လုကာ ၁၆

 

1 ပည့်တော်တို့အားတဖန် မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ငွေရတတ်သောသူတယောက်၌ ဘဏ္ဍာစိုးရှိ၏။ ထို ဘဏ္ဍာစိုးသည် သင်၏ဥစ္စာများကို ဖျက်ဆီးသည်အကြောင်းကို သူတပါးတို့သည် သခင်ရှေ့၌ အပြစ်တင် ကြသော်၊
² သခင်သည် ဘဏ္ဍာစိုးကို ခေါ်၍၊ သင်၏အမူအရာ၌ ငါကြားရသောစကားကား အဘယ်သို့နည်း။ ဘဏ္ဍာစိုးအရာ၌ မှတ်သားသော စာရင်းကို ပေးလော့။ ယခုမှစ၍ ဘဏ္ဍာစိုးမလုပ်ရဟု ဆို၏။
³ ထိုအခါ ဘဏ္ဍာစိုးက၊ ငါသည် အဘယ်သို့ပြုရမည်နည်း။ ငါ၏သခင်သည် 1 1ဘဏ္ဍာစိုးအရာကို နှုတ်လေပြီ။ လယ်လုပ်ခြင်းငှါ မစွမ်းနိုင်။ သူတောင်းစား လုပ်ခြင်းငှါ ရှက်ကြောက်၏။
⁴ ဘဏ္ဍာစိုးအရာမှ ကျသည်နောက် သူတပါးတို့သည် မိမိတို့အိမ်၌ ငါ့ကိုလက်ခံစေခြင်းငှါ အဘယ်သို့ ငါပြုရမည်ကို ငါသိ၏ဟူ၍ စိတ်ထဲ၌ ကြံစည်ပြီးမှ၊
⁵ သခင်၏ငွေရှိသောသူအပေါင်းတို့ကို ခေါ်၍၊ ငါ၏သခင်ကို ဆပ်ပေးရန် သင်၌အဘယ်မျှလောက်ရှိ သနည်းဟု တယောက်ကိုမေးလျှင်၊
⁶ ထိုသူက၊ ဆီအခွက်တထောင်ပေးရန် ရှိပါသည်ဟုဆို၏။ ဘဏ္ဍာစိုးကလည်း၊ သင်၏ စာရင်းကိုယူ၍ အသော့ထိုင်ပြီးလျှင်၊ အခွက်ငါးရာကို ရေးမှတ်လော့ဟုဆို၏။
⁷ ထိုနောက် အခြားသောသူကိုခေါ်၍၊ ငါ၏ သခင်ကိုဆပ်ပေးရန် သင်၌ အဘယ်မျှလောက်ရှိသနည်း ဟု မေးလျှင်၊ ထိုသူက၊ ဂျုံစပါးအတင်းတထောင်ပေးရန်ရှိပါသည်ဟု ဆို၏။ ဘဏ္ဍာစိုးကလည်း၊ သင်၏ စာရင်းကိုယူ၍ အတင်းရှစ်ရာကို ရေးမှတ်လော့ဟု ဆို၏။
⁸ မတရားသော ထိုဘဏ္ဍာစိုးသည် လိမ္မာစွာပြုသည်ကို သခင်သည် ချီးမွမ်းလေ၏။ အကြောင်းမူကား၊ လောကီသားတို့သည် မိမိတို့အမှုကို ဆောင်ရွက်ရာတွင်၊ အလင်းသို့ရောက်သောသူတို့ထက်သာ၍ လိမ္မာကြ၏။
⁹ တဖန် ငါဆိုသည်ကား၊ သင်တို့သည် စုတေ့သောအခါ၊ အစဉ်အမြဲတည်သော ဗိမာန်၌သင်တို့ကို လက်ခံလတံ့သော အဆွေရှိစေခြင်းငှါ မမြဲသော လောကီစည်းစိမ်ကို သုံးဆောင်ကြလော့။
¹⁰ အနည်းငယ်သော အမှု၌ သစ္စာရှိသောသူသည် ကြီးသောအမှု၌လည်း သစ္စာရှိလိမ့်မည်။ အနည်းငယ် သောအမှု၌ သစ္စာမရှိသောသူသည် ကြီးသောအမှု၌ သစ္စာမရှိ။
¹¹ သို့ဖြစ်၍ မမြဲသော လောကီစည်းစိမ်ကို သုံးရာတွင် သင်တို့သည် သစ္စာမရှိလျှင်၊ မှန်သောစည်းစိမ်ကို သင်တို့၌ အဘယ်သူအပ်မည်နည်း။
¹² သူတပါးအမှု၌ သင်တို့သည် သစ္စာမရှိလျှင်၊ အဘယ်သူသည် အပိုင်ပေးမည်နည်း။
¹³ အဘယ်အစေခံမျှ သခင်နှစ်ဦးအစေကို မခံနိုင်။ သခင်တဦးကိုမုန်း၍ တဦးကိုချစ်မည်။ သခင်တဦး မှီခို၍ တဦးကို မခန့်မညားပြုမည်။ သင်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ အစေကို၎င်း၊ လောကီစည်းစိမ်၏အစေကို၎င်း မခံနိုင်ကြဟု မိန့်တော်မူ၏။ 

