လုကာ ၁၅

 

၁၅:၁–၃၂။ ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို ရှာတွေ့သော ဉာဏ်တော်ပုံများ။ လူတို့အား နားထောင်ရန် တိုက်တွန်းပြီးနောက်ချင်း၊ အခွန်ခံသမားများနှင့် အပြစ်သားများသည် ယေရှုကို နားထောင်ရန် ပိုမိုနီးကပ်စွာ လာကြလေသည်။ ထိုအခါ ဖာရိရှဲများနှင့် ကျမ်းတတ်ဆရာများသည် ယေရှုသည် ထိုလူမျိုးကို လက်ခံ၍ အတူစားသောက်သည်ဟု ညည်းညူကြလေ၏ (အခန်းငယ် ၂)။ ထိုခေတ်ကာလ၌ ဘာသာရေးစောင့်ထိန်းသော ယုဒလူမျိုးတို့သည် ထိုသူမျိုးနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံခြင်းကို ရှောင်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက် သဘောထားရှိတော်မူ၏ (၅:၂၉–၃၂၊ ၇:၃၄)။ ထို့ကြောင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိသောအခါ ဝမ်းမြောက်ကြခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သော ပျောက်ဆုံးသော သိုး (၁၅:၄–၇)၊ ပျောက်ဆုံးသော ငွေဒင်္ဂါး (အပိုဒ် ၈–၁၀)၊ ပျောက်ဆုံးသော သားငယ် (အပိုဒ် ၁၁–၃၂) ဟူသော ဆက်စပ်နေသော ဉာဏ်တော်ပုံသုံးပုံကို ဟောတော်မူ၏။ အခြေအနေနှင့် နောက်ဆက်တွဲ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များအရ (အပိုဒ် ၇၊ ၁၀) ပထမနှစ်ပုံဖြစ်သော သိုးနှင့် ငွေဒင်္ဂါးတို့သည် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၌ ရှာဖွေတွေ့ရှိ၍ ကယ်တင်ခြင်းခံရမည့် အပြစ်သားများကို ကိုယ်စားပြုသည်။

15:1–32. Parables of the Lost and Found. Immediately after Jesus’s words encouraging people to listen, tax collectors and sinners came closer to hear Him, prompting the Pharisees and scribes—the teachers of the law—to grumble among themselves about Jesus’s receiving such people and eating with them (v. 2). Religiously observant Jews at that time avoided associating with these people. But Jesus displayed a very different attitude (5:29–32; 7:34) and told them three closely related parables about a lost sheep (15:4–7), a lost coin (vv. 8–10), and a lost son (vv. 11–32), all of which climax with rejoicing when the lost is found. From the setting and the interpretation that follows, the first two parables (vv. 7, 10), the lost sheep and the lost coin, represent sinners who need to be found and saved in God’s kingdom.

 ⁴ သိုးတကောင်ပျောက်လျှင်၊ ကိုးဆယ်ကိုးကောင်သော သိုးတို့ကို တောတွင်ထားခဲ့ပြီးမှ၊ ပျောက်သော သိုး တကောင်ကို မတွေ့မှီတိုင်အောင်သွား၍ မရှာဘဲနေမည်လော။
⁵ တွေ့ပြီးလျှင် ဝမ်းမြောက်သော စိတ်နှင့် ပခုံးပေါ်မှာ တင်ထမ်း၍၊
⁶ မိမိအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အဆွေခင်ပွန်း အိမ်နီးချင်းများကိုခေါ်၍၊ ပျောက်သောသိုးကို ငါတွေ့ ပြီ။ ငါနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်ကြလော့ဟု ဆိုတတ်သည် မဟုတ်လော။
⁷ ထိုနည်းတူ ဖြောင့်မတ်၍ နောင်တရစရာအကြောင်းမရှိသောသူ ကိုးဆယ်ကိုးယောက်တို့၌ ကောင်း ကင်သားတို့သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိသည်ထက်၊ နောင်တရသောလူဆိုးတယောက်၌ သာ၍ဝမ်းမြောက်ခြင်း ရှိကြသည်ဟု ငါဆို၏။

