Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၁၇ မဿဲ

 1 ခြောက်ရက်လွန်သောအခါ ယေရှုသည် ပေတရု၊ ယာကုပ်၊ ယာကုပ်ညီ ယောဟန်တို့ကိုခေါ်၍၊ မြင့်လှ စွာသော တောင်ပေါ်တွင် ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်သို့ ဆောင်ကြွတော်မူ၏။

² သူတို့ရှေ့၌ ထူးခြားသောအဆင်းအရောင်နှင့် ပြည့်စုံသည်ဖြစ်၍၊ မျက်နှာတော်သည် နေကဲ့သို့ထွန်း တောက်လျက်၊ အဝတ်တော်သည် အလင်းကဲ့သို့ဖြူလျက်ရှိ၏။
³ မောရှေနှင့်ဧလိယသည် ထင်ရှား၍ ကိုယ်တော်နှင့်အတူစကားပြောလျက်နေကြ၏။
⁴ ထိုအခါ ပေတရုက၊ သခင်၊ ဤအရပ်၌နေဘွယ်ကောင်းပါ၏။ ကိုယ်တော်ဘို့တဲတဆောင်၊ မောရှေဘို့ တဆောင်၊ ဧလိယဘို့တဆောင်၊ တဲသုံးဆောင်ကို အလိုတော်ရှိလျှင် အကျွန်ုပ်တို့သည် ဆောက်လုပ်ပါမည်ဟု လျှောက်လေ၏။
⁵ ထိုသို့လျှောက်စဉ်တွင်၊ ထွန်းလင်းသောမိုဃ်းတိမ်သည် ထိုသူတို့ကိုလွှမ်းမိုး၍၊ ဤသူသည် ငါနှစ်သက် မြတ်နိုးရာ၊ ငါ၏ချစ်သားပေတည်။ သူ၏စကားကို နားထောင်ကြလော့ဟု မိုဃ်းတိမ်ကအသံတော်ဖြစ်လေ၏။
⁶ တပည့်တော်တို့သည် ကြားရလျှင်၊ ပြပ်ဝပ်၍ အလွန်ကြောက်လန့်ခြင်းရှိကြ၏။
⁷ ယေရှုသည်လာ၍ သူတို့ကို လက်နှင့်တို့တော်မူလျက်၊ ထကြ၊ မကြောက်ကြနှင့်ဟု မိန့်တော်မူသော်၊
⁸ သူတို့သည် ကြည့်မြော်သဖြင့်၊ ယေရှုတယောက်တည်းမှတပါး၊ အဘယ်သူကိုမျှ မမြင်ကြ။
⁹ တောင်ပေါ်မှဆင်းကြသောအခါ ယေရှုက၊ လူသားသည်သေခြင်းမှ မထမြောက်မှီတိုင်အောင်၊ သင်တို့ ယခုမြင်သော ရူပါရုံကို အဘယ်သူအားမျှမပြောကြနှင့်ဟု တပည့်တော်တို့ကို ပညတ်တော်မူ၏။
¹⁰ ထိုအခါ တပည့်တော်တို့က၊ ဧလိယသည် အရင်လာရမည်ဟု ကျမ်းပြုဆရာတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ဆိုပါသနည်းဟု မေးလျှောက်ကြလျှင်၊
¹¹ ယေရှုက၊ ဧလိယသည်အရင်လာ၍ အလုံးစုံတို့ကို ပြုပြင်ရသည်မှန်ပေ၏။
¹² ငါဆိုသည်ကား၊ ဧလိယရောက်လာပြီ။ လူများသည်သူ့ကိုမသိသဖြင့် သူ့အားပြုချင်သမျှကိုပြုကြပြီ။ ထို နည်းတူ လူသားသည်လည်း ထိုလူများလက်၌ ခံရမည်ဟုမိန့်တော်မူသော်၊
¹³ ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်ကို အမှတ်ပြု၍ မိန့်တော်မူကြောင်းကို တပည့်တော်တို့သည် နားလည်ကြ၏။

