Myanmar 3AM (Official)

 

 

 

အခန်းကြီး - ၁၁ မဿဲ

၁၁:၂–၁၂:၅၀ ယေရှု၏အမှုတော်အပေါ် တုံ့ပြန်မှုအမျိုးမျိုး

ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ နောက်အခန်းတွင် ယေရှုနှင့်ကိုယ်တော်၏သတင်းစကားအပေါ် လူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုအမျိုးမျိုးကို ပြသသည့် ဇာတ်လမ်းများစွာ တင်ပြထားသည်။ အချို့က ယေရှုသည် ပညတ်တော်အရ ကတိထားခံရသော မေရှိယဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ အချို့က ကိုယ်တော်ကို မည်သို့ယူဆရမည်ကို မသေချာကြချေ (၁၁:၂–၃၊ ၁၂:၁၅–၁၆၊ ၂၂–၂၃၊ ၄၆–၅၀)။ သို့သော် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်အများစု၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ လုံးဝဆိုးရွားခဲ့သည်။ ယေရှုဘာပြုသည်ဖြစ်စေ သူတို့က ကိုယ်တော်သည် မှားယွင်းသောဆရာဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာယူဆကြပြီး ကိုယ်တော်ကို ဖျက်ဆီးရန် အတူတကွ ကြံစည်ကြသည် (၁၂:၁–၂၊ ၁၄၊ ၂၄၊ ၁၄)။

11:2–12:50

Different Responses to the Ministry of Jesus

In the next section of his Gospel, Matthew presents a number of stories that illustrate the different responses to Jesus and His message. Some believed Jesus to be the promised Messiah, while others were not sure what to make of Him (11:2–3; 12:15–16, 22–23, 46–50). The response of the majority of religious leaders, however, was entirely negative. No matter what Jesus did, they were sure He was a false teacher (12:1–2, 14, 24), and they conspired together to destroy Him (12:14).

 ² ခရစ်တော်ပြုတော်မူသောအမှုတို့ကို ယောဟန်သည်ထောင်ထဲမှာကြားသောအခါ၊ မိမိတပည့်နှစ် ယောက်ကို စေလွှတ်၍၊ ကိုယ်တော်သည် ကြွလာသောသူမှန်သလော။

