Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၂၃ မဿဲ

ထိုအခါ ယေရှုသည် တပည့်တော်တို့နှင့် လူပေါင်းတို့အား ဟောပြောတော်မူသည်ကား၊
² ကျမ်းပြုဆရာ၊ ဖာရိရှဲတို့သည် မောရှေ၏ထိုင်ရာ ပလ္လင်ပေါ်မှာထိုင်ကြ၏။
³ ထို့ကြောင့် သူတို့စီရင်ထုံးဖွဲ့သမျှတို့ကို စောင့်ရှောက်၍ပြုကြလော့။ သူတို့၏ အကျင့်အတိုင်း မကျင့် ကြနှင့်။ အကြောင်းမူကား၊ သူတို့သည် စီရင်ထုံးဖွဲ့သော်လည်း ကိုယ်တိုင်မကျင့်ကြ။
⁴ အလွန်လေး၍ ထမ်းခဲသောဝန်တို့ကို ပြင်ဆင်၍သူတပါးပခုံးပေါ်မှာ တင်တတ်ကြ၏။ မိမိတို့မူကား လက်ဖျားနှင့်မျှ မရွှေ့လိုကြ။
⁵ သူတို့သည် ပြုသမျှသောအကျင့်အမှုတို့ကို လူများရှေ့မှာ ထင်ရှားစေခြင်းငှါပြုကြ၏။ ကျယ်သော လက်ဖွဲ့တို့ကို၎င်း၊ ကြီးသော ပန်းပွားတို့ကို၎င်း ဝတ်လေ့ရှိကြ၏။
⁶ ပွဲသဘင်၊ တရားစရပ်တို့၌ မြင့်မြတ်သောနေရာ ထိုင်ရာကို၎င်း၊
⁷ ဈေး၌ ရိုသေစွာနှုတ်ဆက်ခြင်းကို၎င်း၊ အရှင်ဘုရား အရှင်ဘုရားဟု လူများခေါ်ဝေါ်ခြင်းကို၎င်း နှစ် သက်ကြ၏။
⁸ သင်တို့မူကား အရှင်ဘုရားဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကိုမခံကြနှင့်။ ခရစ်တော်တည်းဟူသော သင်တို့ဥပဇ္ဈာယ် ဆရာတပါးတည်းရှိ၏။ သင်တို့အပေါင်းသည် ညီအစ်ကို ချင်းဖြစ်ကြ၏။
⁹ မြေကြီးပေါ်မှာ အဘယ်သူကိုမျှအဘဟူ၍မခေါ်ဝေါ်ကြနှင့်။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ သင်တို့အဘတပါး တည်းရှိတော်မူ၏။
¹⁰ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကို မခံကြနှင့်။ ခရစ်တော်တည်းဟူသော သင်တို့ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတပါး တည်းရှိ၏။
¹¹ သင်တို့တွင် အကြီးဖြစ်သောသူသည် သင်တို့အစေခံဖြစ်ရ၏။
¹² အကြင်သူသည် မိမိကိုချီးမြှောက်အံ့၊ ထိုသူသည် နှိမ့်ချခြင်းသို့ရောက်လတံ့။ အကြင်သူသည် မိမိကို နှိမ့်ချအံ့၊ ထိုသူသည် ချီးမြှောက်ခြင်းသို့ ရောက်လတံ့။
¹³ လျှို့ဝှက်သောကျမ်းပြုဆရာ၊ ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ကောင်း ကင်နိုင်ငံတော်၏ တံခါးကိုလူတို့ရှေ့မှာပိတ်ထား၍ မိမိတို့လည်းမဝင်၊ ဝင်လိုသောသူတို့ကိုလည်း ဆီးတား ကြ၏။
¹⁴ လျှို့ဝှက်သောကျမ်းပြုဆရာ၊ ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ မုတ်ဆိုးမ အိမ်ကို လုယူသိမ်းစား၍၊ အပြစ်မပေါ်စေခြင်းငှါ ရှည်စွာသော ပဌနာစကားကို ရွတ်တတ်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် သာ၍ ကြီးစွာသော ဒဏ်ကိုခံရကြလတံ့။
¹⁵ လျှို့ဝှက်သောကျမ်းပြုဆရာ၊ ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ လူ တ ယောက်ကိုပင် ဘာသာသွင်းခြင်းငှါ ကုန်းကြောင်းရေကြောင်းပတ်ပတ်လှည့်လည်၍ ဘာသာသွင်းပြီးသောသူ ကိုလည်း၊ မိမိတို့ထက် နှစ်ဆသောငရဲသားဖြစ်စေကြ၏။
¹⁶ လမ်းပြသောလူကန်းတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ ဗိမာန်တော်ကိုတိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုခြင်းကို ပြုလျှင်မတည်။ ဗိမာန်တော်၏ ရွှေကိုတိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုခြင်းကိုပြုလျှင် တည်သည်ဟုသင်တို့ဆိုကြ၏။
¹⁷ လူမိုက်လူကန်းတို့၊ အဘယ်အရာသည်သာ၍ မြတ်သနည်း။ ထိုရွှေကားမြတ်သလော။ ထိုရွှေကို သန့် ရှင်းစေသော ဗိမာန်တော်ကားမြတ်သလော။
¹⁸ တနည်းကား၊ ယဇ်ပလ္လင်ကို တိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုခြင်းကိုပြုလျှင် မတည်။ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှာရှိသော ပူဇော်သက္ကာကို တိုင်တည်၍ကျိန်ဆိုခြင်းကိုပြုလျှင် တည်သည်ဟု သင်တို့ဆိုကြ၏။
¹⁹ လူမိုက်လူကန်းတို့၊ အဘယ်အရာသည်သာ၍ မြတ်သနည်း။ ထိုပူဇော်သက္ကာကား မြတ်သလော။ ထို ပူဇော်သက္ကာကို သန့်ရှင်းစေသော ယဇ်ပလ္လင်ကားမြတ်သလော။
