Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၁၄ မဿဲ

ထိုအခါ စော်ဘွားဟေရုဒ်သည် ယေရှု၏သိတင်းတော်ကိုကြားလျှင်၊
² ဤသူကား ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်ဖြစ်သည်။ သေခြင်းမှထမြောက်လေပြီ။ ထို့ကြောင့် တန်ခိုးများကို ပြ နိုင်သည်ဟု မိမိငယ်သားတို့အားဆို၏။
³ အထက်က ဟေရုဒ်သည်မိမိညီဖိလိပ္ပု၏ခင်ပွန်း ဟေရောဒိအကြောင်းကြောင့်၊ ယောဟန်ကိုဘမ်းဆီး ချည်နှောင်၍ ထောင်ထဲမှာလှောင်ထား၏။
⁴ အကြောင်းမူကား၊ ယောဟန်က၊ အရှင်မင်းကြီးသည် ထိုမိန်းမကိုမသိမ်းအပ်ဟု ဟေရုဒ်အားဆိုလေပြီ။
⁵ ယောဟန်ကိုသတ်ခြင်းငှာ အလိုရှိသော်လည်း၊ လူအပေါင်းတို့၏မျက်နှာကိုထောက်၍ မသတ်ဝံ့ဘဲနေ ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသူတို့သည် ယောဟန်ကို ပရောဖတ်ကဲ့သို့ထင်မှတ်ကြသတည်း။
⁶ ထိုနောက်မှ ဟေရုဒ်ကိုဘွားသောနေ့ရက်၌ နှစ်စဉ်ပွဲခံစဉ်တွင်၊ ဟေရောဒိ၏သမီးသည် ပွဲသဘင်၌ က သဖြင့် ဟေရုဒ်သည် နူးညွတ်သောစိတ်ရှိလျှင်၊
⁷ ငါသည် သင်တောင်းသမျှကို ပေးမည်ဟု ကျိန်ဆိုလေ၏။
⁸ ထိုမိန်းမငယ်သည် သူ၏အမိတိုက်တွန်းသည်အတိုင်း၊ ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်၏ ဦးခေါင်းကို ဤ လင်ပန်း၌ ပေးတော်မူပါဟု တောင်းလျှောက်၏။
⁹ မင်းကြီးသည် ဝမ်းနည်းသော်လည်းကျိန်ဆိုခြင်းကို၎င်း၊ အပေါင်းအဘော်တို့၏မျက်နှာကို၎င်း ထောက် သောကြောင့် ပေးစေဟုအမိန့်တော်ရှိလျက်၊
¹⁰ လူကို စေလွှတ်၍ ယောဟန်၏လည်ပင်းကို ထောင်ထဲမှာဖြတ်စေ၏။
¹¹ ဦးခေါင်းကို လင်ပန်း၌ဆောင်ခဲ့၍ ထိုမိန်းမငယ်အားပေးပြီးမှ၊ သူသည်လည်း မိမိအမိထံသို့ယူသွား၏။
¹² ယောဟန်၏တပည့်တို့သည်လည်းလာ၍ အလောင်းကိုဆောင်သွားသဖြင့် သင်္ဂြိုဟ်ပြီးမှ၊ ယေရှုထံတော် သို့သွား၍ ကြားလျှောက်ကြ၏။

