Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၁၈ 

မဿဲ ၁၈:၁–၃၅

ဟောကြားချက် စတုတ္ထအကြိမ် - ယေရှုနိုင်ငံတော်၏ ပြောင်းပြန်သဘောတရား

မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းရှိ ယေရှုဟောကြားချက် ငါးခုစလုံးနှယ်၊ စတုတ္ထဟောကြားချက်သည် “ယေရှုသည် ဤစကားများကို ပြီးဆုံးတော်မူသောအခါ …” ဟူသော စကားဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (၁၉:၁၊ နှိုင်းယှဉ် ၇:၂၈၊ ၁၁:၁၊ ၁၃:၅၃၊ ၂၆:၁)။ ဟောကြားချက်စသည်ကို “ထိုအခါ” (ဂရိဘာသာ - အင်း အဲကိုင်နဲ တေဟိုရာ) ဟူ၍ ဖော်ပြထားသည်။ တပည့်တော်များသည် ယေရှုထံသို့ လာရောက်ပြီး ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၌ အကြီးဆုံးသူမည်သူနည်းဟု မေးခဲ့ကြသည် (၁၈:၁)။

18:1–35

Discourse 4: The Upside-Down Nature of Jesus’s Kingdom

Like all five of the other discourses of Jesus found in Matthew, the fourth discourse finishes with the words, “And it happened, when Jesus had finished …” (19:1; cf. 7:28; 11:1; 13:53; 26:1). The beginning of the discourse is indicated by the words, “At that time” (en ekeinē tē hōra—“in that hour”). The disciples came to Jesus asking who was greatest in the kingdom of heaven? (18:1).

 

စတုတ္ထဟောကြားချက်သည် တပည့်တော်များ နားလည်ရန်ခက်ခဲခဲ့သော ယေရှုမေရှိယနိုင်ငံတော်၏ ပြောင်းပြန်သဘောတရားကို ရှင်းပြထားသည်။ ယေရှုနိုင်ငံတော်သည် ဤလောကီမည်သည့်နိုင်ငံနှင့်မျှ မတူပါ။ အာဏာနှင့် အဆင့်အတန်းတွင် မဟုတ်ဘဲ၊ ဝန်ဆောင်မှုနှင့် နှိမ့်ချမှုတွင် စစ်မှန်သောဂုဏ်ကို တွေ့ရှိရသည် (၁၈:၁–၁၄)။ ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်းတွင် အငြင်းပွားမှုများ ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ အခြားသူများကို မည်သို့မြင်ပြီး ဆက်ဆံရမည်နည်းဆိုသော နည်းလမ်းတွင်လည်း တွေ့ရှိရသည် (အပိုဒ် ၁၅–၂၀)။ မနာခံသူများကို အသိုင်းအဝိုင်းမှ နှုတ်ထွက်စေရသည့်အချိန်များရှိသော်လည်း၊ မဆင်မခြင် မဆက်ဆံရပါ။ ယေရှုက ဂရုတစိုက် လိုက်နာရမည့် တရားစီရင်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်အဆင့်များကို ဖော်ပြထားပြီး၊ အသိုင်းအဝိုင်းတွင်း စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဆိုင်ရာ ဆုံးမစကားများကို အခြားသူများ၏အမှားများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် လမ်းပြသင့်သော စိတ်နှလုံးနှင့် သဘောထားကို သရုပ်ဖော်ထားသည့် သိုးထို၍ရှာသောသူ၏ ဉာဏ်တော်နှင့် ခွင့်မလွှတ်သော ကျွန်ရဲ့ ဉာဏ်တော်ဟူ၍ ဉာဏ်တော်နှစ်ခုဖြင့် ညှပ်ထားသည်။

The fourth discourse focuses on Jesus’s explanation to His disciples about the upsidedown nature of His messianic kingdom—a reality they struggled to understand. The values on which Jesus’s kingdom is built are unlike any earthly kingdom. In this kingdom, true honor is found not in power and status but in service and humility (18:1–14). It is also found in the way we consider and treat others when disputes arise in the community of faith (vv. 15–20). While there are times when recalcitrant members from the community are to be dismissed, they should not be dealt with in a cavalier manner. Instead, Jesus outlined careful steps of due process that are to be followed and bracketed the sayings on community discipline with two parables that illustrate the spirit and attitude that should guide His followers when dealing with the faults of others—the parable of the lost sheep and the parable of the unforgiving servant.

1 ထိုအခါ တပည့်တော်တို့သည် ချဉ်းကပ်၍ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၌ အဘယ်သူသည်သာ၍ကြီးမြတ် ပါအံ့နည်းဟု မေးလျှောက်ကြသော်၊

² သူငယ်တယောက်ကိုခေါ်တော်မူ၍၊ တပည့်တော်တို့အလယ်၌ထားပြီးမှ၊
³ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ သင်တို့သည်ပြောင်းလဲ၍ သူငယ်ကဲ့သို့မဖြစ်လျှင် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သို့ မ ရောက်ရကြ။
⁴ ထို့ကြောင့် အကြင်သူသည် ဤသူငယ်ကဲ့သို့ မိမိကိုမိမိနှိမ့်ချအံ့၊ ထိုသူသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၌ သာ၍ကြီးမြတ်လိမ့်မည်။

၁၈:၁–၄ နိုင်ငံတော်၌ အကြီးဆုံးသူ

တပည့်တော်များ၏ မေးခွန်းသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၌ အကြီးဆုံးဖြစ်လိုသော သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားမှုကို ဖော်ပြသည် (အပိုဒ် ၁)။ ယေရှုရဲ့ အဖြေသည်လည်း ထူးခြားသည်။ သူတို့လက်ရှိလမ်းကြောင်းမှ မလှည့်လျှင် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ထဲသို့ လုံးဝမဝင်နိုင်ဟု သတိပေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃)။ ထိုသို့မိန့်ဆိုခြင်းဖြင့် ဂုဏ်နှင့် အဆင့်အတန်းကို ရှာဖွေခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်၌ နေရာမရှိကြောင်း ယေရှုက မီးမောင်းထိုးပြတော်မူသည်။ ယင်းအစား၊ ကလေးငယ်များနှယ် ဖြစ်လာရန် တိုက်တွန်းတော်မူသည်။ ကလေးငယ်များတွင် ဂုဏ်သတ္တိများစွာရှိသော်လည်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဗဟိုပြုမှု၊ မတူညီသူများကို ရက်စက်တတ်မှုစသည့် ဂုဏ်သတ္တိအချို့သည် ယေရှုအကြံပြုတော်မူသည်မဟုတ်မှာ ထင်ရှားသည်။ ယေရှုသည် ကလေးငယ်များ၏ ရိုးရှင်းသောယုံကြည်မှုနှင့် အထူးသဖြင့် အဆင့်အတန်းမရှိခြင်း၊ အဆင့်အတန်းကို ဂရုမစိုက်ခြင်းစသည့် ဂုဏ်သတ္တိများကို စိတ်ထဲထားတော်မူသည်မှာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ကလေးငယ်ကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချသူသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၌ အကြီးဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယေရှုက မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၄)။

