Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၁၅ မဿဲ

ထိုအခါ ယေရုရှလင်မြို့သားဖာရိရှဲတို့နှင့် ကျမ်းပြုဆရာတို့သည် ချဉ်းကပ်ပြီးလျှင်၊
² ရှေးဟောင်းတို့မှဆက်ခံသော နည်းဥပဒေကို ကိုယ်တော်၏တပည့်တို့သည် အဘယ်ကြောင့်လွန်ကျူး ကြပါသနည်း။ သူတို့သည် လက်မဆေးဘဲ အစာစားကြပါသည်တကားဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
³ ကိုယ်တော်က၊ သင်တို့သည်အဆက်ဆက်ခံသော် နည်းဥပဒေကိုအမှီပြု၍ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော် ကို အဘယ်ကြောင့်လွန်ကျူးကြသနည်း။
⁴ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကား၊ မိဘကိုရိုသေစွာပြုလော့။ အကြင်သူသည် မိဘကိုနှုတ်ဖြင့်ပြစ်မှား ၏၊ ထိုသူသည် အသေသတ်ခြင်းကို ခံစေဟုလာသတည်း။
⁵ သင်တို့မူကား၊ အကြင်သူသည် ကိုယ့်မိဘကို၊ သင်တို့အသုံးရနိုင်သမျှသော ငါ၏ဥစ္စာသည် အလှူဝတ္ထု ဖြစ်စေဟုဆို၏၊
⁶ ထိုသူသည် ကိုယ်မိဘကိုပင် ရိုသေစွာမပြုရဟုဆို၏။ ထိုသို့သင်တို့သည် အဆက်ဆက်ခံသော နည်း ဥပဒေအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို ပယ်ကြ၏။
⁷ လျှို့ဝှက်သောသူတို့၊ ဟေရှာယသည် သင်တို့ကိုရည်မှတ်လျက် ဤလူမျိုးသည်နှုတ်နှင့်ငါ့ထံသို့ ချဉ်း ကပ်၍ နှုတ်ခမ်းနှင့်ငါ့ကို ရိုသေကြ၏။ စိတ်နှလုံးမူကား ငါနှင့်ဝေးလှ၏။
⁸ လူတို့စီရင်သောပညတ်တို့ကိုသွန်သင်၍ နည်းဥပဒေသပေးလျက်ပင်ငါ့ကို အချည်းနှီးကိုးကွယ်ကြ၏ဟု
⁹ နောက်ဖြစ်လတံ့သောအရာကို လျောက်ပတ်စွာ ဟောခဲ့ပြီဟုပြန်၍မိန့်တော်မူ၏။
¹⁰ ထိုအခါ လူအစုအဝေးကို အထံတော်သို့ခေါ်၍၊ သင်တို့နားထောင် နားလည်ကြလော့။
¹¹ ခံတွင်းသို့ဝင်သောအရာသည် လူကိုညစ်ညူးစေသည်မဟုတ်။ ခံတွင်းမှထွက်သောအရာသည် ညစ်ညူး စေသောအရာဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹² တပည့်တော်တို့သည်ချဉ်းကပ်၍၊ ယခုမိန့်တော်မူသောစကားကို ဖာရိရှဲတို့သည်ကြားသောအခါ စေတနာစိတ်ပျက်ကြသည်ကို သိတော်မူသလောဟုလျှောက်ကြ၏။
¹³ ကိုယ်တော်ကလည်း၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော ငါ၏ခမည်းတော်စိုက်တော်မမူသော အပင်ရှိ သမျှတို့ကို နှုတ်ရလိမ့်မည်။