၁၄:၁–၁၂။ နှစ်ခြင်းဆရာယောဟန် အသေခံရခြင်း နှစ်ခြင်းဆရာယောဟန်ာ အသေခံရခြင်းကို နေရာသုံးနေရာတွင် ဖော်ပြထားသည် (မဿဲ ၁၄:၁–၁၂၊ မာကု ၆:၁၄–၂၉၊ လုကာ ၉:၇–၉)။ မဿဲနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လုကာသည် အလွန်တိုတိုနှင့် မာကုက မဿဲထက် စကားလုံးနီးပါး နှစ်ဆရှိသည်။ ဟေရုဒ် (အန္တိပတ်) ကို မဿဲ ၁၄:၁ တွင် ဟေရုဒ်မင်းကြီး (tetrarch) ဟု ခေါ်သည်။ သူ၏ ဖခင် ဟေရုဒ်မင်းကြီးသည် ယုဒ အိဒုမေး၊ ရှမာရိ၊ ပဲရာ၊ ဂါလိလဲနှင့် တြကိုနိတုတို့ ပါဝင်သော ကျယ်ပြန့်သော နယ်မြေကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ သေဆုံးသောအခါ နိုင်ငံကို သုံးပိုင်းခွဲခဲ့သည်။ ယုဒ-ရှမာရိ၊ ဂါလိလဲ-ပဲရာ၊ မြောက်ဖက် ထရန်စျေဒန်။ ထို့ကြောင့် ဟေရုဒ်အန္တိပတ်သည် နိုင်ငံ၏ လေးပုံတစ်ပုံကို အုပ်ချုပ်သူအတွက် သင့်လျော်သော ဘွဲ့တံဆိပ် ဖြစ်သော တက်ထရက် (tetrarch) ကို ရရှိခဲ့သည်။

14:1–12. Death of John the Baptist. The death of John the Baptist is described in three places (Matt. 14:1–12; Mark 6:14–29; Luke 9:7–9). Compared to Matthew, Luke is very brief, while Mark has almost twice as many words as Matthew. Herod (Antipas) is described as Herod the tetrarch in Matthew 14:1. His father, Herod the Great, was king over an extensive territory that included Judea, Idumea, Samaria, Perea, Galilee, and Trachonitus, but at his death, his kingdom was divided into three: Judea-Samaria, Galilee-Perea, and Northern Transjordan. Thus Herod Antipas was given a title suitable for the ruler of a part of a kingdom—tetrarch (literally: ruler over a quarter of a kingdom).

 

ဟေရုဒ်အန္တိပတ်သည် သူ၏ ညီတော်၏ ဇနီး ဟေရိုဒီယကို လက်ထပ်ခြင်းဖြင့် ဂျူးကိုယ်ကျင့်တရားကို ချိုးဖောက်ခဲ့သည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၈:၁၆ တားမြစ်ထားသည်)။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ဆရာက ဟေရုဒ်နှင့် ဟေရိုဒီယ လက်ထပ်ခြင်းသည် တရားမဲ့သည်ဟု လူသိရှင်ကြား ပြောဆိုခဲ့သည်။ အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုသို့ သူ၏ ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို ဆန့်ကျင်သော ပုန်ကန်စကားကို ခွင့်မပြုနိုင်သောကြောင့် ယောဟန်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။ မာကုက အသေးစိတ်ပိုမိုဖော်ပြထားသည်မှာ ယောဟန်ကို သတ်လိုသူမှာ ဟေရုဒ်မဟုတ်ဘဲ ဟေရိုဒီယ ဖြစ်သည် (မာကု ၆:၁၉)။ မာကု ၆:၂၀ အရ ဟေရုဒ်သည် ယောဟန်ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး ဖြောင့်မတ်သူဟု သိရှိကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ နားထောင်သော်လည်း နှစ်သက်စွာ နားထောင်ခဲ့သည်။ ဤအသေးစိတ်များက ယောဟန်အား ထောင်ထဲတွင် ထားရှိသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် အသက်ရှင်နေရဆဲ ဖြစ်ရသည်ကို ရှင်းပြသည်။

Herod Antipas had offended Jewish moral sensibilities when he married Herodias, his brother’s wife (forbidden by Lev. 18:16). John the Baptist had said publicly that it was unlawful for Herod to marry Herodias. A ruler would not allow such seditious talk about his wife and children, so he had John arrested. Mark provides a few more details that show it was, in fact, Herodias who wished to kill John (Mark 6:19), not Herod. According to Mark 6:20, Herod feared John and knew him to be righteous—he heard him with great perplexity but also with pleasure. These details from Mark explain why John was still kept alive, even though he was imprisoned.

