လုကာ ၁၇

1 တပည့်တော်တို့အား တဖန်မိန့်တော်မူသည်ကား၊ မှားယွင်းစရာအကြောင်းရှိရမည်။ သို့သော်လည်း မှားယွင်းစရာအကြောင်းကိုဖြစ်စေသောသူသည် အမင်္ဂလာရှိ၏။
² ဤသူငယ်တစုံတယောက်ကို မှားယွင်းစေသည်ထက်၊ လည်ပင်း၌ ကြိတ်ဆုံကျောက်ကို ဆွဲ၍ ပင်လယ် ၌ ချခြင်းကို ခံရလျှင် အနေသာ၍ကောင်း၏။
³ သင်တို့သည် ကိုယ်ကိုကိုယ် သတိပြုကြလော့။ သင်၏ ညီအစ်ကိုသည် သင့်ကိုပြစ်မှားလျှင် သူ့ကို ဆုံး မလော့။ သူသည် နောင်တရလျှင် သူ၏အပြစ်ကိုလွှတ်လော့။
⁴ တနေ့ခြင်းတွင် ခုနစ်ကြိမ်မြောက်အောင် သင့်ကိုပြစ်မှား၍၊ ခုနစ်ကြိမ်မြောက်အောင် သင့်ထံသို့ လှည့် ၍ နောင်တရပါ၏ဟုဆိုလျှင်၊ သူ၏အပြစ်ကို လွှတ်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၇:၁-၄။ ယေရှုသည် အပြစ်သို့ လှမ်းမမှားစေသော အတားအဆီးများအကြောင်း သတိပေးတော်မူသည်။ အလျင်က ဖာရိရှဲအပေါင်းတို့ကို ရည်မှတ်တော်မူသော စကားများဖြစ်သော်လည်း၊ ၁၇:၁ မှ ၁၈:၈ အထိ အဆိုများသည် တပည့်တော်များကို ရည်မှတ်တော်မူခြင်းများပါသည် (၁၇:၂၀-၂၁ ကိုမှတစ်ပါး)။ အပြစ်သို့ လှမ်းမမှားစေသော အတားအဆီး (အငြင်းပွားဖွယ်ရာ) များ ဖြစ်ပေါ်လာမည်မှာ မလွှဲမရှောင်သာ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ယုံကြည်သူများသည် ထိုအရာကို ဖြစ်ပေါ်စေသူမဖြစ်ရကြ (အဆို ၁၊ မဿဲ ၁၃:၄၁၊ ရောမ ၁၄:၁၃)။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် စာတန်၏အမှုကို ကူညီရာရောက်သည် (မဿဲ ၁၆:၂၃၊ ဗျာဒိတ် ၂:၁၄)။ ကြိတ်ဆုံသည် စပါးကြိတ်ရန်အသုံးပြုသော ကျောက်ဆုံဖြစ်၍ အလေးချိန်ရာချီ ပေါင်ချိန်ရသည်။ ထိုကျောက်ဆုံကို လည်ပင်းတွင် ချည်နှောင်၍ ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချခြင်းခံရလျှင် သေချာစွာ နစ်သေမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဤသေးငယ်သူတို့တစ်ဦးကို အပြစ်သို့ လှမ်းမမှားစေခြင်းသည် ကြီးစွာသော ပြစ်ဒဏ်ခံရမည်ထက် ပိုကောင်းသည်ဟု ဆိုတော်မူသည်။ “ဤသေးငယ်သူတို့” ဆိုသည်မှာ ယေရှုရှင်စုဆောင်းတော်မူသော “သိုးထိမ်းလေး” ကို ဆိုလိုသည် (လု ၁၇:၂၊ လု ၁၂:၃၂ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ “သင်တို့သည် မိမိကိုယ်ကို သတိပြုကြလော့” (တရားစွဲဆိုသူ) ဟူသော အမိန့်အတိုင်း လုံးဝ သတိထားရမည် (၁၇:၃၊ လု ၂၁:၃၄၊ တမန် ၅:၃၅၊ ၂၀:၂၈ တို့၌လည်းရှိသည်)။ ထိုသတိပေးချက်သည် အခြားသူကို ဆုံးမမှုတ်ယဉ်မီ ကိုယ်ကိုကိုယ် ဝိညာဉ်ရေးရာ၌ စစ်ဆေးရန် တိုက်တွန်းခြင်းဖြစ်သည် (မဿဲ ၇:၃-၅၊ ဂလာတိ ၆:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယုံကြည်သူ ညီအစ်ကိုတစ်ဦးသည် ငါတို့ကို အပြစ်ပြုလျှင် လက်စားချေခြင်းမဟုတ်၊ ကယ်တင်ခြင်းငှာ ဆုံးမရမည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၉:၁၇-၁၈)။ နောင်တရလျှင် ခွင့်လွှတ်ရမည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ဆက်ဆံရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည် (မဿဲ ၁၈:၁၅)။ ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန်ရည်ရွယ်၍ တစ်နေ့တွင် ခုနစ်ကြိမ်သာမက ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်ကြိမ် ခွင့်လွှတ်ရမည် (လု ၁၇:၄၊ မဿဲ ၁၈:၂၁-၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ငါတို့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ခံရသည်အတိုင်း ငါတို့သည်လည်း ခွင့်လွှတ်ရမည် (မဿဲ ၆:၁၂)။ ထိုသို့ဖြင့် ဒုစရိုက်ကို ကောင်းမှုဖြင့် အောင်မြင်ရကြမည် (ရောမ ၁၂:၁၉-၂၁)။

17:1–4. Jesus Warns of Offenses. While the preceding remarks were aimed at the Pharisees, the sayings from 17:1 to 18:8 are mostly directed to the disciples (except for 17:20–21). It is inevitable that skandala—a word variously translated as “offenses,” “stumbling blocks,” or “temptations to sin,” incitements to wrong action or belief—will come, but believers should not be the instigators (v. 1; Matt. 13:41; Rom. 14:13) as it advances Satan’s work (Matt. 16:23; Rev. 2:14). A millstone was used for grinding grain and weighed hundreds of pounds, so having one hung from a person’s neck while being thrown into the sea would mean certain drowning. Nevertheless, that would be preferable to the anticipated punishment for offending one of these little ones, referring to the “little flock” being gathered by Jesus (Luke 17:2; see also 12:32). The absolute admonition to prosechete—“take heed,” “be on your guard,” or “watch yourselves” (17:3; also in 21:34; Acts 5:35; 20:28)—urges a spiritual self-examination before correcting others (cf. Matt. 7:3–5; Gal. 6:1). When fellow believers sin against us, a rebuke, done in a redemptive way, rather than vengeance is necessary (Lev. 19:17–18). If they repent, they are to be forgiven. Then we have renewed fellowship with them (Matt. 18:15). The aim is to preserve the relationship, even if it is necessary to forgive not just seven times but seven times in a day (Luke 17:4; cf. Matt. 18:21–22). As we have been forgiven, we are to forgive (cf. Matt. 6:12) and thus overcome evil with good (Rom. 12:19–21).

 ⁵ တမန်တော်တို့က၊ အကျွန်ုပ်တို့ ယုံကြည်ခြင်းစိတ်ကို တိုးပွားစေတော်မူပါဟု သခင်ဘုရားကို တောင်း ပန်ကြလျှင်၊
⁶ သခင်ဘုရားက၊ သင်တို့သည် မုန်ညင်းစေ့ခန့်မျှလောက်သော ယုံကြည်ခြင်းရှိလျှင် ထိုသဖန်းပင်ကို၊ အချင်းအပင်၊ သင်သည် အမြစ်နှင့်တကွနှုတ်၍ ပင်လယ်၌စိုက်လျက်နေလော့ဟု ဆိုကြသော် သင်တို့ စကားကို နားထောင်လိမ့်မည်။
⁷ အစေအပါးသည် လယ်ထွန်သော်၎င်း၊ သိုး၊ နွားကျောင်းသော်၎င်း၊ လယ်ပြင်မှလာ၍ အိမ်သို့ဝင်သော အခါ၊ ထိုအစေအပါးကို၊ အသော့လာ၍ စားပွဲ၌ လျောင်းလော့ဟု သင်တို့တွင် အဘယ်သူပြောမည်နည်း။
⁸ ထိုအစေအပါးကို၊ ငါစားစရာဘို့ပြင်လော့။ ငါစားသောက်စဉ်တွင် ခါးကိုစည်း၍ ငါ့ကို လုပ်ကျွေး လော့။ ထိုနောက်မှ သင်သည် စားသောက်ရမည်ဟု ပြောမည်မဟုတ်လော။
⁹ ထိုအစေအပါးသည် သခင်စီရင်သည်အတိုင်း ပြုသောကြောင့်၊ သခင်၌ ကျေးဇူးတင်သလော။ ကျေးဇူး မတင်။
¹⁰ ထိုနည်းတူမှာ ထားတော်မူသမျှတို့ကို သင်တို့သည် ကျင့်ပြီးမှ၊ ငါတို့သည် သခင်၌ ကျေးဇူးပြုသော အစေအပါးဖြစ်သည်မဟုတ်။ ဝတ်ပြေရုံမျှသာရှိသည်ဟု ဝန်ခံကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၇:၅-၁၀ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် တာဝန်။ တပည့်တော်များ၏ တောင်းဆိုချက်ဖြစ်သော “ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို တိုးပွားစေပါ” (အခန်းငယ် ၅) သည် ခွင့်လွှတ်သော စိတ်နှလုံးသည် သူတို့လက်လှမ်းမမီနိုင်ဟု ထင်မြင်ကြသည်ကို ပြသသည်။ ယေရှုသည် ယုံကြည်ခြင်းမလုံလောက်ခြင်းကို “အနည်းငယ်သာ” ရှိသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့ဖူးသည် (၁၂:၂၈၊ မဿဲ ၈:၂၆၊ ၁၆:၈)။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ပိုမိုလိုအပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ယခုမူ ယုံကြည်ခြင်း၏ ပမာဏမဟုတ်ဘဲ အရည်အသွေးက အရေးကြီးကြောင်း နားလည်ရန် လိုအပ်ပြန်သည်။ မုန်ညင်းစေ့သည် အစေ့အနည်းဆုံးထဲမှ တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး၊ ထိုမျှလေးသော ယုံကြည်ခြင်းပင်လျှင် ဘုရားသခင်ကို အားကိုးခြင်းဖြင့် မဖြစ်နိုင်သောအရာများကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ ဘုရားသခင်အတွက် ဘာမျှ မဖြစ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ (လု ၁:၃၇၊ ၁၈:၂၇၊ မဿဲ ၁၉:၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

17:5–10. Faith and Duty. The request of the disciples, “Increase our faith” (v. 5), indicates that such a forgiving spirit seemed out of their reach. They had heard Jesus describe inadequate faith as “little” (12:28; Matt. 8:26; 16:8), which suggested that they needed more; now they needed to understand that what counts is the quality of one’s faith, not the amount. A mustard seed was among the smallest of seeds, and even faith that tiny could do otherwise impossible things by relying on God, for whom nothing is impossible (Luke 1:37; 18:27; cf. Matt. 19:26).

 

သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးကျွန်များသည် ဘုရားသခင်က သူတို့၏အမိန့်ကို လိုက်လျှောက်မည်ဟု မမျှော်လင့်ရပေ။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးကျွန်များသည် အချိန်တိုင်း ဘုရားသခင်၏ အမိန့်ကို လိုက်လျှောက်ရန် အသင့်ရှိနေရမည်။ ယေရှုသည် ဤအချက်ကို ရှင်းလင်းစေရန် ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦးကို ပုံဆောင်ချက်ပြောပြတော်မူသည်။ ကျွန် (ဒူးလို့စ်) ဆိုသည်မှာ အိမ်တွင်းကျွန်ဖြစ်ပြီး နာခံခြင်းသည် ရွေးချယ်စရာမရှိ၊ ချီးမွမ်းထိုက်သည်လည်း မဟုတ်ပေ။ ယေရှုသည် နည်းနည်းရယ်စရာကောင်းအောင် နားထောင်သူများကို သခင်ဖြစ်သည်ဟု ဟန်ဆောင်ခိုင်းပြီး၊ လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်နေသော ကျွန်ကို အိမ်ထဲခေါ်ပြီး စားစရာပြင်ဆင်ကာ စားပါဟု ဖိတ်မည်လောဟု မေးတော်မူသည် (လု ၁၇:၇)။ ဟုတ်မည်မဟုတ်။ သခင်၏ လိုအပ်ချက်ကို အမြဲဦးစားပေးရပြီး၊ သခင်စားသောက်ပြီးမှသာ ကျွန်သည် စားသောက်ခွင့်ရမည် (အပိုဒ် ၈)။ ကျွန်များသည် မိမိတို့ တာဝန်ကျေရုံသာ လုပ်ခဲ့သည်ဟု ယူဆရမည် (အပိုဒ် ၁၀)။ တာဝန်ရှိသည်ဖြစ်၍ ကျေးဇူးတင်ခံထိုက်သူ၊ အကျိုးရှိသော ကျွန်ဟု မိမိကိုယ်ကို မြင်ခွင့်မရှိ၊ နှိမ့်ချစွာ ဝန်ခံရမည်။ ထိုနည်းတူ ခရစ်ယာန်များ၏ ထာဝရသခင်အတွက် အမှုတိုင်သည် အကျိုးကုသိုလ်ရယူခွင့် လုံးဝမရှိ။ ပထမအနေဖြင့် ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်အကြွေးကြီးကို ပေးဆပ်ပြီးဖြစ်သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ပြုသောအမှုမှန်သမျှသည် ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ကျေးဇူးတော်နှင့် တန်ခိုးအားဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။ တတိယအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ ပြုသမျှသည် အပြစ်ဖြင့် ညစ်ညူးနေဆဲဖြစ်၍ ခရစ်တော်၏ အကျိုးကုသိုလ်နှင့် ဆုတောင်းပေးခြင်းကြောင့်သာ ဘုရားသခင်ထံ လက်ခံဖွယ်ဖြစ်သည် (ထွက် ၂၈:၃၈-၄၀၊ ဟေရှာ ၆၄:၆၊ ဧဖက် ၂:၈-၁၀၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၃၊ ၃:၉၊ ဟေဗြဲ ၇:၂၅၊ ၁၃:၁၅)။

However, God’s servants should not expect God to do their bidding. God’s servants must always be ready to do His bidding. Jesus told a parable to clarify this point. The servant (doulos) was a household slave whose obedience was not optional or in any way praiseworthy. Somewhat humorously, Jesus asked his hearers to pretend they were the master and asked whether they would call their servant in from working in the field, have food ready, and invite him to eat (Luke 17:7). Of course not. The master’s needs always came first, and only after he had eaten and drunk could the slave enjoy his meal (v. 8). Slaves should consider that they had only done their duty (v. 10), what they were obligated to do, and humbly acknowledge themselves as unprofitable and unworthy servants who deserved no thanks. Likewise, Christian service for the Lord can earn no merit whatsoever: first, because Jesus has already paid our incalculable debt of sin; second, because even works of faith are done through His grace and power; and third, because everything we do is tainted by sin and needs the merits and intercession of Christ to be acceptable to God (Ex. 28:38–40; Is. 64:6; Eph. 2:8–10; Phil. 2:13; 3:9; Heb. 7:25; 13:15).

¹¹ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ကြွတော်မူစဉ်၊ ရှမာရိပြည် နှင့်ဂါလိလဲပြည်စပ်ကြား၌ ရှောက်သွားတော်မူ၏။
¹² ရွာတရွာသို့ ဝင်တော်မူသည်တွင်၊ နူနာစွဲသော သူတကျိပ်တို့သည် ခရီးဦးကြိုပြု၍ အဝေးကရပ်လျက်၊
¹³ သခင်ယေရှု၊ အကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်မသနားတော်မူပါဟု ဟစ်ကြော်ကြ၏။
¹⁴ ယေရှုသည် မြင်တော်မူလျှင်၊ သင်တို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံသို့သွား၍ ကိုယ်ကိုပြကြလော့ဟု မိန့် တော်မူသည်အတိုင်း၊ သူတို့သည် သွားစဉ်တွင် သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။
¹⁵ ထိုသူတို့တွင် တယောက်သောသူသည် အနာရောဂါကင်းလွတ်သည်ကို သိမြင်လျှင်၊ ပြန်လာ၍ ကြီး သော အသံနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းလေ၏။
¹⁶ ခြေတော်ရင်း၌ ပြပ်ဝပ်၍ ကျေးဇူတော်ကြီးလှပါသည်ဟု ဝန်ခံလေ၏။ ထိုသူသည် ရှမာရိလူဖြစ် သတည်း။
¹⁷ ယေရှုကလည်း၊ တကျိပ်သောသူတို့သည် သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်ကြသည်မဟုတ်လော။ ကိုးယောက် သောသူတို့သည် အဘယ်မှာရှိကြသနည်း။
¹⁸ ဤတပါးအမျိုးသားကိုထား၍ ဘုရားသခင်၏ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းခြင်းငှါ ပြန်လာသောသူ တယောက် မျှ မရှိသလောဟု မေးတော်မူပြီးမှ၊
¹⁹ သင်ထ၍ သွားလော့။ သင်၏ယုံကြည်ခြင်းသည် သင်၏အနာကိုငြိမ်းစေပြီဟု ထိုသူအား မိန့်တော် မူ၏။ 

၁၇:၁၁-၁၉ ဆီးနှင်းရှိသူ ဆယ်ယောက် သန့်ရှင်းခြင်းခံရ။ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးလျှောက်လှမ်းနေဆဲအချိန်တွင် ယေရှုသည် ရှမာရိနှင့် ဂါလိလဲကြားမှ ဖြတ်သွားတော်မူသည်။ ဤဖြစ်ရပ်သည် လာဇရုကို ထမြောက်စေပြီးနောက် ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြောက်ဘက် အလှမ်းကီလိုမီတာ ၂၉ ခန့်ရှိ ဧဖရိမ်မြို့သို့ ဆုတ်ခွာသွားစဉ် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ယောဟန် ၁၁:၅၄)။ ရွာအစွန်တွင် ဆီးနှင်းရှိသူ ဆယ်ယောက်သည် မသန့်ရှင်းသဖြင့် ဝေးဝေးမှ ရပ်နေရ၍ (လု ၅:၁၂-၁၆ အပိုဒ်ကို ကြည့်ပါ) ယေရှုကို “ဆရာကြီး” ဟု ခေါ်ဆိုကြသည် (၁၇:၁၂-၁၃)။ ဤအမည်ကို လုကာခရစ်ဝင်တွင် တပည့်တော်များသာ သုံးဖူးသည် (၅:၅၊ ၉:၃၃၊ ၉:၄၉ စသည်)။ ယေရှုကို ကိုယ်တော်သည် အနာကုနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ ယေရှုသည် သူတို့၏ ဆီးနှင်းမှ သန့်ရှင်းလိုသော ဆန္ဒကို သိတော်မူ၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်များထံ သွားပြရန် မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၄)။ မောရှေ ပညတ်တွင် ဆီးနှင်းပျောက်ကင်းသူကို ယဇ်ပုရောဟိတ်က သန့်ရှင်းသည်ဟု ကြေညာပြီး သန့်ရှင်းရေးအခမ်းအနားကို ပြုရသည် (ဝတ်ပြုရား ၁၄:၁-၃၂)။ ယေရှု၏ အမိန့်သည် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အနာပျောက်မှ စောင့်မနေဘဲ ဆယ်ယောက်လုံး ချက်ချင်း ဗိမာန်တော်သို့ ထွက်သွားကြသည်။

17:11–19. Ten Lepers Cleansed. Still on the journey to Jerusalem, Jesus passed between Samaria and Galilee. This incident may have occurred just after the raising of Lazarus, when Jesus withdrew to the town of Ephraim (John 11:54), about eighteen miles (29 km) north of Jerusalem. On the outskirts of the town, ten lepers, who because of their unclean state had to stand far away (see commentary on Luke 5:12–16), addressed Jesus as “Master” (17:12–13). This title—elsewhere in Luke used only by the disciples (5:5; 9:24, 45; 9:33, 49)—together with the cry for Jesus to have compassion on them evidences the lepers’ faith in Jesus to heal them. Recognizing their desire to be cleansed of leprosy, Jesus tells them to show themselves to the priests (v. 14). Mosaic law specifies that a healed leper must be declared clean by the priest, who would then administer a cleansing ritual (Lev. 14:1–32). Jesus’s command tested their faith, and without waiting to be healed, all ten immediately headed to the temple.

 

ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံမှ သန့်ရှင်းသည်ဟု ကြေညာခံရပြီးနောက်၊ တစ်ယောက်တည်းသာ၊ ရှမာရိလူဖြစ်သူသာ ပြန်လာ၍ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကာ၊ မျက်နှာချင်းစပ်ကျသွားပြီး ယေရှုအား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည် (လု ၁၇:၁၅-၁၆)။ အခြားအခါများကဲ့သို့ (လု ၇:၉၊ မဿဲ ၈:၁၀-၁၃၊ ၁၅:၂၈) ယေရှုသည် ဆယ်ယောက်တွင် တုံ့ပြန်မှုအကောင်းဆုံးသူမှာ တပါးအမျိုးသားဖြစ်သည်ကို မေးခွန်းများဖြင့် အလေးပေးတော်မူသည် (၁၇:၁၈)။ ဤဇာတ်လမ်းသည် လူမျိုးနှင့် လူမျိုးစုသည် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် အတားအဆီးမဟုတ်ကြောင်း၊ ဘုရားနိုင်ငံအတွက် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသောသူများပင် အအတွင်းနီးဆုံးဖြစ်နိုင်ကြောင်း သတိပေးသည် (၁၀:၃၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုသည် မေးခွန်းများဖြင့် ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ ဘုရားနိုင်ငံ၏ ကောင်းချီးများကို တန်ဖိုးမထားမှုကို ရင်ဆိုင်စေပြီး ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော သာသနာပြုလုပ်ငန်း လိုအပ်ကြောင်း အရိပ်အမြွက်ပြသည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျန်းမာခြင်းအတွက် အဆုံးအဖြတ်ပေးကြောင်း အတည်ပြုတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ ဤနေရာတွင် အနာပျောက်ကင်းခြင်းသည် ယေရှုပေးသော ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း၏ ပုံဆောင်ချက်ဖြစ်သည် (လု ၇:၃၆-၅၀ ကို ကြည့်ပါ)။ “သွားလော့” ဟူသော အမိန့်တော် (၁၇:၁၄၊ ၁၉) သည် ယုံကြည်သူတိုင်းအား တပည့်ဖြစ်စေရန် အမိန့်ပေးခြင်းကို သတိတရစေသည် (မဿဲ ၂၈:၁၉)။ “ဘုရားသခင် ပြုတော်မူသမျှ” ကို ဝေမျှခြင်းဖြင့်ဖြစ်သည် (လု ၈:၃၉)။

After being pronounced clean by the priest, only one leper, a Samaritan, returned, praised God for the miracle, and with his face to the ground, expressed his gratitude to Jesus (Luke 17:15–16). As on other occasions (Luke 7:9; Matt. 8:10–13; 15:28), Jesus underlined by His rhetorical questions the significance of the fact that the one most responsive of the ten was a foreigner (Luke 17:18). The story reminds us that nationality or ethnicity is no impediment to the gospel and that sometimes those who seem unlikely candidates for the kingdom may indeed be the nearest (cf. 10:33). Through a series of insistent questions, Jesus confronted His disciples with the failure of those in Israel who did not appreciate the kingdom blessings being extended to them and hinted at the need for a wider mission. He also confirmed what was already implicit, that faith is decisive for being made well (v. 19)—physically and spiritually. Here again healing becomes a parable of the salvation (and restoration) that Jesus offers (see commentary on Luke 7:36–50). The command to go (17:14, 19) evokes the commission given to every believer to make disciples (Matt. 28:19) by sharing what “God has done” (Luke 8:39).