³ သို့မဟုတ် အခြားသောသူကို မြော်လင့်ရပါမည်လောဟု မေးလျှောက်စေ၏။
⁴ ယေရှုကလည်း၊ သင်တို့သည် ကြားရသမျှ မြင်ရသမျှတို့ကိုသွား၍ ယောဟန်အား ကြားလျှောက်ကြ လော့။
⁵ မျက်စိကန်းသောသူတို့သည် မျက်စိမြင်ရကြ၏။ ခြေမစွမ်းသောသူတို့သည် လှမ်းသွားရကြ၏။ နူနာ စွဲသော သူတို့သည် သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်ရကြ၏။ နားပင်းသောသူတို့သည် နားကြားရကြ၏။ သေသောသူ တို့သည် ထမြောက်ခြင်းသို့ရောက်ရကြ၏။ ဆင်းရဲသားတို့သည်လည်း ဝမ်းမြောက်စရာသိတင်းကို ကြားရ ကြ၏။
⁶ ငါ့ကြောင့် စိတ်မပျက်သောသူသည် မင်္ဂလာရှိ၏ဟု ပြန်ပြောတော်မူ၏။
⁷ ထိုသူတို့သည် သွားကြသည်နောက် ယေရှုသည် ယောဟန်ကိုအကြောင်းပြု၍ ပရိသတ်တို့အား၊ သင်တို့သည် အဘယ်မည်သောအရာကို ကြည့်ရှုခြင်းငှါ တောသို့ထွက်သွားကြသနည်း။ လေလှုပ်သော ကျူပင်ကို ကြည့်ရှုခြင်းငှါ သွားသလော။
⁸ သို့မဟုတ် နူးညံ့သောအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်သောသူကို ကြည့်ရှုခြင်းငှါသွားသလော။ နူးညံ့သော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်သောသူတို့သည် မင်းအိမ်၌ နေတတ်ကြ၏။
⁹ ပရောဖက်ကို ကြည့်ရှုခြင်းငှါသွားသလော။ မှန်ပေ၏။ ပရောဖက်ထက် ကြီးမြတ်သောသူလည်း ဖြစ် သည်ဟု ငါဆို၏။
¹⁰ ကျမ်းစာ၌လာသည်ကား၊ ကြည့်ရှုလော့။ သင်သွားရာလမ်းကိုပြင်ရသော ငါ၏တမန်ကိုသင့်ရှေ့၌ ငါ စေလွှတ်၏ဟု ဆိုရာ၌ ထိုသူကိုဆိုလိုသတည်း။
¹¹ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ မိန်းမမွေးသောသူတို့တွင် ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်ထက်ကြီးမြတ်သောသူ တ ယောက်မျှ မပေါ်မထွန်းသေး။ သို့သော်လည်း ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်တွင် အငယ်ဆုံးသောသူသည် ထိုသူထက် သာ၍ ကြီးမြတ်၏။
¹² ဗတ္တိဇံ၊ ဆရာယောဟန်လက်ထက်မှစ၍ ယခုတိုင်အောင် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ကို အနိုင်အထက် ပြုသော သူတို့သည်လည်း လုယူဝင်စားရကြ၏။
¹³ ယောဟန်မရောက်မှီတိုင်အောင် ပညတ္တိကျမ်း၊ အနာဂတ္တိကျမ်းရှိသမျှတို့သည် ဆုံးမဩဝါဒပေးကြ၏။
¹⁴ သင်တို့သည် ငါ့စကားကို နားခံနိုင်လျှင်၊ ဤသူကား လာလတံ့သော ဧလိယဖြစ်သတည်း။
¹⁵ ကြားစရာနားရှိသောသူမည်သည်ကား ကြားပါစေ။
¹⁶ ဤလူမျိုးကို အဘယ်ဥပမာနှင့် ပုံပြရအံ့နည်း။ ပွဲသဘင်၌ထိုင်နေသော သူငယ်တို့သည် မိမိသူငယ်ချင်း တို့အား အသံကိုလွှင့်၍၊
¹⁷ ငါတို့သည်သာယာစွာ တီးမှုတ်သော်လည်း သင်တို့သည်မကကြ။ ညည်းတွားစွာ မြည်တမ်းသော်လည်း မငိုကြွေးကြဟု ပြောဆိုသောသူငယ်တို့နှင့် ဤလူမျိုးသည်တူလှ၏။
¹⁸ အကြောင်းမူကား၊ ယောဟန်သည် မစားမသောက်ဘဲ လာသည်ရှိသော်၊ သူတို့က ဤသူသည် နတ်ဆိုး စွဲသောသူပါတကားဟု ဆိုကြ၏။
¹⁹ လူသားသည် စားသောက်လျက်လာသည်ရှိသော်၊ ဤသူသည် စားကြူးသောသူ၊ စပျစ်ရည်သောက် ကြူးသောသူပါတကား။ အခွန်ခံသောသူနှင့် ဆိုးသောသူတို့ကို မိတ်ဆွေဖွဲ့သောသူပါတကားဟု ဆိုပြန်ကြ၏။ သို့သော်လည်း ပညာတရားသည် မိမိသားတို့တွင် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ခြင်းနှင့် လွတ်သည်ဟုမိန့်တော်မူ၏။

၁၁:၂–၁၉။ နှစ်ခြင်းဆရာယောဟန်၏ တမန်များ။ အကျဉ်းထောင်များသည် သဘာဝအရ မနှစ်မြို့ဖွယ်နေရာများဖြစ်ပြီး လူတစ်ဦးသည် အလွန်အမင်း တွေးတောတွေးပြစရာ အချိန်များစွာရှိတတ်သည်။ မဿဲ၏ဇာတ်ကြောင်းတွင် နှစ်ခြင်းဆရာယောဟန်ကို ထိုသို့သောအခြေအနေတွင် တွေ့ရသည်။ ဘုရားသခင်၏အမှန်တရားကို ရဲဝံ့စွာကြေညာသူ၊ လူထုကြားတွင် နာမည်ကြီးသော တရားဟောဆရာဖြစ်သူ ယောဟန်သည် ဘုရင်ဟေရုဒ်အန္တိပတ်စ်က သူ့ညီ၏ဇနီးကို လက်ထပ်ခြင်းမပြုသင့်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည့်အတွက် အကျဉ်းချခံရခြင်းဖြစ်သည် (၁၄:၃–၄)။ သူပြောခဲ့သည်မှာ သမ္မာတရားကျမ်းစာနှင့်ကိုက်ညီသော်လည်း (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၈:၁၆) ဟေရုဒ်အန္တိပတ်စ်အတွက် ထိုအရာမှာ အရေးမကြီးခဲ့ချေ။ သူသည် ဘုရင်ဖြစ်သည်၊ ရှေးကျမ်းစာပညတ်များကို မခံယူရဟု ခံစားခဲ့သည်။ ယောဟန်သည် ထောင်ထဲတွင် ထိုင်နေရင်း သူ့အပေါ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်တွေးတောခဲ့သည်။ သူ၏အမှတ်တရများတွင် ယေရှု၏နှစ်ခြင်းခံခြင်းနှင့်ပတ်သက်သည့် အခြေအနေများလည်း ပါဝင်သည် (မဿဲ ၃:၁၃–၁၇)။ ယေရှုအပေါ် သူ၏မျှော်လင့်ချက်များ မှားယွင်းသွားသလားဟု သူစတင်သံသယဝင်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုထံ တမန်များစေလွှတ်ပြီး “လာမည့်သူ” (erchomenos) ဟုတ်မဟုတ် မေးမြန်းစေခဲ့သည် (၁၁:၃)။ ဤစကားလုံးကို သုံးခြင်းဖြင့် ယောဟန်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၌ ကတိထားခံရသော အရေးကြီးသည့် ဘာသာရေးနှင့်နိုင်ငံရေးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး လာမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကို ထိမိစေခဲ့သည် (ဆာလံ ၁၁၈:၂၆၊ ဟေရှာယ ၅၉:၂၀)။ ဓမ္မသစ်ကျမ်း၌ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို မယ်ရှိယဟု ခေါ်သည်။

