Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၁၂ မဿဲ

1ထိုကာလအခါ ယေရှုသည် ဥပုသ်နေ့၌ ဂျုံစပါးလယ်ကွက်တို့ကို ရှောက်ကြွတော်မူလျှင်၊ တပည့်တော် တို့သည် ဆာမွတ်သောကြောင့် စပါးအသီးအနှံကို ဆွတ်၍စားကြ၏။
² ဖာရိရှဲတို့သည်မြင်လျှင်၊ ကိုယ်တော်၏ တပည့်တို့သည် ဥပုသ်နေ့၌ မပြုအပ်သောအမှုကို ပြုကြပါသည် တကားဟု လျှောက်ကြသော်၊
³ ကိုယ်တော်က ဒါဝိဒ်သည် မိမိအဘော်တို့နှင့်တကွ မွတ်သိပ်သောအခါ၊
⁴ ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်သို့ဝင်၍ မိမိမစားအပ်၊ မိမိအဘော်မစားအပ်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့သာ စား အပ်သော ရှေ့တော်မုန့်ကို စားသည်အကြောင်းကို သင်တို့သည် မဘတ်ဘူးသလော။
⁵ ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့သည်လည်း ဗိမာန်တော်တွင်ဥပုသ်နေ့၌ဥပုသ်ပျက်သော်လည်း၊ မပြစ်မသင့်သည်ကို ပညတ္တိကျမ်း၌ မဘတ်ဘူးသလော။
⁶ ငါဆိုသည်ကား၊ ဤအရပ်၌ ဗိမာန်တော်ထက်သာ၍ ကြီးမြတ်သောအရာရှိ၏။
⁷ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအကျင့်ထက် သနားခြင်းကရုဏာအကျင့်ကို ငါနှစ်သက်၏ဟူသော ကျမ်းစကားကို သင်တို့သည် နားလည်လျှင်၊ အပြစ်ကင်းသောသူတို့ကို အပြစ်မတင် မစီရင်ကြပြီ။
⁸ လူသားသည် ဥပုသ်နေ့ကို အစိုးရသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၂:၁–၈။ ဥပုဒ်နေ့တွင် စပါးနှံခူးခြင်း။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်လုံးတွင် ယေရှုနှင့်ဖာရိရှဲများကြား တနင်္ဂနွေနေ့စောင့်ထိန်းပုံနှင့်ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားမှုများကို များစွာအာရုံစိုက်ထားသည်။ ဤအငြင်းပွားမှုဖြစ်ရခြင်းမှာ တပည့်များသည် တနင်္ဂနွေနေ့တွင် စပါးနုက်ခူးပြီး စားသုံးနေသည်ကို ဖာရိရှဲများတွေ့မြင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည် (မာကု ၂:၂၃–၂၈၊ လုကာ ၆:၁–၅ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တပည့်များ၏လုပ်ရပ်ကို တနင်္ဂနွေနေ့တွင် မပြုရာဟု ဖာရိရှဲများက စွပ်စွဲခဲ့သည် (မဿဲ ၁၂:၂)။ သူများပိုင်သော စပါးကို လက်ဖြင့်သာ ခူးယူခွင့်ရှိသည်မှာ ဓမ္မဟောင်းပညတ်အရ ခွင့်ပြုထားသော်လည်း (တရား ၂၃:၂၅) ဖာရိရှဲများက စပါးနုက်ခူးခြင်းကို ရိတ်သိမ်းခြင်း၊ လက်ဖဝါးဖြင့်ပွတ်တိုက်ခြင်းကို နယ်ခြင်း၊ အခွံများကို မှုတ်ထုတ်ခြင်းကို ကောက်ပစ်ခြင်းဟု ယူဆခဲ့သည်။ ရိတ်သိမ်း၊ နယ်၊ ကောက်ပစ်ခြင်းများသည် ရဗ္ဗိများနှင့် ဖာရိရှဲများ အလို့ငှာ သတ်မှတ်ထားသော အလုပ်အမျိုးအစား ၃၉ မျိုးတွင် ပါဝင်သည်။

12:1–8. Plucking Grain on the Sabbath. Each of the four Gospels gives considerable attention to the controversies that arose between Jesus and the Pharisees on how the Sabbath should be observed. The occasion of this debate between Jesus and the Pharisees was their observation that the disciples were plucking grain and eating it on the Sabbath to temporarily assuage their hunger (cf. Mark 2:23–28; Luke 6:1–5). The basis of the Pharisees’ charge that the disciples were doing what was unlawful to do on the Sabbath (Matt. 12:2) did not relate to taking grain from a crop that was not theirs, as this was their right as long as it was harvested only by hand (Deut. 23:25). The Pharisees were concerned that plucking the grain was harvesting, rubbing it between the hands was threshing, and blowing the husks away was winnowing. Harvesting, threshing, and winnowing were three of the thirty-nine separate categories of work as defined by the rabbis and most likely the Pharisees before them.

 

ယေရှုသည် တပည့်များ၏လုပ်ရပ်ကို အပြစ်မရှိဟု အကာအကွယ်ပေးခဲ့သည် (မဿဲ ၁၂:၇၊ anaitios – တရားနှင့်မညီသော အပြစ်တင်စရာ အကြောင်းမရှိ)။ ယနေ့ခေတ်တွင် တွေးမိမည့် “ဤမျှသာမန်သောအရာကို အလုပ်ဟုမယူဆနိုင်” ဟူသော အကြောင်းပြချက်ကို ယေရှုမသုံးခဲ့ချေ။ ယေရှုသည် များသောအားဖြင့် မှားယွင်းသည်ဟု ယူဆရသော်လည်း ပိုမိုအရေးကြီးသော မူအရ မမှားဟု သတ်မှတ်နိုင်သည့် ဥပမာနှစ်ခုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

Jesus defended the actions of the disciples, saying that what they did was blameless (Matt. 12:7; anaitios, “without legal ground for complaint”). In defending the disciples, Jesus put forward four separate arguments. Curiously enough, none of the arguments included the observation that would probably be made today: that what the disciples were doing was too trivial to be considered work. Instead, Matthew recorded two examples of Jesus speaking about actions that would usually be considered wrong but that Jesus characterized as not wrong because of an overriding principle.

 

မဿဲ ၁၂:၃–၄ တွင် ဒါဝိဒ်အကြောင်းကို ပြန်ပြောပြခဲ့သည် (၁ရာမွေလ ၂၁:၁–၆)။ ထိုအချိန်သည် ဒါဝိဒ်အတွက် အလွန်ခက်ခဲသောကာလဖြစ်ပြီး ရှောလုဘုရင်ထံမှ အသက်လုပြေးနေရသည်။ ဒါဝိဒ်သည် သူ့လူများနှင့်အတူ နုတ်ပြဇာတ်ကိုးရပ်ရှိရာ နုတ်ပြဇာတ်ကိုးရွာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်က ယဇ်ပုရောဟိတ်အာဟိမေလက်အား သူနှင့်သူ့လူများ အလွန်ငတ်မွတ်နေကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်က ဇာတ်ကိုးရွာတွင် ကျန်ရှိသောအစာအားလုံးမှာ ဗိမာန်တော်ထဲက ပြခန်းတင်မုန့်သာရှိတော့ကြောင်း ဖြေကြားခဲ့သည်။ ထပ်မံမေးမြန်းပြီးနောက် ယဇ်ပုရောဟိတ်က ပုရောဟိတ်များသာစားခွင့်ရှိသော ပြခန်းတင်မုန့်ကို ဒါဝိဒ်နှင့်သူ့လူများအား ပေးခဲ့သည်။ ယေရှုထောက်ပြခဲ့သော နှိုင်းယှဉ်ချက်မှာ ထင်ရှားသည်။ ခရစ်တော်ထမ်းပိုးခံရသော ဒါဝိဒ်နှင့်သူ့လူများ သန့်ရှင်းသောမုန့်ကို စားခွင့်ရှိခဲ့လျှင် ဒါဝိဒ်၏သားတော်၏တပည့်များ တနင်္ဂနွေနေ့တွင် စာတန်းစာလမ်းဆရာများ၏ စည်းမျဉ်းများကို ငြင်းပယ်ပြီး စားသုံးခြင်းသည် မည်မျှပို၍ သင့်လျော်သနည်း (မာကု ၂:၂၃–၂၈၊ လုကာ ၆:၁–၅ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

In Matthew 12:3–4, Jesus recalled a story about David (1 Sam. 21:1–6). This incident happened at a very difficult time in David’s life, while he was living the life of a fugitive, escaping several attempts by Saul to kill him. On the occasion cited by Jesus, as David was fleeing from Saul with a group of his men, he came to the village of Nob, where there was a tabernacle for the worship of Yahweh served by several priests. David explained to the priest Ahimelech that he and his men were desperately in need of food. Ahimelech replied that the only food left in the village was the showbread in the tabernacle. After further inquiry, the priest gave David and the young men the showbread to eat, something that only priests were usually allowed to eat. The parallel Jesus made is clear: if it was acceptable for the anointed David and his men to eat the holy bread, how much more appropriate it would be for the disciples of the Son of David to eat during the Sabbath, rejecting scribal rules related to Sabbath observance (cf. Mark 2:23–28; Luke 6:1–5).