 ²⁰ ဖာရိရှဲတို့သည် လာ၍၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် အဘယ်ကာလမှ တည်ပါမည်နည်းဟု မေး လျှောက်ကြလျှင်၊ ယေရှုက၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် မျက်မြင်သောအရာ၌ မတည်။
²¹ ဤအရပ်၌ကြည့်ပါ။ ထိုအရပ်၌ ကြည့်ပါဟု ပြောစရာအခွင့်မရှိ။ အကြောင်းမူကား၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် သင်တို့၏အထဲ၌ရှိသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²² တဖန် တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သင်တို့သည် လူသား၏နေ့ရက်တရက်ကိုမျှ တွေ့ မြင်လို၍၊ မတွေ့မမြင်ရသောအချိန်ကာလ ရောက်လိမ့်မည်။
²³ ဤအရပ်၌ကြည့်ပါ။ ထိုအရပ်၌ကြည့်ပါဟု သင်တို့အားပြောဆိုသော်လည်း မလိုက်မသွားကြနှင့်။
²⁴ ကောင်းကင်တဘက်မှ ပြက်သောလျှပ်စစ်သည် ကောင်းကင်အနှံ့အပြား ထွန်းလင်းသကဲ့သို့၊ လူသား သည် မိမိနေ့ရက်၌ ဖြစ်တော်မူလတံ့။
²⁵ ထိုသို့မဖြစ်မှီ သူသည် များစွာသောဆင်းရဲဒုက္ခကို၎င်း၊ ယခုလူမျိုး၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို၎င်း ခံရမည်။
²⁶ နောဧလက်ထက်၌ဖြစ်သကဲ့သို့ လူသားလက်ထက်၌ ဖြစ်လိမ့်မည်။
²⁷ နောဧသည် သင်္ဘောထဲသို့ဝင်၍၊ ရေလွှမ်းမိုးခြင်းဖြစ်သဖြင့် လူခပ်သိမ်းတို့ကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းသည် နေ့တိုင်အောင် လူများတို့သည် စားသောက်လျက်၊ ထိမ်းမြားစုံဘက်လျက်နေကြ၏။
²⁸ ထိုနည်းတူ၊ လောတလက်ထက်၌ လူများတို့သည် စားသောက်ရောင်းဝယ်လျက်၊ စိုက်ပျိုးလျက်၊ အိမ် ဆောက်လျက်နေသကဲ့သို့၎င်း၊
²⁹ လောတသည် သောဒုံမြို့မှထွက်သောနေ့၌ ကောင်းကင်မှ ကန့်နှင့်ရောသောမီးမိုဃ်းရွာ၍ ထိုလူ အပေါင်းတို့ကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းသကဲ့သို့၎င်း၊
³⁰ လူသားပေါ်ထွန်းသောနေ့၌ ဖြစ်လိမ့်မည်။
³¹ ထိုနေ့ရက်၌ အိမ်မိုးပေါ်မှာရှိသောသူသည် မိမိ အိမ်ထဲမှာရှိသောဥစ္စာကို ယူခြင်းငှါ မဆင်းစေနှင့်။ ထိုအတူ၊ လယ်၌ရှိသောသူသည် နောက်သို့လှည့်၍ မပြန်လာစေနှင့်။
³² လောတ၏မယားကို အောက်မေ့ကြလော့။
³³ အကြင်သူသည် မိမိအသက်ကို ကယ်ဆယ်ခြင်းငှါရှာကြံ၏။ ထိုသူသည် အသက်ရှုံးလိမ့်မည်။ အကြင်သူသည် အသက်ရှုံး၏။ ထိုသူသည် မိမိအသက်ကို ကယ်ဆယ်လိမ့်မည်။
³⁴ ငါဆိုသည်ကား၊ ထိုနေ့ညဉ့်တွင် အိပ်ရာတခု၌ ရှိသောသူနှစ်ယောက်တို့တွင် တယောက်ကို သိမ်းယူ၍ တယောက်မူကား နေရစ်ရလတံ့။
³⁵ ကြိတ်ဆုံကြိတ်သောသူနှစ်ယောက်တို့တွင် တယောက်ကိုသိမ်းယူ၍ တယောက်မူကား နေရစ်ရလတံ့။
³⁶ လယ်၌ရှိသော သူနှစ်ယောက်တို့တွင် တယောက်ကို သိမ်းယူ၍ တယောက်မူကား နေရစ်ရလတံ့ဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊
³⁷ သခင်၊ အဘယ်အရပ်၌ ထိုသို့ဖြစ်ပမည်နည်းဟု မေးလျှောက်ကြသော်၊ အသေကောင်ရှိရာအရပ်၌ ရွှေ လင်းတတို့သည် စုဝေးကြလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

 

၁၇:၂၀-၃၇ ဘုရားနိုင်ငံ မည်သည့်အချိန်နှင့် မည်သို့ ရောက်လာမည်နည်း။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်သည် “နောင်တရခြင်းနှင့် အတူ နှစ်ခြင်းခံခြင်း” ကို ဟောပြောပြီး “ဘုရားနိုင်ငံ နီးလုနီးပြီ” ဟု ကြေညာခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ကျော်ကြာပြီဖြစ်သည် (၃:၃၊ မဿဲ ၃:၂)။ ဖာရိရှဲအချို့သည် ယေရှုသည် ဘုရားနိုင်ငံကို မကြာခင် တည်ထောင်မည်ဟု မြင်သာထင်သာမရှိသဖြင့်၊ ကိုယ်တော်၏ သာသနာတော် မအောင်မြင်ဟု ထင်ကာ ဘုရားနိုင်ငံ ဘယ်တော့ ရောက်လာမည်နည်းဟု မေးကြသည် (လု ၁၇:၂၀)။ ယေရှု၏ အဖြေကို လုကာသည် နှစ်ပိုင်းခွဲထားသည်။ ဖာရိရှဲများအတွက် တိုတိုနှင့် နည်းနည်းလျှို့ဝှက်ချက်ရှိသော အဖြေ၊ တပည့်တော်များအတွက် ပိုရှည်သော အဖြေဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲများအား ဘုရားနိုင်ငံ ရောက်လာခြင်းကို အပြင်မှ ကြည့်၍ မသိနိုင်ဟု ငြင်းပယ်တော်မူသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် တိကျသော နေရာတစ်ခုတွင် တည်ထောင်မည်လည်း မဟုတ်ပေ (အခန်းငယ် ၂၁)။

17:20–37. When and How the Kingdom Comes. More than three years had passed since John the Baptist began preaching a “baptism of repentance” (3:3) and announcing that “the kingdom of heaven” was near (Matt. 3:2). Some Pharisees, seeing no visible indication that Jesus would establish the kingdom anytime soon and perhaps implying failure regarding His mission, asked Him when the kingdom of God would come (Luke 17:20). Jesus’s answer is divided by Luke into two parts: a brief and somewhat cryptic answer to the Pharisees and a lengthier answer to His disciples. In reply to the Pharisees, Jesus denied that the coming of the kingdom was something that can be outwardly observed. Nor was it to be established in a particular location on earth that could be identified (v. 21).

 

“သင်တို့အထဲတွင် ရှိ၏” ဟူသော စကားစုကို အမျိုးမျိုး ဘာသာပြန်ဆိုကြသည်။ တချို့က “သင်တို့အတွင်း၌”၊ တချို့က “သင်တို့လယ်တွင်”၊ တချို့က “သင်တို့အကြား၌” ဟု ဘာသာပြန်သည်။ လုကာသည် “သင်တို့အကြား” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြရန် အချို့စကားလုံးများကို သုံးသည် (၁:၁၊ ၇:၁၆၊ ၉:၄၈ စသည်)။ ဂရိစကားလုံး entos သည် “အတွင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း ယေရှုသည် ဖာရိရှဲများ၏ အတွင်း၌ ဘုရားနိုင်ငံရှိသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ လုကာသည် “သင်တို့” ဟူသော စကားကို ယေဘုယျအနေဖြင့် သုံးတတ်သည် (၂:၁၁၊ ၆:၂၂ စသည်)။ ဖာရိရှဲများပင်လျှင် ဘုရားသခင်က အတွင်းမှ သန့်ရှင်းစေလျှင် နိုင်ငံသားဖြစ်နိုင်သည် (မဿဲ ၂၃:၂၆)။

The phrase entos hymōn estin has been translated and understood variously. Some render it as “within you,” others as “in your midst,” and others as “among you.” Luke uses certain words to convey the idea of something or someone being “among you” (en; 1:1, 42; 7:16, 28; 9:46, 48; etc.) or “in your midst” (mesos; 2:46; 4:35; 10:3; 21:21; 24:36). While it is true that the Greek word used here (entos) can mean “within” or “inside” (cf. Pss. 39:3; 103:1; 108:22, LXX), Jesus is not necessarily saying that the kingdom of God is within the Pharisees. Luke often uses “you” in a generic sense rather than to the specific people being addressed (Luke 2:11; 6:22; 9:48; 10:9; etc.). Even the Pharisees could become citizens of God’s kingdom if they would allow Him to make them clean within (Matt. 23:26 is the only other use of entos in the NT).

 

တပည့်တော်များအား မကြာမီ ဘုရားနိုင်ငံ ရောက်လာခြင်းကို လွမ်းဆွတ်စွာ မြင်လိုကြမည်၊ တချို့က ရောက်ပြီဟု တိကျသော အချိန်နှင့် နေရာကို ဆိုကြမည်ဟု ရှင်းပြတော်မူသည်။ သို့ရာတွင် ဘုရားနိုင်ငံသည် ဘုန်းတန်ခိုးနှင့် အပြင်မှ ရောက်လာသည့်အခါ မိုးကြိုးလက်သဖြင့် မိုးကောင်းကင်လွှမ်းခြုံသလို မြင်သာမည် (၁၇:၂၄)။ လူတိုင်း မြင်ရမည် (ကျမ်း ၁:၇)။ သို့ရာတွင် အရင်ဆုံး လက်ဝါးကပ်တိုင်ရှိရမည်။ ယေရှုသည် အပြစ်ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ခံရမည်၊ ပရောဖက်ပြုချက်များ ပြည့်စုံရမည် (၁၇:၂၅၊ ဟေရှာ ၅၃:၁၀)။ ဂရိစကား dei သည် ဘုရားသခင်၏ မဖြစ်မနေ ပြည့်စုံရမည့် အမိန့်ကို ဖော်ပြသည်။ ယေရှုကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် မောရှေ၏ စကား၊ ကိုယ်တိုင်မယုံကြည်သော မျိုးဆက်ဟု ပြည့်စုံသည် (တရားဟော ၃၂:၅၊ ၂၀)။ နောဧခေတ်နှင့် လောတ်ခေတ်တွင် ကယ်တင်ခြင်းခံရသူ နည်းပါးခဲ့သည် (၁၇:၂၆၊ ၂၈)။ သူတို့သည် စားသောက်၊ လက်ထပ်၊ ဈေးရောင်းဝယ် စသည်ဖြင့် ပျော်ပျော်နေကြပြီး ပျက်စီးခြင်းသတိပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။ စားသောက် လက်ထပ် ဈေးရောင်းဝယ်ခြင်းတွင် အပြစ်မရှိ၊ သို့ရာတွင် ဘုရားနိုင်ငံကို တိုးတက်စေရန်နှင့် ခရစ်တော် ပြန်ကြွလာခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အာရုံလွှဲသွားနိုင်သည် (၁၂:၃၃-၃၄၊ ၁၈:၂၂၊ ၁၂:၃၅-၄၀)။ လူသားရဲ့သားတော် ဗျာဒိတ်ပြသခြင်းခံရသောအခါ (၁၇:၃၀) ကောင်းကင်မှ တန်ခိုးနှင့် ဘုန်းကြီးစွာ ကြွလာမည် (၂၁:၂၇၊ ၁သက် ၄:၁၆)။ ကမ္ဘာသည် ရေလွှမ်းမိုးခံရသလို မီးဖြင့် လုံးဝပျက်စီးမည် (၂ပေ ၃:၆-၇)။

To the disciples, Jesus explained that soon they would longingly desire to see the coming kingdom, and people would even claim that it had arrived at a specific time and place. However, when the kingdom comes outwardly in glory, it will be as visible as lightning that covers the sky (Luke 17:24). Every eye will see Him (Rev. 1:7). But the cross comes first. Jesus had to suffer as an offering for sin in fulfillment of prophecy (Luke 17:25; cf. Is. 53:10). The Greek word dei is used to indicate that this is a divine imperative—God must fulfill His promise (see commentary on Luke 2:41–52). By rejecting Jesus, the prophetic testimony of Moses regarding a twisted and faithless generation (Deut. 32:5, 20) was fulfilled in those who would seek His death. Few were saved in the days of Noah and in the days of Lot (Luke 17:26, 28) because they were so absorbed with pleasures and business that they disregarded the warnings of coming destruction. There is nothing wrong with eating and drinking, marrying and giving in marriage, or buying and selling, but these activities can distract people from advancing God’s kingdom (12:33–34; 18:22) and preparing for Christ’s return (12:35–40). When the Son of Man is revealed (17:30), returning in the same way He ascended (Acts 1:11) and descending from heaven “with power and great glory” (Luke 21:27; cf. 1 Thess. 4:16), the world will be destroyed as fully by fire as it was by water (2 Pet. 3:6–7).

 

ဆိုဒုံမြို့သည် ဆိုးယုတ်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ပျက်စီးစေသော တရားစီရင်ခြင်း၏ ဥပမာဖြစ်သည် (တရားဟော ၂၉:၂၃-၂၆၊ ၂ပေ ၂:၆၊ ယုဒ ၇)။ သို့ရာတွင် ယေရှုနှင့် တမန်တော်များ၏ ဟောပြောချက်မှ ပိုမိုကြီးသော အလင်းကို ငြင်းပယ်သော ဣသရေလမြို့များသည် ပိုမိုကြီးလေးသော တရားစီရင်ခြင်းခံရမည် (မဿဲ ၁၀:၁၄-၁၅၊ ၁၁:၂၃-၂၄၊ လု ၁၀:၁၂၊ ၁၂:၄၇)။ ဆိုဒုံအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် ဆိုးသူများအပေါ် မည်သို့ပြုမည်ကို ပြသည်။ ကောင်းကင်မှ မီးနှင့် ကျောက်မီးကျောက်ခဲ ရွာသွန်းပြီး ပျက်စီးစေမည် (ကျမ်း ၁၄:၁၀၊ ၂၀:၉)။ လူသားရဲ့သားတော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာသောအခါ ဧဝံဂေလိတရားကို နာခံခြင်းမရှိသူများကို မီးလောင်ရာမီးထိုးဖြင့် ဗျာဒိတ်ပြမည် (၂သက် ၁:၇-၈၊ မဿဲ ၂၆:၆၄၊ ကျမ်း ၁:၇)။

Sodom is the proverbial example of wickedness and of God’s destructive judgment (Deut. 29:23–26; Is. 13:19; 2 Pet. 2:6; Jude 7), but the cities of Israel who rejected the greater light that came through the preaching of Jesus and the apostles will receive an even greater punishment in the judgment (Matt. 10:14–15; 11:23–24; see Luke 10:12; 12:47). God’s judgment on Sodom illustrates what He will do against the wicked—fire and brimstone will rain down from God out of heaven and destroy them (cf. Rev. 14:10; 20:9). The Son of Man will be revealed at His Second Advent in burning fire against those who do not obey the gospel of our Lord Jesus Christ (2 Thess. 1:7–8; cf. Matt. 26:64; Rev. 1:7).

 

ယေရှုသည် အိုလိဗ်တောင်ပေါ်ဟောခဲ့သော တရားနှင့် ဆင်တူစွာ ပြေးရန်နှင့် နောက်မှ မလှည့်ရန် ညွှန်ကြားထားသည် (၁၇:၃၁၊ ၂၁:၂၀-၂၂)။ ဤနေရာတွင် ကိုယ်တော် ပြန်ကြွလာမည့်အချိန် အနီးကာလကို ရည်ညွှန်းသည်။ လောတ်ခေတ်ကဲ့သို့ ကိုယ်ပစ္စည်းများကို မေ့ပြီး အသက်လု၍ ပြေးရမည် (က ၁၉:၁၇)။ “လောတ်၏ဇနီးကို အောက်မေ့လော့” (၁၇:၃၂) သည် ဤလောကပစ္စည်း သို့မဟုတ် မိသားစုကို ယေရှုထက် ပိုမချစ်ရန် သတိပေးချက်ဖြစ်သည် (က ၁၉:၂၄-၂၆)။ ကောင်းကင်အတွက် အသက်စွန့်သူတိုင်း အသက်ကို ထိန်းသိမ်းမည် (အပိုဒ် ၃၃၊ လု ၉:၂၄)။ ဤနှစ်မျိုးသော ရွေးချယ်မှုကို လူနှစ်ယောက်တွင် တစ်ယောက်သာ ကောင်းကင်သို့ ယူဆောင်ခံရခြင်းဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ ပြသသည် (၁၇:၃၄-၃၅၊ မဿဲ ၂၄:၃၁၊ ယောဟန် ၁၄:၃)။ အိပ်ရာတစ်ခုတွင် လူနှစ်ယောက် ရှိရာတွင် အမျိုးသားပုံစံကို သုံးထားသည်မှာ ယောက်ျား သို့မဟုတ် မိန်းမ ဘယ်သူကျန်ခဲ့သည်ကို မသတ်မှတ်ရန်ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၀:၃၆)။ သိမ်းငှက် (သို့မဟုတ် လင်းယုန်) စား၍ ကျန်ခဲ့သည်ဟု ပုံဖော်သည် (ကျမ်း ၁၉:၁၇-၁၈)။ ကြိတ်ခွေနှင့် အတူ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ရှိရာတွင်လည်း အတူတူပင်။ လူတိုင်း ကိုယ်ပိုင်ကယ်တင်ခြင်းအတွက် တာဝန်ရှိကြောင်း ပြသသည်။ ဤအခြေအနေအရ “သိမ်းယူခြင်း” (သို့မဟုတ် ထာဝရသခင်နှင့်အတူ ဖြစ်ရန် ဆွဲတင်ခြင်း) သည် လျှို့ဝှက်မဟုတ်ဘဲ လူတိုင်းမြင်ရမည် (၁သက် ၄:၁၆-၁၇၊ လု ၁၇:၂၄)။

Although Jesus will give similar instructions to flee and not turn back in the Olivet Discourse (Luke 17:31; cf. 21:20–22), here the focus is on the time just before His return. At that time, as in the time of Lot, Jesus’s followers must forget their possessions and flee for their lives (cf. Gen. 19:17). “Remember Lot’s wife” (Luke 17:32) is a succinct warning not to love earthly things or even close family members more than Jesus (see Gen. 19:24–26). Everyone who loses his life by living for heaven, rather than for this world, will preserve it (v. 33; cf. Luke 9:24). These two different destinies chosen are vividly illustrated by only one of two people being taken to heaven when Jesus comes (17:34–35; Matt. 24:31; John 14:3). The picture of two people in one bed uses a masculine form for both in order to leave indefinite whether the man or his wife are left behind (cf. Matt. 10:36) as food for the aetoi—rendered as “eagles” or “vultures” (see Rev. 19:17–18). This image, along with women grinding together (Luke 17:35), illustrates that everyone is responsible for their own salvation. The context indicates that this “rapture” or being “caught up” to be with the Lord at His coming (1 Thess. 4:16–17) is not secret but visible to all (Luke 17:24).

1 တပည့်တော်တို့အား တဖန်မိန့်တော်မူသည်ကား၊ မှားယွင်းစရာအကြောင်းရှိရမည်။ သို့သော်လည်း မှားယွင်းစရာအကြောင်းကိုဖြစ်စေသောသူသည် အမင်္ဂလာရှိ၏။
² ဤသူငယ်တစုံတယောက်ကို မှားယွင်းစေသည်ထက်၊ လည်ပင်း၌ ကြိတ်ဆုံကျောက်ကို ဆွဲ၍ ပင်လယ် ၌ ချခြင်းကို ခံရလျှင် အနေသာ၍ကောင်း၏။
³ သင်တို့သည် ကိုယ်ကိုကိုယ် သတိပြုကြလော့။ သင်၏ ညီအစ်ကိုသည် သင့်ကိုပြစ်မှားလျှင် သူ့ကို ဆုံး မလော့။ သူသည် နောင်တရလျှင် သူ၏အပြစ်ကိုလွှတ်လော့။
⁴ တနေ့ခြင်းတွင် ခုနစ်ကြိမ်မြောက်အောင် သင့်ကိုပြစ်မှား၍၊ ခုနစ်ကြိမ်မြောက်အောင် သင့်ထံသို့ လှည့် ၍ နောင်တရပါ၏ဟုဆိုလျှင်၊ သူ၏အပြစ်ကို လွှတ်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၇:၁-၄။ ယေရှုသည် အပြစ်သို့ လှမ်းမမှားစေသော အတားအဆီးများအကြောင်း သတိပေးတော်မူသည်။ အလျင်က ဖာရိရှဲအပေါင်းတို့ကို ရည်မှတ်တော်မူသော စကားများဖြစ်သော်လည်း၊ ၁၇:၁ မှ ၁၈:၈ အထိ အဆိုများသည် တပည့်တော်များကို ရည်မှတ်တော်မူခြင်းများပါသည် (၁၇:၂၀-၂၁ ကိုမှတစ်ပါး)။ အပြစ်သို့ လှမ်းမမှားစေသော အတားအဆီး (အငြင်းပွားဖွယ်ရာ) များ ဖြစ်ပေါ်လာမည်မှာ မလွှဲမရှောင်သာ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ယုံကြည်သူများသည် ထိုအရာကို ဖြစ်ပေါ်စေသူမဖြစ်ရကြ (အဆို ၁၊ မဿဲ ၁၃:၄၁၊ ရောမ ၁၄:၁၃)။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် စာတန်၏အမှုကို ကူညီရာရောက်သည် (မဿဲ ၁၆:၂၃၊ ဗျာဒိတ် ၂:၁၄)။ ကြိတ်ဆုံသည် စပါးကြိတ်ရန်အသုံးပြုသော ကျောက်ဆုံဖြစ်၍ အလေးချိန်ရာချီ ပေါင်ချိန်ရသည်။ ထိုကျောက်ဆုံကို လည်ပင်းတွင် ချည်နှောင်၍ ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချခြင်းခံရလျှင် သေချာစွာ နစ်သေမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဤသေးငယ်သူတို့တစ်ဦးကို အပြစ်သို့ လှမ်းမမှားစေခြင်းသည် ကြီးစွာသော ပြစ်ဒဏ်ခံရမည်ထက် ပိုကောင်းသည်ဟု ဆိုတော်မူသည်။ “ဤသေးငယ်သူတို့” ဆိုသည်မှာ ယေရှုရှင်စုဆောင်းတော်မူသော “သိုးထိမ်းလေး” ကို ဆိုလိုသည် (လု ၁၇:၂၊ လု ၁၂:၃၂ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ “သင်တို့သည် မိမိကိုယ်ကို သတိပြုကြလော့” (တရားစွဲဆိုသူ) ဟူသော အမိန့်အတိုင်း လုံးဝ သတိထားရမည် (၁၇:၃၊ လု ၂၁:၃၄၊ တမန် ၅:၃၅၊ ၂၀:၂၈ တို့၌လည်းရှိသည်)။ ထိုသတိပေးချက်သည် အခြားသူကို ဆုံးမမှုတ်ယဉ်မီ ကိုယ်ကိုကိုယ် ဝိညာဉ်ရေးရာ၌ စစ်ဆေးရန် တိုက်တွန်းခြင်းဖြစ်သည် (မဿဲ ၇:၃-၅၊ ဂလာတိ ၆:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယုံကြည်သူ ညီအစ်ကိုတစ်ဦးသည် ငါတို့ကို အပြစ်ပြုလျှင် လက်စားချေခြင်းမဟုတ်၊ ကယ်တင်ခြင်းငှာ ဆုံးမရမည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၉:၁၇-၁၈)။ နောင်တရလျှင် ခွင့်လွှတ်ရမည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ဆက်ဆံရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည် (မဿဲ ၁၈:၁၅)။ ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန်ရည်ရွယ်၍ တစ်နေ့တွင် ခုနစ်ကြိမ်သာမက ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်ကြိမ် ခွင့်လွှတ်ရမည် (လု ၁၇:၄၊ မဿဲ ၁၈:၂၁-၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ငါတို့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ခံရသည်အတိုင်း ငါတို့သည်လည်း ခွင့်လွှတ်ရမည် (မဿဲ ၆:၁၂)။ ထိုသို့ဖြင့် ဒုစရိုက်ကို ကောင်းမှုဖြင့် အောင်မြင်ရကြမည် (ရောမ ၁၂:၁၉-၂၁)။

17:1–4. Jesus Warns of Offenses. While the preceding remarks were aimed at the Pharisees, the sayings from 17:1 to 18:8 are mostly directed to the disciples (except for 17:20–21). It is inevitable that skandala—a word variously translated as “offenses,” “stumbling blocks,” or “temptations to sin,” incitements to wrong action or belief—will come, but believers should not be the instigators (v. 1; Matt. 13:41; Rom. 14:13) as it advances Satan’s work (Matt. 16:23; Rev. 2:14). A millstone was used for grinding grain and weighed hundreds of pounds, so having one hung from a person’s neck while being thrown into the sea would mean certain drowning. Nevertheless, that would be preferable to the anticipated punishment for offending one of these little ones, referring to the “little flock” being gathered by Jesus (Luke 17:2; see also 12:32). The absolute admonition to prosechete—“take heed,” “be on your guard,” or “watch yourselves” (17:3; also in 21:34; Acts 5:35; 20:28)—urges a spiritual self-examination before correcting others (cf. Matt. 7:3–5; Gal. 6:1). When fellow believers sin against us, a rebuke, done in a redemptive way, rather than vengeance is necessary (Lev. 19:17–18). If they repent, they are to be forgiven. Then we have renewed fellowship with them (Matt. 18:15). The aim is to preserve the relationship, even if it is necessary to forgive not just seven times but seven times in a day (Luke 17:4; cf. Matt. 18:21–22). As we have been forgiven, we are to forgive (cf. Matt. 6:12) and thus overcome evil with good (Rom. 12:19–21).

 ⁵ တမန်တော်တို့က၊ အကျွန်ုပ်တို့ ယုံကြည်ခြင်းစိတ်ကို တိုးပွားစေတော်မူပါဟု သခင်ဘုရားကို တောင်း ပန်ကြလျှင်၊
⁶ သခင်ဘုရားက၊ သင်တို့သည် မုန်ညင်းစေ့ခန့်မျှလောက်သော ယုံကြည်ခြင်းရှိလျှင် ထိုသဖန်းပင်ကို၊ အချင်းအပင်၊ သင်သည် အမြစ်နှင့်တကွနှုတ်၍ ပင်လယ်၌စိုက်လျက်နေလော့ဟု ဆိုကြသော် သင်တို့ စကားကို နားထောင်လိမ့်မည်။
⁷ အစေအပါးသည် လယ်ထွန်သော်၎င်း၊ သိုး၊ နွားကျောင်းသော်၎င်း၊ လယ်ပြင်မှလာ၍ အိမ်သို့ဝင်သော အခါ၊ ထိုအစေအပါးကို၊ အသော့လာ၍ စားပွဲ၌ လျောင်းလော့ဟု သင်တို့တွင် အဘယ်သူပြောမည်နည်း။
⁸ ထိုအစေအပါးကို၊ ငါစားစရာဘို့ပြင်လော့။ ငါစားသောက်စဉ်တွင် ခါးကိုစည်း၍ ငါ့ကို လုပ်ကျွေး လော့။ ထိုနောက်မှ သင်သည် စားသောက်ရမည်ဟု ပြောမည်မဟုတ်လော။
⁹ ထိုအစေအပါးသည် သခင်စီရင်သည်အတိုင်း ပြုသောကြောင့်၊ သခင်၌ ကျေးဇူးတင်သလော။ ကျေးဇူး မတင်။
¹⁰ ထိုနည်းတူမှာ ထားတော်မူသမျှတို့ကို သင်တို့သည် ကျင့်ပြီးမှ၊ ငါတို့သည် သခင်၌ ကျေးဇူးပြုသော အစေအပါးဖြစ်သည်မဟုတ်။ ဝတ်ပြေရုံမျှသာရှိသည်ဟု ဝန်ခံကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၇:၅-၁၀ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် တာဝန်။ တပည့်တော်များ၏ တောင်းဆိုချက်ဖြစ်သော “ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို တိုးပွားစေပါ” (အခန်းငယ် ၅) သည် ခွင့်လွှတ်သော စိတ်နှလုံးသည် သူတို့လက်လှမ်းမမီနိုင်ဟု ထင်မြင်ကြသည်ကို ပြသသည်။ ယေရှုသည် ယုံကြည်ခြင်းမလုံလောက်ခြင်းကို “အနည်းငယ်သာ” ရှိသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့ဖူးသည် (၁၂:၂၈၊ မဿဲ ၈:၂၆၊ ၁၆:၈)။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ပိုမိုလိုအပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ယခုမူ ယုံကြည်ခြင်း၏ ပမာဏမဟုတ်ဘဲ အရည်အသွေးက အရေးကြီးကြောင်း နားလည်ရန် လိုအပ်ပြန်သည်။ မုန်ညင်းစေ့သည် အစေ့အနည်းဆုံးထဲမှ တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး၊ ထိုမျှလေးသော ယုံကြည်ခြင်းပင်လျှင် ဘုရားသခင်ကို အားကိုးခြင်းဖြင့် မဖြစ်နိုင်သောအရာများကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ ဘုရားသခင်အတွက် ဘာမျှ မဖြစ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ (လု ၁:၃၇၊ ၁၈:၂၇၊ မဿဲ ၁၉:၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

17:5–10. Faith and Duty. The request of the disciples, “Increase our faith” (v. 5), indicates that such a forgiving spirit seemed out of their reach. They had heard Jesus describe inadequate faith as “little” (12:28; Matt. 8:26; 16:8), which suggested that they needed more; now they needed to understand that what counts is the quality of one’s faith, not the amount. A mustard seed was among the smallest of seeds, and even faith that tiny could do otherwise impossible things by relying on God, for whom nothing is impossible (Luke 1:37; 18:27; cf. Matt. 19:26).

