား” ဟု မေးမြန်းရာတွင် အထောက်အကူဖြစ်စေခဲ့သည်။

There is a textual variant found only in Matthew that mentions that Barabbas had a first name—Jesus (Matt. 27:16–17). While not in all the ancient manuscripts, this variant appears in enough of the significant manuscripts and ancient translations for some modern translations to use it—“Jesus Barabbas.” One can understand why Pilate thought that Barabbas was a good choice to offer the crowd. He was an insurrectionist and a murderer. He was a dramatic contrast to Jesus of Nazareth, who was known as a religious teacher who healed people. Surely the crowd would choose Jesus of Nazareth. That the two men had the same first name would have seemed an extra bonus to Pilate, supporting the questions, “Which Jesus do you want? Jesus Barabbas or Jesus of Nazareth?”

 

ပိလတ်အံ့ဩဖွယ် လူအုပ်က ဗာရဗ္ဗကို ရွေးချယ်ခဲ့သဖြင့် ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကွပ်မျက်ရန် အပ်နှံခဲ့ပြီး ဗာရဗ္ဗကို လွှတ်ပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးအချက်တစ်ခုကို သတိပြုရန်ရှိသေး၏။ ယေရှုသည် အပြစ်ဒဏ်စီရင်ခံရသူ နှစ်ဦးနှင့်အတူ လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခြင်းခံရသည်။ ဗာရဗ္ဗသည် ထိုလက်ဝါးကပ်တိုင်သည် မိမိအတွက် တရားမျှတစွာ ပြင်ဆင်ထားသည်ဖြစ်ကြောင်း ယေရှုသေဆုံးသည်ကို သိရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

To Pilate’s obvious surprise, the crowd chose Barabbas, so he delivered Jesus to be crucified and released Barabbas. There is one final detail to notice. Jesus was crucified with two other condemned criminals. Perhaps Barabbas was conscious of the fact that Jesus died on the cross that was rightfully his.

 ²⁷ ထိုအခါ မြို့ဝန်မင်း၏ စစ်သူရဲတို့သည် ယေရှုကို အိမ်တော်ဦးသို့ဆောင်သွား၍ စစ်သူရဲတတပ်လုံးကို အထံတော်၌ စုရုံးစေပြီးမှ၊

²⁸ အဝတ်တော်ကို ချွတ်၍ နီသောဝတ်လုံကို ခြုံစေကြ၏။
²⁹ ဆူးပင်နှင့်ရက်သောဦးရစ်ကို ခေါင်းတော်၌တင်ကြ၏။ ကျူတလုံးကိုလည်း လက်ျာလက်တော်နှင့် ကိုင် စေပြီးလျှင် ရှေ့တော်မှာဒူးထောက်လျက် ယုဒရှင်ဘုရင်၊ ကိုယ်တော်သည် မင်္ဂလာရှိစေသတည်းဟူ၍ ကိုယ်တော်ကို ပြက်ယယ်ပြုကြ၏။
³⁰ ကိုယ်တော်ကို တံတွေးနှင့်ထွေးကြ၏။ ကျူလုံးကိုယူ၍ ခေါင်းတော်ကို ရိုက်ကြ၏။
³¹ ထိုသို့ ကိုယ်တော်ကို ပြက်ယယ်ပြုသည်နောက်၊ မင်းဝတ်လုံကို ချွတ်၍ အဝတ်တော်ကို ဝတ်ပြန်စေပြီး လျှင် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားခြင်းငှါ ထုတ်သွားကြ၏။
³² သွားကြစဉ်တွင် ရှိမုန်အမည်ရှိသော ကုရေနေ ပြည်သားတယောက်ကိုတွေ့လျှင်၊ အနိုင်ပြု၍ လက်ဝါး ကပ်တိုင်တော်ကို ထမ်းစေကြ၏။
³³ ဦးခေါင်းခွံအရပ်ဟု ဆိုလိုသော ဂေါလဂေါသ အမည်တွင်သောအရပ်သို့ ရောက်ကြသော်၊
³⁴ ဆေးခါးနှင့် ရောသောပုံးရည်ကို ကိုယ်တော်အား သောက်စိမ့်သောငှါပေးလျှင်၊ မြည်းစမ်းတော်မူ၍ မသောက်ချင်ဘဲ နေလေ၏။
³⁵ ကိုယ်တော်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားပြီးလျှင် အဝတ်တော်တို့ကို စာရေးတံချ၍ ဝေဖန်ကြ၏။
³⁶ ထိုအရပ်၌လည်း ထိုင်လျက် စောင့်နေကြ၏။
³⁷ အပြစ်ဘော်ပြသော ကမ္ဗည်းလိပ်စာချက်ဟူမူကား၊ ဤသူသည် ယုဒရှင်ဘုရင် ယေရှုပေတည်းဟု ရေး ၍ ခေါင်းတော်ပေါ်မှာ တပ်သတည်း။
³⁸ ထိုအခါ ကိုယ်တော်နှင့်တကွ ထားပြနှစ်ယောက်တို့ကို လက်ျာတော်ဘက်၌ တယောက်၊ လက်ဝဲတော် ဘက်၌ တယောက်၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားကြ၏။
³⁹ လမ်းမှာ သွားလာသောသူတို့ကလည်း၊ ဗိမာန်တော်ကို ဖြိုဖျက်၍ သုံးရက်အတွင်းတွင် တည်ဆောက် ပြန်သောသူ၊ ကိုယ်ကိုကိုယ်ကယ်တင်လော့။
⁴⁰ ဘုရားသခင်၏သားတော်မှန်လျှင် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှဆင်းလော့ဟု မိမိတို့ခေါင်းကိုညှိတ်၍ ကဲ့ရဲ့သော စကားနှင့် ပြောဆိုကြ၏။
⁴¹ ထိုနည်းတူ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြုဆရာ၊ လူအကြီးအကဲတို့က၊ ဤသူသည် သူတပါးတို့ကို ကယ်တင်တတ်၏။
⁴² ကိုယ်ကို မကယ်တင်နိုင်ပါတကား။ ဣသရေလရှင်ဘုရင်မှန်လျှင် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ ယခုဆင်းပါလေ စေ။ ဆင်းလျှင် ငါတို့ယုံကြည်မည်။
⁴³ သူသည် ဘုရားသခင်ကိုကိုးစားပြီ။ ငါသည် ဘုရားသခင်၏သားဖြစ်၏ဟုဆိုပြီ။ သို့ဖြစ်၍ ဘုရား သခင်သည် သူ၌ အလိုတော်ရှိလျှင် ယခုပင် ကယ်တင်တော်မူပါလေစေဟု ပြက်ယယ်ပြု၍ ပြောဆိုကြ၏။
⁴⁴ ထိုနည်းတူ ကိုယ်တော်နှင့်တကွ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားသောထားပြတို့သည်လည်း ကဲ့ရဲ့အပြစ် တင်ကြ၏။