18:1–4. The Greatest in the Kingdom. The question asked by the disciples reveals their ambitious attitudes to be the greatest in the kingdom of heaven (v. 1). Jesus’s answer is equally revealing, as He warned them that unless they turned from their current course of action, they definitely would not enter the kingdom of heaven (v. 3). In stating this, Jesus highlighted the fact that seeking honor and high rank has no place in His kingdom. Instead, He urged them to become like children. Children have many qualities, some of which—such as their self-centeredness and occasional cruelty to those around them who are different—are obviously not the qualities that Jesus is recommending. On the other hand, Jesus probably had in mind other qualities possessed by children, such as their simple trust and, particularly, their lack of status or concern for status. Jesus said that those who humble themselves with the status of a child will be greatest in the kingdom of heaven (v. 4).

 ⁵ အကြင်သူသည် ငါ့မျက်နှာကိုထောက်၍ ဤကဲ့သို့သောသူငယ်တစုံတယောက်ကို လက်ခံ၏၊ ထိုသူ သည် ငါ့ကိုပင်လက်ခံ၏။

⁶ ငါ့ကိုယုံကြည်သော ဤသူငယ်တစုံတယောက်ကို အကြင်သူသည်မှားယွင်းစေ၏၊ ထိုသူသည် လည် ပင်း၌ ကြိတ်ဆုံကျောက်ကိုဆွဲ၍ နက်နဲသောပင်လယ်၌ နှစ်မြှုပ်ခြင်းကို ခံရလျှင်အနေသာ၍ကောင်း၏။
⁷ မှားယွင်းစရာအကြောင်းများရှိသောကြောင့် လောကီသားတို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ မှားယွင်းစရာ အကြောင်းရှိရမည်။ သို့သော်လည်း မှားယွင်းစရာအကြောင်းကို ဖြစ်စေသောသူသည် အမင်္ဂလာရှိ၏။
⁸ သင်၏လက်ခြေသည် သင့်ကို မှားယွင်းစေလျှင် လက်ခြေကိုဖြတ်ပစ်လော့။ လက်ခြေအစုံနှင့် ထာဝရ မီးထဲသို့ချခြင်းကို ခံရသည်ထက် အင်္ဂါချို့တဲ့၍ အသက်ရှင်ခြင်းသို့ ဝင်စားသော်သာ၍ကောင်း၏။
⁹ သင်၏မျက်စိသည်လည်း သင့်ကိုမှားယွင်းစေလျှင်၊ မျက်စိကိုထုတ်ပစ်လော့။ မျက်စိနှစ်ဘက်စုံနှင့် ငရဲမီးထဲသို့ချခြင်းကို ခံရသည်ထက် မျက်စိတဘက်နှင့် အသက်ရှင်ခြင်းသို့ဝင်စားသော် သာ၍ကောင်း၏။

၁၈:၅–၉ ဒုစရိုက်သို့ လှမ်းသွင်းခြင်း

မဿဲ ၁၈:၁–၄ တွင် ယေရှုက တပည့်တော်များကို ကလေးငယ်ကဲ့သို့ နှိမ့်ချရန် အကြံပြုတော်မူပြီးနောက်၊ ကလေးငယ်များကို ခရစ်ယာန်များက မည်မျှ အရေးတကြီးထားရမည်ကို မီးမောင်းထိုးပြတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏နာမတော်အားဖြင့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို လက်ခံသူသည် ကိုယ်တော်ကို လက်ခံခြင်းဖြစ်သည်ဟု မိန့်ဆိုတော်မူသည် (အပိုဒ် ၅)။ ကလေးငယ်များ၏ ယုံအားကိုးတတ်သောသဘာဝကြောင့် လမ်းမှားသို့ လွယ်ကူစွာ လှမ်းသွင်းခံရနိုင်ပြီး၊ ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်သူ အနည်းဆုံးသောသူတစ်ဦးကို ချော်လဲစေသောသူအပေါ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကံဆိုးမှုကို ယေရှုက သတိပေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၆)။ ချက်ချင်းအကြောင်းအရာမှာ ကလေးငယ်များအကြောင်းဖြစ်သောကြောင့် ယေရှုသည် သူတို့၏ကောင်းကျိုးကို စိတ်ထဲထားတော်မူသည်မှာ ရှင်းလင်းသည်။ သို့သော် ယုံကြည်သူများဟူသော ရည်ညွှန်းချက်သည် ကလေးငယ်များသာ မဟုတ်ပါ။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်သူအားလုံး၊ အထူးသဖြင့် အားနည်းသူ သို့မဟုတ် နှိပ်စက်ခံရသူများကို ရည်ညွှန်းတော်မူသည်မှာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ခရစ်ယာန်များကို “ချော်လဲစေ” သောသူများအပေါ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကံဆိုးမှုကို စောင့်ကြိုနေသည်။ ထိုသူ၏လည်ပင်းတွင် ကြိတ်ကျောက်ကြီးချိတ်ဆွဲ၍ ပင်လယ်ထဲပစ်ချခံရခြင်းသည် ပိုကောင်းသည်ဟု ဆိုသည် (မဿဲ ၁၈:၆)။ ကြိတ်ကျောက်ဆိုသည်မှာ စပါးကြိတ်ရန်အသုံးပြုသော ကြီးမားပြီး ပြားချပ်သောကျောက်ဖြစ်ရာ၊ ထိုကျောက်နှင့်ချိတ်ဆက်၍ ရေထဲပစ်ချပါက သေချာစွာ နစ်မြုပ်သေဆုံးမည်ဖြစ်သည်။ လောကသည် ဒုစရိုက်၏လက်အောက်ခံဖြစ်နေသောကြောင့် ဒုစရိုက်သို့ လှမ်းသွင်းမှုများ ရောက်လာမည်ကို ယေရှုက အသိအမှတ်ပြုတော်မူသည်။ သို့သော်လည်း၊ ချော်လဲစေရန် အကြောင်းဖန်လာစေသောသူအပေါ် ဘေးဒုက္ခဟု ကြေညာတော်မူသည်။