၁၅:၄–၇။ ပျောက်ဆုံးသော သိုး။ သိုးတစ်ရာရှိသော သိုးထိန်းသည် ပုံမှန်အတိုင်းအရွယ်အစားရှိသော သိုးအုပ်ကို ထိန်းကျောင်းသူဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၄)။ သိုးများသည် ဣသရေလစီးပွားရေး၌ အရေးကြီးပြီး ယဇ်ပူဇော်ရန် သတ်မှတ်ထားသည့်တိရစ္ဆာန်များထဲတွင် အထူးသဖြင့် ပသခါပွဲအခါ၌ အရေးကြီးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရဗ္ဗိများက သိုးထိန်းများကို လိမ်ညာတတ်သူ၊ မယုံကြည်ဖွယ်သူများဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ ဣသရေလလူမျိုးကို သစ္စာရှိစွာ ဦးဆောင်ရန် လိုအပ်သော အရည်အသွေးများကို သိုးထိန်းများတွင် တွေ့ရသည် (တောလည်ရာ ၂၇:၁၇၊ ၂ ဓမ္မရာဇာ ၅:၂၊ ၁ ရာဇဝင် ၁၇:၆)။ နောက်ပိုင်း၌ အသင်းတော်ကို ထိန်းကျောင်းရန်လည်း လိုအပ်သည် (တမန် ၂၀:၂၈၊ ၁ ပေ ၅:၂)။ သိုးထိန်းသည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတို့ကို ဂရုစိုက်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဆာလံ ၂၃:၁–၄၊ ၂၈:၉၊ ၈၀:၁၊ မိက္ခာ ၇:၁၄)။ ယေရှုကိုယ်တိုင်လည်း “ကိုယ်တော်သည် သိုးထိန်းကောင်း” ဖြစ်တော်မူသည် (ယော ၁၀:၁၁၊ ၁၄၊ ၁၆၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၂၀၊ ၁ ပေ ၂:၂၅၊ ၅:၄)။ ထို့ကြောင့် သိုးတစ်ကောင် ပျောက်ဆုံးသွားပါက ကျန်သိုးကိုးဆယ့်ကိုးကောင်ကို လွှတ်ထားပြီး ပျောက်ဆုံးသောသိုးကို ရှာသည်မှာ ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ သိုးတိုင်းသည် အဖိုးတန်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ပျောက်ဆုံးသူတို့ကို ရှာတော်မူသည် (ယေဇကျေလ ၃၄:၁၆၊ ကမ္ဘာဦး ၃:၈–၉)။ ယေရှုလည်း ရှာတော်မူသည် (လု ၁၉:၁၀၊ မဿဲ ၁၅:၂၄)။ တောအရပ်၌ ရှိနေခြင်းသည် အန္တရာယ်ကြီးပြီး အမြန်ရှာရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြသည်။ တွေ့သောအခါ သိုးထိန်းသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူငယ်ချင်းနှင့် အိမ်နီးချင်းများကို ဝမ်းမြောက်စေရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ ဤဝမ်းမြောက်ခြင်းသည် ကောင်းကင်၌ နောင်တရသော အပြစ်သားတစ်ယောက်အတွက် ဖြစ်ပေါ်သော ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ထင်ဟပ်သည် (အခန်းငယ် ၆–၇)။

15:4–7. A Lost Sheep. A shepherd with one hundred sheep (v. 4) had a typical-sized flock and played an essential role in the Israelite economy since sheep were among the prescribed sacrifices, most notably at Passover time. In spite of later rabbinic comments that shepherds were unscrupulous and untrustworthy, they embodied qualities that were needed for faithful leadership over Israel (e.g., Num. 27:17; 2 Sam. 5:2; 1 Chr. 17:6) and, later, over the church (Acts 20:28; 1 Pet. 5:2). Indeed, the shepherd symbolizes God’s own care for His people (Pss. 23:1–4; 28:9; 80:1; Mic. 7:14), and Jesus refers to Himself as “the good shepherd” (John 10:11, 14, 16; cf. Heb. 13:20; 1 Pet. 2:25; 5:4). Accordingly, it is normal for a shepherd who loses one sheep to leave the ninety-nine in order to search for the one that was lost until he finds it; each is valuable. So God seeks out those who are lost (Ezek. 34:16; cf. Gen. 3:8–9) as does Jesus (Luke 19:10; Matt. 15:24). Being in the open country of the wilderness (Luke 15:4) underscores both the danger and urgency to locate the lost sheep before it suffers harm or is eaten and the shepherd’s relief and joy on finding it (v. 5). His joy is so strong and long-lasting that when the shepherd arrives home, he invites his friends and neighbors to rejoice with him, reflecting the collective joy in heaven over one repentant sinner who will enrich eternity by his or her presence (vv. 6–7).