11:2–19. Messengers from John the Baptist. By their very nature, prisons are unpleasant places where a person has too much time to brood, and it is in such a situation that we find John the Baptist in Matthew’s account. The fearless proclaimer of God’s truth and popular preacher had been imprisoned for saying that King Herod Antipas should not have married his brother’s wife (14:3–4). Although what he said was in accord with biblical law (Lev. 18:16), that did not matter to Herod Antipas. He was the king, and he felt he was not subject to such ancient laws. As John sat in prison, he had time to reflect on what had happened to him. Among his memories were the circumstances surrounding the baptism of Jesus (Matt. 4:13–17). He clearly was beginning to wonder whether his hopes for Jesus were misplaced. Thus he sent messengers to Jesus to ask Him whether He was the erchomenos—“the Coming One” or “the One who is to come” (11:3). By using this phrase, John was tapping into the expectations in the OT of the coming of some important religious and political figure (cf. Ps. 118:26; Is. 59:20), described in the NT as the Messiah.

 

ယေရှုက ယောဟန်၏တပည့်များကို ကိုယ်တော်၏အမှုတော်ကို ကြည့်ရန် ညွှန်ပြခဲ့သည်။ မျက်စိကန်းသူများ မြင်လာကြသည်၊ ဒူးများထောက်မသူများ လျှောက်နိုင်ကြသည်၊ နာမူးသူများ သန့်ရှင်းလာကြသည်၊ နားပင်းသူများ ကြားနိုင်ကြသည်၊ သေသူများ ထမြောက်လာကြသည်၊ ဆင်းရဲသောသူများသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ခံရကြသည်။ ယေရှုသုံးခဲ့သော စကားများသည် ဟေရှာယကျမ်း၌ရှိသော အခန်းများစွာကို သတိတရစေသည် (ဥပမာ၊ ဟေရှာယ ၃၅:၅–၆၊ ၆၁:၁)။ ထိုနည်းတူစကားများကို သုံးခြင်းဖြင့် ယေရှုသည် ယောဟန်အား ကိုယ်တော်၏အမှုတော်ပတ်လည်ရှိ အံ့ဖွယ်အမှုများသည် ဟေရှာယ၏ပရောဖက်ပြုချက်များတွင် ကြေညာထားသော ထိုသူ၏အမှုတော်လက္ခဏာများဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် ယေရှုသည် ယောဟန်၏မေးခွန်းကို ဖြေကြားခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၌ ပရောဖက်ပြုချက်ထားသော ထိုသူဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ယောဟန်အား နူးညံ့စွာ ဆုံးမသည့်အနေဖြင့် ကိုယ်တော်ကြောင့် မတုန်လှုပ်သူများကို မင်္ဂလာရှိသည်ဟု ကြေညာခဲ့သည် (မဿဲ ၁၁:၆)။ ယေရှုသည် ယောဟန်မျှော်လင့်ထားသည့်နည်းအတိုင်း မပြုမူခဲ့ချေ။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏မျှော်လင့်ချက်အတိုင်း ရှားရှားပါးပါး ပြုမူတော်မူသည်။ သို့သော် လူသားအားလုံး၏ကယ်တင်ခြင်းနှင့် လူတိုင်း၏ အကောင်းဆုံးအကျိုးကို ရှာတော်မူသည်။ အထူးသဖြင့် အခြေအနေမကောင်းသည့်အခါ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏အကျိုးအတွက် အမြဲပြုမူနေသည်ကို သဘောပေါက်ရန် ယုံကြည်ခြင်းလိုအပ်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ဆရာအတွက်လည်း ထိုအချိန်တွင် အခြေအနေမကောင်းခဲ့ချေ။