18:5–9. Temptations to Sin. In Matthew 18:1–4 Jesus recommended that the disciples should become as humble as a child. He then highlighted the importance that Christians should place on children by stating that those who receive one child in His name will be receiving Him (v. 5). Because of their trusting natures, children are at greater risk of being led astray, and Jesus warned of the terrible consequences of causing one of the least of those who believe in Him to stumble (v. 6). The immediate context is a saying about children, so Jesus clearly had their welfare in mind. On the other hand, the reference to the believers is probably not restricted to just children. Most probably Jesus was referring to all those who believe in Him, perhaps especially those weaker or disadvantaged. A terrible fate awaits those who cause Christians to “stumble.” It would be better if a millstone were hung around such a person’s neck and he or she were thrown into the sea (Matt. 18:6). As a millstone was a rather large, flat stone that was used to grind grain, attaching somebody to a millstone and throwing that person into the water would guarantee that he or she drowned. Temptations, Jesus acknowledged, would come because the world is in the thrall of sin. But even so, Jesus pronounced a woe on the one who brings occasions for stumbling to others.

 

ဒုစရိုက်သို့ လှမ်းသွင်းမှုကို ငြင်းပယ်ရမည့်အရေးကြီးမှုကို ယေရှုအကြံပြုတော်မူသော ပြင်းထန်သောတုံ့ပြန်မှုတွင် တွေ့ရသည်။ မျက်စိ သို့မဟုတ် လက်တစ်ဖက်က ချော်လဲစေပါက ဖြတ်ပစ်လိုက်ပါ၊ ဖြတ်ပစ်လိုက်ပါ။ ထိုအာရုံများကို ဒုစရိုက်ထဲသို့ မဆွဲခေါ်ခွင့်မပြုပါနှင့် (မဿဲ ၅:၁၇–၄၈ အပိုဒ်မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ မျက်စိတစ်ဖက် သို့မဟုတ် လက်တစ်ဖက်နှင့်သာ အသက်ထဲသို့ ဝင်ခြင်းသည် မျက်စိနှစ်ဖက်၊ လက်နှစ်ဖက်နှင့် မီးအိုင်ထဲသို့ ပစ်ချခံရခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်ဟု မိန့်ဆိုတော်မူသည် (၁၈:၈–၉)။

The importance that should be placed on rejecting temptations is found in the dramatic response Jesus recommended: if an eye or a hand causes someone to stumble, dig it out or cut it off—that is, do not allow these senses to lead us into sin (see commentary on Matt. 5:17–48) because it is better to go into the world with only one eye or one hand than with two eyes or two hands be cast into the lake of fire (18:8–9).

 ¹⁰ သင်တို့သည် ဤသူငယ်ကို တစုံတယောက်ကို မထီမဲ့မြင်မပြုမည်အကြောင်း သတိရှိကြလော့။ ငါဆို သည်ကား၊ သူတို့၏ကောင်းကင်တမန်တို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော ငါ့အဘ၏မျက်နှာတော်ကိုအစဉ် မပြတ်ဖူးမြင်ကြ၏။

¹¹ ထိုမှတပါး လူသားသည်ပျောက်သောသူတို့ကို ကယ်တင်အံ့သောငှာ ကြွလာသတည်း။
¹² အဘယ်သို့ထင်ကြသနည်း။ သိုးတရာရှိသောသူ၌ သိုးတကောင်သည်လမ်းလွဲ၍ပျောက်လျှင်၊ ထိုသူ သည် ကိုးဆယ်ကိုးကောင်သောသိုးတို့ကို တောင်ပေါ်မှာထားခဲ့ပြီးမှ၊ လမ်းလွဲ၍ပျောက်သော သိုးတကောင်ကို သွား၍ရှာတတ်သည် မဟုတ်လော။
¹³ တွေ့ပြီးလျှင်၊ လမ်းမလွဲ၍ပျောက်သောသိုး ကိုးဆယ်ကိုးကောင်၌ ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိသည်ထက်၊ ထိုသိုး တကောင်၌ သာ၍ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိသည်ဟု ငါအမှန်ဆို၏။
¹⁴ ထိုနည်းတူ ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော သင်တို့အဘသည် ဤသူငယ်တယောက်ကိုမျှ ပျက်စီးစေ ခြင်းငှာ အလိုတော်မရှိ။

၁၈:၁၀–၁၄။ လမ်းမှားသောသိုးနှင့်တူသောဥပမာ။ ဤအနည်းဆုံးသောသူတို့ကို မထီမဲ့မြင်မပြုကြနှင့်။ ငါဆိုသည်ကား သူတို့၏ကောင်းကင်ဘုံက ကောင်းကင်တမန်တို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော ငါ့ခမည်းတော်၏ မျက်နှာတော်ကို အစဉ်မြင်နေကြ၏။ လူသားသည် ဤအနည်းဆုံးသောသူတယောက်ကို ကယ်တင်ရန် လာသည်မဟုတ်လော။ သင်တို့မှာ အဘယ်သဘောရှိသနည်း။ လူတယောက်သည် သိုးတရာပိုင်လျှင် တကောင်သည် လမ်းမှားသွားလျှင် ကိုးဆယ့်ကိုးကောင်ကို တောင်ပေါ်မှာ ထား၍ လမ်းမှားသောတကောင်ကို ရှာရန် မသွားဘဲ နေမည်လော။ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား သူသည် ထိုတကောင်ကို တွေ့လျှင် လမ်းမမှားသော ကိုးဆယ့်ကိုးကောင်ထက် ထိုတကောင်ကြောင့် ပို၍ဝမ်းမြောက်လိမ့်မည်။ ထိုနည်းတူ သင်တို့၏ကောင်းကင်ဘုံခမည်းတော်သည်လည်း ဤအနည်းဆုံးသောသူတယောက်မျှ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရန် အလိုတော် မရှိပေ။

18:10–14. Parable of the Lost Sheep. Following this parable are recorded Jesus’s instructions on what to do with a community member who refuses to listen to counsel (18:15–17). But these words are framed within the insight of the parable of the lost sheep. The true shepherd abandons the ninety-nine sheep to find the one lost sheep. Thus, the shepherds of the Christian community should do everything in their power to restore the one who is lost, even if doing so means putting the wider community in some apparent risk. Jesus risked all to save us; we should do nothing less in working to save others.