၁၆:၁-၁၃။ မတရားသောအိမ်ထိန်း၏ ဥပမာ။ လူသည် အကအဖိုးတန်ဆုံးဘဏ္ဍာ ဖြစ်သည်ဟူသော ဥပမာမှသည် အခန်း ၁၆ တွင် လူတို့က အလွန်တန်ဖိုးထားတတ်သော ငွေကြေးဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ ဤဥပမာသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစရာကောင်းသည်။ အကြောင်းမှာ ဖြောင့်မတ်ခြင်းမရှိသော အိုကိုနိုမော့စ် (အိမ်ထိန်း၊ မန်နေဂျာ၊ အိမ်အုပ်စိုးသူ) တစ်ဦး၏ ပြုမူချက်ကို ချီးမွမ်းသလို ထင်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၈)။ ထိုသူသည် မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန်အလို့ငှာ သခင်၏ငွေကို လှူချခဲ့သည်။ ရောမခေတ်တွင် အိုကိုနိုမော့စ်ဆိုသည်မှာ အလွန်လေးစားခံရသော အလုပ်အမှုဖြစ်သည်။ ထိုသူတို့ကို ခန့်အပ်သူများသည် အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ခရီးထွက်နေရလေ့ရှိသဖြင့် အိမ်ထိန်းများသည် သခင်နာမည်ဖြင့် ဥပဒေစာချုပ်များလက်မှတ်ထိုး၍ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ ဆောင်ရွက်ခွင့်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအလုပ်အတွက် အရေးကြီးဆုံးအရည်အချင်းမှာ ရိုးသားခြင်းနှင့် ယုံကြည်ထိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဤသူကို သခင်၏ပစ္စည်းများကို ဖြုန်းတီးသည်ဟု စွပ်စွဲခံရသည်။ စွပ်စွဲချက်ကို ယုံကြည်ခဲ့သဖြင့် အိမ်ထိန်းအား စာရင်းပြန်တင်ရန်သာမက ဆက်လက်၍ အိမ်ထိန်းအဖြစ် မဆောင်ရွက်ရတော့ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂)။ ပုံမှန်အစဉ်အလာမှာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အလုပ်ဖြုတ်ခြင်းသည် စွပ်စွဲချက်များ အမှန်ဖြစ်ကြောင်း စာရင်းစစ်ဆေးပြီးမှ ဆောင်ရွက်သင့်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

16:1–13. Parable of the Unjust Steward. From a parable about the most valuable treasure of all—people—chapter sixteen turns to what people overvalue: money. This parable is troubling because it seems to commend the actions of an unrighteous oikonomos—“steward,” “manager,” or “house administrator” (v. 8)—who gave his master’s money away in order to save himself. An oikonomos in Roman times was a highly respected position. Those who hired them often had to be away on business, and therefore these administrators were able to sign legal documents and do business in their master’s name. So the most important qualifications for this position were honesty and trustworthiness. This man, however, was accused of squandering his master’s possessions. The charges were believed because the manager was not only asked to give an account but was also told that he could not continue as manager (v. 2). The normal order appears to have been reversed here: the firing should have followed the accounting, assuming the facts confirmed the accusations being made.

 

အိမ်ထိန်းသည် ဤထူးဆန်းသောအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ မိမိအနာဂတ်ကို လုံခြုံအောင်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သခင်၏ကြွေးရှင်များနှင့် ရင်းနှီးရန်အလို့ငှာ ကြွေးများကို လျှော့ချပေးခဲ့သည်။ ဆီးကြွေးကို တစ်ရာမှ ငါးဆယ်သို့ တစ်ဝက်လျှော့ပေးခဲ့သည်။ ဂျုံကြွေးကို တစ်ရာမှ ရှစ်ဆယ်သို့ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းလျှော့ပေးခဲ့သည်။ မှတ်ချက်ပေးသူများနှင့် ဘာသာပြန်များသည် ဤပမာဏများ၏ ခေတ်သစ်တန်ဖိုးကို အတိအကျ မတူညီချေ။ သို့ရာတွင် ဤလျှော့ချမှုများသည် ကြီးမားလှသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ အသီးသီးမှာ အလုပ်သမား၏ သုံးနှစ်စာနှင့် ရှစ်နှစ်စာ လုပ်ခလစာခန့် တန်ဖိုးရှိသည်။ ပို၍အံ့သြဖွယ်ကောင်းသည်မှာ သခင်သည် ဤအကြောင်းကို သိရှိပြီးနောက် အိမ်ထိန်းကို ဖရိုနိမော့စ် (ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်၊ ပညာရှိ၊ ဉာဏ်ကောင်း၊ ဉာဏ်မြန်) ဖြင့် ပြုမူခဲ့သည်ဟု ချီးမွမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၈)။

The steward seized this unusual opportunity to secure his future. In order to ingratiate himself to his master’s debtors, he wrote down their debts. The oil debt was cut by half from a hundred measures to fifty and the wheat debt was cut by 20 percent. Commentators and translations vary in regard to the exact modern equivalents of these amounts, due to varying accounts and local usages. What is clear is that these reductions of debt were huge, representing about three years and eight years of labor respectively. Even more surprising is that the master, on learning about this, commended the administrator because he had acted phronimōs—a word that can be translated as “shrewdly,” “prudently,” “wisely,” or “astutely” (for other occurrences of this Greek word, see Luke 12:42; Matt. 7:24; 10:16; 25:2).

 

အိမ်ထိန်းကို အဘယ်ကြောင့် ချီးမွမ်းခဲ့သနည်း။ အချို့က ထိုသူသည် အတိုးနှုန်းကိုသာ ဖယ်ရှားခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဆီနှင့်ဂျုံ၏ လျှော့ချပမာဏ မတူခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤယူဆချက်အရ အိမ်ထိန်းသည် သခင်ကို ဘာသာရေးအရ ကုသိုလ်ရှင်လူကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် ပြသခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဣသရေလလူမျိုးချင်း ချေးငွေအပေါ် အတိုးမယူရန် တရားဟောထားသည် (ဝတ် ၂၅:၃၆–၃၇)။ ထို့ကြောင့် မိမိအနာဂတ်ကို လုံခြုံစေရုံသာမက သခင်၏ ဂုဏ်သတင်းကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ သို့ရာတွင် ဤသည်မှန်ပါလျှင် အိမ်ထိန်းကို အဒီကီးယားစ် (မတရားသော၊ မဖြောင့်မတ်သော၊ မရိုးသားသော) ဟု မသမုတ်နိုင်ချေ။ အကြောင်းမှာ ယုဒဥပဒေကို လိုက်နာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် မတရားခဲ့လျှင် မည်သည့်နည်းဖြင့် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ခဲ့သနည်း။ လက်ရှိပျော်ရွှင်မှုသာမက အနာဂတ်ကို စဉ်းစားတွေးတောနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