 

သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးကျွန်များသည် ဘုရားသခင်က သူတို့၏အမိန့်ကို လိုက်လျှောက်မည်ဟု မမျှော်လင့်ရပေ။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးကျွန်များသည် အချိန်တိုင်း ဘုရားသခင်၏ အမိန့်ကို လိုက်လျှောက်ရန် အသင့်ရှိနေရမည်။ ယေရှုသည် ဤအချက်ကို ရှင်းလင်းစေရန် ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦးကို ပုံဆောင်ချက်ပြောပြတော်မူသည်။ ကျွန် (ဒူးလို့စ်) ဆိုသည်မှာ အိမ်တွင်းကျွန်ဖြစ်ပြီး နာခံခြင်းသည် ရွေးချယ်စရာမရှိ၊ ချီးမွမ်းထိုက်သည်လည်း မဟုတ်ပေ။ ယေရှုသည် နည်းနည်းရယ်စရာကောင်းအောင် နားထောင်သူများကို သခင်ဖြစ်သည်ဟု ဟန်ဆောင်ခိုင်းပြီး၊ လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်နေသော ကျွန်ကို အိမ်ထဲခေါ်ပြီး စားစရာပြင်ဆင်ကာ စားပါဟု ဖိတ်မည်လောဟု မေးတော်မူသည် (လု ၁၇:၇)။ ဟုတ်မည်မဟုတ်။ သခင်၏ လိုအပ်ချက်ကို အမြဲဦးစားပေးရပြီး၊ သခင်စားသောက်ပြီးမှသာ ကျွန်သည် စားသောက်ခွင့်ရမည် (အပိုဒ် ၈)။ ကျွန်များသည် မိမိတို့ တာဝန်ကျေရုံသာ လုပ်ခဲ့သည်ဟု ယူဆရမည် (အပိုဒ် ၁၀)။ တာဝန်ရှိသည်ဖြစ်၍ ကျေးဇူးတင်ခံထိုက်သူ၊ အကျိုးရှိသော ကျွန်ဟု မိမိကိုယ်ကို မြင်ခွင့်မရှိ၊ နှိမ့်ချစွာ ဝန်ခံရမည်။ ထိုနည်းတူ ခရစ်ယာန်များ၏ ထာဝရသခင်အတွက် အမှုတိုင်သည် အကျိုးကုသိုလ်ရယူခွင့် လုံးဝမရှိ။ ပထမအနေဖြင့် ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်အကြွေးကြီးကို ပေးဆပ်ပြီးဖြစ်သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ပြုသောအမှုမှန်သမျှသည် ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ကျေးဇူးတော်နှင့် တန်ခိုးအားဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။ တတိယအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ ပြုသမျှသည် အပြစ်ဖြင့် ညစ်ညူးနေဆဲဖြစ်၍ ခရစ်တော်၏ အကျိုးကုသိုလ်နှင့် ဆုတောင်းပေးခြင်းကြောင့်သာ ဘုရားသခင်ထံ လက်ခံဖွယ်ဖြစ်သည် (ထွက် ၂၈:၃၈-၄၀၊ ဟေရှာ ၆၄:၆၊ ဧဖက် ၂:၈-၁၀၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၃၊ ၃:၉၊ ဟေဗြဲ ၇:၂၅၊ ၁၃:၁၅)။

However, God’s servants should not expect God to do their bidding. God’s servants must always be ready to do His bidding. Jesus told a parable to clarify this point. The servant (doulos) was a household slave whose obedience was not optional or in any way praiseworthy. Somewhat humorously, Jesus asked his hearers to pretend they were the master and asked whether they would call their servant in from working in the field, have food ready, and invite him to eat (Luke 17:7). Of course not. The master’s needs always came first, and only after he had eaten and drunk could the slave enjoy his meal (v. 8). Slaves should consider that they had only done their duty (v. 10), what they were obligated to do, and humbly acknowledge themselves as unprofitable and unworthy servants who deserved no thanks. Likewise, Christian service for the Lord can earn no merit whatsoever: first, because Jesus has already paid our incalculable debt of sin; second, because even works of faith are done through His grace and power; and third, because everything we do is tainted by sin and needs the merits and intercession of Christ to be acceptable to God (Ex. 28:38–40; Is. 64:6; Eph. 2:8–10; Phil. 2:13; 3:9; Heb. 7:25; 13:15).

¹¹ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ကြွတော်မူစဉ်၊ ရှမာရိပြည် နှင့်ဂါလိလဲပြည်စပ်ကြား၌ ရှောက်သွားတော်မူ၏။
¹² ရွာတရွာသို့ ဝင်တော်မူသည်တွင်၊ နူနာစွဲသော သူတကျိပ်တို့သည် ခရီးဦးကြိုပြု၍ အဝေးကရပ်လျက်၊
¹³ သခင်ယေရှု၊ အကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်မသနားတော်မူပါဟု ဟစ်ကြော်ကြ၏။
¹⁴ ယေရှုသည် မြင်တော်မူလျှင်၊ သင်တို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံသို့သွား၍ ကိုယ်ကိုပြကြလော့ဟု မိန့် တော်မူသည်အတိုင်း၊ သူတို့သည် သွားစဉ်တွင် သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။
¹⁵ ထိုသူတို့တွင် တယောက်သောသူသည် အနာရောဂါကင်းလွတ်သည်ကို သိမြင်လျှင်၊ ပြန်လာ၍ ကြီး သော အသံနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းလေ၏။
¹⁶ ခြေတော်ရင်း၌ ပြပ်ဝပ်၍ ကျေးဇူတော်ကြီးလှပါသည်ဟု ဝန်ခံလေ၏။ ထိုသူသည် ရှမာရိလူဖြစ် သတည်း။
¹⁷ ယေရှုကလည်း၊ တကျိပ်သောသူတို့သည် သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်ကြသည်မဟုတ်လော။ ကိုးယောက် သောသူတို့သည် အဘယ်မှာရှိကြသနည်း။
¹⁸ ဤတပါးအမျိုးသားကိုထား၍ ဘုရားသခင်၏ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းခြင်းငှါ ပြန်လာသောသူ တယောက် မျှ မရှိသလောဟု မေးတော်မူပြီးမှ၊
¹⁹ သင်ထ၍ သွားလော့။ သင်၏ယုံကြည်ခြင်းသည် သင်၏အနာကိုငြိမ်းစေပြီဟု ထိုသူအား မိန့်တော် မူ၏။ 

၁၇:၁၁-၁၉ ဆီးနှင်းရှိသူ ဆယ်ယောက် သန့်ရှင်းခြင်းခံရ။ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးလျှောက်လှမ်းနေဆဲအချိန်တွင် ယေရှုသည် ရှမာရိနှင့် ဂါလိလဲကြားမှ ဖြတ်သွားတော်မူသည်။ ဤဖြစ်ရပ်သည် လာဇရုကို ထမြောက်စေပြီးနောက် ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြောက်ဘက် အလှမ်းကီလိုမီတာ ၂၉ ခန့်ရှိ ဧဖရိမ်မြို့သို့ ဆုတ်ခွာသွားစဉ် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ယောဟန် ၁၁:၅၄)။ ရွာအစွန်တွင် ဆီးနှင်းရှိသူ ဆယ်ယောက်သည် မသန့်ရှင်းသဖြင့် ဝေးဝေးမှ ရပ်နေရ၍ (လု ၅:၁၂-၁၆ အပိုဒ်ကို ကြည့်ပါ) ယေရှုကို “ဆရာကြီး” ဟု ခေါ်ဆိုကြသည် (၁၇:၁၂-၁၃)။ ဤအမည်ကို လုကာခရစ်ဝင်တွင် တပည့်တော်များသာ သုံးဖူးသည် (၅:၅၊ ၉:၃၃၊ ၉:၄၉ စသည်)။ ယေရှုကို ကိုယ်တော်သည် အနာကုနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ ယေရှုသည် သူတို့၏ ဆီးနှင်းမှ သန့်ရှင်းလိုသော ဆန္ဒကို သိတော်မူ၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်များထံ သွားပြရန် မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၄)။ မောရှေ ပညတ်တွင် ဆီးနှင်းပျောက်ကင်းသူကို ယဇ်ပုရောဟိတ်က သန့်ရှင်းသည်ဟု ကြေညာပြီး သန့်ရှင်းရေးအခမ်းအနားကို ပြုရသည် (ဝတ်ပြုရား ၁၄:၁-၃၂)။ ယေရှု၏ အမိန့်သည် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အနာပျောက်မှ စောင့်မနေဘဲ ဆယ်ယောက်လုံး ချက်ချင်း ဗိမာန်တော်သို့ ထွက်သွားကြသည်။

17:11–19. Ten Lepers Cleansed. Still on the journey to Jerusalem, Jesus passed between Samaria and Galilee. This incident may have occurred just after the raising of Lazarus, when Jesus withdrew to the town of Ephraim (John 11:54), about eighteen miles (29 km) north of Jerusalem. On the outskirts of the town, ten lepers, who because of their unclean state had to stand far away (see commentary on Luke 5:12–16), addressed Jesus as “Master” (17:12–13). This title—elsewhere in Luke used only by the disciples (5:5; 9:24, 45; 9:33, 49)—together with the cry for Jesus to have compassion on them evidences the lepers’ faith in Jesus to heal them. Recognizing their desire to be cleansed of leprosy, Jesus tells them to show themselves to the priests (v. 14). Mosaic law specifies that a healed leper must be declared clean by the priest, who would then administer a cleansing ritual (Lev. 14:1–32). Jesus’s command tested their faith, and without waiting to be healed, all ten immediately headed to the temple.

 

ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံမှ သန့်ရှင်းသည်ဟု ကြေညာခံရပြီးနောက်၊ တစ်ယောက်တည်းသာ၊ ရှမာရိလူဖြစ်သူသာ ပြန်လာ၍ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကာ၊ မျက်နှာချင်းစပ်ကျသွားပြီး ယေရှုအား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည် (လု ၁၇:၁၅-၁၆)။ အခြားအခါများကဲ့သို့ (လု ၇:၉၊ မဿဲ ၈:၁၀-၁၃၊ ၁၅:၂၈) ယေရှုသည် ဆယ်ယောက်တွင် တုံ့ပြန်မှုအကောင်းဆုံးသူမှာ တပါးအမျိုးသားဖြစ်သည်ကို မေးခွန်းများဖြင့် အလေးပေးတော်မူသည် (၁၇:၁၈)။ ဤဇာတ်လမ်းသည် လူမျိုးနှင့် လူမျိုးစုသည် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် အတားအဆီးမဟုတ်ကြောင်း၊ ဘုရားနိုင်ငံအတွက် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသောသူများပင် အအတွင်းနီးဆုံးဖြစ်နိုင်ကြောင်း သတိပေးသည် (၁၀:၃၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုသည် မေးခွန်းများဖြင့် ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ ဘုရားနိုင်ငံ၏ ကောင်းချီးများကို တန်ဖိုးမထားမှုကို ရင်ဆိုင်စေပြီး ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော သာသနာပြုလုပ်ငန်း လိုအပ်ကြောင်း အရိပ်အမြွက်ပြသည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျန်းမာခြင်းအတွက် အဆုံးအဖြတ်ပေးကြောင်း အတည်ပြုတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ ဤနေရာတွင် အနာပျောက်ကင်းခြင်းသည် ယေရှုပေးသော ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း၏ ပုံဆောင်ချက်ဖြစ်သည် (လု ၇:၃၆-၅၀ ကို ကြည့်ပါ)။ “သွားလော့” ဟူသော အမိန့်တော် (၁၇:၁၄၊ ၁၉) သည် ယုံကြည်သူတိုင်းအား တပည့်ဖြစ်စေရန် အမိန့်ပေးခြင်းကို သတိတရစေသည် (မဿဲ ၂၈:၁၉)။ “ဘုရားသခင် ပြုတော်မူသမျှ” ကို ဝေမျှခြင်းဖြင့်ဖြစ်သည် (လု ၈:၃၉)။

After being pronounced clean by the priest, only one leper, a Samaritan, returned, praised God for the miracle, and with his face to the ground, expressed his gratitude to Jesus (Luke 17:15–16). As on other occasions (Luke 7:9; Matt. 8:10–13; 15:28), Jesus underlined by His rhetorical questions the significance of the fact that the one most responsive of the ten was a foreigner (Luke 17:18). The story reminds us that nationality or ethnicity is no impediment to the gospel and that sometimes those who seem unlikely candidates for the kingdom may indeed be the nearest (cf. 10:33). Through a series of insistent questions, Jesus confronted His disciples with the failure of those in Israel who did not appreciate the kingdom blessings being extended to them and hinted at the need for a wider mission. He also confirmed what was already implicit, that faith is decisive for being made well (v. 19)—physically and spiritually. Here again healing becomes a parable of the salvation (and restoration) that Jesus offers (see commentary on Luke 7:36–50). The command to go (17:14, 19) evokes the commission given to every believer to make disciples (Matt. 28:19) by sharing what “God has done” (Luke 8:39).

 ²⁰ ဖာရိရှဲတို့သည် လာ၍၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် အဘယ်ကာလမှ တည်ပါမည်နည်းဟု မေး လျှောက်ကြလျှင်၊ ယေရှုက၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် မျက်မြင်သောအရာ၌ မတည်။
²¹ ဤအရပ်၌ကြည့်ပါ။ ထိုအရပ်၌ ကြည့်ပါဟု ပြောစရာအခွင့်မရှိ။ အကြောင်းမူကား၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် သင်တို့၏အထဲ၌ရှိသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²² တဖန် တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သင်တို့သည် လူသား၏နေ့ရက်တရက်ကိုမျှ တွေ့ မြင်လို၍၊ မတွေ့မမြင်ရသောအချိန်ကာလ ရောက်လိမ့်မည်။
²³ ဤအရပ်၌ကြည့်ပါ။ ထိုအရပ်၌ကြည့်ပါဟု သင်တို့အားပြောဆိုသော်လည်း မလိုက်မသွားကြနှင့်။
²⁴ ကောင်းကင်တဘက်မှ ပြက်သောလျှပ်စစ်သည် ကောင်းကင်အနှံ့အပြား ထွန်းလင်းသကဲ့သို့၊ လူသား သည် မိမိနေ့ရက်၌ ဖြစ်တော်မူလတံ့။
²⁵ ထိုသို့မဖြစ်မှီ သူသည် များစွာသောဆင်းရဲဒုက္ခကို၎င်း၊ ယခုလူမျိုး၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို၎င်း ခံရမည်။
²⁶ နောဧလက်ထက်၌ဖြစ်သကဲ့သို့ လူသားလက်ထက်၌ ဖြစ်လိမ့်မည်။
²⁷ နောဧသည် သင်္ဘောထဲသို့ဝင်၍၊ ရေလွှမ်းမိုးခြင်းဖြစ်သဖြင့် လူခပ်သိမ်းတို့ကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းသည် နေ့တိုင်အောင် လူများတို့သည် စားသောက်လျက်၊ ထိမ်းမြားစုံဘက်လျက်နေကြ၏။
²⁸ ထိုနည်းတူ၊ လောတလက်ထက်၌ လူများတို့သည် စားသောက်ရောင်းဝယ်လျက်၊ စိုက်ပျိုးလျက်၊ အိမ် ဆောက်လျက်နေသကဲ့သို့၎င်း၊
²⁹ လောတသည် သောဒုံမြို့မှထွက်သောနေ့၌ ကောင်းကင်မှ ကန့်နှင့်ရောသောမီးမိုဃ်းရွာ၍ ထိုလူ အပေါင်းတို့ကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းသကဲ့သို့၎င်း၊
³⁰ လူသားပေါ်ထွန်းသောနေ့၌ ဖြစ်လိမ့်မည်။
³¹ ထိုနေ့ရက်၌ အိမ်မိုးပေါ်မှာရှိသောသူသည် မိမိ အိမ်ထဲမှာရှိသောဥစ္စာကို ယူခြင်းငှါ မဆင်းစေနှင့်။ ထိုအတူ၊ လယ်၌ရှိသောသူသည် နောက်သို့လှည့်၍ မပြန်လာစေနှင့်။
³² လောတ၏မယားကို အောက်မေ့ကြလော့။
³³ အကြင်သူသည် မိမိအသက်ကို ကယ်ဆယ်ခြင်းငှါရှာကြံ၏။ ထိုသူသည် အသက်ရှုံးလိမ့်မည်။ အကြင်သူသည် အသက်ရှုံး၏။ ထိုသူသည် မိမိအသက်ကို ကယ်ဆယ်လိမ့်မည်။
³⁴ ငါဆိုသည်ကား၊ ထိုနေ့ညဉ့်တွင် အိပ်ရာတခု၌ ရှိသောသူနှစ်ယောက်တို့တွင် တယောက်ကို သိမ်းယူ၍ တယောက်မူကား နေရစ်ရလတံ့။
³⁵ ကြိတ်ဆုံကြိတ်သောသူနှစ်ယောက်တို့တွင် တယောက်ကိုသိမ်းယူ၍ တယောက်မူကား နေရစ်ရလတံ့။
³⁶ လယ်၌ရှိသော သူနှစ်ယောက်တို့တွင် တယောက်ကို သိမ်းယူ၍ တယောက်မူကား နေရစ်ရလတံ့ဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊
³⁷ သခင်၊ အဘယ်အရပ်၌ ထိုသို့ဖြစ်ပမည်နည်းဟု မေးလျှောက်ကြသော်၊ အသေကောင်ရှိရာအရပ်၌ ရွှေ လင်းတတို့သည် စုဝေးကြလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

 

၁၇:၂၀-၃၇ ဘုရားနိုင်ငံ မည်သည့်အချိန်နှင့် မည်သို့ ရောက်လာမည်နည်း။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်သည် “နောင်တရခြင်းနှင့် အတူ နှစ်ခြင်းခံခြင်း” ကို ဟောပြောပြီး “ဘုရားနိုင်ငံ နီးလုနီးပြီ” ဟု ကြေညာခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ကျော်ကြာပြီဖြစ်သည် (၃:၃၊ မဿဲ ၃:၂)။ ဖာရိရှဲအချို့သည် ယေရှုသည် ဘုရားနိုင်ငံကို မကြာခင် တည်ထောင်မည်ဟု မြင်သာထင်သာမရှိသဖြင့်၊ ကိုယ်တော်၏ သာသနာတော် မအောင်မြင်ဟု ထင်ကာ ဘုရားနိုင်ငံ ဘယ်တော့ ရောက်လာမည်နည်းဟု မေးကြသည် (လု ၁၇:၂၀)။ ယေရှု၏ အဖြေကို လုကာသည် နှစ်ပိုင်းခွဲထားသည်။ ဖာရိရှဲများအတွက် တိုတိုနှင့် နည်းနည်းလျှို့ဝှက်ချက်ရှိသော အဖြေ၊ တပည့်တော်များအတွက် ပိုရှည်သော အဖြေဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲများအား ဘုရားနိုင်ငံ ရောက်လာခြင်းကို အပြင်မှ ကြည့်၍ မသိနိုင်ဟု ငြင်းပယ်တော်မူသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် တိကျသော နေရာတစ်ခုတွင် တည်ထောင်မည်လည်း မဟုတ်ပေ (အခန်းငယ် ၂၁)။

17:20–37. When and How the Kingdom Comes. More than three years had passed since John the Baptist began preaching a “baptism of repentance” (3:3) and announcing that “the kingdom of heaven” was near (Matt. 3:2). Some Pharisees, seeing no visible indication that Jesus would establish the kingdom anytime soon and perhaps implying failure regarding His mission, asked Him when the kingdom of God would come (Luke 17:20). Jesus’s answer is divided by Luke into two parts: a brief and somewhat cryptic answer to the Pharisees and a lengthier answer to His disciples. In reply to the Pharisees, Jesus denied that the coming of the kingdom was something that can be outwardly observed. Nor was it to be established in a particular location on earth that could be identified (v. 21).

 

“သင်တို့အထဲတွင် ရှိ၏” ဟူသော စကားစုကို အမျိုးမျိုး ဘာသာပြန်ဆိုကြသည်။ တချို့က “သင်တို့အတွင်း၌”၊ တချို့က “သင်တို့လယ်တွင်”၊ တချို့က “သင်တို့အကြား၌” ဟု ဘာသာပြန်သည်။ လုကာသည် “သင်တို့အကြား” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြရန် အချို့စကားလုံးများကို သုံးသည် (၁:၁၊ ၇:၁၆၊ ၉:၄၈ စသည်)။ ဂရိစကားလုံး entos သည် “အတွင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း ယေရှုသည် ဖာရိရှဲများ၏ အတွင်း၌ ဘုရားနိုင်ငံရှိသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ လုကာသည် “သင်တို့” ဟူသော စကားကို ယေဘုယျအနေဖြင့် သုံးတတ်သည် (၂:၁၁၊ ၆:၂၂ စသည်)။ ဖာရိရှဲများပင်လျှင် ဘုရားသခင်က အတွင်းမှ သန့်ရှင်းစေလျှင် နိုင်ငံသားဖြစ်နိုင်သည် (မဿဲ ၂၃:၂၆)။

The phrase entos hymōn estin has been translated and understood variously. Some render it as “within you,” others as “in your midst,” and others as “among you.” Luke uses certain words to convey the idea of something or someone being “among you” (en; 1:1, 42; 7:16, 28; 9:46, 48; etc.) or “in your midst” (mesos; 2:46; 4:35; 10:3; 21:21; 24:36). While it is true that the Greek word used here (entos) can mean “within” or “inside” (cf. Pss. 39:3; 103:1; 108:22, LXX), Jesus is not necessarily saying that the kingdom of God is within the Pharisees. Luke often uses “you” in a generic sense rather than to the specific people being addressed (Luke 2:11; 6:22; 9:48; 10:9; etc.). Even the Pharisees could become citizens of God’s kingdom if they would allow Him to make them clean within (Matt. 23:26 is the only other use of entos in the NT).

 

တပည့်တော်များအား မကြာမီ ဘုရားနိုင်ငံ ရောက်လာခြင်းကို လွမ်းဆွတ်စွာ မြင်လိုကြမည်၊ တချို့က ရောက်ပြီဟု တိကျသော အချိန်နှင့် နေရာကို ဆိုကြမည်ဟု ရှင်းပြတော်မူသည်။ သို့ရာတွင် ဘုရားနိုင်ငံသည် ဘုန်းတန်ခိုးနှင့် အပြင်မှ ရောက်လာသည့်အခါ မိုးကြိုးလက်သဖြင့် မိုးကောင်းကင်လွှမ်းခြုံသလို မြင်သာမည် (၁၇:၂၄)။ လူတိုင်း မြင်ရမည် (ကျမ်း ၁:၇)။ သို့ရာတွင် အရင်ဆုံး လက်ဝါးကပ်တိုင်ရှိရမည်။ ယေရှုသည် အပြစ်ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ခံရမည်၊ ပရောဖက်ပြုချက်များ ပြည့်စုံရမည် (၁၇:၂၅၊ ဟေရှာ ၅၃:၁၀)။ ဂရိစကား dei သည် ဘုရားသခင်၏ မဖြစ်မနေ ပြည့်စုံရမည့် အမိန့်ကို ဖော်ပြသည်။ ယေရှုကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် မောရှေ၏ စကား၊ ကိုယ်တိုင်မယုံကြည်သော မျိုးဆက်ဟု ပြည့်စုံသည် (တရားဟော ၃၂:၅၊ ၂၀)။ နောဧခေတ်နှင့် လောတ်ခေတ်တွင် ကယ်တင်ခြင်းခံရသူ နည်းပါးခဲ့သည် (၁၇:၂၆၊ ၂၈)။ သူတို့သည် စားသောက်၊ လက်ထပ်၊ ဈေးရောင်းဝယ် စသည်ဖြင့် ပျော်ပျော်နေကြပြီး ပျက်စီးခြင်းသတိပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။ စားသောက် လက်ထပ် ဈေးရောင်းဝယ်ခြင်းတွင် အပြစ်မရှိ၊ သို့ရာတွင် ဘုရားနိုင်ငံကို တိုးတက်စေရန်နှင့် ခရစ်တော် ပြန်ကြွလာခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အာရုံလွှဲသွားနိုင်သည် (၁၂:၃၃-၃၄၊ ၁၈:၂၂၊ ၁၂:၃၅-၄၀)။ လူသားရဲ့သားတော် ဗျာဒိတ်ပြသခြင်းခံရသောအခါ (၁၇:၃၀) ကောင်းကင်မှ တန်ခိုးနှင့် ဘုန်းကြီးစွာ ကြွလာမည် (၂၁:၂၇၊ ၁သက် ၄:၁၆)။ ကမ္ဘာသည် ရေလွှမ်းမိုးခံရသလို မီးဖြင့် လုံးဝပျက်စီးမည် (၂ပေ ၃:၆-၇)။

To the disciples, Jesus explained that soon they would longingly desire to see the coming kingdom, and people would even claim that it had arrived at a specific time and place. However, when the kingdom comes outwardly in glory, it will be as visible as lightning that covers the sky (Luke 17:24). Every eye will see Him (Rev. 1:7). But the cross comes first. Jesus had to suffer as an offering for sin in fulfillment of prophecy (Luke 17:25; cf. Is. 53:10). The Greek word dei is used to indicate that this is a divine imperative—God must fulfill His promise (see commentary on Luke 2:41–52). By rejecting Jesus, the prophetic testimony of Moses regarding a twisted and faithless generation (Deut. 32:5, 20) was fulfilled in those who would seek His death. Few were saved in the days of Noah and in the days of Lot (Luke 17:26, 28) because they were so absorbed with pleasures and business that they disregarded the warnings of coming destruction. There is nothing wrong with eating and drinking, marrying and giving in marriage, or buying and selling, but these activities can distract people from advancing God’s kingdom (12:33–34; 18:22) and preparing for Christ’s return (12:35–40). When the Son of Man is revealed (17:30), returning in the same way He ascended (Acts 1:11) and descending from heaven “with power and great glory” (Luke 21:27; cf. 1 Thess. 4:16), the world will be destroyed as fully by fire as it was by water (2 Pet. 3:6–7).