¹⁴ ထိုသူတို့ကိုရှိပါလေစေ။ သူတို့သည်လူကန်းတို့အား လမ်းပြသောလူကန်းဖြစ်၏။ လူကန်းချင်းတဦးကို တဦးလမ်းပြလျှင်၊ နှစ်ဦးတို့သည် တွင်းထဲသို့ကျကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁵ ပေတရုကလည်း၊ ထိုဥပမာကို အကျွန်ုပ်တို့အား ဖွင့်ပြတော်မူပါဟုလျှောက်လျှင်၊
¹⁶ ယေရှုက၊ သင်တို့သည် ယခုတိုင်အောင် ပညာမဲ့လျက်နေသေးသလော။
¹⁷ ခံတွင်းသို့ဝင်သမျှသည် ဝမ်းထဲသို့ဆင်း၍ ရေအိမ်တွင် စွန့်ပစ်သည်ကိုနားမလည်ကြသေးသလော။
¹⁸ ခံတွင်းမှထွက်သောအရာမူကား၊ နှလုံးထဲက ထွက်လာ၍ လူကိုညစ်ညူးစေသောအရာဖြစ်၏။
¹⁹ မကောင်းသောကြံစည်ခြင်း၊ လူအသက်ကိုသတ်ခြင်း၊ သူ့မယားကိုပြစ်မှားခြင်း၊ မိန်းမလွတ်နှင့် မှား ယွင်းခြင်း၊ သူ့ဥစ္စာကိုခိုးခြင်း၊ မမှန်သောသက်သေကိုခံခြင်း၊ သူ့အသရေကိုဖျက်ခြင်းအရာတို့သည် နှလုံးထဲက ထွက်လာ၍၊
²⁰ လူကို ညစ်ညူးစေသောအရာဖြစ်ကြ၏။ လက်မဆေးဘဲလျက် အစာကိုစားခြင်းမူကား၊ လူကိုညစ်ညူး စေသည်မဟုတ်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၅:၁-၂၀။ လူကြီးသူမတို့၏ ဓလေ့ထုံးစံ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် ပညတ်တော်နှင့်ပတ်သက်၍ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ထည့်သွင်းရေးသားထားသည်။ ဥပမာ၊ မဿဲ ၅:၁၇-၄၈ တွင် ယေရှုက ခရစ်ယာန်များသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ဆက်လက်စောင့်ထိန်းရန် အရေးကြီးကြောင်း၊ သို့သော် ယေရှုခရစ်တော်၏ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် အဆုံးအမများအရ အသစ်ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်း ခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း ရှည်ကြာစွာ သင်ကြားထားသည်။ မဿဲ ၁၂:၁-၁၄ တွင် ယေရှုသည် ဥပုသ်နေ့နှင့်ပတ်သက်၍ သဘောထားကို ဖော်ပြသည့် ဖြစ်ရပ်နှစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ မဿဲ ၁၅:၁-၂၀ တွင် ဖာရိရှဲတို့၏ ပညတ်တော်အနက်ဖွင့်ဆိုချက်အပေါ် ယေရှု၏ သဘောထားကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။