၂၇:၂၇–၄၄။ ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခြင်း။ ယေရှုကို ဘုရင်ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းသည် တရားစစ်ဆေးခြင်းနှင့် ယေရှုသေဆုံးခြင်းဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက်များတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်တွေ့ရှိရသည်။ သူသည် ပိလတ်အား ယုဒလူမျိုး၏ ဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည် (မဿဲ ၂၇:၁၁)။ လက်ဝါးကပ်တိုင်အထက်၌လည်း သူ့ကို အသေသတ်ရန် အကြောင်းပြချက်ဖြစ်သော စာတန်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်မှာ “ဤသူသည် ယုဒလူမျိုး၏ ဘုရင် ယေရှု ဖြစ်သည်” ဟူ၍ ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၇)။ မာကု ၁၅:၂၆ နှင့် လုကာ ၂၃:၃၈ တို့နှင့် မတူဘဲ မဿဲက အပြည့်အစုံစာတန်း၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော “ဤသူသည် ယေရှု” ဟူသော အမည်ကို ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသဖြင့် အခြားနှစ်ခုသော ဗျာဒိတ်ကျမ်းများထက် ပို၍ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆန်သည်။ ယေရှုကို ယေရုရှလင်မြို့ အုပ်ချုပ်ရေးမင်း၏ နေအိမ် (ပရေတောရိယံ) သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် (မဿဲ ၂၇:၂၇) ထိုနေရာ၌ရှိသော စစ်သည်များက ယုဒလူမျိုး၏ ဘုရင်ဟု ပြက်ယယ်ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ သူတို့က စစ်သည်တို့၏ နီရဲသော အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်စေကာ (ဘုရင်များ၏ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ပြက်ယယ်ခြင်း) ဆူးချွန်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သရဖူကို ဆောင်းစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဘုရင်တစ်ပါးကို နှုတ်ဆက်သည့်ပုံစံကို ပြက်ယယ်လျက် “ယုဒလူမျိုး၏ ဘုရင် နှင့်ပါး” ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့ကြသည်။ ယေရှုအား စွဲချက်တင်ထားသည့် အချက်နှင့် ယုဒလူမျိုး၏ ဘုရင်ဟု ပြက်ယယ်ခြင်းတို့၌ ပြင်းထန်သော ဟာသလွန်ကဲမှုရှိသည်မှာ ယေရှုသည် ယုဒလူမျိုးတစ်မျိုးတည်းသာမက ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံး၏ စစ်မှန်သော အုပ်စိုးရှင်ဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နေခြင်းပင်တည်း။