 

ဆိုဒုံမြို့သည် ဆိုးယုတ်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ပျက်စီးစေသော တရားစီရင်ခြင်း၏ ဥပမာဖြစ်သည် (တရားဟော ၂၉:၂၃-၂၆၊ ၂ပေ ၂:၆၊ ယုဒ ၇)။ သို့ရာတွင် ယေရှုနှင့် တမန်တော်များ၏ ဟောပြောချက်မှ ပိုမိုကြီးသော အလင်းကို ငြင်းပယ်သော ဣသရေလမြို့များသည် ပိုမိုကြီးလေးသော တရားစီရင်ခြင်းခံရမည် (မဿဲ ၁၀:၁၄-၁၅၊ ၁၁:၂၃-၂၄၊ လု ၁၀:၁၂၊ ၁၂:၄၇)။ ဆိုဒုံအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် ဆိုးသူများအပေါ် မည်သို့ပြုမည်ကို ပြသည်။ ကောင်းကင်မှ မီးနှင့် ကျောက်မီးကျောက်ခဲ ရွာသွန်းပြီး ပျက်စီးစေမည် (ကျမ်း ၁၄:၁၀၊ ၂၀:၉)။ လူသားရဲ့သားတော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာသောအခါ ဧဝံဂေလိတရားကို နာခံခြင်းမရှိသူများကို မီးလောင်ရာမီးထိုးဖြင့် ဗျာဒိတ်ပြမည် (၂သက် ၁:၇-၈၊ မဿဲ ၂၆:၆၄၊ ကျမ်း ၁:၇)။

Sodom is the proverbial example of wickedness and of God’s destructive judgment (Deut. 29:23–26; Is. 13:19; 2 Pet. 2:6; Jude 7), but the cities of Israel who rejected the greater light that came through the preaching of Jesus and the apostles will receive an even greater punishment in the judgment (Matt. 10:14–15; 11:23–24; see Luke 10:12; 12:47). God’s judgment on Sodom illustrates what He will do against the wicked—fire and brimstone will rain down from God out of heaven and destroy them (cf. Rev. 14:10; 20:9). The Son of Man will be revealed at His Second Advent in burning fire against those who do not obey the gospel of our Lord Jesus Christ (2 Thess. 1:7–8; cf. Matt. 26:64; Rev. 1:7).

 

ယေရှုသည် အိုလိဗ်တောင်ပေါ်ဟောခဲ့သော တရားနှင့် ဆင်တူစွာ ပြေးရန်နှင့် နောက်မှ မလှည့်ရန် ညွှန်ကြားထားသည် (၁၇:၃၁၊ ၂၁:၂၀-၂၂)။ ဤနေရာတွင် ကိုယ်တော် ပြန်ကြွလာမည့်အချိန် အနီးကာလကို ရည်ညွှန်းသည်။ လောတ်ခေတ်ကဲ့သို့ ကိုယ်ပစ္စည်းများကို မေ့ပြီး အသက်လု၍ ပြေးရမည် (က ၁၉:၁၇)။ “လောတ်၏ဇနီးကို အောက်မေ့လော့” (၁၇:၃၂) သည် ဤလောကပစ္စည်း သို့မဟုတ် မိသားစုကို ယေရှုထက် ပိုမချစ်ရန် သတိပေးချက်ဖြစ်သည် (က ၁၉:၂၄-၂၆)။ ကောင်းကင်အတွက် အသက်စွန့်သူတိုင်း အသက်ကို ထိန်းသိမ်းမည် (အပိုဒ် ၃၃၊ လု ၉:၂၄)။ ဤနှစ်မျိုးသော ရွေးချယ်မှုကို လူနှစ်ယောက်တွင် တစ်ယောက်သာ ကောင်းကင်သို့ ယူဆောင်ခံရခြင်းဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ ပြသသည် (၁၇:၃၄-၃၅၊ မဿဲ ၂၄:၃၁၊ ယောဟန် ၁၄:၃)။ အိပ်ရာတစ်ခုတွင် လူနှစ်ယောက် ရှိရာတွင် အမျိုးသားပုံစံကို သုံးထားသည်မှာ ယောက်ျား သို့မဟုတ် မိန်းမ ဘယ်သူကျန်ခဲ့သည်ကို မသတ်မှတ်ရန်ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၀:၃၆)။ သိမ်းငှက် (သို့မဟုတ် လင်းယုန်) စား၍ ကျန်ခဲ့သည်ဟု ပုံဖော်သည် (ကျမ်း ၁၉:၁၇-၁၈)။ ကြိတ်ခွေနှင့် အတူ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ရှိရာတွင်လည်း အတူတူပင်။ လူတိုင်း ကိုယ်ပိုင်ကယ်တင်ခြင်းအတွက် တာဝန်ရှိကြောင်း ပြသသည်။ ဤအခြေအနေအရ “သိမ်းယူခြင်း” (သို့မဟုတ် ထာဝရသခင်နှင့်အတူ ဖြစ်ရန် ဆွဲတင်ခြင်း) သည် လျှို့ဝှက်မဟုတ်ဘဲ လူတိုင်းမြင်ရမည် (၁သက် ၄:၁၆-၁၇၊ လု ၁၇:၂၄)။

Although Jesus will give similar instructions to flee and not turn back in the Olivet Discourse (Luke 17:31; cf. 21:20–22), here the focus is on the time just before His return. At that time, as in the time of Lot, Jesus’s followers must forget their possessions and flee for their lives (cf. Gen. 19:17). “Remember Lot’s wife” (Luke 17:32) is a succinct warning not to love earthly things or even close family members more than Jesus (see Gen. 19:24–26). Everyone who loses his life by living for heaven, rather than for this world, will preserve it (v. 33; cf. Luke 9:24). These two different destinies chosen are vividly illustrated by only one of two people being taken to heaven when Jesus comes (17:34–35; Matt. 24:31; John 14:3). The picture of two people in one bed uses a masculine form for both in order to leave indefinite whether the man or his wife are left behind (cf. Matt. 10:36) as food for the aetoi—rendered as “eagles” or “vultures” (see Rev. 19:17–18). This image, along with women grinding together (Luke 17:35), illustrates that everyone is responsible for their own salvation. The context indicates that this “rapture” or being “caught up” to be with the Lord at His coming (1 Thess. 4:16–17) is not secret but visible to all (Luke 17:24).

1 တပည့်တော်တို့အား တဖန်မိန့်တော်မူသည်ကား၊ မှားယွင်းစရာအကြောင်းရှိရမည်။ သို့သော်လည်း မှားယွင်းစရာအကြောင်းကိုဖြစ်စေသောသူသည် အမင်္ဂလာရှိ၏။
² ဤသူငယ်တစုံတယောက်ကို မှားယွင်းစေသည်ထက်၊ လည်ပင်း၌ ကြိတ်ဆုံကျောက်ကို ဆွဲ၍ ပင်လယ် ၌ ချခြင်းကို ခံရလျှင် အနေသာ၍ကောင်း၏။
³ သင်တို့သည် ကိုယ်ကိုကိုယ် သတိပြုကြလော့။ သင်၏ ညီအစ်ကိုသည် သင့်ကိုပြစ်မှားလျှင် သူ့ကို ဆုံး မလော့။ သူသည် နောင်တရလျှင် သူ၏အပြစ်ကိုလွှတ်လော့။
⁴ တနေ့ခြင်းတွင် ခုနစ်ကြိမ်မြောက်အောင် သင့်ကိုပြစ်မှား၍၊ ခုနစ်ကြိမ်မြောက်အောင် သင့်ထံသို့ လှည့် ၍ နောင်တရပါ၏ဟုဆိုလျှင်၊ သူ၏အပြစ်ကို လွှတ်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၇:၁-၄။ ယေရှုသည် အပြစ်သို့ လှမ်းမမှားစေသော အတားအဆီးများအကြောင်း သတိပေးတော်မူသည်။ အလျင်က ဖာရိရှဲအပေါင်းတို့ကို ရည်မှတ်တော်မူသော စကားများဖြစ်သော်လည်း၊ ၁၇:၁ မှ ၁၈:၈ အထိ အဆိုများသည် တပည့်တော်များကို ရည်မှတ်တော်မူခြင်းများပါသည် (၁၇:၂၀-၂၁ ကိုမှတစ်ပါး)။ အပြစ်သို့ လှမ်းမမှားစေသော အတားအဆီး (အငြင်းပွားဖွယ်ရာ) များ ဖြစ်ပေါ်လာမည်မှာ မလွှဲမရှောင်သာ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ယုံကြည်သူများသည် ထိုအရာကို ဖြစ်ပေါ်စေသူမဖြစ်ရကြ (အဆို ၁၊ မဿဲ ၁၃:၄၁၊ ရောမ ၁၄:၁၃)။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် စာတန်၏အမှုကို ကူညီရာရောက်သည် (မဿဲ ၁၆:၂၃၊ ဗျာဒိတ် ၂:၁၄)။ ကြိတ်ဆုံသည် စပါးကြိတ်ရန်အသုံးပြုသော ကျောက်ဆုံဖြစ်၍ အလေးချိန်ရာချီ ပေါင်ချိန်ရသည်။ ထိုကျောက်ဆုံကို လည်ပင်းတွင် ချည်နှောင်၍ ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချခြင်းခံရလျှင် သေချာစွာ နစ်သေမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဤသေးငယ်သူတို့တစ်ဦးကို အပြစ်သို့ လှမ်းမမှားစေခြင်းသည် ကြီးစွာသော ပြစ်ဒဏ်ခံရမည်ထက် ပိုကောင်းသည်ဟု ဆိုတော်မူသည်။ “ဤသေးငယ်သူတို့” ဆိုသည်မှာ ယေရှုရှင်စုဆောင်းတော်မူသော “သိုးထိမ်းလေး” ကို ဆိုလိုသည် (လု ၁၇:၂၊ လု ၁၂:၃၂ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ “သင်တို့သည် မိမိကိုယ်ကို သတိပြုကြလော့” (တရားစွဲဆိုသူ) ဟူသော အမိန့်အတိုင်း လုံးဝ သတိထားရမည် (၁၇:၃၊ လု ၂၁:၃၄၊ တမန် ၅:၃၅၊ ၂၀:၂၈ တို့၌လည်းရှိသည်)။ ထိုသတိပေးချက်သည် အခြားသူကို ဆုံးမမှုတ်ယဉ်မီ ကိုယ်ကိုကိုယ် ဝိညာဉ်ရေးရာ၌ စစ်ဆေးရန် တိုက်တွန်းခြင်းဖြစ်သည် (မဿဲ ၇:၃-၅၊ ဂလာတိ ၆:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယုံကြည်သူ ညီအစ်ကိုတစ်ဦးသည် ငါတို့ကို အပြစ်ပြုလျှင် လက်စားချေခြင်းမဟုတ်၊ ကယ်တင်ခြင်းငှာ ဆုံးမရမည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၉:၁၇-၁၈)။ နောင်တရလျှင် ခွင့်လွှတ်ရမည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ဆက်ဆံရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည် (မဿဲ ၁၈:၁၅)။ ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန်ရည်ရွယ်၍ တစ်နေ့တွင် ခုနစ်ကြိမ်သာမက ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်ကြိမ် ခွင့်လွှတ်ရမည် (လု ၁၇:၄၊ မဿဲ ၁၈:၂၁-၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ငါတို့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ခံရသည်အတိုင်း ငါတို့သည်လည်း ခွင့်လွှတ်ရမည် (မဿဲ ၆:၁၂)။ ထိုသို့ဖြင့် ဒုစရိုက်ကို ကောင်းမှုဖြင့် အောင်မြင်ရကြမည် (ရောမ ၁၂:၁၉-၂၁)။

17:1–4. Jesus Warns of Offenses. While the preceding remarks were aimed at the Pharisees, the sayings from 17:1 to 18:8 are mostly directed to the disciples (except for 17:20–21). It is inevitable that skandala—a word variously translated as “offenses,” “stumbling blocks,” or “temptations to sin,” incitements to wrong action or belief—will come, but believers should not be the instigators (v. 1; Matt. 13:41; Rom. 14:13) as it advances Satan’s work (Matt. 16:23; Rev. 2:14). A millstone was used for grinding grain and weighed hundreds of pounds, so having one hung from a person’s neck while being thrown into the sea would mean certain drowning. Nevertheless, that would be preferable to the anticipated punishment for offending one of these little ones, referring to the “little flock” being gathered by Jesus (Luke 17:2; see also 12:32). The absolute admonition to prosechete—“take heed,” “be on your guard,” or “watch yourselves” (17:3; also in 21:34; Acts 5:35; 20:28)—urges a spiritual self-examination before correcting others (cf. Matt. 7:3–5; Gal. 6:1). When fellow believers sin against us, a rebuke, done in a redemptive way, rather than vengeance is necessary (Lev. 19:17–18). If they repent, they are to be forgiven. Then we have renewed fellowship with them (Matt. 18:15). The aim is to preserve the relationship, even if it is necessary to forgive not just seven times but seven times in a day (Luke 17:4; cf. Matt. 18:21–22). As we have been forgiven, we are to forgive (cf. Matt. 6:12) and thus overcome evil with good (Rom. 12:19–21).

 ⁵ တမန်တော်တို့က၊ အကျွန်ုပ်တို့ ယုံကြည်ခြင်းစိတ်ကို တိုးပွားစေတော်မူပါဟု သခင်ဘုရားကို တောင်း ပန်ကြလျှင်၊
⁶ သခင်ဘုရားက၊ သင်တို့သည် မုန်ညင်းစေ့ခန့်မျှလောက်သော ယုံကြည်ခြင်းရှိလျှင် ထိုသဖန်းပင်ကို၊ အချင်းအပင်၊ သင်သည် အမြစ်နှင့်တကွနှုတ်၍ ပင်လယ်၌စိုက်လျက်နေလော့ဟု ဆိုကြသော် သင်တို့ စကားကို နားထောင်လိမ့်မည်။
⁷ အစေအပါးသည် လယ်ထွန်သော်၎င်း၊ သိုး၊ နွားကျောင်းသော်၎င်း၊ လယ်ပြင်မှလာ၍ အိမ်သို့ဝင်သော အခါ၊ ထိုအစေအပါးကို၊ အသော့လာ၍ စားပွဲ၌ လျောင်းလော့ဟု သင်တို့တွင် အဘယ်သူပြောမည်နည်း။
⁸ ထိုအစေအပါးကို၊ ငါစားစရာဘို့ပြင်လော့။ ငါစားသောက်စဉ်တွင် ခါးကိုစည်း၍ ငါ့ကို လုပ်ကျွေး လော့။ ထိုနောက်မှ သင်သည် စားသောက်ရမည်ဟု ပြောမည်မဟုတ်လော။
⁹ ထိုအစေအပါးသည် သခင်စီရင်သည်အတိုင်း ပြုသောကြောင့်၊ သခင်၌ ကျေးဇူးတင်သလော။ ကျေးဇူး မတင်။
¹⁰ ထိုနည်းတူမှာ ထားတော်မူသမျှတို့ကို သင်တို့သည် ကျင့်ပြီးမှ၊ ငါတို့သည် သခင်၌ ကျေးဇူးပြုသော အစေအပါးဖြစ်သည်မဟုတ်။ ဝတ်ပြေရုံမျှသာရှိသည်ဟု ဝန်ခံကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၇:၅-၁၀ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် တာဝန်။ တပည့်တော်များ၏ တောင်းဆိုချက်ဖြစ်သော “ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို တိုးပွားစေပါ” (အခန်းငယ် ၅) သည် ခွင့်လွှတ်သော စိတ်နှလုံးသည် သူတို့လက်လှမ်းမမီနိုင်ဟု ထင်မြင်ကြသည်ကို ပြသသည်။ ယေရှုသည် ယုံကြည်ခြင်းမလုံလောက်ခြင်းကို “အနည်းငယ်သာ” ရှိသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့ဖူးသည် (၁၂:၂၈၊ မဿဲ ၈:၂၆၊ ၁၆:၈)။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ပိုမိုလိုအပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ယခုမူ ယုံကြည်ခြင်း၏ ပမာဏမဟုတ်ဘဲ အရည်အသွေးက အရေးကြီးကြောင်း နားလည်ရန် လိုအပ်ပြန်သည်။ မုန်ညင်းစေ့သည် အစေ့အနည်းဆုံးထဲမှ တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး၊ ထိုမျှလေးသော ယုံကြည်ခြင်းပင်လျှင် ဘုရားသခင်ကို အားကိုးခြင်းဖြင့် မဖြစ်နိုင်သောအရာများကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ ဘုရားသခင်အတွက် ဘာမျှ မဖြစ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ (လု ၁:၃၇၊ ၁၈:၂၇၊ မဿဲ ၁၉:၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

17:5–10. Faith and Duty. The request of the disciples, “Increase our faith” (v. 5), indicates that such a forgiving spirit seemed out of their reach. They had heard Jesus describe inadequate faith as “little” (12:28; Matt. 8:26; 16:8), which suggested that they needed more; now they needed to understand that what counts is the quality of one’s faith, not the amount. A mustard seed was among the smallest of seeds, and even faith that tiny could do otherwise impossible things by relying on God, for whom nothing is impossible (Luke 1:37; 18:27; cf. Matt. 19:26).

 

သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးကျွန်များသည် ဘုရားသခင်က သူတို့၏အမိန့်ကို လိုက်လျှောက်မည်ဟု မမျှော်လင့်ရပေ။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးကျွန်များသည် အချိန်တိုင်း ဘုရားသခင်၏ အမိန့်ကို လိုက်လျှောက်ရန် အသင့်ရှိနေရမည်။ ယေရှုသည် ဤအချက်ကို ရှင်းလင်းစေရန် ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦးကို ပုံဆောင်ချက်ပြောပြတော်မူသည်။ ကျွန် (ဒူးလို့စ်) ဆိုသည်မှာ အိမ်တွင်းကျွန်ဖြစ်ပြီး နာခံခြင်းသည် ရွေးချယ်စရာမရှိ၊ ချီးမွမ်းထိုက်သည်လည်း မဟုတ်ပေ။ ယေရှုသည် နည်းနည်းရယ်စရာကောင်းအောင် နားထောင်သူများကို သခင်ဖြစ်သည်ဟု ဟန်ဆောင်ခိုင်းပြီး၊ လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်နေသော ကျွန်ကို အိမ်ထဲခေါ်ပြီး စားစရာပြင်ဆင်ကာ စားပါဟု ဖိတ်မည်လောဟု မေးတော်မူသည် (လု ၁၇:၇)။ ဟုတ်မည်မဟုတ်။ သခင်၏ လိုအပ်ချက်ကို အမြဲဦးစားပေးရပြီး၊ သခင်စားသောက်ပြီးမှသာ ကျွန်သည် စားသောက်ခွင့်ရမည် (အပိုဒ် ၈)။ ကျွန်များသည် မိမိတို့ တာဝန်ကျေရုံသာ လုပ်ခဲ့သည်ဟု ယူဆရမည် (အပိုဒ် ၁၀)။ တာဝန်ရှိသည်ဖြစ်၍ ကျေးဇူးတင်ခံထိုက်သူ၊ အကျိုးရှိသော ကျွန်ဟု မိမိကိုယ်ကို မြင်ခွင့်မရှိ၊ နှိမ့်ချစွာ ဝန်ခံရမည်။ ထိုနည်းတူ ခရစ်ယာန်များ၏ ထာဝရသခင်အတွက် အမှုတိုင်သည် အကျိုးကုသိုလ်ရယူခွင့် လုံးဝမရှိ။ ပထမအနေဖြင့် ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်အကြွေးကြီးကို ပေးဆပ်ပြီးဖြစ်သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ပြုသောအမှုမှန်သမျှသည် ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ကျေးဇူးတော်နှင့် တန်ခိုးအားဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။ တတိယအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ ပြုသမျှသည် အပြစ်ဖြင့် ညစ်ညူးနေဆဲဖြစ်၍ ခရစ်တော်၏ အကျိုးကုသိုလ်နှင့် ဆုတောင်းပေးခြင်းကြောင့်သာ ဘုရားသခင်ထံ လက်ခံဖွယ်ဖြစ်သည် (ထွက် ၂၈:၃၈-၄၀၊ ဟေရှာ ၆၄:၆၊ ဧဖက် ၂:၈-၁၀၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၃၊ ၃:၉၊ ဟေဗြဲ ၇:၂၅၊ ၁၃:၁၅)။

However, God’s servants should not expect God to do their bidding. God’s servants must always be ready to do His bidding. Jesus told a parable to clarify this point. The servant (doulos) was a household slave whose obedience was not optional or in any way praiseworthy. Somewhat humorously, Jesus asked his hearers to pretend they were the master and asked whether they would call their servant in from working in the field, have food ready, and invite him to eat (Luke 17:7). Of course not. The master’s needs always came first, and only after he had eaten and drunk could the slave enjoy his meal (v. 8). Slaves should consider that they had only done their duty (v. 10), what they were obligated to do, and humbly acknowledge themselves as unprofitable and unworthy servants who deserved no thanks. Likewise, Christian service for the Lord can earn no merit whatsoever: first, because Jesus has already paid our incalculable debt of sin; second, because even works of faith are done through His grace and power; and third, because everything we do is tainted by sin and needs the merits and intercession of Christ to be acceptable to God (Ex. 28:38–40; Is. 64:6; Eph. 2:8–10; Phil. 2:13; 3:9; Heb. 7:25; 13:15).

¹¹ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ကြွတော်မူစဉ်၊ ရှမာရိပြည် နှင့်ဂါလိလဲပြည်စပ်ကြား၌ ရှောက်သွားတော်မူ၏။
¹² ရွာတရွာသို့ ဝင်တော်မူသည်တွင်၊ နူနာစွဲသော သူတကျိပ်တို့သည် ခရီးဦးကြိုပြု၍ အဝေးကရပ်လျက်၊
¹³ သခင်ယေရှု၊ အကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်မသနားတော်မူပါဟု ဟစ်ကြော်ကြ၏။
¹⁴ ယေရှုသည် မြင်တော်မူလျှင်၊ သင်တို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံသို့သွား၍ ကိုယ်ကိုပြကြလော့ဟု မိန့် တော်မူသည်အတိုင်း၊ သူတို့သည် သွားစဉ်တွင် သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။
¹⁵ ထိုသူတို့တွင် တယောက်သောသူသည် အနာရောဂါကင်းလွတ်သည်ကို သိမြင်လျှင်၊ ပြန်လာ၍ ကြီး သော အသံနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းလေ၏။
¹⁶ ခြေတော်ရင်း၌ ပြပ်ဝပ်၍ ကျေးဇူတော်ကြီးလှပါသည်ဟု ဝန်ခံလေ၏။ ထိုသူသည် ရှမာရိလူဖြစ် သတည်း။
¹⁷ ယေရှုကလည်း၊ တကျိပ်သောသူတို့သည် သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်ကြသည်မဟုတ်လော။ ကိုးယောက် သောသူတို့သည် အဘယ်မှာရှိကြသနည်း။
¹⁸ ဤတပါးအမျိုးသားကိုထား၍ ဘုရားသခင်၏ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းခြင်းငှါ ပြန်လာသောသူ တယောက် မျှ မရှိသလောဟု မေးတော်မူပြီးမှ၊
¹⁹ သင်ထ၍ သွားလော့။ သင်၏ယုံကြည်ခြင်းသည် သင်၏အနာကိုငြိမ်းစေပြီဟု ထိုသူအား မိန့်တော် မူ၏။ 

၁၇:၁၁-၁၉ ဆီးနှင်းရှိသူ ဆယ်ယောက် သန့်ရှင်းခြင်းခံရ။ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးလျှောက်လှမ်းနေဆဲအချိန်တွင် ယေရှုသည် ရှမာရိနှင့် ဂါလိလဲကြားမှ ဖြတ်သွားတော်မူသည်။ ဤဖြစ်ရပ်သည် လာဇရုကို ထမြောက်စေပြီးနောက် ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြောက်ဘက် အလှမ်းကီလိုမီတာ ၂၉ ခန့်ရှိ ဧဖရိမ်မြို့သို့ ဆုတ်ခွာသွားစဉ် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ယောဟန် ၁၁:၅၄)။ ရွာအစွန်တွင် ဆီးနှင်းရှိသူ ဆယ်ယောက်သည် မသန့်ရှင်းသဖြင့် ဝေးဝေးမှ ရပ်နေရ၍ (လု ၅:၁၂-၁၆ အပိုဒ်ကို ကြည့်ပါ) ယေရှုကို “ဆရာကြီး” ဟု ခေါ်ဆိုကြသည် (၁၇:၁၂-၁၃)။ ဤအမည်ကို လုကာခရစ်ဝင်တွင် တပည့်တော်များသာ သုံးဖူးသည် (၅:၅၊ ၉:၃၃၊ ၉:၄၉ စသည်)။ ယေရှုကို ကိုယ်တော်သည် အနာကုနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ ယေရှုသည် သူတို့၏ ဆီးနှင်းမှ သန့်ရှင်းလိုသော ဆန္ဒကို သိတော်မူ၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်များထံ သွားပြရန် မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၄)။ မောရှေ ပညတ်တွင် ဆီးနှင်းပျောက်ကင်းသူကို ယဇ်ပုရောဟိတ်က သန့်ရှင်းသည်ဟု ကြေညာပြီး သန့်ရှင်းရေးအခမ်းအနားကို ပြုရသည် (ဝတ်ပြုရား ၁၄:၁-၃၂)။ ယေရှု၏ အမိန့်သည် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အနာပျောက်မှ စောင့်မနေဘဲ ဆယ်ယောက်လုံး ချက်ချင်း ဗိမာန်တော်သို့ ထွက်သွားကြသည်။

17:11–19. Ten Lepers Cleansed. Still on the journey to Jerusalem, Jesus passed between Samaria and Galilee. This incident may have occurred just after the raising of Lazarus, when Jesus withdrew to the town of Ephraim (John 11:54), about eighteen miles (29 km) north of Jerusalem. On the outskirts of the town, ten lepers, who because of their unclean state had to stand far away (see commentary on Luke 5:12–16), addressed Jesus as “Master” (17:12–13). This title—elsewhere in Luke used only by the disciples (5:5; 9:24, 45; 9:33, 49)—together with the cry for Jesus to have compassion on them evidences the lepers’ faith in Jesus to heal them. Recognizing their desire to be cleansed of leprosy, Jesus tells them to show themselves to the priests (v. 14). Mosaic law specifies that a healed leper must be declared clean by the priest, who would then administer a cleansing ritual (Lev. 14:1–32). Jesus’s command tested their faith, and without waiting to be healed, all ten immediately headed to the temple.