၁၇:၁–၁၃။ ယေရှုပြောင်းလဲတော်မူခြင်း။ မဿဲ ၁၆:၁၃–၂၈ တွင် ဖော်ပြထားသည့် ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ခြောက်ရက်ကြာသောအခါ၊ ယေရှုသည် ပေတရု၊ ယာကုပ်နှင့် ယာကုပ်၏ညီ ယောဟန်တို့ကို သီးခြားခရီးနှင်ကာ မြင့်သောတောင်ပေါ်သို့ တက်တော်မူ၏။ ထိုနေရာ၌ သူတို့ရှေ့မှာ ပြောင်းလဲတော်မူ၏။ ထိုအခါ တမန်တော်တို့သည် မောရှေနှင့် ဧလိယတို့ကို ယေရှုနှင့်အတူ စကားပြောနေသည်ကို မြင်ကြရ၏။ ပေတရုက၊ သခင်၊ ဤနေရာ၌ ကျွန်တော်တို့ရှိရ၍ ကောင်းပါ၏။ အကယ်၍ သခင်အလိုရှိတော်မူလျှင် တဲသုံးလုံးတည်ဆောက်ပါမည်။ တလုံးကို သခင်အဘို့၊ တလုံးကို မောရှေအဘို့၊ တလုံးကို ဧလိယအဘို့ ဆောက်ပါမည်ဟု လျှောက်လေ၏။ သူပြောနေစဉ် တောက်ပသောတိမ်တိုက်တခုသည် သူတို့ကို လွှမ်းမိုးလေ၏။ တိမ်ထဲမှ အသံတမျိုးထွက်လာ၍၊ ဤသူသည် ငါချစ်မြတ်နိုးသော ငါ့သားတော်ဖြစ်၏။ ငါသည် ဤသူကို ဝမ်းမြောက်ဝန်းမြောက်နှစ်သက်၏။ သင်တို့သည် ဤသူ၏စကားကို နားထောင်ကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။ တပည့်တော်တို့သည် ထိုအသံကိုကြားလျှင် အလွန်ကြောက်ရွံ့၍ မြေပေါ်မှာ ပြာမှောက်လျက် လဲကျကြ၏။ ယေရှုသည် သူတို့ဆီသို့ လာတော်မူ၍ လက်နှင့်တို့၍၊ ထကြလော့၊ မကြောက်ကြနှင့်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သူတို့မျက်လုံးကို မော့ကြည့်သောအခါ ယေရှုတယောက်တည်းကိုသာ မြင်ကြရ၏။ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာစဉ် ယေရှုက၊ လူသားသည် လူတို့လက်မှ ထမြောက်ပြီးမှသာလျှင် သင်တို့မြင်ခဲ့သမျှကို လူများအား မပြောကြနှင့်ဟု မှာထားတော်မူ၏။ တပည့်တော်တို့က၊ ပညာရှင်တို့ဆိုသည်ကား ဧလိယသည် အရင်လာရမည်ဟု ဆိုကြပါသည်ဟု လျှောက်ကြ၏။ ယေရှုက၊ ဧလိယသည် အမှန်ပင် လာမည်၊ ခပ်သိမ်းသောအရာကို ပြုပြင်မည်ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ငါဆိုသည်ကား ဧလိယသည် လာခဲ့ပြီးဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် သူတို့သည် သူ့ကို မမှတ်မိဘဲ သူ့ကို အလိုအတိုင်း ပြုကျင့်ခဲ့ကြပြီ။ ထိုနည်းတူစွာ လူသားကိုလည်း သူတို့သည် ဆက်ဆံကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအခါ တပည့်တော်တို့သည် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကို ထိုဧလိယဟု ယေရှုမိန့်တော်မူသည်ကို နားလည်ကြရ၏။

17:1–13. The Transfiguration of Jesus. Six days had passed since the incident just described in Matthew 16:13–28. The reason Matthew mentions the number of days that had passed may be found in 16:28. In that verse, Jesus had promised that some standing in front of Him would not taste death until they saw the Son of Man coming in His kingdom. Thus for the Evangelist, even if the transfiguration was not the entire fulfillment of Jesus’s words, it was at least a very definite anticipation of that event. Some of those standing there who heard the words of Jesus and saw the transfiguration were Peter, James, and John (Matt. 17:1). Jesus took them up on a mountain and was transfigured (changed dramatically) before their eyes. His face shone like the sun, and His clothes became dazzling as light.