²⁰ ထို့ကြောင့် ယဇ်ပလ္လင်ကိုတိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုလျှင်၊ ယဇ်ပလ္လင်မှစ၍ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှာ ရှိသမျှကို တိုင် တည်၍ ကျိန်ဆိုသတည်း။
²¹ ဗိမာန်တော်ကိုတိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုလျှင်၊ ဗိမာန်တော်မှစ၍ ဗိမာန်တော်၌ ကျိန်းဝပ်တော်မူသောသူ ကို တိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုသတည်း။
²² ကောင်းကင်ဘုံကိုတိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုလျှင်၊ ပလ္လင်တော်ကို၎င်း၊ ပလ္လင်တော်ပေါ်မှာ ထိုင်တော်မူသော သူကို၎င်း တိုင်တည်၍ကျိန်ဆိုသတည်း။
²³ လျှို့ဝှက်သောကျမ်းပြုဆရာ၊ ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ပင်စိမ်း၊ စမွှတ်၊ ဇိယာ၊ အသီးအရွက်တို့ကို ဆယ်ဘို့တဘို့ လှူကြသည်တွင် တရားသဖြင့်စီရင်ခြင်း၊ သူတပါးကို သနား ခြင်း၊ သစ္စာစောင့်ခြင်းတည်းဟူသော ပညတ်တရားတွင် လေးသောအရာတို့ကိုကား လှပ်၍ထားကြ၏။ အရင် ဆိုသောအရာတို့ကို မလှပ်မထား၊ နောက်ဆိုသောအရာတို့ကို ကျင့်ရမည်။
²⁴ လမ်းပြသောလူကန်းတို့၊ သင်တို့သည် ခြင်တကောင်ကိုမျှ မပါစေခြင်းငှါ ရေကိုစစ်လျက်နှင့် ကုလား အုပ်ကို မျိုကြ၏။
²⁵ လျှို့ဝှက်သော ကျမ်းပြုဆရာ၊ ဖာရိရှဲတို့ ၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ဖလား၊ လင်ပန်းကို အပြင်၌ဆေးကြောကြ၏။ အတွင်း၌ကား လုယူခြင်း၊ မတရားသဖြင့် ကျင့်ခြင်းနှင့် ပြည့်လျက်ရှိ၏။
²⁶ မျက်စိကန်းသော ဖာရိရှဲ၊ ဖလား၊ လင်ပန်းကို အတွင်း၌ရှေ့ဦးစွာ ဆေးကြောလော့။ သို့ပြုလျှင် အပြင် ကား သန့်ရှင်းလိမ့်မည်။
²⁷ လျှို့ဝှက်သော ကျမ်းပြုဆရာ၊ ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ အဖြူ သုတ်သောသင်္ချိုင်းတွင်းနှင့်တူကြ၏။ ထိုတွင်းသည် အပြင်၌တင့်တယ်စွာတကား။ အတွင်း၌ကား လူသေအရိုး၊ အညစ်အကြေးအမျိုးမျိုးနှင့် ပြည့်လျက်ရှိ၏။
²⁸ ထိုအတူ သင်တို့သည်အပြင်၌ လူတို့ရှေ့မှာဖြောင့်မတ်ဟန်ရှိ၏။ အတွင်း၌ကား လျှို့ဝှက်ခြင်း၊ မတရား သဖြင့် ကျင့်ခြင်းနှင့် ပြည့်လျက်ရှိကြ၏။
²⁹ လျှို့ဝှက်သော ကျမ်းပြုဆရာ၊ ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ပရောဖက်မှစ၍ ဖြောင့်မတ်သောသူတို့၏ သင်္ချိုင်းတွင်းနှင့် အရိုးအိုးတို့ကို တည်လုပ်၍ တန်ဆာဆင်သဖြင့်၊
³⁰ ငါတို့သည် ဘိုးဘေးတို့လက်ထက်၌ရှိလျှင်၊ ပရောဖက်တို့ကို သက်သည်အမှုကိုလက်မခံပြီဟု ဆိုကြ၏။
³¹ ထိုသို့ဆိုသော်၊ သင်တို့သည် ပရောဖက်တို့ကိုသတ်သောသူတို့၏ အမျိုးအနွယ်ဖြစ်သည်ကို ကိုယ်အဘို့ ကိုယ်သက်သေခံကြ၏။
³² သို့ဖြစ်၍ ဘိုးဘေးတို့၏ အကျင့်ပမာဏကိုမှီအောင် ကျင့်ကြလော့။
³³ မြွေဆိုးအမျိုးတို့၊ သင်တို့သည် အပြစ်ငရဲမှ အဘယ်သို့လွတ်နိုင်ကြမည်နည်း။
³⁴ ထို့ကြောင့် ဗျာဒိတ်တော်အချက်ဟူမူကား ပရောဖက်ပညာရှိကျမ်းပြုဆရာတို့ကို သင်တို့ရှိရာသို့ ငါ စေလွှတ်၏။ ထိုသူအချို့တို့ကိုကွပ်မျက်၍ လက်ဝါးကပ်တိုင်၌ သတ်ကြလိမ့်မည်။ အချို့တို့ကို တရားစရပ်၌ ရိုက်၍ တမြို့မှတမြို့သို့ ညှဉ်းဆဲနှင်ထုတ်ကြလိမ့်မည်။
³⁵ ထို့ကြောင့် ဖြောင့်မတ်သော အာဗေလ၏အသွေးမှစ၍၊ အတွင်းဗိမာန်တော်နှင့် ယဇ်ပလ္လင်၏ အကြား ၌ သင်တို့သတ်ကြသော ဗာရခိသားဇာခရိ၏အသွေးတိုင်အောင် မြေကြီးအပေါ်၌ သွန်းပြီးသမျှသော သူတော် ကောင်းတို့၏အသွေးသည် သင်တို့ ခေါင်းပေါ်သို့ ရောက်လိမ့်မည်။
³⁶ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ဤအရာများတို့သည် ယခုဖြစ်သောလူများအပေါ်သို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။

