လုကာ ၁၄

 

1 တနေ့သောဥပုသ်နေ့၌ ကိုယ်တော်သည် အစာကိုသုံးဆောင်ခြင်းငှါ အရာရှိဖြစ်သော ဖာရိရှဲ တ ယောက် ၏အိမ်သို့ဝင်တော်မူလျှင်၊ ထိုသူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ချောင်းကြည့်ကြ၏။
² ရေဖျဉ်းနာစွဲသော သူတယောက်သည် ရှေ့တော်၌ရှိ၏။
³ ဥပုသ်နေ့၌ အနာရောဂါကို ငြိမ်းစေအပ်သလောဟု ဖာရိရှဲနှင့် ကျမ်းတတ်တို့ကို မေးတော်မူစေပြီးမှ၊
⁴ သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေကြ၏။ ယေရှုသည် ထိုသူကိုယူ၍ အနာရောဂါနှင့် ကင်းလွတ်စေပြီးမှ၊ လွှတ်လိုက်တော်မူ၏။
⁵ ပရိသတ်တို့ကိုလည်း၊ မိမိမြည်း၊ နွားသည် ဥပုသ်နေ့၌တွင်းထဲသို့ကျလျှင် ချက်ခြင်းမဆွဲမတင်ဘဲ နေ မည့်သူတစုံတယောက်သည် သင်တို့တွင်ရှိသလောဟု မေးတော်မူလျှင်၊
⁶ ထိုသူတို့သည် စကားတခွန်းကိုမျှ မပြန်နိုင်ကြ။
⁷ ထိုအခါ ခေါ်ဘိတ်သောသူတို့သည် မြင့်မြတ်သောနေရာထိုင်ရာကို ရွေးကြသည်ကို မြင်တော်မူလျှင်၊ သူတို့အား ဥပမာကို မိန့်တော်မူသည်ကား၊
⁸ သူတပါးသည် မင်္ဂလာဆောင်ပွဲသို့ သင့်ကိုခေါ်ဘိတ်သောအခါ၊ မြင့်မြတ်သောနေရာ၌ မလျောင်းနှင့်။ ထိုသို့ လျောင်းလျှင် သင့်ထက်သာ၍ မြတ်သောသူသည် ပွဲသို့လာသည်ရှိသော်၊
⁹ သင်တို့နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဘိတ်သောသူက၊ ဤသူအား နေရာကိုပေးလော့ဟုလာ၍ ပြောလိမ့်မည်။ ထိုအခါ သင်သည် ရှက်ကြောက်ခြင်းနှင့် နိမ့်သောနေရာသို့ ဆင်းရလိမ့်မည်။
¹⁰ သူတပါးတို့သည် သင့်ကို ခေါ်ဘိတ်သောအခါ၊ သွား၍နိမ့်သောနေရာ၌ လျောင်းလော့။ ထိုသို့လျောင်း လျှင် သင့်ကိုခေါ်ဘိတ်သောသူ လာသည်ရှိသော်၊ အဆွေ၊ တက်ပါဟုသင့်ကိုဆိုလိမ့်မည်။ ထိုအခါ သင်နှင့် အတူ လျောင်းသောသူတို့ရှေ့မှာ သင်၏အသရေထင်ရှားလိမ့်မည်။
¹¹ ကိုယ်ကိုကိုယ် ချီးမြှောက်သောသူ မည်သည်ကား နှိမ့်ချခြင်းသို့ရောက်လတံ့။ ကိုယ်ကိုကိုယ်နှိမ့်ချသော သူမည်သည်ကား ချီးမြှောက်ခြင်းသို့ ရောက်လတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹² ကိုယ်တော်ကို ခေါ်ပင့်သောသူအား တဖန်မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သင်သည် နံနက်စာ၊ ညစာလုပ် ကျွေးသောအခါ၊ အဆွေခင်ပွန်း၊ ညီအစ်ကိုအမျိုးသားချင်း၊ ငွေရတတ်သော အိမ်နီးချင်းများကို မခေါ်မဘိတ် နှင့်။ ထိုသို့ ခေါ်ဘိတ်လျှင်၊ သူတို့သည် နောက်တဖန် သင့်ကိုခေါ်ဘိတ်၍ ကျေးဇူးဆပ်ကြလိမ့်မည်။
¹³ သင်သည် ပွဲခံသောအခါ ဆင်းရဲသောသူ၊ အင်္ဂါ ချို့တဲ့သောသူ၊ ခြေမစွမ်းသောသူ၊ မျက်စိကန်းသော သူများကို ခေါ်ဘိတ်လော့။
¹⁴ ထိုသို့ခေါ်ဘိတ်လျှင် မင်္ဂလာရှိလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသူတို့သည် ကျေးဇူးမဆပ်နိုင်သည် ဖြစ်၍၊ ဖြောင့်မတ်သောသူတို့သည် ထမြောက်သည် ကာလ၌ သင်သည် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းအကျိုးကို ခံရလတံ့ ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၄:၁–၁၄။ ပွဲခံပွဲမှာ ဧည့်သည်တော်။ ဤနေရာ၌လည်း ယခင်အခန်းကဲ့သို့ပင် ဗိမာန်တော်နေ့တွင် ပျောက်ကင်းစေခြင်း (၁၄:၁–၆၊ အခန်း ၁၃:၁၀–၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) ပြီးနောက် ဥပမာပုံဆောင်ချက်များ (၁၄:၇–၂၄၊ အခန်း ၁၃:၁၈–၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) နှင့် ပိုမိုပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆန်သော တိုက်တွန်းချက် (၁၄:၂၅–၃၅၊ အခန်း ၁၃:၂၂–၃၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) တို့ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယေရှုသည် ဖာရိရှဲခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ အိမ်တွင် ဗိမာန်တော်နေ့၌ ဧည့်သည်တော်အဖြစ် သွားရောက်ခဲ့ပြီး၊ ထိုနေရာ၌ ရေစို့ရောဂါ (edema) ဖြစ်နေသော လူတစ်ဦး ရှိနေသည်။ ထိုရောဂါသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ရေများစွာစုပုံခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ဖူးရောင်ခြင်းဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်စွာ နာကျင်စေတတ်သည် (၁၄:၂)။ ထိုလူ၏ ရှိနေခြင်းသည် ယေရှုကို ထောင်ချောက်ဆင်ရန် တမင်စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်ပုံရပြီး၊ တက်ရောက်လာသူများက ယေရှု၏ လုပ်ရပ်များကို အနုစိတ်ကြည့်ရှုစစ်ဆေးနေကြသည် (အပိုဒ် ၁)။ ယေရှုသည် မောရှေ၏ ပညတ်တော်ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သော ပညတ်ပါရဂူများနှင့် ဖာရိရှဲများကို တိုက်ရိုက်မေးခွန်းထုတ်တော်မူသည်။ “ဗိမာန်တော်နေ့၌ ဤလူကို ပျောက်ကင်းစေခြင်းသည် တရားတည်ညီသလော” ဟု မေးတော်မူသည်။ ထိုခေတ်က ယုဒလူမျိုးတို့၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အရ နေမကောင်းသူအတွက် ဆုတောင်းပေးခြင်းပင်လျှင် ဗိမာန်တော်နေ့၏ သန့်ရှင်းခြင်းကို ခြေနင်းရာရောက်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဗိမာန်တော်နေ့၌ အသက်ကို ကယ်တင်ခြင်းသည် အပြစ်ဒဏ်မခံရနိုင်သော်လည်း၊ ယေရှုပျောက်ကင်းစေခဲ့သော ရောဂါများအားလုံးသည် အသက်အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု မထင်ရှားခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် ယခင်ကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ယေရှု၏ မေးခွန်းကို ဖြေဆိုရန် ငြင်းဆန်ကြသည် (၆:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည် ထိုလူကို လက်ဖြင့်ကိုင်တော်မူပြီး ပျောက်ကင်းစေတော်မူသည် (၁၄:၄)။ လူ့လိုအပ်ချက်နှင့် ဗိမာန်တော်နေ့ကို လေးစားခြင်းတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆန့်ကျင်ဘက်မဟုတ်ကြောင်း သွန်သင်တော်မူသည် (၆:၃–၅ ကိုကြည့်၊ မဿဲ ၁၂:၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ထိုအချက်ကို ပိုမိုအလေးပေးဖို့ရာ၊ ဗိမာန်တော်နေ့၌ တွင်းထဲသို့ ကျသွားသော တိရစ္ဆာန် (အချို့မူရင်းစာတွင် “သားတစ်ယောက်” သို့မဟုတ် “ကလေး” ဟု ပါရှိသည်) ကို ဆွဲတင်ကယ်ထုတ်သည့် သာမန်ဓလေ့ကို ထောက်ပြတော်မူသည်။

14:1–14. Guest at a the Banquet. Here, as in the previous chapter, a Sabbath healing (14:1–6; cf. 13:10–17) is followed by parables (14:7–24; cf. 13:18–21) and a more personal appeal (14:25–35; cf. 13:22–30). Jesus was a Sabbath guest at the home of a leading Pharisee, and a man was there who had dropsy or edema, which is a swelling in the body due to excess water that can cause severe pain (14:2). The man’s presence seems to have been deliberately arranged to entrap Jesus because those in attendance were examining his actions carefully (v. 1). Speaking directly to the lawyers, who were experts in the Mosaic law, as well as to the Pharisees, Jesus invited those present to answer whether it is lawful to heal this man on the Sabbath. According to the Jewish understanding of the time, even prayer for the sick trampled on the holiness of the Sabbath; saving life on the Sabbath may not have incurred condemnation, but none of the illnesses that Jesus healed on the Sabbath appear to have been life threatening. So, as before, they refused to answer His question (cf. 6:9). Jesus then reached out and healed the man (14:4), teaching that human need and Sabbath observance are not antithetical to each other (see 6:3–5; cf. Matt. 12:12). Underscoring the point, He appealed to the common practice of helping an animal (some manuscripts include “a son” or “a child”) that fell into a pit or well on the Sabbath by lifting it out.

 

အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းကို ဂရုစိုက်တော်မူလျက်၊ ယေရှုသည် ညွှန်ကြားချက်နှစ်ပိုင်းကို ပေးတော်မူသည်။ ပထမတစ်ခုကို ဧည့်သည်များကို ရည်မှတ်၍၊ ဒုတိယတစ်ခုကို အိမ်ရှင်ကို ရည်မှတ်၍ ဖြစ်သည်။ ဧည့်သည်များသည် ဂုဏ်အရင်ခံရာနေရာများကို ရွေးချယ်နေကြသည်ကို သတိပြုမိတော်မူပြီး (လု ၁၄:၇)၊ ထိုသို့မလုပ်ရန် သတိပေးတော်မူသည် (သုတ္တံကျမ်း ၂၅:၆–၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ အကြောင်းမှာ အိမ်ရှင်က နောက်မှရောက်လာသော ပိုမိုဂုဏ်ရှိသူတစ်ဦးကို ထိုနေရာပေးရန် တောင်းဆိုလာပါက၊ ထိုအခါ ကောင်းသောနေရာများအားလုံး လူယူပြီးသွားမည်ဖြစ်ရာ၊ အနိမ့်ဆုံးနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းခံရခြင်းသည် ရှက်ဖွယ်ကောင်းမည်ဖြစ်သည် (လု ၁၄:၈–၉)။ ဥပမာပုံဆောင်ချက်ဟု ခေါ်ဆိုထားသော်လည်း (အခန်း ၇)၊ ဤစကားသည် ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ်သက်သက်မျှသာ မဟုတ်ချေ။ လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ပိုကြီးသော အကြောင်းအရာအရ၊ ၎င်းသည် နောင်တွင် တရားစီရင်ခြင်းအချိန်၌ လူ၏ အဆင့်အတန်းကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ မာန်နှင့်မြင့်မြတ်စွာ ကိုယ်ကိုကိုယ်ချီးမွမ်းသူများသည် နှိမ့်ချခြင်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်ကိုကိုယ် နှိမ့်ချသူများသည် ချီးမြှောက်ခြင်းခံရမည်ဟု ကတိပြုထားသည် (၁၈:၉–၁၁၊ ယာကုပ် ၄:၆၊ ၁၀၊ ၁ ပေတရု ၅:၅–၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။

Showing concern for everyone in the room, Jesus presented two blocks of instruction, the first directed at the guests and the second at the host. Noting how the guests were choosing the seats of honor (Luke 14:7), Jesus advised them against that (cf. Prov. 25:6–7) lest the host ask for their place to be given to someone more prominent (who would generally arrive later than others). Since by then the better seats would have been taken, it would be embarrassing to be moved to a place of low importance (Luke 14:8–9). Called a parable (v. 7), this saying constitutes more than simply good advice. Within the larger context of Luke, it looks toward one’s future standing in the judgment, promising that the proud who exalt themselves will be humbled while those who humble themselves will be exalted (18:9–11; cf. James 4:6, 10; 1 Pet. 5:5–6).

 

ယခုအိမ်ရှင်ဘက်သို့ လှည့်၍၊ ယေရှုသည် ပြန်လည်ဧည့်ခံနိုင်စွမ်းမရှိသူများကို ဖိတ်ကြားရန် အကြံပေးတော်မူသည်။ ပြန်လည်ပေးဆပ်ခြင်းခံရခြင်းသည် ရက်ရောမှု၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို လုယူသွားစေသည်။ အမြဲတမ်း (ဂရိစာသားတွင် လက်ရှိကာလပုံစံဖြင့် ဖော်ပြထားသည်) မိတ်ဆွေများ၊ ဆွေမျိုးများ၊ ချမ်းသာသော အိမ်နီးချင်းများကိုသာ ဖိတ်ကြားနေမည့်အစား၊ ဆင်းရဲသောသူများ (တရားဟော ၁၄:၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)၊ မသန်စွမ်းသူများ၊ ခြေဆွံ့သူများ၊ မျက်ကန်းသူများကို ဖိတ်ကြားသင့်သည်ဟု ဆိုတော်မူသည် (လု ၁၄:၁၂–၁၃)။ ထိုသူမျိုးများကို ကုမရန်ကျေးရွာရှိ တင်းကြပ်သော ယုဒအသင်းတော်က ဖယ်ထုတ်ထားခဲ့သလို၊ ဗိမာန်တော်ဝတ်ပြုခြင်းမှလည်း ဖယ်ထုတ်ခံရသည် (၂ ရှမွေလ ၅:၈)။ ဘာသာရေးအာဏာပိုင်များသည် ထိုသူများကို ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်မှ ပိတ်ပင်တားဆီးတတ်သော်လည်း (လု ၁၁:၅၂၊ မဿဲ ၂၃:၁၃)၊ ယေရှု၏ အဆိုအရ ထိုနိုင်ငံတော်၏ တံခါးများသည် ထိုသူမျိုးများအတွက် ဖွင့်လှစ်ထားပြီး၊ အထူးသဖြင့် ထိုသူမျိုးများအတွက်ပင် ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၈:၃–၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။

Turning now to the host, Jesus advised inviting those who could not reciprocate. Being repaid actually robs a person of the joy of generosity. Rather than always (as the present tense in Greek implies) inviting one’s friends, relations, and rich neighbors, the poor should be invited (cf. Deut. 14:29) as well as the disabled, the lame, and the blind (Luke 14:12–13), who were excluded from the strict Jewish sect that lived at Qumran and apparently also from temple worship (2 Sam. 5:8). Despite the fact that religious authorities tended to shut out these people from the kingdom of heaven (Luke 11:52; Matt. 23:13), according to Jesus its doors are open even, and perhaps especially, to such as these (cf. Matt. 18:3–4).