Before the startled eyes of the three disciples, Jesus was joined by two others whom they knew, without being told, were Moses and Elijah. Moses was the one through whom God gave the law and who was later resurrected (John 1:17; 7:19; cf. Jude 9), and Elijah was understood to be a great, if not the greatest, prophet and was taken alive into heaven (2 Kin. 2:11). Malachi, the last book of the prophets, had announced the promise that God would send Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord (Mal. 4:5). Thus Jesus was able to converse with the greatest giver of law and the greatest prophet before John the Baptist (Matt. 17:10–13; cf. Mal. 4:5–6; Luke 7:28). It does not say what they spoke about, but it would have been on a weighty topic, and none would have been more weighty to Jesus than His mission as suffering Messiah (cf. Luke 9:31). In further confirmation of Jesus’s mission for both Himself and His disciples, they heard the voice of the Father from heaven proclaiming Jesus to be His beloved Son (cf. Matt. 3:16–17) and issuing a command for them to listen to Him (17:5).

Peter and the others were overcome by the experience. They asked Jesus why the religious leaders said that Elijah must come first—no doubt wondering about the presence of Elijah with Jesus. Jesus answered indirectly, pointing to John the Baptist as Elijah.

 ¹⁴ လူအစုအဝေးရှိရာသို့ ရောက်ကြသောအခါ၊ လူတယောက်သည် အထံတော်သို့ချဉ်းကပ်၍ ဒူးထောက် လျက်၊ သခင်၊

¹⁵ အကျွန်ုပ်၏သားကို ကယ်မသနားတော်မူပါ။ ဝက်ရူးနာစွဲ၍ ပြင်းစွာခံစားရပါ၏။ မီး၌၎င်း၊ ရေ၌၎င်း အကြိမ်ကြိမ်လဲတတ်ပါ၏။
¹⁶ တပည့်တော်တို့ထံသို့ ဆောင်ခဲ့၍ သူတို့သည်ချမ်းသာမပေးနိုင်ကြပါဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁷ ယေရှုက၊ ယုံကြည်ခြင်းမရှိ၊ ဖောက်ပြန်သောအမျိုး၊ ငါသည် သင်တို့နှင့်တကွ အဘယ်မျှကာလပတ်လုံး နေရမည်နည်း။ သင်တို့ကို အဘယ်မျှကာလပတ်လုံးသည်းခံရမည်နည်း။ သူငယ်ကို ငါ့ထံသို့ယူခဲ့ကြဟု မိန့်တော် မူ၏။
¹⁸ ယေရှုသည် သူ့ကိုဆုံးမတော်မူလျှင်၊ နတ်ဆိုးသည် သူမှထွက်သွားသဖြင့်၊ ထိုခဏမှစ၍ သူငယ်သည် ကျန်းမာပကတိဖြစ်လေ၏။
¹⁹ ထိုအခါ တပည့်တော်တို့သည် ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်၌ ယေရှုထံတော်သို့ချဉ်းကပ်၍၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုနတ်ဆိုးကိုအဘယ်ကြောင့် မနှင်ထုတ်နိုင်ပါသနည်းဟု လျှောက်ကြသော်၊
²⁰ သင်တို့သည် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသောကြောင့် မနှင်ထုတ်နိုင်ကြ။ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ သင်တို့သည် မုန်ညင်းစေ့ခန့်မျှလောက်သော ယုံကြည်ခြင်းရှိလျှင်၊ ထိုတောင်ကို နေရာမှရွေ့လော့ဟုဆိုကြသော်၊ နေရာမှ ရွေ့လိမ့်မည်။ ယုံကြည်ခြင်းရှိလျှင် သင်တို့မတတ်နိုင်သောအမှုမရှိ။
²¹ သို့သော်လည်း ဆုတောင်ခြင်း၊ အစာရှောင်ခြင်းမှတပါး အဘယ်သို့သောအားဖြင့်၊ ထိုအမျိုးသည် မ ထွက်တတ်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၇:၁၄–၂၁။ နတ်ဆိုးစွဲသောကလေးကို ကုသပေးခြင်း။ သူတို့လူအုပ်ဆီသို့ ရောက်သောအခါ လူတယောက်သည် ယေရှုထံသို့ လာ၍ ဒူးထောက်၍၊ သခင်၊ ကျွန်တော့်သားကို သနားတော်မူပါ။ သူသည် ကတုန်ကယင်ရောဂါရှိ၍ အလွန်ဆင်းရဲပါသည်။ မကြာခဏ မီးထဲသို့လည်းကောင်း၊ ရေထဲသို့လည်းကောင်း လဲကျတတ်ပါသည်။ ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များထံ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် အနာကြောင်းချမ်းသာမပေးနိုင်ကြပါဟု လျှောက်၏။ ယေရှုက၊ အိုယုံကြည်ခြင်းမရှိ၊ ယုတ်ညံ့သောမျိုးဆက်၊ ငါသည် သင်တို့နှင့်အတူ မည်မျှကာလပတ်လုံး နေရဦးမည်နည်း။ ငါသည် သင်တို့ကို မည်မျှကာလပတ်လုံး သည်းခံရဦးမည်နည်းဟု မိန့်တော်မူ၍ ကလေးကို သူ့ထံသို့ ခေါ်ခဲ့လော့ဟု မိန့်ဆို၏။ ယေရှုသည် နတ်ဆိုးကို ဆူပူတော်မူသဖြင့် နတ်ဆိုးထွက်သွား၍ ထိုအချိန်မှစ၍ ကလေးသည် ပျောက်ကင်းလေ၏။ ထိုအခါ တပည့်တော်တို့သည် သီးခြားစွာ ယေရှုထံသို့ လာ၍၊ အဘယ်ကြောင့် ကျွန်တော်တို့သည် ထိုနတ်ဆိုးကို နှင်ထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိပါသနည်းဟု မေးကြ၏။ ယေရှုက၊ သင်တို့၌ ယုံကြည်ခြင်းမရှိသောကြောင့်ဖြစ်၏။ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ သင်တို့၌ မုန်ညင်းစေ့လောက်သာ ယုံကြည်ခြင်းရှိလျှင် ဤတောင်ကို၊ ဤမှဟိုသို့ ပြောင်းသွားလော့ဟု ဆိုလျှင် ပြောင်းသွားလိမ့်မည်။ သင်တို့သည် မဖြစ်နိုင်သောအရာ တစုံတခုမျှ မရှိဟု မိန့်တော်မူ၏။