27:27–44. Crucifixion of Jesus. The reference to Jesus as king recurs at several places in the account of the trials and death of Jesus. He admitted to Pilate that He was king of the Jews (Matt. 27:11), and above Him on the cross, a sign noted the charge that led to His death: “this is jesus, the king of the jews” (v. 37). Unlike Mark 15:26 and Luke 23:38, Matthew included the portion of the full inscription (“This is Jesus”) that provided the name of the Messiah, and thus the emphasis is more personal than the other two Synoptics. After Jesus was taken to the residence of the governor of Jerusalem (the Praetorium, Matt. 27:27), the soldiers there mocked Him as king of the Jews. They put a soldier’s scarlet cloak on him, mocking royal robes (which were purple) and crafted a crown for Him made up of thorns. They then mocked Him in a parody of the greeting that would be given to a royal personage, saying, “Hail, king of the Jews.” The strong irony of the charge against Jesus and the mocking of Him as king of the Jews is that Jesus is indeed the true ruler, not of the Jews alone, but of the whole world.

 

ပိလတ်က ယေရှုကို ရိုက်နှက်ခြင်း (အပိုဒ် ၂၆) ပြုစေခဲ့သည်။ ရိုက်နှက်ခြင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုဖြစ်၍ သားကောင်ကို တုတ် သို့မဟုတ် ခဲအသေးများ၊ သိုးအရိုးများ၊ အိုးခွဲများ၊ ဖန်အပိုင်းအစများ ထည့်ထားသော ချွန်ထက်သော ချွန်ချွန်များတပ်ဆင်ထားသည့် ချွန်ကို အသုံးပြု၍ ရိုက်ပုတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အလွန်အကြမ်းတမ်းစွာ ရိုက်နှက်ပါက သားကောင်သေဆုံးနိုင်သည်။ ယေရှုသည် ရိုက်နှက်ခြင်းကြောင့် အားနည်းချိနဲ့သွားသဖြင့် အသက်အနှစ်သာရဆုံးအရွယ်တွင် ရှိပြီး တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းကို အဓိကလုပ်ကိုင်ခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အလျားတံကို ပုံမှန်အတိုင်း ထမ်းရွက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် ရောမစစ်သည်များက လမ်းလျှောက်လာသော ကုရေနေမြို့သား ရှိမုန်ကို အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေပြီး ယေရှုအတွက် အလျားတံကို ထမ်းစေခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၂)။ လက်ဝါးကပ်တိုင်မတင်မီ ယေရှုအား စပါးရည်နှင့် အခြားအရာတစ်ခုခုနှောထားသော အချိုရည်ကို ပေးခဲ့သော်လည်း စိတ်ကို မူးယစ်စေမည့် ထိုအချိုရည်ကို ယေရှုက ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၄)။

Jesus was also scourged by Pilate (v. 26). Scourging was a terrible punishment in which the victim was flogged either using a stick or using a whip embedded with some combination of small lead balls, sheep bones, broken pottery, and glass and attached to a handle via leather thongs. Too vigorous a scourging could lead to the victim’s death, and Jesus was so weakened by His scourging that even though He was a man in the prime of life who had spent most of His life in the physically demanding trade of a builder, He was so weakened that He was unable to carry the crossbeam of the cross, as was usual for criminals on their way to crucifixion. Seeing this, the Roman guards compelled a passerby named Simon, a man from Cyrene, to carry the beam of the cross for Jesus (v. 32). Before His crucifixion Jesus was offered wine mixed with another substance (v. 34), but He refused the drink, which would have dulled His mind.

 

ယေရှုကို အခြားနှစ်ဦးနှင့်အတူ လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခဲ့သည်။ ထိုနှစ်ဦးကို လဲစတိုင် (အပိုဒ် ၃၈) ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ထိုစကားလုံးသည် ဓားပြ သို့မဟုတ် အကြမ်းဖက်လုယက်သူများကို ဆိုလိုနိုင်သည်။ ရောမအင်ပါယာသည် နိုင်ငံသားအားလုံးကို အလုပ်အကိုင်များ ဖန်တီးပေးနိုင်ခြင်း မရှိသလို ကျေးလက်စီးပွားရေးကလည်း အလုပ်လိုချင်သူအားလုံးကို လုပ်ကိုင်ခွင့် မပေးနိုင်ခဲ့ချေ။ ရောမမြို့တွင် အလုပ်လက်မဲ့များကို အစိုးရဘက်က အစား အသောက်ပေးခဲ့သော်လည်း အခြားနေရာများတွင် ထိုသို့မဟုတ်ချေ။ သူတို့သည် ဉာဏ်ပညာဖြင့် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရပြီး မကြာခဏ တောင်းရမ်းခြင်း၊ ခိုးယူခြင်းဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဓားပြ လုယက်မှုသည် အဖြစ်များပြီး ရောမအစိုးရက အခါအားလျော်စွာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ နှိမ်နင်းခဲ့သည်။ ယေရှုနှင့်အတူ လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခံရသူ နှစ်ဦးသည် မည်မျှ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေပါစေ ဓားပြလုပ်ခြင်းသည် ဘေးကင်းသော နည်းလမ်းမဟုတ်ကြောင်း ရောမတို့၏ သင်ခန်းစာပြအရာဖြစ်ခဲ့သည်။