 ⁸ တနည်းကား၊ တစုံတယောက်သောမိန်းမ၌ ငွေဆယ်ပြားရှိ၍ တပြားပျောက်လျှင်၊ ဆီမီးကိုထွန်း၍ မတွေ့မှီတိုင်အောင် တအိမ်လုံးကိုလှည်း၍ စေ့စေ့မရှာဘဲ နေမည်လော။
⁹ တွေ့ပြီးလျှင် အဆွေခင်ပွန်းအိမ်နီးချင်းများကိုခေါ်၍၊ ပျောက်သောငွေကို ငါတွေ့ပြီ။ ငါနှင့်အတူ ဝမ်း မြောက်ကြလော့ဟု ဆိုတတ်သည်မဟုတ်လော။
¹⁰ ထိုနည်းတူ ငါဆိုသည်ကား၊ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်တို့သည် နောင်တရသောလူဆိုးတ ယောက်၌ ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိကြသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၅:၈–၁၀။ ပျောက်ဆုံးသော ငွေဒင်္ဂါး။ ဒုတိယပုံသည် ငွေဒင်္ဂါးဆယ်ပြားရှိသော မိန်းမတစ်ယောက်သည် တစ်ပြားပျောက်ဆုံးသွားခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ထိုငွေဒဂါးမသည် ဂရိဒရက်မာဖြစ်၍ ယေရှုခေတ်၌ ရိုမဒေနာရီယံနှင့် တန်ဖိုးတူပြီး တစ်ရက်လုပ်ခရရှိသည်။ ထိုငွေဒင်္ဂါးများသည် ထိုမိန်းမ၏ စုဆောင်းငွေအားလုံးဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ပြားပျောက်ဆုံးခြင်းသည် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးခြင်းဖြစ်၍ မီးအိမ်ထွန်းပြီး အိမ်ကို သုတ်သင်ရှာဖွေရသည်။ ယုဒအိမ်များတွင် ပြတင်းပေါက်မရှိ သို့မဟုတ် အလွန်သေးငယ်ပြီး ကြမ်းပြင်သည် ကြမ်းတမ်းသော ကျောက်ဖြစ်သဖြင့် ငွေဒင်္ဂါးရှာရန် ခက်ခဲသည်။ တွေ့သောအခါ အခြားမိန်းမသူငယ်ချင်းနှင့် အိမ်နီးချင်းများကို ဝမ်းမြောက်စေရန် ဖိတ်ခေါ်သည် (အခန်းငယ် ၉)။

15:8–10. A Lost Coin. A second illustration of the same reality is of a woman with ten silver coins who loses one (v. 8). The coin, a Greek drachma, in Jesus’s time was equivalent to a Roman denarius and represented a day’s wage. The coins were probably the woman’s entire savings, so losing one represented a significant loss and justified searching thoroughly and carefully for it, which included using a lamp and sweeping the house. The typical Jewish home would have had no windows at all or very small ones and a rough stone floor, making it difficult to find a coin, especially if it fell into a crack. On finding it, she invites her lady friends and neighbors (the words here in v. 9 are feminine unlike in v. 6) to come and rejoice with her.

 

 

 