 

ယေရှုပေးသော ဒုတိယဥပမာမှာ ဥပုဒ်နေ့ ဗိမာန်တော်ရှိ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ အလုပ်အကိုင်ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ယဇ်ပူဇော်သကာကို မီးရှို့ရန် မီးထွန်းခြင်း၊ တိရစ္ဆာန်ကိုသတ်ခြင်း၊ အပိုင်းပိုင်းခြားခြင်း၊ ယဇ်ပလ္လင်သို့ သယ်ဆောင်ခြင်းများကို ဥပုဒ်နေ့တွင် ပြုလုပ်ရသည်။ ဤအလုပ်မျိုးကို အခြားနေ့များတွင်ဆိုလျှင် ဥပုဒ်နေ့တွင် ခွင့်မပြုပေ။ သို့သော် ဗိမာန်တော်ဝတ်ပြုမှုအတွက် ပြုလုပ်သောကြောင့် အပြစ်မရှိကြ (anaitioi၊ မဿဲ ၁၂:၅)။ ယေရှုက ဗိမာန်တော်ထက်ကြီးသောအရာ သို့မဟုတ် တစ်ဦးတစ်ယောက် ဤနေရာ၌ရှိသည်ဟု ထောက်ပြခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ကိုယ်တော်ဘုရားပင်ဖြစ်သည် (အခန်း ၆)။

The second example Jesus provided relates to the work of the priests in the temple on the Sabbath. The priests were clearly doing work on the Sabbath as they set the fire to consume the sacrifice, slaughtered the animal, cut up the animal, and carried the carcass to the altar. All this was work that would not otherwise have been permitted on the Sabbath. Yet because the priests were doing this work as part of the worship services of the temple, they were guiltless (anaitioi; Matt. 12:5). Jesus also pointed out that something or someone greater than the temple was there (v. 6), that is, Himself.

 

နောက်ဆုံးနှစ်ခုသော ယေရှု၏အကြောင်းပြချက်များသည် ယေဘုယျမူနိယာမနှစ်ခုကို ကြေညာသည်။ ပထမမူမှာ ဘုရားသခင်သည် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းထက် ကရုဏာကို အလိုရှိတော်မူသည် (အခန်း ၇၊ ဟောရှေ ၆:၆ ကိုးကားသည်)။ ဤသည်မှာဥပုဒ် နေ့စောင့်ထိန်းခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ အရေးကြီးသောမူဖြစ်သည်။ လူသားများ၏စည်းမျဉ်းများကို ဆွေးနွေးရာတွင် အပြစ်ရှာတတ်သည်ထက် နားလည်မှုထားရှိသင့်သည်။

The last two examples that Jesus provided announce two general principles. The first of these is that God desires mercy and not sacrifice (v. 7). This quotation from Hosea 6:6 provides an important principle regarding Sabbath observance. One should be understanding rather than judgmental, particularly when human regulations are being discussed.

 

ယေရှုပေးသော စတုတ္ထအကြောင်းပြချက်မှာ လူသားတော်အဖြစ်ဖြင့် တနင်္ဂနွေနေ့၏သခင်ဖြစ်တော်မူသည် (အခန်း ၈)။ ဤသည်မှာ အရေးကြီးသောကြေညာချက်နှစ်ခုပါဝင်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဒံယေလ ၇:၁၃ တွင်ဖော်ပြထားသော ကောင်းကင်မှလူသားတော်နှင့် အမျိုးတူပြုတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ဖန်ဆင်းခြင်းတွင် စတင်တည်ထောင်ခဲ့သော၊ ဆယ်ပညတ်တို့တွင် ပါဝင်သော၊ ပဋိညာဉ်လက္ခဏာဖြစ်သော ဥပုဒ်နေ့အပေါ် အခွင့်အာဏာရှိသည်ဟု ကြေညာတော်မူသည် (ကမ္ဘာဦး ၂:၁–၃၊ ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၈–၁၁၊ ၃၁:၁၃၊ ယေဇကျေလ ၂၀:၁၂၊ ၂၀)။ ဥပုဒ်နေ့၏သခင်ဖြစ်သည်ဟု ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ကြေညာခြင်းသည် ကောင်းကင်အဆင့်အတန်းရှိသည်ဟူသော ယေရှု၏အရေးကြီးသော ကြေညာချက်ဖြစ်သည်။ ဥပုဒ်နေ့ကို မည်သို့စောင့်ထိန်းရမည်ကို ကိုယ်တော်သာလျှင် ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိသည်။

The fourth argument made by Jesus was that as the Son of Man, He is Lord of the Sabbath (Matt. 12:8). He was making two significant claims. He was identifying Himself with the heavenly figure of the Son of Man in Daniel 7:13. As such He claimed to have authority over the Sabbath, an institution set up at Creation, one of the Ten Commandments, and a sign of the covenant (Gen. 2:1–3; Ex. 20:8–11; 31:13; Ezek. 20:12, 20). His claim of lordship over the Sabbath represents a significant claim to heavenly status made by Jesus. It is He who determines how the Sabbath should be kept.

 

မဿဲသည် ခရစ်ယာန်များနှင့် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တရားဆက်ဆံရေးကို အလွန်စိတ်ဝင်စားသူဖြစ်သည်ဟု နိဒါန်းတွင် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ယေရှု၏အပိုအငြင်းအခုံနှစ်ခုကို ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ထည့်သွင်းထားသည်။ ထိုအငြင်းအခုံနှစ်ခုလုံးသည် တပည့်များသည် တနင်္ဂနွေနေ့ကို မဖောက်ဖျက်ခဲ့ကြောင်း အလေးပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုနှင့်ဖာရိရှဲများကြား ဥပုဒ်နေ့စောင့်ထိန်းခြင်းအငြင်းပွားမှုသည် ဥပုဒ်နေ့ကို စောင့်ထိန်းရမည် မစောင့်ထိန်းရမည် ဆိုသည်မဟုတ်၊ မည်သို့စောင့်ထိန်းရမည်နည်းဟူသော အငြင်းပွားမှုသာဖြစ်သည်။

Matthew, as was pointed out in the introduction, had a great deal of interest in how Christians relate to the law of God. The Gospel of Matthew contains two extra arguments of Jesus, both of which emphasize that the disciples did not break the Sabbath, and that therefore the controversy between Jesus and the Pharisees over Sabbath observance was not about whether the Sabbath should be observed, but about how the Sabbath should be observed.

 ⁹ ထိုအရပ်မှ ကြွ၍ တရားစရပ်သို့ ဝင်တော်မူ၏။ လက်တဘက်သေသော သူတယောက်ရှိသည်ဖြစ်၍၊

¹⁰ လူအချို့တို့က၊ ဥပုသ်နေ့၌ ရောဂါကို ငြိမ်းစေအပ်သလောဟု ကိုယ်တော်၌အပြစ်တင်ခွင့်ကို ရှာ၍ မေးလျှောက်ကြ၏။
¹¹ ကိုယ်တော်ကလည်း၊ မိမိ၌ သိုးတကောင်တည်းရှိ၍ ထိုသိုးသည် ဥပုသ်နေ့၌ တွင်းထဲသို့ကျလျှင်၊ မဆွဲ မတင်ဘဲ နေမည့်သူတစုံတယောက်မျှ သင်တို့တွင် ရှိသလော။
¹² လူသည် သိုးထက်အလွန်မြတ်ပေ၏။ ထို့ကြောင့်ဥပုသ်နေ့၌ ကျေးဇူးပြုအပ်သည်ဟု ပြန်ပြောတော်မူ ပြီးမှ၊
¹³ ထိုသူအား၊ သင်၏လက်ကိုဆန့်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၍၊ သူသည် မိမိလက်ကိုဆန့်လျှင် ထိုလက်သည် လက်တဘက်ကဲ့သို့ ပကတိဖြစ်လေ၏။
¹⁴ ထိုအခါ ဖာရိရှဲတို့သည် ထွက်၍ ကိုယ်တော်ကို အဘယ်သို့ ဖျက်ဆီးရအံ့နည်းဟု တိုင်ပင်ကြ၏။