 

ပြန်လည်ဧည့်ခံခြင်း ဓလေ့သည် ကိုယ်တိုင်မမှားသော်လည်း၊ ချက်ချင်းဆုလာဘ်ရရှိသောကြောင့် ဤလောက၏ တန်ဖိုးများကို ပိုမိုထင်ဟပ်စေသည် (မဿဲ ၆:၁–၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည် နောက်ဆုံးဆုလာဘ်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ လူမျိုး ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် နိုင်ငံတော်ရောက်ရှိလာခြင်းကို ရည်မှတ်၍ အသက်ရှင်ရန် အားပေးတော်မူသည် (၁ ကောရိန္သု ၁၅:၅၀–၅၂၊ ၁ သက်သာလောနိက ၄:၁၆)။

The practice of reciprocation, while not wrong in itself, reflects the values of this world more than those of the kingdom of God because the rewards are immediate (cf. Matt. 6:1–6). Jesus encouraged His hearers to live instead with a view toward ultimate recompense at the resurrection of God’s people and the ushering in of His kingdom (1 Cor. 15:50–52; 1 Thess. 4:16).

 ¹⁵ စားပွဲ၌ လျောင်းသော သူတယောက်သည် ထိုစကားတော်ကို ကြားလျှင်၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၌ ပွဲဝင်သောသူသည် မင်္ဂလာရှိ၏ဟု လျှောက်သော်၊
¹⁶ ကိုယ်တော်က၊ လူတဦးသည် ကြီးစွာသောပွဲကို စီရင်၍၊ လူများတို့ကို ခေါ်ဘိတ်လေ၏။
¹⁷ ပွဲခံချိန်ရောက်သောအခါ၊ ခေါ်ဘိတ်သောသူတို့ကို၊ လာကြပါ။ အလုံးစုံတို့သည် အသင့်ရှိပြီဟု မှာ၍ အစေအပါးကို စေလွှတ်၏။
¹⁸ ခေါ်အပ်သော သူအပေါင်းတို့သည် တညီတညွတ်တည်းပရိယာယ်ပြုကြ၏။ တယောက်က၊ အကျွန်ုပ် သည် မြေရာကို ဝယ်ပါပြီ။ သွား၍ ကြည့်ရပါမည်။ အကျွန်ုပ်ကို လွှတ်ပါဦးလော့ဟု တောင်းပန်လေ၏။
¹⁹ တယောက်က အကျွန်ုပ်သည် နွားငါးယဉ်ကို ဝယ်ပါပြီ။ သွား၍ စမ်းရပါမည်။ အကျွန်ုပ်ကို လွှတ်ပါဦး လော့ဟု တောင်းပန်လေ၏။
²⁰ တယောက်က၊ အကျွန်ုပ်သည် မယားနှင့် လက်ထပ်ပါပြီ။ ထိုကြောင့် အကျွန်ုပ်မလာနိုင်ပါဟုဆို၏။
²¹ အစေအပါးသည် သခင့်ထံသို့ပြန်လာ၍ ထိုအကြောင်းများကိုလျှောက်လေ၏။ ထိုအခါ အိမ်ရှင် သည် အမျက်ထွက်၍၊ မြို့လမ်းမလမ်းကြားသို့ အသော့သွားချေ။ ဆင်းရဲသောသူ၊ အင်္ဂါချို့တဲ့သောသူ၊ ခြေ မစွမ်းသောသူ၊ မျက်စိကန်းသောသူများကို ခေါ်သွင်းချေဟု အစေအပါးကို ဆို၏။
²² အစေအပါးကလည်း၊ သခင်စီရင်တော်မူသည်အတိုင်းပြုပါပြီ။ သို့သော်လည်း လပ်သောနေရာထိုင်ရာ ရှိပါသေးသည်ဟု လျှောက်လေသော်၊
²³ သခင်က၊ မြို့ပြင်၊ လမ်းမ၊ ခြံနားသို့ သွားဦးလော့။ ငါ့အိမ်ကို ပြည့်စေခြင်းငှါ အနိုင်အထက် ခေါ်သွင်း လော့။
²⁴ အထက်က ခေါ်ဘိတ်သောသူတယောက်မျှ ငါ့ပွဲသို့ မဝင်ရ၊ ငါအမိန့်ရှိပြီဟု အစေအပါးကို ဆိုသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၄:၁၅–၂၄။ မင်းကြီး၏ဧည့်ခံပွဲ ဉာဏ်တော်ပုံသူတို့။ ထမြောက်ခြင်းအကြောင်းကို တစ်ဦးတစ်ယောက်က ဖော်ပြလိုက်သောအခါ၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၌ စားသောက်ရခြင်းသည် မင်္ဂလာရှိလှသည်ဟု လူတစ်ယောက်က ပြောဆိုလေ၏ (လု၊ ၁၄:၁၅)။ ထိုသူနှင့် အတူရှိနေကြသူများလည်း ထိုနိုင်ငံတော်၌ ပါဝင်မည်ဟု ထင်မှတ်နေပုံရသည်။ ယေရှုက ထိုအထင်အမြင်ကို စိန်ခေါ်တော်မူ၍ ဧည့်သည်များစွာကို ဖိတ်ကြားထားသော ညစာဧည့်ခံပွဲကြီးတစ်ပွဲအကြောင်း ဉာဏ်တော်ပုံတစ်ပုံ ဟောတော်မူ၏ (အခန်း ၁၆)။ သို့ရာတွင် လာမည်ဟု အတည်ပြုပြီးနောက်၊ ခပ်သိမ်းအရာတို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဟု သတင်းပို့သောအခါ ဖိတ်ကြားခံရသူများက လာနိုင်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း အကြောင်းပြချက်မျိုး စုံလိုက်ကြလေ၏ (အခန်း ၁၇–၂၀)။

14:15–24. Parable of the Great Banquet. At the mention of the resurrection, someone spoke of the blessedness of eating in the kingdom of God (Luke 14:15), apparently assuming that he, along with those present, would be there. Jesus challenged this assumption with a parable about a large dinner banquet to which many were invited (v. 16). However, after confirming their attendance, when word went out that everything was ready, those invited made excuses as to why they could not come after all (vv. 17–20).

 

ထိုခေတ်ကာလ၌ ထိုသို့ ငြင်းပယ်ခြင်းသည် လုံးဝမထင်မှတ်နိုင်သော အမှုဖြစ်သည်။ မြေကွက်နှင့် နွားတို့ကို ဝယ်ယူပြီးမှ သွားကြည့်ရမည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်များသည် ယုံကြည်ဖွယ်မရှိချေ။ အကြောင်းမှာ ထိုအရာနှစ်ခုလုံးကို ဝယ်ယူမည်ဆိုပါက ကြိုတင် အသေးစိတ်စစ်ဆေးပြီးမှ ဝယ်ယူတတ်ကြသောကြောင့်တည်း။ လက်ထပ်ပြီးသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ပင်လျှင် ယုံကြည်ဖွယ်မရှိချေ။ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ပထမနှစ်တွင် စစ်ချီရန် မထွက်ရ၊ ဇနီးသည်ကို အိမ်၌နေစေရမည်ဟု သတ်မှတ်ထားခြင်းသည် စစ်ပွဲထွက်ရာ၌ သေဆုံးသွားပါက ဇနီးသည် သားသမီးမရှိဘဲ မုဆိုးမဖြစ်သွားမည်ကို ရှောင်ရှားရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည် (တရားဟော ၂၀:၇၊ ၂၄:၅)။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စ၌ ထိုအကြောင်းပြချက်သည် မသင့်လျော်ပေ။ အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် အကြောင်းပြချက်အားလုံးသည် ညံ့ဖျင်းလှသည်။ အိမ်ရှင်သည် သ Gwynသူတို့အတွက် ကုန်ကျစရိတ်များစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဒေါသထွက်ရသည်မှာ သဘာဝကျလှသည်။

At that time, such a refusal would have been unthinkable unless some totally unexpected crisis arose. The excuses about the purchases of land and oxen are not credible since both would have been carefully considered before any purchase was made. Even the marriage excuse was not plausible. The stipulation about a man staying home with his wife for the first year was in connection with going to war, lest he be killed and the wife be left a widow (Deut. 20:7; 24:5) without children, and thus would not apply in this case. In short, all were poor excuses and the house owner, having prepared food for them at great expense, was understandably angry.

 

အစားအသောက်များကို လွှင့်ပစ်မည့်မပေးဘဲ၊ အိမ်ရှင်သည် ယေရှုက ယခင်ဉာဏ်တော်ပုံ၌ ဖိတ်ကြားရန် အကြံပေးထားသော သူဆင်းရဲသားများ၊ ခြေဆွံ့သူ၊ မျက်စိကန်းသူ၊ ဒူးကိုင်းသူတို့ကို ဖိတ်ကြားလေ၏။ ထိုသူတို့ဖြင့်ပင် အိမ်ရှင်၏အိမ်ကို မပြည့်စုံချေ (အခန်း ၂၂–၂၃)။ ထို့ကြောင့် လမ်းများနှင့် ခြံဝင်းများ၌ရှိသော သူများကို ဧည့်ခံပွဲသို့ လာရောက်ရန် အတင်းတိုက်တွန်းစေလေ၏။ ဤအတင်းတိုက်တွန်းခြင်းသည် မြေဝယ်သူ၏ “ထွက်သွားရမည်” ဟူသော ငြင်းဆိုချက်နှင့် ဂရိဘာသာတွင် အလွန်ဆင်တူသည်။ အိမ်ရှင်၏ဒေါသသည် ပထမဖိတ်ကြားခံရသူများ ဧည့်ခံပွဲ၌ တစ်ငုတ်တစ်ဝတည်း မစားရကြကြောင်း ကြေညာချက်ဖြင့် ထပ်မံပေါ်လွင်လေ၏ (အခန်း ၂၄)။ ဤနောက်ဆုံးတရားစီရင်ချက်သည် ယေရှု၏နိုင်ငံတော်သတင်းစကားကို ငြင်းပယ်သော ယုဒလူမျိုးတို့ကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ ထိုသတင်းစကားကို လက်ခံသော အပြစ်သားများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ဧဝံဂေလိတရားသည် ဧည့်သွေးမျိုးချင်းတို့ထံသို့ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ရောက်ရှိလာမည်ဟူသော ယခင်ရည်မှတ်ချက် (၁၃:၂၈–၃၀) နှင့် လုကာခရစ်ဝဝင်ကျမ်းတစ်ခုလုံး၏ ကျယ်ပြန့်သော အကြောင်းအရာကို ထည့်စဉ်းစားလျှင် ဧည့်သွေးမျိုးချင်းတို့ထံသို့ ဆောင်ကြဉ်းခြင်းကိုလည်း ဤဉာဏ်တော်ပုံ၌ ပါဝင်သည်ဟု နားလည်နိုင်လေသည်။

Rather than throw the food out or give it away, the host invited the very ones Jesus had recommended for inviting in the earlier parable, for which a blessing is given (see commentary on Luke 14:1–14). Interestingly, there were not enough of these outcasts to fill the master’s house (vv. 22–23). More from rural areas were invited, using strong wording almost identical in Greek to the strong repulsion of the servant by the man who anagkē—felt the need—to “go out” to inspect the just-purchased land (v. 18). The master’s servants were to anagkazō—a word that can mean “force,” “urge” or “compel,” here probably meaning “urge”—the people to come to the banquet. The anger of the house owner is further illustrated by his declaration that none of the people initially invited to the feast would taste anything from it (v. 24). This final statement of judgment by the master of the house suggests an application of the parable to those Jews who refused Jesus’s message of the kingdom of God in contrast to the outcasts who were receiving it. The outreach to Gentiles is also comprehended in light of the earlier reference to the anticipated widespread progress of the gospel (13:28–30), particularly in view of the larger context of Luke through Acts.