Jesus replied to the question by directing the attention of the disciples of John to His own ministry: the blind recover sight, the lame walk, the lepers are cleansed, the deaf hear, the dead are raised, and the poor receive the gospel. The language Jesus used is reminiscent of a number of passages from Isaiah (e.g., 35:5–6; 61:1), and by using similar language, Jesus showed John the Baptist that the miracles surrounding His ministry were evidences of the activity of the One announced in the prophecies of Isaiah. By this means, Jesus answered John’s question and identified Himself as the one prophesied in the OT. Jesus was perhaps sending a gentle rebuke to John when He pronounced a blessing on those not offended by Him (Matt. 11:6). Jesus had not acted in quite the way John expected. Indeed, God rarely acts in accordance with our expectations, but He is seeking the salvation of all humanity and the greatest good of everyone in it. It takes faith to realize that God is always acting in our best interests, especially when things are not going well, as they were not for John the Baptist.

 

ထို့နောက် ယေရှုသည်  နှစ်ခြင်းဆရာယောဟန်၏အခန်းကဏ္ဍနှင့် ကိုယ်တော်နှင့်ယောဟန်တို့၏ဆက်ဆံရေးကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ လူများ တောရှိယောဟန်ကိုကြည့်ရန် အဘယ်ကြောင့်သွားကြသနည်းဟု မေးပြီး သူသည် ပရောဖက်တစ်ပါးဖြစ်သောကြောင့်ဟု နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (အခန်း ၇–၉)။ ယေရှုက ယောဟန်သည် ပရောဖက်ဖြစ်သည်ကို သဘောတူသော်လည်း ပရောဖက်ထက်ပိုသည်ဟု ဆိုသည်။ သူသည် မာလခိ ၃:၁ တွင်ဖော်ပြထားသော လမ်းပြင်ဆောင်ရွက်ရန် စေလွှတ်ခံရသော တမန်တော်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် လက်ခံလိုသူများအတွက် ယောဟန်သည် မာလခိ ၄:၅ တွင် ကြေညာထားသော လာမည့်ဧလိယပရောဖက်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည် (မဿဲ ၁၁:၁၄)။ ယေရှုက ယောဟန်သည် အဟောင်းနှင့်အသစ်ကို ခွဲခြားသည့်အမှတ်အသားဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည် (မဿဲ ၁၁:၁၂)။ ပရောဖက်များနှင့်ပညတ်တရားအားလုံးသည် ယောဟန်အချိန်ထိသာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် အမျိုးသမီးမှမွေးဖွားသူတိုင်းတွင် ယောဟန်ထက်ကြီးသောသူ မရှိသော်လည်း နိုင်ငံတော်၌ အနိမ့်ဆုံးသောသူပင် ယောဟန်ထက်ကြီးသည်ဟု ဆိုသည် (အခန်း ၁၁)။

Jesus then shared His understanding of the role of John the Baptist and the relationship between Himself and John. He asked why people had gone into the wilderness to see John and concluded they did so because he was a prophet (vv. 7–9). Jesus agreed with this assessment of John but said that John was more than a prophet. He was the one spoken of in Malachi 3:1, a messenger sent to prepare the way. He went on further to say that those who are willing to accept that fact will recognize that John is the prophet Elijah who would come (Matt. 11:14), announced in Malachi 4:5. Jesus said that John marks the division between the old and the new (Matt. 11:12). All the prophets and law extended to the time of John. But even though none born of women is greater than John the Baptist, even the least in the kingdom of heaven is greater than him (v. 11).