Jesus was crucified with two others, described as lēstai (v. 38), which could refer to robbers or bandits who lived by robbing others, often violently. The Roman Empire did not provide productive employment for all of its citizens, nor could the rural economy employ all those who wished to work. The unemployed in Rome were provided with food at the government’s expense, but those living elsewhere were not so fortunate. They had to live by their wits, often by begging and stealing. Theft by bandits was a common phenomenon, and periodically the Roman government acted with considerable savagery against them in an attempt to stamp them out. The two others crucified with Jesus served as a Roman object lesson that no matter how desperate a person might be, being a bandit was not a safe way to try to live.

 

လမ်းဖြတ်သွားလာသူများ၏ ပြက်ရယ်စကား (အပိုဒ် ၃၉–၄၃) သည် အထူးသဖြင့် ဟာသလွန်ကဲသည်။ ယေရှုအား အခြားသူများကို ကယ်တင်နိုင်သော်လည်း ကိုယ်ကိုကိုယ် မကယ်နိုင်ဟု စွပ်စွဲခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၂)။ သို့သော် သူ၏သေခြင်းဖြင့်သာ အခြားသူများကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဗိမာန်တော်ကို ဖျက်ဆီးပါက သုံးရက်အတွင်း ပြန်လည်တည်ဆောက်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်ဟူ၍လည်း ပြက်ရယ်ခံရသည် (အပိုဒ် ၄၀)။ သုံးရက်အကြာတွင် ယေရှု ရှင်ပြန်ထမြောက်ခဲ့သည်။

The words of mockery from those who passed by (vv. 39–43) are particularly ironic. Jesus was accused of being able to save others but unable to save himself (v. 42). But it is only through His death that Jesus was able to save others. He was further mocked because He said that even if this temple was destroyed, He would rebuild it in three days (v. 40). Then three days later, Jesus rose from the dead.

 ⁴⁵ မွန်းတည့်အချိန်မှစ၍ သုံးချက်တီးအချိန်တိုင်အောင် မြေတပြင်လုံး၌ မှောင်မိုက်အတိဖြစ်လေ၏။

⁴⁶ သုံးချက်တီးအချိန်၌ ယေရှုက၊ ဧလိ၊ ဧလိ၊ လာမာရှာဗခသာနိဟု ကြီးသောအသံနှင့် ကြွေးကြော် တော်မူ၏။ အနက်ကား၊ အကျွန်ုပ်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်ဘုရား၊ အဘယ်ကြောင့်အကျွန်ုပ်ကို စွန့်ပစ်တော်မူသနည်း ဟု ဆိုလိုသတည်း။
⁴⁷ ထိုအရပ်၌ ရပ်နေသောသူအချို့တို့သည် ကြားလျှင်၊ သူသည် ဧလိယကိုခေါ်သည်ဟု ဆိုကြ၏။
⁴⁸ လူတယောက်သည် ချက်ခြင်းပြေး၍ ရေမှိုတထွေးကို ပုံးရည်နှင့် ပြည့်စေပြီးလျှင်၊ ကျူလုံးဖျား၌ တပ်၍ ကိုယ်တော်အား သောက်စိမ့်သောငှါ ပေးလေ၏။
⁴⁹ ကြွင်းသောသူတို့က၊ ရှိစေတော့။ ဧလိယသည် သူ့ကိုကယ်တင်ခြင်းငှါလာမည်မလာမည်ကို ကြည့်ကြ ကုန်အံ့ဟု ဆိုကြ၏။
⁵⁰ ယေရှုသည် ကြီးသောအသံနှင့်တဖန် ကြွေးကြော်ပြီးလျှင် အသက်တော်ကို လွှတ်တော်မူ၏။
⁵¹ ထိုအခါ ဗိမာန်တော်၏ ကုလားကာသည် အထက်စွန်းမှအောက်စွန်းတိုင်အောင် စုတ်ကွဲလေ၏။ မြေကြီးလှုပ်လေ၏။ ကျောက်များတို့သည် ကွဲပြားကြ၏။
⁵² သင်္ချိုင်းတွင်းတို့သည် ပွင့်လစ်သဖြင့် ကျိန်းစက်လျက်ရှိသော သန့်ရှင်းသူတို့၏ အလောင်းများစွာတို့ သည် ထကြ၍၊
⁵³ ကိုယ်တော်ထမြောက်တော်မူသည်နောက်၊ ထိုသူတို့သည် သင်္ချိုင်းတွင်းမှထွက်၍ သန့်ရှင်းသောမြို့ ထဲသို့ ဝင်ပြီးလျှင်၊ လူများစွာတို့အား ထင်ရှားကြ၏။
⁵⁴ ယေရှုကိုစောင့်သော တပ်မှူးမှစ၍ စစ်သူရဲများတို့သည် မြေကြီးလှုပ်ခြင်းစသည်တို့ကိုမြင်လျှင် အလွန် ထိတ်လန့်၍၊ စင်စစ် ဤသူသည် ဘုရားသခင်၏သားတော်မှန်ပေ၏ဟု ဆိုကြ၏။
⁵⁵ ဂါလိလဲပြည်က ယေရှုနောက်တော်၌ အလုပ်အကျွေးလိုက်လာသော မိန်းမအများတို့သည်လည်း ထိုအရပ်၌ အဝေးကကြည့်ရှု၍ နေကြ၏။
⁵⁶ ထိုမိန်းမတို့တွင် မာဂဒလမာရိ၊ ယာကုပ်နှင့် ယောသေတို့၏ အမိဖြစ်သောမာရိနှင့် ဇေဗေဒဲ၏ သား တို့၏ အမိပါကြသတည်း။