¹¹ တဖန် မိန့်တော်မူသည်ကား၊ တစုံတယောက်သောသူ၌ သားနှစ်ယောက်ရှိ၏။
¹² သားအငယ်သည် အဘထံသို့ သွား၍၊ အဘ၊ အကျွန်ုပ်ရထိုက်သော အမွေဥစ္စာကိုဝေ၍ ပေးပါဟု တောင်းပန်လျှင်၊ အဘသည် ဥစ္စာများကိုဝေ၍ သားတို့အား ပေးလေ၏။
¹³ ထိုနောက်များမကြာ၊ သားအငယ်သည် မိမိဥစ္စာများကို သိမ်းယူ၍ ဝေးစွာသောပြည်သို့ သွားပြီးလျှင်၊ ထိုပြည်မှာ ကာမဂုဏ်၌ လွန်ကျူးသောအားဖြင့် ဥစ္စာပြုန်းတီး၍၊
¹⁴ ရှိသမျှကုန်သောအခါ၊ ထိုပြည်၌ ကြီးစွာသောအစာခေါင်းပါးခြင်းဖြစ်၍၊ သူသည် အလွန်ဆင်းရဲခြင်းသို့ ရောက်၏။
¹⁵ ထိုအခါ ပြည်သားတယောက်ထံသို့သွား၍ အစေခံလျှင်၊ ဝက်တို့ကို ကျောင်းစေခြင်းငှါ သူ့သခင်သည် တောသို့ စေလွှတ်သဖြင့်၊
¹⁶ သူသည် ဝက်စားတတ်သော ပဲ့တောင့်ကိုပင် စားချင်မတတ်ငတ်မွတ်လျက်နေရ၏။ အဘယ်သူမျှ အစာကို မကျွေး။
¹⁷ ထိုအခါ သတိရလျှင်၊ ငါ့အဘ၏အိမ်၌ အခစားသောသူများတို့သည် ဝစွာစားရကြ၏။ ငါမူကား ဤ ပြည်၌သေအောင် အငတ်ခံရ၏။
¹⁸ ငါထ၍ အဘထံသို့ သွားမည်။ အဘ၊ အကျွန်ုပ်သည် ဘုရားသခင်ကို၎င်း၊ ကိုယ်တော်ကို၎င်း ပြစ်မှား ပါပြီ။
¹⁹ ယခုမှစ၍ ကိုယ်တော်၏သားဟူ၍ ခေါ်ခြင်းကိုမခံထိုက်ပါ။ သူငှါးအရာ၌ အကျွန်ုပ်ကို ထားတော် မူပါဟု ငါပြောမည်ဟူ၍ အကြံရှိသည်နှင့်၊
²⁰ ထ၍ အဘထံသို့ သွားလေ၏။ သွား၍ ဝေးသေးသောအခါ အဘသည် သူ့ကိုမြင်လျှင်၊ သနားသော စိတ်ရှိသည်နှင့် ပြေးသွား၍ သား၏လည်ပင်းကို ပိုက်ဘက်လျက် နမ်းရှုပ်လေ၏။
²¹ သားကလည်း၊ အဘ၊ အကျွန်ုပ်သည် ဘုရားသခင်ကို၎င်း၊ ကိုယ်တော်ကို၎င်း ပြစ်မှားပါပြီ။ ယခုမှစ၍ ကိုယ်တော်၏သားဟူ၍ ခေါ်ခြင်းကို မခံထိုက်ပါဟုဆိုလျှင်၊
²² အဘက၊ မြတ်သောဝတ်လုံကို ယူခဲ့၍ သူ့ကို ခြုံကြ၊ သူ၏လက်၌ လက်စွပ်တန်ဆာကို ဆင်ကြ။
²³ ခြေနင်းကိုလည်း စီးစေကြ။ ဆူအောင်ကျွေးသော နွားကလေးကို ယူ၍သတ်ကြ။ သို့ပြီးမှ ငါတို့သည် စားကြကုန်အံ့။ ပျော်မွေ့ခြင်းကို ပြုကြကုန်အံ့။
²⁴ ငါ့သားသည်အထက်က သေ၏။ ယခုရှင်ပြန်၏။ အပါတို့ကို ဆိုပြီးမှ၊ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် ပျော်မွေ့ ခြင်းကို ပြုကြ၏။
