Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၄ မဿဲ

အခါ မာရ်နတ်၏ စုံစမ်းသွေးဆောင်ခြင်းကို ခံစေမည်အကြောင်း၊ ဝိညာဉ်တော်သည် ယေရှုကို တောသို့ ပို့ဆောင်တော်မူ၍၊
² ယေရှုသည် အရက်လေးဆယ်ပတ်လုံး အစာအာဟာရကို မသုံးဆောင်ဘဲနေပြီးမှ မွတ်သိပ်ခြင်းသို့ ရောက်တော်မူ၏။
³ ထိုအခါ စုံစမ်းသွေးဆောင်သောသူသည် ချဉ်းကပ်၍၊ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏သားတော် မှန်လျှင်၊ ဤကျောက်ခဲတို့ကို မုန့်ဖြစ်စေခြင်းငှါ အမိန့်ရှိတော်မူပါဟု လျှောက်လေ၏။
⁴ ယေရှုကလည်း၊ လူသည် မုန့်အားဖြင့်သာ အသက်ကိုမွေးရမည်မဟုတ်။ ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူ သမျှ အားဖြင့် အသက်ကိုမွေးရမည် ကျမ်းစာလာသည်ဟု ပြန်ပြောတော်မူ၏။
⁵ ထိုအခါ မာရ်နတ်သည် ယေရှုကို သန့်ရှင်းသောမြို့တော်သို့ဆောင်သွား၍ ဗိမာန်တော်၏အထွဋ်၌ တင်ထားပြီးလျှင်၊
⁶ ကျမ်းစာလာသည်ကား၊ ကောင်းကင်တမန်တို့အားသင့်အဘို့ မှာထားတော်မူသည်ဖြစ်၍၊ သင်၏ခြေကို ကျောက်နှင့် မထိမခိုက်စေခြင်းငှါ သူတို့သည်သင့်ကို လက်နှင့်မစချီပင့်ကြလိမ့်မည်ဟုလာ၏။ ထိုကြောင့် ဘုရားသခင်၏ သားတော်မှန်လျှင် ကိုယ်ကို အောက်သို့ချလိုက်တော်မူပါဟု လျှောက်လေ၏။
⁷ ယေရှုကလည်း သင်၏ဘုရားသခင်ထာဝရဘုရားကို သင်သည် အစုံအစမ်းမပြုရဟု ကျမ်းစာလာ ပြန်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁸ တဖန်မာရ်နတ်သည် ယေရှုကို အလွန်မြင့်လှစွာသော တောင်ပေါ်သို့ ဆောင်သွား၍၊ ဤလောက၌ ရှိသမျှသော တိုင်းနိုင်ငံတို့ကို၎င်း၊ ထိုတိုင်းနိုင်ငံတို့၏ ဘုန်းစည်းစိမ်ကို၎င်း ပြညွှန်၍၊
⁹ ကိုယ်တော်သည် ငါ့ကို ညွတ်ပြပ်ကိုးကွယ်လျှင် ယခုပြလေသမျှတို့ကို ငါပေးမည်ဟုဆိုလေ၏။
¹⁰ ယေရှုကလည်း အချင်းစာတန်၊ ငါ့နောက်သို့ဆုတ်လော့။ သင်၏ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို ကိုးကွယ်ရမည်။ ထိုဘုရားသခင်ကိုသာ ဝတ်ပြုရမည် ကျမ်းစာလာသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹¹ ထိုအခါ မာရ်နတ်သည် အထံတော်မှထွက်သွား၍ ကောင်းကင်တမန်တို့သည် ချဉ်းကပ်လျက် လုပ် ကျွေးကြ၏။