 

ယေရှုသည် ထိုမျိုးဆက်ကို ငိုယိုနေသောကလေးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ပျော်ရွှင်သောဂီတကို အကဖြင့်မတုံ့ပြန်ကြ၊ ငိုကြွေးသံကို ငိုယိုခြင်းဖြင့် မတုံ့ပြန်ကြချေ (အခန်း ၁၇)။ ယောဟန်သည် ကောင်းသောစားစရာ၊ စပျစ်ရည်မသောက်ဘဲ လာခဲ့သည်ဆိုမှ နတ်ဆိုးစွဲသည်ဟု စွပ်စွဲကြသည် (အခန်း ၁၈)။ ယေရှုသည် စားသောက်လျက် လာခဲ့သည်ဆိုမှ ခဲခဲစားတတ်သူ၊ စပျစ်ရည်ကို အလွန်သောက်တတ်သူ၊ အခွန်ခံများနှင့်အပြစ်သားများနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်သူဟု စွပ်စွဲကြသည် (အခန်း ၁၉)။ ယေရှုက ပညာသည် သူ၏သားသမီးများ (သို့မဟုတ် အချို့လက်ရေးမူများတွင် သူ၏အမှုများ) ဖြင့် အတည်ပြုခံရသည်ဟု ဖြေကြားခဲ့သည် (အခန်း ၁၉၊ လုကာ ၇:၃၅ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

Jesus then likened His generation to whining children who say that their joyful music is not responded to with dancing, their lamenting not responded to with weeping (v. 17). John came without eating fine food or drinking wine, and he was accused of being demon possessed (v. 18). Jesus came eating and drinking, and they accused him of being a glutton, overindulgent in wine, and worse, a friend of tax collectors and sinners (v. 19). Jesus responded with the observation that wisdom is vindicated by (in some manuscripts) its children or (in others) its works (v. 19; cf. Luke 7:35).

 ²⁰ ထိုအခါ များစွာသောတန်ခိုးတော်ကို ပြတော်မူသောမြို့ရွာတို့သည် နောင်တမရသောကြောင့်၊ ထိုမြို့တို့ကို ဤသို့ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်တော်မူ၏။

²¹ အိုခေါရာဇိန်မြို့၊ သင်သည် အမင်္ဂလာရှိ၏။ အိုဗက်ဇဲဒမြို့၊ သင်သည် အမင်္ဂလာရှိ၏။ အကြောင်းမူ ကား၊ သင်တို့တွင်ပြသောတန်ဖိုးကို တုရုမြို့နှင့်ဇိဒုန်မြို့တို့တွင်ပြဘူးလျှင်၊ ထိုမြို့တို့သည် ရှေးကာလ၌ လျှော်တေ အဝတ်ကို ဝတ်၍၊ ပြာနှင့် လူးလျက်နောင်တ ရကြလိမ့်မည်။
²² ငါဆိုသည်ကား၊ တရားဆုံးဖြတ်သောနေ့၌ သင်တို့သည် တုရုမြို့နှင့်ဇိဒုန်မြို့ထက်သာ၍ ခံရကြလတံ့။
²³ အိုကပေရနောင်မြို့၊ သင်သည် မိုဃ်းကောင်းကင်တိုင်အောင် မြှောက်စားခြင်းကိုခံရသော်လည်း၊ မရဏာနိုင်ငံတိုင်အောင် နှိမ့်ချခြင်းကိုခံရလတံ့။ အကြောင်းမူကား၊ သင်၌ပြသောတန်ခိုးကို သောဒုံမြို့၌ ပြုဘူး လျှင်၊ ထိုမြို့သည် ယခုတိုင်အောင်တည်ရာ၏။
²⁴ ။ငါဆိုသည်ကား၊ တရားဆုံးဖြတ်သောနေ့၌ သင်သည် သောဒုံမြို့ထက်သာ၍ခံရလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၁:၂၀–၂၄။ ဗက်ဇိုင်ဒ၊ ခိုရာဇိန်နှင့် ကပေရနောင် မြို့များအပေါ် အမင်္ဂလာ။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏အမှုတော်ကို မယုံကြည်ဘဲ ငြင်းပယ်သော မြို့သုံးမြို့ကို အပြစ်တင်ခဲ့သည်။ ဤမြို့များသည် ဂါလိလဲဒေသတွင် ယေရှု၏အံ့ဖွယ်အမှုများ အဓိကဖြစ်ပွားခဲ့ရာ နေရာများဖြစ်သောကြောင့် ပိုမိုပြင်းထန်သော တရားစီရင်ခြင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဗက်ဇိုင်ဒသည် ကဖာနာအုံမှ အိုင်ကိုပတ်၍ မလှမ်းမကမ်းရှိ ငါးဖမ်းရွာလေးဖြစ်သည်။ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဤနေရာတွင်သာ ဖော်ပြထားသော်လည်း အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများအရ ယေရှုသည် လူဦးရေ ၅၀၀၀ ကျွေးမွေးပြီးနောက်  ၄၃ တပည့်များကို ဗက်ဇိုင်ဒသို့ အရင်စေလွှတ်ခဲ့သည်ကို သိရသည်။ ယောဟန် ၁:၄ နှင့် ၁၂:၂၁ အရ ဖိလိပ္ပုသည် ဗက်ဇိုင်ဒဇာတိဖြစ်ပြီး အန္ဒြေ၊ ပေတရု၏မူလနေရပ်လည်းဖြစ်သည်။ ခိုရာဇိန်သည် ဂါလိလဲတောင်ကုန်းများတွင်ရှိသော ရွာငယ်ဖြစ်ပြီး ကပေရနောင်မှ မလှမ်းမကမ်းတွင်ရှိသည်။ ထိုရွာကို ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များတူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ယနေ့ခေတ်တွင် လည်ပတ်ကြည့်ရှုနိုင်သည်။