 

ဟေရိုဒီယအတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဟေရုဒ်သည် မူးယစ်နေချိန် ဝင့်ဝါစွာ ကတိပေးခဲ့ရာ ဟေရိုဒီယ၏ သမီးသည် အကဖျော်ဖြေရာတွင် သူ့ကို နှစ်သက်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သမီးကို သူလိုချင်သမျှ ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။ မိခင်က လမ်းညွှန်သဖြင့် သမီးသည် နှစ်ခြင်းဆရာယောဟန်၏ ဦးခေါင်းကို ပန်းကန်ပြားပေါ်တင်၍ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ယခု ဟေရုဒ်သည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အခက်အခဲကို ရင်ဆိုင်ရသည်။ မဿဲက ဟေရုဒ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြသည် (၁၄:၉)။ သူသည် ထိုသို့ မလုပ်လိုသော်လည်း လူအများရှေ့တွင် ပေးထားသော ကတိကို ချိုးဖောက်၍ မဖြစ်ဟု ခံစားရသည်။ အုပ်ချုပ်သူကို မနှစ်သက်ဖွယ် ကိစ္စများအတွက် လူအများရှေ့ ကွပ်မျက်ခြင်းမျိုး မရှားပေ။ ထို့ကြောင့် သမ္မာကျမ်းစာထဲတွင် အဆိုးရွားဆုံး ပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်သော နှစ်ခြင်းဆရာယောဟန်၏ ခေါင်းဖြတ်တော်လှန်းခံရပြီး ထိုလှပသော အကဖြင့် နှစ်သက်စေခဲ့သော အပျိုမတစ်ဦးထံ ပန်းကန်ပြားပေါ်တင်၍ ပို့ဆောင်ခံရသည်ကို တွေ့ရသည်။

An opportunity arose for Herodias when in an act of bravado (probably drunken), Herod promised her daughter anything she wished, as her dancing had pleased him. The daughter, prompted by her mother, asked for the head of John the Baptist on a platter. Now Herod faced a moral dilemma, which Matthew suggests by saying that the king was grieved (14:9). He did not wish to do this, but he had made an oath in public that he felt could not be violated. After all, public executions for matters that displeased the ruler were not uncommon. Thus we have one of the most gruesome images in the Bible—the dismembered head of John the Baptist being presented to the young maiden whose beauty and poise in dancing had so pleased the court.

 ¹³ ယေရှုသည် ကြားတော်မူလျှင်၊ ထိုအရပ်မှထွက်၍လှေကိုစီးလျက် တော၌ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်သို့ ကြွ တော်မူ၏။ လူအစုအဝေးတို့သည် ကြားသိရလျှင်၊ မြို့ရွာမှထွက်၍ ကုန်းကြောင်းလိုက်ကြ၏။