 

မဿဲ ၁၈:၆ တွင် ယေရှုခရစ်ကို ယုံကြည်သော “လေးနက်သော သူငယ်များ” ကို ရည်ညွှန်းထားသည်။ ထိုနေရာတွင် ထိုစကားစုသည် နှစ်မျိုးသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်– ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း အဆင့်အတန်းနိမ့်ပါးသော ခရစ်ယာန်အားလုံး၊ အထူးသဖြင့် ထိုသူများကို ဆိုလိုသည်။ မဿဲ ၁၈:၁၀ တွင်မူ ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းရှိ မည်မျှပင် နိမ့်ကျပါးသော အဖွဲ့ဝင်မဆို ရည်ညွှန်းထားသည်။ ယေရှုသည် ဤ “လေးနက်သော သူငယ်များ” ကို မတိုက်ခိုက်ရန် သတိပေးထားသည်။ အကြောင်းမူကား၊ သူတို့၌ ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်ခွင့်ရှိသော ကောင်းကင်တမန်များ ရှိသည်ဟု ဆိုသည် (အပိုဒ် ၁၀)။

 

Matthew 18:6 refers to the “little ones” who believe in Jesus. There the phrase has a dual meaning: a child and all Christians, especially perhaps someone of little status within the Christian community. In Matthew 18:10 the reference seems to be to any member of the Christian community, no matter how humble. Jesus warned against mistreatment of these “little ones” because they have angels who have access to God (v. 10).

 

ထို့နောက် ယေရှုသည် လမ်းမှားသို့ လွင့်ပျံသွားသော သိုး ဥပမာကို ဟောပြောခဲ့သည်။ လူတစ်ဦးတွင် သိုးတစ်ရာရှိ၍ တစ်ကောင်သည် လမ်းလွဲသွား၏။ ထိုသိုးသည် ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းမှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးနှင့်တူ၍ သိုးစုနှင့် ခွဲခွာသွားနိုင်သည်။ သိုးပိုင်ရှင်သည် ထိုသိုးကို တွေ့သောအခါ၊ လမ်းမမှားသော ကိုးဆယ့်ကိုးကောင်ထက် လမ်းမှားခဲ့သော တစ်ကောင်ကို ရှာတွေ့၍ ပို၍ ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းသည် (အပိုဒ် ၁၃)။ ဤ “လေးနက်သော သူငယ်များ” တစ်ဦးတစ်ကောင်မျှ ပျောက်ဆိူးခြင်းသို့ ရောက်ရန် ကောင်းကင်ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်မဟုတ်ဟု ဆိုသည် (အပိုဒ် ၁၄)။

Jesus then told the parable of the lost sheep. A certain man had one hundred sheep, and one went astray or wandered. The sheep, like a member of the Christian community, can wander away from the rest of the flock. When the owner of the sheep finds it, he is more pleased with the recovery of the one sheep that had strayed than the ninety-nine who had not strayed (v. 13). It is not the will of God that any of the “little ones” should be lost (v. 14).

 ¹⁵ ထို့ကြောင့် သင်၏ညီအစ်ကိုသည် သင့်ကိုပြစ်မှားလျှင်၊ သူ့ဆီသို့သွား၍ နှစ်ယောက်တည်းချင်း သူ၏ အပြစ်ကိုပြ၍ ဆုံးမလော့။ သူသည် သင်၏စကားကိုနားထောင်လျှင် ညီအစ်ကို ကိုရပြီ။

¹⁶ သို့မဟုတ် သင်၏စကားကိုနားမထောင်လျှင်။ လူနှစ်ဦးသုံးဦး သက်သေခံ၍စကားရှိသမျှတို့ကို တည် စေခြင်းငှာ ကိုယ်နှင့်အတူ လူတဦးနှစ်ဦးကိုခေါ်ဦးလော့။
¹⁷ ထိုသူတို့၏စကားကို နားမထောင်လျှင် အသင်းတော်အားကြားပြောလော့။ အသင်းတော်၏စကားကို နားမထောင်လျှင်၊ သာသနာပလူကဲ့သို့၎င်း၊ အခွန်ခံကဲ့သို့၎င်း ထိုသူကိုမှတ်လော့။
¹⁸ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ မြေကြီးပေါ်မှာသင်တို့ ချည်နှောင်သမျှသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ချည်နှောင်လျက် ရှိလိမ့်မည်။ မြေကြီးပေါ်မှာဖြည်လွှတ်သမျှသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဖြည်လွှတ်လျက်ရှိလိမ့်မည်။
¹⁹ တဖန်ငါဆိုသည်ကား၊ မြေကြီးပေါ်မှာ သင်တို့တွင်နှစ်ယောက်တို့သည် သဘောချင်းတူ၍ ဆုတောင်း လျှင်၊ တောင်းသမျှသောဆုတို့ကို ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော ငါ၏ခမည်းတော်သည် ပေးတော်မူလတံ့။
²⁰ အကြောင်းမူကား၊ အကြင်အရပ်၌ လူနှစ်ဦးသုံးဦးတို့သည် ငါ၏နာမကိုထောက်၍စည်းဝေးကြ၏၊ ထိုအရပ်၌ သူတို့အလယ်မှာ ငါရှိသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၈:၁၅–၂၀။ အပြစ်ကျူးလွန်သော ညီငယ်တစ်ပါး။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ၊ အဖွဲ့အစည်းများ၊ ကလပ်များနှင့် အခြားရပ်ရွာအဖွဲ့အစည်းများသည် သူတို့ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိရှိရန်လိုအပ်ပြီး အဖွဲ့တစ်ခု၏ “အဓိကလုပ်ငန်း” ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း၊ ဘာကများထူးခြားစေသလဲ ဆိုတာကများကို မကြာခဏ ဆွေးနွေးတတ်ကြသည်။ ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းများလည်း ဤနည်းတူပင် ကွဲပြားခြားနားခြင်းမရှိပါ။ အတူတကွနေထိုင်ကိုးကွယ်ရန်အတွက် ကျမ်းစာအခြေခံ ဘုံနားလည်မှုများနှင့် ခရစ်တော်အတွင်း အတူတကွဆက်လက်ရှင်သန်ရန် ဆန္ဒရှိမှု လိုအပ်သည်။ မဿဲ ၁၈:၁၅–၁၇ တွင် ယေရှုမိန့်တော်မူခဲ့သော စကားတော်များသည် အငြင်းပွားမှုများ ပေါ်ပေါက်လာမည်ကို ကြိုတင်မြင်ထားပြီး ထိုအငြင်းပွားမှုများကို မည်သို့ဖြေရှင်းရမည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။

18:15–20. A Brother Who Sins. Businesses, organizations, clubs, and other community groups need to know who they are, and often there is quite a lot of discussion about what constitutes the “core business” of a particular group and what makes it distinctive. Christian communities are no different in this regard. To live and worship together requires some common understandings based on the Scriptures and willingness to stay together in Christ. Jesus’s words in Matthew 18:15–17 both anticipate the rise of disputes and outline a clear manner in which they should be resolved.