17:14–21. Healing of a Boy with a Demon. On coming down from the extraordinary experience of the transfiguration, Jesus and His three closest disciples met with a man who had a son who was apparently suffering from frequent and severe epileptic fits. The Greek word selēniazomai, used in Matthew 17:15, literally means “moonstruck,” as the ancients thought the disease today named epilepsy was caused by the influence of the moon. Demon possession could have expressed itself mimicking physical sickness, but the disciples had been unable to heal him or cast out an evil spirit (which they had been given the authority to do; cf. 10:8). According to some manuscripts of Matthew 17:21, Jesus explained that prayer and fasting (cf. some manuscripts of Mark 9:29) are essential for these kinds of cases. Thus, according to these manuscripts, Jesus was revealing the remarkable fact that the disciples had become so reliant on themselves that they had neglected to pray. Matthew also highlights Jesus’s earlier words about faith (17:17, 19–20; cf. Mark 9:19). In Matthew, it is the disciples’ lack of faith that Jesus identified as the problem (Matt. 17:20). One is reminded of the care that Matthew had already taken (chaps. 8–9) to present the healings of Jesus as a response to faith.

 ²² ဂါလိလဲပြည်၌နေကြစဉ်တွင် ယေရှုက၊ လူသားကို လူတို့လက်သို့အပ်နှံရသောအချိန်နီးပြီ။

²³ သူတို့သည် သတ်ကြလိမ့်မည်။ သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ ထမြောက်လိမ့်မည်ဟု တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူ၏။ သူတို့သည်လည်း အလွန်ဝမ်းနည်းခြင်းရှိကြ၏။
²⁴ ကပေရနောင်မြို့သို့ရောက်သောအခါ၊ ဗိမာန်တော်အခွန်တည်းဟူသော ဒိဒြမ္မကိုခံသောသူတို့သည် ပေတရုဆီသို့လာ၍ သင်၏ဆရာသည်ဒိဒြမ္မကိုမပေးသလောဟု မေးမြန်းလျှင်၊ ပေးပါသည်ဟု ပေတရုဆို၏။
²⁵ ပေတရုသည် အိမ်သို့ဝင်သောအခါ၊ ယေရှုသည် တင်ကူး၍၊ အချင်းရှိမုန်၊ သင်သည်အဘယ်သို့ထင်သ နည်း။ လောကီရှင်ဘုရင်တို့သည် အဘယ်သူမှာအခွန်ကိုခံကြသနည်း။ မိမိသားမှာခံကြသလော။ သူတပါးမှာ ခံကြသလော၊ ဟုမေးတော်မူလျှင်၊
²⁶ ပေတရုက၊ သူတပါးမှာခံကြပါသည်ဟုလျှောက်သော်၊ ယေရှုကလည်းသို့ဖြစ်လျှင် သားမူကား လွတ်ရ ၏။ သို့သော်လည်း ထိုသူတို့သည် ငါတို့ကြောင့်မမှားယွင်းမည်အကြောင်း၊ အိုင်သို့သွား၍ ငါးမျှားကိုချလော့။
²⁷ ရှေ့ဦးစွာရသောငါးကိုယူ၍ ပစပ်ကိုဖွင့်လျှင်၊ သတာတဲတပြားကိုတွေ့လိမ့်မည်။ ထိုငွေကိုယူ၍ ငါ့အဘို့ နှင့် သင့်အဘို့ ထိုသူတို့အားပေးလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

မဿဲ ၁၇:၂၂–၂၇ ယေရှုရဲ့ အသေခံခြင်းနှင့် ပြန်ထမြောက်ခြင်း နှင့် ဗိမာန်အခွန်