 ²⁵ လူအစုအဝေးအပေါင်းတို့သည် နောက်တော်သို့လိုက်ကြသည်ကို ယေရှုသည်လှည့်၍ ကြည့်တော်မူပြီး လျှင်၊
²⁶ အကြင်သူသည် ငါ့ထံသို့လာ၍ မိဘ၊ သား မယား၊ ညီအစ်ကို၊ နှမတို့ကို၎င်း၊ ထိုမျှမက မိမိအသက်ကို ၎င်း မမုန်း၊ ထိုသူသည် ငါ့တပည့်မဖြစ်နိုင်ရာ။
²⁷ အကြင်သူသည် မိမိလက်ဝါးကပ်တိုင်ကိုထမ်း၍ ငါ့နောက်သို့မလိုက်၊ ထိုသူသည် ငါ့တပည့် မဖြစ် နိုင်ရာ။
²⁸ သင်တို့တွင် တယောက်သောသူသည် တိုက်ကို တည်မည်ဟု အကြံရှိလျှင်၊ ထိုတိုက်ပြီးအောင် ငွေ လောက်မည် မလောက်မည်ကို သိခြင်းငှါ၊ ရှေ့ဦးစွာ ထိုင်၍ ကုန်စရိတ်ကို မချင့်တွက်ဘဲနေမည်လော။
²⁹ သို့မဟုတ် တိုက်မြစ်ကိုတည်၍ တိုက်ကို မပြီးနိုင်လျှင်၊ သိမြင်သောသူအပေါင်းတို့က၊
³⁰ ဤသူသည် တည်စပြု၍ အစမသတ်နိုင်ဟု ကဲ့ရဲ့ကြလိမ့်မည်။
³¹ တနည်းကား၊ တစုံတယောက်သော ရှင်ဘုရင်သည် အခြားသောရှင်ဘုရင်နှင့် စစ်ပြိုင်မည်ဟု အကြံ ရှိလျှင်၊ လူနှစ်သောင်းနှင့် ချီလာသော ရှင်ဘုရင်ကို လူတသောင်းနှင့် ခံနိုင်မည် မခံနိုင်မည်ကို ရှေ့ဦးစွာထိုင်၍ မဆင်ခြင်ဘဲ နေမည်လော။
³² မခံနိုင်သည် မှန်လျှင်၊ အခြားသော ရှင်ဘုရင်ဝေးသေးသောအခါ သံတမန်ကို စေလွှတ်၍ စစ်ငြိမ်းမည် အကြောင်း တောင်းပန်တတ်သည်မဟုတ်လော။
³³ ထိုနည်းတူ၊ သင်တို့တွင် အကြင်သူသည် မိမိ၌ရှိသမျှကို မစွန့်ဘဲနေ၏။ ထိုသူသည် ငါ့တပည့်မဖြစ်နိုင် ရာ။
³⁴ ဆားမူကား ကောင်း၏။ သို့သော်လည်း အငန်ကင်းပျောက်လျှင် ငန်သောအရသာကို အဘယ်သို့ ရ ပြန်မည်နည်း။
³⁵ မြေဘို့မကောင်း၊ အမှိုက်ပုံဘို့ မကောင်း၊ ထိုဆားကို ပြင်သို့ပစ်လိုက်တတ်၏။ ကြားစရာနားရှိသော သူမည်သည်ကား ကြားပါစေဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၄:၂၅–၃၅။ တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်။ ဤနေရာ၌ ယေရှုသည် ဂျေရုဆလင်မြို့သို့ ခရီးဦးတည်နေကြောင်း စာဖတ်သူတို့ကို သတိပေးထားသည်။ လူအများတို့သည် ယေရှုနှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြလေသည် (၁၄:၂၅)။ သို့ရာတွင် ဤလူအများတို့သည် ယခင်က ယေရှုကို လိုက်ခဲ့ကြသော လူအစုအဝေးများနှင့် ကတိကဝန်ခံယူမှု အဆင့်အတန်း မတူကြချေ (၇:၉၊ ၉:၁၁)။ သူတို့သည် ယေရှုနှင့်အတူ လိုက်ပါလာရုံသာဖြစ်သည် (၁၃:၂၆–၂၇ နှိုင်းယှဉ်)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူတို့ဘက်သို့ လှည့်တော်မူ၍ တပည့်ဖြစ်ခြင်းတွင် ဘာတွေပါဝင်သည်ကို ဟတော်မူ၏။ မိမိခမည်းတော်၊ မိခင်၊ မယား၊ သားသမီး၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမများကို မုန်းရမည်၊ မိမိအသက်ကိုပင် မုန်းရမည်ဟု ဆိုခြင်းသည် ထိုအရာအားလုံးကို ပထမနေရာ၌ မထားရဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည် (၁၄:၂၆)။ ယေရှုကို လိုက်ခြင်းသည် အခြားဆက်ဆံရေးအားလုံးကို လွန်ကဲရမည်။ အခြားနည်းဖြင့် ဆိုရလျှင် ယေရှုကို ချစ်ခြင်းထက် အခြားတစ်စုံတစ်ယောက်ကို သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုကို ပို၍ချစ်လျှင် ယေရှု၏စစ်မှန်သော တပည့်မဖြစ်နိုင်ချေ (မဿဲ ၁၀:၃၇)။ မိမိလက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းရမည်လည်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား၊ ဆရာထက် တပည့်သည် မြင့်မြတ်သည်မဟုတ် (လု ၆:၄၀)။ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် မှိန်းမှိုင်းသေစေခြင်းသည် အဝမ်းသနားဆုံး၊ အရှက်ဆုံးသော သေခြင်းတရားဖြစ်သည် (လု ၂၃:၁၃–၂၅ မှတ်ချက်ကြည့်)။ ဤသည်ကို ပုံဆောင်ချက်အနေဖြင့် ယေရှုနှင့် သူ၏အမှန်တရားကို လိုက်သောအခါ ရင်ဆိုင်ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခ၊ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းနှင့် အရှက်ကွဲခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၆:၁၄–၁၆ နှိုင်းယှဉ်)။ တစ်ခါတစ်ရံ ဧဝံဂေလိတရားဟောရန်အတွက် စစ်မှန်သော လက်ဝါးကပ်တိုင်မှိန်းမှိုင်းခြင်းကို ခံရတတ်သည် (ယော ၂၁:၁၈–၁၉ နှိုင်းယှဉ်)။

14:25–35. Cost of Discipleship. At this juncture, readers are reminded that Jesus was journeying to Jerusalem, because many people were traveling with Him (14:25). These, however, were apparently not at the same level of commitment as previous crowds who followed Him (7:9; 9:11), because they merely accompanied Jesus (cf. 13:26–27). That is why Jesus turned to speak to them about what discipleship involves. That one must “hate” immediate family members and even one’s own life indicates that these must not be placed first (14:26). Following Jesus must eclipse all other relationships. Another way of saying it is that one cannot love something or someone more and still be a true disciple of Jesus (Matt. 10:37). Bearing one’s cross is required, too, because a pupil is not above his or her teacher (Luke 6:40). Crucifixion, calculated to maximize and prolong suffering, was the most shameful death imaginable (see commentary on Luke 23:13–25). While figuratively referring to the trials, the sufferings, and the stigma attached to following Jesus and His truth (cf. Gal. 6:14–16), it sometimes would include literal crucifixion for proclaiming the gospel (cf. John 21:18–19).

 

ယေရှုသည် တပည့်ဖြစ်လိုသူအားလုံးကို ကုန်ကျစရိတ်ကို ကြိုတင်စဉ်းစားရန် တိုက်တွန်းတော်မူ၏ (လု ၁၄:၂၈)။ မျှော်စင်တစ်ခု ဆောက်လုပ်လိုပါက ပြီးစီးအောင် လုပ်နိုင်ရန် လုံလောက်သောငွေရှိမရှိ တွက်ချက်ရမည်။ မတွက်ချက်ပါက အခြေခံအုတ်မြစ်သာ တူးပြီး ပြီးစီးအောင် မဆောက်နိုင်ပါက လူတို့၏ ပြောင်းလှောင်ခြင်းကို ခံရမည် (အခန်း ၂၉–၃၀)။ စစ်ချီရန် ဘုရင်တစ်ပါးသည်လည်း အောင်နိုင်ဖွယ်ရှိမရှိ ကြိုတင်အကဲဖြတ်ရမည်။ စစ်သည်ဦးရေအပြင် နည်းဗျူဟာနှင့် မဟာဗျူဟာများကိုပါ ထည့်တွက်ရမည် (အခန်း ၃၁)။ အောင်နိုင်ဖွယ် မရှိပါက ရန်သူတပ်များ နီးကပ်မလာမှီ ငြိမ်းချမ်းရေးတောင်းရမည် (အပိုဒ် ၃၂)။ ထို့နောက်မှ ရှေ့ဆက်မလုပ်ရန် သို့မဟုတ် ဆုတ်ခွာရန် ပညာရှိစွာ ဆုံးဖြတ်နိုင်မည်။ ဤဒုတိယဉာဏ်တော်ပုံသည် ဘာမျှမလုပ်ဘဲ နေခြင်းသည် ရွေးချယ်စရာမဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဆုံးဖြတ်ချက် ချရမည်ဖြစ်ပြီး တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်သည် ကြီးမားလှသည်—မိမိပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံးကို စွန့်လှူရမည် (အခန်း ၃၃)။ ဤသည်မှာ တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏ တတိယအချက်ဖြစ်သည် (အခန်း ၂၆–၂၇ နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုကို လိုက်ခြင်းသည် သတ္တိနည်းသူတို့အတွက် မဟုတ်ချေ။ လမ်း၌ စုံစမ်းခြင်းများစွာ ရင်ဆိုင်ရမည်။ သို့ရာတွင် တပည့်မဖြစ်ခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်သည် ပို၍ကြီးမားသည်—ထာဝရဆုံးရှုံးခြင်းဖြစ်သည် (၉:၂၅)။

Jesus encouraged all would-be disciples to consider the cost before deciding to follow Him (Luke 14:28). To build a tower it is necessary to make sure there are adequate funds to complete it, which requires careful calculation. Worse than the failure would be the resulting mockery (vv. 29–30). When waging war, a king must assess the probability of success. Besides the obvious comparison of troop numbers, additional factors, both tactical and strategic, are involved in the calculation (v. 31). Unless victory is certain, it is better to make peace (v. 32) before the opposing army gets close enough to recognize their numerical superiority. Only then can a wise decision be made whether to move forward or not. This second parable suggests that doing nothing is not really an option. A decision must be made, and the cost of discipleship is huge: forsaking all one’s possessions (v. 33). This is the third requirement of discipleship (cf. vv. 26–27). Following Jesus is not for the fainthearted. Many tests will be met along the way. But the cost of not being a disciple is even greater—eternal loss (9:25).

 

ယေရှု၏ တပည့်ဖြစ်ခြင်းအကြောင်း ဟောပြောချက်ကို ဆားနှင့်တူသော ဉာဏ်တော်ပုံဖြင့် အဆုံးသတ်တော်မူ၏။ ဆားသည် အရသာရှိစေရန်နှင့် ယဇ်ပူဇော်ရာ၌ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော ပစ္စည်းဖြစ်သည် (မာကု ၉:၄၉၊ ဝတ်ပြုရာ ၂:၁၃၊ တောလည်ရာ ၁၈:၁၉ နှိုင်းယှဉ်)။ အကယ်၍ ထိုဆားသည် အရသာမရှိတော့ပါက (လု ၁၄:၃၄) မြေဩဇာကျွေးရန်ပင် မသုံးနိုင်တော့ချေ (သေမြေပင်လယ်ဒေသမှ ဆားသည် သန့်စင်သော ဆိုဒီယမ်ကလိုရိုက်ထက် ပို၍ရောနှောထားသည်)။ ယေရှုသည် “နားရှိသူများ နားဆင်ကြလော့” ဟု သတိပေးတော်မူ၏ (အခန်း ၃၅)။ ဤသည်ကို ယခင်က ဟေရှာယအနာဂတ္တိကျမ်းမှ ကိုးကားခဲ့သော်လည်း (၈:၈–၁၀) ယုဒလူမျိုးတို့သည် အပြုသဘောကောင်းစွာ တုံ့ပြန်နိုင်သေးသည်ဟု ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ နားကြားရန်၊ မျက်စိမြင်ရန်၊ နှလုံးသွင်းရန် ခွန်အားကို ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ပေးတော်မူသည် (တရားဟော ၂၉:၄)။

Jesus’s discourse on discipleship concludes with a parable about salt. A similar saying in the context of discipleship notes the presence of salt, an indispensable ingredient for flavor and in sacrificial offerings (Mark 9:49; cf. Lev. 2:13; Num. 18:19), without which they would not be acceptable. But if that capacity were lost (Luke 14:34), then it would not be useful for any purpose, not even to fertilize the land (which suggests a compound, probably from the Dead Sea region, that was more than pure sodium chloride) or to kill weeds in a compost heap used for fertilizing. Jesus’s solemn appeal inviting His hearers to hear (v. 35) shows that it was possible for the Jews to respond positively despite His earlier quotation from Isaiah in connection with this saying (8:8–10). It is the Lord who gives ears to hear, eyes to see, and a heart to perceive the truth (Deut. 29:4).

တနေ့သောဥပုသ်နေ့၌ ကိုယ်တော်သည် အစာကိုသုံးဆောင်ခြင်းငှါ အရာရှိဖြစ်သော ဖာရိရှဲ တ ယောက် ၏အိမ်သို့ဝင်တော်မူလျှင်၊ ထိုသူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ချောင်းကြည့်ကြ၏။
² ရေဖျဉ်းနာစွဲသော သူတယောက်သည် ရှေ့တော်၌ရှိ၏။
³ ဥပုသ်နေ့၌ အနာရောဂါကို ငြိမ်းစေအပ်သလောဟု ဖာရိရှဲနှင့် ကျမ်းတတ်တို့ကို မေးတော်မူစေပြီးမှ၊
⁴ သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေကြ၏။ ယေရှုသည် ထိုသူကိုယူ၍ အနာရောဂါနှင့် ကင်းလွတ်စေပြီးမှ၊ လွှတ်လိုက်တော်မူ၏။
⁵ ပရိသတ်တို့ကိုလည်း၊ မိမိမြည်း၊ နွားသည် ဥပုသ်နေ့၌တွင်းထဲသို့ကျလျှင် ချက်ခြင်းမဆွဲမတင်ဘဲ နေ မည့်သူတစုံတယောက်သည် သင်တို့တွင်ရှိသလောဟု မေးတော်မူလျှင်၊
⁶ ထိုသူတို့သည် စကားတခွန်းကိုမျှ မပြန်နိုင်ကြ။
⁷ ထိုအခါ ခေါ်ဘိတ်သောသူတို့သည် မြင့်မြတ်သောနေရာထိုင်ရာကို ရွေးကြသည်ကို မြင်တော်မူလျှင်၊ သူတို့အား ဥပမာကို မိန့်တော်မူသည်ကား၊
⁸ သူတပါးသည် မင်္ဂလာဆောင်ပွဲသို့ သင့်ကိုခေါ်ဘိတ်သောအခါ၊ မြင့်မြတ်သောနေရာ၌ မလျောင်းနှင့်။ ထိုသို့ လျောင်းလျှင် သင့်ထက်သာ၍ မြတ်သောသူသည် ပွဲသို့လာသည်ရှိသော်၊
⁹ သင်တို့နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဘိတ်သောသူက၊ ဤသူအား နေရာကိုပေးလော့ဟုလာ၍ ပြောလိမ့်မည်။ ထိုအခါ သင်သည် ရှက်ကြောက်ခြင်းနှင့် နိမ့်သောနေရာသို့ ဆင်းရလိမ့်မည်။
¹⁰ သူတပါးတို့သည် သင့်ကို ခေါ်ဘိတ်သောအခါ၊ သွား၍နိမ့်သောနေရာ၌ လျောင်းလော့။ ထိုသို့လျောင်း လျှင် သင့်ကိုခေါ်ဘိတ်သောသူ လာသည်ရှိသော်၊ အဆွေ၊ တက်ပါဟုသင့်ကိုဆိုလိမ့်မည်။ ထိုအခါ သင်နှင့် အတူ လျောင်းသောသူတို့ရှေ့မှာ သင်၏အသရေထင်ရှားလိမ့်မည်။
¹¹ ကိုယ်ကိုကိုယ် ချီးမြှောက်သောသူ မည်သည်ကား နှိမ့်ချခြင်းသို့ရောက်လတံ့။ ကိုယ်ကိုကိုယ်နှိမ့်ချသော သူမည်သည်ကား ချီးမြှောက်ခြင်းသို့ ရောက်လတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹² ကိုယ်တော်ကို ခေါ်ပင့်သောသူအား တဖန်မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သင်သည် နံနက်စာ၊ ညစာလုပ် ကျွေးသောအခါ၊ အဆွေခင်ပွန်း၊ ညီအစ်ကိုအမျိုးသားချင်း၊ ငွေရတတ်သော အိမ်နီးချင်းများကို မခေါ်မဘိတ် နှင့်။ ထိုသို့ ခေါ်ဘိတ်လျှင်၊ သူတို့သည် နောက်တဖန် သင့်ကိုခေါ်ဘိတ်၍ ကျေးဇူးဆပ်ကြလိမ့်မည်။
¹³ သင်သည် ပွဲခံသောအခါ ဆင်းရဲသောသူ၊ အင်္ဂါ ချို့တဲ့သောသူ၊ ခြေမစွမ်းသောသူ၊ မျက်စိကန်းသော သူများကို ခေါ်ဘိတ်လော့။
¹⁴ ထိုသို့ခေါ်ဘိတ်လျှင် မင်္ဂလာရှိလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသူတို့သည် ကျေးဇူးမဆပ်နိုင်သည် ဖြစ်၍၊ ဖြောင့်မတ်သောသူတို့သည် ထမြောက်သည် ကာလ၌ သင်သည် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းအကျိုးကို ခံရလတံ့ ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၄:၁–၁၄။ ပွဲခံပွဲမှာ ဧည့်သည်တော်။ ဤနေရာ၌လည်း ယခင်အခန်းကဲ့သို့ပင် ဗိမာန်တော်နေ့တွင် ပျောက်ကင်းစေခြင်း (၁၄:၁–၆၊ အခန်း ၁၃:၁၀–၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) ပြီးနောက် ဥပမာပုံဆောင်ချက်များ (၁၄:၇–၂၄၊ အခန်း ၁၃:၁၈–၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) နှင့် ပိုမိုပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆန်သော တိုက်တွန်းချက် (၁၄:၂၅–၃၅၊ အခန်း ၁၃:၂၂–၃၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) တို့ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယေရှုသည် ဖာရိရှဲခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ အိမ်တွင် ဗိမာန်တော်နေ့၌ ဧည့်သည်တော်အဖြစ် သွားရောက်ခဲ့ပြီး၊ ထိုနေရာ၌ ရေစို့ရောဂါ (edema) ဖြစ်နေသော လူတစ်ဦး ရှိနေသည်။ ထိုရောဂါသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ရေများစွာစုပုံခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ဖူးရောင်ခြင်းဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်စွာ နာကျင်စေတတ်သည် (၁၄:၂)။ ထိုလူ၏ ရှိနေခြင်းသည် ယေရှုကို ထောင်ချောက်ဆင်ရန် တမင်စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်ပုံရပြီး၊ တက်ရောက်လာသူများက ယေရှု၏ လုပ်ရပ်များကို အနုစိတ်ကြည့်ရှုစစ်ဆေးနေကြသည် (အပိုဒ် ၁)။ ယေရှုသည် မောရှေ၏ ပညတ်တော်ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သော ပညတ်ပါရဂူများနှင့် ဖာရိရှဲများကို တိုက်ရိုက်မေးခွန်းထုတ်တော်မူသည်။ “ဗိမာန်တော်နေ့၌ ဤလူကို ပျောက်ကင်းစေခြင်းသည် တရားတည်ညီသလော” ဟု မေးတော်မူသည်။ ထိုခေတ်က ယုဒလူမျိုးတို့၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အရ နေမကောင်းသူအတွက် ဆုတောင်းပေးခြင်းပင်လျှင် ဗိမာန်တော်နေ့၏ သန့်ရှင်းခြင်းကို ခြေနင်းရာရောက်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဗိမာန်တော်နေ့၌ အသက်ကို ကယ်တင်ခြင်းသည် အပြစ်ဒဏ်မခံရနိုင်သော်လည်း၊ ယေရှုပျောက်ကင်းစေခဲ့သော ရောဂါများအားလုံးသည် အသက်အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု မထင်ရှားခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် ယခင်ကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ယေရှု၏ မေးခွန်းကို ဖြေဆိုရန် ငြင်းဆန်ကြသည် (၆:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည် ထိုလူကို လက်ဖြင့်ကိုင်တော်မူပြီး ပျောက်ကင်းစေတော်မူသည် (၁၄:၄)။ လူ့လိုအပ်ချက်နှင့် ဗိမာန်တော်နေ့ကို လေးစားခြင်းတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆန့်ကျင်ဘက်မဟုတ်ကြောင်း သွန်သင်တော်မူသည် (၆:၃–၅ ကိုကြည့်၊ မဿဲ ၁၂:၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ထိုအချက်ကို ပိုမိုအလေးပေးဖို့ရာ၊ ဗိမာန်တော်နေ့၌ တွင်းထဲသို့ ကျသွားသော တိရစ္ဆာန် (အချို့မူရင်းစာတွင် “သားတစ်ယောက်” သို့မဟုတ် “ကလေး” ဟု ပါရှိသည်) ကို ဆွဲတင်ကယ်ထုတ်သည့် သာမန်ဓလေ့ကို ထောက်ပြတော်မူသည်။