 

ဤကျမ်းချက်တွင် ချမှတ်ထားသည်မှာ လက်တွေ့ကျပြီး အရေးကြီးသည်။ ယေရှုအကြံပြုတော်မူသော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွင် ထူးခြားသော အချက်လေးချက်ရှိသည်။ (၁) ပါဝင်ပတ်သက်သူတိုင်းတွေးတောချိန်ရှိစေရန်နှင့် မှန်ကန်သောအချက်အလက်များ စုဆောင်းရရှိစေရန် ဂရုစိုက်ထားသည်။ (၂) ဤလုပ်ထုံးလုပ်နည်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လမ်းမှားနေသောသူကို ပြန်လည်ရရှိရန်ဖြစ်သည်။ (၃) အဆင့်တိုင်းတွင် ဖြစ်နိုင်သမျှ အနည်းဆုံးလူပေါင်းကိုသာ ပြဿနာကို သိရှိစေသည်။ (၄) အသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ “ဝင်” သူ၊ “ထွက်” သူကို ဆုံးဖြတ်ခြင်းမှာ ခေါင်းဆောင်အနည်းစုမဟုတ်ဘဲ အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုလုံးက ဆုံးဖြတ်ခြင်းဖြစ်သည်။

What is set in place in this passage is practical and important. The procedure Jesus recommended has four striking features: (1) Care is made to ensure that everybody concerned has time to think things through and accurate data is gathered. (2) The goal of the procedure is to gain back the wayward one. (3) At every stage the fewest people possible are informed of the issue. (4) The decision as to who is “in” and who is “out” of the community is a decision made by the community as a whole, not by a small group of leaders.

 

ယေရှုသည် ပြဿနာကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်နှင့် အကောင်းဆုံးနည်းဖြင့် ဖြေရှင်းရန် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ရပ်ကို ချမှတ်ထားတော်မူသည်။ အစပိုင်းတွင် စိတ်အကြောင်းရှိသူနှစ်ဦးကြားတွင် သီးသန့်ဆွေးနွေးရမည်။ နှစ်ဦးစလုံးက အပြစ်၏သဘောသဘာဝကို သဘောမတူကြပါက စိတ်ထိခိုက်သူက ထပ်မံပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးကို ကြိုးပမ်းရမည်။ ဤသည်မှာ အလွန်အရေးကြီးသည်။ အကြောင်းမှာ များစွာသောကိစ္စများတွင် ရင်ဆိုင်ခြင်းကို ရှောင်ရှားပြီး အခြားသူများကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုသော သွေးဆောင်မှုရှိတတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယေရှုမိန့်တော်မူသည်မှာ အကောင်းဆုံးမှာ နှစ်ဦးတည်းကြားတွင် ကိစ္စကို တင်ပြပြီး ထိုနေရာ၌ပင် ဖြေရှင်းသင့်သည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (၁၈:၁၅)။ သို့သော် အကောင်းဆုံးစိတ်ထားဖြင့်ပင် ဆွေးနွေးမှုပြုလုပ်ခဲ့လျှင်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ ပဋိပက္ခမဖြေရှင်းနိုင်ပါ။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် နောက်ထပ်လူတစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးကို ပါဝင်စေရမည် (အဆို ၁၆)။ ထိုသူများ၏ ပါဝင်မှုသည်လည်း ကိစ္စကို ဖြေရှင်းနိုင်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖြေရှင်းမှုမရရှိပါက ထိုသူများသည် ပြဿနာနှင့် ဖြေရှင်းရန်ကြိုးပမ်းမှုများကို ဘက်လိုက်မှုမရှိဘဲ မှန်ကန်စွာ တင်ပြနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

Jesus set up a process both to investigate the issue and to resolve it in the most positive manner possible. Initially there should be a discussion between the aggrieved parties, and them alone. If both parties do not agree about the nature of the offense, a further effort for reconciliation should be initiated by the person who feels wronged by the other. This is of great importance, especially in the light of the fact that so often there is a temptation to forgo confrontation and try and get others to act on the matter. Jesus said that ideally the matter should be raised between the two individuals alone (18:15) and resolved there. Yet sometimes such a consultation, even if conducted in the very best spirit, does not resolve the conflict. In that case one or two further individuals need to be involved (v. 16). Once again, their input is designed to allow the matter to be resolved, but in the event that this is not possible, they will be able to render an impartial account of the issue and of the attempts made to resolve it.

 

ကိစ္စမဖြေရှင်းရသေးပါက အသင်းတော်တစ်ခုလုံးထံ ယူဆောင်ရမည်။ အသင်းတော်ကိုပင် နားမထောင်ပါက အပြစ်ရှိသူကို တပါးအမျိုးသားနှင့် အခွန်ခံအရာရှိကဲ့သို့ ဆက်ဆံရမည် (အဆို ၁၇)။ မနာခံသော အသိုင်းအဝိုင်းအဖွဲ့ဝင်များကို တပါးအမျိုးသားနှင့် အခွန်ခံအရာရှိကဲ့သို့ ဆက်ဆံရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်းမှ အနည်းဆုံး အချက်နှစ်ချက်ကို နိဂုံးချုပ်နိုင်သည်။ ပထမအချက်မှာ ခရစ်ယာန်သမိုင်း၏ အစောဆုံးကာလများတွင်ပင် အသိုင်းအဝိုင်းအမှတ်အသားသည် ခိုင်မာလောက်သဖြင့် မည်သူသည် အသိုင်းအဝိုင်းထဲတွင် “ရှိ” သည်၊ မည်သူသည် “အပြင်” တွင်ရှိသည်ကို သိနိုင်ခဲ့သည်။ ယေရှုသည် လူတစ်ဦး၏ဘဝတွင် ပေါင်းပင်နှင့် ဂျုံပင်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားနိုင်သော ကိစ္စမျိုးကို ရည်ညွှန်းတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ကိစ္စမျိုးတွင် အသင်းတော်သည် အသင်းတော်ဆိုင်ရာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှုကို အသုံးချရန် တာဝန်ရှိသည် (ကော၊ ၅:၁–၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

If the matter still has not been resolved, then it is to be taken to the whole church. If the church itself is not heeded, then the one at fault should be treated as a Gentile and a tax collector (v. 17). At least two things may be concluded from the decision to treat recalcitrant community members as heathens and tax collectors. First, even at the earliest moments in Christian history, community identity was strong enough to make it possible to know who were “in” the community and who were “outside” of the community. Jesus referred here to cases of clear distinction between weeds and wheat in the life of the person. In such cases the church has the responsibility of applying ecclesiastical discipline (cf. 1 Cor. 5:1–5).