၂၃:၁–၃၆။ ကျမ်းတတ်များနှင့် ဖာရိရှဲတို့ကို အပြစ်တင်ခြင်း။ ပထမရာစုဂျူးဘာသာတွင် မတူညီသော အုပ်စုငယ်များစွာ ရှိခဲ့သည်ကို ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် တွေ့ရသည်။ ထိုအုပ်စုများမှာ ဆာဒုကဲ၊ ဟေရုဒ်ပါတီဝင်၊ ကျမ်းတတ်၊ ဇေလောတီ၊ ဖာရိရှဲတို့ဖြစ်သည်။ ဤအုပ်စုများအနက် ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် ယေရှုနှင့် ဖာရိရှဲတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အခြားအုပ်စုများထက် များစွာအာရုံစိုက်ဖော်ပြထားသည်။ အကြောင်းမှာ ဖာရိရှဲတို့သည် ယေရှုသွားရောက်ဟောပြောခဲ့သော လူထုကြားတွင် ဩဇာအများဆုံးရှိသော အုပ်စုဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

23:1–36. Denouncing the Scribes and the Pharisees. Several different subgroups within first-century Judaism are visible in the Gospels. In them we meet the Sadducees, the Herodians, the scribes, the Zealots, and the Pharisees. Of these groups, much more attention is given in the Gospels to the interaction between Jesus and the Pharisees than any of the other groups. The main reason for this is that the Pharisees were the group that had the most influence with the common people among whom Jesus conducted His mission.

 

မဿဲ ၂၃:၁–၃၆ သည် ယေရှုရှုတ်ချသော ဖာရိရှဲတို့အပေါ် ရှည်ကြာစွာ အပြစ်တင်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ဖာရိရှဲတို့သည် ဘုရားသခင်၏တရားကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနေကြသည်ဖြစ်၍ သူတို့ပြောသမျှကို နားထောင်သင့်သည်။ သို့သော် သူတို့ပြုသမျှကို မလိုက်နာရန် အတိအလင်း စတင်ဟောကြားတော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁–၃)။ ဒုတိယအနေဖြင့် ဖာရိရှဲတို့သည် အခြားသူများ ဘာသာဝင်ကောင်းဟု မြင်စေရန်အတွက်သာ ဘာသာရေးကျင့်ကြံသည်ဟု အပြစ်တင်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၅–၇)။ သူတို့သည် ဖိလတ်တေးလာ (ဆုတောင်းသေတ္တာ) ကို ကျယ်စွာလုပ်ကာ အဝတ်ဖျားကို ရှည်စွာချည်ထားသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဖိလတ်တေးလာ သို့မဟုတ် တေဖိလင်သည် လက်မောင်းနှင့် နဖူးပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော သေတ္တာငယ်များဖြစ်ပြီး ကျမ်းစာအချို့ကို ထည့်ထားသည်။ ဆုတောင်းချိန်တွင် တပ်ဆင်ရပြီး ယေရှုခေတ်က လူများစွာသည် တစ်နေ့လုံး တပ်ဆင်ထားတတ်သည်။ ဤဓလေ့သည် ထွက်မြောက်ရာ ၁၃:၉၊ ၁၆ နှင့် တရားဟောရာ ၆:၈၊ ၁၁:၁၈ ကို စာသားအတိုင်း နားလည်ခြင်းမှ ပေါက်ဖွားလာခြင်းဖြစ်သည်။ တရားဟောရာ ၆:၄–၅ တွင် ဆုတောင်းစကားပြောပြီးနောက် လက်ပေါ်၊ နဖူးပေါ်၊ တံခါးတိုင်ပေါ် ချည်နှောင်ထားရန် နိမိတ်လက္ခဏာအဖြစ် ညွှန်ကြားထားသည် (တရား  ၆:၈–၉)။ ယေရှုရည်ညွှန်းသော အဝတ်ဖျားသည် ဘုရားသခင်၏တရားကို သတိရစေရန် ဣသရေလလူမျိုးအား ဘုရားသခင်ညွှန်ကြားထားသော အရာဖြစ်သည် (တော  ၁၅:၃၈–၃၉၊ တရား ၂၂:၁၂)။ စိတ်ဝင်စားစရာမှာ ယေရှုကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအဝတ်ဖျားကို တပ်ဆင်ထားပြီး သွေးယိုခြင်းရောဂါပျောက်ကင်းခဲ့သော မိန်းမသည် ထိုအဝတ်ဖျားကို တို့ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (မ ၉:၂၀၊ လုကာ ၈:၄၄)။ ယေရှုသည် တရားကိုလိုက်နာလိုသူများ အဝတ်ဖျားနှင့် ဖိလတ်တေးလာတပ်ဆင်ခြင်းကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ သို့သော် ဘုန်းကြီးခြင်းအတွက်သာ ပြသလိုပြုမူသူများ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မေးခွန်းထုတ်တော်မူခဲ့သည်။