၂၇:၄၅–၅၆။ ယေရှုသေဆုံးခြင်း။ နေ့လယ်ခြောက်နာရီမှ နေ့လယ်သုံးနာရီခန့်အထိ (မဿဲ ၂၇:၄၅။ မာကု ၁၅:၃၃။ လုကာ ၂၃:၄၄) အမှောင်ရိပ်ကျခဲ့သည်။ ဤအမှောင်သည် နေကြတ်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ တိုက်ရိုက်အံ့ဖွယ်လက်ဝင်ချက်ကြောင့်ဖြစ်သည်။ အာမုတ် ၈:၉ တွင် ဘုရားသခင်က နေ့လယ်တွင် နေကို ငြိမ်းသွားစေမည်၊ နေ့ခင်းပိုင်းတွင် မြေကြီးကို မှောင်မိုက်စေမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ထားသည်။ ဓမ္မသစာကတိတော်ကို ဖောက်ဖျက်သူများအတွက် အပြစ်ဒဏ်တစ်ခုမှာ နေ့လယ်တွင် မျက်စိကန်းသူလိုမျှ မှောင်မိုက်ရာတွင် တွေ့ဆိုနေရမည်ဟူ၍ဖြစ်သည် (တရား ၂၈:၂၉)။

27:45–56. Death of Jesus. From the sixth hour (noon) until the ninth hour (about 3 p.m.), there was darkness (Matt. 27:45; cf. Mark 15:33; Luke 23:44). This darkness was not caused by a solar eclipse but by God’s direct and miraculous involvement. In Amos 8:9, God threatened to make the sun go down at noon and darken the earth in broad daylight. One of the threats against those who broke God’s covenant in Deuteronomy 28:29 was that they would grope at noon like a blind person in darkness.

 

မဿဲ ၂၇:၄၆ တွင် ယေရှုသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်မှ နောက်ဆုံးစကားပြောခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ကို မိန့်ဆိုရာတွင် အာရမေယဘာသာစကားဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ ယေရှု၏ ပုံမှန်ဘာသာစကားမှာ အာရမေယဖြစ်ပြီး တပည့်တော်များနှင့် စကားပြောဆိုရာတွင်လည်း အလားတူဖြစ်မည်ဟု ဆိုလိုသည်။ သူ၏စကားကို ဂရိဘာသာသို့ ဘာသာပြန်ဆိုရာတွင် “အိုဘုရားသခင် အိုဘုရားသခင် အဘယ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို စွန့်ပစ်တော်မူသနည်း” ဟု ဖြစ်သည်။ ယေရှုနှင့် ခမည်းတော်၏ အထူးဆက်နွယ်မှုကို ထည့်စဉ်းစားလျှင် ဤစကားသည် အလွန်နက်ရှိုင်းပြီး ထိုကြောက်မက်ဖွယ်အချိန်တွင် သူနှင့် ခမည်းတော်ကြားက ကွဲကွာခြင်းကို ဖော်ပြသည်။

In Matthew 27:46 Jesus finally spoke from the cross, addressing His words to God. He spoke in Aramaic, which implies that Jesus’s usual language was Aramaic, and this is the most likely language in which He and the disciples talked together. His words are translated into Greek as thee mou thee mou hinati me enkatelipes (“My God, My God, why have You forsaken Me”). Given Jesus’s special relationship with His Father, these words are of deep significance and reveal the rift He experienced between Himself and His Father at that terrible moment.