 

ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံမှ သန့်ရှင်းသည်ဟု ကြေညာခံရပြီးနောက်၊ တစ်ယောက်တည်းသာ၊ ရှမာရိလူဖြစ်သူသာ ပြန်လာ၍ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကာ၊ မျက်နှာချင်းစပ်ကျသွားပြီး ယေရှုအား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည် (လု ၁၇:၁၅-၁၆)။ အခြားအခါများကဲ့သို့ (လု ၇:၉၊ မဿဲ ၈:၁၀-၁၃၊ ၁၅:၂၈) ယေရှုသည် ဆယ်ယောက်တွင် တုံ့ပြန်မှုအကောင်းဆုံးသူမှာ တပါးအမျိုးသားဖြစ်သည်ကို မေးခွန်းများဖြင့် အလေးပေးတော်မူသည် (၁၇:၁၈)။ ဤဇာတ်လမ်းသည် လူမျိုးနှင့် လူမျိုးစုသည် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် အတားအဆီးမဟုတ်ကြောင်း၊ ဘုရားနိုင်ငံအတွက် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသောသူများပင် အအတွင်းနီးဆုံးဖြစ်နိုင်ကြောင်း သတိပေးသည် (၁၀:၃၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုသည် မေးခွန်းများဖြင့် ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ ဘုရားနိုင်ငံ၏ ကောင်းချီးများကို တန်ဖိုးမထားမှုကို ရင်ဆိုင်စေပြီး ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော သာသနာပြုလုပ်ငန်း လိုအပ်ကြောင်း အရိပ်အမြွက်ပြသည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျန်းမာခြင်းအတွက် အဆုံးအဖြတ်ပေးကြောင်း အတည်ပြုတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ ဤနေရာတွင် အနာပျောက်ကင်းခြင်းသည် ယေရှုပေးသော ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း၏ ပုံဆောင်ချက်ဖြစ်သည် (လု ၇:၃၆-၅၀ ကို ကြည့်ပါ)။ “သွားလော့” ဟူသော အမိန့်တော် (၁၇:၁၄၊ ၁၉) သည် ယုံကြည်သူတိုင်းအား တပည့်ဖြစ်စေရန် အမိန့်ပေးခြင်းကို သတိတရစေသည် (မဿဲ ၂၈:၁၉)။ “ဘုရားသခင် ပြုတော်မူသမျှ” ကို ဝေမျှခြင်းဖြင့်ဖြစ်သည် (လု ၈:၃၉)။

After being pronounced clean by the priest, only one leper, a Samaritan, returned, praised God for the miracle, and with his face to the ground, expressed his gratitude to Jesus (Luke 17:15–16). As on other occasions (Luke 7:9; Matt. 8:10–13; 15:28), Jesus underlined by His rhetorical questions the significance of the fact that the one most responsive of the ten was a foreigner (Luke 17:18). The story reminds us that nationality or ethnicity is no impediment to the gospel and that sometimes those who seem unlikely candidates for the kingdom may indeed be the nearest (cf. 10:33). Through a series of insistent questions, Jesus confronted His disciples with the failure of those in Israel who did not appreciate the kingdom blessings being extended to them and hinted at the need for a wider mission. He also confirmed what was already implicit, that faith is decisive for being made well (v. 19)—physically and spiritually. Here again healing becomes a parable of the salvation (and restoration) that Jesus offers (see commentary on Luke 7:36–50). The command to go (17:14, 19) evokes the commission given to every believer to make disciples (Matt. 28:19) by sharing what “God has done” (Luke 8:39).

 ²⁰ ဖာရိရှဲတို့သည် လာ၍၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် အဘယ်ကာလမှ တည်ပါမည်နည်းဟု မေး လျှောက်ကြလျှင်၊ ယေရှုက၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် မျက်မြင်သောအရာ၌ မတည်။
²¹ ဤအရပ်၌ကြည့်ပါ။ ထိုအရပ်၌ ကြည့်ပါဟု ပြောစရာအခွင့်မရှိ။ အကြောင်းမူကား၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် သင်တို့၏အထဲ၌ရှိသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²² တဖန် တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သင်တို့သည် လူသား၏နေ့ရက်တရက်ကိုမျှ တွေ့ မြင်လို၍၊ မတွေ့မမြင်ရသောအချိန်ကာလ ရောက်လိမ့်မည်။
²³ ဤအရပ်၌ကြည့်ပါ။ ထိုအရပ်၌ကြည့်ပါဟု သင်တို့အားပြောဆိုသော်လည်း မလိုက်မသွားကြနှင့်။
²⁴ ကောင်းကင်တဘက်မှ ပြက်သောလျှပ်စစ်သည် ကောင်းကင်အနှံ့အပြား ထွန်းလင်းသကဲ့သို့၊ လူသား သည် မိမိနေ့ရက်၌ ဖြစ်တော်မူလတံ့။
²⁵ ထိုသို့မဖြစ်မှီ သူသည် များစွာသောဆင်းရဲဒုက္ခကို၎င်း၊ ယခုလူမျိုး၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို၎င်း ခံရမည်။
²⁶ နောဧလက်ထက်၌ဖြစ်သကဲ့သို့ လူသားလက်ထက်၌ ဖြစ်လိမ့်မည်။
²⁷ နောဧသည် သင်္ဘောထဲသို့ဝင်၍၊ ရေလွှမ်းမိုးခြင်းဖြစ်သဖြင့် လူခပ်သိမ်းတို့ကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းသည် နေ့တိုင်အောင် လူများတို့သည် စားသောက်လျက်၊ ထိမ်းမြားစုံဘက်လျက်နေကြ၏။
²⁸ ထိုနည်းတူ၊ လောတလက်ထက်၌ လူများတို့သည် စားသောက်ရောင်းဝယ်လျက်၊ စိုက်ပျိုးလျက်၊ အိမ် ဆောက်လျက်နေသကဲ့သို့၎င်း၊
²⁹ လောတသည် သောဒုံမြို့မှထွက်သောနေ့၌ ကောင်းကင်မှ ကန့်နှင့်ရောသောမီးမိုဃ်းရွာ၍ ထိုလူ အပေါင်းတို့ကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းသကဲ့သို့၎င်း၊
³⁰ လူသားပေါ်ထွန်းသောနေ့၌ ဖြစ်လိမ့်မည်။
³¹ ထိုနေ့ရက်၌ အိမ်မိုးပေါ်မှာရှိသောသူသည် မိမိ အိမ်ထဲမှာရှိသောဥစ္စာကို ယူခြင်းငှါ မဆင်းစေနှင့်။ ထိုအတူ၊ လယ်၌ရှိသောသူသည် နောက်သို့လှည့်၍ မပြန်လာစေနှင့်။
³² လောတ၏မယားကို အောက်မေ့ကြလော့။
³³ အကြင်သူသည် မိမိအသက်ကို ကယ်ဆယ်ခြင်းငှါရှာကြံ၏။ ထိုသူသည် အသက်ရှုံးလိမ့်မည်။ အကြင်သူသည် အသက်ရှုံး၏။ ထိုသူသည် မိမိအသက်ကို ကယ်ဆယ်လိမ့်မည်။
³⁴ ငါဆိုသည်ကား၊ ထိုနေ့ညဉ့်တွင် အိပ်ရာတခု၌ ရှိသောသူနှစ်ယောက်တို့တွင် တယောက်ကို သိမ်းယူ၍ တယောက်မူကား နေရစ်ရလတံ့။
³⁵ ကြိတ်ဆုံကြိတ်သောသူနှစ်ယောက်တို့တွင် တယောက်ကိုသိမ်းယူ၍ တယောက်မူကား နေရစ်ရလတံ့။
³⁶ လယ်၌ရှိသော သူနှစ်ယောက်တို့တွင် တယောက်ကို သိမ်းယူ၍ တယောက်မူကား နေရစ်ရလတံ့ဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊
³⁷ သခင်၊ အဘယ်အရပ်၌ ထိုသို့ဖြစ်ပမည်နည်းဟု မေးလျှောက်ကြသော်၊ အသေကောင်ရှိရာအရပ်၌ ရွှေ လင်းတတို့သည် စုဝေးကြလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

 

၁၇:၂၀-၃၇ ဘုရားနိုင်ငံ မည်သည့်အချိန်နှင့် မည်သို့ ရောက်လာမည်နည်း။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်သည် “နောင်တရခြင်းနှင့် အတူ နှစ်ခြင်းခံခြင်း” ကို ဟောပြောပြီး “ဘုရားနိုင်ငံ နီးလုနီးပြီ” ဟု ကြေညာခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ကျော်ကြာပြီဖြစ်သည် (၃:၃၊ မဿဲ ၃:၂)။ ဖာရိရှဲအချို့သည် ယေရှုသည် ဘုရားနိုင်ငံကို မကြာခင် တည်ထောင်မည်ဟု မြင်သာထင်သာမရှိသဖြင့်၊ ကိုယ်တော်၏ သာသနာတော် မအောင်မြင်ဟု ထင်ကာ ဘုရားနိုင်ငံ ဘယ်တော့ ရောက်လာမည်နည်းဟု မေးကြသည် (လု ၁၇:၂၀)။ ယေရှု၏ အဖြေကို လုကာသည် နှစ်ပိုင်းခွဲထားသည်။ ဖာရိရှဲများအတွက် တိုတိုနှင့် နည်းနည်းလျှို့ဝှက်ချက်ရှိသော အဖြေ၊ တပည့်တော်များအတွက် ပိုရှည်သော အဖြေဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲများအား ဘုရားနိုင်ငံ ရောက်လာခြင်းကို အပြင်မှ ကြည့်၍ မသိနိုင်ဟု ငြင်းပယ်တော်မူသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် တိကျသော နေရာတစ်ခုတွင် တည်ထောင်မည်လည်း မဟုတ်ပေ (အခန်းငယ် ၂၁)။

17:20–37. When and How the Kingdom Comes. More than three years had passed since John the Baptist began preaching a “baptism of repentance” (3:3) and announcing that “the kingdom of heaven” was near (Matt. 3:2). Some Pharisees, seeing no visible indication that Jesus would establish the kingdom anytime soon and perhaps implying failure regarding His mission, asked Him when the kingdom of God would come (Luke 17:20). Jesus’s answer is divided by Luke into two parts: a brief and somewhat cryptic answer to the Pharisees and a lengthier answer to His disciples. In reply to the Pharisees, Jesus denied that the coming of the kingdom was something that can be outwardly observed. Nor was it to be established in a particular location on earth that could be identified (v. 21).

 

“သင်တို့အထဲတွင် ရှိ၏” ဟူသော စကားစုကို အမျိုးမျိုး ဘာသာပြန်ဆိုကြသည်။ တချို့က “သင်တို့အတွင်း၌”၊ တချို့က “သင်တို့လယ်တွင်”၊ တချို့က “သင်တို့အကြား၌” ဟု ဘာသာပြန်သည်။ လုကာသည် “သင်တို့အကြား” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြရန် အချို့စကားလုံးများကို သုံးသည် (၁:၁၊ ၇:၁၆၊ ၉:၄၈ စသည်)။ ဂရိစကားလုံး entos သည် “အတွင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း ယေရှုသည် ဖာရိရှဲများ၏ အတွင်း၌ ဘုရားနိုင်ငံရှိသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ လုကာသည် “သင်တို့” ဟူသော စကားကို ယေဘုယျအနေဖြင့် သုံးတတ်သည် (၂:၁၁၊ ၆:၂၂ စသည်)။ ဖာရိရှဲများပင်လျှင် ဘုရားသခင်က အတွင်းမှ သန့်ရှင်းစေလျှင် နိုင်ငံသားဖြစ်နိုင်သည် (မဿဲ ၂၃:၂၆)။

The phrase entos hymōn estin has been translated and understood variously. Some render it as “within you,” others as “in your midst,” and others as “among you.” Luke uses certain words to convey the idea of something or someone being “among you” (en; 1:1, 42; 7:16, 28; 9:46, 48; etc.) or “in your midst” (mesos; 2:46; 4:35; 10:3; 21:21; 24:36). While it is true that the Greek word used here (entos) can mean “within” or “inside” (cf. Pss. 39:3; 103:1; 108:22, LXX), Jesus is not necessarily saying that the kingdom of God is within the Pharisees. Luke often uses “you” in a generic sense rather than to the specific people being addressed (Luke 2:11; 6:22; 9:48; 10:9; etc.). Even the Pharisees could become citizens of God’s kingdom if they would allow Him to make them clean within (Matt. 23:26 is the only other use of entos in the NT).

 

တပည့်တော်များအား မကြာမီ ဘုရားနိုင်ငံ ရောက်လာခြင်းကို လွမ်းဆွတ်စွာ မြင်လိုကြမည်၊ တချို့က ရောက်ပြီဟု တိကျသော အချိန်နှင့် နေရာကို ဆိုကြမည်ဟု ရှင်းပြတော်မူသည်။ သို့ရာတွင် ဘုရားနိုင်ငံသည် ဘုန်းတန်ခိုးနှင့် အပြင်မှ ရောက်လာသည့်အခါ မိုးကြိုးလက်သဖြင့် မိုးကောင်းကင်လွှမ်းခြုံသလို မြင်သာမည် (၁၇:၂၄)။ လူတိုင်း မြင်ရမည် (ကျမ်း ၁:၇)။ သို့ရာတွင် အရင်ဆုံး လက်ဝါးကပ်တိုင်ရှိရမည်။ ယေရှုသည် အပြစ်ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ခံရမည်၊ ပရောဖက်ပြုချက်များ ပြည့်စုံရမည် (၁၇:၂၅၊ ဟေရှာ ၅၃:၁၀)။ ဂရိစကား dei သည် ဘုရားသခင်၏ မဖြစ်မနေ ပြည့်စုံရမည့် အမိန့်ကို ဖော်ပြသည်။ ယေရှုကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် မောရှေ၏ စကား၊ ကိုယ်တိုင်မယုံကြည်သော မျိုးဆက်ဟု ပြည့်စုံသည် (တရားဟော ၃၂:၅၊ ၂၀)။ နောဧခေတ်နှင့် လောတ်ခေတ်တွင် ကယ်တင်ခြင်းခံရသူ နည်းပါးခဲ့သည် (၁၇:၂၆၊ ၂၈)။ သူတို့သည် စားသောက်၊ လက်ထပ်၊ ဈေးရောင်းဝယ် စသည်ဖြင့် ပျော်ပျော်နေကြပြီး ပျက်စီးခြင်းသတိပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။ စားသောက် လက်ထပ် ဈေးရောင်းဝယ်ခြင်းတွင် အပြစ်မရှိ၊ သို့ရာတွင် ဘုရားနိုင်ငံကို တိုးတက်စေရန်နှင့် ခရစ်တော် ပြန်ကြွလာခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အာရုံလွှဲသွားနိုင်သည် (၁၂:၃၃-၃၄၊ ၁၈:၂၂၊ ၁၂:၃၅-၄၀)။ လူသားရဲ့သားတော် ဗျာဒိတ်ပြသခြင်းခံရသောအခါ (၁၇:၃၀) ကောင်းကင်မှ တန်ခိုးနှင့် ဘုန်းကြီးစွာ ကြွလာမည် (၂၁:၂၇၊ ၁သက် ၄:၁၆)။ ကမ္ဘာသည် ရေလွှမ်းမိုးခံရသလို မီးဖြင့် လုံးဝပျက်စီးမည် (၂ပေ ၃:၆-၇)။

To the disciples, Jesus explained that soon they would longingly desire to see the coming kingdom, and people would even claim that it had arrived at a specific time and place. However, when the kingdom comes outwardly in glory, it will be as visible as lightning that covers the sky (Luke 17:24). Every eye will see Him (Rev. 1:7). But the cross comes first. Jesus had to suffer as an offering for sin in fulfillment of prophecy (Luke 17:25; cf. Is. 53:10). The Greek word dei is used to indicate that this is a divine imperative—God must fulfill His promise (see commentary on Luke 2:41–52). By rejecting Jesus, the prophetic testimony of Moses regarding a twisted and faithless generation (Deut. 32:5, 20) was fulfilled in those who would seek His death. Few were saved in the days of Noah and in the days of Lot (Luke 17:26, 28) because they were so absorbed with pleasures and business that they disregarded the warnings of coming destruction. There is nothing wrong with eating and drinking, marrying and giving in marriage, or buying and selling, but these activities can distract people from advancing God’s kingdom (12:33–34; 18:22) and preparing for Christ’s return (12:35–40). When the Son of Man is revealed (17:30), returning in the same way He ascended (Acts 1:11) and descending from heaven “with power and great glory” (Luke 21:27; cf. 1 Thess. 4:16), the world will be destroyed as fully by fire as it was by water (2 Pet. 3:6–7).

 

ဆိုဒုံမြို့သည် ဆိုးယုတ်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ပျက်စီးစေသော တရားစီရင်ခြင်း၏ ဥပမာဖြစ်သည် (တရားဟော ၂၉:၂၃-၂၆၊ ၂ပေ ၂:၆၊ ယုဒ ၇)။ သို့ရာတွင် ယေရှုနှင့် တမန်တော်များ၏ ဟောပြောချက်မှ ပိုမိုကြီးသော အလင်းကို ငြင်းပယ်သော ဣသရေလမြို့များသည် ပိုမိုကြီးလေးသော တရားစီရင်ခြင်းခံရမည် (မဿဲ ၁၀:၁၄-၁၅၊ ၁၁:၂၃-၂၄၊ လု ၁၀:၁၂၊ ၁၂:၄၇)။ ဆိုဒုံအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် ဆိုးသူများအပေါ် မည်သို့ပြုမည်ကို ပြသည်။ ကောင်းကင်မှ မီးနှင့် ကျောက်မီးကျောက်ခဲ ရွာသွန်းပြီး ပျက်စီးစေမည် (ကျမ်း ၁၄:၁၀၊ ၂၀:၉)။ လူသားရဲ့သားတော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာသောအခါ ဧဝံဂေလိတရားကို နာခံခြင်းမရှိသူများကို မီးလောင်ရာမီးထိုးဖြင့် ဗျာဒိတ်ပြမည် (၂သက် ၁:၇-၈၊ မဿဲ ၂၆:၆၄၊ ကျမ်း ၁:၇)။

Sodom is the proverbial example of wickedness and of God’s destructive judgment (Deut. 29:23–26; Is. 13:19; 2 Pet. 2:6; Jude 7), but the cities of Israel who rejected the greater light that came through the preaching of Jesus and the apostles will receive an even greater punishment in the judgment (Matt. 10:14–15; 11:23–24; see Luke 10:12; 12:47). God’s judgment on Sodom illustrates what He will do against the wicked—fire and brimstone will rain down from God out of heaven and destroy them (cf. Rev. 14:10; 20:9). The Son of Man will be revealed at His Second Advent in burning fire against those who do not obey the gospel of our Lord Jesus Christ (2 Thess. 1:7–8; cf. Matt. 26:64; Rev. 1:7).

 

ယေရှုသည် အိုလိဗ်တောင်ပေါ်ဟောခဲ့သော တရားနှင့် ဆင်တူစွာ ပြေးရန်နှင့် နောက်မှ မလှည့်ရန် ညွှန်ကြားထားသည် (၁၇:၃၁၊ ၂၁:၂၀-၂၂)။ ဤနေရာတွင် ကိုယ်တော် ပြန်ကြွလာမည့်အချိန် အနီးကာလကို ရည်ညွှန်းသည်။ လောတ်ခေတ်ကဲ့သို့ ကိုယ်ပစ္စည်းများကို မေ့ပြီး အသက်လု၍ ပြေးရမည် (က ၁၉:၁၇)။ “လောတ်၏ဇနီးကို အောက်မေ့လော့” (၁၇:၃၂) သည် ဤလောကပစ္စည်း သို့မဟုတ် မိသားစုကို ယေရှုထက် ပိုမချစ်ရန် သတိပေးချက်ဖြစ်သည် (က ၁၉:၂၄-၂၆)။ ကောင်းကင်အတွက် အသက်စွန့်သူတိုင်း အသက်ကို ထိန်းသိမ်းမည် (အပိုဒ် ၃၃၊ လု ၉:၂၄)။ ဤနှစ်မျိုးသော ရွေးချယ်မှုကို လူနှစ်ယောက်တွင် တစ်ယောက်သာ ကောင်းကင်သို့ ယူဆောင်ခံရခြင်းဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ ပြသသည် (၁၇:၃၄-၃၅၊ မဿဲ ၂၄:၃၁၊ ယောဟန် ၁၄:၃)။ အိပ်ရာတစ်ခုတွင် လူနှစ်ယောက် ရှိရာတွင် အမျိုးသားပုံစံကို သုံးထားသည်မှာ ယောက်ျား သို့မဟုတ် မိန်းမ ဘယ်သူကျန်ခဲ့သည်ကို မသတ်မှတ်ရန်ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၀:၃၆)။ သိမ်းငှက် (သို့မဟုတ် လင်းယုန်) စား၍ ကျန်ခဲ့သည်ဟု ပုံဖော်သည် (ကျမ်း ၁၉:၁၇-၁၈)။ ကြိတ်ခွေနှင့် အတူ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ရှိရာတွင်လည်း အတူတူပင်။ လူတိုင်း ကိုယ်ပိုင်ကယ်တင်ခြင်းအတွက် တာဝန်ရှိကြောင်း ပြသသည်။ ဤအခြေအနေအရ “သိမ်းယူခြင်း” (သို့မဟုတ် ထာဝရသခင်နှင့်အတူ ဖြစ်ရန် ဆွဲတင်ခြင်း) သည် လျှို့ဝှက်မဟုတ်ဘဲ လူတိုင်းမြင်ရမည် (၁သက် ၄:၁၆-၁၇၊ လု ၁၇:၂၄)။

Although Jesus will give similar instructions to flee and not turn back in the Olivet Discourse (Luke 17:31; cf. 21:20–22), here the focus is on the time just before His return. At that time, as in the time of Lot, Jesus’s followers must forget their possessions and flee for their lives (cf. Gen. 19:17). “Remember Lot’s wife” (Luke 17:32) is a succinct warning not to love earthly things or even close family members more than Jesus (see Gen. 19:24–26). Everyone who loses his life by living for heaven, rather than for this world, will preserve it (v. 33; cf. Luke 9:24). These two different destinies chosen are vividly illustrated by only one of two people being taken to heaven when Jesus comes (17:34–35; Matt. 24:31; John 14:3). The picture of two people in one bed uses a masculine form for both in order to leave indefinite whether the man or his wife are left behind (cf. Matt. 10:36) as food for the aetoi—rendered as “eagles” or “vultures” (see Rev. 19:17–18). This image, along with women grinding together (Luke 17:35), illustrates that everyone is responsible for their own salvation. The context indicates that this “rapture” or being “caught up” to be with the Lord at His coming (1 Thess. 4:16–17) is not secret but visible to all (Luke 17:24).

1 တပည့်တော်တို့အား တဖန်မိန့်တော်မူသည်ကား၊ မှားယွင်းစရာအကြောင်းရှိရမည်။ သို့သော်လည်း မှားယွင်းစရာအကြောင်းကိုဖြစ်စေသောသူသည် အမင်္ဂလာရှိ၏။
² ဤသူငယ်တစုံတယောက်ကို မှားယွင်းစေသည်ထက်၊ လည်ပင်း၌ ကြိတ်ဆုံကျောက်ကို ဆွဲ၍ ပင်လယ် ၌ ချခြင်းကို ခံရလျှင် အနေသာ၍ကောင်း၏။
³ သင်တို့သည် ကိုယ်ကိုကိုယ် သတိပြုကြလော့။ သင်၏ ညီအစ်ကိုသည် သင့်ကိုပြစ်မှားလျှင် သူ့ကို ဆုံး မလော့။ သူသည် နောင်တရလျှင် သူ၏အပြစ်ကိုလွှတ်လော့။
⁴ တနေ့ခြင်းတွင် ခုနစ်ကြိမ်မြောက်အောင် သင့်ကိုပြစ်မှား၍၊ ခုနစ်ကြိမ်မြောက်အောင် သင့်ထံသို့ လှည့် ၍ နောင်တရပါ၏ဟုဆိုလျှင်၊ သူ၏အပြစ်ကို လွှတ်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၇:၁-၄။ ယေရှုသည် အပြစ်သို့ လှမ်းမမှားစေသော အတားအဆီးများအကြောင်း သတိပေးတော်မူသည်။ အလျင်က ဖာရိရှဲအပေါင်းတို့ကို ရည်မှတ်တော်မူသော စကားများဖြစ်သော်လည်း၊ ၁၇:၁ မှ ၁၈:၈ အထိ အဆိုများသည် တပည့်တော်များကို ရည်မှတ်တော်မူခြင်းများပါသည် (၁၇:၂၀-၂၁ ကိုမှတစ်ပါး)။ အပြစ်သို့ လှမ်းမမှားစေသော အတားအဆီး (အငြင်းပွားဖွယ်ရာ) များ ဖြစ်ပေါ်လာမည်မှာ မလွှဲမရှောင်သာ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ယုံကြည်သူများသည် ထိုအရာကို ဖြစ်ပေါ်စေသူမဖြစ်ရကြ (အဆို ၁၊ မဿဲ ၁၃:၄၁၊ ရောမ ၁၄:၁၃)။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် စာတန်၏အမှုကို ကူညီရာရောက်သည် (မဿဲ ၁၆:၂၃၊ ဗျာဒိတ် ၂:၁၄)။ ကြိတ်ဆုံသည် စပါးကြိတ်ရန်အသုံးပြုသော ကျောက်ဆုံဖြစ်၍ အလေးချိန်ရာချီ ပေါင်ချိန်ရသည်။ ထိုကျောက်ဆုံကို လည်ပင်းတွင် ချည်နှောင်၍ ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချခြင်းခံရလျှင် သေချာစွာ နစ်သေမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဤသေးငယ်သူတို့တစ်ဦးကို အပြစ်သို့ လှမ်းမမှားစေခြင်းသည် ကြီးစွာသော ပြစ်ဒဏ်ခံရမည်ထက် ပိုကောင်းသည်ဟု ဆိုတော်မူသည်။ “ဤသေးငယ်သူတို့” ဆိုသည်မှာ ယေရှုရှင်စုဆောင်းတော်မူသော “သိုးထိမ်းလေး” ကို ဆိုလိုသည် (လု ၁၇:၂၊ လု ၁၂:၃၂ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ “သင်တို့သည် မိမိကိုယ်ကို သတိပြုကြလော့” (တရားစွဲဆိုသူ) ဟူသော အမိန့်အတိုင်း လုံးဝ သတိထားရမည် (၁၇:၃၊ လု ၂၁:၃၄၊ တမန် ၅:၃၅၊ ၂၀:၂၈ တို့၌လည်းရှိသည်)။ ထိုသတိပေးချက်သည် အခြားသူကို ဆုံးမမှုတ်ယဉ်မီ ကိုယ်ကိုကိုယ် ဝိညာဉ်ရေးရာ၌ စစ်ဆေးရန် တိုက်တွန်းခြင်းဖြစ်သည် (မဿဲ ၇:၃-၅၊ ဂလာတိ ၆:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယုံကြည်သူ ညီအစ်ကိုတစ်ဦးသည် ငါတို့ကို အပြစ်ပြုလျှင် လက်စားချေခြင်းမဟုတ်၊ ကယ်တင်ခြင်းငှာ ဆုံးမရမည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၉:၁၇-၁၈)။ နောင်တရလျှင် ခွင့်လွှတ်ရမည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ဆက်ဆံရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည် (မဿဲ ၁၈:၁၅)။ ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန်ရည်ရွယ်၍ တစ်နေ့တွင် ခုနစ်ကြိမ်သာမက ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်ကြိမ် ခွင့်လွှတ်ရမည် (လု ၁၇:၄၊ မဿဲ ၁၈:၂၁-၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ငါတို့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ခံရသည်အတိုင်း ငါတို့သည်လည်း ခွင့်လွှတ်ရမည် (မဿဲ ၆:၁၂)။ ထိုသို့ဖြင့် ဒုစရိုက်ကို ကောင်းမှုဖြင့် အောင်မြင်ရကြမည် (ရောမ ၁၂:၁၉-၂၁)။

17:1–4. Jesus Warns of Offenses. While the preceding remarks were aimed at the Pharisees, the sayings from 17:1 to 18:8 are mostly directed to the disciples (except for 17:20–21). It is inevitable that skandala—a word variously translated as “offenses,” “stumbling blocks,” or “temptations to sin,” incitements to wrong action or belief—will come, but believers should not be the instigators (v. 1; Matt. 13:41; Rom. 14:13) as it advances Satan’s work (Matt. 16:23; Rev. 2:14). A millstone was used for grinding grain and weighed hundreds of pounds, so having one hung from a person’s neck while being thrown into the sea would mean certain drowning. Nevertheless, that would be preferable to the anticipated punishment for offending one of these little ones, referring to the “little flock” being gathered by Jesus (Luke 17:2; see also 12:32). The absolute admonition to prosechete—“take heed,” “be on your guard,” or “watch yourselves” (17:3; also in 21:34; Acts 5:35; 20:28)—urges a spiritual self-examination before correcting others (cf. Matt. 7:3–5; Gal. 6:1). When fellow believers sin against us, a rebuke, done in a redemptive way, rather than vengeance is necessary (Lev. 19:17–18). If they repent, they are to be forgiven. Then we have renewed fellowship with them (Matt. 18:15). The aim is to preserve the relationship, even if it is necessary to forgive not just seven times but seven times in a day (Luke 17:4; cf. Matt. 18:21–22). As we have been forgiven, we are to forgive (cf. Matt. 6:12) and thus overcome evil with good (Rom. 12:19–21).