Matthew 23:1–36 consists of an extended denunciation of the Pharisees by Jesus. He rather pointedly began by saying that one should pay attention to what the Pharisees say—after all they are interpreting the will of God as expressed in His law—but not do what they do (vv. 1–3). Second, Jesus accused the Pharisees of being religious in order to be perceived by others as religious (vv. 5–7). He said they make their phylacteries broad and their fringes long. Phylacteries, or tefillin, are small boxes placed on the arm or the forehead that contain copies of certain verses from the Bible. They are worn during prayers, and at the time of Jesus, many also wore them during the whole day. The practice was based on a literal understanding of Exodus 13:9, 16, and Deuteronomy 6:8; 11:18. After providing the words of a prayer in Deuteronomy 6:4–5, the instruction is given that they were to bind them on their hands, foreheads, and doorposts as signs (Deut. 6:8–9). The fringe to which Jesus referred was something that God commanded His people to wear to remind them of His law (Num. 15:38–39; Deut. 22:12). Interestingly enough, Jesus wore such a fringe, and it was this fringe that the woman who was healed of her flow of blood touched (Matt. 9:20; Luke 8:44). Jesus did not question whether or not fringes and phylacteries should be worn by those wishing to follow the law, but He did question the motives of those who did so for display rather than piety.

 

တတိယအနေဖြင့် ဖာရိရှဲတို့သည် ဘာသာရေးကို လူများရှေ့တွင် ပြသခြင်းဖြင့် ကိုယ်ကိုကိုယ်မြင့်မြတ်စေရန် ကြိုးစားသည်ဟု အပြစ်တင်တော်မူသည်။ ဖာရိရှဲတို့သည် လမ်းမပေါ်လျှောက်လာစဉ် လူများက အသိအမှတ်ပြုခြင်းခံချင်ကြ၏၊ ပွဲတော်နှင့် ဂျူးတန်ပြည်တို့တွင် အထူးထိုင်ခုံများတွင် ထိုင်ချင်ကြ၏၊ ရဗ္ဗိဟု ခေါ်ဆိုခြင်းခံချင်ကြ၏ ဟု မိန့်တော်မူသည် (မဿဲ ၂၃:၆–၇)။ ထို့နောက် ယေရှုသည် တပည့်တော်များအား ရဗ္ဗိ သို့မဟုတ် ဆရာဟု မခေါ်ရန် မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၈၊ ၁၀)။ ယေရှု၏နောက်လိုက်များတွင် ဆရာ သို့မဟုတ် ရဗ္ဗိဟု ခေါ်ဆိုရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသူအချို့ ရှိမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ယေရှုကိုယ်တိုင် ဆရာ၊ ရဗ္ဗိဟု ခေါ်ဆိုခြင်းခံရပြီး တပည့်များကို စုရုံးထားခဲ့သည်။ သူနှင့် တပည့်တော်များသည် အခြားရဗ္ဗိများကဲ့သို့ တပည့်များနှင့်အတူ နေထိုင်လုပ်ကိုင်ပြီး သူတို့ကို ဆရာ၊ ရဗ္ဗိဖြစ်လာစေရန် သင်ကြားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်ဘာသာတွင်လည်း ဆရာအဖြစ် တာဝန်ယူသူများ ရှိခဲ့သည်။ ကျန်ရစ်သော တပည့်တော် ဆယ့်တစ်ပါးအားလုံးသည် ယေရှု၏အတွင်းစက်ဝိုင်းတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး အသေခံရချိန်တွင် သုံးနှစ်ကျော် ယေရှုထံမှ ကိုယ်တိုင်သင်ယူခဲ့သူများဖြစ်၍ ထိုအခန်းကဏ္ဍနှင့် ကိုက်ညီသည်။ သို့သော် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်ဘာသာတွင် ဆရာအဖြစ် တာဝန်ယူသူများရှိသော်လည်း ယေရှုသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချဲ့ကားခြင်းနှင့် လူ့ဂုဏ်ကို ရှာမှီးခြင်းမှ နောက်လိုက်များကို သတိပေးတော်မူခဲ့သည်။ ဧကန်စင်စစ် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်မှာ သူတို့အကြားတွင် အကြီးဆုံးသောသူသည် ဣမ့်တို့၏အစေခံဖြစ်ရမည် (အပိုဒ် ၁၁)၊ မြင့်မြတ်လိုသူသည် နှိမ့်ချခြင်းခံရမည် ဟူ၍ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၂)။