 

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများက ယေရှု၏စကားကို ဧလိယကို အော်ခေါ်သည်ဟု နားလည်မှားခဲ့ကြပြီး ဧလိယလာမလာကြည့်ရန် သူ့ကို နောက်ထပ်ခဏအသက်ရှင်နေစေရန် ချဉ်စပ်သော စပါးရည်ကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၄၇–၄၈)။ (အခြားပြက်ရယ်မှုများကို ကြည့်လျှင် ဧလိယလာမည်ဟု သူတို့ တကယ်မျှော်လင့်ထားသည်မဟုတ်မှန်း သံသယဖြစ်စရာ)။

The bystanders misunderstood the words of Jesus as a cry to Elijah for help (Eli, “my God” in Aramaic sounds somewhat like Ēlias, Elijah in Greek), and they went to fetch sour wine to give to Jesus to encourage Him to live a while longer (vv. 47–48) so they could see if Elijah would, in fact, come to save Jesus. (Given their other mockery, one suspects that they had no expectation of this taking place.)

 

ယေရှုက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး အသက်ရှူသံပြတ်တော့သည် (အပိုဒ် ၅၀)။ မဿဲက ယေရှုသေဆုံးခြင်းနှင့်အတူ ဖြစ်ပွားခဲ့သော အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်များကို ဆက်လက်ဖော်ပြပြီး ထိုသေခြင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မြေကြီးနှင့် ဆိုင်သော အရေးကြီးမှုရှိကြောင်း ပြသသည်။ ပထမဦးစွာ ဗိမာန်တော်ထဲရှိ မျက်နှာကြိုးကို အပေါ်မှအောက်သို့ နှစ်ပိုင်းကွဲသွားသည် (အပိုဒ် ၅၁)။ ယေရှု၏သေခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်ရန် ပုံမှန်နည်းလမ်းတွင် သိသာထင်ရှားသော အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ မြေကြီးပေါ်ရှိ ယဇ်ပလ္လင်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်ဝန်ဆောင်မှု စနစ်သည် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ။ ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်တော် သေဆုံးပြီးပြီ။ ယခုမှစ၍ ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်ရန်မှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခံရသော မေရှိယအားဖြင့်သာ ဖြစ်တော့သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ငလျင်လှုပ်၍ သင်္ချိုင်းများ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

Jesus thereupon gave a loud cry and died (v. 50). Matthew then recounts several miraculous events that accompanied Jesus’s death and shows that it had cosmic significance. First, the curtain in the temple was torn in two, from top to bottom (v. 51). This showed clearly that the death of Jesus brought a significant disruption in the normal way to approach God. The earthly sanctuary with its sacrificial system and priestly services had come to an end. The Lamb of God had died. From now on, access to God would be only through the crucified Messiah. Second, there was a destructive earthquake that opened many graves.

 

ဤဖြစ်ရပ်များအနက် အကြီးဆုံးမှာ ငလျင်ကြောင့် ပွင့်သွားသော သင်္ချိုင်းများမှ ဖြောင့်မတ်သော သေလွန်သူများစွာသည် ယေရှုနှင့်အတူ ရှင်ပြန်ထမြောက်၍ မြို့ထဲတွင် လူများစွာအား ပေါ်ထင်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၅၁–၅၃)။ အမှောင်ရိပ်၊ ယေရှုသေဆုံးခြင်း၊ ငလျင်လှုပ်ခြင်းတို့ကို ကြည့်ရှုပြီး ရာထူးဗိုလ်တစ်ဦးက ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ပင် ဖြစ်သည်ဟု နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅၄)။

Perhaps the greatest of these events was that many of the righteous dead whose graves had been opened by the earthquake were resurrected with Jesus and appeared to many in the city afterward (vv. 51–53). Observing the darkness, the death, and the earthquake, a centurion reached the conclusion that Jesus was the Son of God (v. 54).

 

မဿဲက ဤဖြစ်ရပ်များကို မျက်မြင်သက်သေများ ရှိခဲ့ကြောင်း ဂရုတစိုက် ဖော်ပြထားသည်။ သူက မာဂဒလမာရိ၊ ယာကုပ်နှင့် ယောသပ်၏ မိခင်မာရိ၊ ဇေဗေဒီ၏သားတို့၏ မိခင် (မာကု ၁၅:၄၀ တွင် ရှာလောမေဟု ဖော်ပြထားသည်) တို့ကို အမည်နာမ ဖော်ပြထားသည်။ ဤသို့ဖြင့် မဿဲသည် ဧဝံဂေလိတကျမ်းများအားလုံး၊ ရှင်ပေါလု၊ ကျမ်းစစ်များကဲ့သို့ မျက်မြင်သက်သေများ အရေးကြီးကြောင်း သဘောထားကို မျှဝေထားသည် (မာကု ၁၅:၄၀။ လုကာ ၁:၁–၂။ ယောဟန် ၁၉:၂၅။ ၁ကော ၁၅:၄–၈။ ၂ပေ ၁:၁၆)။ ဤသည်မှာ တကယ့်ဖြစ်ရပ်များ၏ မှတ်ဉာဏ်များဖြစ်ပြီး အစောပိုင်းခရစ်ယာန်ဘာသာသည် အဖြစ်မှန်ကို သက်သေခံနိုင်သူများကို မှတ်တမ်းတင်ရန် အလွန်ကြိုးစားခဲ့သည်။