15:1–20. The Tradition of the Elders. The Gospel of Matthew returns several times to the topic of law. In Matthew 5:17–48, for example, it records Jesus giving extended instruction that Christians should be foremost in continuing observance of the law of God, albeit transformed by the new reality and perspective that is present in the person and teachings of Jesus. Matthew 12:1–14 recounts two incidents that reveal Jesus’s attitude to the Sabbath. Matthew 15:1–20 makes clear Jesus’s attitude to the Pharisees’ interpretation of the law.

 

ယေရှု၏ခေတ်က ဖာရိရှဲတို့၏ ပညတ်တော်အနက်ဖွင့်ဆိုချက်များကို ပါးစပ်ဖြင့် ဆရာမှ တပည့်သို့ လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့ကြသည်။ နောက်ရာစုနှစ်များတွင် ထိုအဆုံးအမများကို မိရှနာနှင့် တဲလ်မွတ်ကျမ်းများအဖြစ် စုစည်းခဲ့သည်။ ထိုနောက်ကျမ်းများမှ တဆင့် ဖာရိရှဲများနှင့် သူတို့၏ ရဗ္ဗိဆက်ခံသူများသည် ဓမ္မဟောင်းပညတ်တော်များကို နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသေးစိတ်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့ကြောင်း သိရသည်။ ဥပမာ၊ ပညတ်တော်ဆယ်ပါးတို့တွင် ဥပုသ်နေ့၌ အလုပ်မလုပ်ရန် မှာထားသော်လည်း အလုပ်ဟူသည် ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို မဖော်ပြထားချေ။ ဖာရိရှဲတို့က ထိုအရာကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီး တားမြစ်ထားသော အလုပ်ပုံစံ သုံးဆယ့်ကိုးမျိုးရှိသည်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည် (မဿဲ ၁၂:၁-၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မဿဲ ၁၅:၁-၂၀ တွင် ငြင်းခုန်ရသည့် အကြောင်းအရာမှာ စားသောက်မီ လက်ဆေးရမည်လောဟူသော ကိစ္စဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲနှင့် ကျမ်းတတ်ဆရာတို့က ထိုအရာကို သူတို့၏ ဓလေ့ထုံးစံများထဲမှ တစ်ခုဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားသည် (လူကြီးသမားတို့၏ ဓလေ့၊ အပိုဒ် ၂)။ ယေရှု၏ ပထမဆုံး ပြန်ကြားချက်မှာ ဖာရိရှဲတို့၏ ပညတ်အနက်ဖွင့်ဆိုချက်ကြောင့် သားသမီးများသည် မိဘများကို ပြုစုစောင်ရှောက်ရမည့် တာဝန်ကို ဘုရားသခင်ထံ လှူဒါန်းမည်ဟု ကတိပြု၍ (“ကောဗန်”၊ မာကု ၇:၁၁ တွင် “လှူဒါန်း” ဟု ဆိုသည်) ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သည်ဟူသော ဥပမာကို ကိုးကားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် ဘုရားရှိခိုးကျောင်းသို့ နောင်တွင် လှူဒါန်းမည်ဖြစ်သဖြင့် မိဘပြုစုရမည့် တာဝန်မှ ကင်းလွတ်သွားသည်။ ယေရှုသည် သူတို့ကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ပြီး လူ့စည်းမျဉ်းများကို အဆုံးအမအဖြစ် သွန်သင်နေကြသဖြင့် ဣရှာယပရောဖက်ပြုသော ပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏ (မဿဲ ၁၅:၉)။

At the time of Jesus, the Pharisees’ interpretation of the law was orally handed down from rabbi to disciple. In later centuries these teachings were gathered into the Mishnah and Talmud. From these later writings, we can see that the Pharisees and their rabbinic successors spent much time working out the detailed application of the OT laws to everyday life. For example, in the Ten Commandments the believer is told not to work on the Sabbath, but it does not define what work is. The Pharisees had thought this through and determined that there were thirty-nine types of work forbidden (cf. Matt. 12:1–2). The occasion of debate in Matthew 15:1–20 is the issue of whether or not people should wash their hands before eating. The Pharisees and scribes clearly identified this as one of their traditions (the traditions of the elders, v. 2). Jesus’s first response was to cite an example where the Pharisees’ interpretation of the law allowed children to circumvent their obligations to their parents by declaring something the parents wanted from them as a gift to God (“Corban” [“offering”] in Mark 7:11). This removed the children’s obligation to provide for their parents because it would eventually be given as a gift to the temple. Jesus then attacked them vigorously and indicated that their interpretations fulfilled the prophecy of Isaiah when he said that the people were worshiping God in vain because they were teaching human commandments as doctrines (Matt. 15:9).