Third, Jesus accused the Pharisees of trying to further their own importance through their overt practice of religion. The Pharisees, He said, liked to be recognized as they walked through the streets, liked the important seats at feasts and in the synagogues, and liked to be called rabbi (Matt. 23:6–7). Jesus then said to His followers that they should not be called rabbi or teacher (v. 8, 10), implying that among His followers some would be qualified to be called teacher or rabbi. Jesus Himself was called teacher and rabbi and had gathered disciples around Himself. He and they lived and worked in a similar way in which other rabbis worked with their disciples and taught them to become teachers and rabbis in their turn. Thus it was natural that there were those within early Christianity who would also take on the role of teacher. All of the eleven surviving apostles would have fit this role, in that they had been part of Jesus’s inner circle and had received over three years of personalized instruction from Him by the time He was crucified. But even though there were some within early Christianity who took on the role of teacher, Jesus warned His followers against self-aggrandizement and seeking after human recognition. Indeed, Jesus said that the greatest among them must be their servant (v. 11), and whoever would be exalted must be humbled instead (v. 12).

 

ယေရှုသည် ကျမ်းတတ်များနှင့် ဖာရိရှဲတို့အား အမင်္ဂလာခုနစ်ပါး ကြေညာတော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၃–၂၉)။ ထိုအမင်္ဂလာအားလုံးနီးပါးသည် ကျမ်းတတ် (“ဂရာမေးတေး” ဆိုသည်မှာ ကျမ်းတတ် သို့မဟုတ် တရားဆရာ) နှင့် ဖာရိရှဲတို့ကို ရည်ညွှန်းပြီး လျှို့ဝှက်သူများ ဟု ခေါ်ဆိုထားသည် (အပိုဒ် ၁၃၊ ၁၅၊ ၂၃၊ ၂၅၊ ၂၇၊ ၂၉)။ ဂရာမေးတေးဟူသော စကားသည် စာဖတ်တတ် စာရေးတတ်သူကို ဆိုလိုသည်။ ရောမခေတ် သန့်ရှင်းရာအရပ်၌ စာတတ်မြောက်မှုသည် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်ရှိသော်လည်း လူဦးရေအားလုံး မဟုတ်ခဲ့ပေ။ အစိုးရအလုပ်များ၊ စစ်တပ်အပါအဝင် နှင့် ကုန်သွယ်ရေးတွင် စာရေးသားမှုကို များစွာသုံးစွဲခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လူဦးရေအများစုသည် ပုံမှန်စာဖတ်ခြင်း စာရေးခြင်း မပြုကြပေ။ ထို့ကြောင့် ကျမ်းတတ်ကဲ့သို့ ဤနည်းပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သူများသည် အစိုးရအဖွဲ့ သို့မဟုတ် ပုဂ္ဂလိကအဖွဲ့အစည်းများတွင် အလုပ်အကိုင်ရတတ်သည်။ ဖာရိရှဲတို့မှာ ဓမ္မဟောင်းတရားအတိုင်း ဘဝကို ကျင့်ကြံရန် ကြိုးစားသူများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တရားကို ခြံစည်းရိုးခတ်ခြင်းဟု သူတို့၏အလုပ်ကို ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ ချောက်ကမ်းပါးအနီးတွင် ခြံစည်းရိုးခတ်သလိုပင် တရားကို မတော်မတဆ ချိုးဖောက်မိခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲတို့သည် သူတို့၏တရားအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို လူများတရားမဖောက်စေရန် ကာကွယ်ပေးသည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်တွင် လူ့ဓလေ့ထုံးတမ်းများ ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။ တရားကို စိတ်ဝင်စားသောကြောင့် ဖာရိရှဲအများစုသည် ကျမ်းတတ်များလည်း ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

Jesus then pronounced seven woes over the scribes and the Pharisees (vv. 13–29), all but one of which addressed the grammateis—“scribes” or “teachers of the law”—and the Pharisees, and called them “hypocrites” (vv. 13, 15, 23, 25, 27, 29). The term grammateus literally means somebody able to read and write. During the Roman era in the Holy Land, like the rest of the Roman world, literacy was reasonably widespread, although not universal. Those in government positions, including the army, used the written word often in their work, as did those in commerce. But the vast majority of the population did not regularly read, let alone write. Thus somebody expert in these skills, such as a scribe, would often find himself employed in government or private bureaucracies. The Pharisees, on the other hand, were those who tried to live their lives according to the OT laws. They described their work as putting a fence around the law. This was just as one would put a fence near the edge of a cliff so nobody would fall off accidentally. The Pharisees perceived their interpretation of the law as keeping people from breaking the law. In the process they created human traditions. Because of their interest in the law, many Pharisees were also scribes.