Matthew is careful to also note that these events were witnessed. He specifically names Mary Magdalene, Mary the mother of James and Joseph, and the mother of the sons of Zebedee (identified as Salome in Mark 15:40). In doing this, Matthew shares the attitude of all the Gospel writers, Paul, and other writers of the NT that eyewitnesses were important (Mark 15:40; Luke 1:1–2; John 19:25; 1 Cor. 15:4–8; 2 Pet. 1:16). These are memories of real events, and early Christianity went to great lengths to record those eyewitnesses who could be called on to testify about what had happened.

 ⁵⁷ ညအချိန်ရောက်မှ အရိမသဲမြို့သား ယောသပ်အမည်ရှိသောသူဌေးသည် ယေရှု၏တပည့်တော် ဖြစ် သည်နှင့်၊

⁵⁸ ပိလတ်မင်းထံသို့ဝင်၍ ယေရှု၏အလောင်းတော်ကို တောင်းလေ၏။ ပိလတ်မင်းသည် အလောင်း တော်ကို ပေးစေခြင်းငှါ အမိန့်တော်ရှိသော်၊
⁵⁹ ယောသပ်သည် အလောင်းတော်ကိုယူ၍ ဖြူစင်သောပိတ်ချောနှင့် ပတ်ရစ်ပြီးလျှင်၊
⁶⁰ ကျောက်၌ ထွင်းသောမိမိသင်္ချိုင်းတွင်းသစ်ထဲမှာ ထားလေ၏။ ကြီးစွာသော ကျောက်ကိုလည်း တွင်းဝ ၌ လှိမ့်ထားပြီးမှ သွား၏။
⁶¹ မာဂဒလမာရိနှင့် အခြားသောမာရိသည် ထိုအရပ်၌ သင်္ချိုင်းတော်ရှေ့မှာ ထိုင်လျက်နေရစ်ကြ၏။
⁶² အဘိတ်နေ့လွန်၍ နက်ဖြန်နေ့ရောက်လျှင်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးနှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် ပိလတ်မင်းထံ ၌ စုဝေး၍၊
⁶³ ထိုလှည့်ဖြားသောသူက၊ ငါသည် သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ ထမြောက်မည်ဟု မသေမှီပြောသည်ကို အကျွန်ုပ်တို့ မှတ်မိပါပြီ။
⁶⁴ ထိုကြောင့် သူ၏တပည့်တို့သည် ညအခါလာ၍ အလောင်းကိုခိုးယူပြီးလျှင်၊ သူသည် သေခြင်းမှ ထ မြောက်တော်မူပြီဟု လူအပေါင်းတို့အား ပြောဆိုကြသော်၊ ရှေ့အမှားထက် နောက်အမှားသာ၍ ကြီးမည်ဟု စိုး ရိမ်စရာ အကြောင်းရှိသည်ဖြစ်၍၊ သင်္ချိုင်းတွင်းကို သုံးရက်မြောက်အောင် လုံခြုံစွာစောင့်စိမ့်သောငှါ အမိန့် ရှိတော်မူပါဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
⁶⁵ ပိလတ်မင်းက၊ သင်တို့၌ လူစောင့်တတပ်ရှိ၏။ သွားကြ၊ တတ်နိုင်သမျှအတိုင်း လုံခြုံစွာစောင့်စေကြ ဟု ဆိုလေ၏။
⁶⁶ ထိုသူတို့သည် သွား၍ ကျောက်ကို တံဆိပ်ခတ်ပြီးလျှင် အစောင့်ထားလျက် သင်္ချိုင်းတွင်းတော်ကို လုံခြုံစွာ ပြုကြ၏။