Why was the steward commended? Some suggest that he merely eliminated the interest owed, which explains the different write-off amounts for oil and wheat. Under this assumption, the steward actually made his master look very pious because Jews were not supposed to exact usury on debts owed to them by Israelites (Lev. 25:36–37); thus he not only secured his own future but enhanced his master’s reputation in doing so. But if this were the case, the steward could not have been labeled adikias—“unrighteous,” “unjust,” or (because of the context) “dishonest” (Luke 16:8) because he would have been upholding Jewish law. But if he had been unjust, in what sense was he wise? By thinking of his future prospects and not just his present happiness.

 

အံ့သြစရာမှာ ဤဥပမာသည် ဤလောက၏သားများ (ဤခေတ်ကာလ၏လူများ) သည် အလင်း၏သားများ (ယုံကြည်သူများ) ထက် ပို၍ဉာဏ်မြန်ကြသည်ဟု နိဂုံးချှချခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၈)။ အတိုက်အခံအားဖြင့် ယုံကြည်သူများသည် ဤလက်ရှိခေတ်ကာလတွင် ဆင်ခြင်တုံတရား၊ တရားမျှတမှု၊ ဘုရားနှစ်သက်ရာ ဘဝကို နေထိုင်သင့်သည် (တိတု ၂:၁၂)။ ထာဝရအနာဂတ်ကို မျှော်ကိုးလျက် နေထိုင်သင့်သည်။ သို့ရာတွင် အများအပြားသည် ဤလောက၏စည်းစိမ်ကို လိုက်လံကြသဖြင့် ဤလောကလူများထက်ပင် ဉာဏ်နည်းကြသည်။ ထိုစည်းစိမ်မှာ ပျောက်ပျက်တတ်သည် (သုတ္တံ ၂၃:၅၊ ၁တိ ၆:၇)။ လောကီလူများကား အနီးကပ်အနာဂတ်ကို လုံခြုံစေရန် လိုအပ်ကြောင်း အနည်းဆုံး နားလည်ကြသည်။ ယေရှုသည် အလင်း၏သားအပေါင်းတို့အား အဒီကီးယားစ်၏ မမုနာ (မတရားသောစည်းစိမ်၊ ဤလောက၏စည်းစိမ်) ကို ထာဝရအရေးကို ရှုလျက် ဉာဏ်ပညာနှင့်အသုံးပြုရန် အကြံပေးတော်မူသည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် သစ္စာရှိသူဟု မှတ်ယူခံရ၍ (အခန်းငယ် ၁၁) ထာဝရအိမ်တော်များအတွင်း ဧည့်ဝတ်ကျေပြွန်စွာ လက်ခံခံရမည် (အခန်းငယ် ၉)။ ကောင်းကင်စည်းစိမ်သာ စစ်မှန်သောစည်းစိမ်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤလောက၏စည်းစိမ်ကို စုဆောင်းထားမည့်အစား အခြားသူများကို ကူညီရန် အသုံးပြုသင့်သည်။ ထိုသို့ ကြင်နာမှုကြောင့် ခရစ်တော်ကို လက်ခံခဲ့သော “မိတ်ဆွေများ” သည် ထာဝရဘဝတွင် ထိုကျေးဇူးကို ပြန်လည်ပြသလိမ့်မည်။ ထို့ပင်မက ကျွနုပ်တို့၏ အနီးဆုံးမိတ်ဆွေမှာ သခင်ယေရှုနှင့် ကောင်းကင်တမန်များဖြစ်၍ ကျွနုပ်တို့၏ စစ်မှန်ဘဏ္ဍာမှာ ထိုအရပ်၌ရှိသည်။ ကျွနုပ်တို့အား အပ်နှံထားသော ပစ္စည်းများသည် ငွေအိတ်ဥပမာ (မဿဲ ၂၅:၁၄–၃၀) ကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော် ကြွယ်ဝစေရန် ချေးထားခြင်းဖြစ်သည် (၁ရာဇဝင်ချုပ် ၂၉:၁၄)။ ဘုရားသခင်ပိုင်ပစ္စည်းကို မယုံကြည်စိတ်ဖြင့် ကိုင်တွယ်ပါလျှင် အခြားသခင်က သစ္စာခံနေကြောင်း ပြသရာရောက်သည်။ လူတစ်ဦးသည် သခင်နှစ်ပါးကို တပြိုင်နက် မဆည်းကပ်နိုင်ချေ (အခန်းငယ် ၁၁–၁၃)။

Shockingly, the parable concludes that the people (lit. “children” or “sons”) of this world are more shrewd than the people (lit. “children” or “sons”) of the light (v. 8). In short, although professed believers should live sensible, just, and godly lives in this present age (Titus 2:12), with their eternal future in view, many manifest even less wisdom than worldly people by chasing worldly wealth, which is fleeting (Prov. 23:5; 1 Tim. 6:7), rather than being serious about living for the world to come. Worldly people at least understand the need to secure their immediate future. Jesus’s counsel to all professed children of light is to make friends by means of mamōna tēs adikias—“unrighteous mammon/wealth” or “worldly wealth”—by using it wisely in light of eternity so that they may be counted faithful (Luke 16:11) and welcomed into the everlasting dwellings (v. 9). It is heavenly wealth that constitutes the true riches, so the wealth of this world should not be horded but used to help others, and the “friends” who have responded to Christ because of the kindness shown to them will eventually show their appreciation of this generosity in the everlasting world of the life to come. In addition, our closest “friends” will be the Lord and angels in heaven, where our true treasure is. The means entrusted to us, like in the parable of the talents/bags of gold (Matt. 25:14–30), are lent to us by God for the enrichment of His kingdom (cf. 1 Chr. 29:14). If someone should prove unfaithful in handling what belongs to God, it shows an allegiance to another master, and one can be faithful to only a single master, not two (Luke 16:11–13).