၄:၁-၁၁။ ယေရှု၏ သွေးဆောင်ခံရခြင်း။ ဗတ္တိဇံခံယူပြီး အထွတ်အထိပ်အချိန်တွင် ဝိညာဉ်တော်ချီးမြှောက်ခြင်းကို မြင်တွေ့ပြီး ဘုရားသခင်၏ အသံသည် သူ၏ အထူးအဆင့်အတန်းကို အတည်ပြုကြားခဲ့ပြီးနောက် ယေရှုကို ဝိညာဉ်တော်က တောထဲသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် မာရ်နတ်က သွေးဆောင်ခဲ့သည် (အခန်း ၁)။ ဝိညာဉ်တော်သည် ယေရှုကို တောထဲသို့ ယူဆောင်လာခြင်းသည် မာရ်နတ်က သွေးဆောင်ခြင်းဖြင့် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်နှင့် ကွဲပြားသည်။ ဝိညာဉ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယေရှုကို မေရှိယ အမှုတော်အတွက် စမ်းသပ်ပြီး ပြင်ဆင်အတည်ပြုရန်ဖြစ်ပြီး မာရ်နတ်ကမူ ယေရှုအား ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်း အခွင့်အရေးများကို ကိုယ်ပိုင်အကျိုးအတွက် အသုံးပြုရန် လှုံ့ဆော်ကာ ခမည်းတော်ကို ယုံကြည်ကိုးစားခြင်းမှ လွဲချော်စေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

4:1–11. Temptations of Jesus. Immediately after the high point of His baptism, when Jesus saw the Holy Spirit descending on Him and heard the voice of God confirming His special identity, Jesus then was led “by the Spirit into the wilderness to be tempted by the devil” (v. 1). The work of the Spirit in bringing Jesus into the desert was different from what the devil sought to accomplish through temptation during that same time. The Spirit’s purpose was to test Jesus in order to prepare and confirm Him for His messianic ministry, while the devil sought to undermine that very thing by prompting Jesus to use His divine prerogatives for His own personal benefit instead of trusting in the Father.

 

ယေရှုသည် အစာရှောင်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းအတွက် တောကန္တာရ၌ လေးဆယ်ရက်ပတ်လုံး နေတော်မူ၏။ ဤကာလသည် အရေးကြီးသည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် ဤကာလကို မကြာချင်ဆိုသလို ဒုက္ခနှင့် ခက်ခဲမှုကာလများနှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြလေ့ရှိသည်။ ရေလွှမ်းမိုးကာလတွင် မိုးရွာသည့်ကာလနှင့် ရေများသည် ကမြေကြီးပေါ်၌ ဆက်လက်တည်ရှိသည့်ကာလမှာ လေးဆယ်ရက်ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၇:၁၂၊ ၁၇)။ ပရောဖက်ယေဇကျေလ၏ အစောပိုင်းပရောဖက်ပြုချက်တွင်လည်း ဤကာလကို ဖော်ပြထားသည် (ယေဇကျေလ ၄:၆)။ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယေရှု၏ဓမ္မအမှုတော်ကို ဣသရေလလူမျိုး၏ အတွေ့အကြုံကို ပြန်လည်ပြသခြင်းအဖြစ် မကြာချင်း ဖော်ပြထားသဖြင့် တောကန္တာရ၌ လေးဆယ်ရက်ကာလသည် ဣသရေလလူမျိုး၏ တောတွင် လေးဆယ်နှစ်လှည့်လည်သွားလာရသည့်ကာလကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ထိုကာလတွင်လည်း သူတို့၏ သစ္စာရှိမှုကို စမ်းသပ်ခြင်းခံရသည် (တရား ၈:၂)။

Jesus went into the desert to fast and pray for forty days and nights. The time period is significant. It is frequently associated in Scripture with times of hardship and difficulty. It was the period of time that it rained during the Flood and the time that the waters continued on the earth (Gen. 7:12, 17), and it was one of the time periods in an early prophecy by the prophet Ezekiel (Ezek. 4:6). Since Matthew often describes Jesus’s ministry as a reenactment of the experience of Israel, the time period in the desert likely also reflected Israel’s forty-year wandering in the wilderness, where their faithfulness was also tested (Deut. 8:2).