²⁵ သားအကြီးသည် တောင်ယာကလာ၍ အိမ်အနီးသို့ရောက်သောအခါ၊ ကခြင်း၊ တီးမှုတ်ခြင်းအသံကို ကြားလျှင်၊
²⁶ ငယ်သားတယောက်ကိုခေါ်၍ အဘယ်သို့သော အခြင်းအရာနည်းဟု မေး၏။
²⁷ ငယ်သားက၊ သခင်၏ညီသည် ရောက်လာပါပြီ။ ဘေးနှင့်ကင်းလွတ်လျက်ရှိသည်ကို အဘတွေ့သော ကြောင့်၊ ဆူအောင်ကျွေးသော နွားကလေးကိုသတ်ပါပြီဟု ပြောဆို၏။ သားအကြီးသည် အမျက်ထွက်၍ အိမ်သို့ မဝင်ဘဲနေ၏။
²⁸ အဘသည် သူ့ဆီသို့သွား၍ ချော့မော့ရ၏။
²⁹ သားအကြီးကလည်း၊ အကျွန်ုပ်သည် ကာလတာရှည်စွာ အဘ၏ အစေကိုခံပါပြီ။ အဘ၏အလိုကို တခါမျှ မလွန်ကျူးပါ။ သို့သော်လည်း အကျွန်ုပ်သည် အဆွေတို့နှင့်အူပျော်မွေ့ခြင်းကို ပြုစေခြင်းငှါ၊ အဘသည် ဆိတ်ကလေးတကောင်ကို တခါမျှ မပေး။
³⁰ ပြည်တန်ဆာမိန်းမတို့နှင့် ပေါင်းဘော်၍ မိမိဥစ္စာကိုဖြုန်းသော ဤသားငယ်ရောက်လာသောအခါ မူကား၊ အဘသည် ဆူအောင်ကျွေးသော နွားကလေးကို သတ်လေပြီတကားဟု ဆို၏။
³¹ အဘကလည်း၊ ငါ့သား၊ သင်သည် ငါ့ထံမှာ အစဉ်နေ၏။ ငါ၏ဥစ္စာရှိသမျှသည် သင်၏ဥစ္စာဖြစ်၏။
³² သင်၏ညီမူကား အထက်ကသေ၏။ ယခုရှင်ပြန်၏။ အထက်ကပျောက်၏။ ယခုတွေ့ပြန်၏။ ထိုကြောင့် ပျော်မွေ့ဝမ်းမြောက်စရာအကြောင်းရှိ၏။ အဘဆိုသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၅:၁၁–၃၂။ ပျောက်ဆုံးသော သားငယ်။ ပထမနှစ်ပုံသည် ပျောက်ဆုံးသွားသောအရာ၏ အဖိုးတန်မှုကို အလေးပေးသော်လည်း၊ တတိယပုံဖြစ်သော သားငယ်ပုံသည် ဆက်ဆံရေးနှင့် ပစ္စည်းဥစ္စာတို့၏ အဖိုးတန်မှုကို ကွဲပြားစွာ ဆန့်ကျင်ဘက်ထားသည်။ သားနှစ်ယောက်ရှိသော လူကြီးတစ်ဦး၏ အငယ်သားသည် ခမည်းတော်ရှင်နေစဉ်ပင် အမွေခွဲပေးရန် တောင်းဆိုလေ၏ (အခန်းငယ် ၁၂)။ ထိုသို့တောင်းဆိုခြင်းသည် အလွန်ထူးဆန်းပြီး ခမည်းတော်သည် မိမိမြေ၏ သုံးပုံတစ်ပုံကို ရောင်းချရမည်ဖြစ်သည်။ အကြီးသားအတွက် နှစ်ဆအမွေကို ချန်ထားရသည် (တရားဟော ၂၁:၁၇)။ အငယ်သားသည် ခမည်းတော်ကို သေသွားပြီဟု ဆိုလိုသလိုဖြစ်နေပြီး ဖခင်ကြီးစိုးရေးယဉ်ကျေးမှု၌ မဖြစ်နိုင်အောင် ဆိုးရွားလှသည်။ ထိုသို့သော ပုန်ကန်မှုကို သေဒဏ်ပေးနိုင်သည် (တရားဟော ၂၁:၁၈–၂၁)။