 ¹⁴ ငွေကို တပ်မက်သော ဖာရိရှဲတို့သည် ထိုစကားများကို ကြားလျှင်၊ ကိုယ်တော်ကို ပြက်ယယ်ပြုကြ၏။
¹⁵ ယေရှုကလည်း၊ သင်တို့သည် လူများရှေ့မှာ ဖြောင့်မတ်ဟန်ဆောင်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် သင်တို့၏စိတ်နှလုံးကို သိမြင်တော်မူ၏။ လူသဘောအားဖြင့် အမြတ်ထားသောအရာသည် ဘုရားသခင့် ရှေ့တော်၌ စက်ဆုပ်ရွံရှာဘွယ်ဖြစ်၏။
¹⁶ ယောဟန်မရောက်မှီတိုင်အောင် ပညတ္တိကျမ်းနှင့် အနာဂတ္တိကျမ်းရှိ၏။ ယောဟန်လက်ထက်မှစ၍ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်နှင့် ယှဉ်သောဧဝံဂေလိတရားကို ဟောလျက်ရှိ၏။ လူများတို့သည်လည်း နိုင်ငံတော် ကို အနိုင်အထက်ဝင်ကြ၏။
¹⁷ ပညတ္တိကျမ်း၌ အငယ်ဆုံးသော ဗိန္ဓုတလုံးပျက်စီးလွယ်ထက်၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးပျက်စီးလွယ်၏။
¹⁸ အကြင်သူသည် မိမိမယားနှင့်ကွာ၍ အခြားသောမိန်းမနှင့်စုံဘက်ခြင်းကိုပြု၏။ ထိုသူသည် မိမိမယား ကို ပြစ်မှား၏။ လင်ကွာသော မိန်းမနှင့်စုံဘက်ခြင်းကို ပြုသောသူသည်လည်း သူ့မယားကိုပြစ်မှားသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၆:၁၄–၁၈။ နိုင်ငံတော်တန်ဖိုးများနှင့် ဆီလျော်မှုမရှိခြင်း။ စည်းစိမ်အကြောင်းကို ဆက်လက်ပြောဆိုရာ စည်းစိမ်ချမ်းသာသူနှင့် လာဇရု၏ ဥပမာ (အခန်းငယ် ၁၉–၃၁) တွင် ဆက်လက်တွေ့ရသည်။ ဤအလယ်အပိုဒ်များမတိုင်မီ ဖာရိရှဲများသည် ငွေကြေးကို ချစ်မြတ်နိုးသူများဖြစ်သဖြင့် စည်းစိမ်ကို တိုက်ခိုက်သည်ဟု ထင်မှတ်၍ ယေရှုကို ပြက်ယှက်ပြောဆိုကြသည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ သို့ရာတွင် စည်းစိမ်သည် ဘုရားသခင်၏ကောင်းချီးမင်္ဂလာ၏ သေချာသောနိမိတ်မဟုတ်ချေ။ နောက်ဥပမာက ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြသည်။ လူတို့ထင်မြင်ချက်မဟုတ်၊ ဘုရားသခင်ထင်မြင်ချက်သာ အရေးကြီးသည်။ ဘုရားသခင်သည် လူတို့၏နှလုံးသားကို သိတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ ယေရှုသည် ပို၍ဝေဖန်တော်မူသည်။ လူအများစုက လေးစားကြသော စည်းစိမ်နှင့် အာဏာပိုင်ဆိုင်မှုများသည် ဘုရားသခင်အတွက် အလွန်စက်ဆိပ်ရွံရှာဖွယ်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာများကို ဘဒီလီဂမာ (စက်ဆိပ်ရွံရှာဖွယ်၊ စက်ဆိပ်ရွံရှာအရာ) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဤစကားလုံးကို မစင်ကြယ်သောတိရစ္ဆာန်အသားစားခြင်း၊ လိင်တူဆက်ဆံခြင်း၊ စက်ဆိပ်ရွံရှာဖွယ် ကိုးကွယ်မှုများကဲ့သို့ အလွန်စက်ဆိပ်ဖွယ်အမှုများအတွက်သာ သုံးသည်။

16:14–18. Clashes with Kingdom Values. The topic of wealth continues in the parable of the rich man and Lazarus (vv. 19–31), preceded by these intervening verses. The Pharisees were visibly offended at the attack on wealth because they were lovers of money, and they derided Jesus (v. 14; cf. Ps. 22:7; 35:16). But wealth is no certain indicator of God’s blessing, as the ensuing parable makes plain. Not what people think, but what God thinks matters, and He knows their hearts (Luke 16:15; cf. 1 Sam. 16:7). Jesus goes further. The trappings of wealth and power admired by most is utterly repulsive to God. In fact, it is a bdelygma—“an abomination” or “detestable,” a term reserved for the most revolting practices, such as eating the flesh of unclean animals (Lev. 11:10–13, 41–42), homosexual relations (Lev. 18:22; 20:13), and abominable worship practices (Deut. 7:25–26; 12:31; 17:2–5). The Canaanites were driven out of the land on account of this (Lev. 18:24–25; Deut. 12:29–31).