14:1–14. Guest at a the Banquet. Here, as in the previous chapter, a Sabbath healing (14:1–6; cf. 13:10–17) is followed by parables (14:7–24; cf. 13:18–21) and a more personal appeal (14:25–35; cf. 13:22–30). Jesus was a Sabbath guest at the home of a leading Pharisee, and a man was there who had dropsy or edema, which is a swelling in the body due to excess water that can cause severe pain (14:2). The man’s presence seems to have been deliberately arranged to entrap Jesus because those in attendance were examining his actions carefully (v. 1). Speaking directly to the lawyers, who were experts in the Mosaic law, as well as to the Pharisees, Jesus invited those present to answer whether it is lawful to heal this man on the Sabbath. According to the Jewish understanding of the time, even prayer for the sick trampled on the holiness of the Sabbath; saving life on the Sabbath may not have incurred condemnation, but none of the illnesses that Jesus healed on the Sabbath appear to have been life threatening. So, as before, they refused to answer His question (cf. 6:9). Jesus then reached out and healed the man (14:4), teaching that human need and Sabbath observance are not antithetical to each other (see 6:3–5; cf. Matt. 12:12). Underscoring the point, He appealed to the common practice of helping an animal (some manuscripts include “a son” or “a child”) that fell into a pit or well on the Sabbath by lifting it out.

 

အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းကို ဂရုစိုက်တော်မူလျက်၊ ယေရှုသည် ညွှန်ကြားချက်နှစ်ပိုင်းကို ပေးတော်မူသည်။ ပထမတစ်ခုကို ဧည့်သည်များကို ရည်မှတ်၍၊ ဒုတိယတစ်ခုကို အိမ်ရှင်ကို ရည်မှတ်၍ ဖြစ်သည်။ ဧည့်သည်များသည် ဂုဏ်အရင်ခံရာနေရာများကို ရွေးချယ်နေကြသည်ကို သတိပြုမိတော်မူပြီး (လု ၁၄:၇)၊ ထိုသို့မလုပ်ရန် သတိပေးတော်မူသည် (သုတ္တံကျမ်း ၂၅:၆–၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ အကြောင်းမှာ အိမ်ရှင်က နောက်မှရောက်လာသော ပိုမိုဂုဏ်ရှိသူတစ်ဦးကို ထိုနေရာပေးရန် တောင်းဆိုလာပါက၊ ထိုအခါ ကောင်းသောနေရာများအားလုံး လူယူပြီးသွားမည်ဖြစ်ရာ၊ အနိမ့်ဆုံးနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းခံရခြင်းသည် ရှက်ဖွယ်ကောင်းမည်ဖြစ်သည် (လု ၁၄:၈–၉)။ ဥပမာပုံဆောင်ချက်ဟု ခေါ်ဆိုထားသော်လည်း (အခန်း ၇)၊ ဤစကားသည် ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ်သက်သက်မျှသာ မဟုတ်ချေ။ လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ပိုကြီးသော အကြောင်းအရာအရ၊ ၎င်းသည် နောင်တွင် တရားစီရင်ခြင်းအချိန်၌ လူ၏ အဆင့်အတန်းကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ မာန်နှင့်မြင့်မြတ်စွာ ကိုယ်ကိုကိုယ်ချီးမွမ်းသူများသည် နှိမ့်ချခြင်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်ကိုကိုယ် နှိမ့်ချသူများသည် ချီးမြှောက်ခြင်းခံရမည်ဟု ကတိပြုထားသည် (၁၈:၉–၁၁၊ ယာကုပ် ၄:၆၊ ၁၀၊ ၁ ပေတရု ၅:၅–၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။

Showing concern for everyone in the room, Jesus presented two blocks of instruction, the first directed at the guests and the second at the host. Noting how the guests were choosing the seats of honor (Luke 14:7), Jesus advised them against that (cf. Prov. 25:6–7) lest the host ask for their place to be given to someone more prominent (who would generally arrive later than others). Since by then the better seats would have been taken, it would be embarrassing to be moved to a place of low importance (Luke 14:8–9). Called a parable (v. 7), this saying constitutes more than simply good advice. Within the larger context of Luke, it looks toward one’s future standing in the judgment, promising that the proud who exalt themselves will be humbled while those who humble themselves will be exalted (18:9–11; cf. James 4:6, 10; 1 Pet. 5:5–6).

 

ယခုအိမ်ရှင်ဘက်သို့ လှည့်၍၊ ယေရှုသည် ပြန်လည်ဧည့်ခံနိုင်စွမ်းမရှိသူများကို ဖိတ်ကြားရန် အကြံပေးတော်မူသည်။ ပြန်လည်ပေးဆပ်ခြင်းခံရခြင်းသည် ရက်ရောမှု၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို လုယူသွားစေသည်။ အမြဲတမ်း (ဂရိစာသားတွင် လက်ရှိကာလပုံစံဖြင့် ဖော်ပြထားသည်) မိတ်ဆွေများ၊ ဆွေမျိုးများ၊ ချမ်းသာသော အိမ်နီးချင်းများကိုသာ ဖိတ်ကြားနေမည့်အစား၊ ဆင်းရဲသောသူများ (တရားဟော ၁၄:၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)၊ မသန်စွမ်းသူများ၊ ခြေဆွံ့သူများ၊ မျက်ကန်းသူများကို ဖိတ်ကြားသင့်သည်ဟု ဆိုတော်မူသည် (လု ၁၄:၁၂–၁၃)။ ထိုသူမျိုးများကို ကုမရန်ကျေးရွာရှိ တင်းကြပ်သော ယုဒအသင်းတော်က ဖယ်ထုတ်ထားခဲ့သလို၊ ဗိမာန်တော်ဝတ်ပြုခြင်းမှလည်း ဖယ်ထုတ်ခံရသည် (၂ ရှမွေလ ၅:၈)။ ဘာသာရေးအာဏာပိုင်များသည် ထိုသူများကို ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်မှ ပိတ်ပင်တားဆီးတတ်သော်လည်း (လု ၁၁:၅၂၊ မဿဲ ၂၃:၁၃)၊ ယေရှု၏ အဆိုအရ ထိုနိုင်ငံတော်၏ တံခါးများသည် ထိုသူမျိုးများအတွက် ဖွင့်လှစ်ထားပြီး၊ အထူးသဖြင့် ထိုသူမျိုးများအတွက်ပင် ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၈:၃–၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။

Turning now to the host, Jesus advised inviting those who could not reciprocate. Being repaid actually robs a person of the joy of generosity. Rather than always (as the present tense in Greek implies) inviting one’s friends, relations, and rich neighbors, the poor should be invited (cf. Deut. 14:29) as well as the disabled, the lame, and the blind (Luke 14:12–13), who were excluded from the strict Jewish sect that lived at Qumran and apparently also from temple worship (2 Sam. 5:8). Despite the fact that religious authorities tended to shut out these people from the kingdom of heaven (Luke 11:52; Matt. 23:13), according to Jesus its doors are open even, and perhaps especially, to such as these (cf. Matt. 18:3–4).

 

ပြန်လည်ဧည့်ခံခြင်း ဓလေ့သည် ကိုယ်တိုင်မမှားသော်လည်း၊ ချက်ချင်းဆုလာဘ်ရရှိသောကြောင့် ဤလောက၏ တန်ဖိုးများကို ပိုမိုထင်ဟပ်စေသည် (မဿဲ ၆:၁–၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည် နောက်ဆုံးဆုလာဘ်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ လူမျိုး ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် နိုင်ငံတော်ရောက်ရှိလာခြင်းကို ရည်မှတ်၍ အသက်ရှင်ရန် အားပေးတော်မူသည် (၁ ကောရိန္သု ၁၅:၅၀–၅၂၊ ၁ သက်သာလောနိက ၄:၁၆)။

The practice of reciprocation, while not wrong in itself, reflects the values of this world more than those of the kingdom of God because the rewards are immediate (cf. Matt. 6:1–6). Jesus encouraged His hearers to live instead with a view toward ultimate recompense at the resurrection of God’s people and the ushering in of His kingdom (1 Cor. 15:50–52; 1 Thess. 4:16).

 ¹⁵ စားပွဲ၌ လျောင်းသော သူတယောက်သည် ထိုစကားတော်ကို ကြားလျှင်၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၌ ပွဲဝင်သောသူသည် မင်္ဂလာရှိ၏ဟု လျှောက်သော်၊
¹⁶ ကိုယ်တော်က၊ လူတဦးသည် ကြီးစွာသောပွဲကို စီရင်၍၊ လူများတို့ကို ခေါ်ဘိတ်လေ၏။
¹⁷ ပွဲခံချိန်ရောက်သောအခါ၊ ခေါ်ဘိတ်သောသူတို့ကို၊ လာကြပါ။ အလုံးစုံတို့သည် အသင့်ရှိပြီဟု မှာ၍ အစေအပါးကို စေလွှတ်၏။
¹⁸ ခေါ်အပ်သော သူအပေါင်းတို့သည် တညီတညွတ်တည်းပရိယာယ်ပြုကြ၏။ တယောက်က၊ အကျွန်ုပ် သည် မြေရာကို ဝယ်ပါပြီ။ သွား၍ ကြည့်ရပါမည်။ အကျွန်ုပ်ကို လွှတ်ပါဦးလော့ဟု တောင်းပန်လေ၏။
¹⁹ တယောက်က အကျွန်ုပ်သည် နွားငါးယဉ်ကို ဝယ်ပါပြီ။ သွား၍ စမ်းရပါမည်။ အကျွန်ုပ်ကို လွှတ်ပါဦး လော့ဟု တောင်းပန်လေ၏။
²⁰ တယောက်က၊ အကျွန်ုပ်သည် မယားနှင့် လက်ထပ်ပါပြီ။ ထိုကြောင့် အကျွန်ုပ်မလာနိုင်ပါဟုဆို၏။
²¹ အစေအပါးသည် သခင့်ထံသို့ပြန်လာ၍ ထိုအကြောင်းများကိုလျှောက်လေ၏။ ထိုအခါ အိမ်ရှင် သည် အမျက်ထွက်၍၊ မြို့လမ်းမလမ်းကြားသို့ အသော့သွားချေ။ ဆင်းရဲသောသူ၊ အင်္ဂါချို့တဲ့သောသူ၊ ခြေ မစွမ်းသောသူ၊ မျက်စိကန်းသောသူများကို ခေါ်သွင်းချေဟု အစေအပါးကို ဆို၏။
²² အစေအပါးကလည်း၊ သခင်စီရင်တော်မူသည်အတိုင်းပြုပါပြီ။ သို့သော်လည်း လပ်သောနေရာထိုင်ရာ ရှိပါသေးသည်ဟု လျှောက်လေသော်၊
²³ သခင်က၊ မြို့ပြင်၊ လမ်းမ၊ ခြံနားသို့ သွားဦးလော့။ ငါ့အိမ်ကို ပြည့်စေခြင်းငှါ အနိုင်အထက် ခေါ်သွင်း လော့။
²⁴ အထက်က ခေါ်ဘိတ်သောသူတယောက်မျှ ငါ့ပွဲသို့ မဝင်ရ၊ ငါအမိန့်ရှိပြီဟု အစေအပါးကို ဆိုသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၄:၁၅–၂၄။ မင်းကြီး၏ဧည့်ခံပွဲ ဉာဏ်တော်ပုံသူတို့။ ထမြောက်ခြင်းအကြောင်းကို တစ်ဦးတစ်ယောက်က ဖော်ပြလိုက်သောအခါ၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၌ စားသောက်ရခြင်းသည် မင်္ဂလာရှိလှသည်ဟု လူတစ်ယောက်က ပြောဆိုလေ၏ (လု၊ ၁၄:၁၅)။ ထိုသူနှင့် အတူရှိနေကြသူများလည်း ထိုနိုင်ငံတော်၌ ပါဝင်မည်ဟု ထင်မှတ်နေပုံရသည်။ ယေရှုက ထိုအထင်အမြင်ကို စိန်ခေါ်တော်မူ၍ ဧည့်သည်များစွာကို ဖိတ်ကြားထားသော ညစာဧည့်ခံပွဲကြီးတစ်ပွဲအကြောင်း ဉာဏ်တော်ပုံတစ်ပုံ ဟောတော်မူ၏ (အခန်း ၁၆)။ သို့ရာတွင် လာမည်ဟု အတည်ပြုပြီးနောက်၊ ခပ်သိမ်းအရာတို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဟု သတင်းပို့သောအခါ ဖိတ်ကြားခံရသူများက လာနိုင်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း အကြောင်းပြချက်မျိုး စုံလိုက်ကြလေ၏ (အခန်း ၁၇–၂၀)။

14:15–24. Parable of the Great Banquet. At the mention of the resurrection, someone spoke of the blessedness of eating in the kingdom of God (Luke 14:15), apparently assuming that he, along with those present, would be there. Jesus challenged this assumption with a parable about a large dinner banquet to which many were invited (v. 16). However, after confirming their attendance, when word went out that everything was ready, those invited made excuses as to why they could not come after all (vv. 17–20).