 

ယေရှုသည် လူအုပ်ကို ထပ်မံရှင်းပြတော်မူသည်မှာ အံ့သြဖွယ်လက်တွေ့ကျသည်။ အစာသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်၍ အစာချေဖျက်ပြီး ထုတ်ပစ်ခံရသည်။ နှလုံးသို့ ဝင်ရောက်၍ ညစ်ညမ်းစေခြင်း မရှိချေ။ နှလုံးထဲမှ ထွက်လာသော မကောင်းသော အကြံအစည်၊ လူသတ်ခြင်း၊ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခြင်း၊ ကာမလောဘ၊ ခိုးယူခြင်း၊ မမှန်မကန် သက်သေခံခြင်း၊ ဘုရားသခင်ကို ဆဲဆိုခြင်းတို့သာ လူကို ညစ်ညမ်းစေသည် (အပိုဒ် ၁၉)။ လက်မဆေးဘဲ စားသောက်ခြင်းဖြင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ညစ်ညမ်းခြင်း မဖြစ်ပေ (အပိုဒ် ၁၈၊ ၂၀)။ မဿဲသည် ယေရှုသည် ဓမ္မဟောင်းပညတ်တော်များကို ဆန့်ကျင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဖာရိရှဲတို့၏ အနက်ဖွင့်ဆိုချက်ကိုသာ ဆန့်ကျင်ကြောင်း အထူးရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။

Jesus further explained His reasoning to the crowd. It is surprisingly practical: Food enters the body, is processed, and then eliminated. It does not actually enter the heart on the way through to defile it. What defiles the heart are evil intentions, murder, adultery, sexual immorality, theft, false witness, and blasphemy (v. 19). These come out of the heart, and they defile a person. Spiritual defilement does not occur by eating with unwashed hands (vv. 18, 20). Matthew is especially clear that Jesus was not challenging the laws of the OT but the Pharisaic interpretation of those laws (see “Unclean Foods in Mark 7:1–23,” p. 1305).

 ²¹ ယေရှုသည် ထိုအရပ်မှထွက်၍ တုရုမြို့နှင့် ဇိဒုန်မြို့၏ ကျေးလက်သို့ကြွတော်မူလျှင်၊

²² ခါနာန်အမျိုးဖြစ်သောမိန်းမတယောက်သည် ထိုနယ်စပ်မှထွက်လာ၍၊ ဒါဝိဒ်၏သားတော်ရှင်၊ ကျွန်မ ကို သနားတော်မူပါ။ ကျွန်မ၏သမီးသည် နတ်ဆိုးနှိပ်စက်ခြင်းကို ပြင်းစွာခံရပါသည်ဟု ဟစ်ကြော်သော်လည်း စကားတခွန်းမျှ ပြန်တော်မမူ။
²³ တပည့်တော်တို့သည်ချဉ်းကပ်၍၊ ထိုမိန်းမပြန်သွားရသောအခွင့်ကို ပေးတော်မူပါ။ ငါတို့နောက်သို့ လိုက်၍ ဟစ်ကြော်လျက်နေပါသည်ဟု တောင်းလျှောက်ကြ၏။
²⁴ ကိုယ်တော်ကလည်း၊ ဣသရေလအမျိုးအဝင် ပျောက်လွင့်သောသိုးများမှတပါး အခြားသောအမျိုးရှိ ရာသို့ ငါ့ကိုမစေလွှတ်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁵ ထိုမိန်းမသည် ချဉ်းကပ်၍ပြပ်ဝပ်လျက် ကျွန်မကို ကယ်တော်မူပါသခင်ဟု လျှောက်ပြန်လျှင်၊
²⁶ ကိုယ်တော်က၊ သား၏အစာကိုယူ၍ ခွေးအားမပေးမချအပ်ဟု ပြန်ပြောတော်မူ၏။
²⁷ မိန်းမကလည်းမှန်ပါ၏သခင်၊ ခွေးမည်သည်ကား မိမိသခင်၏စားပွဲမှကျသော စားနုပ်စားပေါက်ကို စားမြဲထုံးစံရှိပါ၏ဟု လျှောက်ပြန်လျှင်၊
²⁸ အိုမိန်းမ၊ သင်သည်ယုံကြည်အားကြီးလှပြီ။ သင့်အလိုရှိသည်အတိုင်း သင်၌ဖြစ်စေဟုမိန့်တော်မူ၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုမိန်းမ၏သမီးသည် ကျန်းမာပကတိဖြစ်လေ၏။