 

အမင်္ဂလာ ၁။ ကျမ်းတတ်များနှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် တရားအားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကြောင့် သူတို့ကိုယ်တိုင် ကောင်းကင်နိုင်ငံသို့ မဝင်ရုံမျှမက အခြားသူများကိုပါ ဝင်ရောက်ခြင်းမှ တားဆီးသည်ဟု လျှို့ဝှက်သူများဟု အပြစ်တင်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၃)။

Woe 1. Jesus accused the scribes and Pharisees of hypocrisy in that the net effect of all their interpretation of the law was that not only did they not enter the kingdom of heaven, but that they also prevented others from entering it (v. 13).

 

၂။ ယေရှုသည် ဖာရိရှဲတို့၏ အပြင်ပန်းဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းမှုကို ကျင့်သုံးနေချိန်၌ မုဆိုးမများကို သူတို့ပိုင်ဆိုင်ရာအားလုံးကို ကုန်ခန်းအောင် လုယူနေသည်ကို ရှုတ်ချတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၁၄)။ ထိုနည်းဖြင့် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်များမှာ နှစ်မျိုးလုံးတွင် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ကြောင်း (လောဘနှင့် မာန) ထောက်ပြတော်မူ၏။ ဤလက်စားချေမှုသည် အချို့လက်ရေးကျမ်းများတွင် မပါရှိသော်လည်း၊ မာကု ၁၂း၄၀ နှင့် လုကာ ၂၀း၄၇ တို့တွင် တွေ့ရှိရသည်နှင့် ဆင်တူသဖြင့် ဤနေရာ၌ ရှင်းလင်းစွာ ပါဝင်သည်။

Woe 2. Jesus condemned the Pharisees’ practice of outward piety while milking the widows dry of all of their resources (v. 14). In this way, He pointed out that their motivations were selfish on both accounts (greed and pride). This woe does not appear in some manuscripts, but it is similar to that found in Mark 12:40 and Luke 20:47 and thus clearly part of this discourse.

 

၃။ ယေရှုသည် ဖာရိရှဲတို့ကို လူတစ်ဦးကို ကိုးကွယ်သူအဖြစ် ပြုလုပ်ရန် (နောက်လိုက်တစ်ဦးဖြစ်အောင် လုပ်ရန်) အလွန်အကြိုးထုတ်နေသော်လည်း၊ သမ္မာကျမ်းစာဘာသာရေးကို မှားယွင်းစွာ နားလည်ထားသဖြင့် အသစ်ကိုးကွယ်သူများသည် ပျက်စီးခြင်းထဲသို့ ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု စွပ်စွဲတော်မူ၏ (မ ၂၃း၁၅)။ သူတို့ကြေညာနေသော သတင်းစကားသည် ကယ်တင်ခြင်းသတင်းစကား မဟုတ်ချေ။

Woe 3. Jesus then accused the Pharisees of going to great efforts to make a proselyte (a convert), but because of their distorted understanding of biblical religion, the new converts would be going into perdition (Matt. 23:15). The message they were proclaiming was not a saving message.

 

၄။ ယေရှုသည် ဖာရိရှဲတို့ကို ကျမ်းသစ္စာဂတိများအနက် မည်သည်ကို လိုက်နာရမည်၊ မည်သည်ကို မလိုက်နာရဟု အလွန်ညံ့ဖျင်းသော အကြံဉာဏ်ပေးနေသည်ဟု စွပ်စွဲတော်မူ၏။ စာချုပ်များကို ချမ်းသာသူများနှင့် အခြားသူများက သိရှိအသုံးပြုခဲ့ကြပြီး (ဥပမာ၊ အိမ်ထောင်စာချုပ်ကို အလွန်ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသုံးပြုခဲ့သည်)၊ ၎င်းတို့၏ တရားဝင်မှုကို ကျမ်းသစ္စာဂတိဖြင့် အတည်ပြုခဲ့ကြသည်။ ရောမဧကရာဇ်အင်ပါယာတွင် နေထိုင်သူအများစုအတွက် ဘုရားတစ်ပါးပါးကို အမည်ဖြင့် ခေါ်ဆိုခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ယုဒလူမျိုးများသည် ဗိမာန်တော်ပဲ့တိုင် သို့မဟုတ် ဗိမာန်တော်ကိုယ်တိုင်ဖြင့်သာ ကျမ်းသစ္စာကျိန်ရမည်ဖြစ်သည်။ လူ့သဘာဝသည် ရာစုနှစ်များအတွင်း မပြောင်းလဲခဲ့ဘဲ၊ ယနေ့ခေတ်တွင် စာချုပ်များကို ဖျက်ရန် ကြိုးစားသည်နှင့်အမျှ ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ ယေရှုက ဗိမာန်တော်ဖြင့် ကျမ်းသစ္စာကျိန်ခြင်း (ဖာရိရှဲတို့အဆိုအရ စာချုပ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်) နှင့် ဗိမာန်တော်ရွှေဖြင့် ကျမ်းသစ္စာကျိန်ခြင်း (စာချုပ်ကို မဖျက်ဆီးနိုင်) ကို ခွဲခြားခြင်းသည် မမှန်ကန်ကြောင်း ထောက်ပြတော်မူ၏။