 

ထိုခေတ်ကာလ၌ ထိုသို့ ငြင်းပယ်ခြင်းသည် လုံးဝမထင်မှတ်နိုင်သော အမှုဖြစ်သည်။ မြေကွက်နှင့် နွားတို့ကို ဝယ်ယူပြီးမှ သွားကြည့်ရမည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်များသည် ယုံကြည်ဖွယ်မရှိချေ။ အကြောင်းမှာ ထိုအရာနှစ်ခုလုံးကို ဝယ်ယူမည်ဆိုပါက ကြိုတင် အသေးစိတ်စစ်ဆေးပြီးမှ ဝယ်ယူတတ်ကြသောကြောင့်တည်း။ လက်ထပ်ပြီးသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ပင်လျှင် ယုံကြည်ဖွယ်မရှိချေ။ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ပထမနှစ်တွင် စစ်ချီရန် မထွက်ရ၊ ဇနီးသည်ကို အိမ်၌နေစေရမည်ဟု သတ်မှတ်ထားခြင်းသည် စစ်ပွဲထွက်ရာ၌ သေဆုံးသွားပါက ဇနီးသည် သားသမီးမရှိဘဲ မုဆိုးမဖြစ်သွားမည်ကို ရှောင်ရှားရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည် (တရားဟော ၂၀:၇၊ ၂၄:၅)။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စ၌ ထိုအကြောင်းပြချက်သည် မသင့်လျော်ပေ။ အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် အကြောင်းပြချက်အားလုံးသည် ညံ့ဖျင်းလှသည်။ အိမ်ရှင်သည် သ Gwynသူတို့အတွက် ကုန်ကျစရိတ်များစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဒေါသထွက်ရသည်မှာ သဘာဝကျလှသည်။

At that time, such a refusal would have been unthinkable unless some totally unexpected crisis arose. The excuses about the purchases of land and oxen are not credible since both would have been carefully considered before any purchase was made. Even the marriage excuse was not plausible. The stipulation about a man staying home with his wife for the first year was in connection with going to war, lest he be killed and the wife be left a widow (Deut. 20:7; 24:5) without children, and thus would not apply in this case. In short, all were poor excuses and the house owner, having prepared food for them at great expense, was understandably angry.

 

အစားအသောက်များကို လွှင့်ပစ်မည့်မပေးဘဲ၊ အိမ်ရှင်သည် ယေရှုက ယခင်ဉာဏ်တော်ပုံ၌ ဖိတ်ကြားရန် အကြံပေးထားသော သူဆင်းရဲသားများ၊ ခြေဆွံ့သူ၊ မျက်စိကန်းသူ၊ ဒူးကိုင်းသူတို့ကို ဖိတ်ကြားလေ၏။ ထိုသူတို့ဖြင့်ပင် အိမ်ရှင်၏အိမ်ကို မပြည့်စုံချေ (အခန်း ၂၂–၂၃)။ ထို့ကြောင့် လမ်းများနှင့် ခြံဝင်းများ၌ရှိသော သူများကို ဧည့်ခံပွဲသို့ လာရောက်ရန် အတင်းတိုက်တွန်းစေလေ၏။ ဤအတင်းတိုက်တွန်းခြင်းသည် မြေဝယ်သူ၏ “ထွက်သွားရမည်” ဟူသော ငြင်းဆိုချက်နှင့် ဂရိဘာသာတွင် အလွန်ဆင်တူသည်။ အိမ်ရှင်၏ဒေါသသည် ပထမဖိတ်ကြားခံရသူများ ဧည့်ခံပွဲ၌ တစ်ငုတ်တစ်ဝတည်း မစားရကြကြောင်း ကြေညာချက်ဖြင့် ထပ်မံပေါ်လွင်လေ၏ (အခန်း ၂၄)။ ဤနောက်ဆုံးတရားစီရင်ချက်သည် ယေရှု၏နိုင်ငံတော်သတင်းစကားကို ငြင်းပယ်သော ယုဒလူမျိုးတို့ကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ ထိုသတင်းစကားကို လက်ခံသော အပြစ်သားများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ဧဝံဂေလိတရားသည် ဧည့်သွေးမျိုးချင်းတို့ထံသို့ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ရောက်ရှိလာမည်ဟူသော ယခင်ရည်မှတ်ချက် (၁၃:၂၈–၃၀) နှင့် လုကာခရစ်ဝဝင်ကျမ်းတစ်ခုလုံး၏ ကျယ်ပြန့်သော အကြောင်းအရာကို ထည့်စဉ်းစားလျှင် ဧည့်သွေးမျိုးချင်းတို့ထံသို့ ဆောင်ကြဉ်းခြင်းကိုလည်း ဤဉာဏ်တော်ပုံ၌ ပါဝင်သည်ဟု နားလည်နိုင်လေသည်။

Rather than throw the food out or give it away, the host invited the very ones Jesus had recommended for inviting in the earlier parable, for which a blessing is given (see commentary on Luke 14:1–14). Interestingly, there were not enough of these outcasts to fill the master’s house (vv. 22–23). More from rural areas were invited, using strong wording almost identical in Greek to the strong repulsion of the servant by the man who anagkē—felt the need—to “go out” to inspect the just-purchased land (v. 18). The master’s servants were to anagkazō—a word that can mean “force,” “urge” or “compel,” here probably meaning “urge”—the people to come to the banquet. The anger of the house owner is further illustrated by his declaration that none of the people initially invited to the feast would taste anything from it (v. 24). This final statement of judgment by the master of the house suggests an application of the parable to those Jews who refused Jesus’s message of the kingdom of God in contrast to the outcasts who were receiving it. The outreach to Gentiles is also comprehended in light of the earlier reference to the anticipated widespread progress of the gospel (13:28–30), particularly in view of the larger context of Luke through Acts.

 ²⁵ လူအစုအဝေးအပေါင်းတို့သည် နောက်တော်သို့လိုက်ကြသည်ကို ယေရှုသည်လှည့်၍ ကြည့်တော်မူပြီး လျှင်၊
²⁶ အကြင်သူသည် ငါ့ထံသို့လာ၍ မိဘ၊ သား မယား၊ ညီအစ်ကို၊ နှမတို့ကို၎င်း၊ ထိုမျှမက မိမိအသက်ကို ၎င်း မမုန်း၊ ထိုသူသည် ငါ့တပည့်မဖြစ်နိုင်ရာ။
²⁷ အကြင်သူသည် မိမိလက်ဝါးကပ်တိုင်ကိုထမ်း၍ ငါ့နောက်သို့မလိုက်၊ ထိုသူသည် ငါ့တပည့် မဖြစ် နိုင်ရာ။
²⁸ သင်တို့တွင် တယောက်သောသူသည် တိုက်ကို တည်မည်ဟု အကြံရှိလျှင်၊ ထိုတိုက်ပြီးအောင် ငွေ လောက်မည် မလောက်မည်ကို သိခြင်းငှါ၊ ရှေ့ဦးစွာ ထိုင်၍ ကုန်စရိတ်ကို မချင့်တွက်ဘဲနေမည်လော။
²⁹ သို့မဟုတ် တိုက်မြစ်ကိုတည်၍ တိုက်ကို မပြီးနိုင်လျှင်၊ သိမြင်သောသူအပေါင်းတို့က၊
³⁰ ဤသူသည် တည်စပြု၍ အစမသတ်နိုင်ဟု ကဲ့ရဲ့ကြလိမ့်မည်။
³¹ တနည်းကား၊ တစုံတယောက်သော ရှင်ဘုရင်သည် အခြားသောရှင်ဘုရင်နှင့် စစ်ပြိုင်မည်ဟု အကြံ ရှိလျှင်၊ လူနှစ်သောင်းနှင့် ချီလာသော ရှင်ဘုရင်ကို လူတသောင်းနှင့် ခံနိုင်မည် မခံနိုင်မည်ကို ရှေ့ဦးစွာထိုင်၍ မဆင်ခြင်ဘဲ နေမည်လော။
³² မခံနိုင်သည် မှန်လျှင်၊ အခြားသော ရှင်ဘုရင်ဝေးသေးသောအခါ သံတမန်ကို စေလွှတ်၍ စစ်ငြိမ်းမည် အကြောင်း တောင်းပန်တတ်သည်မဟုတ်လော။
³³ ထိုနည်းတူ၊ သင်တို့တွင် အကြင်သူသည် မိမိ၌ရှိသမျှကို မစွန့်ဘဲနေ၏။ ထိုသူသည် ငါ့တပည့်မဖြစ်နိုင် ရာ။
³⁴ ဆားမူကား ကောင်း၏။ သို့သော်လည်း အငန်ကင်းပျောက်လျှင် ငန်သောအရသာကို အဘယ်သို့ ရ ပြန်မည်နည်း။
³⁵ မြေဘို့မကောင်း၊ အမှိုက်ပုံဘို့ မကောင်း၊ ထိုဆားကို ပြင်သို့ပစ်လိုက်တတ်၏။ ကြားစရာနားရှိသော သူမည်သည်ကား ကြားပါစေဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၄:၂၅–၃၅။ တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်။ ဤနေရာ၌ ယေရှုသည် ဂျေရုဆလင်မြို့သို့ ခရီးဦးတည်နေကြောင်း စာဖတ်သူတို့ကို သတိပေးထားသည်။ လူအများတို့သည် ယေရှုနှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြလေသည် (၁၄:၂၅)။ သို့ရာတွင် ဤလူအများတို့သည် ယခင်က ယေရှုကို လိုက်ခဲ့ကြသော လူအစုအဝေးများနှင့် ကတိကဝန်ခံယူမှု အဆင့်အတန်း မတူကြချေ (၇:၉၊ ၉:၁၁)။ သူတို့သည် ယေရှုနှင့်အတူ လိုက်ပါလာရုံသာဖြစ်သည် (၁၃:၂၆–၂၇ နှိုင်းယှဉ်)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူတို့ဘက်သို့ လှည့်တော်မူ၍ တပည့်ဖြစ်ခြင်းတွင် ဘာတွေပါဝင်သည်ကို ဟတော်မူ၏။ မိမိခမည်းတော်၊ မိခင်၊ မယား၊ သားသမီး၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမများကို မုန်းရမည်၊ မိမိအသက်ကိုပင် မုန်းရမည်ဟု ဆိုခြင်းသည် ထိုအရာအားလုံးကို ပထမနေရာ၌ မထားရဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည် (၁၄:၂၆)။ ယေရှုကို လိုက်ခြင်းသည် အခြားဆက်ဆံရေးအားလုံးကို လွန်ကဲရမည်။ အခြားနည်းဖြင့် ဆိုရလျှင် ယေရှုကို ချစ်ခြင်းထက် အခြားတစ်စုံတစ်ယောက်ကို သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုကို ပို၍ချစ်လျှင် ယေရှု၏စစ်မှန်သော တပည့်မဖြစ်နိုင်ချေ (မဿဲ ၁၀:၃၇)။ မိမိလက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းရမည်လည်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား၊ ဆရာထက် တပည့်သည် မြင့်မြတ်သည်မဟုတ် (လု ၆:၄၀)။ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် မှိန်းမှိုင်းသေစေခြင်းသည် အဝမ်းသနားဆုံး၊ အရှက်ဆုံးသော သေခြင်းတရားဖြစ်သည် (လု ၂၃:၁၃–၂၅ မှတ်ချက်ကြည့်)။ ဤသည်ကို ပုံဆောင်ချက်အနေဖြင့် ယေရှုနှင့် သူ၏အမှန်တရားကို လိုက်သောအခါ ရင်ဆိုင်ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခ၊ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းနှင့် အရှက်ကွဲခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၆:၁၄–၁၆ နှိုင်းယှဉ်)။ တစ်ခါတစ်ရံ ဧဝံဂေလိတရားဟောရန်အတွက် စစ်မှန်သော လက်ဝါးကပ်တိုင်မှိန်းမှိုင်းခြင်းကို ခံရတတ်သည် (ယော ၂၁:၁၈–၁၉ နှိုင်းယှဉ်)။

14:25–35. Cost of Discipleship. At this juncture, readers are reminded that Jesus was journeying to Jerusalem, because many people were traveling with Him (14:25). These, however, were apparently not at the same level of commitment as previous crowds who followed Him (7:9; 9:11), because they merely accompanied Jesus (cf. 13:26–27). That is why Jesus turned to speak to them about what discipleship involves. That one must “hate” immediate family members and even one’s own life indicates that these must not be placed first (14:26). Following Jesus must eclipse all other relationships. Another way of saying it is that one cannot love something or someone more and still be a true disciple of Jesus (Matt. 10:37). Bearing one’s cross is required, too, because a pupil is not above his or her teacher (Luke 6:40). Crucifixion, calculated to maximize and prolong suffering, was the most shameful death imaginable (see commentary on Luke 23:13–25). While figuratively referring to the trials, the sufferings, and the stigma attached to following Jesus and His truth (cf. Gal. 6:14–16), it sometimes would include literal crucifixion for proclaiming the gospel (cf. John 21:18–19).