မဿဲ ၁၇:၂၂–၂၃ တွင် ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို ယေရုရှလင်မြို့၌ ကိုယ်တော်အပေါ် ဖြစ်လတံ့မည့်အရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဒုတိယအကြိမ်သတိပေးထားသည် (မဿဲ ၁၆:၂၁၊ ၂၀:၁၇–၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်သို့ ကိုယ်တိုင်သိလျက် သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ ကိုယ်တော်ကို စောင့်ကြိုနေသော ကံကြမ္မာကို လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တပည့်တော်များကို ထိုအရာကို မျှော်လင့်နိုင်ရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးနေခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင်သာ ဗိမာန်အခွန်အကြောင်းကို ဆက်လက်ဖော်ပြထားပြီး၊ ယေရှုရဲ့ ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်းကို ပြသထားသည် (အပိုဒ် ၂၅)။ ထိုသို့ ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်းသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ခံစားရမည့်ကံကြမ္မာနှင့်ပတ်သက်၍ ခန့်မှန်းခဲ့သည်ကို ထောက်ခံပေးသည်။

17:22–27. Jesus’s Death and Resurrection and the Temple Tax. Matthew 17:22–23 records the second of three occasions when Jesus clearly warned His disciples about what was going to happen to Him in Jerusalem (cf. 16:21; 20:17–19). Jesus went knowingly to Jerusalem to the fate that awaited Him there. This was something He chose to do for the benefit of humanity. It was also something that He was preparing His disciples to expect. Matthew is the only Gospel to include the follow-up story of the temple tax, which illustrated Jesus’s foresight (v. 25), which supported the prediction just made regarding His own fate.

 

ဗိမာန်အခွန် (နှစ်ဒရက်မာဒင်္ဂါး) ကောက်ခံသူများသည် ပေတရုထံသို့ လာရောက်ပြီး သူတို့ဆရာသည် ထိုအခွန်ကို ပေးသလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၄)။ ယေရှုဆီးကျွေးခဲ့စဉ်အခါက ဗိမာန်အခွန်သည် နှစ်ရက်လုပ်ခနှုန်းတန်ဖိုးရှိသော နှစ်ဒရက်မာဒင်္ဂါးဖြစ်ပြီး၊ ဗိမာန်ဝန်ထမ်းစရိတ်အတွက် ကောက်ခံသည့် တစ်ဦးချင်းအခွန်ဖြစ်သော ဟက်ဖ်ရှကလ် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၀:၁၁–၁၆) နှင့် ညီမျှသည်။ မက္ကဘီခေတ်ကတည်းက သန့်ရှင်းရာပြည်အတွင်းရှိ လူကြီးယောက်ျားများနှင့် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ ယုဒလူမျိုးများသည် နှစ်စဉ် ဗိမာန်အတွက် နှစ်ဒရက်မာကို စေတနာအလျောက် ပေးဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ပေတရုက သူတို့ဆရာသည် ထိုအခွန်ကို ပေးသည်ဟု ကောက်ခံသူများကို ပြောဆိုပြီး ယေရှုထံ ဝင်လာခဲ့သည်။ ယေရှုက ပေတရု၏မေးခွန်းကို ကြိုတင်၍ ဘုရင်များ၏သားများသည် အခွန်ပေးရသလား၊ အခြားသူများသာ ပေးရသလားဟု မေးတော်မူသည် (မဿဲ ၁၇:၂၅)။ ယေရှုက သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏သားများဖြစ်သောကြောင့် ထိုအခွန်ပေးရန် တာဝန်မရှိကြောင်း ဆိုလိုတော်မူသည်။ သို့သော် စိတ်အောက်မေ့ဖွယ်မဖြစ်စေရန်၊ ပေတရုသည် အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် ငါးပါးစွဲထဲတွင် ကိုယ်တော်နှင့်ပေတရုအတွက် လုံလောက်သောငွေကို တွေ့ရှိခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၅–၂၇)။