၁၂:၉–၁၄။ လက်တစ်ဖက်သေသောသူကို ပျောက်ကင်းစေခြင်း။ ဥပုဒ် နေ့စောင့်ထိန်းပုံမှန်ကန်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ နောက်ထပ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခုမှာ ပျောက်ကင်းစေခြင်းနှင့်ဆိုင်သည်။ ယေရှုနှင့်တပည့်များ ဥပုဒ် နေ့တွင် တရားဇရပ်သို့ ဝတ်ပြုရန်ရောက်ရှိလာသောအခါ လက်ညှိုးသောသူတစ်ဦးကို တွေ့ရသည်။ ဥပုဒ် နေ့တွင် လက်ကို ပျောက်ကင်းစေခြင်းသည် တရားနှင့်အညီဟုတ်မဟုတ် ယေရှုကို မေးခဲ့ကြသည် (အခန်း ၁၀)။ နောက်ပိုင်းယုဒပညတ်အရ အသက်အန္တရာယ်ရှိလျှင် ဥပုဒ်နေ့ဖြစ်စေ အလုပ်များစွာပြုလုပ်ကာ အသက်ကယ်ရမည်ဟု ရှင်းလင်းစွာရှိသည်။ အသက်အန္တရာယ်မရှိလျှင် ဥပုဒ်နေ့ပြီးမှ ကုသရမည်ဟု ရှင်းလင်းစွာရှိသည်။ ထိုမေးခွန်းမေးသူများသည် ထိုစည်းမျဉ်းများကို သိရှိနေခြင်းဖြစ်နိုင်ချေများသည်။ ထိုလူ၏အခြေအနေသည် အသက်အန္တရာယ်မရှိသောကြောင့် ဖာရိရှဲများ၏အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အရ ဥပုဒ်နေ့တွင် ပျောက်ကင်းစေခြင်းသည် တရားနှင့်မညီချေ။

12:9–14. The Man with the Withered Hand. Another story regarding the proper nature of Sabbath observance involves a case of healing. When Jesus and His disciples arrived at the synagogue for worship on the Sabbath, they discovered a man with a hand that had withered because it was paralyzed. Jesus was asked whether or not it is lawful to heal the hand on the Sabbath day (v. 10). Later Jewish law was very clear that if a person’s life was at risk on the Sabbath, then everything should be done to save the life, no matter how much work was involved. It was equally clear that if the illness was not life threatening, treatment should wait until after the Sabbath ended. It is highly probable that such rules were known to the group asking Jesus this question. Since the man’s situation was certainly not a life-threatening condition, according to Pharisaic interpretation of the law, it was not lawful for Jesus to heal the man on the Sabbath.

 

ယေရှုက ကွဲလွဲစွာအငြင်းခုံခဲ့သည်။ ဥပုဒ် နေ့တွင် တွင်းထဲကျသောသိုးတစ်ကောင်အကြောင်းကို ဥပမာပေးခဲ့သည်။ ထိုသိုးသည်ဥပုဒ်နေ့ပြီးမှ ထုတ်ယူလျှင်လည်း အသက်ရှင်နေဦးမည်ဖြစ်သော်လည်း သိုးထိန်းကောင်းသည် သိုးကို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသည်ကို ထားမခံချေ။ လက်ညှိုးသောသူကိုဥပုဒ်နေ့တွင် ပျောက်ကင်းစေခြင်းတရားနှင့်အညီဟုတ်မဟုတ် မေးသောသူများသည် သိုးကို တွင်းထဲမှထုတ်ရန် (ရှင်းလင်းစွာအလုပ်ဖြစ်သော်လည်း) မတွန့်ဆုတ်ကြချေ။ ယေရှုက လူသည် သိုးထက် မည်မျှအဖိုးတန်သနည်းဟု ထောက်ပြခဲ့သည် (အခန်း ၁၂)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူတို့အားလုံးရှေ့တွင် ထိုလူ၏လက်ကို ပျောက်ကင်းစေခဲ့သည် (အခန်း ၁၃)။

Jesus argued differently. He cited the case of a sheep that falls into a ditch on the Sabbath. It is likely that the sheep would survive until after the end of the Sabbath, but a good shepherd would not consider leaving the sheep in a condition where it was suffering. And those who were asking Jesus about whether it was lawful to heal a man with a withered hand on the Sabbath would have not hesitated to alleviate the suffering of the sheep by taking it out of a ditch—an activity that was clearly work. Jesus pointed out that a person is worth much more than a sheep (v. 12). Thus He went ahead and healed the man in front of them all (v. 13).

 

စပါးနံခူးခြင်းဇာတ်လမ်းကဲ့သို့ပင် လက်လက်တစ်ဖက်သေသောသူကို ပျောက်ကင်းစေခြင်းဇာတ်လမ်းသည် ယေရှုနှင့်ဖာရိရှဲများကြား ဥပုသ် နေ့ကို စောင့်ထိန်းရမည် မစောင့်ထိန်းရမည် အငြင်းပွားမှုမဟုတ်�我們的 မည်သို့စောင့်ထိန်းရမည်နည်းဟူသော အငြင်းပွားမှုကို မီးမောင်းထိုးပြသည်။ ယေရှုသည် ဥပုသ် နေ့ကို မည်သို့စောင့်ထိန်းရမည်ကို နောက်လိုက်များကို သင်ကြားပေးခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို ဤအံ့ဖွယ်ပျောက်ကင်းခြင်းပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အဖြစ်အပျက်တွင် ထင်ရှားသည်။ ထိုပျောက်ကင်းခြင်းကို မြင်ပြီးနောက် ဖာရိရှဲများသည် ယေရှုကို မည်သို့ဖျက်ဆီးနိုင်မည်ကို တိုင်ပင်ကြသည် (အခန်း ၁၄)။ ယေရှုသည် ခေါင်းဆောင်များ၏တုံ့ပြန်မှုကို ကြိုတင်သိရှိလျက်ပင် ဥပုဒ်နေ့နှင့်ပတ်သက်၍ ရင်ဆိုင်မှုများကို တမင်လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် လူသားထုံးတမ်းစဉ်လာများ၏ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ တနင်္ဂနွေနေ့ကို လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်။

As with the story of the disciples plucking grain on the Sabbath, the account of the healing of the man with the withered hand highlights a controversy between Jesus and the Pharisees about how the Sabbath should be kept, not whether it should be kept. The importance Jesus placed on instructing His followers on how the Sabbath should be kept is evident from the immediate aftermath of this remarkable healing: on seeing the healing, the Pharisees counseled together about how they might destroy Jesus (v. 14). Jesus deliberately provoked confrontations about the Sabbath, even though He knew how the leaders would react. He was freeing the Sabbath of the burden of human traditions.

 ¹⁵ ယေရှုသည် သိတော်မူလျှင်၊ အခြားသို့ပြောင်းကြွ၍ များစွာသောလူအပေါင်းတို့သည် နောက်တော်သို့ လိုက်ကြသဖြင့်၊ သူတို့၏ အနာရောဂါရှိသမျှတို့ကို ငြိမ်းစေတော်မူ၏။

¹⁶ ထိုသူတို့သည် သိတင်းတော်ကို မဖွင့်ရမည်အကြောင်း ပညတ်တော်မူ၏။
¹⁷ ထိုအကြောင်းအရာကား၊ ပရောဖက်ဟေရှာယ၏ နှုတ်ထွက်ပြည့်စုံမည်အကြောင်းတည်း။ နှုတ်ထွက် အချက်ဟူမူကား၊
¹⁸ ငါရွေးချယ်သော ငါ့ကျွန်ရင်း၊ ငါနှစ်သက်မြတ်နိုးသောသူကိုကြည့်ရှုလော့။ ထိုသူ၏အပေါ်၌ ငါ့ဝိညာဉ် ကို ငါတည်စေမည်။ သူသည် လူအမျိုးမျိုးတို့ကို တရားပေးလိမ့်မည်။
¹⁹ ငြင်းခုံခြင်း၊ ဟစ်ကြော်ခြင်းကို မပြုမူ၍၊ လမ်းခရီး၌ သူ၏အသံကို အဘယ်သူမျှမကြားစေရ။
²⁰ နင်းနယ်လျက်ရှိသော ကျူပင်ကိုမချိုး၊ မီးခိုးများသော မီးစာကိုမသတ်။ တရားသည် အောင်မြင်ခြင်းသို့ ရောက်မည်အကြောင်း စီရင်လိမ့်မည်။
²¹ သူ၏နာမကိုလည်း လူအမျိုးမျိုးတို့သည် ကိုးစားကြလိမ့်မည်ဟု ဟောထားသတည်း။