 

ဒုတိယအချက်မှာ ယေရှုကိုယ်တော်တိုင် အခွန်ခံအရာရှိများနှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်တော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၉:၁၀–၁၃)၊ တပါးအမျိုးသားများမှာ ခရစ်ယာန်သာသနာပြုရေး၏ အဓိကရည်မှန်းချက်ဖြစ်သည် (၂၈:၁၉) ဆိုသည်ကို သတိရရန်တန်ဖိုးရှိသည်။ ဤအလင်းအရ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို အသိုင်းအဝိုင်းပြင်ပသို့ ထားရှိခြင်းသည် လူမှုရေးဖယ်ကြဉ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ခရစ်ယာန်ဘာသာသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ရန် အလွန်ပြင်းထန်သော အစီအမံတစ်ရပ်ဖြစ်သည် (ကော၊ ၅:၉–၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အသိုင်းအဝိုင်းသည် နှလုံးနာကျင်စွာဖြင့် ထိုသူများသည် အသိုင်းအဝိုင်း၏ ယုံကြည်မှုနှင့် ကျင့်ကြံမှုစံနှုန်းများကို မလိုက်နာကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း ထိုသူများသည် ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အရာဝတ္ထုများဖြစ်ပြီး ခရစ်ယာန်သာသနာပြုရေး၏ အဓိကပစ်မှတ်များပင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

Second, it is worth remembering that Jesus Himself was a friend of tax collectors (Matt. 9:10–13), and that Gentiles are the focus of Christian mission (28:19). Seen in this light, putting somebody outside the community is not a matter of ostracism but an extreme measure designed to place people at the center of an effort to bring them back to Christianity (cf. 1 Cor. 5:9–13). The community, with heavy hearts, has discovered that such individuals do not hold with community standards of belief or behavior, but they are still objects of God’s love and the focus of Christian mission.

 

မဿဲ ၁၈:၁၈–၂၀ တွင် အသင်းတော်နှင့်ပတ်သက်သော စကားတော်များပါရ (ပေတရုအား ယခင်ကမိန့်တော်မူခဲ့သည်၊ ၁၆:၁၉ ကိုကြည့်ပါ) ယခုမူ တပည့်တော်များကို အသင်းတော်၏ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် မိန့်ဆိုတော်မူသည်။ “ကောင်းကင်ဘုံ၌ ချည်နှောင်ခြင်းခံရလိမ့်မည်အကြောင်း မြေကြီးပေါ်မှာ ချည်မြဲစေကြလော့။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဖြေလျှော့ခြင်းခံရလိမ့်မည်အကြောင်း မြေကြီးပေါ်မှာ ဖြေလျှော့ကြလော့” (အဆို ၁၈)။ ယေရှုသုံးတော်မူသော ဘာသာစကားသည် အလေးနက်သည်။ ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းတွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်သည် မတူညီတော့ဘဲ “အပြင်” သို့ ရောက်သွားသည်ဟု စိတ်မချမ်းသာစွာဖြင့် ဆုံးဖြတ်ရသော အချိန်မျိုးရှိလိမ့်မည်။ ယေရှုသည် ထိုသို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို အလျင်စလို သို့မဟုတ် မစဉ်းစားဘဲ မပြုလုပ်ကြောင်း သေချာစေရန် အလွန်ဂရုတစိုက် ယန္တရားတစ်ရပ်ကို ချမှတ်ထားတော်မူသည်။ ယေရှု၏နောက်လိုက်နှစ်ယောက် သို့မဟုတ် သုံးယောက်စုဝေးရာ၌ ယေရှုရှိနေတော်မူသည်ဟူသော အတွေးသည် ခရစ်ယာန်သမိုင်းတစ်လျှောက် နှစ်သိမ့်မှုပေးခဲ့ပြီး အသိုင်းအဝိုင်းသည် မည်သူကို “အတွင်း” ထားမည်၊ မည်သူကို “အပြင်” ထားမည်ဟု ခက်ခဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်ချရချိန်တွင် အထူးသဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်။

Within Matthew 18:18–20 are words about the church that had previously been said to Peter (see 16:19), but here Jesus addressed them to the disciples as representatives of the church: “Whatever you bind on earth will be bound in heaven, and whatever you loose on earth will be loosed in heaven” (v. 18). The language Jesus used is solemn. There will be times when a Christian community reluctantly decides that one of their numbers no longer “fits,” that they are “out” rather than “in.” Jesus has put in place a very careful mechanism to ensure such decisions are not made lightly or in haste. The thought that Jesus is present whenever two or three of His followers are gathered together (18:20) has provided comfort throughout Christian history and is particularly cogent to think of when the Christian community is making difficult decisions as to who is or will be “in” or “out.”

 ²¹ ထိုအခါ ပေတရုသည်ချဉ်းကပ်၍၊ သခင်၊ ညီအစ်ကိုသည် အကျွန်ုပ်ကိုပြစ်မှား၍ အကျွန်ုပ်သည် သူ၏ အပြစ်ကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်လွှတ်ရပါအံ့နည်း။ ခုနှစ်ကြိမ်မြောက်အောင် လွှတ်ရပါအံ့လောဟု မေးလျှောက်သော်၊ ယေရှုက၊ ခုနှစ်ကြိမ်မြောက်အောင်လွှတ်ရမည် ငါမဆို။