11:20–24. Woes to Bethsaida, Chorazin, and Capernaum. Jesus denounced three towns for their unbelief and rejection of His ministry. The judgment placed on these towns was all the more severe since they were the primary recipients of Jesus’s miracles in Galilee. Bethsaida was a small fishing village not far around the lake from Capernaum—the city that was the center of much of Jesus’s ministry. Bethsaida is referenced only here in the Gospel of Matthew, but from the other Gospels we discover that after Jesus multiplied the loaves and fishes to feed five thousand men as well as women and children, He sent His disciples ahead to Bethsaida. From John 1:44 and 12:21, we discover that Philip was from Bethsaida and that at one point in time, it was the home of Andrew and Peter. Chorazin itself was a small village in the foothills of Galilee, not that far from Capernaum. It has been excavated by archaeologists, and its ruins may be visited.

 

တတိယမြို့မှာ ကပေရနောင်ဖြစ်သည်။ မဿဲ ၄:၁၃ အရ ယေရှုသည် အမှုတော်စတင်ချိန်တွင် နာဇရက်မှ ကပေရနောင်သို့ ပြောင်းလာခဲ့သည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များစွာ ထိုမြို့၌ဖြစ်သည်။ ဥပမာ၊ ဗိုလ်ခြေမှူး၏သူငယ်ကို ပျောက်ကင်းစေခြင်း (၈:၅–၁၃)၊ ငါးပါးစကားဖြင့် ဗိမာန်တော်အခွန်ပေးရန် ငွေပေးခဲ့ခြင်း (၁၇:၂၄–၂၇) စသည်တို့ဖြစ်သည်။ အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများကလည်း ကပေရနောင်သည် ယေရှု၏အမှုတော်ဗဟိုချက်ဖြစ်ကြောင်း ထောက်ခံသည် (မာကု ၁:၂၁၊ ၂:၁၊ ၉:၃၃၊ လုကာ ၄:၃၁၊ ၇:၁၊ ယောဟန် ၂:၁၂၊ ၆:၁၇)။ ကပေရနောင်ကို ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များ တူးဖော်ခဲ့ပြီး ယေရှု၏ခေတ်က ဂါလိလဲပင်လယ်မြောက်ဘက်ကမ်းတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့နေထိုင်သော ငါးဖမ်းရွာလေးဖြစ်ပြီး လူဦးရေ ၆၀၀ မှ ၁၅၀၀ အတွင်းရှိသည်။

The third town mentioned is Capernaum. Matthew 4:13 notes that at the beginning of His ministry, Jesus moved from Nazareth to Capernaum and several of the incidents in the Gospel took place there. These include the healing of the centurion’s servant (8:5–13) and the miraculous provision of the temple tax from a coin found in the mouth of a fish (17:24–27). The other Gospels support the identification of Capernaum as the center of Jesus’s ministry (e.g., Mark 1:21; 2:1; 9:33; Luke 4:31; 7:1; John 2:12; 6:17). Capernaum has also been excavated by archeologists (see commentary on Matt. 4:12–17). In Jesus’s time it was a pleasant fishing village spread out along the north shore of the Sea of Galilee and had between 600 and 1,500 inhabitants.