 

ယေရှုသည် တပည့်ဖြစ်လိုသူအားလုံးကို ကုန်ကျစရိတ်ကို ကြိုတင်စဉ်းစားရန် တိုက်တွန်းတော်မူ၏ (လု ၁၄:၂၈)။ မျှော်စင်တစ်ခု ဆောက်လုပ်လိုပါက ပြီးစီးအောင် လုပ်နိုင်ရန် လုံလောက်သောငွေရှိမရှိ တွက်ချက်ရမည်။ မတွက်ချက်ပါက အခြေခံအုတ်မြစ်သာ တူးပြီး ပြီးစီးအောင် မဆောက်နိုင်ပါက လူတို့၏ ပြောင်းလှောင်ခြင်းကို ခံရမည် (အခန်း ၂၉–၃၀)။ စစ်ချီရန် ဘုရင်တစ်ပါးသည်လည်း အောင်နိုင်ဖွယ်ရှိမရှိ ကြိုတင်အကဲဖြတ်ရမည်။ စစ်သည်ဦးရေအပြင် နည်းဗျူဟာနှင့် မဟာဗျူဟာများကိုပါ ထည့်တွက်ရမည် (အခန်း ၃၁)။ အောင်နိုင်ဖွယ် မရှိပါက ရန်သူတပ်များ နီးကပ်မလာမှီ ငြိမ်းချမ်းရေးတောင်းရမည် (အပိုဒ် ၃၂)။ ထို့နောက်မှ ရှေ့ဆက်မလုပ်ရန် သို့မဟုတ် ဆုတ်ခွာရန် ပညာရှိစွာ ဆုံးဖြတ်နိုင်မည်။ ဤဒုတိယဉာဏ်တော်ပုံသည် ဘာမျှမလုပ်ဘဲ နေခြင်းသည် ရွေးချယ်စရာမဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဆုံးဖြတ်ချက် ချရမည်ဖြစ်ပြီး တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်သည် ကြီးမားလှသည်—မိမိပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံးကို စွန့်လှူရမည် (အခန်း ၃၃)။ ဤသည်မှာ တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏ တတိယအချက်ဖြစ်သည် (အခန်း ၂၆–၂၇ နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုကို လိုက်ခြင်းသည် သတ္တိနည်းသူတို့အတွက် မဟုတ်ချေ။ လမ်း၌ စုံစမ်းခြင်းများစွာ ရင်ဆိုင်ရမည်။ သို့ရာတွင် တပည့်မဖြစ်ခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်သည် ပို၍ကြီးမားသည်—ထာဝရဆုံးရှုံးခြင်းဖြစ်သည် (၉:၂၅)။

Jesus encouraged all would-be disciples to consider the cost before deciding to follow Him (Luke 14:28). To build a tower it is necessary to make sure there are adequate funds to complete it, which requires careful calculation. Worse than the failure would be the resulting mockery (vv. 29–30). When waging war, a king must assess the probability of success. Besides the obvious comparison of troop numbers, additional factors, both tactical and strategic, are involved in the calculation (v. 31). Unless victory is certain, it is better to make peace (v. 32) before the opposing army gets close enough to recognize their numerical superiority. Only then can a wise decision be made whether to move forward or not. This second parable suggests that doing nothing is not really an option. A decision must be made, and the cost of discipleship is huge: forsaking all one’s possessions (v. 33). This is the third requirement of discipleship (cf. vv. 26–27). Following Jesus is not for the fainthearted. Many tests will be met along the way. But the cost of not being a disciple is even greater—eternal loss (9:25).

 

ယေရှု၏ တပည့်ဖြစ်ခြင်းအကြောင်း ဟောပြောချက်ကို ဆားနှင့်တူသော ဉာဏ်တော်ပုံဖြင့် အဆုံးသတ်တော်မူ၏။ ဆားသည် အရသာရှိစေရန်နှင့် ယဇ်ပူဇော်ရာ၌ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော ပစ္စည်းဖြစ်သည် (မာကု ၉:၄၉၊ ဝတ်ပြုရာ ၂:၁၃၊ တောလည်ရာ ၁၈:၁၉ နှိုင်းယှဉ်)။ အကယ်၍ ထိုဆားသည် အရသာမရှိတော့ပါက (လု ၁၄:၃၄) မြေဩဇာကျွေးရန်ပင် မသုံးနိုင်တော့ချေ (သေမြေပင်လယ်ဒေသမှ ဆားသည် သန့်စင်သော ဆိုဒီယမ်ကလိုရိုက်ထက် ပို၍ရောနှောထားသည်)။ ယေရှုသည် “နားရှိသူများ နားဆင်ကြလော့” ဟု သတိပေးတော်မူ၏ (အခန်း ၃၅)။ ဤသည်ကို ယခင်က ဟေရှာယအနာဂတ္တိကျမ်းမှ ကိုးကားခဲ့သော်လည်း (၈:၈–၁၀) ယုဒလူမျိုးတို့သည် အပြုသဘောကောင်းစွာ တုံ့ပြန်နိုင်သေးသည်ဟု ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ နားကြားရန်၊ မျက်စိမြင်ရန်၊ နှလုံးသွင်းရန် ခွန်အားကို ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ပေးတော်မူသည် (တရားဟော ၂၉:၄)။

Jesus’s discourse on discipleship concludes with a parable about salt. A similar saying in the context of discipleship notes the presence of salt, an indispensable ingredient for flavor and in sacrificial offerings (Mark 9:49; cf. Lev. 2:13; Num. 18:19), without which they would not be acceptable. But if that capacity were lost (Luke 14:34), then it would not be useful for any purpose, not even to fertilize the land (which suggests a compound, probably from the Dead Sea region, that was more than pure sodium chloride) or to kill weeds in a compost heap used for fertilizing. Jesus’s solemn appeal inviting His hearers to hear (v. 35) shows that it was possible for the Jews to respond positively despite His earlier quotation from Isaiah in connection with this saying (8:8–10). It is the Lord who gives ears to hear, eyes to see, and a heart to perceive the truth (Deut. 29:4).

တနေ့သောဥပုသ်နေ့၌ ကိုယ်တော်သည် အစာကိုသုံးဆောင်ခြင်းငှါ အရာရှိဖြစ်သော ဖာရိရှဲ တ ယောက် ၏အိမ်သို့ဝင်တော်မူလျှင်၊ ထိုသူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ချောင်းကြည့်ကြ၏။
² ရေဖျဉ်းနာစွဲသော သူတယောက်သည် ရှေ့တော်၌ရှိ၏။
³ ဥပုသ်နေ့၌ အနာရောဂါကို ငြိမ်းစေအပ်သလောဟု ဖာရိရှဲနှင့် ကျမ်းတတ်တို့ကို မေးတော်မူစေပြီးမှ၊
⁴ သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေကြ၏။ ယေရှုသည် ထိုသူကိုယူ၍ အနာရောဂါနှင့် ကင်းလွတ်စေပြီးမှ၊ လွှတ်လိုက်တော်မူ၏။
⁵ ပရိသတ်တို့ကိုလည်း၊ မိမိမြည်း၊ နွားသည် ဥပုသ်နေ့၌တွင်းထဲသို့ကျလျှင် ချက်ခြင်းမဆွဲမတင်ဘဲ နေ မည့်သူတစုံတယောက်သည် သင်တို့တွင်ရှိသလောဟု မေးတော်မူလျှင်၊
⁶ ထိုသူတို့သည် စကားတခွန်းကိုမျှ မပြန်နိုင်ကြ။
⁷ ထိုအခါ ခေါ်ဘိတ်သောသူတို့သည် မြင့်မြတ်သောနေရာထိုင်ရာကို ရွေးကြသည်ကို မြင်တော်မူလျှင်၊ သူတို့အား ဥပမာကို မိန့်တော်မူသည်ကား၊
⁸ သူတပါးသည် မင်္ဂလာဆောင်ပွဲသို့ သင့်ကိုခေါ်ဘိတ်သောအခါ၊ မြင့်မြတ်သောနေရာ၌ မလျောင်းနှင့်။ ထိုသို့ လျောင်းလျှင် သင့်ထက်သာ၍ မြတ်သောသူသည် ပွဲသို့လာသည်ရှိသော်၊
⁹ သင်တို့နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဘိတ်သောသူက၊ ဤသူအား နေရာကိုပေးလော့ဟုလာ၍ ပြောလိမ့်မည်။ ထိုအခါ သင်သည် ရှက်ကြောက်ခြင်းနှင့် နိမ့်သောနေရာသို့ ဆင်းရလိမ့်မည်။
¹⁰ သူတပါးတို့သည် သင့်ကို ခေါ်ဘိတ်သောအခါ၊ သွား၍နိမ့်သောနေရာ၌ လျောင်းလော့။ ထိုသို့လျောင်း လျှင် သင့်ကိုခေါ်ဘိတ်သောသူ လာသည်ရှိသော်၊ အဆွေ၊ တက်ပါဟုသင့်ကိုဆိုလိမ့်မည်။ ထိုအခါ သင်နှင့် အတူ လျောင်းသောသူတို့ရှေ့မှာ သင်၏အသရေထင်ရှားလိမ့်မည်။
¹¹ ကိုယ်ကိုကိုယ် ချီးမြှောက်သောသူ မည်သည်ကား နှိမ့်ချခြင်းသို့ရောက်လတံ့။ ကိုယ်ကိုကိုယ်နှိမ့်ချသော သူမည်သည်ကား ချီးမြှောက်ခြင်းသို့ ရောက်လတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹² ကိုယ်တော်ကို ခေါ်ပင့်သောသူအား တဖန်မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သင်သည် နံနက်စာ၊ ညစာလုပ် ကျွေးသောအခါ၊ အဆွေခင်ပွန်း၊ ညီအစ်ကိုအမျိုးသားချင်း၊ ငွေရတတ်သော အိမ်နီးချင်းများကို မခေါ်မဘိတ် နှင့်။ ထိုသို့ ခေါ်ဘိတ်လျှင်၊ သူတို့သည် နောက်တဖန် သင့်ကိုခေါ်ဘိတ်၍ ကျေးဇူးဆပ်ကြလိမ့်မည်။
¹³ သင်သည် ပွဲခံသောအခါ ဆင်းရဲသောသူ၊ အင်္ဂါ ချို့တဲ့သောသူ၊ ခြေမစွမ်းသောသူ၊ မျက်စိကန်းသော သူများကို ခေါ်ဘိတ်လော့။
¹⁴ ထိုသို့ခေါ်ဘိတ်လျှင် မင်္ဂလာရှိလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသူတို့သည် ကျေးဇူးမဆပ်နိုင်သည် ဖြစ်၍၊ ဖြောင့်မတ်သောသူတို့သည် ထမြောက်သည် ကာလ၌ သင်သည် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းအကျိုးကို ခံရလတံ့ ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၄:၁–၁၄။ ပွဲခံပွဲမှာ ဧည့်သည်တော်။ ဤနေရာ၌လည်း ယခင်အခန်းကဲ့သို့ပင် ဗိမာန်တော်နေ့တွင် ပျောက်ကင်းစေခြင်း (၁၄:၁–၆၊ အခန်း ၁၃:၁၀–၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) ပြီးနောက် ဥပမာပုံဆောင်ချက်များ (၁၄:၇–၂၄၊ အခန်း ၁၃:၁၈–၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) နှင့် ပိုမိုပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆန်သော တိုက်တွန်းချက် (၁၄:၂၅–၃၅၊ အခန်း ၁၃:၂၂–၃၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) တို့ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယေရှုသည် ဖာရိရှဲခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ အိမ်တွင် ဗိမာန်တော်နေ့၌ ဧည့်သည်တော်အဖြစ် သွားရောက်ခဲ့ပြီး၊ ထိုနေရာ၌ ရေစို့ရောဂါ (edema) ဖြစ်နေသော လူတစ်ဦး ရှိနေသည်။ ထိုရောဂါသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ရေများစွာစုပုံခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ဖူးရောင်ခြင်းဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်စွာ နာကျင်စေတတ်သည် (၁၄:၂)။ ထိုလူ၏ ရှိနေခြင်းသည် ယေရှုကို ထောင်ချောက်ဆင်ရန် တမင်စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်ပုံရပြီး၊ တက်ရောက်လာသူများက ယေရှု၏ လုပ်ရပ်များကို အနုစိတ်ကြည့်ရှုစစ်ဆေးနေကြသည် (အပိုဒ် ၁)။ ယေရှုသည် မောရှေ၏ ပညတ်တော်ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သော ပညတ်ပါရဂူများနှင့် ဖာရိရှဲများကို တိုက်ရိုက်မေးခွန်းထုတ်တော်မူသည်။ “ဗိမာန်တော်နေ့၌ ဤလူကို ပျောက်ကင်းစေခြင်းသည် တရားတည်ညီသလော” ဟု မေးတော်မူသည်။ ထိုခေတ်က ယုဒလူမျိုးတို့၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အရ နေမကောင်းသူအတွက် ဆုတောင်းပေးခြင်းပင်လျှင် ဗိမာန်တော်နေ့၏ သန့်ရှင်းခြင်းကို ခြေနင်းရာရောက်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဗိမာန်တော်နေ့၌ အသက်ကို ကယ်တင်ခြင်းသည် အပြစ်ဒဏ်မခံရနိုင်သော်လည်း၊ ယေရှုပျောက်ကင်းစေခဲ့သော ရောဂါများအားလုံးသည် အသက်အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု မထင်ရှားခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် ယခင်ကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ယေရှု၏ မေးခွန်းကို ဖြေဆိုရန် ငြင်းဆန်ကြသည် (၆:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည် ထိုလူကို လက်ဖြင့်ကိုင်တော်မူပြီး ပျောက်ကင်းစေတော်မူသည် (၁၄:၄)။ လူ့လိုအပ်ချက်နှင့် ဗိမာန်တော်နေ့ကို လေးစားခြင်းတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆန့်ကျင်ဘက်မဟုတ်ကြောင်း သွန်သင်တော်မူသည် (၆:၃–၅ ကိုကြည့်၊ မဿဲ ၁၂:၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ထိုအချက်ကို ပိုမိုအလေးပေးဖို့ရာ၊ ဗိမာန်တော်နေ့၌ တွင်းထဲသို့ ကျသွားသော တိရစ္ဆာန် (အချို့မူရင်းစာတွင် “သားတစ်ယောက်” သို့မဟုတ် “ကလေး” ဟု ပါရှိသည်) ကို ဆွဲတင်ကယ်ထုတ်သည့် သာမန်ဓလေ့ကို ထောက်ပြတော်မူသည်။

14:1–14. Guest at a the Banquet. Here, as in the previous chapter, a Sabbath healing (14:1–6; cf. 13:10–17) is followed by parables (14:7–24; cf. 13:18–21) and a more personal appeal (14:25–35; cf. 13:22–30). Jesus was a Sabbath guest at the home of a leading Pharisee, and a man was there who had dropsy or edema, which is a swelling in the body due to excess water that can cause severe pain (14:2). The man’s presence seems to have been deliberately arranged to entrap Jesus because those in attendance were examining his actions carefully (v. 1). Speaking directly to the lawyers, who were experts in the Mosaic law, as well as to the Pharisees, Jesus invited those present to answer whether it is lawful to heal this man on the Sabbath. According to the Jewish understanding of the time, even prayer for the sick trampled on the holiness of the Sabbath; saving life on the Sabbath may not have incurred condemnation, but none of the illnesses that Jesus healed on the Sabbath appear to have been life threatening. So, as before, they refused to answer His question (cf. 6:9). Jesus then reached out and healed the man (14:4), teaching that human need and Sabbath observance are not antithetical to each other (see 6:3–5; cf. Matt. 12:12). Underscoring the point, He appealed to the common practice of helping an animal (some manuscripts include “a son” or “a child”) that fell into a pit or well on the Sabbath by lifting it out.