၁၂:၁၅–၂၁။ ရွေးချယ်ခံရသော ကျွန်။ ယေရှုသည် ရဲရင့်ခြင်းနှင့် အရူးအမူးပြုခြင်းကို ခွဲခြားသိမြင်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ဖာရိရှဲများသည် ထိုသူကို မည်သို့သတ်ပစ်ရမည်နည်းဟု ကြံစည်ကြသောအခါ ယေရှုသည် ထိုအရပ်မှ ရှောင်တိမ်းတော်မူ၏။ လူအစုလိုက်အပြုံလိုက်သည် ထိုသူနောက်သို့ လိုက်ကြပြန်၏။ ထိုသူသည် ဖျားနာသူများကို အားလုံးကို ကုသပေးတော်မူ၏။ သို့ရာတွင် ထိုသူသည် မိမိ၏ အမှန်တရားကို လူသိရှင်ကြား မကြေညာကြရန် သူတို့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် သတိပေးတော်မူ၏။ အပိုဒ် ၁၆ တွင် “သတိပေး” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဂရိစကား epitimaō သည် အလွန်ပြင်းထန်သော စကားလုံးဖြစ်သည်။ ဤစကား၏ အဓိကအဓိပ္ပာယ်မှာ “အမိန့်ပေး”၊ “အမိန့်ထုတ်” သို့မဟုတ် “သတိပေး” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် လူများက မိမိ၏ အမှန်တရားကို မကြေညာကြရန် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တောင်းဆိုတော်မူရာတွင် အလွန်တရာ အလေးအနက်ထားတော်မူသည်။ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ခြင်းကို နောက်မှရွှေ့ဆိုင်းရန် တစ်စိတ်တစ်ဒေသ ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ မလွဲမသွေ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် မဿဲသည် ယေရှု၏ ဤပြုမူချက်များတွင် အခြားအဓိပ္ပာယ်တစ်ခုကို တွေ့မြင်ခဲ့သည်။ ထိုအဓိပ္ပာယ်မှာ ဟေရှာယ ၄၂:၁–၄ ပါ စကားတော်များ ပြည့်စုံခြင်း ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၂:၁၇–၂၁)။

12:15–21. The Chosen Servant. Jesus knew the difference between courage and foolhardiness, so when the Pharisees began plotting how to kill Him, He withdrew. The crowds still followed Him, and He healed those who were ill. But He sternly warned those He healed not to make the fact known. The Greek word translated “warned,” epitimaō (v. 16), is very strong. Its primary meaning is “to command,” “to order,” or “to give warning.” Jesus was serious in insisting that the people not proclaim His identity. No doubt this was in part to postpone a confrontation with the religious leaders, but Matthew saw another meaning in the actions of Jesus: the fulfillment of the words of Isaiah 42:1–4 (Matt. 12:17–21).

 ²² ထိုအခါ နတ်ဆိုးစွဲသော လူကန်းလူအတယောက်ကို အထံတော်သို့ဆောင်ခဲ့ကြလျှင်၊ ထိုလူကန်းလူအ သည် မျက်စိမြင်၍ စကားပြောနိုင်အောင်ကယ်မတော်မူ၏။

²³ လူအစုအဝေးအပေါင်းတို့သည်မိန်းမောတွေဝေ၍ ဤသူသည် ဒါဝိဒ်၏သားတော်ဖြစ်လိမ့်မည် လော ဟု ပြောဆိုကြ၏။
²⁴ ဖာရိရှဲတို့သည်ကြားလျှင်၊ ဤသူသည် နတ်ဆိုးမင်းဗေလဇေဗုလကိုအမှီပြု၍သာ နတ်ဆိုးတို့ကို နှင် ထုတ်သည်ဟုဆိုကြ၏။
²⁵ ယေရှုသည် ထိုသူတို့၏စိတ်ကို သိတော်မူသည်ဖြစ်၍၊ တိုင်းနိုင်ငံမည်သည်ကား၊ မိမိနှင့်မသင့်မတင့် ကွဲပြားလျှင် ပျက်စီးခြင်းသို့ရောက်လိမ့်မည်။ မြို့ရွာဖြစ်စေ၊ အိမ်ဖြစ်စေ၊ မိမိနှင့်မသင့်မတင့် ကွဲပြားလျှင် မတည် နိုင်ရာ။
²⁶ စာတန်သည်လည်း စာတန်ကိုနှင်ထုတ်သည်မှန်လျှင်၊ သူသည်မိမိနှင့်ကွဲပြား၏။ သူ၏နိုင်ငံသည် အ ဘယ်သို့ တည်နိုင်မည်နည်း။
²⁷ ငါသည် ဗေလဇေဗုလကိုအမှီပြု၍ နတ်ဆိုးတို့ကိုနှင်ထုတ်သည်မှန်လျှင်၊ သင်တို့၏သားတို့သည် အ ဘယ်သူကို အမှီပြု၍နှင်ထုတ်ကြသနည်း။ ထိုကြောင့် သူတို့သည်သင်တို့အား တရားစီရင်သောသူဖြစ်ကြလိမ့် မည်။
²⁸ ငါသည် ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်ကိုအမှီပြု၍ နတ်ဆိုးတို့ကို နှင်ထုတ်သည်မှန်လျှင်၊ အကယ် စင်စစ် သင်တို့၌ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်တည်ချိန်ရောက်လေပြီ။
²⁹ သူရဲကို ရှေ့ဦးစွာမချည်မနှောင်လျှင်၊ အဘယ်သူသည် သူရဲအိမ်သို့ဝင်၍ သူ၏ဥစ္စာကို လုယူနိုင် အံ့ နည်း။ သူရဲကို ချည်နှောင်ပြီးမှ သူ၏အိမ်ကို လုယူနိုင်၏။
³⁰ ငါ့ဘက်၌ မနေသောသူသည် ငါ့ရန်ဘက်ဖြစ်၏။ ငါနှင့်အတူ မစုမသိမ်းသောသူသည် ကြဲဖြန့်သောသူ ဖြစ်၏။
³¹ ထိုကြောင့် ငါဆိုသည်ကား၊ ပြစ်မှားသောအပြစ်၊ ဘုရားကိုကဲ့ရဲ့သောအပြစ်အမျိုးမျိုးတို့နှင့် လွတ်စေ ခြင်းအခွင့်ကို လူတို့သည် ရနိုင်ကြ၏။ ဝိညာဉ်တော်ကို ကဲ့ရဲ့သောအပြစ်နှင့်လွတ်စေခြင်းအခွင့်ကို လူတို့သည် မရနိုင်ကြ။
³² လူသားကို နှုတ်ဖြင့်ပြစ်မှားသောသူ၏အပြစ်ကိုလည်း လွှတ်နိုင်၏။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို နှုတ်ဖြင့် ပြစ်မှားသောသူ၏အပြစ်ကို ယခုဘဝနောင်ဘဝ၌ မလွှတ်နိုင်။

၁၂:၂၂–၃၂။ ကွဲပြားနေသော နိုင်ငံတော်။ ယေရှုသည် နတ်ဆိုးစွဲပြီး မျက်ကန်းသော နှုတ်ဆိတ်သူကို ကုသပေးပြီးနောက် လူအစုလိုက်အပြုံလိုက်သည် အလွန်တရာ အံ့ဩသွားကြသဖြင့် ယေရှုသည် “ဒါဝိဒ်၏သားတော်” ဖြစ်နိုင်သလားဟု တွေးတောကြတော့သည် (အပိုဒ် ၂၃)။ ယေရှုသည် ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်လာသည်မှာ မှန်ပါသည် (၁:၁–၁၇)။ သို့ရာတွင် လူများသည် ဟေရှာယ ၁၁:၁–၉ ကဲ့သို့သော ပရောဖက်ပြုချက်များကို အဓိကထား တွေးတောနေကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုပရောဖက်ပြုချက်သည် မယ်တော်ကို ဒါဝိဒ်မင်းကြီး၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ယေရှီ၏ အိမ်တော်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ဟေရှာယ ၁၁:၁–၉ တွင် ကတိပေးထားသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် အထူးပိုင်းခြားစွာ ပြည့်စုံမည် ဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၁၁:၂)။ ထို့ကြောင့် လူများသည် ထူးကဲသော အံ့ဖွယ်တစ်ခုက ယေရှုသည် နိုင်ငံတော်ကို ပြန်လည်ထူထောင်မည့် မျှော်လင့်ထားသော မယ်တော်ဖြစ်နိုင်သည်ဟူသော အထောက်အထားတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သလားဟု တွေးတောကြခြင်း ဖြစ်သည်။

12:22–32. A Divided Kingdom. After Jesus healed a demon-possessed man who was blind and mute, the crowd was so amazed that they began to wonder whether Jesus might be the “Son of David” (v. 23). While it is true that Jesus descended from David (1:1–17), the crowd was more probably thinking of prophecies like that of Isaiah 11:1–9, which linked the Messiah to the house of Jesse, King David’s father. The individual promised in Isaiah 11:1–9 would be specially endowed with the Spirit of God (Is. 11:2). Thus, the crowd wondered whether the remarkable miracle was evidence that Jesus was the expected Messiah, who would restore their nation.

 

သို့ရာတွင် ဖာရိရှဲများမှာ အခြားရှင်းပြချက်တစ်ခု ရှိကြသည်။ ယခင်က ထိုသူကို သေစေရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပြီးဖြစ်သော်လည်း (မဿဲ ၁၂:၁၄) ယခုတစ်ဖန် ထိုသူ၏ တန်ခိုးကို နတ်ဆိုးမ  ဟု စွပ်စွဲကြပြန်သည် (အပိုဒ် ၂၄; နှိုင်းယှဉ် ၉:၃၄)။ ယေရှုက အိမ်နှစ်စုပြိုင်သော နိုင်ငံတော်သည် ပျက်စီးတတ်သည်၊ အိမ်နှစ်စုပြိုင်သော အိမ်သည် မတည်မြဲနိုင်ဟု ဖြေကြားတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် နတ်ဆိုးများသည် နတ်ဆိုးများကို ဆန့်ကျင်လျှင် သူတို့နိုင်ငံတော်သည် ပျက်စီးမည် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၅–၂၇)။ ထို့နောက် အလွန်အရေးကြီးသော အချက်နှစ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားတော်မူ၏။

The Pharisees, however, had a different explanation. While they had earlier come to the conclusion that He must die (Matt. 12:14), they again attributed His power to demonic forces (v. 24; cf. 9:34). Jesus responded that a divided kingdom is destroyed and a divided house will not stand. Thus, if demons are working against demons, their kingdom will be destroyed (vv. 25–27). He then said two very significant things.