၁၅:၂၁-၂၈။ ခါနာန်အမျိုးသမီး (သို့မဟုတ် ဆီရိဖောနိကအမျိုးသမီး) မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတစ်ခုလုံးကို နားလည်ရန် အရေးကြီးသော အချက်တစ်ခုမှာ အခြားလူမျိုးများ (ယုဒမဟုတ်သူများ) နှင့်ပတ်သက်၍ မည်သို့ဖော်ပြထားသည်ကို ဆိုလိုသည်။ ဥပမာ၊ မဿဲ ၁၀:၅ တွင် ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို ဣသရေလအိမ်တော်၏ ပျောက်ဆုံးနေသော သိုးများထံသို့သာ သွားရန် ညွှန်ကြားပြီး အခြားလူမျိုးများနှင့် ရှမာရိလူများထံ မသွားရန် တားမြစ်ထားသည်။ အချို့မှတ်ချက်ပေးသူများက ထို့ကြောင့် မဿဲခရစ်ဝင်သည် ယုဒခရစ်ယာန်များ (ပညတ်တော်၊ မစင်ကြယ်သောအစာနှင့် ဥပုသ်နေ့၊ နှစ်ခြင်းခံခြင်းစသည်တို့ကို စောင့်ထိန်းသော ခရစ်ယာန်များ) အတွက်သာ ရေးသားထားသည်ဟု ယူဆကြသည်။ သို့သော် ထိုသို့ယူဆခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ နောက်ဆုံးအပိုဒ် (၂၈:၁၉-၂၀) တွင် ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို လူမျိုးတကာထံ သွားကြရန် မှာထားတော်မူသည်။ အစပိုင်းမှပင် ယေရှု၏ အနွယ်ဇယားတွင် ထည့်သွင်းထားသော အမျိုးသမီးလေးဦးသည် အခြားလူမျိုးများဖြစ်ကြသည် (၁:၃၊ ၅၊ ၆)။ ထို့ကြောင့် အခြားလူမျိုးများသည် သန့်ရှင်းသော လူမျိုးထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ကြောင်း အတိအလင်း သက်သေပြထားသည်။

15:21–28. The Canaanite/Syro-Phoenician Woman. One of the issues that has an important bearing on how we should understand the Gospel of Matthew as a whole is the stance that is portrayed with regard to Gentiles (non-Jews). In Matthew 10:5, for example, Jesus had instructed His disciples to restrict their ministry to only the lost sheep of the house of Israel and prohibited them from speaking to Gentiles or Samaritans. Some commentators conclude that Matthew is therefore a Gospel directed only at Jewish Christians—those Christians who observed the laws, including laws regarding clean and unclean foods, the Sabbath, and circumcision. But this is unlikely, not least because the last verse of the Gospel of Matthew records Jesus urging His disciples to go to all nations (or all Gentiles; 28:19–20). Along the way there are clues provided in the Gospel concerning Jesus’s intention. Right from the beginning, the four women (so atypically included) in the genealogy of Jesus are all Gentiles (1:3, 5, 6). This shows conclusively that Gentiles could be included in the holy nation.

 