 

ယောဟန်ခရစ်ဝင်သံဆုံးသည်အထိ ဘုရားသခင်၏ဗျာဒိတ်တော်သည် တရားဟောချက်နှင့် ပရောဖက်ကျမ်းများသာ ဖြစ်သည်။ ရာစုနှစ်များစွာ ပရောဖက်တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ယောဟန်သည် ဘုရားသခင်၏ဗျာဒိတ်တော် ခေတ်သစ်ကို အချက်ပြခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၆)။ ယောဟန်နှင့် ယေရှုတို့၏ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်တရားဟောခြင်းကြောင့် နိုင်ငံတော်ဝင်ရန် မမျှော်လင့်ထားသူများပင် ဝင်ရန် အလွန်တောင့်တလာကြသည် (အခန်းငယ် ၁၅:၁)။ ဤခေတ်သစ်သည် ယုံကြည်သူများ၏ နိုင်ငံတော်တိုးတက်စေရန် ကြိုးပမ်းမှုနှင့် စာတန်၏တိုက်ခိုက်မှုကို အောင်မြင်စေမည့် အောင်ပွဲဖြင့် ထူးခြားသည်။ တရား၏ အနည်းဆုံးအမှတ်တစ်မှတ်ပင် ပျက်ပြယ်မည်မဟုတ် (အခန်းငယ် ၁၇)။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ မပြောင်းလဲသောစရိုက်ကို ထင်ဟပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

Up to the time of John the Baptist, God’s revelation was limited to the Law and the Prophets—the Hebrew Scriptures. After centuries of prophetic silence, John signaled a new era of God’s revelation (Luke 16:16; see also 1:76–79; 7:26–27; cf. Mal. 3:1). The preaching of the kingdom of God by both John and Jesus awakened hope, leading even unlikely candidates for the kingdom to desire earnestly to enter (Luke 15:1). Furthermore, this new time was characterized by believers’ fervent efforts to advance the kingdom and the certain triumph over Satan, whose warfare against God’s law is futile. Not one tittle of the law, not even the slightest stroke of a letter, would fail (16:17), because it reflects God’s unchangeable character.

 

 

¹⁹ ယဖန်တုံ၊ သူဌေးတယောက်သည် နီမောင်းသော ကမ္ဗလာနှင့်ပိတ်ချောကိုဝတ်ဆင်၍၊ ကာမဂုဏ် စည်းစိမ်၌ နေ့တိုင်းပျော်မွေ့လျက်နေ၏။
²⁰ လာဇရုအမည်ရှိသော သူဆင်းရဲတယောက်သည် တကိုယ်လုံး၌ အနာစိမ်းပေါက်၍၊
²¹ သူဌေး၏စားပွဲမှကျသော စားနုပ်စားပေါက်ကို စားပါရစေဟု တောင့်တသောစိတ်နှင့် သူဌေးအိမ် တံခါးနားမှာ တုံးလုံးနေ၏။ ခွေးတို့သည် လာ၍ အနာစိမ်းများကို လျက်ကြ။
²² တနေ့သ၌ ထိုဆင်းရဲသားသည် သေလွန်၍၊ ကောင်းကင်တမန်တို့သည် အာဗြဟံ၏ရင်ခွင်သို့ ပို့ ဆောင်ကြ၏။ သူဌေးသည်လည်း သေလွန်၍ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းကို ခံရလေ၏။
²³ မရဏာနိုင်ငံ၌ ပြင်းပြစွာသောဝေဒနာကို ခံရလျက် မျှော်ကြည့်၍၊ အာဗြဟံကို၎င်း၊ အာဗြဟံ၏ ရင်ခွင်၌ လာဇရုကို၎င်း အဝေးကမြင်လျှင်၊
²⁴ အိုအဘအာဗြဟံ၊ အကျွန်ုပ်ကို ကယ်မသနားတော်မူပါ။ အကျွန်ုပ်သည် ဤမီးလျှံ၌ ပြင်းစွာခံရသော ကြောင့်၊ လာဇရုသည် မိမိလက်ဖျားကို ရေ၌နှစ်၍ အကျွန်ုပ်လျှာကို အေးစေခြင်းငှါ သူ့ကို အကျွန်ုပ်ရှိရာသို့ စေ လွှတ်တော်မူပါဟု ဟစ်ကြော်လေ၏။
²⁵ အာဗြဟံကလည်း၊ ငါ့သား၊ သင်သည် အသက်ရှင်စဉ်အခါ ချမ်းသာရသည်ကို၎င်း၊ လာဇရုသည် ဆင်းရဲစွာ နေရသည်ကို၎င်း အောက်မေ့လော့။ ယခုမူကား၊ သူသည်သက်သာခြင်းရှိ၏။ သင်သည် ဒုက္ခဝေဒနာ ကို ခံရ၏။
²⁶ ထိုမှတပါး၊ ငါတို့နှင့် သင်တို့ စပ်ကြား၌ အလွန်နက်လှသော ချောက်ကြီးတည်လျက်ရှိ၏။ ထိုကြောင့် ဤ အရပ်မှသင်တို့ရှိရာသို့ ကူးချင်သောသူမကူးနိုင်။ ထိုအရပ်မှ ငါတို့ရှိရာသို့ ကူးချင်းသောသူလည်း မကူးနိုင် ဟု ဆို၏။
²⁷ သူဌေးကလည်၊ အိုအဘ၊ ထိုသို့မှန်လျှင်၊
²⁸ အကျွန်ုပ်၌ ညီငါးယောက်ရှိပါသည်ဖြစ်၍၊ သူတို့သည် ဤပြင်းပြစွာ ခံရာအရပ်သို့မရောက်မည် အ ကြောင်း၊ သူတို့အား သက်သေခံစေခြင်းငှါ၊ လာဇရုကို အကျွန်ုပ်အဘ၏အိမ်သို့ စေလွှတ်တော်မူပါ။ အကျွန်ုပ် တောင်းပန်ပါ၏ဟု ပြောဆိုလျှင်၊
²⁹ အာဗြဟံက၊ သင်၏ညီတို့၌ မောရှေမှစ၍ ပရောဖက်များရှိကြ၏။ ပရောဖက်တို့၏ စကားကို နား ထောင်ကြစေဟုဆို၏။
³⁰ သူဌေးကလည်း၊ မဟုတ်ပါ အဘအာဗြဟံ။ သေသောလူစုထဲက တယောက်သောသူသည် ထ မြောက်၍ သူတို့ရှိရာသို့ သွားလျှင်၊ သူတို့သည် နောင်တရကြပါလိမ့်မည်ဟုဆိုသော်၊
³¹ အာဗြဟံက၊ သူတို့သည် မောရှေ၏စကား၊ ပရောဖက်တို့၏စကားကို နားမထောင်လျှင်၊ တယောက် သောသူသည် သေခြင်းမှထမြောက်သော်လည်း မယုံကြည်နိုင်ကြဟု အာဗြဟံဆိုသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