 

ပထမအချက်မှာ အကယ်၍ မိမိသည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်သည်ဆိုလျှင် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် သူတို့ထံ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်ဟု လူတိုင်းကို အာရုံပြုစေတော်မူ၏ (၁၂:၂၈)။ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် ယေရှု၏ သွန်သင်ချက်များတွင် အလွန်အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ မဿဲ ၁၃:၁–၅၀ တွင် ဥပမာခြောက်ခုလုံး နိုင်ငံတော်နှင့် ဆိုင်သည်)။ အနာဂတ်တွင် ဘုရားသခင်သည် လောကီမှ အပြစ်ကို ရှင်းထုတ်ပြီး ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ပြန်လည်ထူထောင်မည့် အချိန်ကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (မဿဲ ၂၄–၂၅)။ သို့ရာတွင် ဤနေရာနှင့် ဥပမာအချို့တွင် (ဥပမာ ၁၃:၂၄–၃၀၊ ၃၆–၄၃) ယေရှုသည် နိုင်ငံတော်ကို ယေရှုနှင့် သူ၏ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များတွင် တွေ့မြင်နိုင်သော လက်ရှိတည်ရှိမှုတစ်ခုအဖြစ် ဟောပြောတော်မူသည်။ နတ်ဆိုးစွဲသူကို ကုသခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် လုပ်ဆောင်နေသည်ဟူသော အထောက်အထားနှင့် အနာဂတ်ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် လောကီတွင် ယခုပင် ရှိနေပြီ ဟူသော အထောက်အထား ဖြစ်သည်ဟု ယေရှုက ကြေညာတော်မူသည်။

First, He drew everybody’s attention to the fact that if, indeed, He was casting out demons by the Spirit of God, then the kingdom of God had come to them (12:28). The kingdom of God is a very important component of Jesus’s teachings (e.g., all six of the parables in Matt. 13:1–50 are devoted to it). It could designate that time in the future when God would come to cleanse the world from sin and to restore righteousness (Matt. 24–25), but here and in some of the parables (e.g., 13:24–30, 36–43), Jesus spoke of the kingdom as having a very real presence discernible in the activities of Jesus and His church. Jesus claimed that the healing of the demoniac was nothing less than evidence that He was working by the Spirit of God and that in His activities the future kingdom of God was already present in the world.

 

ဒုတိယအချက်မှာ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး အပြစ်ပြုခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သတိပေးတော်မူခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြစ်အားလုံးနှင့် ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့ခြင်းမျိုးစုံကို ခွင့်လွှတ်နိုင်သည်။ လူသားယေရှုကို ဆန့်ကျင်၍ ပြောဆိုခြင်းမျိုးကိုပင် ခွင့်လွှတ်နိုင်သည်။ သို့ရာတွင် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို ဆန့်ကျင်၍ ပြောဆိုသူကိုမူ ဤခေတ်တွင်ရော လာမည့်ခေတ်တွင်ရော ခွင့်လွှတ်ခြင်း မရှိဟု သတိပေးတော်မူ၏ (၁၂:၃၁–၃၂)။ ဝိညာဉ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို နောင်တရရန် လမ်းပြပေးသူ ဖြစ်သည်။ ထိုဝိညာဉ်တော်ကို အဆက်မပြတ် ငြင်းပယ်ခြင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။

Second, He warned about sinning against the Holy Spirit. All kinds of sin and blasphemy can be forgiven, even words spoken against Jesus as Son of Man. But one who speaks against the Holy Spirit will not be forgiven, in this age or the next (12:31–32). It is the Spirit that leads us to repentance, and persistent rejection of Him will finally make our sins unforgivable.

 ³³ အသီးအားဖြင့် အပင်၏သဘောထင်ရှားသည်ဖြစ်၍၊ အသီးကောင်းလျှင် အပင်ကောင်းသည်ဟု ဆိုကြ လော့။ အသီးမကောင်းလျှင် အပင်မကောင်းဟု ဆိုကြလော့။

³⁴ အချင်းမြွေဆိုးအမျိုးတို့၊ အဆိုးဖြစ်လျက် ကောင်းသောစကားကို အဘယ်သို့ပြောနိုင်မည်နည်း။ စိတ် နှလုံးအပြည့်ရှိသည်အတိုင်း နှုတ်မြွက်တတ်၏။
³⁵ ကောင်းသောသူသည် ကောင်းသောစိတ်နှလုံးဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက ကောင်းသောအရာတို့ကို ထုတ်ဘော် တတ်၏။ မကောင်းသောသူသည် မကောင်းသောဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက မကောင်းသောအရာတို့ကို ထုတ်ဘော် တတ်၏။
³⁶ ငါဆိုသည်ကား၊ လူတို့သည် အကျိုးမဲ့သောစကားကို ပြောသမျှအတွက်၊ တရားဆုံးဖြတ်သောနေ့၌ စစ်ကြောခြင်းကို ခံရကြလတံ့။ သင့်စကားများအားဖြင့် သင်သည်အပြစ်လွတ်လိမ့်မည်။
³⁷ သို့မဟုတ် သင့်စကားများအားဖြင့် အပြစ်စီရင်ခြင်းကိုခံရလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
³⁸ ထိုအခါ အချို့သောကျမ်းပြုဆရာနှင့် ဖာရိရှဲတို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်ပြတော် မူသော နိမိတ်လက္ခဏာတစုံတခုကို မြင်ချင်ပါသည်ဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
³⁹ ကိုယ်တော်က ဆိုးညစ်၍မျောက်မထားသောအမျိုးသည် နိမိတ်လက္ခဏာကို တောင်းသည်မှာ၊ ပရောဖက်ယောန၏ နိမိတ်လက္ခဏာမှတပါး အဘယ်လက္ခဏာကိုမျှ သူတို့အားမပြရာ။
⁴⁰ ယောနသည် ငါးကြီးဝမ်းထဲမှာ သုံးရက်နေရသကဲ့သို့၊ လူသားသည် မြေကြီးထဲမှာသုံးရက်နေရလတံ့။
⁴¹ တရားဆုံးဖြတ်တော်မူသောအခါ၊ နိနေဝေမြို့သားတို့သည် ဤလူမျိုးတဘက်၌ထ၍ အရှုံးခံစေလတံ့။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုမြို့သားတို့သည် ယောန ဟောပြောသောစကားကြောင့် နောင်တရကြ၏။ ဤအရပ်၌ ကား၊ ယောနထက်သာ၍ ကြီးမြတ်သောသူရှိ၏။
⁴² တရားဆုံးဖြတ်တော်မူသောအခါ တောင်ပြည်ကို အစိုးရသောမိဖုရားသည်၊ ဤလူမျိုးတဘက်၌ ထ၍ အရှုံးခံစေလတံ့။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုမိဖုရားသည် ရှောလမုန်မင်းကြီး၏ပညာစကားကို နားထောင်ခြင်းငှါ မြေကြီးစွန်းမှလာ၏။ ဤအရပ်၌ကား၊ ရှောလမုန်ထက်သာ၍ ကြီးမြတ်သောသူရှိ၏။

၁၂:၃၃–၄၂။ အသီးအနှံများနှင့် နိမိတ်လက္ခဏာများ။ ယေရှုသည် စကားပြောရာတွင် မဆင်မခြင်ပြောခြင်းကို ဆက်လက် သတိပေးတော်မူ၏။ လူများပြောသော စကားများ၊ အထူးသဖြင့် သတိမထားမိသော အချိန်များတွင် ပြောမိသော စကားများသည် အတွင်းစိတ်ထဲ၌ ရှိသမျှကို ဖော်ပြတတ်သည်။ သစ်ပင်ကောင်းသည် အသီးကောင်းသီးသည်၊ သစ်ပင်ဆိုးသည် အသီးဆိုးသီးသည်နှင့် အတူတူပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ စကားများသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အမှန်တရားကို ဖော်ပြသည်။ ယေရှုသည် စကားများသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဇာတိပကတိကို ဖော်ပြရာတွင် အလွန်အရေးကြီးသဖြင့် တရားစီရင်ရေးနေ့တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ပြောခဲ့ဖူးသော စကားများအတွက် စီရင်ခံရမည်ဟုပင် သတိပေးတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၃၆–၃၇)။

12:33–42. Fruits and Signs. Jesus continued to warn against carelessness in speech. What people say, especially in unguarded moments, reveals what they are like inside. Just as a good tree bears good fruit and a bad tree bad fruit, so our words reveal what we are really like. Jesus even warned that words are so important in revealing our character that we will be judged at the judgment by what we have said (vv. 36–37).