15:11–32. A Lost Son. While the first two parables clearly emphasize the value of what was lost, the culminating parable of the three is more complex as it contrasts different scales of value—in terms of relationships as well as the relative value of possessions compared to that of human beings. The younger of a man’s two sons demanded his share of the land that would normally pass to him only after the father’s death (v. 12). It was a highly unusual request, which meant that the father would probably have had to sell one third of his land, reserving the double portion for the firstborn son (cf. Deut. 21:17). The younger son was essentially telling his father that he wished he were already dead, particularly unthinkable in a patriarchal setting. Such rebelliousness by one’s son could perhaps be treated as a capital offense (Deut. 21:18–21). Amazingly, though, the father acceded to the younger son’s request and divided the land between his sons. While the father retained control of the income from the larger portion of the land, the older son knew that what was left would eventually fall to him. Nevertheless, it meant a reduced income for the family.

 

အံ့ဖွယ်ရာ ခမည်းတော်သည် အငယ်သား၏ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံပြီး သားနှစ်ယောက်လို့ မြေကို ခွဲဝေပေးလေ၏။ ခမည်းတော်သည် အကြီးသား၏ အမွေအတွက် ပိုမိုကြီးမားသော မြေကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း၊ အငယ်သားသည် ငွေကြေးယူ၍ ခရီးထွက်ပြီး အဝေးအခေါင်သို့ သွားကာ အကုန်လုံးကို ဖြုန်းတီးလေ၏ (လု ၁၅:၁၃–၁၄)။ သူ၏ အလောင်းအစား၊ အကုန်အကျများသော ဘဝကို အသေးစိတ်ဖော်ပြခြင်းမရှိဘဲ လိုအပ်ချိန်ကို အာရုံစိုက်ထားသည်။ ပြင်းထန်သော အစာခေါင်းပါးမှုက ပြဿနာကို ပိုဆိုးစေသည် (အပိုဒ် ၁၄)။ သူသည် နိုင်ငံခြားသားဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ မကူညီချေ (အခန်းငယ် ၁၆)။ ထိုနိုင်ငံသားတစ်ဦးထံတွင် အလုပ်အကိုင်ရပြီး ဝက်များကို ကျွေးမွေးရလေ၏ (အခန်းငယ် ၁၅)။ ယုဒလူမျိုးတို့သည် ဧည့်သွေးနှင့် ဆက်ဆံခြင်းကို တားမြစ်ထားပြီး (တမန် ၁၀:၂၈) ဝက်သည် မညစ်ညမ်းဆုံးသော တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သည်။ အစာခေါင်းပါးမှုကြောင့် အလုပ်ရှင်သည် သူ့ကို အနည်းငယ်သာ ကျွေးမွေးပြီး ဝက်စာဖြစ်သော ခါရုပ်သီးကို စားချင်လောက်အောင် ဗိုက်ဆာလေသည်။ ဝက်စာကို ခိုးစားပါက အလုပ်ထုတ်ခံရနိုင်ပြီး ဗိုက်ဆာသေနိုင်သည်။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ ငွေကြေးကျွန်ခံရာမှ နောက်ဆုံး သူ သတိတရားရလေ၏။ ခမည်းတော်၏ အိမ်၌ပင် ငှားရမ်းထားသော အလုပ်သမားများသည် စားစရာပိုနေသေးသည်ကို သတိရလေသည် (လု ၁၅:၁၇)။ အမွေရပြီးသားဖြစ်သော်လည်း စားရန်အတွက် အလုပ်လုပ်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လေ၏။

The younger son soon took his money, left home, and traveled to a distant place, where he wasted it all (Luke 15:13–14). His reckless, hedonistic lifestyle is not detailed in order to focus on his time of need. A severe famine compounded the problem because even the barest necessities would have been more expensive (v. 14). This dire setting, combined with his being a foreigner, resulted in no one giving him anything (v. 16). His desperation is vividly portrayed by his being hired by a citizen of that country (v. 15). Jews were not to associate or in any way unite their interests with foreigners (cf. Acts 10:28, using the same word), whom many Jews considered unclean (cf. Mark 7:1–4). Worse, the young man had to feed pigs, the epitome of unclean animals. Apparently, due to the famine, his employer took advantage of the boy by providing him with only the barest sustenance, and he was so hungry that he longed to be fed with the bitter, feed-grade carob pods that the pigs ate. Even so, to steal food from the pigs could have resulted in him being fired and possibly starving to death. Seemingly trapped in hopeless financial servitude, he finally came to his senses. Strikingly portrayed is the boy’s realization of his own situation compared with that of even the hired servants in his father’s house, who had food to spare (Luke 15:17) and his resolve to join them. Having received his inheritance, he must work for his keep.

 

အငယ်သားသည် ခမည်းတော်ရှေ့၌ နောင်တတရားနှင့်ပြည့်သော စကားကို ပြင်ဆင်ထားသည်။ ကောင်းကင်ဘုံကို ပြစ်မှားမိသည်၊ ခမည်းတော်ကို အပြစ်ပြုမိသည်၊ သားဟူ၍ ထိုက်တန်ခြင်းမရှိတော့သည်ဟု ဝန်ချတောင်းပန်ရန် ပြင်ဆင်သည် (အခန်းငယ် ၁၈–၁၉)။ ခမည်းတော်၏ တုံ့ပြန်မှုကို အာရုံစိုက်ဖော်ပြထားသည်။ အဝေးမှပင် ခမည်းတော်သည် သားကို မြင်လေသည် (အခန်းငယ် ၂၀)။ ခမည်းတော်သည် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပုံရသည်။ စကားမလိုတော့ချေ။ ခမည်းတော်သည် သားကို မြင်၍ သနားကရုဏာသက်လျက် ပြေးသွား၍ ဖက်ထား၍ နမ်းရှိုက်လေ၏။ ကရုဏာသက်ခြင်းစကားလုံးသည် ဓမ္မသစ်ကျမ်း၌ ရှားပါးပြီး ယေရှု၏ ကရုဏာကို ဖော်ပြရာတွင် အသုံးများသည် (လု ၇:၁၃၊ မဿဲ ၉:၃၆၊ မာကု ၁:၄၁၊ ၈:၂)။