ခါနာန်အမျိုးသမီးနှင့် ယေရှု၏ ဆက်ဆံရေးသည် သာမန်အရိပ်အမြွက်ထက် ပိုမိုသည်။ ယေရှု၏ ကယ်တင်ခြင်းသည် ခါနာန်လူမျိုးကဲ့သို့ မလိုလားအပ်သော လူမျိုးများအတွက်ပင် ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ယေရှုသည် တုရုနှင့် ရှိဒုန်ဒေသ (အခြားလူမျိုးဒေသ) သို့ သွားရောက်တော်မူစဉ် မာကု ၇:၂၆ တွင် ဆီရိဖောနိကအမျိုးသမီးဟု ဖော်ပြထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လာရောက်တွေ့ဆုံသည်။ မဿဲကမူ ခါနာနီဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ထိုအမည်လည်း သင့်လျော်သည်။ တောလည်ကျမ်း ၁၃:၂၉ တွင် ခါနာန်လူမျိုးတို့သည် ပင်လယ်နှင့် ယော်ဒန်မြစ်တစ်လျှောက် နေထိုင်ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ပင်လယ်အနီးဧရိယာကို တုရုနှင့် ရှိဒုန်အထိ ချဲ့ထွင်နိုင်သည်။ “ခါနာန်” ဟူသော အမည်သည် စိတ်ခံစားမှုပြင်းထန်သည်။ ဘုရားသခင်၏ လမ်းပြမှုအောက်တွင် ဣသရေလလူမျိုးဖြင့် အစားထိုးခံရသော တပါးအမျိုးဘုရားကိုးကွယ်သူ လူမျိုးကို ဆိုလိုသည်။

The interaction of Jesus with the Canaanite woman (15:21–28) is more than a subtle clue—it announced that Jesus’s salvation is for all, even a despised Canaanite. Jesus’s travels had taken Him to the region of Tyre and Sidon, a Gentile area. There He was met by a woman described in Mark 7:26 as a Syro-Phoenician. This would accurately describe somebody from Tyre and Sidon—cities that were founded by the Phoenicians. But Matthew describes her as a Canaanite, a term that is also appropriate. Numbers 13:29 states that the Canaanites lived by the sea and along the Jordan. The territory near the sea could be extended to encompass Tyre and Sidon. While appropriate, “Canaanite” was an emotionally loaded term—it conveyed the thought of a pagan nation that had been replaced by the people of Israel under God’s guidance.

 

ယေရှု၏ အမျိုးသမီးအပေါ် သဘောထားသည် မျှော်လင့်ချက်မပေးပုံရသည်။ ဣသရေလအိမ်တော်၏ ပျောက်ဆုံးသောသိုးများထံသို့သာ စေလွှတ်ခြင်းခံရသည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (မဿဲ ၁၅:၂၄)။ ထိုစကားသည် ယခင်က တပည့်တော်များကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်နှင့် ဆင်တူသည် (၁၀:၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အမျိုးသမီးက သူ၏လိုအပ်ချက်ကို ထပ်မံတင်ပြသည် (အပိုဒ် ၂၅)။ ယေရှုက ကလေးများ၏ မုန့်ကို ယူ၍ ခွေးများကို ပေးရန် မသင့်တော်ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၆)။ ထိုစကားသည် ယေဟုဒ်လူမျိုးတို့၏ ဘက်လိုက်မှုကို ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်ပြီး ယေရှုက ထိုအရာကို ငြင်းပယ်တော်မူမည်ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးက သခင်စားပွဲမှ ကျလာသော မုန့်တွင်းများကိုပင် ခွေးများစားရကြောင်း ပြန်ကြားသည် (အပိုဒ် ၂၇)။ ယေရှုက သူ၏ယုံကြည်ခြင်း ကြီးမားကြောင်း၊ တောင်းဆိုချက် ပြည့်စုံပြီဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှု၏ ကုသခြင်းသည် ယုဒလူမျိုးများတွင်သာ ကန့်သတ်ထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ပြသတော်မူသည်။ ယေရှု အသေခံပြီးနောက် တပည့်တော်များကို လူမျိုးတကာထံ သွားရန် မှာထားတော်မူသည် (၂၈:၁၉-၂၀)။ ခါနာန်အမျိုးသမီးနှင့် ဆက်ဆံရေးသည် ထိုကျယ်ပြန့်သော ဓမ္မတာဝန်၏ ကြိုတင်အရိပ်အယောင်ဖြစ်သည်။