¹⁴ ယေရှုသည် ထွက်ကြွ၍ လူများအပေါင်းတို့ကို တွေ့မြင်တော်မူလျှင်၊ သနားခြင်းစိတ်တော်ရှိ၍ လူနာရှိ သမျှတို့ကို ချမ်းသာပေးတော်မူ၏။
¹⁵ ညဦးယံ၌ တပည့်တော်တို့သည်ချဉ်းကပ်၍၊ ဤအရပ်သည် တောအရပ်ဖြစ်ပါ၏။ မိုးလည်းချုပ်ပါပြီ။ လူအစုအဝေးတို့သည် မြို့ရွာသို့သွား၍ စားစရာကိုဝယ်စေခြင်းငှာ အခွင့်ပေးတော်မူပါဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
¹⁶ ယေရှုက၊ သွားရသောအကြောင်းမရှိ။ သူတို့စားစရာဘို့ သင်တို့ပေးကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁷ တပည့်တော်တို့ကလည်း၊ မုန့်ငါးလုံးနှင့် ငါးနှစ်ကောင်မှတပါး အဘယ်စားစရာမျှ အကျွန်ုပ်တို့၌မရှိပါ ဟု လျှောက်ပြန်လျှင်၊ ထိုမုန့်နှင့်ငါးကို ယူခဲ့ကြဟုမိန့်တော်မူ၏။
¹⁸ ထိုအခါ လူအစုအဝေးတို့ကို မြက်ပင်ပေါ်မှာ လျောင်းကြစေဟုအမိန့်တော်ရှိ၏။
¹⁹ မုန့်ငါးလုံးနှင့် ငါးနှစ်ကောင်ကိုလည်းယူ၍ ကောင်းကင်သို့ကြည့်မြော်လျက်၊ ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းပြီး မှ မုန့်နှင့်ငါးကိုဖဲ့၍ တပည့်တော်တို့အား ပေးတော်မူ၏။
²⁰ တပည့်တော်တို့သည်လည်းလူအပေါင်းတို့အား ပေးကြ၏။ လူအပေါင်းတို့သည်စား၍ ဝကြပြီးမှ ကြွင်း ရစ်သောအကျိုးအပဲ့ကို ကောက်သိမ်း၍ တင်းနှစ်တောင်းအပြည့်ရကြ၏။
²¹ စားသောသူအရေအတွက်ကား၊ မိန်းမနှင့်သူငယ်တို့ကိုမဆိုဘဲ၊ ယောက်ျားငါးထောင်မျှလောက် ရှိ သတည်း။

၁၄:၁၃–၂၁။ လူဦးရေ ငါးထောင်အားးကျွေးမွေးခြင်း ယောဟန် အသေခံရခြင်းက ယေရှုကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့သဖြင့် တစ်ယောက်တည်း နုတ်ထွက်လိုတော်မူခဲ့သည် (၁၄:၁၃)။ လှေဖြင့် ထွက်ခွာတော်မူသော်လည်း လူအုပ်ကြီးသည် ကမ်းစပ်တစ်လျှောက် လိုက်လာကြသည်။ လှေမှ ဆင်းသက်တော်မူသောအခါ လူအုပ်ကြီးကို မြင်ပြီး သနားကရုဏာသက်ဝင်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏ လိုအပ်ချက်ကို ချန်ထားပြီး နာမကျန်းသူများကို ချက်ချင်း ကုသပေးတော်မူသည်။ ညနေဆိုက်သောအခါ တပည့်တော်များက လူအုပ်ကို အနီးနားရွာများတွင် စားစရာရှာရန် လွှတ်လိုက်ပါဟု တိုက်တွန်းကြသည်။ သို့သော် ယေရှုက လူအုပ်ကို မလွှတ်ရ၊ သင်တို့ စားစေကြဟု မိန့်တော်မူသည်။ တပည့်တော်များက မုန့်ငါးလုံး၊ ငါးနှစ်ကောင်သာ ရှိသည်ဟု ဖြေကြသည်။ ဂရိစကား artos ကို “မုန့်လုံး” ဟု ဘာသာပြန်ထားပြီး (မဿဲ ၁၄:၁၇) ယေရှုခေတ်တွင် မုန့်သည် ရွှံ့မီးဖိုအတွင်းနံရံတွင် ကပ်၍ ဖုတ်သည်။ ထိုနည်းဖြင့် ပြုလုပ်သော မုန့်သည် ပီတာမုန့်နှင့် ဆင်တူသည်။ တပည့်တော်များ ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ ပုံမှန်အခြေအနေတွင် မုန့်ငါးလုံးနှင့် ငါးနှစ်ကောင်သည် လူဦးရေ ငါးထောင် (ယောက်ျားများသာ၊ မိန်းမကလေးများ ထပ်မတွက်၊ အပိုဒ် ၂၁) ကို မလုံလောက်ပေ။ သို့သော် ယေရှုသည် အားလုံး ထိုင်ကြရန် တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ မုန့်ကို ယူ၍ ကောင်းကြီးပေးတော်မူသည်—ထိုအမှုသည် စားပွဲဦးခေါင်းက အစပိုင်းတွင် ပြုလုပ်သည့်အတိုင်း (ဥပမာ လုကာ ၂၄:၃၀၊ တမန်တော် ၂၇:၃၅) နှင့် နောက်ဆုံးညစာစားပွဲတွင် ယေရှုပြုတော်မူသည့်အတိုင်း ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၆:၂၆)။ ဤအကြိမ်တွင် မုန့်ကို ဖဲ့တော်မူရင်း အစားအသောက် များပြားလာသည်။ အားလုံး စားသုံးပြီးနောက် ကျန်ရစ်သော အပိုင်းအစများကို ခြင်းတစ်ဆယ့်နှစ်ခြင်း ပြည့်သည်အထိ စုဆောင်းရသည်။