 

အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းကို ဂရုစိုက်တော်မူလျက်၊ ယေရှုသည် ညွှန်ကြားချက်နှစ်ပိုင်းကို ပေးတော်မူသည်။ ပထမတစ်ခုကို ဧည့်သည်များကို ရည်မှတ်၍၊ ဒုတိယတစ်ခုကို အိမ်ရှင်ကို ရည်မှတ်၍ ဖြစ်သည်။ ဧည့်သည်များသည် ဂုဏ်အရင်ခံရာနေရာများကို ရွေးချယ်နေကြသည်ကို သတိပြုမိတော်မူပြီး (လု ၁၄:၇)၊ ထိုသို့မလုပ်ရန် သတိပေးတော်မူသည် (သုတ္တံကျမ်း ၂၅:၆–၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ အကြောင်းမှာ အိမ်ရှင်က နောက်မှရောက်လာသော ပိုမိုဂုဏ်ရှိသူတစ်ဦးကို ထိုနေရာပေးရန် တောင်းဆိုလာပါက၊ ထိုအခါ ကောင်းသောနေရာများအားလုံး လူယူပြီးသွားမည်ဖြစ်ရာ၊ အနိမ့်ဆုံးနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းခံရခြင်းသည် ရှက်ဖွယ်ကောင်းမည်ဖြစ်သည် (လု ၁၄:၈–၉)။ ဥပမာပုံဆောင်ချက်ဟု ခေါ်ဆိုထားသော်လည်း (အခန်း ၇)၊ ဤစကားသည် ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ်သက်သက်မျှသာ မဟုတ်ချေ။ လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ပိုကြီးသော အကြောင်းအရာအရ၊ ၎င်းသည် နောင်တွင် တရားစီရင်ခြင်းအချိန်၌ လူ၏ အဆင့်အတန်းကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ မာန်နှင့်မြင့်မြတ်စွာ ကိုယ်ကိုကိုယ်ချီးမွမ်းသူများသည် နှိမ့်ချခြင်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်ကိုကိုယ် နှိမ့်ချသူများသည် ချီးမြှောက်ခြင်းခံရမည်ဟု ကတိပြုထားသည် (၁၈:၉–၁၁၊ ယာကုပ် ၄:၆၊ ၁၀၊ ၁ ပေတရု ၅:၅–၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။

Showing concern for everyone in the room, Jesus presented two blocks of instruction, the first directed at the guests and the second at the host. Noting how the guests were choosing the seats of honor (Luke 14:7), Jesus advised them against that (cf. Prov. 25:6–7) lest the host ask for their place to be given to someone more prominent (who would generally arrive later than others). Since by then the better seats would have been taken, it would be embarrassing to be moved to a place of low importance (Luke 14:8–9). Called a parable (v. 7), this saying constitutes more than simply good advice. Within the larger context of Luke, it looks toward one’s future standing in the judgment, promising that the proud who exalt themselves will be humbled while those who humble themselves will be exalted (18:9–11; cf. James 4:6, 10; 1 Pet. 5:5–6).

 

ယခုအိမ်ရှင်ဘက်သို့ လှည့်၍၊ ယေရှုသည် ပြန်လည်ဧည့်ခံနိုင်စွမ်းမရှိသူများကို ဖိတ်ကြားရန် အကြံပေးတော်မူသည်။ ပြန်လည်ပေးဆပ်ခြင်းခံရခြင်းသည် ရက်ရောမှု၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို လုယူသွားစေသည်။ အမြဲတမ်း (ဂရိစာသားတွင် လက်ရှိကာလပုံစံဖြင့် ဖော်ပြထားသည်) မိတ်ဆွေများ၊ ဆွေမျိုးများ၊ ချမ်းသာသော အိမ်နီးချင်းများကိုသာ ဖိတ်ကြားနေမည့်အစား၊ ဆင်းရဲသောသူများ (တရားဟော ၁၄:၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)၊ မသန်စွမ်းသူများ၊ ခြေဆွံ့သူများ၊ မျက်ကန်းသူများကို ဖိတ်ကြားသင့်သည်ဟု ဆိုတော်မူသည် (လု ၁၄:၁၂–၁၃)။ ထိုသူမျိုးများကို ကုမရန်ကျေးရွာရှိ တင်းကြပ်သော ယုဒအသင်းတော်က ဖယ်ထုတ်ထားခဲ့သလို၊ ဗိမာန်တော်ဝတ်ပြုခြင်းမှလည်း ဖယ်ထုတ်ခံရသည် (၂ ရှမွေလ ၅:၈)။ ဘာသာရေးအာဏာပိုင်များသည် ထိုသူများကို ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်မှ ပိတ်ပင်တားဆီးတတ်သော်လည်း (လု ၁၁:၅၂၊ မဿဲ ၂၃:၁၃)၊ ယေရှု၏ အဆိုအရ ထိုနိုင်ငံတော်၏ တံခါးများသည် ထိုသူမျိုးများအတွက် ဖွင့်လှစ်ထားပြီး၊ အထူးသဖြင့် ထိုသူမျိုးများအတွက်ပင် ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၈:၃–၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။

Turning now to the host, Jesus advised inviting those who could not reciprocate. Being repaid actually robs a person of the joy of generosity. Rather than always (as the present tense in Greek implies) inviting one’s friends, relations, and rich neighbors, the poor should be invited (cf. Deut. 14:29) as well as the disabled, the lame, and the blind (Luke 14:12–13), who were excluded from the strict Jewish sect that lived at Qumran and apparently also from temple worship (2 Sam. 5:8). Despite the fact that religious authorities tended to shut out these people from the kingdom of heaven (Luke 11:52; Matt. 23:13), according to Jesus its doors are open even, and perhaps especially, to such as these (cf. Matt. 18:3–4).

 

ပြန်လည်ဧည့်ခံခြင်း ဓလေ့သည် ကိုယ်တိုင်မမှားသော်လည်း၊ ချက်ချင်းဆုလာဘ်ရရှိသောကြောင့် ဤလောက၏ တန်ဖိုးများကို ပိုမိုထင်ဟပ်စေသည် (မဿဲ ၆:၁–၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည် နောက်ဆုံးဆုလာဘ်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ လူမျိုး ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် နိုင်ငံတော်ရောက်ရှိလာခြင်းကို ရည်မှတ်၍ အသက်ရှင်ရန် အားပေးတော်မူသည် (၁ ကောရိန္သု ၁၅:၅၀–၅၂၊ ၁ သက်သာလောနိက ၄:၁၆)။

The practice of reciprocation, while not wrong in itself, reflects the values of this world more than those of the kingdom of God because the rewards are immediate (cf. Matt. 6:1–6). Jesus encouraged His hearers to live instead with a view toward ultimate recompense at the resurrection of God’s people and the ushering in of His kingdom (1 Cor. 15:50–52; 1 Thess. 4:16).

 ¹⁵ စားပွဲ၌ လျောင်းသော သူတယောက်သည် ထိုစကားတော်ကို ကြားလျှင်၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၌ ပွဲဝင်သောသူသည် မင်္ဂလာရှိ၏ဟု လျှောက်သော်၊
¹⁶ ကိုယ်တော်က၊ လူတဦးသည် ကြီးစွာသောပွဲကို စီရင်၍၊ လူများတို့ကို ခေါ်ဘိတ်လေ၏။
¹⁷ ပွဲခံချိန်ရောက်သောအခါ၊ ခေါ်ဘိတ်သောသူတို့ကို၊ လာကြပါ။ အလုံးစုံတို့သည် အသင့်ရှိပြီဟု မှာ၍ အစေအပါးကို စေလွှတ်၏။
¹⁸ ခေါ်အပ်သော သူအပေါင်းတို့သည် တညီတညွတ်တည်းပရိယာယ်ပြုကြ၏။ တယောက်က၊ အကျွန်ုပ် သည် မြေရာကို ဝယ်ပါပြီ။ သွား၍ ကြည့်ရပါမည်။ အကျွန်ုပ်ကို လွှတ်ပါဦးလော့ဟု တောင်းပန်လေ၏။
¹⁹ တယောက်က အကျွန်ုပ်သည် နွားငါးယဉ်ကို ဝယ်ပါပြီ။ သွား၍ စမ်းရပါမည်။ အကျွန်ုပ်ကို လွှတ်ပါဦး လော့ဟု တောင်းပန်လေ၏။
²⁰ တယောက်က၊ အကျွန်ုပ်သည် မယားနှင့် လက်ထပ်ပါပြီ။ ထိုကြောင့် အကျွန်ုပ်မလာနိုင်ပါဟုဆို၏။
²¹ အစေအပါးသည် သခင့်ထံသို့ပြန်လာ၍ ထိုအကြောင်းများကိုလျှောက်လေ၏။ ထိုအခါ အိမ်ရှင် သည် အမျက်ထွက်၍၊ မြို့လမ်းမလမ်းကြားသို့ အသော့သွားချေ။ ဆင်းရဲသောသူ၊ အင်္ဂါချို့တဲ့သောသူ၊ ခြေ မစွမ်းသောသူ၊ မျက်စိကန်းသောသူများကို ခေါ်သွင်းချေဟု အစေအပါးကို ဆို၏။
²² အစေအပါးကလည်း၊ သခင်စီရင်တော်မူသည်အတိုင်းပြုပါပြီ။ သို့သော်လည်း လပ်သောနေရာထိုင်ရာ ရှိပါသေးသည်ဟု လျှောက်လေသော်၊
²³ သခင်က၊ မြို့ပြင်၊ လမ်းမ၊ ခြံနားသို့ သွားဦးလော့။ ငါ့အိမ်ကို ပြည့်စေခြင်းငှါ အနိုင်အထက် ခေါ်သွင်း လော့။
²⁴ အထက်က ခေါ်ဘိတ်သောသူတယောက်မျှ ငါ့ပွဲသို့ မဝင်ရ၊ ငါအမိန့်ရှိပြီဟု အစေအပါးကို ဆိုသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၄:၁၅–၂၄။ မင်းကြီး၏ဧည့်ခံပွဲ ဉာဏ်တော်ပုံသူတို့။ ထမြောက်ခြင်းအကြောင်းကို တစ်ဦးတစ်ယောက်က ဖော်ပြလိုက်သောအခါ၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၌ စားသောက်ရခြင်းသည် မင်္ဂလာရှိလှသည်ဟု လူတစ်ယောက်က ပြောဆိုလေ၏ (လု၊ ၁၄:၁၅)။ ထိုသူနှင့် အတူရှိနေကြသူများလည်း ထိုနိုင်ငံတော်၌ ပါဝင်မည်ဟု ထင်မှတ်နေပုံရသည်။ ယေရှုက ထိုအထင်အမြင်ကို စိန်ခေါ်တော်မူ၍ ဧည့်သည်များစွာကို ဖိတ်ကြားထားသော ညစာဧည့်ခံပွဲကြီးတစ်ပွဲအကြောင်း ဉာဏ်တော်ပုံတစ်ပုံ ဟောတော်မူ၏ (အခန်း ၁၆)။ သို့ရာတွင် လာမည်ဟု အတည်ပြုပြီးနောက်၊ ခပ်သိမ်းအရာတို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဟု သတင်းပို့သောအခါ ဖိတ်ကြားခံရသူများက လာနိုင်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း အကြောင်းပြချက်မျိုး စုံလိုက်ကြလေ၏ (အခန်း ၁၇–၂၀)။

14:15–24. Parable of the Great Banquet. At the mention of the resurrection, someone spoke of the blessedness of eating in the kingdom of God (Luke 14:15), apparently assuming that he, along with those present, would be there. Jesus challenged this assumption with a parable about a large dinner banquet to which many were invited (v. 16). However, after confirming their attendance, when word went out that everything was ready, those invited made excuses as to why they could not come after all (vv. 17–20).

 

ထိုခေတ်ကာလ၌ ထိုသို့ ငြင်းပယ်ခြင်းသည် လုံးဝမထင်မှတ်နိုင်သော အမှုဖြစ်သည်။ မြေကွက်နှင့် နွားတို့ကို ဝယ်ယူပြီးမှ သွားကြည့်ရမည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်များသည် ယုံကြည်ဖွယ်မရှိချေ။ အကြောင်းမှာ ထိုအရာနှစ်ခုလုံးကို ဝယ်ယူမည်ဆိုပါက ကြိုတင် အသေးစိတ်စစ်ဆေးပြီးမှ ဝယ်ယူတတ်ကြသောကြောင့်တည်း။ လက်ထပ်ပြီးသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ပင်လျှင် ယုံကြည်ဖွယ်မရှိချေ။ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ပထမနှစ်တွင် စစ်ချီရန် မထွက်ရ၊ ဇနီးသည်ကို အိမ်၌နေစေရမည်ဟု သတ်မှတ်ထားခြင်းသည် စစ်ပွဲထွက်ရာ၌ သေဆုံးသွားပါက ဇနီးသည် သားသမီးမရှိဘဲ မုဆိုးမဖြစ်သွားမည်ကို ရှောင်ရှားရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည် (တရားဟော ၂၀:၇၊ ၂၄:၅)။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စ၌ ထိုအကြောင်းပြချက်သည် မသင့်လျော်ပေ။ အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် အကြောင်းပြချက်အားလုံးသည် ညံ့ဖျင်းလှသည်။ အိမ်ရှင်သည် သ Gwynသူတို့အတွက် ကုန်ကျစရိတ်များစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဒေါသထွက်ရသည်မှာ သဘာဝကျလှသည်။

At that time, such a refusal would have been unthinkable unless some totally unexpected crisis arose. The excuses about the purchases of land and oxen are not credible since both would have been carefully considered before any purchase was made. Even the marriage excuse was not plausible. The stipulation about a man staying home with his wife for the first year was in connection with going to war, lest he be killed and the wife be left a widow (Deut. 20:7; 24:5) without children, and thus would not apply in this case. In short, all were poor excuses and the house owner, having prepared food for them at great expense, was understandably angry.