 

မဿဲ ၁၁:၂၀ အရ ဤမြို့သုံးမြို့၌ ယေရှု၏အံ့ဖွယ်အမှုများ များစွာဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း နောက်တွင်မူ မပြောင်းလဲခဲ့ကြချေ။ ယေရှုသည် သူတို့ကို အပြစ်တင်ပြီး “အမင်္ဂလာ” ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ထိုမြို့များ၏ ခိုင်မာသောစိတ်နှလုံးကို တုရုနှင့်ဇိဒုန်မြို့များထက် ဆိုးရွားသည်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ဟေရှာယနှင့်ယေဇကျေလကျမ်းများတွင် တုရုနှင့်ဇိဒုန်မြို့များကို ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်းခံရန်ရှိသော မြို့များအဖြစ် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပရောဖက်ပြုချက်ထားသည် (ဟေရှာယ ၂၃:၁–၁၂၊ ယေဇကျေလ ၂၆–၂၈)။

Matthew 11:20 notes that it was in these three towns that many of Jesus’s miracles took place, yet they had not repented. Jesus reproached them and pronounced a “woe” on them, characterizing their obduracy as worse than that of Tyre and Sidon. Isaiah and Ezekiel have extensive oracles against Tyre and Sidon (Is. 23:1–12; Ezek. 26–28), which clearly outline their status as cities under the judgment of God.

 ²⁵ ထိုအခါ ယေရှုက၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို အစိုးရတော်မူသောအဘ၊ ကိုယ်တော်သည် ပညာ အလိမ္မာနှင့် ပြည့်စုံသောသူတို့အား ဤအရာများကို ထိမ်ဝှက်ကွယ်ထားလျက် သူငယ်တို့အား ဘော်ပြတော် မူသည်ဖြစ်၍၊ ကျေးဇူးတော်ကို အကျွန်ုပ်ချီးမွမ်းပါ၏။

²⁶ ထိုသို့ အလိုတော်ရှိသောကြောင့် မှန်ပါ၏အဘ။
²⁷ ငါ၏ခမည်းတော်သည် ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကို ငါ၌အပ်ပေးတော်မူပြီး။ ခမည်းတော်မှတပါးအဘယ် သူမျှ သားတော်ကိုမသိ။ သားတော်နှင့်သားတော်သည် လင်းစေလိုသော သူမှတပါး အဘယ်သူမျှ ခမည်းတော် ကိုမသိ။
²⁸ ဝန်လေး၍ ပင်ပန်းသော သူအပေါင်းတို့၊ ငါ့ထံသို့ လာကြလော့။ ငါသည် ချမ်းသာပေးမည်။
²⁹ ငါ့ထမ်းဘိုးကို တင်၍ ထမ်းကြလော့။ ငါ့ထံ၌ နည်းခံကြလော့။ ငါသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့နှိမ့်ချသော စိတ် သဘောရှိ၏။ သင်တို့စိတ်နှလုံးသည် သက်သာခြင်းကိုရလိမ့်မည်။
³⁰ အကြောင်းမူကား၊ ငါ့ထမ်းဘိုးသည် ထမ်းလွယ်၏။ ငါ့ဝန်လည်း ပေါ့၏ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၁:၂၅–၃၀။ အနားယူခြင်း။ ကိုယ်တော်၏အမှုတော်ကို ငြင်းပယ်သော မြို့များကို တရားစီရင်ခဲ့သော်လည်း ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို နားထောင်သူအားလုံးအား ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ မဿဲ ၁၁:၂၅–၂၇ တွင် ယေရှု၏စကားများသည် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် မကြာခဏတွေ့ရသော ဓမ္မသတ်ဆိုင်ရာ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုမျိုးဖြစ်သည်။ ခမည်းတော်သည် အရာအားလုံးကို ငါ့အား အပ်နှံထားသည် (ယောဟန် ၅:၂၂၊ ၁၇:၆၊ ၉ နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ ခမည်းတော်ကို သားမှတစ်ပါး အဘယ်သူမျှ မသိ (မဿဲ ၁၁:၂၇၊ ယောဟန် ၆:၄၆၊ ၁၄:၆ နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ ပညာရှိသူ၊ ဉာဏ်ကြီးရှင်များထံမှ လျှို့ဝှက်ထားပြီး ကလေးများအား ဖော်ပြထားသည်ဟု မဿဲက မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (မဿဲ ၁၁:၂၅)။ ဤအတွေးအခေါ်များသည် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် မကြာခဏ ဖော်ပြထားသည်။

11:25–30. Rest. While judgment was passed on the cities who rejected His ministry, Jesus offered salvation to all those who would heed His invitation to find rest in Him. The words of Jesus in Matthew 11:25–27 reflect the kind of theological insights that are found extensively in the Gospel of John. Matthew records Jesus as saying that everything has been given to Him by the Father (cf. John 5:22; 17:6, 9), that no one knows the Father except the Son (Matt. 11:27; cf. John 6:46; 14:6), and that significant knowledge has been hidden from the wise and intelligent but revealed to children (Matt. 11:25). These are thoughts that are expressed many times in the Gospel of John.