Jesus’s attitude to the woman seems to have not been promising. He told her that He had been sent to the lost sheep of Israel (Matt. 15:24)—language reminiscent of His earlier instructions to His disciples (c.f. 10:5). The woman replied by restating her need (v. 25), and Jesus then said, in terms that would have been equally insulting in His own culture as it would be today, that it is not fitting to take the children’s bread and give it to the dogs (v. 26). This language embodies the Jewish prejudice, which Jesus was about to reject. She replied that even the dogs eat from the crumbs that fall from their master’s table (v. 27). Jesus answered that her faith was strong and that her wish was fulfilled, thereby showing that the healing He brought was not restricted to the Jews even during His ministry. After His death and resurrection, His disciples were told that their mission extended to all the nations (28:19–20). The interaction of Jesus and the Canaanite woman was an anticipation of this wider ministry.

 ²⁹ ယေရှုသည် ထိုအရပ်မှကြွ၍ ဂါလိလဲအိုင်နားသို့ရောက်တော်မူလျှင် တောင်ပေါ်သို့တက်၍ ထိုင်တော် မူ၏။

³⁰ များစွာသောလူအပေါင်းတို့သည် ခြေမစွမ်း၊ မျက်စိကန်း၊ စကားအ၊ အင်္ဂါချို့တဲ့သောသူမှစ၍ အခြား သော အနာရောဂါစွဲသောသူများကို ဆောင်ခဲ့လျက် အထံတော်သို့ရောက်လာ၍ ခြေတော်ရင်း၌ချထားကြ၏။
³¹ အနာရောဂါများကို ငြိမ်းစေတော်မူသဖြင့်၊ အသောသူသည် စကားပြောသည်ကို၎င်း၊ ချို့တဲ့သောသူ သည် ပကတိဖြစ်သည်ကို၎င်း၊ ခြေမစွမ်းသောသူသည် လှမ်းသွားသည်ကို၎င်း၊ မျက်စိကန်းသောသူသည် မြင်ရ သည်ကို၎င်း၊ လူအစုအဝေးတို့သည်မြင်လျှင် အံ့ဩခြင်းသို့ရောက်၍ ဣသရေလအမျိုး၏ ဘုရားသခင်ဂုဏ် တော်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။
³² ထိုအခါ ယေရှုသည် တပည့်တော်တို့ကိုခေါ်၍၊ ဤလူများကိုငါသနား၏။ သုံးရက်ပတ်လုံးငါနှင့်အတူရှိ ကြပြီ။ စားစရာအလျှင်းမရှိ။ လမ်းခရီး၌ မောမည်ကိုစိုးရိမ်သောကြောင့် အစာမစားမှီ သူတို့ကိုလွှတ်ခြင်းငှာ ငါအလိုမရှိဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊
³³ တပည့်တော်တို့က ဤမျှလောက်များသောလူစုတို့သည် ဝစွာစားလောက်သောအစာကို ဤတောအရပ် ၌ အကျွန်ုပ်တို့သည် အဘယ်သို့ရနိုင်ပါမည်နည်းဟု လျှောက်ကြသော်၊
³⁴ ယေရှုက၊ သင်တို့တွင်မုန့်ဘယ်နှစ်လုံးရှိသနည်းဟု မေးတော်မူလျှင်၊ မုန့်ခုနှစ်လုံးနှင့် အနည်းငယ်မျှ သော ငါးကောင်ကလေးရှိပါသည်ဟု ပြန်လျှောက်ကြ၏။
³⁵ ထိုအခါ လူအစုအဝေးတို့ကို မြေပေါ်မှာလျောင်းကြစေဟု အမိန့်တော်ရှိ၏။
³⁶ မုန့်ခုနှစ်လုံးနှင့် ငါးတို့ကိုလည်းယူ၍ ကျေးဇူတော်ကိုချီးမွမ်းပြီးမှ၊ မုန့်နှင့်ငါးကိုဖဲ့၍ တပည့်တော်တို့အား ပေးတော်မူ၏။ တပည့်တော်တို့လည်း လူအပေါင်းတို့အား ပေးကြ၏။
³⁷ လူအပေါင်းတို့သည် စား၍ဝကြပြီးမှ၊ ကြွင်းရစ်သောအကျိုးအပဲ့ကိုကောက်သိမ်း၍ ခုနှစ်တောင်း အပြည့် ရကြ၏။
³⁸ စားသောသူအရေအတွက်ကား၊ မိန်းမနှင့်သူငယ် ကိုမဆိုဘဲ ယောက်ျားလေးထောင်ရှိသတည်း။
³⁹ ထိုလူများတို့ကို လွှတ်တော်မူပြီးမှ၊ လှေစီး၍ မာဂဒါလကျေးလက်သို့ ရောက်တော်မူ၏။