 

ပညတ်တော်ဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲများသည် ယေရှုအား နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ခု ပြသောကြောင့် တောင်းဆိုကြခြင်းသည် အနည်းငယ်မျှ အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၈)။ မဿဲကျမ်းစာကို ဖတ်ရှုသူသည် ထိုအချိန်အထိ ယေရှုပြုတော်မူသော နိမိတ်လက္ခဏာများစွာကို တွေ့မြင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယေရှုက ယောနဲ၏ နိမိတ်လက္ခဏာမှတစ်ပါး အခြားနိမိတ်လက္ခဏာ မပြတော့ဟု ဖြေကြားတော်မူ၏။ ယောနဲသည် ငါးကြီးဗိုက်ထဲတွင် သုံးရက်သုံးည နေခဲ့သည်နှင့် အလိုက်သင့် လူသားသည် မြေကြီးဗိုက်ထဲတွင် သုံးရက်သုံးည နေရမည် ဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏ (အပိုဒ် ၄၀)။ ဤသို့မိန့်ဆိုရာတွင် ယေရှုသည် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ အမှန်တရားကို အကြီးကျယ်ဆုံး နိမိတ်လက္ခဏာကို ညွှန်ပြတော်မူခြင်း ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် အသေခံတော်မူ၏၊ သဂြိုင်္ဟ်ခံရ၏၊ ထို့နောက် ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူ၏။ သူ၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် သေခြင်းသည် နောက်ဆုံးမဟုတ်ကြောင်းနှင့် သူ့ကို လိုက်သောသူများကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေနိုင်သော တန်ခိုးရှိကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

It is more than a little striking that the scribes and Pharisees asked Jesus for a sign (v. 38). By this point, the reader of Matthew will have met many of the signs that Jesus performed. Jesus responded by saying that the only sign that would be given would be that of Jonah—just as Jonah was in the belly of the whale for three days, so would Jesus be in the heart of the earth for three days (v. 40). In saying this, Jesus pointed to the greatest sign of the truth of Christianity. Jesus died, was buried, and then rose to life again. His death and resurrection have shown that death is not final and that He has the power to resurrect those who follow Him.

 ⁴³ ညစ်ညူးသောနတ်သည် လူထဲကထွက်လျှင်၊ ခြောက်ကပ်သောအရပ်တို့၌လည်၍ ငြိမ်ဝပ်ခြင်းကို ရှာ တတ်၏။

⁴⁴ မတွေ့လျှင် ငါသည်ထွက်ခဲ့သော နေမြဲအိမ်သို့ ပြန်ရဦးမည်ဟုဆို၍၊ ရောက်သောအခါ ထိုအိမ်သည် လွတ်လပ်၍ သုတ်သင်ပြင်ဆင်လျက်ရှိသည်ကိုတွေ့သော်၊
⁴⁵ မိမိထက်သာ၍ ညစ်ညူးသော နတ်ဆိုးခုနစ်ယောက်ကိုခေါ်ပြီးလျှင် ထိုလူထဲသို့ဝင်၍နေကြ၏။ ထိုလူ ၏ နောက်ဖြစ်ဟန်သည် ရှေ့ဖြစ်ဟန်ထက်သာ၍ဆိုး၏။ ဆိုးညစ်သောဤလူမျိုး၌ ထိုနည်းတူဖြစ်လတံ့ဟု မိန့် တော်မူ၏။

၁၂:၄၃–၄၅။ မစင်ကြယ်သော ဝိညာဉ်၏ ပြန်လာခြင်း။ ယေရှုသည် မျက်ကန်းနှုတ်ဆိတ်ဖြစ်နေသော နတ်ဆိုးစွဲသူကို နှင်ထုတ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော သွန်သင်ချက်သို့ ပြန်လည်ထွက်ဆိုတော်မူ၏ (၁၂:၂၂–၄၅)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် ဖာရိရှဲများကို ဆုံးမရာတွင် မစင်ကြယ်သော ဝိညာဉ်တစ်ခုသည် လူတစ်ယောက်မှ ထွက်သွားသောအခါ ဖြစ်ပျက်သမျှကို ဖော်ပြရင်း နိဂုံးချုပ်တော်မူ၏။ ထိုမစင်ကြယ်သော ဝိညာဉ်သည် လူကို နေထိုင်စွဲမြဲစေပြီး ညှဉ်းဆဲခြင်းမရှိလျှင် ဘဝသည် လူးလွန့်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု တွေ့ရှိ၏ (အပိုဒ် ၄၃)။ ထို့ကြောင့် အရင်နေထိုင်ရာ အိမ်သို့ ပြန်လာရာ အရင်အိမ်သည် သန့်ရှင်းပြီး အလှဆင်ထားသည်ကို တွေ့သောကြောင့် သူ့ထက်ဆိုးသော နတ်ဝိညာဉ်ခုနစ်ခုကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး ထိုလူကို နေထိုင်စွဲမြဲကြသည် (အပိုဒ် ၄၄–၄၅)။ ထို့ကြောင့် နတ်ဆိုးနှင်ထုတ်ခြင်းတစ်ခုတည်းသည် အခြေအနေ ပိုကောင်းလာမည်ဟူသော အာမခံချက် မဟုတ်ပေ။

12:43–45. Return of the Unclean Spirit. Jesus returned to His teaching regarding the exorcism of the man who had been blind and mute (12:22–45). It is somewhat fitting, then, that Jesus concluded His rebuke of the Pharisees by describing what happens when an evil spirit leaves someone. The evil spirit finds that life is barren without the human to inhabit and torment (v. 43). He thus returns to find that his previous abode has been improved and gathers other demons, worse than himself to inhabit the individual (vv. 44–45). Thus, exorcism alone is no guarantee that things will improve.

 

ယေရှု၏ သွန်သင်ချက်များတွင် မကြာခဏဆိုသလို နားထောင်သူများကို သူမိန့်ဆိုခဲ့သမျှ၏ လက်တွေ့အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ကိုယ်တိုင် တွေးတောရှုမြင်စေတော်မူသည်။ ဖာရိရှဲများ၏ ဘာသာတရားသည် “မလုပ်နှင့်” ဟူသော ဘာသာတရား ဖြစ်သည်။ သွေးဆောင်မှုကို တွန်းလှန်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို လိုက်လျှောက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ တကယ့်တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် အနုတ်ဘာသာတရားသည် လုံလောက်ခြင်း မရှိပေ။ ယေရှုက အကယ်၍ ဆိုးယုတ်မှုကို ဘာမျှ အစားထိုးမထားလျှင် ဆိုးယုတ်မှုသည် ပြန်လာမည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဆိုးယုတ်မှုကို ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို တက်ကြွစွာ လိုက်လျှောက်ခြင်း၊ ကောင်းမှုပြုခြင်း၊ ကောင်းမြတ်ခြင်းကို ရှုမွင်တွေးတောပြီး အကောင်းဆုံးကို ရှာဖွေရာမှ ရရှိသော စင်ကြယ်သော အကြံအစည်များဖြင့် အစားထိုးရမည် ဖြစ်သည်။

As so often in His teachings, Jesus left His hearers to work out the practical implications of what He had been speaking about. A religion such as that of the Pharisees is a religion of “do not.” Resisting temptation to sin and following God’s will are important aspects of being a true follower of God. Yet a negative religion is not adequate. Jesus said that if nothing replaces evil in the life, then evil will return. The evil needs to be replaced by actively doing the will of God, by deeds of goodness, and by pure thoughts that come from the contemplation of good and seeking the best.