 

ယေရှုသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသူအားလုံးကို ကိုယ်တော်ထံလာရောက်ပြီး ကိုယ်တော်၏ထမ်းပိုး(zygos) ကို ထမ်းရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ထမ်းပိုးသည် တိရစ္ဆာန်များနှင့် ကျေးကျွန်များနှင့် ဆက်နွယ်သည်။ နွားများထမ်းစရာ နှဲသည် လည်ပင်းတစ်ဝိုက်တွင် တပ်ဆင်ထားပြီး နွားက တွန်းအားပေးရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ကျေးကျွန်၏ထမ်းပိုးသည် လေးလံသောဝန်ကို ထမ်းရန်အတွက် ပခုံးပေါ်တွင်တင်ထားသော ရှည်လျားသောတုတ်ဖြစ်ပြီး ဝန်ကို လက်နှစ်ဖက်အစား ပခုံးနှစ်ဖက်ဖြင့် ဖြန့်ဝေထားနိုင်သည်။ နွားရော ကျေးကျွန်ရော မသင့်တော်သောထမ်းပိုးသည် မအီမသာဖြစ်စေနိုင်သည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် နှဲသည် အထူးသဖြင့် ကျွန်ခံခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည် (၁တိမောသေ ၆:၁)။

Jesus extended an invitation to anyone who is weary to come and take His yoke (zygos). Yokes are associated with animals and slaves. A yoke forms part of the harness of an ox and is placed around the animal’s neck so that the ox has something to press against. The yoke of a slave enabled him or her to carry heavy burdens. It was a long bar placed over the shoulders and shaped to fit the shoulders, and it was used to distribute the weight across the shoulders rather than the arms. For both the ox and the slave, an ill-fitting yoke could cause great discomfort. Within the NT, the yoke has become symbolic of subservience, especially that of slavery (1 Tim. 6:1).

 

သို့သော် ယေရှုသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးရှိသူများကို ကိုယ်တော်၏ထမ်းပိုးကို ထမ်းရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ မဿဲ ၂၃:၄ တွင် ယေရှုသည် ဖာရိရှဲများ၏ ပညတ်တရားကို တင်းကျပ်စွာအတင်းအကြပ်လိုက်နာခြင်းကြောင့် လူများပခုံးပေါ် လေးလံသောဝန်ကို ချည်နှောင်သည်ဟု အပြစ်တင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် မောရှေမှတစ်ဆင့် ပေးသောပညတ်ကို ပြောင်းလဲပျက်စီးစေခဲ့သည်။ သို့သော် ယေရှုသည် နောက်လိုက်များကို ဘုရားသခင်၏မူလအစီအမံသို့ ပြန်လည်ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ယေရှု၏ထမ်းပိုး သည် လွယ်ကူသည်မှာ တောင်းဆိုချက်များ ပိုမိုပေါ့ပါးလွယ်ကူသောကြောင့် မဟုတ် (မဿဲ ၅:၂၀–၄၈ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုနှင့်ဆက်ဆံရေးမှတစ်ဆင့် ပညတ်တရားကို လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော အတိုင်းအတာဖြင့် ခံစားရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး နှိမ့်ချသောသူ (tapeinos) ဖြစ်သည်။ ဤနှစ်မျိုးသောပညတ်တရားအမြင်များကြား ကြီးမားသောကွာခြားချက်ကို နောက်ဆက်တွဲ ဇာတ်လမ်းနှစ်ခုတွင် အထူးသဖြင့် တနင်္ဂနွေနေ့စောင့်ထိန်းခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ပေါ်လွင်သည်။

Yet Jesus urged those who are burdened to accept His yoke. In Matthew 23:4 Jesus rebuked the Pharisees for their legalistic mentality, which had the effect of binding heavy burdens on the shoulders of people. They had perverted the nature of the law given through Moses. Jesus, however, invited His followers back to God’s original plan. The yoke of Jesus is easy not because its demands are lighter (cf. Matt. 5:20–48) but because it involves experiencing the law through an entirely different dimension—through a relationship with Jesus, who is gentle and tapeinos (“humble” or “lowly”). The stark contrast between these two different perspectives of the law is evident in the controversy over what constitutes proper Sabbath observance in the two following stories.