 ⁵ တမန်တော်တို့က၊ အကျွန်ုပ်တို့ ယုံကြည်ခြင်းစိတ်ကို တိုးပွားစေတော်မူပါဟု သခင်ဘုရားကို တောင်း ပန်ကြလျှင်၊
⁶ သခင်ဘုရားက၊ သင်တို့သည် မုန်ညင်းစေ့ခန့်မျှလောက်သော ယုံကြည်ခြင်းရှိလျှင် ထိုသဖန်းပင်ကို၊ အချင်းအပင်၊ သင်သည် အမြစ်နှင့်တကွနှုတ်၍ ပင်လယ်၌စိုက်လျက်နေလော့ဟု ဆိုကြသော် သင်တို့ စကားကို နားထောင်လိမ့်မည်။
⁷ အစေအပါးသည် လယ်ထွန်သော်၎င်း၊ သိုး၊ နွားကျောင်းသော်၎င်း၊ လယ်ပြင်မှလာ၍ အိမ်သို့ဝင်သော အခါ၊ ထိုအစေအပါးကို၊ အသော့လာ၍ စားပွဲ၌ လျောင်းလော့ဟု သင်တို့တွင် အဘယ်သူပြောမည်နည်း။
⁸ ထိုအစေအပါးကို၊ ငါစားစရာဘို့ပြင်လော့။ ငါစားသောက်စဉ်တွင် ခါးကိုစည်း၍ ငါ့ကို လုပ်ကျွေး လော့။ ထိုနောက်မှ သင်သည် စားသောက်ရမည်ဟု ပြောမည်မဟုတ်လော။
⁹ ထိုအစေအပါးသည် သခင်စီရင်သည်အတိုင်း ပြုသောကြောင့်၊ သခင်၌ ကျေးဇူးတင်သလော။ ကျေးဇူး မတင်။
¹⁰ ထိုနည်းတူမှာ ထားတော်မူသမျှတို့ကို သင်တို့သည် ကျင့်ပြီးမှ၊ ငါတို့သည် သခင်၌ ကျေးဇူးပြုသော အစေအပါးဖြစ်သည်မဟုတ်။ ဝတ်ပြေရုံမျှသာရှိသည်ဟု ဝန်ခံကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၇:၅-၁၀ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် တာဝန်။ တပည့်တော်များ၏ တောင်းဆိုချက်ဖြစ်သော “ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို တိုးပွားစေပါ” (အခန်းငယ် ၅) သည် ခွင့်လွှတ်သော စိတ်နှလုံးသည် သူတို့လက်လှမ်းမမီနိုင်ဟု ထင်မြင်ကြသည်ကို ပြသသည်။ ယေရှုသည် ယုံကြည်ခြင်းမလုံလောက်ခြင်းကို “အနည်းငယ်သာ” ရှိသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့ဖူးသည် (၁၂:၂၈၊ မဿဲ ၈:၂၆၊ ၁၆:၈)။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ပိုမိုလိုအပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ယခုမူ ယုံကြည်ခြင်း၏ ပမာဏမဟုတ်ဘဲ အရည်အသွေးက အရေးကြီးကြောင်း နားလည်ရန် လိုအပ်ပြန်သည်။ မုန်ညင်းစေ့သည် အစေ့အနည်းဆုံးထဲမှ တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး၊ ထိုမျှလေးသော ယုံကြည်ခြင်းပင်လျှင် ဘုရားသခင်ကို အားကိုးခြင်းဖြင့် မဖြစ်နိုင်သောအရာများကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ ဘုရားသခင်အတွက် ဘာမျှ မဖြစ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ (လု ၁:၃၇၊ ၁၈:၂၇၊ မဿဲ ၁၉:၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

17:5–10. Faith and Duty. The request of the disciples, “Increase our faith” (v. 5), indicates that such a forgiving spirit seemed out of their reach. They had heard Jesus describe inadequate faith as “little” (12:28; Matt. 8:26; 16:8), which suggested that they needed more; now they needed to understand that what counts is the quality of one’s faith, not the amount. A mustard seed was among the smallest of seeds, and even faith that tiny could do otherwise impossible things by relying on God, for whom nothing is impossible (Luke 1:37; 18:27; cf. Matt. 19:26).

 

သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးကျွန်များသည် ဘုရားသခင်က သူတို့၏အမိန့်ကို လိုက်လျှောက်မည်ဟု မမျှော်လင့်ရပေ။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးကျွန်များသည် အချိန်တိုင်း ဘုရားသခင်၏ အမိန့်ကို လိုက်လျှောက်ရန် အသင့်ရှိနေရမည်။ ယေရှုသည် ဤအချက်ကို ရှင်းလင်းစေရန် ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦးကို ပုံဆောင်ချက်ပြောပြတော်မူသည်။ ကျွန် (ဒူးလို့စ်) ဆိုသည်မှာ အိမ်တွင်းကျွန်ဖြစ်ပြီး နာခံခြင်းသည် ရွေးချယ်စရာမရှိ၊ ချီးမွမ်းထိုက်သည်လည်း မဟုတ်ပေ။ ယေရှုသည် နည်းနည်းရယ်စရာကောင်းအောင် နားထောင်သူများကို သခင်ဖြစ်သည်ဟု ဟန်ဆောင်ခိုင်းပြီး၊ လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်နေသော ကျွန်ကို အိမ်ထဲခေါ်ပြီး စားစရာပြင်ဆင်ကာ စားပါဟု ဖိတ်မည်လောဟု မေးတော်မူသည် (လု ၁၇:၇)။ ဟုတ်မည်မဟုတ်။ သခင်၏ လိုအပ်ချက်ကို အမြဲဦးစားပေးရပြီး၊ သခင်စားသောက်ပြီးမှသာ ကျွန်သည် စားသောက်ခွင့်ရမည် (အပိုဒ် ၈)။ ကျွန်များသည် မိမိတို့ တာဝန်ကျေရုံသာ လုပ်ခဲ့သည်ဟု ယူဆရမည် (အပိုဒ် ၁၀)။ တာဝန်ရှိသည်ဖြစ်၍ ကျေးဇူးတင်ခံထိုက်သူ၊ အကျိုးရှိသော ကျွန်ဟု မိမိကိုယ်ကို မြင်ခွင့်မရှိ၊ နှိမ့်ချစွာ ဝန်ခံရမည်။ ထိုနည်းတူ ခရစ်ယာန်များ၏ ထာဝရသခင်အတွက် အမှုတိုင်သည် အကျိုးကုသိုလ်ရယူခွင့် လုံးဝမရှိ။ ပထမအနေဖြင့် ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်အကြွေးကြီးကို ပေးဆပ်ပြီးဖြစ်သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ပြုသောအမှုမှန်သမျှသည် ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ကျေးဇူးတော်နှင့် တန်ခိုးအားဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။ တတိယအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ ပြုသမျှသည် အပြစ်ဖြင့် ညစ်ညူးနေဆဲဖြစ်၍ ခရစ်တော်၏ အကျိုးကုသိုလ်နှင့် ဆုတောင်းပေးခြင်းကြောင့်သာ ဘုရားသခင်ထံ လက်ခံဖွယ်ဖြစ်သည် (ထွက် ၂၈:၃၈-၄၀၊ ဟေရှာ ၆၄:၆၊ ဧဖက် ၂:၈-၁၀၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၃၊ ၃:၉၊ ဟေဗြဲ ၇:၂၅၊ ၁၃:၁၅)။

However, God’s servants should not expect God to do their bidding. God’s servants must always be ready to do His bidding. Jesus told a parable to clarify this point. The servant (doulos) was a household slave whose obedience was not optional or in any way praiseworthy. Somewhat humorously, Jesus asked his hearers to pretend they were the master and asked whether they would call their servant in from working in the field, have food ready, and invite him to eat (Luke 17:7). Of course not. The master’s needs always came first, and only after he had eaten and drunk could the slave enjoy his meal (v. 8). Slaves should consider that they had only done their duty (v. 10), what they were obligated to do, and humbly acknowledge themselves as unprofitable and unworthy servants who deserved no thanks. Likewise, Christian service for the Lord can earn no merit whatsoever: first, because Jesus has already paid our incalculable debt of sin; second, because even works of faith are done through His grace and power; and third, because everything we do is tainted by sin and needs the merits and intercession of Christ to be acceptable to God (Ex. 28:38–40; Is. 64:6; Eph. 2:8–10; Phil. 2:13; 3:9; Heb. 7:25; 13:15).

¹¹ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ကြွတော်မူစဉ်၊ ရှမာရိပြည် နှင့်ဂါလိလဲပြည်စပ်ကြား၌ ရှောက်သွားတော်မူ၏။
¹² ရွာတရွာသို့ ဝင်တော်မူသည်တွင်၊ နူနာစွဲသော သူတကျိပ်တို့သည် ခရီးဦးကြိုပြု၍ အဝေးကရပ်လျက်၊
¹³ သခင်ယေရှု၊ အကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်မသနားတော်မူပါဟု ဟစ်ကြော်ကြ၏။
¹⁴ ယေရှုသည် မြင်တော်မူလျှင်၊ သင်တို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံသို့သွား၍ ကိုယ်ကိုပြကြလော့ဟု မိန့် တော်မူသည်အတိုင်း၊ သူတို့သည် သွားစဉ်တွင် သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။
¹⁵ ထိုသူတို့တွင် တယောက်သောသူသည် အနာရောဂါကင်းလွတ်သည်ကို သိမြင်လျှင်၊ ပြန်လာ၍ ကြီး သော အသံနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းလေ၏။
¹⁶ ခြေတော်ရင်း၌ ပြပ်ဝပ်၍ ကျေးဇူတော်ကြီးလှပါသည်ဟု ဝန်ခံလေ၏။ ထိုသူသည် ရှမာရိလူဖြစ် သတည်း။
¹⁷ ယေရှုကလည်း၊ တကျိပ်သောသူတို့သည် သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်ကြသည်မဟုတ်လော။ ကိုးယောက် သောသူတို့သည် အဘယ်မှာရှိကြသနည်း။
¹⁸ ဤတပါးအမျိုးသားကိုထား၍ ဘုရားသခင်၏ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းခြင်းငှါ ပြန်လာသောသူ တယောက် မျှ မရှိသလောဟု မေးတော်မူပြီးမှ၊
¹⁹ သင်ထ၍ သွားလော့။ သင်၏ယုံကြည်ခြင်းသည် သင်၏အနာကိုငြိမ်းစေပြီဟု ထိုသူအား မိန့်တော် မူ၏။ 

၁၇:၁၁-၁၉ ဆီးနှင်းရှိသူ ဆယ်ယောက် သန့်ရှင်းခြင်းခံရ။ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးလျှောက်လှမ်းနေဆဲအချိန်တွင် ယေရှုသည် ရှမာရိနှင့် ဂါလိလဲကြားမှ ဖြတ်သွားတော်မူသည်။ ဤဖြစ်ရပ်သည် လာဇရုကို ထမြောက်စေပြီးနောက် ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြောက်ဘက် အလှမ်းကီလိုမီတာ ၂၉ ခန့်ရှိ ဧဖရိမ်မြို့သို့ ဆုတ်ခွာသွားစဉ် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ယောဟန် ၁၁:၅၄)။ ရွာအစွန်တွင် ဆီးနှင်းရှိသူ ဆယ်ယောက်သည် မသန့်ရှင်းသဖြင့် ဝေးဝေးမှ ရပ်နေရ၍ (လု ၅:၁၂-၁၆ အပိုဒ်ကို ကြည့်ပါ) ယေရှုကို “ဆရာကြီး” ဟု ခေါ်ဆိုကြသည် (၁၇:၁၂-၁၃)။ ဤအမည်ကို လုကာခရစ်ဝင်တွင် တပည့်တော်များသာ သုံးဖူးသည် (၅:၅၊ ၉:၃၃၊ ၉:၄၉ စသည်)။ ယေရှုကို ကိုယ်တော်သည် အနာကုနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ ယေရှုသည် သူတို့၏ ဆီးနှင်းမှ သန့်ရှင်းလိုသော ဆန္ဒကို သိတော်မူ၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်များထံ သွားပြရန် မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၄)။ မောရှေ ပညတ်တွင် ဆီးနှင်းပျောက်ကင်းသူကို ယဇ်ပုရောဟိတ်က သန့်ရှင်းသည်ဟု ကြေညာပြီး သန့်ရှင်းရေးအခမ်းအနားကို ပြုရသည် (ဝတ်ပြုရား ၁၄:၁-၃၂)။ ယေရှု၏ အမိန့်သည် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အနာပျောက်မှ စောင့်မနေဘဲ ဆယ်ယောက်လုံး ချက်ချင်း ဗိမာန်တော်သို့ ထွက်သွားကြသည်။

17:11–19. Ten Lepers Cleansed. Still on the journey to Jerusalem, Jesus passed between Samaria and Galilee. This incident may have occurred just after the raising of Lazarus, when Jesus withdrew to the town of Ephraim (John 11:54), about eighteen miles (29 km) north of Jerusalem. On the outskirts of the town, ten lepers, who because of their unclean state had to stand far away (see commentary on Luke 5:12–16), addressed Jesus as “Master” (17:12–13). This title—elsewhere in Luke used only by the disciples (5:5; 9:24, 45; 9:33, 49)—together with the cry for Jesus to have compassion on them evidences the lepers’ faith in Jesus to heal them. Recognizing their desire to be cleansed of leprosy, Jesus tells them to show themselves to the priests (v. 14). Mosaic law specifies that a healed leper must be declared clean by the priest, who would then administer a cleansing ritual (Lev. 14:1–32). Jesus’s command tested their faith, and without waiting to be healed, all ten immediately headed to the temple.

 

ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံမှ သန့်ရှင်းသည်ဟု ကြေညာခံရပြီးနောက်၊ တစ်ယောက်တည်းသာ၊ ရှမာရိလူဖြစ်သူသာ ပြန်လာ၍ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကာ၊ မျက်နှာချင်းစပ်ကျသွားပြီး ယေရှုအား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည် (လု ၁၇:၁၅-၁၆)။ အခြားအခါများကဲ့သို့ (လု ၇:၉၊ မဿဲ ၈:၁၀-၁၃၊ ၁၅:၂၈) ယေရှုသည် ဆယ်ယောက်တွင် တုံ့ပြန်မှုအကောင်းဆုံးသူမှာ တပါးအမျိုးသားဖြစ်သည်ကို မေးခွန်းများဖြင့် အလေးပေးတော်မူသည် (၁၇:၁၈)။ ဤဇာတ်လမ်းသည် လူမျိုးနှင့် လူမျိုးစုသည် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် အတားအဆီးမဟုတ်ကြောင်း၊ ဘုရားနိုင်ငံအတွက် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသောသူများပင် အအတွင်းနီးဆုံးဖြစ်နိုင်ကြောင်း သတိပေးသည် (၁၀:၃၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုသည် မေးခွန်းများဖြင့် ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ ဘုရားနိုင်ငံ၏ ကောင်းချီးများကို တန်ဖိုးမထားမှုကို ရင်ဆိုင်စေပြီး ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော သာသနာပြုလုပ်ငန်း လိုအပ်ကြောင်း အရိပ်အမြွက်ပြသည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျန်းမာခြင်းအတွက် အဆုံးအဖြတ်ပေးကြောင်း အတည်ပြုတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ ဤနေရာတွင် အနာပျောက်ကင်းခြင်းသည် ယေရှုပေးသော ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း၏ ပုံဆောင်ချက်ဖြစ်သည် (လု ၇:၃၆-၅၀ ကို ကြည့်ပါ)။ “သွားလော့” ဟူသော အမိန့်တော် (၁၇:၁၄၊ ၁၉) သည် ယုံကြည်သူတိုင်းအား တပည့်ဖြစ်စေရန် အမိန့်ပေးခြင်းကို သတိတရစေသည် (မဿဲ ၂၈:၁၉)။ “ဘုရားသခင် ပြုတော်မူသမျှ” ကို ဝေမျှခြင်းဖြင့်ဖြစ်သည် (လု ၈:၃၉)။

After being pronounced clean by the priest, only one leper, a Samaritan, returned, praised God for the miracle, and with his face to the ground, expressed his gratitude to Jesus (Luke 17:15–16). As on other occasions (Luke 7:9; Matt. 8:10–13; 15:28), Jesus underlined by His rhetorical questions the significance of the fact that the one most responsive of the ten was a foreigner (Luke 17:18). The story reminds us that nationality or ethnicity is no impediment to the gospel and that sometimes those who seem unlikely candidates for the kingdom may indeed be the nearest (cf. 10:33). Through a series of insistent questions, Jesus confronted His disciples with the failure of those in Israel who did not appreciate the kingdom blessings being extended to them and hinted at the need for a wider mission. He also confirmed what was already implicit, that faith is decisive for being made well (v. 19)—physically and spiritually. Here again healing becomes a parable of the salvation (and restoration) that Jesus offers (see commentary on Luke 7:36–50). The command to go (17:14, 19) evokes the commission given to every believer to make disciples (Matt. 28:19) by sharing what “God has done” (Luke 8:39).

 ²⁰ ဖာရိရှဲတို့သည် လာ၍၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် အဘယ်ကာလမှ တည်ပါမည်နည်းဟု မေး လျှောက်ကြလျှင်၊ ယေရှုက၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် မျက်မြင်သောအရာ၌ မတည်။
²¹ ဤအရပ်၌ကြည့်ပါ။ ထိုအရပ်၌ ကြည့်ပါဟု ပြောစရာအခွင့်မရှိ။ အကြောင်းမူကား၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် သင်တို့၏အထဲ၌ရှိသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²² တဖန် တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သင်တို့သည် လူသား၏နေ့ရက်တရက်ကိုမျှ တွေ့ မြင်လို၍၊ မတွေ့မမြင်ရသောအချိန်ကာလ ရောက်လိမ့်မည်။
²³ ဤအရပ်၌ကြည့်ပါ။ ထိုအရပ်၌ကြည့်ပါဟု သင်တို့အားပြောဆိုသော်လည်း မလိုက်မသွားကြနှင့်။
²⁴ ကောင်းကင်တဘက်မှ ပြက်သောလျှပ်စစ်သည် ကောင်းကင်အနှံ့အပြား ထွန်းလင်းသကဲ့သို့၊ လူသား သည် မိမိနေ့ရက်၌ ဖြစ်တော်မူလတံ့။
²⁵ ထိုသို့မဖြစ်မှီ သူသည် များစွာသောဆင်းရဲဒုက္ခကို၎င်း၊ ယခုလူမျိုး၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို၎င်း ခံရမည်။
²⁶ နောဧလက်ထက်၌ဖြစ်သကဲ့သို့ လူသားလက်ထက်၌ ဖြစ်လိမ့်မည်။
²⁷ နောဧသည် သင်္ဘောထဲသို့ဝင်၍၊ ရေလွှမ်းမိုးခြင်းဖြစ်သဖြင့် လူခပ်သိမ်းတို့ကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းသည် နေ့တိုင်အောင် လူများတို့သည် စားသောက်လျက်၊ ထိမ်းမြားစုံဘက်လျက်နေကြ၏။
²⁸ ထိုနည်းတူ၊ လောတလက်ထက်၌ လူများတို့သည် စားသောက်ရောင်းဝယ်လျက်၊ စိုက်ပျိုးလျက်၊ အိမ် ဆောက်လျက်နေသကဲ့သို့၎င်း၊
²⁹ လောတသည် သောဒုံမြို့မှထွက်သောနေ့၌ ကောင်းကင်မှ ကန့်နှင့်ရောသောမီးမိုဃ်းရွာ၍ ထိုလူ အပေါင်းတို့ကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းသကဲ့သို့၎င်း၊
³⁰ လူသားပေါ်ထွန်းသောနေ့၌ ဖြစ်လိမ့်မည်။
³¹ ထိုနေ့ရက်၌ အိမ်မိုးပေါ်မှာရှိသောသူသည် မိမိ အိမ်ထဲမှာရှိသောဥစ္စာကို ယူခြင်းငှါ မဆင်းစေနှင့်။ ထိုအတူ၊ လယ်၌ရှိသောသူသည် နောက်သို့လှည့်၍ မပြန်လာစေနှင့်။
³² လောတ၏မယားကို အောက်မေ့ကြလော့။
³³ အကြင်သူသည် မိမိအသက်ကို ကယ်ဆယ်ခြင်းငှါရှာကြံ၏။ ထိုသူသည် အသက်ရှုံးလိမ့်မည်။ အကြင်သူသည် အသက်ရှုံး၏။ ထိုသူသည် မိမိအသက်ကို ကယ်ဆယ်လိမ့်မည်။
³⁴ ငါဆိုသည်ကား၊ ထိုနေ့ညဉ့်တွင် အိပ်ရာတခု၌ ရှိသောသူနှစ်ယောက်တို့တွင် တယောက်ကို သိမ်းယူ၍ တယောက်မူကား နေရစ်ရလတံ့။
³⁵ ကြိတ်ဆုံကြိတ်သောသူနှစ်ယောက်တို့တွင် တယောက်ကိုသိမ်းယူ၍ တယောက်မူကား နေရစ်ရလတံ့။
³⁶ လယ်၌ရှိသော သူနှစ်ယောက်တို့တွင် တယောက်ကို သိမ်းယူ၍ တယောက်မူကား နေရစ်ရလတံ့ဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊
³⁷ သခင်၊ အဘယ်အရပ်၌ ထိုသို့ဖြစ်ပမည်နည်းဟု မေးလျှောက်ကြသော်၊ အသေကောင်ရှိရာအရပ်၌ ရွှေ လင်းတတို့သည် စုဝေးကြလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

 

၁၇:၂၀-၃၇ ဘုရားနိုင်ငံ မည်သည့်အချိန်နှင့် မည်သို့ ရောက်လာမည်နည်း။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်သည် “နောင်တရခြင်းနှင့် အတူ နှစ်ခြင်းခံခြင်း” ကို ဟောပြောပြီး “ဘုရားနိုင်ငံ နီးလုနီးပြီ” ဟု ကြေညာခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ကျော်ကြာပြီဖြစ်သည် (၃:၃၊ မဿဲ ၃:၂)။ ဖာရိရှဲအချို့သည် ယေရှုသည် ဘုရားနိုင်ငံကို မကြာခင် တည်ထောင်မည်ဟု မြင်သာထင်သာမရှိသဖြင့်၊ ကိုယ်တော်၏ သာသနာတော် မအောင်မြင်ဟု ထင်ကာ ဘုရားနိုင်ငံ ဘယ်တော့ ရောက်လာမည်နည်းဟု မေးကြသည် (လု ၁၇:၂၀)။ ယေရှု၏ အဖြေကို လုကာသည် နှစ်ပိုင်းခွဲထားသည်။ ဖာရိရှဲများအတွက် တိုတိုနှင့် နည်းနည်းလျှို့ဝှက်ချက်ရှိသော အဖြေ၊ တပည့်တော်များအတွက် ပိုရှည်သော အဖြေဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲများအား ဘုရားနိုင်ငံ ရောက်လာခြင်းကို အပြင်မှ ကြည့်၍ မသိနိုင်ဟု ငြင်းပယ်တော်မူသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် တိကျသော နေရာတစ်ခုတွင် တည်ထောင်မည်လည်း မဟုတ်ပေ (အခန်းငယ် ၂၁)။

17:20–37. When and How the Kingdom Comes. More than three years had passed since John the Baptist began preaching a “baptism of repentance” (3:3) and announcing that “the kingdom of heaven” was near (Matt. 3:2). Some Pharisees, seeing no visible indication that Jesus would establish the kingdom anytime soon and perhaps implying failure regarding His mission, asked Him when the kingdom of God would come (Luke 17:20). Jesus’s answer is divided by Luke into two parts: a brief and somewhat cryptic answer to the Pharisees and a lengthier answer to His disciples. In reply to the Pharisees, Jesus denied that the coming of the kingdom was something that can be outwardly observed. Nor was it to be established in a particular location on earth that could be identified (v. 21).

 

“သင်တို့အထဲတွင် ရှိ၏” ဟူသော စကားစုကို အမျိုးမျိုး ဘာသာပြန်ဆိုကြသည်။ တချို့က “သင်တို့အတွင်း၌”၊ တချို့က “သင်တို့လယ်တွင်”၊ တချို့က “သင်တို့အကြား၌” ဟု ဘာသာပြန်သည်။ လုကာသည် “သင်တို့အကြား” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြရန် အချို့စကားလုံးများကို သုံးသည် (၁:၁၊ ၇:၁၆၊ ၉:၄၈ စသည်)။ ဂရိစကားလုံး entos သည် “အတွင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း ယေရှုသည် ဖာရိရှဲများ၏ အတွင်း၌ ဘုရားနိုင်ငံရှိသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ လုကာသည် “သင်တို့” ဟူသော စကားကို ယေဘုယျအနေဖြင့် သုံးတတ်သည် (၂:၁၁၊ ၆:၂၂ စသည်)။ ဖာရိရှဲများပင်လျှင် ဘုရားသခင်က အတွင်းမှ သန့်ရှင်းစေလျှင် နိုင်ငံသားဖြစ်နိုင်သည် (မဿဲ ၂၃:၂၆)။

The phrase entos hymōn estin has been translated and understood variously. Some render it as “within you,” others as “in your midst,” and others as “among you.” Luke uses certain words to convey the idea of something or someone being “among you” (en; 1:1, 42; 7:16, 28; 9:46, 48; etc.) or “in your midst” (mesos; 2:46; 4:35; 10:3; 21:21; 24:36). While it is true that the Greek word used here (entos) can mean “within” or “inside” (cf. Pss. 39:3; 103:1; 108:22, LXX), Jesus is not necessarily saying that the kingdom of God is within the Pharisees. Luke often uses “you” in a generic sense rather than to the specific people being addressed (Luke 2:11; 6:22; 9:48; 10:9; etc.). Even the Pharisees could become citizens of God’s kingdom if they would allow Him to make them clean within (Matt. 23:26 is the only other use of entos in the NT).