 ⁴⁶ ထိုသို့ ပရိသတ်တို့အား ဟောတော်မူစဉ်တွင်၊ မယ်တော်နှင့်ညီတော်တို့သည် နှုတ်ဆက်လို၍ ပြင်မှာ ရပ်နေကြ၏။

⁴⁷ လူတယောက်ကလည်း၊ မယ်တော်နှင့်ညီတော်တို့သည် ကိုယ်တော်နှင့်နှုတ်ဆက်လို၍ ပြင်မှာ ရပ်နေ ကြပါ၏ဟုလျှောက်လျှင်၊
⁴⁸ ကိုယ်တော်က၊ ငါ့အမိ၊ ငါ့ညီကား အဘယ်သူနည်းဟု မေးတော်မူ၏။
⁴⁹ လက်တော်ကိုလည်းဆန့်၍ တပည့်တော်တို့ကို ညွှန်လျက်၊ ဤသူတို့သည် ငါ့အမိ၊ ငါ့ညီပေတည်း။
⁵⁰ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော ငါ့အဘ၏အလိုတော်ကိုဆောင်သောသူသည် ငါ့ညီ၊ ငါ့နှမ၊ ငါ့အမိ ဖြစ်သတည်းဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၂:၄၆–၅၀။ ယေရှု၏ စစ်မှန်သော မိသားစု။ ယေရှုသည် လူများကို ဟောပြောနေဆဲဖြစ်စဉ် သူ၏ မိခင်နှင့် ညီအစ်ကိုများ ရောက်ရှိလာပြီး သူနှင့် စကားပြောလိုကြောင်း လာရောက်ကြသည် (အောက်တွင် “ယေရှု၏ ညီအစ်ကိုများ” ကို ကြည့်ပါ)။ မိသားစုသည် အလွန်အရေးကြီးပြီး မျိုးရိုးဇာတိသမိုင်းသည် အမှန်တကယ် အရေးကြီးသော လောကတွင် ယေရှု၏ မိသားစုရောက်လာသည်ဟု ကြားသိရသောအခါ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၈)။ ယေရှု၏ မိခင်နှင့် ညီအစ်ကိုများမှာ မည်သူများနည်း။ သူကြီးပြင်းလာခဲ့သော အိမ်မှ ဆိုင်ရာများ မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော ခမည်းတော်၏ အလိုတော်ကို ပြုသော သူတို့သည် ယေရှု၏ ညီအစ်ကို၊ ညီအစ်မနှင့် မိခင် ဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏ (အပိုဒ် ၄၉–၅၀)။ ယေရှု၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ မိသားစုသည် အရေးမကြီးဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ မိသားစုသည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ထက် ဦးစားပေးခံရမည် မဟုတ်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည် (၁၃:၄၄–၄၆၊ နှိုင်းယှဉ် ၈:၂၁–၂၂)။ ယေရှု၏ ကိုယ်တိုင် မိသားစုပင်လျှင် သူ၏ တာဝန်ထက် ဦးစားပေးခံရမည် မဟုတ်ပေ။ ယေရှု၏ တပည့်များအတွက်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အမြစ်တွယ်မှုသည် မျိုးရိုးဇာတိ အမြစ်တွယ်မှုထက် ပိုမို နက်ရှိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။

12:46–50. The True Family of Jesus. While Jesus was still speaking to the people, his mother and brothers approached, desiring to talk with Him (see below, “The Brothers of Jesus”). In a world where family was extremely important and where genealogical roots really mattered, Jesus’s response to the news of His family’s presence was startling (v. 48). Who are Jesus’s mother and brothers? It is not those who belong to the home in which He was raised but His disciples—those who do the will of His Father in heaven—who are His brothers, sisters, and mother (vv. 49–50). Jesus’s point is not that family does not matter but that family must not come before God’s kingdom (13:44–46; cf. 8:21–22). Even Jesus’s own family was not to come before His mission. It is the same for the followers of Jesus. Our spiritual roots need to go deeper than our genealogical roots.

 

ယေရှု၏ စကားတော်များသည် ယေရှုအတွက် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်သူများအတွက် မျှော်လင့်ချက် ပေးသည်။ သူတို့သည် တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်မည် မဟုတ်ပေ။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော ခမည်းတော်၏ အလိုတော်ကို ပြုကျင့်သူများ၏ ကျယ်ပြန့်သော မိသားစုသစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခံကြရသည် (၁၂:၅၀)။ ဤယုံကြည်ခြင်း အသိုင်းအဝိုင်းသစ်သည် မိသားစုတစ်ခု၏ လက္ခဏာများစွာကို ပိုင်ဆိုင်သည်။ သူတို့ကို ချည်နှောင်ထားသော အရာမှာ ဘုရားသခင်ကို ချစ်ခြင်း၊ ယေရှုကို ချစ်ခြင်း၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ခြင်းဟူသော အချစ်ချင်း ချည်နှောင်မှု ဖြစ်သည်။ သူတို့၌ ဘုံရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိသည်—ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် သူ၏ ကယ်တင်ခြင်းတရားကို ပျံ့နှံ့စေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ဆီသို့ အတူတကွ ခရီးလျှောက်ရင်း အချင်းချင်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုဖြင့် ချည်နှောင်ခံကြရသည်။

The words of Jesus offer hope to those who give up everything for Jesus. They will not be left alone. They are invited to become part of a new, wider family of those who do the will of the heavenly Father (12:50). This new community of faith takes on many of the characteristics of a family. They are held together by common bonds of love—love for God, love for Jesus, and love for one another. They have a common purpose—worshiping God and spreading the knowledge of His salvation. And they are bound together in mutual love and affection as they journey together toward God’s kingdom.

ယေရှု၏ ညီအစ်ကိုများ ယေရှုတွင် ညီအစ်ကိုမျှသာမက ညီအစ်မများပါ ရှိခဲ့သည် (မဿဲ ၁၃:၅၅။ မာကု ၆:၃)။ “ညီအစ်ကို” ဟူသော စကားကို အချို့အခါ တူညီအစ်ကိုမျှသာမက အခြားဆွေမျိုးသားချင်းများကိုပါ ရည်ညွှန်းတတ်သဖြင့် ယေရှုနှင့် သူ၏ “ညီအစ်ကိုများ” နှင့် “ညီအစ်မများ” ၏ ဆက်နွယ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ မေးခွန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ခရစ်ယာန်ဓလေ့အချို့တွင် မာရိ၏ တစ်သက်တာ အပျိုစင်ဖြစ်ခြင်းကို ယုံကြည်သဖြင့် ရှင်းလင်းရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ အချို့ခရစ်ယာန်များအတွက်မူ ဤသည် သမိုင်းဆိုင်ရာ အရေးကြီးသော မေးခွန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဤအငြင်းပွားမှုသည် ဒုတိယရာစုအလယ်မှ စတင်ခဲ့ပြီး ယနေ့တိုင် လူတိုင်းကို ကျေနပ်အောင် မဖြေရှင်းနိုင်သေးပေ။ အကြောင်းမှာ သမ္မာကျမ်းစာသက်သေများသည် မတူညီသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များကို ခွင့်ပြုထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ The Brothers of Jesus