14:13–21. The Feeding of the Five Thousand. Perhaps the death of John disturbed Jesus enough that He wished to withdraw to be alone (14:13). He left in a boat, but crowds of people followed Him along the shoreline (for more on the location see commentary on Luke 9:10–17). When Jesus got out of the boat, He saw the large crowd and had great compassion on them. Immediately putting His own needs aside, He began to heal the sick. When it became evening, His disciples urged Him to send the crowds away to find their own food in the neighboring villages, but Jesus said to them that the crowds need not go away—the disciples should give them something to eat. They replied that they had only five loaves and two fishes. The Greek word artos, translated “loaves” (Matt. 14:17), means “bread.” At the time of Jesus, bread was made by placing bread dough on the inside walls of a clay oven. The process produced something similar to pita bread. The disciples were correct: under normal circumstances the five loaves of bread and two fish would not have been sufficient to feed so many people (five thousand men, plus women and children; v. 21). But Jesus calmly ordered them to all sit down. He took the bread and blessed it—an action reminiscent of the action of the head of the household at the beginning of a meal (e.g., Luke 24:30; Acts 27:35), and something that Jesus also did at the Last Supper (Matt. 26:26). In this instance, as He broke it the food multiplied so much that after everybody had eaten, there was enough left over to fill twelve baskets of fragments.

 ²² ယေရှုသည် စည်းဝေးသောသူတို့ကိုလွှတ်တော်မူစဉ်တွင်၊ တပည့်တော်တို့ကိုလှေစီးစေ၍ ကမ်းတဘက် သို့ အရင်ကူးစေတော်မူ၏။