 

၁၆:၁၉–၃၁။ စည်းစိမ်ချမ်းသာသူနှင့် လာဇရု၏ ဥပမာ။ အဖွင့်စကားများသည် ၁၆:၁ နှင့် အတူတူဖြစ်သောကြောင့် ဤသည်လည်း ဥပမာဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ မတရားသောအိမ်ထိန်းနှင့်မတူဘဲ စည်းစိမ်ချမ်းသာသူသည် မိမိဘဝနှင့်ပတ်သက်၍ နောက်ကျမှသာ စဉ်းစားခဲ့သည်။ ဤဘဝတွင် ခရမ်းရောင်နှင့် ဇိမ်ခံအထည်ကို ဝတ်ဆင်၍ (အခန်းငယ် ၁၉) နေ့စဉ်ဇိမ်ခံစားသောက်၍ လုံခြုံစွာနေထိုင်ခဲ့သည်။ ဆင်းရဲသော လာဇရု (ဘုရားကူညီသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်) ကို တံခါးဝတွင်မက အိမ်ဝင်းပေါက်ဝ၌ ချထားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၀)။ ထိုဝင်းပေါက်သည် ခမ်းနားသောအိမ်ကြီးနှင့် ခွဲထားလေ့ရှိသည်။ လာဇရုသည် အလုပ်မလုပ်နိုင်ဘဲ (သူ့ကို ပို့ဆောင်ခဲ့ရသည်) စားပွဲမှ ပြုတ်ကျလာသော အမှုန်မျှဖြင့်သာ အသက်ရှင်ခဲ့ရသည် (အခန်းငယ် ၂၁)။ ခွေးများသာ လာရောက်၍ အနာများကို လျှာနှင့်လျက်ပေးသည်။

16:19–31. Parable of the Rich Man and Lazarus. The opening words, identical to 16:1, signal that this too is a parable, as does the fanciful depiction of life after death. Unlike the dishonest steward, the rich man took no thought of his destiny until it was too late. In this life he seemingly had it all, dressing expensively with purple and fine linen (v. 19; cf. Rev. 18:12), feasting luxuriously every day, and living so securely that poor Lazarus (meaning “God helps”) was laid not at the door but at the gate (Luke 16:20). Such an entrance would normally have been separated from a palatial residence by a courtyard. Lazarus was unable to work (as indicated by his being taken to the gate) and was nourished with only the piptontōn—“what was falling”—from the rich man’s table (v. 21), since apparently nothing was given to him (cf. 15:16). His only help came from the dogs that licked his sores.

 