 

အစားအသောက်များကို လွှင့်ပစ်မည့်မပေးဘဲ၊ အိမ်ရှင်သည် ယေရှုက ယခင်ဉာဏ်တော်ပုံ၌ ဖိတ်ကြားရန် အကြံပေးထားသော သူဆင်းရဲသားများ၊ ခြေဆွံ့သူ၊ မျက်စိကန်းသူ၊ ဒူးကိုင်းသူတို့ကို ဖိတ်ကြားလေ၏။ ထိုသူတို့ဖြင့်ပင် အိမ်ရှင်၏အိမ်ကို မပြည့်စုံချေ (အခန်း ၂၂–၂၃)။ ထို့ကြောင့် လမ်းများနှင့် ခြံဝင်းများ၌ရှိသော သူများကို ဧည့်ခံပွဲသို့ လာရောက်ရန် အတင်းတိုက်တွန်းစေလေ၏။ ဤအတင်းတိုက်တွန်းခြင်းသည် မြေဝယ်သူ၏ “ထွက်သွားရမည်” ဟူသော ငြင်းဆိုချက်နှင့် ဂရိဘာသာတွင် အလွန်ဆင်တူသည်။ အိမ်ရှင်၏ဒေါသသည် ပထမဖိတ်ကြားခံရသူများ ဧည့်ခံပွဲ၌ တစ်ငုတ်တစ်ဝတည်း မစားရကြကြောင်း ကြေညာချက်ဖြင့် ထပ်မံပေါ်လွင်လေ၏ (အခန်း ၂၄)။ ဤနောက်ဆုံးတရားစီရင်ချက်သည် ယေရှု၏နိုင်ငံတော်သတင်းစကားကို ငြင်းပယ်သော ယုဒလူမျိုးတို့ကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ ထိုသတင်းစကားကို လက်ခံသော အပြစ်သားများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ဧဝံဂေလိတရားသည် ဧည့်သွေးမျိုးချင်းတို့ထံသို့ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ရောက်ရှိလာမည်ဟူသော ယခင်ရည်မှတ်ချက် (၁၃:၂၈–၃၀) နှင့် လုကာခရစ်ဝဝင်ကျမ်းတစ်ခုလုံး၏ ကျယ်ပြန့်သော အကြောင်းအရာကို ထည့်စဉ်းစားလျှင် ဧည့်သွေးမျိုးချင်းတို့ထံသို့ ဆောင်ကြဉ်းခြင်းကိုလည်း ဤဉာဏ်တော်ပုံ၌ ပါဝင်သည်ဟု နားလည်နိုင်လေသည်။

Rather than throw the food out or give it away, the host invited the very ones Jesus had recommended for inviting in the earlier parable, for which a blessing is given (see commentary on Luke 14:1–14). Interestingly, there were not enough of these outcasts to fill the master’s house (vv. 22–23). More from rural areas were invited, using strong wording almost identical in Greek to the strong repulsion of the servant by the man who anagkē—felt the need—to “go out” to inspect the just-purchased land (v. 18). The master’s servants were to anagkazō—a word that can mean “force,” “urge” or “compel,” here probably meaning “urge”—the people to come to the banquet. The anger of the house owner is further illustrated by his declaration that none of the people initially invited to the feast would taste anything from it (v. 24). This final statement of judgment by the master of the house suggests an application of the parable to those Jews who refused Jesus’s message of the kingdom of God in contrast to the outcasts who were receiving it. The outreach to Gentiles is also comprehended in light of the earlier reference to the anticipated widespread progress of the gospel (13:28–30), particularly in view of the larger context of Luke through Acts.

 ²⁵ လူအစုအဝေးအပေါင်းတို့သည် နောက်တော်သို့လိုက်ကြသည်ကို ယေရှုသည်လှည့်၍ ကြည့်တော်မူပြီး လျှင်၊
²⁶ အကြင်သူသည် ငါ့ထံသို့လာ၍ မိဘ၊ သား မယား၊ ညီအစ်ကို၊ နှမတို့ကို၎င်း၊ ထိုမျှမက မိမိအသက်ကို ၎င်း မမုန်း၊ ထိုသူသည် ငါ့တပည့်မဖြစ်နိုင်ရာ။
²⁷ အကြင်သူသည် မိမိလက်ဝါးကပ်တိုင်ကိုထမ်း၍ ငါ့နောက်သို့မလိုက်၊ ထိုသူသည် ငါ့တပည့် မဖြစ် နိုင်ရာ။
²⁸ သင်တို့တွင် တယောက်သောသူသည် တိုက်ကို တည်မည်ဟု အကြံရှိလျှင်၊ ထိုတိုက်ပြီးအောင် ငွေ လောက်မည် မလောက်မည်ကို သိခြင်းငှါ၊ ရှေ့ဦးစွာ ထိုင်၍ ကုန်စရိတ်ကို မချင့်တွက်ဘဲနေမည်လော။
²⁹ သို့မဟုတ် တိုက်မြစ်ကိုတည်၍ တိုက်ကို မပြီးနိုင်လျှင်၊ သိမြင်သောသူအပေါင်းတို့က၊
³⁰ ဤသူသည် တည်စပြု၍ အစမသတ်နိုင်ဟု ကဲ့ရဲ့ကြလိမ့်မည်။
³¹ တနည်းကား၊ တစုံတယောက်သော ရှင်ဘုရင်သည် အခြားသောရှင်ဘုရင်နှင့် စစ်ပြိုင်မည်ဟု အကြံ ရှိလျှင်၊ လူနှစ်သောင်းနှင့် ချီလာသော ရှင်ဘုရင်ကို လူတသောင်းနှင့် ခံနိုင်မည် မခံနိုင်မည်ကို ရှေ့ဦးစွာထိုင်၍ မဆင်ခြင်ဘဲ နေမည်လော။
³² မခံနိုင်သည် မှန်လျှင်၊ အခြားသော ရှင်ဘုရင်ဝေးသေးသောအခါ သံတမန်ကို စေလွှတ်၍ စစ်ငြိမ်းမည် အကြောင်း တောင်းပန်တတ်သည်မဟုတ်လော။
³³ ထိုနည်းတူ၊ သင်တို့တွင် အကြင်သူသည် မိမိ၌ရှိသမျှကို မစွန့်ဘဲနေ၏။ ထိုသူသည် ငါ့တပည့်မဖြစ်နိုင် ရာ။
³⁴ ဆားမူကား ကောင်း၏။ သို့သော်လည်း အငန်ကင်းပျောက်လျှင် ငန်သောအရသာကို အဘယ်သို့ ရ ပြန်မည်နည်း။
³⁵ မြေဘို့မကောင်း၊ အမှိုက်ပုံဘို့ မကောင်း၊ ထိုဆားကို ပြင်သို့ပစ်လိုက်တတ်၏။ ကြားစရာနားရှိသော သူမည်သည်ကား ကြားပါစေဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၄:၂၅–၃၅။ တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်။ ဤနေရာ၌ ယေရှုသည် ဂျေရုဆလင်မြို့သို့ ခရီးဦးတည်နေကြောင်း စာဖတ်သူတို့ကို သတိပေးထားသည်။ လူအများတို့သည် ယေရှုနှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြလေသည် (၁၄:၂၅)။ သို့ရာတွင် ဤလူအများတို့သည် ယခင်က ယေရှုကို လိုက်ခဲ့ကြသော လူအစုအဝေးများနှင့် ကတိကဝန်ခံယူမှု အဆင့်အတန်း မတူကြချေ (၇:၉၊ ၉:၁၁)။ သူတို့သည် ယေရှုနှင့်အတူ လိုက်ပါလာရုံသာဖြစ်သည် (၁၃:၂၆–၂၇ နှိုင်းယှဉ်)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူတို့ဘက်သို့ လှည့်တော်မူ၍ တပည့်ဖြစ်ခြင်းတွင် ဘာတွေပါဝင်သည်ကို ဟတော်မူ၏။ မိမိခမည်းတော်၊ မိခင်၊ မယား၊ သားသမီး၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမများကို မုန်းရမည်၊ မိမိအသက်ကိုပင် မုန်းရမည်ဟု ဆိုခြင်းသည် ထိုအရာအားလုံးကို ပထမနေရာ၌ မထားရဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည် (၁၄:၂၆)။ ယေရှုကို လိုက်ခြင်းသည် အခြားဆက်ဆံရေးအားလုံးကို လွန်ကဲရမည်။ အခြားနည်းဖြင့် ဆိုရလျှင် ယေရှုကို ချစ်ခြင်းထက် အခြားတစ်စုံတစ်ယောက်ကို သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုကို ပို၍ချစ်လျှင် ယေရှု၏စစ်မှန်သော တပည့်မဖြစ်နိုင်ချေ (မဿဲ ၁၀:၃၇)။ မိမိလက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းရမည်လည်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား၊ ဆရာထက် တပည့်သည် မြင့်မြတ်သည်မဟုတ် (လု ၆:၄၀)။ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် မှိန်းမှိုင်းသေစေခြင်းသည် အဝမ်းသနားဆုံး၊ အရှက်ဆုံးသော သေခြင်းတရားဖြစ်သည် (လု ၂၃:၁၃–၂၅ မှတ်ချက်ကြည့်)။ ဤသည်ကို ပုံဆောင်ချက်အနေဖြင့် ယေရှုနှင့် သူ၏အမှန်တရားကို လိုက်သောအခါ ရင်ဆိုင်ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခ၊ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းနှင့် အရှက်ကွဲခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၆:၁၄–၁၆ နှိုင်းယှဉ်)။ တစ်ခါတစ်ရံ ဧဝံဂေလိတရားဟောရန်အတွက် စစ်မှန်သော လက်ဝါးကပ်တိုင်မှိန်းမှိုင်းခြင်းကို ခံရတတ်သည် (ယော ၂၁:၁၈–၁၉ နှိုင်းယှဉ်)။

14:25–35. Cost of Discipleship. At this juncture, readers are reminded that Jesus was journeying to Jerusalem, because many people were traveling with Him (14:25). These, however, were apparently not at the same level of commitment as previous crowds who followed Him (7:9; 9:11), because they merely accompanied Jesus (cf. 13:26–27). That is why Jesus turned to speak to them about what discipleship involves. That one must “hate” immediate family members and even one’s own life indicates that these must not be placed first (14:26). Following Jesus must eclipse all other relationships. Another way of saying it is that one cannot love something or someone more and still be a true disciple of Jesus (Matt. 10:37). Bearing one’s cross is required, too, because a pupil is not above his or her teacher (Luke 6:40). Crucifixion, calculated to maximize and prolong suffering, was the most shameful death imaginable (see commentary on Luke 23:13–25). While figuratively referring to the trials, the sufferings, and the stigma attached to following Jesus and His truth (cf. Gal. 6:14–16), it sometimes would include literal crucifixion for proclaiming the gospel (cf. John 21:18–19).

 

ယေရှုသည် တပည့်ဖြစ်လိုသူအားလုံးကို ကုန်ကျစရိတ်ကို ကြိုတင်စဉ်းစားရန် တိုက်တွန်းတော်မူ၏ (လု ၁၄:၂၈)။ မျှော်စင်တစ်ခု ဆောက်လုပ်လိုပါက ပြီးစီးအောင် လုပ်နိုင်ရန် လုံလောက်သောငွေရှိမရှိ တွက်ချက်ရမည်။ မတွက်ချက်ပါက အခြေခံအုတ်မြစ်သာ တူးပြီး ပြီးစီးအောင် မဆောက်နိုင်ပါက လူတို့၏ ပြောင်းလှောင်ခြင်းကို ခံရမည် (အခန်း ၂၉–၃၀)။ စစ်ချီရန် ဘုရင်တစ်ပါးသည်လည်း အောင်နိုင်ဖွယ်ရှိမရှိ ကြိုတင်အကဲဖြတ်ရမည်။ စစ်သည်ဦးရေအပြင် နည်းဗျူဟာနှင့် မဟာဗျူဟာများကိုပါ ထည့်တွက်ရမည် (အခန်း ၃၁)။ အောင်နိုင်ဖွယ် မရှိပါက ရန်သူတပ်များ နီးကပ်မလာမှီ ငြိမ်းချမ်းရေးတောင်းရမည် (အပိုဒ် ၃၂)။ ထို့နောက်မှ ရှေ့ဆက်မလုပ်ရန် သို့မဟုတ် ဆုတ်ခွာရန် ပညာရှိစွာ ဆုံးဖြတ်နိုင်မည်။ ဤဒုတိယဉာဏ်တော်ပုံသည် ဘာမျှမလုပ်ဘဲ နေခြင်းသည် ရွေးချယ်စရာမဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဆုံးဖြတ်ချက် ချရမည်ဖြစ်ပြီး တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်သည် ကြီးမားလှသည်—မိမိပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံးကို စွန့်လှူရမည် (အခန်း ၃၃)။ ဤသည်မှာ တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏ တတိယအချက်ဖြစ်သည် (အခန်း ၂၆–၂၇ နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုကို လိုက်ခြင်းသည် သတ္တိနည်းသူတို့အတွက် မဟုတ်ချေ။ လမ်း၌ စုံစမ်းခြင်းများစွာ ရင်ဆိုင်ရမည်။ သို့ရာတွင် တပည့်မဖြစ်ခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်သည် ပို၍ကြီးမားသည်—ထာဝရဆုံးရှုံးခြင်းဖြစ်သည် (၉:၂၅)။

Jesus encouraged all would-be disciples to consider the cost before deciding to follow Him (Luke 14:28). To build a tower it is necessary to make sure there are adequate funds to complete it, which requires careful calculation. Worse than the failure would be the resulting mockery (vv. 29–30). When waging war, a king must assess the probability of success. Besides the obvious comparison of troop numbers, additional factors, both tactical and strategic, are involved in the calculation (v. 31). Unless victory is certain, it is better to make peace (v. 32) before the opposing army gets close enough to recognize their numerical superiority. Only then can a wise decision be made whether to move forward or not. This second parable suggests that doing nothing is not really an option. A decision must be made, and the cost of discipleship is huge: forsaking all one’s possessions (v. 33). This is the third requirement of discipleship (cf. vv. 26–27). Following Jesus is not for the fainthearted. Many tests will be met along the way. But the cost of not being a disciple is even greater—eternal loss (9:25).

 

ယေရှု၏ တပည့်ဖြစ်ခြင်းအကြောင်း ဟောပြောချက်ကို ဆားနှင့်တူသော ဉာဏ်တော်ပုံဖြင့် အဆုံးသတ်တော်မူ၏။ ဆားသည် အရသာရှိစေရန်နှင့် ယဇ်ပူဇော်ရာ၌ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော ပစ္စည်းဖြစ်သည် (မာကု ၉:၄၉၊ ဝတ်ပြုရာ ၂:၁၃၊ တောလည်ရာ ၁၈:၁၉ နှိုင်းယှဉ်)။ အကယ်၍ ထိုဆားသည် အရသာမရှိတော့ပါက (လု ၁၄:၃၄) မြေဩဇာကျွေးရန်ပင် မသုံးနိုင်တော့ချေ (သေမြေပင်လယ်ဒေသမှ ဆားသည် သန့်စင်သော ဆိုဒီယမ်ကလိုရိုက်ထက် ပို၍ရောနှောထားသည်)။ ယေရှုသည် “နားရှိသူများ နားဆင်ကြလော့” ဟု သတိပေးတော်မူ၏ (အခန်း ၃၅)။ ဤသည်ကို ယခင်က ဟေရှာယအနာဂတ္တိကျမ်းမှ ကိုးကားခဲ့သော်လည်း (၈:၈–၁၀) ယုဒလူမျိုးတို့သည် အပြုသဘောကောင်းစွာ တုံ့ပြန်နိုင်သေးသည်ဟု ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ နားကြားရန်၊ မျက်စိမြင်ရန်၊ နှလုံးသွင်းရန် ခွန်အားကို ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ပေးတော်မူသည် (တရားဟော ၂၉:၄)။

Jesus’s discourse on discipleship concludes with a parable about salt. A similar saying in the context of discipleship notes the presence of salt, an indispensable ingredient for flavor and in sacrificial offerings (Mark 9:49; cf. Lev. 2:13; Num. 18:19), without which they would not be acceptable. But if that capacity were lost (Luke 14:34), then it would not be useful for any purpose, not even to fertilize the land (which suggests a compound, probably from the Dead Sea region, that was more than pure sodium chloride) or to kill weeds in a compost heap used for fertilizing. Jesus’s solemn appeal inviting His hearers to hear (v. 35) shows that it was possible for the Jews to respond positively despite His earlier quotation from Isaiah in connection with this saying (8:8–10). It is the Lord who gives ears to hear, eyes to see, and a heart to perceive the truth (Deut. 29:4).