²³ စည်းဝေးသောသူတို့ကိုလွှတ်ပြီးမှ ဆုတောင်းပဌာနပြုအံ့သောငှာ တောင်ပေါ်၌ ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်သို့ တက်ကြွသဖြင့်၊ ညအချိန်ရောက်သောအခါ၊ တယောက်တည်းရှိနေတော်မူ၏။
²⁴ လှေမူကား အိုင်အလယ်၌ရှိ၍ လေမသင့်သောကြောင့် လှိုင်းတံပိုးလှုပ်ရှားခြင်းကို ပြင်းစွာရ၏။
²⁵ ညသုံးချက်တီးကျော်အချိန်၌ ယေရှုသည် အိုင်ပေါ်မှာ စက်တော်ဖြန့်လျက်တပည့်တော်တို့ရှိရာသို့ ကြွ တော်မူ၏။
²⁶ ထိုသို့အိုင်ပေါ်မှာစက်တော်ဖြန့်၍ ကြွတော်မူသည်ကို သူတို့သည်မြင်လျှင်ထိတ်လန့်၍၊ ဖုတ်တစ္ဆေဖြစ် သည်ဟု ကြောက်သောစိတ်နှင့် အော်ဟစ်ကြ၏။
²⁷ ယေရှုသည် ချက်ခြင်းနှုတ်ဆက်၍ တည်ကြည်သောစိတ်ရှိကြလော့။ ငါပင်ဖြစ်သည်။ မကြောက်လန့် ကြနှင့်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁸ ပေတရုကလည်း၊ သခင်ကိုယ်တော်မှန်လျှင် အကျွန်ုပ်သည်ကိုယ်တော်ထံသို့ ရေပေါ်မှာလာရမည်အ ကြောင်း မိန့်တော်မူပါဟုလျှောက်လျှင်၊
²⁹ လာခဲ့လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ပေတရုသည်လှေပေါ်ကဆင်း၍ ယေရှုထံသို့ရောက်အံ့သောငှာ ရေ ပေါ်မှာလှမ်းသွား၏။
³⁰ လေပြင်းသည်ကိုမြင်လျှင် ကြောက်လန့်၍ နစ်မွန်းလုသည်ရှိသော်၊ ကယ်မတော်မူပါသခင်ဟု ဟစ် ကြော်လေ၏။
³¹ ယေရှုသည် လက်တော်ကိုချက်ခြင်းဆန့်၍ ပေတရုကိုကိုင်တော်မူလျက်၊ ယုံကြည်အားနည်းသောသူ၊ အဘယ်ကြောင့် ယုံမှားသောစိတ်ဝင်သနည်းဟု မေးတော်မူ၏။
³² လှေပေါ်သို့ရောက်ကြလျှင် လေသည်ငြိမ်းလေ၏။
³³ လှေသားတို့သည်ချဉ်းကပ်၍၊ စင်စစ်ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏သားတော်မှန်ပါသည်ဟု ညွတ် ပြပ်၍ လျှောက်ကြ၏။
³⁴ ကမ်းတဘက်သို့ကူးလျှင် ဂင်္နေသရက်နယ်သို့ ရောက်ကြ၏။
³⁵ ထိုအရပ်သားတို့သည် မျက်နှာတော်ကိုမှတ်မိလျှင်၊ ပတ်ဝန်းကျင်အရပ်ရှိသမျှသို့ စေလွှတ်သဖြင့် လူနာ ရှိသမျှတို့ကို ဆောင်ခဲ့၍၊
³⁶ အဝတ်တော်၏ပန်းပွားကိုမျှသာတို့ရပါမည်အကြောင်း အခွင့်တောင်းကြ၏။ တို့သမျှသောသူတို့သည် လည်း ချမ်းသာရကြ၏။