The young son readied a contrite speech of repentance for when he would face his father. It included confession of his course of action as a sin against heaven and wrong toward his father, as well as his admission that he was no longer worthy to be called his son (vv. 18–19). The text then focuses on his father’s response. Even while still at a great distance, the son was noticed (v. 20). It seems his father had been waiting and hoping for him to return. No words were necessary; his cascade of actions says it all: he saw him, had compassion on him, ran toward him, embraced him, and kissed him. The word for having compassion is rare in the NT, used only in the Gospels, and almost always describes the compassion of Jesus for people in need (e.g., Luke 7:13; Matt. 9:36; Mark 1:41; 8:2).

 

ခမည်းတော်၏ အသက်အရွယ်နှင့် ဂုဏ်အဆင့်အတန်းအရ ပြေးခြင်းသည် အရှက်ကွဲစရာဖြစ်သော်လည်း ဖက်ထားခြင်း၊ နမ်းရှိုက်ခြင်းသည် ပုန်ကန်ခဲ့သော သားကို နွေးထွေးစွာ လက်ခံကြိုဆိုခြင်းကို ပြသည်။ သားသည် ပြင်ဆင်ထားသော စကားကို စပြောသော်လည်း ခမည်းတော်က အလယ်မှ ဖြတ်၍ အကောင်းဆုံးဝတ်ရုံ (ခမည်းတော်ကိုယ်တိုင်၏ ဝတ်ရုံ)၊ လက်စွပ် (ခမည်းတော်၏ တံဆိပ်လက်စွပ်)၊ ခြေနင်းဖိနပ် (ကျွန်များမှာ ဖိနပ်မရှိ) ကို ယူဆောင်လာရန် အမိန့်ပေးလေ၏ (အခန်းငယ် ၂၂)။ ဤအရာအားလုံးသည် ချစ်ခြင်း၊ လက်ခံခြင်း၊ မိသားစုအဖြစ် ပြန်လည်အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ပြသည်။ ကျွဲနွားကလေးကို သတ်ခြင်းသည် မိသားစုတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘဲ ရွာတစ်ရွာလုံး စားနိုင်သည် (အပိုဒ် ၂၃)။ ဤသည်မှာ ရှက်ကြောက်စရာ ပြန်လာခြင်းမဟုတ်၊ ရွာတစ်ရွာလုံး ပျော်ရွှင်စရာ ပွဲတော်ဖြစ်သည်။ ခမည်းတော်သည် ဤသားသည် ကျွန်မဟုတ်၊ သားဖြစ်သည်ဟု အလေးပေးသည်။ သေခြင်းမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၂၄)။ ပွဲစပြုပြီးဟု ဆိုသော်လည်း ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာနိုင်သည်။

Running would have been not only undignified but disgraceful for a man of the father’s age and station. Yet this and more—a huge hug and kiss—shows the father’s warm welcome of his wayward son. The son began his rehearsed speech, but his father interrupted it, telling the servants to bring out the best robe (Luke 15:22), which would have been the father’s own robe. The Greek word stolē refers to a long, formal garment reserved for a special celebration. The ring was the father’s own signet ring, bestowing to the son his own authority. Servants went barefoot, but a son was to have sandals. Taken together, the father’s actions paint an amazing picture of love, acceptance, and reinstatement of his once-rebellious son into the family. Killing the fattened calf (v. 23) would have fed the whole village, not just the family. This was no secret or shameful return; it was a village-wide celebration! The father was emphatic—this was his son. He would never be merely a servant. Added to the image of the lost being found of the previous two parables is an even more dramatic picture: resurrection from the dead (v. 24). The text refers to the beginning of the celebration because it would probably have lasted several days.

 