 

တပည့်တော်များအား မကြာမီ ဘုရားနိုင်ငံ ရောက်လာခြင်းကို လွမ်းဆွတ်စွာ မြင်လိုကြမည်၊ တချို့က ရောက်ပြီဟု တိကျသော အချိန်နှင့် နေရာကို ဆိုကြမည်ဟု ရှင်းပြတော်မူသည်။ သို့ရာတွင် ဘုရားနိုင်ငံသည် ဘုန်းတန်ခိုးနှင့် အပြင်မှ ရောက်လာသည့်အခါ မိုးကြိုးလက်သဖြင့် မိုးကောင်းကင်လွှမ်းခြုံသလို မြင်သာမည် (၁၇:၂၄)။ လူတိုင်း မြင်ရမည် (ကျမ်း ၁:၇)။ သို့ရာတွင် အရင်ဆုံး လက်ဝါးကပ်တိုင်ရှိရမည်။ ယေရှုသည် အပြစ်ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ခံရမည်၊ ပရောဖက်ပြုချက်များ ပြည့်စုံရမည် (၁၇:၂၅၊ ဟေရှာ ၅၃:၁၀)။ ဂရိစကား dei သည် ဘုရားသခင်၏ မဖြစ်မနေ ပြည့်စုံရမည့် အမိန့်ကို ဖော်ပြသည်။ ယေရှုကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် မောရှေ၏ စကား၊ ကိုယ်တိုင်မယုံကြည်သော မျိုးဆက်ဟု ပြည့်စုံသည် (တရားဟော ၃၂:၅၊ ၂၀)။ နောဧခေတ်နှင့် လောတ်ခေတ်တွင် ကယ်တင်ခြင်းခံရသူ နည်းပါးခဲ့သည် (၁၇:၂၆၊ ၂၈)။ သူတို့သည် စားသောက်၊ လက်ထပ်၊ ဈေးရောင်းဝယ် စသည်ဖြင့် ပျော်ပျော်နေကြပြီး ပျက်စီးခြင်းသတိပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။ စားသောက် လက်ထပ် ဈေးရောင်းဝယ်ခြင်းတွင် အပြစ်မရှိ၊ သို့ရာတွင် ဘုရားနိုင်ငံကို တိုးတက်စေရန်နှင့် ခရစ်တော် ပြန်ကြွလာခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အာရုံလွှဲသွားနိုင်သည် (၁၂:၃၃-၃၄၊ ၁၈:၂၂၊ ၁၂:၃၅-၄၀)။ လူသားရဲ့သားတော် ဗျာဒိတ်ပြသခြင်းခံရသောအခါ (၁၇:၃၀) ကောင်းကင်မှ တန်ခိုးနှင့် ဘုန်းကြီးစွာ ကြွလာမည် (၂၁:၂၇၊ ၁သက် ၄:၁၆)။ ကမ္ဘာသည် ရေလွှမ်းမိုးခံရသလို မီးဖြင့် လုံးဝပျက်စီးမည် (၂ပေ ၃:၆-၇)။

To the disciples, Jesus explained that soon they would longingly desire to see the coming kingdom, and people would even claim that it had arrived at a specific time and place. However, when the kingdom comes outwardly in glory, it will be as visible as lightning that covers the sky (Luke 17:24). Every eye will see Him (Rev. 1:7). But the cross comes first. Jesus had to suffer as an offering for sin in fulfillment of prophecy (Luke 17:25; cf. Is. 53:10). The Greek word dei is used to indicate that this is a divine imperative—God must fulfill His promise (see commentary on Luke 2:41–52). By rejecting Jesus, the prophetic testimony of Moses regarding a twisted and faithless generation (Deut. 32:5, 20) was fulfilled in those who would seek His death. Few were saved in the days of Noah and in the days of Lot (Luke 17:26, 28) because they were so absorbed with pleasures and business that they disregarded the warnings of coming destruction. There is nothing wrong with eating and drinking, marrying and giving in marriage, or buying and selling, but these activities can distract people from advancing God’s kingdom (12:33–34; 18:22) and preparing for Christ’s return (12:35–40). When the Son of Man is revealed (17:30), returning in the same way He ascended (Acts 1:11) and descending from heaven “with power and great glory” (Luke 21:27; cf. 1 Thess. 4:16), the world will be destroyed as fully by fire as it was by water (2 Pet. 3:6–7).

 

ဆိုဒုံမြို့သည် ဆိုးယုတ်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ပျက်စီးစေသော တရားစီရင်ခြင်း၏ ဥပမာဖြစ်သည် (တရားဟော ၂၉:၂၃-၂၆၊ ၂ပေ ၂:၆၊ ယုဒ ၇)။ သို့ရာတွင် ယေရှုနှင့် တမန်တော်များ၏ ဟောပြောချက်မှ ပိုမိုကြီးသော အလင်းကို ငြင်းပယ်သော ဣသရေလမြို့များသည် ပိုမိုကြီးလေးသော တရားစီရင်ခြင်းခံရမည် (မဿဲ ၁၀:၁၄-၁၅၊ ၁၁:၂၃-၂၄၊ လု ၁၀:၁၂၊ ၁၂:၄၇)။ ဆိုဒုံအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် ဆိုးသူများအပေါ် မည်သို့ပြုမည်ကို ပြသည်။ ကောင်းကင်မှ မီးနှင့် ကျောက်မီးကျောက်ခဲ ရွာသွန်းပြီး ပျက်စီးစေမည် (ကျမ်း ၁၄:၁၀၊ ၂၀:၉)။ လူသားရဲ့သားတော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာသောအခါ ဧဝံဂေလိတရားကို နာခံခြင်းမရှိသူများကို မီးလောင်ရာမီးထိုးဖြင့် ဗျာဒိတ်ပြမည် (၂သက် ၁:၇-၈၊ မဿဲ ၂၆:၆၄၊ ကျမ်း ၁:၇)။

Sodom is the proverbial example of wickedness and of God’s destructive judgment (Deut. 29:23–26; Is. 13:19; 2 Pet. 2:6; Jude 7), but the cities of Israel who rejected the greater light that came through the preaching of Jesus and the apostles will receive an even greater punishment in the judgment (Matt. 10:14–15; 11:23–24; see Luke 10:12; 12:47). God’s judgment on Sodom illustrates what He will do against the wicked—fire and brimstone will rain down from God out of heaven and destroy them (cf. Rev. 14:10; 20:9). The Son of Man will be revealed at His Second Advent in burning fire against those who do not obey the gospel of our Lord Jesus Christ (2 Thess. 1:7–8; cf. Matt. 26:64; Rev. 1:7).

 

ယေရှုသည် အိုလိဗ်တောင်ပေါ်ဟောခဲ့သော တရားနှင့် ဆင်တူစွာ ပြေးရန်နှင့် နောက်မှ မလှည့်ရန် ညွှန်ကြားထားသည် (၁၇:၃၁၊ ၂၁:၂၀-၂၂)။ ဤနေရာတွင် ကိုယ်တော် ပြန်ကြွလာမည့်အချိန် အနီးကာလကို ရည်ညွှန်းသည်။ လောတ်ခေတ်ကဲ့သို့ ကိုယ်ပစ္စည်းများကို မေ့ပြီး အသက်လု၍ ပြေးရမည် (က ၁၉:၁၇)။ “လောတ်၏ဇနီးကို အောက်မေ့လော့” (၁၇:၃၂) သည် ဤလောကပစ္စည်း သို့မဟုတ် မိသားစုကို ယေရှုထက် ပိုမချစ်ရန် သတိပေးချက်ဖြစ်သည် (က ၁၉:၂၄-၂၆)။ ကောင်းကင်အတွက် အသက်စွန့်သူတိုင်း အသက်ကို ထိန်းသိမ်းမည် (အပိုဒ် ၃၃၊ လု ၉:၂၄)။ ဤနှစ်မျိုးသော ရွေးချယ်မှုကို လူနှစ်ယောက်တွင် တစ်ယောက်သာ ကောင်းကင်သို့ ယူဆောင်ခံရခြင်းဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ ပြသသည် (၁၇:၃၄-၃၅၊ မဿဲ ၂၄:၃၁၊ ယောဟန် ၁၄:၃)။ အိပ်ရာတစ်ခုတွင် လူနှစ်ယောက် ရှိရာတွင် အမျိုးသားပုံစံကို သုံးထားသည်မှာ ယောက်ျား သို့မဟုတ် မိန်းမ ဘယ်သူကျန်ခဲ့သည်ကို မသတ်မှတ်ရန်ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၀:၃၆)။ သိမ်းငှက် (သို့မဟုတ် လင်းယုန်) စား၍ ကျန်ခဲ့သည်ဟု ပုံဖော်သည် (ကျမ်း ၁၉:၁၇-၁၈)။ ကြိတ်ခွေနှင့် အတူ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ရှိရာတွင်လည်း အတူတူပင်။ လူတိုင်း ကိုယ်ပိုင်ကယ်တင်ခြင်းအတွက် တာဝန်ရှိကြောင်း ပြသသည်။ ဤအခြေအနေအရ “သိမ်းယူခြင်း” (သို့မဟုတ် ထာဝရသခင်နှင့်အတူ ဖြစ်ရန် ဆွဲတင်ခြင်း) သည် လျှို့ဝှက်မဟုတ်ဘဲ လူတိုင်းမြင်ရမည် (၁သက် ၄:၁၆-၁၇၊ လု ၁၇:၂၄)။

Although Jesus will give similar instructions to flee and not turn back in the Olivet Discourse (Luke 17:31; cf. 21:20–22), here the focus is on the time just before His return. At that time, as in the time of Lot, Jesus’s followers must forget their possessions and flee for their lives (cf. Gen. 19:17). “Remember Lot’s wife” (Luke 17:32) is a succinct warning not to love earthly things or even close family members more than Jesus (see Gen. 19:24–26). Everyone who loses his life by living for heaven, rather than for this world, will preserve it (v. 33; cf. Luke 9:24). These two different destinies chosen are vividly illustrated by only one of two people being taken to heaven when Jesus comes (17:34–35; Matt. 24:31; John 14:3). The picture of two people in one bed uses a masculine form for both in order to leave indefinite whether the man or his wife are left behind (cf. Matt. 10:36) as food for the aetoi—rendered as “eagles” or “vultures” (see Rev. 19:17–18). This image, along with women grinding together (Luke 17:35), illustrates that everyone is responsible for their own salvation. The context indicates that this “rapture” or being “caught up” to be with the Lord at His coming (1 Thess. 4:16–17) is not secret but visible to all (Luke 17:24).

1 တပည့်တော်တို့အား တဖန်မိန့်တော်မူသည်ကား၊ မှားယွင်းစရာအကြောင်းရှိရမည်။ သို့သော်လည်း မှားယွင်းစရာအကြောင်းကိုဖြစ်စေသောသူသည် အမင်္ဂလာရှိ၏။
² ဤသူငယ်တစုံတယောက်ကို မှားယွင်းစေသည်ထက်၊ လည်ပင်း၌ ကြိတ်ဆုံကျောက်ကို ဆွဲ၍ ပင်လယ် ၌ ချခြင်းကို ခံရလျှင် အနေသာ၍ကောင်း၏။
³ သင်တို့သည် ကိုယ်ကိုကိုယ် သတိပြုကြလော့။ သင်၏ ညီအစ်ကိုသည် သင့်ကိုပြစ်မှားလျှင် သူ့ကို ဆုံး မလော့။ သူသည် နောင်တရလျှင် သူ၏အပြစ်ကိုလွှတ်လော့။
⁴ တနေ့ခြင်းတွင် ခုနစ်ကြိမ်မြောက်အောင် သင့်ကိုပြစ်မှား၍၊ ခုနစ်ကြိမ်မြောက်အောင် သင့်ထံသို့ လှည့် ၍ နောင်တရပါ၏ဟုဆိုလျှင်၊ သူ၏အပြစ်ကို လွှတ်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၇:၁-၄။ ယေရှုသည် အပြစ်သို့ လှမ်းမမှားစေသော အတားအဆီးများအကြောင်း သတိပေးတော်မူသည်။ အလျင်က ဖာရိရှဲအပေါင်းတို့ကို ရည်မှတ်တော်မူသော စကားများဖြစ်သော်လည်း၊ ၁၇:၁ မှ ၁၈:၈ အထိ အဆိုများသည် တပည့်တော်များကို ရည်မှတ်တော်မူခြင်းများပါသည် (၁၇:၂၀-၂၁ ကိုမှတစ်ပါး)။ အပြစ်သို့ လှမ်းမမှားစေသော အတားအဆီး (အငြင်းပွားဖွယ်ရာ) များ ဖြစ်ပေါ်လာမည်မှာ မလွှဲမရှောင်သာ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ယုံကြည်သူများသည် ထိုအရာကို ဖြစ်ပေါ်စေသူမဖြစ်ရကြ (အဆို ၁၊ မဿဲ ၁၃:၄၁၊ ရောမ ၁၄:၁၃)။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် စာတန်၏အမှုကို ကူညီရာရောက်သည် (မဿဲ ၁၆:၂၃၊ ဗျာဒိတ် ၂:၁၄)။ ကြိတ်ဆုံသည် စပါးကြိတ်ရန်အသုံးပြုသော ကျောက်ဆုံဖြစ်၍ အလေးချိန်ရာချီ ပေါင်ချိန်ရသည်။ ထိုကျောက်ဆုံကို လည်ပင်းတွင် ချည်နှောင်၍ ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချခြင်းခံရလျှင် သေချာစွာ နစ်သေမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဤသေးငယ်သူတို့တစ်ဦးကို အပြစ်သို့ လှမ်းမမှားစေခြင်းသည် ကြီးစွာသော ပြစ်ဒဏ်ခံရမည်ထက် ပိုကောင်းသည်ဟု ဆိုတော်မူသည်။ “ဤသေးငယ်သူတို့” ဆိုသည်မှာ ယေရှုရှင်စုဆောင်းတော်မူသော “သိုးထိမ်းလေး” ကို ဆိုလိုသည် (လု ၁၇:၂၊ လု ၁၂:၃၂ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ “သင်တို့သည် မိမိကိုယ်ကို သတိပြုကြလော့” (တရားစွဲဆိုသူ) ဟူသော အမိန့်အတိုင်း လုံးဝ သတိထားရမည် (၁၇:၃၊ လု ၂၁:၃၄၊ တမန် ၅:၃၅၊ ၂၀:၂၈ တို့၌လည်းရှိသည်)။ ထိုသတိပေးချက်သည် အခြားသူကို ဆုံးမမှုတ်ယဉ်မီ ကိုယ်ကိုကိုယ် ဝိညာဉ်ရေးရာ၌ စစ်ဆေးရန် တိုက်တွန်းခြင်းဖြစ်သည် (မဿဲ ၇:၃-၅၊ ဂလာတိ ၆:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယုံကြည်သူ ညီအစ်ကိုတစ်ဦးသည် ငါတို့ကို အပြစ်ပြုလျှင် လက်စားချေခြင်းမဟုတ်၊ ကယ်တင်ခြင်းငှာ ဆုံးမရမည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၉:၁၇-၁၈)။ နောင်တရလျှင် ခွင့်လွှတ်ရမည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ဆက်ဆံရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည် (မဿဲ ၁၈:၁၅)။ ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန်ရည်ရွယ်၍ တစ်နေ့တွင် ခုနစ်ကြိမ်သာမက ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်ကြိမ် ခွင့်လွှတ်ရမည် (လု ၁၇:၄၊ မဿဲ ၁၈:၂၁-၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ငါတို့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ခံရသည်အတိုင်း ငါတို့သည်လည်း ခွင့်လွှတ်ရမည် (မဿဲ ၆:၁၂)။ ထိုသို့ဖြင့် ဒုစရိုက်ကို ကောင်းမှုဖြင့် အောင်မြင်ရကြမည် (ရောမ ၁၂:၁၉-၂၁)။

17:1–4. Jesus Warns of Offenses. While the preceding remarks were aimed at the Pharisees, the sayings from 17:1 to 18:8 are mostly directed to the disciples (except for 17:20–21). It is inevitable that skandala—a word variously translated as “offenses,” “stumbling blocks,” or “temptations to sin,” incitements to wrong action or belief—will come, but believers should not be the instigators (v. 1; Matt. 13:41; Rom. 14:13) as it advances Satan’s work (Matt. 16:23; Rev. 2:14). A millstone was used for grinding grain and weighed hundreds of pounds, so having one hung from a person’s neck while being thrown into the sea would mean certain drowning. Nevertheless, that would be preferable to the anticipated punishment for offending one of these little ones, referring to the “little flock” being gathered by Jesus (Luke 17:2; see also 12:32). The absolute admonition to prosechete—“take heed,” “be on your guard,” or “watch yourselves” (17:3; also in 21:34; Acts 5:35; 20:28)—urges a spiritual self-examination before correcting others (cf. Matt. 7:3–5; Gal. 6:1). When fellow believers sin against us, a rebuke, done in a redemptive way, rather than vengeance is necessary (Lev. 19:17–18). If they repent, they are to be forgiven. Then we have renewed fellowship with them (Matt. 18:15). The aim is to preserve the relationship, even if it is necessary to forgive not just seven times but seven times in a day (Luke 17:4; cf. Matt. 18:21–22). As we have been forgiven, we are to forgive (cf. Matt. 6:12) and thus overcome evil with good (Rom. 12:19–21).

 ⁵ တမန်တော်တို့က၊ အကျွန်ုပ်တို့ ယုံကြည်ခြင်းစိတ်ကို တိုးပွားစေတော်မူပါဟု သခင်ဘုရားကို တောင်း ပန်ကြလျှင်၊
⁶ သခင်ဘုရားက၊ သင်တို့သည် မုန်ညင်းစေ့ခန့်မျှလောက်သော ယုံကြည်ခြင်းရှိလျှင် ထိုသဖန်းပင်ကို၊ အချင်းအပင်၊ သင်သည် အမြစ်နှင့်တကွနှုတ်၍ ပင်လယ်၌စိုက်လျက်နေလော့ဟု ဆိုကြသော် သင်တို့ စကားကို နားထောင်လိမ့်မည်။
⁷ အစေအပါးသည် လယ်ထွန်သော်၎င်း၊ သိုး၊ နွားကျောင်းသော်၎င်း၊ လယ်ပြင်မှလာ၍ အိမ်သို့ဝင်သော အခါ၊ ထိုအစေအပါးကို၊ အသော့လာ၍ စားပွဲ၌ လျောင်းလော့ဟု သင်တို့တွင် အဘယ်သူပြောမည်နည်း။
⁸ ထိုအစေအပါးကို၊ ငါစားစရာဘို့ပြင်လော့။ ငါစားသောက်စဉ်တွင် ခါးကိုစည်း၍ ငါ့ကို လုပ်ကျွေး လော့။ ထိုနောက်မှ သင်သည် စားသောက်ရမည်ဟု ပြောမည်မဟုတ်လော။
⁹ ထိုအစေအပါးသည် သခင်စီရင်သည်အတိုင်း ပြုသောကြောင့်၊ သခင်၌ ကျေးဇူးတင်သလော။ ကျေးဇူး မတင်။
¹⁰ ထိုနည်းတူမှာ ထားတော်မူသမျှတို့ကို သင်တို့သည် ကျင့်ပြီးမှ၊ ငါတို့သည် သခင်၌ ကျေးဇူးပြုသော အစေအပါးဖြစ်သည်မဟုတ်။ ဝတ်ပြေရုံမျှသာရှိသည်ဟု ဝန်ခံကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၇:၅-၁၀ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် တာဝန်။ တပည့်တော်များ၏ တောင်းဆိုချက်ဖြစ်သော “ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို တိုးပွားစေပါ” (အခန်းငယ် ၅) သည် ခွင့်လွှတ်သော စိတ်နှလုံးသည် သူတို့လက်လှမ်းမမီနိုင်ဟု ထင်မြင်ကြသည်ကို ပြသသည်။ ယေရှုသည် ယုံကြည်ခြင်းမလုံလောက်ခြင်းကို “အနည်းငယ်သာ” ရှိသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့ဖူးသည် (၁၂:၂၈၊ မဿဲ ၈:၂၆၊ ၁၆:၈)။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ပိုမိုလိုအပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ယခုမူ ယုံကြည်ခြင်း၏ ပမာဏမဟုတ်ဘဲ အရည်အသွေးက အရေးကြီးကြောင်း နားလည်ရန် လိုအပ်ပြန်သည်။ မုန်ညင်းစေ့သည် အစေ့အနည်းဆုံးထဲမှ တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး၊ ထိုမျှလေးသော ယုံကြည်ခြင်းပင်လျှင် ဘုရားသခင်ကို အားကိုးခြင်းဖြင့် မဖြစ်နိုင်သောအရာများကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ ဘုရားသခင်အတွက် ဘာမျှ မဖြစ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ (လု ၁:၃၇၊ ၁၈:၂၇၊ မဿဲ ၁၉:၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

17:5–10. Faith and Duty. The request of the disciples, “Increase our faith” (v. 5), indicates that such a forgiving spirit seemed out of their reach. They had heard Jesus describe inadequate faith as “little” (12:28; Matt. 8:26; 16:8), which suggested that they needed more; now they needed to understand that what counts is the quality of one’s faith, not the amount. A mustard seed was among the smallest of seeds, and even faith that tiny could do otherwise impossible things by relying on God, for whom nothing is impossible (Luke 1:37; 18:27; cf. Matt. 19:26).

 

သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးကျွန်များသည် ဘုရားသခင်က သူတို့၏အမိန့်ကို လိုက်လျှောက်မည်ဟု မမျှော်လင့်ရပေ။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးကျွန်များသည် အချိန်တိုင်း ဘုရားသခင်၏ အမိန့်ကို လိုက်လျှောက်ရန် အသင့်ရှိနေရမည်။ ယေရှုသည် ဤအချက်ကို ရှင်းလင်းစေရန် ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦးကို ပုံဆောင်ချက်ပြောပြတော်မူသည်။ ကျွန် (ဒူးလို့စ်) ဆိုသည်မှာ အိမ်တွင်းကျွန်ဖြစ်ပြီး နာခံခြင်းသည် ရွေးချယ်စရာမရှိ၊ ချီးမွမ်းထိုက်သည်လည်း မဟုတ်ပေ။ ယေရှုသည် နည်းနည်းရယ်စရာကောင်းအောင် နားထောင်သူများကို သခင်ဖြစ်သည်ဟု ဟန်ဆောင်ခိုင်းပြီး၊ လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်နေသော ကျွန်ကို အိမ်ထဲခေါ်ပြီး စားစရာပြင်ဆင်ကာ စားပါဟု ဖိတ်မည်လောဟု မေးတော်မူသည် (လု ၁၇:၇)။ ဟုတ်မည်မဟုတ်။ သခင်၏ လိုအပ်ချက်ကို အမြဲဦးစားပေးရပြီး၊ သခင်စားသောက်ပြီးမှသာ ကျွန်သည် စားသောက်ခွင့်ရမည် (အပိုဒ် ၈)။ ကျွန်များသည် မိမိတို့ တာဝန်ကျေရုံသာ လုပ်ခဲ့သည်ဟု ယူဆရမည် (အပိုဒ် ၁၀)။ တာဝန်ရှိသည်ဖြစ်၍ ကျေးဇူးတင်ခံထိုက်သူ၊ အကျိုးရှိသော ကျွန်ဟု မိမိကိုယ်ကို မြင်ခွင့်မရှိ၊ နှိမ့်ချစွာ ဝန်ခံရမည်။ ထိုနည်းတူ ခရစ်ယာန်များ၏ ထာဝရသခင်အတွက် အမှုတိုင်သည် အကျိုးကုသိုလ်ရယူခွင့် လုံးဝမရှိ။ ပထမအနေဖြင့် ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်အကြွေးကြီးကို ပေးဆပ်ပြီးဖြစ်သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ပြုသောအမှုမှန်သမျှသည် ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ကျေးဇူးတော်နှင့် တန်ခိုးအားဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။ တတိယအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ ပြုသမျှသည် အပြစ်ဖြင့် ညစ်ညူးနေဆဲဖြစ်၍ ခရစ်တော်၏ အကျိုးကုသိုလ်နှင့် ဆုတောင်းပေးခြင်းကြောင့်သာ ဘုရားသခင်ထံ လက်ခံဖွယ်ဖြစ်သည် (ထွက် ၂၈:၃၈-၄၀၊ ဟေရှာ ၆၄:၆၊ ဧဖက် ၂:၈-၁၀၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၃၊ ၃:၉၊ ဟေဗြဲ ၇:၂၅၊ ၁၃:၁၅)။

However, God’s servants should not expect God to do their bidding. God’s servants must always be ready to do His bidding. Jesus told a parable to clarify this point. The servant (doulos) was a household slave whose obedience was not optional or in any way praiseworthy. Somewhat humorously, Jesus asked his hearers to pretend they were the master and asked whether they would call their servant in from working in the field, have food ready, and invite him to eat (Luke 17:7). Of course not. The master’s needs always came first, and only after he had eaten and drunk could the slave enjoy his meal (v. 8). Slaves should consider that they had only done their duty (v. 10), what they were obligated to do, and humbly acknowledge themselves as unprofitable and unworthy servants who deserved no thanks. Likewise, Christian service for the Lord can earn no merit whatsoever: first, because Jesus has already paid our incalculable debt of sin; second, because even works of faith are done through His grace and power; and third, because everything we do is tainted by sin and needs the merits and intercession of Christ to be acceptable to God (Ex. 28:38–40; Is. 64:6; Eph. 2:8–10; Phil. 2:13; 3:9; Heb. 7:25; 13:15).