၁၄:၂၂-၃၆။ ရေပေါ်လမ်းလျှောက်ခြင်းနှင့် ဂေနေသာရက်ဧရိယာတွင် အံ့ဖွယ်အမှုများ လူဦးရေ ငါးထောင်ကို ကျွေးမွေးပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို လှေနှင့်ထွက်ခွာရန် အမိန့်ပေးတော်မူပြီး လူအုပ်ကိုလည်း နှုတ်ဆက်လွှတ်လိုက်တော်မူ၏။ ယေရှုသည် ဆုတောင်းတတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ယောက်တည်း ဆုတောင်းချိန်ရတော်မူ၏။ ထိုအချိန်၌ တပည့်တော်များသည် လှေလှော်၍ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရ ခက်ခဲနေကြ၏။ လှိုင်းလုံးများက နှိပ်စက်သလို လုပ်ကာ (ဘာဆာနိဇိုမဲနုန်၊ “နှိပ်စက်ခြင်း”၊ “လှုပ်ခတ်ခြင်း”) လေနှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသဖြင့် နံနက်မိုးလင်းခါနီး စတုတ္ထခရီးစဉ် (ရောမလူမျိုးတို့က ညကို လေးပိုင်းခွဲသည်၊ ယေဟုဒ်လူမျိုးတို့က သုံးပိုင်းခွဲသည်) အထိ တစ်ညလုံး လှော်နေရဆဲဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၄-၂၅)။ ယေရှုသည် ရေပေါ်လျှောက်၍ သူတို့ဆီသို့ လာတော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၅)။ တပည့်တော်များသည် အစပိုင်းတွင် ကြောက်ရွံ့ကြသော်လည်း ယေရှုကိုယ်တော်တိုင် မိမိဖြစ်ကြောင်း ပြောပြတော်မူသဖြင့် စိတ်အေးချမ်းကြရ၏ (အပိုဒ် ၂၆-၂၇)။ ပေတရုက ရေပေါ်လျှောက်၍ ယေရှုထံသို့ လာရန် တောင်းဆိုသဖြင့် ယေရှုက လာလော့ဟု ဖိတ်ခေါ်တော်မူ၏။ ပေတရုသည် ကြောက်ရွံ့လာသည်အထိ အောင်မြင်စွာ လျှောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ကြောက်လာသည်နှင့် နစ်မြုပ်လာသည်။ သခင်ယေရှု ကယ်တင်ပါဟု အော်ဟစ်လေရာ ယေရှုက လက်မှကိုင်၍ ကယ်တင်တော်မူပြီး လှေပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ကာ ယုံကြည်ခြင်း အားနည်းသည်ဟု နူးညံ့စွာ ဆုံးမတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၂၈-၃၁)။ ယေရှုကို မျက်ခြည်မပြတ် စွဲကိုင်ထားသမျှ ကာလပတ်လုံး အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အာရုံပျံ့လွင့်သွားသည်နှင့် နစ်မြုပ်လာသည်။ ထိုနည်းတူ တပည့်တော်များသည် ကိုယ်အားကိုယ်ကိုးနှင့် လုပ်နေသမျှ တစ်ညလုံး ကြိုးစားရသော်လည်း ယေရှုနှင့်အတူရှိလျှင် ချက်ချင်းပြီးစီးနိုင်သော အမှုကို မပြီးစီးနိုင်ခဲ့ကြချေ။ ယေရှုနှင့် တပည့်တော်များသည် ဂေနေသာရက်ပြည် (ခါနာနီ/ကိနေရက် ဟူ၍လည်း ခေါ်သည်၊ ယောရှု ၁၁:၂၊ ၁၉:၃၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သို့ ရောက်ကြသည်။ ဂါလိလဲပင်လယ်ကို တစ်ခါတစ်ရံ တိဗေရဇ်ပင်လယ် (ယောဟန် ၂၁:၁) သို့မဟုတ် ဂေနေသာရက်အိုင် (လု ၅:၁) ဟုလည်း ခေါ်သည်။ ဂေနေသာရက်ပြည်သည် ကပေရနာအုံနှင့် နီးကပ်သည်။ ထိုဒေသတွင် ယေရှုထံသို့ လာကြသော လူများစွာကို ကုသပေးတော်မူ၏။

14:22–36. Walking on Water and Miracles in Gennesaret. Immediately after feeding the five thousand, Jesus commanded the disciples to leave in a boat and dismissed the crowd. Jesus was a man of prayer, and finally He was able to find time by Himself to pray. Meanwhile, the disciples had been making poor headway. They were harassed (basanizomenon, “tortured,” “tossed about”) by the waves, had a contrary wind, and were still rowing into the fourth watch—just before dawn (vv. 24–25). Romans divided the night into four watches (the Jews divided it into three), so by the time Jesus came to them, they had been rowing all night. While they had made significant distance from land, they were nowhere near the other side of the Sea of Galilee. Jesus appeared to them walking on the water (v. 25), and the disciples, who initially were afraid, were reassured by Jesus when He identified Himself to them (vv. 26–27). Peter then suggested that he should walk toward Jesus on the water, and Jesus invited him to do so. Peter succeeded until he became afraid and started to sink. He called out to Jesus to save him; Jesus caught Peter by the hand, led him back to the boat, and gently chided him for his lack of faith (vv. 28–31). As long as he was keeping his attention fixed on Jesus, he succeeded. But the moment his attention was distracted, he began to drown. Likewise, while the disciples were working in their own strength, it took them all night to do something they could have done very quickly when Jesus was with them.

Jesus and His disciples arrived at the land of Gennesaret, the Greek spelling of a town or region called Chinnereth/Kinnereth (cf. Josh. 11:2; 19:35). The Sea of Galilee is also called the Sea of Tiberias in some versions (John 21:1) and the Lake of Genessaret (Luke 5:1). The land of Gennesaret was close to Capernaum (for more on the location see commentary on John 6:16–21), and in this region Jesus healed many who came to Him.