၂၇:၅၇–၆၆။ ယေရှုကို သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းနှင့် သင်္ချိုင်းတွင် အစောင့်ထားခြင်း။ အရိမာသဲမြို့သား ယောသပ်အကြောင်း သိရှိရသမျှမှာ သူသည် ချမ်းသာသူဖြစ်ပြီး ယေရှု၏ တပည့်ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၇:၅၇)။ အခြားချမ်းသာသူများကဲ့သို့ ယောသပ်သည် မိမိနှင့် မိသားစုဝင်များအတွက် သင်္ဂြိုဟ်ရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ယေရုရှလင်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တွေ့ရသော ထုံးကျောက်ကို လှီးဖြတ်နိုင်သော သတ္တုကိရိယာများ ရှိခဲ့သည်။ ဣသရေလနှင့် ယုဒဘုရင်များခေတ်ကတည်းက မြို့ရိုးပြင်ပတွင် သင်္ချိုင်းများစွာ တူးဖော်ထားခဲ့ပြီး ယေရှုခေတ်တွင်လည်း ထိုဓလေ့ ဆက်လက်ရှိခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသော သင်္ချိုင်းအမျိုးအစားမှာ ကျောက်ကို ထုဆစ်ထားသည်၊ ဝင်ပေါက်ကို လှိမ့်ပိတ်နိုင်သော ကြီးမားသော ကျောက်ခဲပါရှိသည်။ အတွင်း၌ အလောင်းများ လှဲချနိုင်သော အုတ်ခံများစွာ ရှိသည်။ ယောသပ်က ယေရှု၏အလောင်းကို သန့်ရှင်းသော ပုဆိုးဖြင့် ထည့်ပတ်ပြီး ထိုသင်္ချိုင်းအတွင်း အုတ်ခံတစ်ခုပေါ်တွင် ထားရှိခဲ့သည်။

27:57–66. Burial of Jesus and Guards at the Tomb. Little is known about Joseph of Arimathea, except that he was wealthy and was a disciple of Jesus (Matt. 27:57). Like other wealthy individuals, Joseph had made provision for his own burial and those of other members of his family. There were metal tools capable of hewing into the limestone bedrock found around Jerusalem. Many tombs were constructed outside of the city walls, tombs dating back to the time of the kings of Israel and Judah, and the process continued in Jesus’s day. The type of tomb described here—hewed out of rock, with a large stone that could be rolled to close its entrance—was cut into the rock, and it had several ledges on which bodies could be laid. Joseph took the body of Jesus, wrapped it in clean linen, and placed it on one of the ledges in this tomb.

 

သင်္ချိုင်းတည်နေရာကို အတိအကျ သိရှိကြောင်း ခိုင်ခိုင်မာမာ တည်ထောင်ရန် မဿဲက ယောသပ်တစ်ဦးတည်းသာမက မာဂဒလမာရိနှင့် အခြားမာရိ (ယာကုပ်နှင့် ယောသပ်၏ မိခင်) တို့လည်း ယေရှုကို သင်္ဂြိုဟ်စဉ် ရှိနေခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (၂၇:၆၁ အပိုဒ် ၅၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ မဿဲ ၂၇:၆၂ သည် မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဖာရိရှဲများကို ၂၃:၂၉ နောက်ပိုင်း ပထမဆုံး ထပ်မံဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသေဆုံးရန် ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတွင် ဖာရိရှဲများ ပါဝင်ခြင်းမရှိခဲ့ကြောင်း (ယခင်က ယေရှုကို ဆန့်ကျင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ဥပမာ ၁၂:၁၄၊ ၂၂:၁၅) ဤအချက်က ညွှန်ပြပေမည်။ ဖာရိရှဲများနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများသည် ပြင်ဆင်ရက်၏ နောက်နေ့ (ဥပုသ်နေ့ကို ထူးဆန်းစွာ ဖော်ပြထားသည်) တွင် ပိလတ်ထံ လာရောက်ပြီး ယေရှု၏အလောင်း ခိုးယူခံရမည်ကို ကာကွယ်ရန် အစီအမံများ ပြုလုပ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ သူတို့အား စစ်သည်တပ်ဖွဲ့ကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီး အတူတကွ သင်္ချိုင်းကို လုံခြုံစေရန် လှိမ့်ကျောက်ခဲကို တံဆိပ်ခတ်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၆၃–၆၆)။

To establish definitively that the location of the tomb was known (regarding the location of the tomb, see in “Archaeology and the Bible,” p. 91), Matthew recounts that not only was Joseph present when Jesus was interred, but his actions were observed by Mary Magdalene and the other Mary—presumably Mary the mother of James and Joseph (27:61; cf. v. 56). Matthew 27:62 is in fact the first mention of the Pharisees in the Gospel of Matthew since Matthew 23:29, which may imply that the Pharisees had nothing to do with the plotting that eventually ended up with the death of Jesus, despite earlier attempts to act against Jesus (e.g., 12:14; 22:15). They came to Pilate on the day after the day of preparation (27:62, an unusual way of saying the Sabbath). The Pharisees and the high priests requested Pilate to take steps to ensure that Jesus’s body would not be stolen. They were given a guard of soldiers and together they went to make the tomb “safe” by sealing the rolling stone (vv. 63–66).