¹¹ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ကြွတော်မူစဉ်၊ ရှမာရိပြည် နှင့်ဂါလိလဲပြည်စပ်ကြား၌ ရှောက်သွားတော်မူ၏။
¹² ရွာတရွာသို့ ဝင်တော်မူသည်တွင်၊ နူနာစွဲသော သူတကျိပ်တို့သည် ခရီးဦးကြိုပြု၍ အဝေးကရပ်လျက်၊
¹³ သခင်ယေရှု၊ အကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်မသနားတော်မူပါဟု ဟစ်ကြော်ကြ၏။
¹⁴ ယေရှုသည် မြင်တော်မူလျှင်၊ သင်တို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံသို့သွား၍ ကိုယ်ကိုပြကြလော့ဟု မိန့် တော်မူသည်အတိုင်း၊ သူတို့သည် သွားစဉ်တွင် သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။
¹⁵ ထိုသူတို့တွင် တယောက်သောသူသည် အနာရောဂါကင်းလွတ်သည်ကို သိမြင်လျှင်၊ ပြန်လာ၍ ကြီး သော အသံနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းလေ၏။
¹⁶ ခြေတော်ရင်း၌ ပြပ်ဝပ်၍ ကျေးဇူတော်ကြီးလှပါသည်ဟု ဝန်ခံလေ၏။ ထိုသူသည် ရှမာရိလူဖြစ် သတည်း။
¹⁷ ယေရှုကလည်း၊ တကျိပ်သောသူတို့သည် သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်ကြသည်မဟုတ်လော။ ကိုးယောက် သောသူတို့သည် အဘယ်မှာရှိကြသနည်း။
¹⁸ ဤတပါးအမျိုးသားကိုထား၍ ဘုရားသခင်၏ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းခြင်းငှါ ပြန်လာသောသူ တယောက် မျှ မရှိသလောဟု မေးတော်မူပြီးမှ၊
¹⁹ သင်ထ၍ သွားလော့။ သင်၏ယုံကြည်ခြင်းသည် သင်၏အနာကိုငြိမ်းစေပြီဟု ထိုသူအား မိန့်တော် မူ၏။ 

၁၇:၁၁-၁၉ ဆီးနှင်းရှိသူ ဆယ်ယောက် သန့်ရှင်းခြင်းခံရ။ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးလျှောက်လှမ်းနေဆဲအချိန်တွင် ယေရှုသည် ရှမာရိနှင့် ဂါလိလဲကြားမှ ဖြတ်သွားတော်မူသည်။ ဤဖြစ်ရပ်သည် လာဇရုကို ထမြောက်စေပြီးနောက် ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြောက်ဘက် အလှမ်းကီလိုမီတာ ၂၉ ခန့်ရှိ ဧဖရိမ်မြို့သို့ ဆုတ်ခွာသွားစဉ် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ယောဟန် ၁၁:၅၄)။ ရွာအစွန်တွင် ဆီးနှင်းရှိသူ ဆယ်ယောက်သည် မသန့်ရှင်းသဖြင့် ဝေးဝေးမှ ရပ်နေရ၍ (လု ၅:၁၂-၁၆ အပိုဒ်ကို ကြည့်ပါ) ယေရှုကို “ဆရာကြီး” ဟု ခေါ်ဆိုကြသည် (၁၇:၁၂-၁၃)။ ဤအမည်ကို လုကာခရစ်ဝင်တွင် တပည့်တော်များသာ သုံးဖူးသည် (၅:၅၊ ၉:၃၃၊ ၉:၄၉ စသည်)။ ယေရှုကို ကိုယ်တော်သည် အနာကုနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ ယေရှုသည် သူတို့၏ ဆီးနှင်းမှ သန့်ရှင်းလိုသော ဆန္ဒကို သိတော်မူ၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်များထံ သွားပြရန် မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၄)။ မောရှေ ပညတ်တွင် ဆီးနှင်းပျောက်ကင်းသူကို ယဇ်ပုရောဟိတ်က သန့်ရှင်းသည်ဟု ကြေညာပြီး သန့်ရှင်းရေးအခမ်းအနားကို ပြုရသည် (ဝတ်ပြုရား ၁၄:၁-၃၂)။ ယေရှု၏ အမိန့်သည် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အနာပျောက်မှ စောင့်မနေဘဲ ဆယ်ယောက်လုံး ချက်ချင်း ဗိမာန်တော်သို့ ထွက်သွားကြသည်။

17:11–19. Ten Lepers Cleansed. Still on the journey to Jerusalem, Jesus passed between Samaria and Galilee. This incident may have occurred just after the raising of Lazarus, when Jesus withdrew to the town of Ephraim (John 11:54), about eighteen miles (29 km) north of Jerusalem. On the outskirts of the town, ten lepers, who because of their unclean state had to stand far away (see commentary on Luke 5:12–16), addressed Jesus as “Master” (17:12–13). This title—elsewhere in Luke used only by the disciples (5:5; 9:24, 45; 9:33, 49)—together with the cry for Jesus to have compassion on them evidences the lepers’ faith in Jesus to heal them. Recognizing their desire to be cleansed of leprosy, Jesus tells them to show themselves to the priests (v. 14). Mosaic law specifies that a healed leper must be declared clean by the priest, who would then administer a cleansing ritual (Lev. 14:1–32). Jesus’s command tested their faith, and without waiting to be healed, all ten immediately headed to the temple.

 

ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံမှ သန့်ရှင်းသည်ဟု ကြေညာခံရပြီးနောက်၊ တစ်ယောက်တည်းသာ၊ ရှမာရိလူဖြစ်သူသာ ပြန်လာ၍ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကာ၊ မျက်နှာချင်းစပ်ကျသွားပြီး ယေရှုအား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည် (လု ၁၇:၁၅-၁၆)။ အခြားအခါများကဲ့သို့ (လု ၇:၉၊ မဿဲ ၈:၁၀-၁၃၊ ၁၅:၂၈) ယေရှုသည် ဆယ်ယောက်တွင် တုံ့ပြန်မှုအကောင်းဆုံးသူမှာ တပါးအမျိုးသားဖြစ်သည်ကို မေးခွန်းများဖြင့် အလေးပေးတော်မူသည် (၁၇:၁၈)။ ဤဇာတ်လမ်းသည် လူမျိုးနှင့် လူမျိုးစုသည် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် အတားအဆီးမဟုတ်ကြောင်း၊ ဘုရားနိုင်ငံအတွက် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသောသူများပင် အအတွင်းနီးဆုံးဖြစ်နိုင်ကြောင်း သတိပေးသည် (၁၀:၃၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုသည် မေးခွန်းများဖြင့် ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ ဘုရားနိုင်ငံ၏ ကောင်းချီးများကို တန်ဖိုးမထားမှုကို ရင်ဆိုင်စေပြီး ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော သာသနာပြုလုပ်ငန်း လိုအပ်ကြောင်း အရိပ်အမြွက်ပြသည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျန်းမာခြင်းအတွက် အဆုံးအဖြတ်ပေးကြောင်း အတည်ပြုတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ ဤနေရာတွင် အနာပျောက်ကင်းခြင်းသည် ယေရှုပေးသော ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း၏ ပုံဆောင်ချက်ဖြစ်သည် (လု ၇:၃၆-၅၀ ကို ကြည့်ပါ)။ “သွားလော့” ဟူသော အမိန့်တော် (၁၇:၁၄၊ ၁၉) သည် ယုံကြည်သူတိုင်းအား တပည့်ဖြစ်စေရန် အမိန့်ပေးခြင်းကို သတိတရစေသည် (မဿဲ ၂၈:၁၉)။ “ဘုရားသခင် ပြုတော်မူသမျှ” ကို ဝေမျှခြင်းဖြင့်ဖြစ်သည် (လု ၈:၃၉)။

After being pronounced clean by the priest, only one leper, a Samaritan, returned, praised God for the miracle, and with his face to the ground, expressed his gratitude to Jesus (Luke 17:15–16). As on other occasions (Luke 7:9; Matt. 8:10–13; 15:28), Jesus underlined by His rhetorical questions the significance of the fact that the one most responsive of the ten was a foreigner (Luke 17:18). The story reminds us that nationality or ethnicity is no impediment to the gospel and that sometimes those who seem unlikely candidates for the kingdom may indeed be the nearest (cf. 10:33). Through a series of insistent questions, Jesus confronted His disciples with the failure of those in Israel who did not appreciate the kingdom blessings being extended to them and hinted at the need for a wider mission. He also confirmed what was already implicit, that faith is decisive for being made well (v. 19)—physically and spiritually. Here again healing becomes a parable of the salvation (and restoration) that Jesus offers (see commentary on Luke 7:36–50). The command to go (17:14, 19) evokes the commission given to every believer to make disciples (Matt. 28:19) by sharing what “God has done” (Luke 8:39).

 ²⁰ ဖာရိရှဲတို့သည် လာ၍၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် အဘယ်ကာလမှ တည်ပါမည်နည်းဟု မေး လျှောက်ကြလျှင်၊ ယေရှုက၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် မျက်မြင်သောအရာ၌ မတည်။
²¹ ဤအရပ်၌ကြည့်ပါ။ ထိုအရပ်၌ ကြည့်ပါဟု ပြောစရာအခွင့်မရှိ။ အကြောင်းမူကား၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် သင်တို့၏အထဲ၌ရှိသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²² တဖန် တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သင်တို့သည် လူသား၏နေ့ရက်တရက်ကိုမျှ တွေ့ မြင်လို၍၊ မတွေ့မမြင်ရသောအချိန်ကာလ ရောက်လိမ့်မည်။
²³ ဤအရပ်၌ကြည့်ပါ။ ထိုအရပ်၌ကြည့်ပါဟု သင်တို့အားပြောဆိုသော်လည်း မလိုက်မသွားကြနှင့်။
²⁴ ကောင်းကင်တဘက်မှ ပြက်သောလျှပ်စစ်သည် ကောင်းကင်အနှံ့အပြား ထွန်းလင်းသကဲ့သို့၊ လူသား သည် မိမိနေ့ရက်၌ ဖြစ်တော်မူလတံ့။
²⁵ ထိုသို့မဖြစ်မှီ သူသည် များစွာသောဆင်းရဲဒုက္ခကို၎င်း၊ ယခုလူမျိုး၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို၎င်း ခံရမည်။
²⁶ နောဧလက်ထက်၌ဖြစ်သကဲ့သို့ လူသားလက်ထက်၌ ဖြစ်လိမ့်မည်။
²⁷ နောဧသည် သင်္ဘောထဲသို့ဝင်၍၊ ရေလွှမ်းမိုးခြင်းဖြစ်သဖြင့် လူခပ်သိမ်းတို့ကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းသည် နေ့တိုင်အောင် လူများတို့သည် စားသောက်လျက်၊ ထိမ်းမြားစုံဘက်လျက်နေကြ၏။
²⁸ ထိုနည်းတူ၊ လောတလက်ထက်၌ လူများတို့သည် စားသောက်ရောင်းဝယ်လျက်၊ စိုက်ပျိုးလျက်၊ အိမ် ဆောက်လျက်နေသကဲ့သို့၎င်း၊
²⁹ လောတသည် သောဒုံမြို့မှထွက်သောနေ့၌ ကောင်းကင်မှ ကန့်နှင့်ရောသောမီးမိုဃ်းရွာ၍ ထိုလူ အပေါင်းတို့ကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းသကဲ့သို့၎င်း၊
³⁰ လူသားပေါ်ထွန်းသောနေ့၌ ဖြစ်လိမ့်မည်။
³¹ ထိုနေ့ရက်၌ အိမ်မိုးပေါ်မှာရှိသောသူသည် မိမိ အိမ်ထဲမှာရှိသောဥစ္စာကို ယူခြင်းငှါ မဆင်းစေနှင့်။ ထိုအတူ၊ လယ်၌ရှိသောသူသည် နောက်သို့လှည့်၍ မပြန်လာစေနှင့်။
³² လောတ၏မယားကို အောက်မေ့ကြလော့။
³³ အကြင်သူသည် မိမိအသက်ကို ကယ်ဆယ်ခြင်းငှါရှာကြံ၏။ ထိုသူသည် အသက်ရှုံးလိမ့်မည်။ အကြင်သူသည် အသက်ရှုံး၏။ ထိုသူသည် မိမိအသက်ကို ကယ်ဆယ်လိမ့်မည်။
³⁴ ငါဆိုသည်ကား၊ ထိုနေ့ညဉ့်တွင် အိပ်ရာတခု၌ ရှိသောသူနှစ်ယောက်တို့တွင် တယောက်ကို သိမ်းယူ၍ တယောက်မူကား နေရစ်ရလတံ့။
³⁵ ကြိတ်ဆုံကြိတ်သောသူနှစ်ယောက်တို့တွင် တယောက်ကိုသိမ်းယူ၍ တယောက်မူကား နေရစ်ရလတံ့။
³⁶ လယ်၌ရှိသော သူနှစ်ယောက်တို့တွင် တယောက်ကို သိမ်းယူ၍ တယောက်မူကား နေရစ်ရလတံ့ဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊
³⁷ သခင်၊ အဘယ်အရပ်၌ ထိုသို့ဖြစ်ပမည်နည်းဟု မေးလျှောက်ကြသော်၊ အသေကောင်ရှိရာအရပ်၌ ရွှေ လင်းတတို့သည် စုဝေးကြလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

 

၁၇:၂၀-၃၇ ဘုရားနိုင်ငံ မည်သည့်အချိန်နှင့် မည်သို့ ရောက်လာမည်နည်း။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်သည် “နောင်တရခြင်းနှင့် အတူ နှစ်ခြင်းခံခြင်း” ကို ဟောပြောပြီး “ဘုရားနိုင်ငံ နီးလုနီးပြီ” ဟု ကြေညာခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ကျော်ကြာပြီဖြစ်သည် (၃:၃၊ မဿဲ ၃:၂)။ ဖာရိရှဲအချို့သည် ယေရှုသည် ဘုရားနိုင်ငံကို မကြာခင် တည်ထောင်မည်ဟု မြင်သာထင်သာမရှိသဖြင့်၊ ကိုယ်တော်၏ သာသနာတော် မအောင်မြင်ဟု ထင်ကာ ဘုရားနိုင်ငံ ဘယ်တော့ ရောက်လာမည်နည်းဟု မေးကြသည် (လု ၁၇:၂၀)။ ယေရှု၏ အဖြေကို လုကာသည် နှစ်ပိုင်းခွဲထားသည်။ ဖာရိရှဲများအတွက် တိုတိုနှင့် နည်းနည်းလျှို့ဝှက်ချက်ရှိသော အဖြေ၊ တပည့်တော်များအတွက် ပိုရှည်သော အဖြေဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲများအား ဘုရားနိုင်ငံ ရောက်လာခြင်းကို အပြင်မှ ကြည့်၍ မသိနိုင်ဟု ငြင်းပယ်တော်မူသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် တိကျသော နေရာတစ်ခုတွင် တည်ထောင်မည်လည်း မဟုတ်ပေ (အခန်းငယ် ၂၁)။

17:20–37. When and How the Kingdom Comes. More than three years had passed since John the Baptist began preaching a “baptism of repentance” (3:3) and announcing that “the kingdom of heaven” was near (Matt. 3:2). Some Pharisees, seeing no visible indication that Jesus would establish the kingdom anytime soon and perhaps implying failure regarding His mission, asked Him when the kingdom of God would come (Luke 17:20). Jesus’s answer is divided by Luke into two parts: a brief and somewhat cryptic answer to the Pharisees and a lengthier answer to His disciples. In reply to the Pharisees, Jesus denied that the coming of the kingdom was something that can be outwardly observed. Nor was it to be established in a particular location on earth that could be identified (v. 21).

 

“သင်တို့အထဲတွင် ရှိ၏” ဟူသော စကားစုကို အမျိုးမျိုး ဘာသာပြန်ဆိုကြသည်။ တချို့က “သင်တို့အတွင်း၌”၊ တချို့က “သင်တို့လယ်တွင်”၊ တချို့က “သင်တို့အကြား၌” ဟု ဘာသာပြန်သည်။ လုကာသည် “သင်တို့အကြား” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြရန် အချို့စကားလုံးများကို သုံးသည် (၁:၁၊ ၇:၁၆၊ ၉:၄၈ စသည်)။ ဂရိစကားလုံး entos သည် “အတွင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း ယေရှုသည် ဖာရိရှဲများ၏ အတွင်း၌ ဘုရားနိုင်ငံရှိသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ လုကာသည် “သင်တို့” ဟူသော စကားကို ယေဘုယျအနေဖြင့် သုံးတတ်သည် (၂:၁၁၊ ၆:၂၂ စသည်)။ ဖာရိရှဲများပင်လျှင် ဘုရားသခင်က အတွင်းမှ သန့်ရှင်းစေလျှင် နိုင်ငံသားဖြစ်နိုင်သည် (မဿဲ ၂၃:၂၆)။

The phrase entos hymōn estin has been translated and understood variously. Some render it as “within you,” others as “in your midst,” and others as “among you.” Luke uses certain words to convey the idea of something or someone being “among you” (en; 1:1, 42; 7:16, 28; 9:46, 48; etc.) or “in your midst” (mesos; 2:46; 4:35; 10:3; 21:21; 24:36). While it is true that the Greek word used here (entos) can mean “within” or “inside” (cf. Pss. 39:3; 103:1; 108:22, LXX), Jesus is not necessarily saying that the kingdom of God is within the Pharisees. Luke often uses “you” in a generic sense rather than to the specific people being addressed (Luke 2:11; 6:22; 9:48; 10:9; etc.). Even the Pharisees could become citizens of God’s kingdom if they would allow Him to make them clean within (Matt. 23:26 is the only other use of entos in the NT).

 

တပည့်တော်များအား မကြာမီ ဘုရားနိုင်ငံ ရောက်လာခြင်းကို လွမ်းဆွတ်စွာ မြင်လိုကြမည်၊ တချို့က ရောက်ပြီဟု တိကျသော အချိန်နှင့် နေရာကို ဆိုကြမည်ဟု ရှင်းပြတော်မူသည်။ သို့ရာတွင် ဘုရားနိုင်ငံသည် ဘုန်းတန်ခိုးနှင့် အပြင်မှ ရောက်လာသည့်အခါ မိုးကြိုးလက်သဖြင့် မိုးကောင်းကင်လွှမ်းခြုံသလို မြင်သာမည် (၁၇:၂၄)။ လူတိုင်း မြင်ရမည် (ကျမ်း ၁:၇)။ သို့ရာတွင် အရင်ဆုံး လက်ဝါးကပ်တိုင်ရှိရမည်။ ယေရှုသည် အပြစ်ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ခံရမည်၊ ပရောဖက်ပြုချက်များ ပြည့်စုံရမည် (၁၇:၂၅၊ ဟေရှာ ၅၃:၁၀)။ ဂရိစကား dei သည် ဘုရားသခင်၏ မဖြစ်မနေ ပြည့်စုံရမည့် အမိန့်ကို ဖော်ပြသည်။ ယေရှုကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် မောရှေ၏ စကား၊ ကိုယ်တိုင်မယုံကြည်သော မျိုးဆက်ဟု ပြည့်စုံသည် (တရားဟော ၃၂:၅၊ ၂၀)။ နောဧခေတ်နှင့် လောတ်ခေတ်တွင် ကယ်တင်ခြင်းခံရသူ နည်းပါးခဲ့သည် (၁၇:၂၆၊ ၂၈)။ သူတို့သည် စားသောက်၊ လက်ထပ်၊ ဈေးရောင်းဝယ် စသည်ဖြင့် ပျော်ပျော်နေကြပြီး ပျက်စီးခြင်းသတိပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။ စားသောက် လက်ထပ် ဈေးရောင်းဝယ်ခြင်းတွင် အပြစ်မရှိ၊ သို့ရာတွင် ဘုရားနိုင်ငံကို တိုးတက်စေရန်နှင့် ခရစ်တော် ပြန်ကြွလာခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အာရုံလွှဲသွားနိုင်သည် (၁၂:၃၃-၃၄၊ ၁၈:၂၂၊ ၁၂:၃၅-၄၀)။ လူသားရဲ့သားတော် ဗျာဒိတ်ပြသခြင်းခံရသောအခါ (၁၇:၃၀) ကောင်းကင်မှ တန်ခိုးနှင့် ဘုန်းကြီးစွာ ကြွလာမည် (၂၁:၂၇၊ ၁သက် ၄:၁၆)။ ကမ္ဘာသည် ရေလွှမ်းမိုးခံရသလို မီးဖြင့် လုံးဝပျက်စီးမည် (၂ပေ ၃:၆-၇)။

To the disciples, Jesus explained that soon they would longingly desire to see the coming kingdom, and people would even claim that it had arrived at a specific time and place. However, when the kingdom comes outwardly in glory, it will be as visible as lightning that covers the sky (Luke 17:24). Every eye will see Him (Rev. 1:7). But the cross comes first. Jesus had to suffer as an offering for sin in fulfillment of prophecy (Luke 17:25; cf. Is. 53:10). The Greek word dei is used to indicate that this is a divine imperative—God must fulfill His promise (see commentary on Luke 2:41–52). By rejecting Jesus, the prophetic testimony of Moses regarding a twisted and faithless generation (Deut. 32:5, 20) was fulfilled in those who would seek His death. Few were saved in the days of Noah and in the days of Lot (Luke 17:26, 28) because they were so absorbed with pleasures and business that they disregarded the warnings of coming destruction. There is nothing wrong with eating and drinking, marrying and giving in marriage, or buying and selling, but these activities can distract people from advancing God’s kingdom (12:33–34; 18:22) and preparing for Christ’s return (12:35–40). When the Son of Man is revealed (17:30), returning in the same way He ascended (Acts 1:11) and descending from heaven “with power and great glory” (Luke 21:27; cf. 1 Thess. 4:16), the world will be destroyed as fully by fire as it was by water (2 Pet. 3:6–7).

 

ဆိုဒုံမြို့သည် ဆိုးယုတ်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ပျက်စီးစေသော တရားစီရင်ခြင်း၏ ဥပမာဖြစ်သည် (တရားဟော ၂၉:၂၃-၂၆၊ ၂ပေ ၂:၆၊ ယုဒ ၇)။ သို့ရာတွင် ယေရှုနှင့် တမန်တော်များ၏ ဟောပြောချက်မှ ပိုမိုကြီးသော အလင်းကို ငြင်းပယ်သော ဣသရေလမြို့များသည် ပိုမိုကြီးလေးသော တရားစီရင်ခြင်းခံရမည် (မဿဲ ၁၀:၁၄-၁၅၊ ၁၁:၂၃-၂၄၊ လု ၁၀:၁၂၊ ၁၂:၄၇)။ ဆိုဒုံအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် ဆိုးသူများအပေါ် မည်သို့ပြုမည်ကို ပြသည်။ ကောင်းကင်မှ မီးနှင့် ကျောက်မီးကျောက်ခဲ ရွာသွန်းပြီး ပျက်စီးစေမည် (ကျမ်း ၁၄:၁၀၊ ၂၀:၉)။ လူသားရဲ့သားတော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာသောအခါ ဧဝံဂေလိတရားကို နာခံခြင်းမရှိသူများကို မီးလောင်ရာမီးထိုးဖြင့် ဗျာဒိတ်ပြမည် (၂သက် ၁:၇-၈၊ မဿဲ ၂၆:၆၄၊ ကျမ်း ၁:၇)။

Sodom is the proverbial example of wickedness and of God’s destructive judgment (Deut. 29:23–26; Is. 13:19; 2 Pet. 2:6; Jude 7), but the cities of Israel who rejected the greater light that came through the preaching of Jesus and the apostles will receive an even greater punishment in the judgment (Matt. 10:14–15; 11:23–24; see Luke 10:12; 12:47). God’s judgment on Sodom illustrates what He will do against the wicked—fire and brimstone will rain down from God out of heaven and destroy them (cf. Rev. 14:10; 20:9). The Son of Man will be revealed at His Second Advent in burning fire against those who do not obey the gospel of our Lord Jesus Christ (2 Thess. 1:7–8; cf. Matt. 26:64; Rev. 1:7).

 

ယေရှုသည် အိုလိဗ်တောင်ပေါ်ဟောခဲ့သော တရားနှင့် ဆင်တူစွာ ပြေးရန်နှင့် နောက်မှ မလှည့်ရန် ညွှန်ကြားထားသည် (၁၇:၃၁၊ ၂၁:၂၀-၂၂)။ ဤနေရာတွင် ကိုယ်တော် ပြန်ကြွလာမည့်အချိန် အနီးကာလကို ရည်ညွှန်းသည်။ လောတ်ခေတ်ကဲ့သို့ ကိုယ်ပစ္စည်းများကို မေ့ပြီး အသက်လု၍ ပြေးရမည် (က ၁၉:၁၇)။ “လောတ်၏ဇနီးကို အောက်မေ့လော့” (၁၇:၃၂) သည် ဤလောကပစ္စည်း သို့မဟုတ် မိသားစုကို ယေရှုထက် ပိုမချစ်ရန် သတိပေးချက်ဖြစ်သည် (က ၁၉:၂၄-၂၆)။ ကောင်းကင်အတွက် အသက်စွန့်သူတိုင်း အသက်ကို ထိန်းသိမ်းမည် (အပိုဒ် ၃၃၊ လု ၉:၂၄)။ ဤနှစ်မျိုးသော ရွေးချယ်မှုကို လူနှစ်ယောက်တွင် တစ်ယောက်သာ ကောင်းကင်သို့ ယူဆောင်ခံရခြင်းဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ ပြသသည် (၁၇:၃၄-၃၅၊ မဿဲ ၂၄:၃၁၊ ယောဟန် ၁၄:၃)။ အိပ်ရာတစ်ခုတွင် လူနှစ်ယောက် ရှိရာတွင် အမျိုးသားပုံစံကို သုံးထားသည်မှာ ယောက်ျား သို့မဟုတ် မိန်းမ ဘယ်သူကျန်ခဲ့သည်ကို မသတ်မှတ်ရန်ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၀:၃၆)။ သိမ်းငှက် (သို့မဟုတ် လင်းယုန်) စား၍ ကျန်ခဲ့သည်ဟု ပုံဖော်သည် (ကျမ်း ၁၉:၁၇-၁၈)။ ကြိတ်ခွေနှင့် အတူ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ရှိရာတွင်လည်း အတူတူပင်။ လူတိုင်း ကိုယ်ပိုင်ကယ်တင်ခြင်းအတွက် တာဝန်ရှိကြောင်း ပြသသည်။ ဤအခြေအနေအရ “သိမ်းယူခြင်း” (သို့မဟုတ် ထာဝရသခင်နှင့်အတူ ဖြစ်ရန် ဆွဲတင်ခြင်း) သည် လျှို့ဝှက်မဟုတ်ဘဲ လူတိုင်းမြင်ရမည် (၁သက် ၄:၁၆-၁၇၊ လု ၁၇:၂၄)။

Although Jesus will give similar instructions to flee and not turn back in the Olivet Discourse (Luke 17:31; cf. 21:20–22), here the focus is on the time just before His return. At that time, as in the time of Lot, Jesus’s followers must forget their possessions and flee for their lives (cf. Gen. 19:17). “Remember Lot’s wife” (Luke 17:32) is a succinct warning not to love earthly things or even close family members more than Jesus (see Gen. 19:24–26). Everyone who loses his life by living for heaven, rather than for this world, will preserve it (v. 33; cf. Luke 9:24). These two different destinies chosen are vividly illustrated by only one of two people being taken to heaven when Jesus comes (17:34–35; Matt. 24:31; John 14:3). The picture of two people in one bed uses a masculine form for both in order to leave indefinite whether the man or his wife are left behind (cf. Matt. 10:36) as food for the aetoi—rendered as “eagles” or “vultures” (see Rev. 19:17–18). This image, along with women grinding together (Luke 17:35), illustrates that everyone is responsible for their own salvation. The context indicates that this “rapture” or being “caught up” to be with the Lord at His coming (1 Thess. 4:16–17) is not secret but visible to all (Luke 17:24).