Some collectors of the two-drachma temple tax came to Peter inquiring whether His teacher contributed to the tax (v. 24). At the time of Jesus’s ministry, the temple tax of a two-drachma coin (worth about two days’ wages) was equivalent to the half-shekel tax collected as a poll tax for the services of the temple (Ex. 30:11–16). Since the Maccabean period, adult Jewish males from within the Holy Land and throughout the rest of the ancient world voluntarily gave two drachmas to the temple each year. Peter assured the collectors that His master did indeed contribute this tax and went in to see Jesus. Jesus anticipated Peter’s question by asking him whether the children of kings are required to pay taxes or whether it is only other persons who must pay them (Matt. 17:25). Jesus implied that since they are children of God, they have no obligation to pay the contribution; but to avoid giving offense, He arranged for Peter to miraculously find the necessary money for Himself and Peter (vv. 25–27).

 

အေဒီ ၆၆–၇၃ ပထမယုဒပုန်ကန်မှုကို ရက်စက်စွာ နှိမ်နင်းပြီးနောက် ဗိမာန်ပျက်စီးသွားသောအခါ၊ ယုဒလူမျိုးအားလုံးထံမှ နှစ်ဒရက်မာအခွန်ကို ဧကရာဇ် ဗက်စပါစီယန်မင်းကြီးက ပုန်ကန်မှုအတွက် အပြစ်ပေးသည့်အနေဖြင့် မဖြစ်မနေ ကောက်ခံခဲ့သည်။ အပိုဆောင်းရှက်ဖွယ်ဖြစ်စေရန်၊ ထိုအခွန်ကို ယေရုရှလင်ဗိမာန်အတွက် မဟုတ်တော့ဘဲ ကက်ပီတိုလိုင်းဂျူပီတာဗိမာန်အတွက် ပေးဆောင်ရသည်။ ထိုအချိန်နောက်ပိုင်း မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းကို ဖတ်ရှုသော ယုဒခရစ်ယာန်များသည် ယေရှုမိန့်ဆိုခဲ့သည်များမှ ထိုမုန်းတီးခံရသော အခွန်နှင့်ပတ်သက်၍ မည်သို့ရပ်တည်ရမည်ကို လမ်းညွှန်ချက်အဖြစ် နားလည်ခဲ့ကြမည်မှာ သေချာသည်။ သူတို့သည် ထိုအခွန်ပေးရန် တာဝန်မရှိကြောင်း ယူဆသင့်သော်လည်း၊ စိတ်အောက်မေ့ဖွယ်မဖြစ်စေရန် ဆက်လက်ပေးဆောင်သင့်သည်။

After the first Jewish revolt of A.D. 66–73 had been ruthlessly suppressed and the temple destroyed, the two-drachma poll tax on all Jews throughout the empire was still collected, this time as a compulsory tax imposed first by Emperor Vespasian as a punishment against the revolt. To provide an extra humiliation, rather than going to support the temple at Jerusalem, the tax was then directed to the support of the Temple of Capitoline Jupiter. Jewish Christians reading the Gospel of Matthew after that time would no doubt have taken from Jesus’s words guidance in how to position themselves with regard to this hated tax. They were to consider themselves free of the obligation to pay the tax, but they should continue to do so in order to avoid causing offence.