²² အကြိမ်ခုနှစ်ဆယ် ခုနှစ်လီမြောက်အောင် လွှတ်ရမည် ငါဆို၏။
²³ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည်၊ မိမိကျွန်များတို့ကိုစာရင်းယူခြင်းငှာ အလိုရှိသောမင်းကြီး တ ဦးနှင့်တူ၏။
²⁴ စာရင်းယူစဉ်တွင်၊ ငွေအခွက်တသိန်းကြွေးတင်သောသူတယောက်ကို ရှေ့တော်သို့ဆောင်ခဲ့ကြ၏။
²⁵ ထိုသူသည် ကြွေးဆပ်ရန်မရှိသောကြောင့်၊ ကိုယ်မှစ၍ သားမယားဥစ္စာရှိသမျှတို့ကိုရောင်း၍ ကြွေးကို ဆပ်စေဟု သူ၏သခင်စီရင်၏။
²⁶ ထိုကျွန်သည်ညွတ်ပြပ်ဝပ်တွားလျက်၊သခင်၊ ကျွန်တော်ကိုသည်းခံတော်မူပါ။ ကြွေးရှိသမျှကို ဆပ်ပါ မည်ဟုလျှောက်လျှင်၊
²⁷ သူ၏သခင်သည် သနားခြင်းရှိသဖြင့် ကြွေးရှိသမျှကိုလွှတ်၍ချမ်းသာပေးလေ၏။
²⁸ ထိုကျွန်သည်ထွက်သွားရာတွင် မိမိငွေဒေနာရိတရာကြွေးတင်သော ကျွန်ချင်းတယောက်ကိုတွေ့လျှင်၊ လည်ပင်းကိုကိုင်ညှစ်၍ ငါ့ငွေကိုဆပ်ပေးလော့ဟုဆို၏။
²⁹ ထိုကျွန်ချင်းသည် ကျွေးရှင်၏ခြေရင်း၌ပြပ်ဝပ်လျက် ကျွန်တော်ကိုသည်းခံတော်မူပါ။ ကြွေးရှိသမျှကို ဆပ်ပါမည်ဟု တောင်းပန်သော်လည်း၊
³⁰ ငွေရှင်သည် နားမထောင်ဘဲသွား၍ ကြွေးကိုမဆပ်မှီတိုင်အောင် သူ့ကိုထောင်ထဲမှာလှောင်ထား၏။
³¹ ထိုအမှုအရာကို အခြားသောကျွန်ချင်းတို့သည် မြင်လျှင် အလွန်နာကြည်းသောစိတ်နှင့်သွား၍၊ ပြုလေ သမျှတို့ကို မိမိတို့သခင်၌ ကြားလျှောက်ကြ၏။
³² ထိုအခါ သခင်သည်ထိုကျွန်ကိုခေါ်၍၊ ဟယ် ဆိုးညစ်သောကျွန်၊ သင်သည်ငါ့ကိုတောင်းပန်သော ကြောင့် သင်၌တင်သမျှသောကြွေးကို ငါရှင်းလင်းစေ၏။
³³ ငါသည်သင့်ကိုသနားသကဲ့သို့ သင်သည်လည်း ကျွန်ချင်းကို မသနားအပ်သလောဟု ဆိုလျက်၊
³⁴ အမျက်ထွက်၍ ကြွေးရှိသမျှကို မဆပ်မှီတိုင်အောင် အာဏာသားတို့လက်ကိုအပ်လေ၏။
³⁵ သင်တို့သည်လည်း ညီအစ်ကိုအချင်းချင်းတို့ကို စိတ်နှလုံးပါလျက်အပြစ်မလွှတ်လျှင်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော ငါ၏အဘသည် ထိုနည်းတူ သင်တို့ကိုစီရင်တော်မူလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၈:၂၁–၃၅။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းမပြုသော ကျွန်ဥပမာ။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းမပြုသော ကျွန်ဥပမာကို မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် အသင်းတော်စည်းကမ်းနှင့်ပတ်သက်သော ယေရှု၏မိန့်ခွန်းပြီးနောက် ချက်ချင်းထည့်သွင်းထားခြင်းသည် တိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်ပါ။ ပေတရုက ညီငယ်ကို အကြိမ်မည်မျှ ခွင့်လွှတ်သင့်သေးသနည်းဟု မေးရာတွင် အလွန်များပြားသည်ဟု ယူဆနိုင်သော အရေအတွက်ဖြစ်သည့် ခုနစ်ကြိမ်ဟု အကြံပြုခဲ့သည်။ ယေရှုက ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်ဆယ် ခွင့်လွှတ်ရမည်ဟု ဖြေကြားတော်မူသည်။ ဤဥပမာသည် ယေရှုရည်ရွယ်တော်မူသည်ကို ရှင်းပြသည်။

18:21–35. Parable of the Unforgiving Servant. It is not by accident that the parable of the unforgiving servant in Matthew follows immediately after Jesus’s comments on community discipline. When Peter asked how many times he should forgive his fellow believer, he suggested what might be considered to be a large number: seven. Jesus responded that he should forgive seventy-times seven. The parable explains what He meant.

 

ဥပမာသည် ဘုရင်တစ်ပါးသည် မိမိအကောင့်များကို ရှင်းလင်းရန် စတင်ခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ သူ့ရှေ့သို့ တစ်သောင်းတာလန်ရှိ အကြွေးရှိသော ကျွန်တစ်ယောက်ကို ဆောင်ယူလာခဲ့သည်။ ဤအကြွေးပမာဏ၏ ကြီးမားမှုကို နားလည်ရန် အစဉ်အဆက် အီဒူမဲ၊ ယုဒနှင့် ရှမာရိတိုင်းပါဝင်သော ပြည်နယ်တစ်ခု၏ ဝင်ငွေတစ်ခုလုံးမှာ တာလန် ခြောက်ရာသာရှိပြီး ဂါလိလဲတစ်ခုတည်း၏ ဝင်ငွေမှာ သုံးရာသာရှိကြောင်း မှတ်သားနိုင်သည်။ သန့်ရှင်းသောပြည်သည် ရောမအင်ပါယာ၏ အထူးချမ်းသာသော အစိတ်ချမ်းသာမဟုတ်သော်လည်း တစ်သောင်းတာလန်မှာ သိသာထင်ရှားသော ပြည်နယ်တစ်ခု၏ အမျိုးသားထုတ်ကုန်တန်ဖိုးနှင့် ညီမျှသည်။ ရောမအင်ပါယာ၏ အခွန်ကောက်ခံမှုတွင် အသုံးအများဆုံးနည်းမဟုတ်သော်လည်း အချို့ပြည်နယ်များတွင် အခွန်ကောက်ခံရေးကန်ထရိုက်ကို အာမခံချက်တစ်ခုပေးပြီး ကန်ထရိုက်ရရှိသူများက အာမခံချက်ထက် ပိုမိုကောက်ခံနိုင်လျှင် အပိုင်းကို ကိုယ်ပိုင်ရယူနိုင်ပြီး လျော့နည်းပါက ကိုယ်တိုင်ဖြည့်ဆည်းရသည်။ ရိတ်သိမ်းမှုမကောင်းသော နှစ်တွင် ပြည်နယ်တစ်ခု၏ အခွန်ကောက်နိုင်စွမ်းပျက်ပြားသွားနိုင်သည်။

The parable begins with a king settling up his accounts. Brought before him was a servant who owed ten thousand units of gold currency called talantōn—“talents.” Some concept of the enormity of the amount of this debt might be gained by noting that the entire revenue of the province that contained Idumea, Judaea, and Samaria was only six hundred talents and that of Galilee itself was only three hundred talents. The Holy Land was not a particularly wealthy part of the Roman world, but even so, ten thousand talents is a number representing the gross national product of a significant province. While not the most common form of raising taxes for the Roman Empire, in some Roman provinces taxes were raised by entrepreneurs who guaranteed to return a certain amount to the treasury. Winners of such tax contracts were able to pocket any excess above the amount they had guaranteed to raise, although they would be liable to cover any losses. It would be quite possible for a bad year’s harvest to wipe out a province’s ability to raise much, if any, tax.