ယေရှုနှင့် သူဌေးတို့၏ ဉာဏ်ကြောင့် တူသောပုံပြင် (လု၊ ၁၆:၁၉–၃၁) ကို ယုဒလူမျိုးတို့က များသောအားဖြင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာသည် ဘုရားသခင်၏ကောင်းချီးမင်္ဂလာလက္ခဏာဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည် (၁၈:၂၄–၂၆ နှိုင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့ရာတွင် ထိုသူဌေးသည် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ စိတ်အားထက်သန်မှု လုံးဝမရှိသည့်ပြင် မိမိတံခါးဝ၌ လျောင်းနေသော ဆင်းရဲသောလူကိုပင် ကရုဏာမပြခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သေပြီးနောက် ဖခင်အာဗြဟံကို ဘာသာရေးဆန်ဆန် ကရုဏာတောင်းခံသောအခါ တစ်စုံတစ်ရာ ကရုဏာမရရှိခဲ့ချေ (၁၆:၂၅–၂၆)။ ဆင်းရဲခြင်းကိုယ်တိုင်သည် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဖြောင့်မတ်ခြင်းမဟုတ်သော်လည်း၊ လာဇရုသည် မိမိခံစားနေရသော ဆင်းရဲဒုက္ခကို စိတ်ရှည်ရှည်သည်းခံပြီး ဘုရားသခင်၏ကောင်းချီးမင်္ဂလာရထားပုံရသော ထိုသူထံမှ ကရုဏာတောင်းခံခြင်း (အခန်းငယ် ၂၀–၂၁) သည် ဘုရားသခင်အပေါ် သူ့အားကိုးခြင်းကို ပြသသည်။ ထိုလူနှစ်ယောက်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော နောက်ဆုံးဘဝခရီးကို လာဇရုတစ်ဦးတည်းသာ နာမည်ရှိခြင်းဖြင့်ပင် အရိပ်အမြွက်ပြထားပြီးဖြစ်သည်။ သေသောအခါ သူဌေးသည် ငရဲမီးထဲတွင် ညှဉ်းဆဲခြင်းခံရ၏။ လာဇရုမူကား အာဗြဟံ၏ရင်ခွင်၌ အနားယူနေသည်—အချို့ဘာသာပြန်များတွင် “သူ့ဘေးနားတွင်” ဟုပင် ဘာသာပြန်ထားသည် (အခန်းငယ် ၂၃)။ ဤနောက်ဘဝပုံရိပ်သည် ထိုခေတ်ကာလ၌ လူထုကြားတွင် ရှိသော ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အယူအဆမျှသာဖြစ်ပြီး သီအိုရီအရ တိကျသော အယူအဆမဟုတ်ချေ။ ယနေ့ခေတ်တွင် “ရှင်ပေတရု” သည် “ပုလဲတံခါးများ” ကို စောင့်နေသည်ဟူသော ဟာသလုပ်ရန်အတွက် အခြေခံအဖြစ် သုံးလေ့ရှိသည်နှင့် ဆင်တူသည်။ ဤလာဇရုပုံပြင်ကို ယနေ့ခေတ်တွင် မကြာခဏ ရိုးရှင်းစွာ ကောင်းကင်နှင့်ငရဲဆိုင်ရာ တိကျသောအဆုံးအမအဖြစ် နားလည်လေ့ရှိကြသော်လည်း ထိုသို့နားလည်ခြင်းသည် ကိုယ်တော်ထပ်မံကြွလာချိန်တွင်သာ လူတို့သည် ဆုလာဘ်များရရှိမည်ဟူသော ကျမ်းစာသွန်သင်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်နေသည် (လု ၂၁:၂၈၊ ၃၆၊ မဿဲ ၁၆:၂၇၊ ၂၅:၃၁–၄၆၊ ၂ကော ၅:၁၀၊ ဗျာ ၂၂:၁၂၊ ဆာ ၂၄:၁၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Jews commonly assumed that wealth was a sign of God’s blessings (cf. 18:24–26), but the rich man evidenced no religious inclination, refusing even to show mercy to the poor man lying at his gate. Thus, after death, when he piously requested mercy from Father Abraham, none was granted (16:25–26). While poverty in itself is no saving virtue, Lazarus’s patient endurance of his sufferings and begging for mercy (vv. 20–21) from the one who seemed divinely blessed shows his reliance on God. The opposite destinies of the two men is hinted at already by the fact that only Lazarus is named. At death, the rich man found himself in torment while Lazarus rested in Abraham’s bosom—or “at his side” as some translations render it (v. 23). This depiction of the afterlife reflects popular, non-theological conceptions of the day. It may be similar to the common reference in our time to “St. Peter” guarding the entrance to the “pearly gates” as the foundation of humorous stories. Too frequently this folklore parable about Lazarus is today oversimplified into a literal teaching on heaven and hell. Such an interpretation contradicts the NT teaching that people receive their rewards at the Second Advent (Luke 21:28, 36; Matt. 16:27; 25:31–46; 2 Cor. 5:10; Rev. 22:12; cf. Prov. 24:12).

 

ထို့ပြင် မယုံကြည်ဖွယ်ရာ အချက်များစွာ—ဥပမာ၊ မီးလျှံထဲတွင် ညှဉ်းဆဲခံနေရချိန်၌ပင် သူဌေးသည် တည်ငြိမ်စွာ စကားပြောနေခြင်း၊ လက်ချောင်းဖျားတွင် ရေစက်တစ်စက်ကို ငုံ၍ လျှာအေးစေနိုင်သည်ဟူသော အယူအဆ—နှင့် ဝိညာဉ်သက်သက်သာ ရှင်သန်နေသည့် သေပြီးနောက်ဘဝမဟုတ်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများကို ဖော်ပြထားခြင်းတို့က ဤပုံပြင်ကို တိတိကျကျ အတိုင်းအတာအတိုင်း နားလည်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ ထို့ပြင် ထိုလူနှစ်ယောက်စလုံးကို ကောင်းကင်ဘုံ သို့မဟုတ် ငရဲဘုံတွင် မဖော်ပြထားချေ။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဟေဒဲ (ငရဲချောင်း) ထဲတွင်ရှိသည် (လု ၁၆:၂၃)။ ဟေဒဲဆိုသည်မှာ လူသေများ၏နေရာဖြစ်သည် (တမန် ၂:၂၇၊ ၃၁၊ ဗျာ ၁:၁၈)။ သူဌေးကို သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားခြင်း (လု ၁၆:၂၂) ကလည်း ထိုအချက်ကို ထောက်ပြထားသည်။ ဤပုံရိပ်သည် ယုဒအယူအဆအရ သင်္ချိုင်း (ဟေဒဲ) တွင် ဖြောင့်မတ်သူများအတွက်နှင့် ဆိုးယုတ်သူများအတွက် သီးခြားနေရာများရှိသည်ဟူသော အယူအဆကို ထင်ဟပ်စေသည်။ လာဇရုသည် အာဗြဟံနှင့်အတူ အနားယူနေခြင်းသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် လူသေများသည် ဘိုးဘေးများနှင့်အတူ အိပ်စက်နေသည် (သို့မဟုတ် အနားယူနေသည) ဟူသော အယူအဆနှင့် ကိုက်ညီသည် (က၊ တရားဟော ၃၁:၁၆၊ ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၇:၁၂၊ ၁ရာဇဝင် ၂:၁၀)။ ၎င်းသည် ယေရှု၏အဆုံးအမနှင့်လည်း ကိုက်ညီသည် (ယော ၁၁:၁၁–၁၄) နှင့် ကျမ်းစာရေးသူများ၏ အဆုံးအမအတိုင်း သေခြင်းသည် အိပ်စက်ခြင်းဖြစ်သည် (လု ၈:၄၀–၅၆ နှင့်ပတ်သက်သော မှတ်ချက်ကြည့်ပါ)။ အာဗြဟံနှင့် ဓနရံုဖရိသ္ခေါင်ကြားရှိ ကြီးမားသော ကွာဟချောက်ကြီးသည် သေခြင်းဖြင့် လူတစ်ဦး၏ ရွေးချယ်ထားသော နောက်ဆုံးဘဝခရီးသည် အပြီးသတ်ဖြစ်သွားပြီး မည်သူမျှ ပြောင်းလဲ၍မရနိုင်ကြောင်း ပြသသည်။ သေခြင်းသည် အသိစိတ်မရှိသော အိပ်စက်ခြင်းအနေအထားဖြစ်သည် (ယောဘ ၁၄:၁၂၊ ဆာလံ ၁၁၅:၁၇၊ ၁၄၆:၄၊ ဒေ ၉:၅–၆၊ ၁၀)။ ဖြောင့်မတ်သူများကို ယေရှု၏အသံတော်ဖြင့် နိုးကြားစေမည်ဖြစ်သည် (ယော ၅:၂၈–၂၉၊ ၁သက် ၄:၁၆၊ ဆာလံ ၁၇:၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Furthermore, numerous unrealistic elements (e.g., calm conversation by the rich man while in fiery torment and the idea that a finger dipped in water would adequately cool his tongue) and the description of real body parts rather than a soulish postmortem existence indicate that this parable is not intended to be understood literally. Furthermore, neither man is actually depicted in heaven or hell; both are in Hades (Luke 16:23), the place of the dead (Acts 2:27, 31; Rev. 1:18), which the reference to the rich man’s burial underscores (Luke 16:22). The picture reflects a Jewish understanding of the grave (Hades) as having separate places for the righteous and the wicked. Lazarus resting with Abraham fits the OT conception of the dead sleeping (or resting) with their fathers (e.g., Deut. 31:16; 2 Sam. 7:12; 1 Kin. 2:10). It also fits well with the teaching of Jesus (John 11:11–14) and the NT writers (see commentary on Luke 8:40–56) that death is a sleep. The great gulf or chasm fixed between Abraham and the rich man illustrates that one’s chosen destiny is forever sealed by death, which is an unconscious state (Job 14:12; Pss. 115:17; 146:4; Eccl. 9:5–6, 10) from which the righteous will be awakened by the voice of Jesus (John 5:28–29; 1 Thess. 4:16; cf. Ps. 17:15).