Woe 4. Jesus then charged the Pharisees with giving very poor advice as to which oaths are binding and which oaths are not. While contracts were known and used by the wealthy elite and others (e.g., a marriage contract was very widely used), their validity was underlined by the swearing of an oath. For most of those living in the Roman Empire, this would mean invoking the name of a god. This was not to be done by Jews, who were to swear only by the altar of the temple or by the temple itself. Human nature has not changed over the centuries, and just as people try to break contracts today, they also did so in the ancient world. Jesus pointed out that it was not valid to distinguish between swearing by the temple (in which case the contract could be broken, according to the Pharisees) or by the gold of the temple (in which case the contracts could not be broken).

 

၅။ ယေရှုသည် စာတတ်ကျမ်းပြုဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲတို့ကို ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ပေးခြင်း အလေ့အကျင့်၌ အာသောတရားရှိသည်ဟု စွပ်စွဲတော်မူ၏။ ပညတ်တို့အရ မြေမှထွက်သော အသီးအနှံအားလုံးကို ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်များထံ ဗိမာန်တော်၌ ပေးအပ်ရသည် (ဝတ်  ၂၇း၃၀-၃၃၊ တော ၁၈း၂၁-၂၄)။ ဖာရိရှဲတို့သည် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များဖြစ်သော ပူစီနံ၊ စမုန်နှင့် ဇီရာစေ့တို့ကိုပင် ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ ပေးကြသည် (မ ၂၃း၂၃)။ ယေရှုက စာတတ်ကျမ်းပြုဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် တရားဓမ္မ၊ ကရုဏာနှင့် ယုံကြည်ခြင်း စသည့် ပညတ်၏ ပို၍အရေးကြီးသော အရာများကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ဤအသေးစိတ်ကို စောင့်ထိန်းနေသည်ဟု စွပ်စွဲတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၂၃၊ ဘုရားသခင်နှင့် လူသားတို့ကို ချစ်ခြင်း ကိုလည်း ထည့်နိုင်သည် [မ ၂၂း၃၄-၄၀])။ ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ပေးခြင်း၌ စေ့စပ်သေချာရမည်ဟုလည်း အကြံပြုတော်မူရာ ခရစ်ယာန်များအတွက် ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ပေးခြင်း ပညတ်ကို ထပ်မံအတည်ပြုတော်မူ၏။

Woe 5. Jesus then accused the scribes and Pharisees of hypocrisy in their tithing practice. According to the law, all crops should be tithed by presenting a tenth of the produce of the land to the priests at the temple (Lev. 27:30–33; Num. 18:21–24). The Pharisees were so particular that they would even tithe from the herbs that were grown in a kitchen garden: the mint, dill, and cumin (Matt. 23:23). Jesus accused the scribes and Pharisees of ignoring the more important matters of the law: justice, mercy, and faith (v. 23; one might add love for God and humankind [Matt. 22:34–40]) while attending to this fine detail of law observance. He also suggested that one should be meticulous about tithing, and in doing so, Jesus reaffirmed the law of tithing for Christians.

 

၆။ ယေရှုသည် စာတတ်ကျမ်းပြုဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲတို့ကို ခွက်အပြင်ဘက်ကို ဆေးကြောသန့်ရှင်းသော်လည်း အတွင်းဘက်ကို ညစ်ပတ်ထားသည်ဟု စွပ်စွဲတော်မူ၏။ အပြင်ပန်းတွင် တရားဓမ္မ၏ ထောက်မခံသူများအဖြစ် ထင်ရှားသော်လည်း အတွင်း၌ လောဘနှင့် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည် (အပိုဒ်များ ၂၅-၂၆)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝိညာဉ်ရေးဘဝ အပြည့်အဝရှိရန်အတွက် ကျွန်ုပ်တို့ပြုမူသမျှသည် အတွင်းစိတ်ခရစ်ယာန်တန်ဖိုးများကို ရှင်းလင်းစွာ ထင်ဟပ်ရမည်။

Woe 6. Jesus accused the scribes and Pharisees of cleaning the outside of the cup but leaving the inside dirty. While to outer appearances they were righteous upholders of the law, inside they were full of greed and self-indulgence (vv. 25–26). The wholeness of our spiritual life requires what we do to be a clear reflection of our inner Christian values.