 

ဤကြီးမားလှသော အကြွေးကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် ဤအကြောင်းရှိမရှိ မသေချာနိုင်သော်လည်း ပမာဏမှာ တကယ်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားပြီး တစ်ဦးချင်းအနေဖြင့် ပြန်ဆပ်နိုင်စွမ်းမရှိချေ။ အကြွေးဆပ်ရန် ငွေမလုံလောက်သောကြောင့် ဘုရင်က ထိုသူ၊ သူ၏ဇနီး၊ သားသမီးများနှင့် ပစ္စည်းအားလုံးကို ရောင်းချရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည် (အဆို ၂၅)။ ထိုသူသည် ဒူးထောက်ပြီး ကျေးဇူးတောင်းခဲ့သည်။ ကရုဏာတောင်းခယ်မှုကို ကြားသိရသည်နှင့် ဘုရင်သည် အကြွေးကို “ချမ်းသာပေးတော်မူ” ခဲ့သည် (ဖီးကင်၊ aphiēmi မှ)။ ဤစကားလုံးသည် “လွှတ်လိုက်ခြင်း”၊ “ခွင့်ပြုခြင်း”၊ “ခွင့်လွှတ်ခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ငွေကြွေးဆိုင်ရာ ခွင့်လွှတ်ခြင်းအဖြစ် ဤနေရာတွင် မှန်ကန်စွာသုံးထားသည်။ သို့သော် ကျမ်းချက်အသစ်တွင် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်တော်မူသည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့်လည်း သုံးသည်။

Whether or not this is the explanation behind the massive debt cannot be determined, but the size of it was spectacular and far beyond the resources of an individual to pay back to the king. Because the man did not have enough money to repay the debt, the king ordered that he, his wife, his children, and all their possessions be sold (v. 25). The man fell to his knees and begged for leniency. On hearing the pleas for mercy, the king aphēken (from aphiēmi) the debt. This term means “let go,” “permit,” or “forgive.” Here it is used quite correctly in the sense of “forgiving” or “canceling” a financial debt, but it is used elsewhere in the NT of God forgiving us our sins.

 

ကျွန်ခံရခြင်းမှ လွတ်မြောက်ပြီးမကြာမီတွင် ထိုကျွန်သည် သူ့အား ဒင်္ဂါးတစ်ရာအကြွေးရှိသော သူတစ်ဦးကို တွေ့သည် (အဆို ၂၈)။ ဒေနာရီတစ်ရာမှာ စပျစ်ဥယျာဉ်တွင် တစ်နေ့လုပ်အားခ ဒင်္ဂါးတစ်ပြားဖြစ်သဖြင့် (၂၀:၁၀) အလုပ်သမားတစ်ဦး၏ သုံးလခန့်လုပ်အားခနှင့် ညီမျှသော များပြားလှသော ငွေပမာဏဖြစ်သည်။ ထိုသူသည်လည်း ကရုဏာတောင်းခဲ့သော်လည်း ထောင်ချခံရသည် (အဆို ၃၀)။ အခြားသူများက ဤအပြုအမူကို ကြားသိပြီး ဘုရင်ထံ သတင်းပို့သဖြင့် ဘုရင်အမျက်ထွက်တော်မူသည် (အဆို ၃၀–၃၂)။ ပထမကျွန်ကို အကြွေးပြန်ဆပ်နိုင်မှ လွှတ်ပေးရန် ညှဉ်းဆဲသူများလက်သို့ အပ်နှံခဲ့သည်။ ထိုအခြေအနေတွင် တစ်သောင်းတာလန်ကို ပြန်ဆပ်နိုင်ခြင်း မဖြစ်နိုင်ချေ (အဆို ၃၄)။

Having just escaped the fate of slavery, the servant soon after discovered someone who owed him one hundred denarii, or silver coins (v. 28). This was a substantial amount of money, given that a wage for a full day working in a vineyard was one denarius (20:10). Thus one hundred denarii represented about three month’s work from an unskilled laborer. This servant also begged for leniency, but he was instead thrown into prison (v. 30). Others heard of this behavior and reported it to the king, who was most displeased (vv. 30–32). The first servant was then given to the torturers until he paid back the full amount of the missing ten thousand talents—which given the circumstances, was unlikely ever to be paid (v. 34).

 

ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင် အကြွေးကောက်ခံရေးသည် အတော်လေးကြမ်းတမ်းသည်။ “ထောင်မှူး” သို့မဟုတ် “ညှဉ်းဆဲသူ” (ဗာဆာနိစ်တိုင်း) ဟူသော မှတ်ချက်သည် ရောမခေတ်၏ ကြမ်းတမ်းသောဘဝအခြေအနေကို ခေတ်သစ်စာဖတ်သူအား ရင်ဆိုင်စေသည်။ အဆို ၃၅ သည် သမ္မာကျမ်းတစ်ခုလုံးတွင် အလေးနက်ဆုံးသော ကျမ်းချက်တစ်ချက်ဖြစ်သည်။ နှလုံးသားထဲမှ ညီငယ်များကို ခွင့်လွှတ်ခြင်းမပြုသူတိုင်းကို ဘုရားသခင်သည် အလားတူပြုတော်မူမည်ဟု ဆိုသည်။ ဤဥပမာသည် ဘုရားသခင်၏ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ခံစားရမှု၏ အရည်အသွေးသည် အခြားသူများကျူးလွန်သော မကောင်းမှုကို ကျွန်ုပ်တို့ မည်မျှကောင်းစွာ ခွင့်လွှတ်နိုင်သည်နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေကြောင်း သွန်သင်သည်။

Loan collection had some considerable teeth for those with the wherewithal to enforce it in the ancient world. Such an offhand remark about the basanistais—“jailers” or “torturers” (v. 34) confronts the modern reader with the harsh realities of life in Roman times. Verse 35 is one of the most sobering verses in the whole Bible: it states that God will do the same to any of us who do not forgive our brothers and sisters from our hearts. This parable teaches that the test of the quality of our experience of God’s forgiveness is directly related to how well we forgive those who have done wrong to us.