အကြီးသားကို မေ့လျော့နေသလိုဖြစ်နေသည်။ အကြီးသားသည် လယ်ကွင်းတွင် သစ္စာရှိစွာ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာသောအခါ ပွဲသံကြားရ၍ ကျွန်တစ်ယောက်ကို မေးမြန်းသည်။ ညီလေးကို “ဘေးရောက်ခြင်းမှ လွတ်ပြီး ကျန်းမာစွာ ပြန်လာသည်” ဟု ပြောပြသည် (အခန်းငယ် ၂၇)။ ဤစကားသည် ဂရိစကားလုံး တစ်လုံးတည်းဖြစ်ပြီး ကျန်းမာခြင်း၊ ပြည့်စုံခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သည် (၅:၃၁)။ အကြီးသားသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းမရှိဘဲ ဒေါသထွက်၍ ပွဲထဲသို့ မဝင်ချေ (၁၅:၂၈)။ ဂုဏ်အသရေပျက်စီးလောက်သော်လည်း ခမည်းတော်ကိုယ်တိုင် ထွက်လာ၍ ပွဲထဲဝင်ရန် တောင်းပန်သည်။ အကြီးသား၏ စိတ်နှလုံးကို နောက်ဆုံး မြင်ရတော့သည်။ သူသည် ညီလေးထွက်သွားသည့်နောက်ပိုင်း သာမက နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်ကြိုးစားခဲ့သည်ဟု အလေးပေးပြောဆိုသည်။ သားတစ်ယောက်ထက် ကျွန်နှင့်ပိုတူပြီး ဆုလာဘ်မျှော်လင့်သော်လည်း ဆိတ်သငယ်တစ်ကောင်ပင် မရခဲ့ဟု ဆိုသည် (အခန်းငယ် ၂၉)။

Almost forgotten was the older son who after faithfully working in the field (v. 25), approached the house and asked a servant the reason for the celebration. He was told of his brother being received “safe and sound” (v. 27). This traditional phrase translates the single Greek word hygiainō, which is related to healing and physical wholeness (cf. 5:31). Instead of being happy, the older brother was angry and refused to go in and celebrate (15:28). Though this was highly disrespectful, the father himself came out and pled with him to join in the festivities. Finally we see the feelings harbored by the older son. He emphasized the years he had worked for his father, not just since his brother left home, and thus he felt more like a slave than a son, hoping for a reward for all his hard work but not being given even a young goat (v. 29), a far less valuable animal than the fattened calf.

 

အကြီးသားသည် မိသားစုနှင့် ပွဲမခံချင်ဘဲ သူငယ်ချင်းများနှင့် ခံချင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ညီလေးကို “သင်၏သား” ဟုသာ ခေါ်၍ မိမိကိုယ်ကို မိသားစုမှ ခွဲထုတ်သည် ( အခန်းငယ် ၃၀)။ သို့ရာတွင် သားငယ်ကို သေခြင်းမှ ပြန်ရရှိပြီးဖြစ်သော ခမည်းတော်သည် အကြီးသားကို သေဆုံးခြင်းကို လက်ခံမ Coleည်တော့ချေ။ ခမည်းတော်သည် “သား” ဟု ချစ်စနိုးဖြင့် ခေါ်၍ ညီလေးကို “သင်၏ညီ” ဟု ဆိုသည် (အခန်းငယ် ၃၁၊ နှိုင်း ၂:၄၈၊ ၁၆:၂၅)။ ပွဲခံရမည်မှာ မလွှဲမရှောင်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား ဤသားသည် သေသောသူဖြစ်၍ ရှင်ပြန်လာ၏၊ ပျောက်ဆုံးသောသူဖြစ်၍ တွေ့ပြန်၏ (၁၅:၃၂)။ အံ့ဖွယ်ရာ အကြီးသားသည် ခမည်းတော်၏ ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို လက်ခံမလက်ခံ မသိရတော့ချေ။ ဇာတ်လမ်းသည် ဤမှပင် အဆုံးသတ်သည်။ နားထောင်သူတိုင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော ခမည်းတော်၏ မယုံနိုင်လောက်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို မည်သို့ဆက်ဆံမည်နည်းဟု ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်ရန် ထичнаထားသလိုဖြစ်နေသည်။ ဤဇာတ်လမ်း၏ တကယ့်သူရဲကောင်းမှာ ခမည်းတော်ပင် ဖြစ်တော်မူ၏။

The older son emphasized his separation further by expressing his desire to have parties not with his family but with his friends, even refusing to acknowledge his relation to his brother, preferring to describe him to his father as “this son of yours” (v. 30). By implication, he was even disowning himself from the family. But having just received one son back from the dead, the father refused to accept the “death” of his eldest son, addressing him affectionately as “son” (v. 31; cf. 2:48; 16:25) and referring to the younger son as his brother. The necessity of celebrating is underscored because he had died and was alive again and had been lost and was found (15:32). Perhaps most surprisingly, the story ends here. Whether the older brother accepted his father’s invitation is unknown, as if each hearer is left to make up his or her own mind how to relate to the unfathomable love and forgiveness of the Father in heaven, the real hero of this story