 

၇။ ယေရှုက စာတတ်ကျမ်းပြုဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် အပြင်ဘက်တွင် လှပသော်လည်း အတွင်း၌ လူသေအရိုးများနှင့် အညစ်အကြေးအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အဖြူရောင်သုတ်ထားသော ဂူဗိမာန်များနှင့်တူသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏ (အပိုဒ် ၂၇)။ အခြားသူများရှုမြင်ရာတွင် ဖြောင့်မတ်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အတွင်း၌ အာသောတရားနှင့် တရားမဲ့ယုတ်မာမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည် (အပိုဒ် ၂၈)။ ဤအမင်္ဂလာကို  previous တစ်ခုနှင့် မကြာခဏ ပေါင်းစပ်လေ့ရှိသော်လည်း အချက်အလက်တူညီပြီး နောက်ဆုံးဒုက္ခတ်ချမှုသို့ ကောင်းစွာ ကူးပြောင်းပေးသည်။

Woe 7. Jesus said the scribes and Pharisees were like whitewashed tombs—from the outside they look good, but inside they are full of the bones of the dead and all kinds of filth (v. 27). They look righteous to others, but inside they are full of hypocrisy and wicked lawlessness (v. 28). This woe is often combined with the previous one since the point is the same, but it also transitions nicely to the last woe.

 

၈။ ထို့နောက် ယေရှုသည် ရှေးပညာရှိပရောဖက်များအတွက် ဂူဗိမာန်များ တည်ဆောက်နေသော်လည်း ထိုပရောဖက်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူများ၏ သားမြေးများဖြစ်နေသည်ဟု စွပ်စွဲတော်မူ၏ (၂၃း၂၉-၃၆)။ ယေရှုက သွေးချေးကြွေးကို တာဝန်ယူရမည်ဟု သတိပေးတော်မူပြီး ထိုသွေးချေးကြွေးသည် သူ၏နှုတ်မြွက်စကားကို ကြားနေသော မျိုးဆက်ပေါ် ကျရောက်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုလူများပင် လျှို့ဝှက်စွာ ယေရှုကို ဆန့်ကျင်ကြံစည်နေကြသော်လည်း အများသောနေရာ၌ ဆန့်ကျင်ရန် ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး ဆိုးယုတ်သောမေးခွန်းများဖြင့်သာ မေးမြန်းနေကြသည်။

Woe 8. He next accused the scribes and Pharisees of building tombs for the ancient prophets while being descendants of those who murdered the prophets (23:29–36). Jesus warned them that they would be held responsible for the blood guilt and that it would come on the generation hearing His words. These same men were actively conspiring against Jesus in secret but were afraid to oppose Him in public, aside from asking Him malicious questions.

 ³⁷ အိုယေရုရှလင်မြို့၊ ယေရုရှလင်မြို့၊ သင်သည်ပရောဖက်တို့ကိုသတ်မြဲရှိ၏။ သင်ရှိရာသို့ စေလွှတ်သော သူတို့ကိုလည်း ကျောက်ခဲနှင့် ပစ်မြဲရှိ၏။ ကြက်မသည် မိမိသားငယ်တို့ကို အတောင်အောက်၌ စုရုံးသကဲ့သို့ သင်၏သားတို့ကို စုရုံးစေခြင်းငှါ ကြိမ်ဖန်များစွာ ငါအလိုရှိပြီ။ သင်မူကား အလိုမရှိ။

³⁸ သင်တို့နေသောအိမ်သည် သင်တို့၌ လူဆိတ်ညံလျက် ကျန်ရစ်ရ၏။
³⁹ ငါဆိုသည်ကား၊ ထာဝရဘုရား၏အခွင့်နှင့် ကြွလာသောသူသည်မင်္ဂလာရှိစေသောဟု သင်တို့မပြောမှီ တိုင်အောင် ယခုမှစ၍ သင်တို့သည်ငါ့မျက်နှာကို မမြင်ရကြဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၃း၃၇-၃၉။ ယေရုရှလင်မြို့အတွက်ငိုကျွေးမြည်တမ်းလော့။ ယေရှုသည် စာတတ်ကျမ်းပြုဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲတို့အပေါ် အမင်္ဂလာ ရှစ်ခုကို ကြေညာပြီးနောက် ယေရုရှလင်မြို့သို့ အာရုံပြောင်းတော်မူ၏။ ထိုမြို့သည် ပရောဖက်များ၏သွေးကို သွန်းခဲ့ရာနေရာဖြစ်သည်။ သို့သော် ယေရှုကိုယ်တော်က ကြက်မတစ်ကောင်သည် ဘေးရန်မှ ကာကွယ်ရန် အသိုက်ငယ်များကို တောင်ပံအောက်၌ စုဝေးစေသည်နှင့်အလား ယေရုရှလင်မြို့သားများကို စုဝေးစေလိုတော်မူ၏။ ယေရုရှလင်မြို့သည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်ဟု ယေရှုက တပည့်တော်များက ဗိမာန်တော်၏ ခမ်းနားသောအဆောက်အအုံများကို ဂုဏ်ယူစွာ ပြသစဉ် ထပ်မံမိန့်တော်မူခဲ့သည် (၂၄း၁-၂)။

23:37–39. Lament over Jerusalem. Jesus had pronounced eight woes on the scribes and Pharisees and now turned His attention to Jerusalem, the place in which the blood of prophets had been shed. Yet Jesus Himself wished to gather those in Jerusalem like a hen gathers her chicks to protect them from danger. Instead, Jerusalem itself would be laid waste, something that Jesus repeated to His disciples when they proudly showed Him the magnificent buildings of the temple (24:1–2).