Jesus had not only brothers but also sisters (Matt. 13:55; Mark 6:3). Since the term “brother” is at times used in the Scripture to designate a person other than one born from the same father and mother, questions have been raised concerning the relationship between Jesus and His “brothers” and “sisters.” Within some Christian traditions the need for clarification is necessary because of the belief in the perpetual virginity of Mary. For other Christians, this is primarily a question of historical value. The debate is a long one going back to the middle of the second century and has not yet been resolved to the satisfaction of all. The main reason is that the biblical evidence lends itself to different interpretations.   ၁. ယောသပ်နှင့် မာရိ၏ သားသမီးများ။ အချို့က ဤသည်မှာ ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ သွန်သင်ချက် ဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ယေရှုကို မာရိ၏ ပထမဆုံးသား ဟု ခေါ်သည် (လု ၂:၇)။ ယေရှုမွေးဖွားပြီးနောက် ယောသပ်သည် မာရိနှင့် ဇနီးမောင်နှံဘဝ ကျင့်သုံးခဲ့သည်ဟု ဆိုသည် (မဿဲ ၁:၂၅)။ ထို့ကြောင့် “ယေရှု၏ ညီအစ်ကိုများ” ဟူသည်မှာ ယောသပ်နှင့် မာရိ၏ သားသမီးများ ဖြစ်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်သည် အလွန်ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။ ထို့ပြင် ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် ယောသပ်သည် မာရိနှင့် လက်ထပ်မီ မုဆိုးမဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် သို့မဟုတ် အရင်အိမ်ထောင်မှ သားသမီးရှိခဲ့သည်ဟူ၍ ရှင်းလင်းစွာ မဖော်ပြထားပေ။ ဤသည်မှာ ခိုင်မာသော အကြောင်းပြချက် ဖြစ်သော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်သူတိုင်းကို ကျေနပ်အောင် မလုံလောက်ချေ။ 1. Children of Joseph and Mary. Some consider this to be the NT teaching. Jesus is called the firstborn of Mary (Luke 2:7), and we are told that Joseph knew Mary, that is to say, had sexual intercourse with her, after the birth of Jesus (Matt. 1:25). Therefore, the most logical conclusion would appear to be that the “brothers of Jesus” refer to children of Joseph and Mary. Besides, there is no clear indication in the Gospels that Joseph was a widower before marrying Mary or that he had children from that previous marriage. This is indeed a strong case, but not strong enough to persuade every interpreter.   ၂. ယေရှု၏ ဝမ်းကွဲများ။ ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် “ညီအစ်ကို” ဟူသော စကားသည် တစ်ချို့တစ်ခါ ဝမ်းကွဲကဲ့သို့ နီးစပ်သော ဆွေမျိုးကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ပေါ်တွင် တစ်စိတ်တစ်ဒေသ အခြေခံထားသည်။ ဤသီအိုရီအရ ယာကုပ်၊ ယောသပ်၊ ရှိမုန်နှင့် ယုဒတို့၏ မိခင်သည် ယေရှု၏ မိခင်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အစ်မ ဖြစ်သူ ကလောပ၏ မာရိ ဖြစ်သည် (မာကု ၃:၁၈။ ယောဟန် ၁၉:၂၅)။ ထို့ကြောင့် “ယေရှု၏ ညီအစ်ကိုများ” သည် သူ၏ ဝမ်းကွဲများ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဤသီအိုရီတွင် ခန့်မှန်းချက် အလွန်များပြားပြီး “ညီအစ်ကို” ကို “ဝမ်းကွဲ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် သက်သေ မရှိသလောက် ရှားပါးသောကြောင့် ဤအကြံပြုချက်သည် အလွန်မဖြစ်နိုင်ပေ။ 2. Cousins of Jesus. This interpretation is partially based on the argument that the term “brother” could sometimes designate a close relative, such as a cousin. Among other things, this theory teaches that the mother of James, Joses, Simon, and Judas was not the mother of Jesus but her sister, Mary of Clopas (Mark 3:18; John 19:25). That clearly makes the “brothers of Jesus” His cousins. But the high level of speculation in this theory and the fact that there is hardly any evidence for the use of “brother” in the sense of “cousin” makes this suggestion very unlikely.     ၃. ယေရှု၏ ဖခင်မတူညီအစ်ကိုများ။ ဤအမြင်ကို ထောက်ခံရန် အကြောင်းပြချက်များစွာ ရှိသည်။ ပထမအချက်၊ ကျမ်းသစ်ကျမ်းတွင် ယေရှု၏ “ညီအစ်ကိုများ” ကို မာရိ၏ သားများ ဟု ဘယ်နေရာတွင်မျှ ရှင်းလင်းစွာ မခေါ်ဆိုထားပေ။ အဆိုပါအချက်နှင့် အနီးစပ်ဆုံး ကျမ်းချက်မှာ မဿဲ ၁၃:၅၅ ဖြစ်သည်။ “ဤသူသည် လက်သမားဆရာ၏ သားမဟုတ်လော။ သူ၏ မိခင်ကို မာရိ ဟု မခေါ်ကြလော။ သူ၏ ညီအစ်ကိုများမှာ ယာကုပ်၊ ယောသပ်၊ ရှိမုန်နှင့် ယုဒ မဟုတ်ကြလော” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဤကျမ်းချက်ပင်လျှင် ရှင်းလင်းမှု မလုံလောက်ပေ။ အမှန်မှာ ယေရှုကိုသာ မာရိ၏ သား ဟု တိကျစွာ ခေါ်ဆိုထားပြီး ဖော်ပြထားသော ညီအစ်ကိုများကို မာရိ၏ သားများ ဟု မဆိုလိုဟု ငြင်းခုန်နိုင်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် ဤကျမ်းချက်သည် မာရိသည် ယေရှုတစ်ပါးတည်းသာ မိခင် ဖြစ်ပြီး ဖော်ပြထားသော ညီအစ်ကိုများနှင့် မသက်ဆိုင်ဟု သဘောထားကောင်း ထားနိုင်သည်။ ဒုတိယ၊ ဂရိစာပေတွင် “ညီအစ်ကို” ဟူသော စကားကို ဖခင်မတူညီအစ်ကိုကို ရည်ညွှန်းရန် သုံးသည်။ ထို့ကြောင့် ဤစကားလုံးကိုယ်တိုင်သည် မေးခွန်းကို အဆုံးအဖြတ်ပေးသည် မဟုတ်ပေ။   3. Step-Brothers of Jesus. Several arguments have been used to support this position. First, nowhere in the NT are the “brothers of Jesus” explicitly called “sons of Mary.” The passage that comes closest to it is Matthew 13:55: “Is this not the carpenter’s son? Is not His mother called Mary? And His brothers James, Joses, Simeon, and Judas?” But even this one is not clear enough because only Jesus is specifically called son of Mary. In fact it could be argued that the text is implicitly saying that Mary was the mother only of Jesus and not of His brothers mentioned in the passage. Second, the term “brother” is used in Greek literature to refer to a step-brother. Therefore the term itself is not decisive in answering the question.   တတိယ၊ “ပထမသားဦး” ဟူသော စကားသည် မာရိ၌ အခြားသားသမီးများ ရှိခဲ့သည်ဟု မဆိုလိုပေ။ လု ၂:၇ တွင် ယေရှုကို ပထမသားဦးအဖြစ် ဘုရားသခင်အား ဆက်ကပ်ခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ရန် သုံးထားသည် (လု ၂:၂၃)။ ရှေးယုဒ ဂူရုံးကျောက်စာတစ်ခုတွင် ပထမသားဦးကို မီးဖွားရင်း သေဆုံးခဲ့သော မိန်းမတစ်ဦးကို ဖော်ပြထားသည်။ စတုတ္ထ၊ ယောသပ်သည် ယေရှုမွေးဖွားမချင်း မာရိနှင့် ဇနီးမောင်နှံဆက်ဆံရေး မရှိခဲ့ဟူသော အချက် (မဿဲ ၁:၂၅) သည် မာရိ၌ အခြားသားသမီးများ ရှိခဲ့ရမည်ဟု မဆိုလိုပေ။ မဿဲ၏ ထိုစကားသည် ယေရှုမွေးဖွားချိန်၌ မာရိသည် အပျိုစင်ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ Third, the term “firstborn” does not imply that Mary had other children. It is used in Luke 2:7 to prepare the way for the consecration of Jesus to God as firstborn (Luke 2:23). There is an ancient Jewish grave inscription referring to a woman who died giving birth to her “firstborn.” Fourth, the fact that Joseph did not have sexual relations with Mary until she gave birth to Jesus (Matt. 1:25) does not necessarily mean that she had other children. The purpose of Matthew’s remark was to emphasize that Mary was still a virgin when she gave birth to Jesus.   ပဉ္စမ၊ ယေရှု၏ “ညီအစ်ကိုများ” သည် အကြိမ်ကြိမ် ကိုယ်တော်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်ဆိုသော အချက်က သူတို့သည် ယေရှုထက် အသက်ကြီးနိုင်သည်ဟု ဖော်ပြသည် (မာ ၃:၂၁၊ ၃၁၊ ယော ၇:၃-၄)။ ယုဒမိသားစုဘဝတွင် အသက်ကြီးသော သားသမီးများသည် ငယ်သူများအပေါ် အာဏာရှိသည်။ သေချာစွာပင် ယေရှုသည် သူ၏ “ညီအစ်ကိုများ” ၏ အာဏာကို ဘယ်တော့မျှ လက်ခံခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ နောက်ဆုံး၊ အတိတ်ဆုံးကာလ၌ ယေရှုသည် မိခင်ကို ယောဟန်အား အပ်နှံခဲ့သည်ဆိုသော အချက်က ယေရှု၏ “ညီအစ်ကိုများ” သည် မာရိ၏ သားများ မဟုတ်ခဲ့ဟု ဆိုနိုင်သည်။ အကြောင်မူကား အကယ်၍ သူတို့သည် မာရိ၏ သားများ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူတို့ကိုယ်တိုင်က မိခင်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ Fifth, the fact that the “brothers of Jesus” tried several times to control Him suggests the possibility that they were older than Him (Mark 3:21, 31; John 7:3, 4). In Jewish family life the older children had authority over the younger ones. Of course Jesus never accepted the authority of His “brothers.” And finally, the fact that during His crucifixion Jesus entrusted His mother to John could imply that Jesus’s “brothers” were not children of Mary. Otherwise they should have provided for her.   ဤအကြောင်းအရာကို ပညာရှင်များက ယနေ့တိုင် ငြင်းခုန်နေကြဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ကျမ်းစာသက်သေ အထောက်အထားများသည် ကျွန်ုပ်တို့ လိုချင်သလောက် ရှင်းလင်းခြင်း မရှိပေ။ သို့ရာတွင် ယေရှု၏ ညီအစ်ကိုများသည် ဖခင်မတူသော ညီအစ်ကိုများ (ယောသပ်၏ အရင်အိမ်ထောင်မှ သားများ) ဖြစ်နိုင်သည်ဟူသော အချက်သည် ကျမ်းစာအထောက်အထား ပိုမိုရရှိပုံ ရသည်။ ထင်ရှားသော မေးခွန်းမှာ အဘယ်ကြောင့် သခင်ဘုရားသည် မာရိ၏ သားအိမ်ကို ပိတ်ထားတော်မူသနည်း ဆိုသည်ကား ကျမ်းစာက မဖြေဆိုထားသော မေးခွန်းဖြစ်သည့်အပြင် ယုံမှားသံသယ ဖြစ်စရာ မလိုတော့ပေ။ The topic is still debated among scholars, and the biblical evidence is not as clear and we would like it to be. However, the possibility that Jesus’s brothers were His step-brothers seems to have more biblical support. The obvious question is why the Lord closed the womb of Mary. This is a question that the Bible does not address and about which there is no need to speculate.