 

ပုံပြင်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် သူဌေးသည် မိမိ၏ ညီအစ်ကို ငါးယောက်အား သတိပေးနှိုးဆော်ရန် (ဂရိစကား “ဒီယာမာတုရိုမိုင်”) လာဇရုကို သေရာမှ ပြန်လည်ထမြောက်စေရန် အာဗြဟံကို တောင်းပန်ခဲ့သည် (လု ၁၆:၂၈)။ ဤစကားလုံးသည် တမန်တော်များ၏ ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းကို များစွာရည်ညွှန်းလေ့ရှိသည် (တမန် ၂:၄၀၊ ၁၈:၅၊ ၂၀:၂၁၊ ၂၄၊ ၂၈:၂၃)။ သို့သော် ကျမ်းစာများ၏ ဘုရားသခင်မှုတ်သင်း၍ လာသော သက်သေခံချက်ကိုလည်း ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (တမန် ၈:၂၅၊ ဟေဗြ ၂:၆)။ အာဗြဟံက သူ၏ညီအစ်ကိုများတွင် မောရှေနဲ့ ပရောဖက်တွေရှိပြီး ထိုကျမ်းများကို နားထောင်သင့်သည်ဟု ဖြေကြားခဲ့သည် (လု ၁၆:၂၉)။ သူဌေးကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ပင် သူ၏ညီအစ်ကိုများသည် ကျမ်းစာကို အကျိုးရှိစေရန် ခွင့်မပြုခဲ့ကြပုံရသည်။ သေရာမှ တစ်ဦးဦး ထမြောက်လာပါက ပို၍ယုံကြည်လာနိုင်သည်ဟူသော အတွေးကို ပယ်ချခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၀–၃၁)။

At the climax of the parable, the rich man begged Abraham to send Lazarus back from the dead in order to diamartyromai to his five brothers (Luke 16:28). This word most often refers to the apostolic preaching of the gospel (e.g., Acts 2:40; 18:5; 20:21, 24; 28:23), but it can also refer to the inspired testimony of the Scriptures (Acts 8:25; Heb. 2:6). Abraham replied that his brothers have Moses and the prophets and should listen to them (Luke 16:29). Like the rich man himself, it seems his brothers did not allow the Scriptures to benefit them. The notion that someone rising from the dead would be a more persuasive witness to them was rejected (vv. 30–31).

 

ယေရှုပြုခဲ့သော အံ့ဖွယ်အမှုများသည် ယုဒလူများစွာအတွက် ယုံကြည်ဖွယ်မဖြစ်ခဲ့ချေ။ ယေရှုသည် နတ်ဆိုးမင်းနှင့်ပူးပေါင်းထားသည်ဟု စွပ်စွဲကြသည် (မာ ၃:၂၂–၂၃) သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးစွဲသည်ဟု ဆိုကြသည် (ယော ၈:၄၈၊ ၅၂၊ ၁၀:၂၀)။ ကောင်းကင်မှ နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ခုကို တောင်းဆိုကြသည် (လု ၁၁:၁၆)။ အံ့ဖွယ်အမှုများထက်၊ သေရာမှထမြောက်သူတစ်ဦးထက်ပင် ပို၍ယုံကြည်ဖွယ်ရာနှင့် ပို၍သေချာသော အရာမှာ ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်ပြုချက်တော်ပင် ဖြစ်သည် (၂ပေ ၁:၁၉၊ ဗျာ ၁၆:၁၄ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The miracles performed by Jesus were not convincing for many Jews. Claiming that Jesus was in league with the devil (Mark 3:22–23) or demon-possessed (John 8:48, 52; 10:20), they wanted a sign from heaven (Luke 11:16). More persuasive than miracles, more certain and sure even than one rising from the dead, is God’s prophetic word (2 Pet. 1:19; cf. Rev. 16:14).