၁၅:၂၉-၁၆:၄။ လူဦးရေလေးထောင်ကို ကျွေးမွေးခြင်းနှင့် နိမိတ်လက္ခဏာ လူဦးရေငါးထောင်ကို ကျွေးမွေးခြင်း (၁၄:၁၃-၂၁) နှင့် လူဦးရေလေးထောင်ကို ကျွေးမွေးခြင်း (၁၅:၂၉-၃၉) တို့တွင် ဆင်တူသည်များစွာ ရှိသည်။ နှစ်ခုစလုံးတွင် ယေရှုသည် လူများစွာကို ကုသပြီးမှ ကျွေးမွေးတော်မူသည်။ မဿဲ ၁၅:၃၀-၃၁ တွင် ယေရှုကုသပေးသော လူများကို အသေးစိတ်ဖော်ပြထားသည် (ဒုက္ခရောက်နေသူ၊ မျက်စိကန်းသူ၊ ခြေမသန်စွမ်းသူ၊ ဆွံ့အသူများ)။ နှစ်ခုစလုံးတွင် ယေရှုသည် အကြာကြီး အတူနေခဲ့သော လူအုပ်ကို သနားတော်မူသည် (၁၄:၁၄၊ ၁၅:၃၂)။ နှစ်ခုစလုံးတွင် အနည်းငယ်သော အရင်းအမြစ်ကို အံ့ဖွယ်ဖြင့် များပြားစေတော်မူသည်။ တစ်ကြိမ်တွင် မုန့်ငါးလုံး၊ ငါးနှစ်ခါငါးဖြင့် အမျိုးသားငါးထောင်နှင့် အမျိုးသမီး၊ ကလေးများကို ကျွေးမွေးပြီး ကျန်ရှိခဲ့သည်မှာ ခြင်းတစ်ဆယ့်နှစ်ခြင်း (၁၄:၁၉-၂၀)။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် မုန့်ခုနစ်လုံး၊ ငါးအနည်းငယ်ဖြင့် အမျိုးသားလေးထောင်နှင့် အမျိုးသမီး၊ ကလေးများကို ကျွေးမွေးပြီး ကျန်ရှိခဲ့သည်မှာ ခုနစ်ခြင်း (၁၅:၃၄-၃၇)။ ယေရှုကိုယ်တော်တိုင် နောက်ပိုင်းတွင် ထိုဂဏန်းများကို ကိုးကားတော်မူသည် (၁၆:၅-၁၂)။

15:29–16:4. The Feeding of the Four Thousand and a Sign. There are many parallels between the feeding of the five thousand (14:13–21) and the feeding of the four thousand (15:29–39). Both were preceded by Jesus healing large numbers of people. Matthew 15:30–31 carefully lists people with major conditions from which Jesus healed them (the lame, the blind, cripples, and the mute). In both instances, Jesus had compassion on the crowds who had been with Him for a long time (14:14; 15:32). In both instances He miraculously multiplied few resources into many. In one case He fed five thousand men together with women and children from five loaves and two fish (14:19); in the other He fed four thousand men together with women and children from seven loaves and a few fish (15:34). There were twelve baskets of food left over from the feeding of the five thousand (14:20) but only seven from the feeding of the four thousand (15:37). Jesus Himself later referred to these figures (16:5–12).