 

သို့ရာတွင် အအရေးကြီးဆုံးဆက်စပ်မှုမှာ မောရှေသည် ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလလူမျိုးနှင့် ပဋိညာဉ်စာချုပ်ချထားတော်မူသည့်အခါ သိနတောင်ပေါ်တွင် လေးဆယ်ရက်လေးဆယ်ည နေခဲ့ရသည့်ကာလဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၄:၁၈၊ ၃၄:၂၈၊ တရားဟောရာ ၉:၉-၁၁၊ ၁၈၊ ၂၅)။ မောရှေသည် တောင်ပေါ်တွင် အစာရှောင်၍ ဆုတောင်းကာ ဘုရားသခင်ထံမှ သူ၏တာဝန်ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် ပဋိညာဉ်အခြေခံကို သင်ယူခဲ့သည်။ ယေရှုလည်း သူ၏ဓမ္မအမှုတော်အစတွင် တောကန္တာရ၌ လေးဆယ်ရက်ပတ်လုံး ဆုတောင်းခြင်းနှင့် အစာရှောင်ခြင်းဖြင့် နေတော်မူခဲ့သည်။ ယေရှုသည် နှစ်ခြင်းခံခြင်းတွင် သူ၏နောက်လိုက်များအတွက် ပုံသက်သေဖြစ်ရုံသာမက သူ၏ဓမ္မအမှုတော်နည်းလမ်းတွင်လည်း ပုံသက်သေဖြစ်တော်မူသည်။ ထိရောက်သောဓမ္မအမှုတော်သည် ထိရောက်သောစီမံချက်နှင့် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို နားထောင်ခြင်းပေါ်တွင် တည်သည်။ ဤကာလပြီးဆုံးခါနီးတွင် ယေရှုသည် အစာရှောင်ခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ ခန္ဓာကိုယ်အားနည်းနေချိန်၌ နတ်ဆိုးသည် သူ့ကိုအနိုင်ယူရန် သွေးဆောင်ခဲ့သည်။

But probably the most significant connection is the forty days and forty nights that Moses spent on Mount Sinai when God entered into His covenant with the people of Israel (Ex. 24:18; 34:28; Deut. 9:9–11, 18, 25). Moses was up on the mountain fasting, praying, and learning from God the shape of his mission and the basis of the covenant. So too, Jesus spent forty days in the wilderness in prayer and fasting at the beginning of His mission. Not only was Jesus a model for His followers in His baptism, He was also a model for His followers in the approach He had to His mission. Effective mission is built on effective planning and keen listening to the will of God. It was at the end of this period of time, when Jesus was tired and physically weak from fasting, that the devil sought to overcome Him with temptation.

 

စကားလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် မဿဲ ၄:၁-၁၁ တွင် ဖော်ပြထားသော သွေးဆောင်မှုသုံးပါးစလုံးသည် ယေရှုအတွက်သာ ထူးခြားသည်။ လူသားများကို ကျောက်ခဲကို မုန့်ဖြစ်အောင်ပြုလုပ်ရန် (အခန်း ၃)၊ အမြင့်ကြီးမှ ခုန်ချ၍ လူအများရှေ့တွင် သူ၏အံ့ဖွယ်စွမ်းအားကို ပြသရန် (အခန်း ၆)၊ သို့မဟုတ် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံအားလုံး၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို လက်ခံရန် (အခန်း ၈-၉) သွေးဆောင်ခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ သို့ရာတွင် ဤသွေးဆောင်မှုများသည် ယေရှုအတွက် စစ်မှန်သောသွေးဆောင်မှုများဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောက်ခဲကို မုန့်ဖြစ်အောင်ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း၊ အမြင့်ကြီးမှ ခုန်ချသော်လည်း ဒဏ်ရာမရအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း၊ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံအားလုံး၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို လက်တွေ့ရယူနိုင်စွမ်းရှိသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်တော်မူသည်။

In a literal sense, each of the temptations described in Matthew 4:1–11 were unique to Jesus. Humans are not tempted to turn stones to bread (v. 3), to leap off tall buildings to demonstrate to the crowds their supernatural powers (v. 6), or to accept sovereignty over all the kingdoms of the earth (vv. 8–9). These were, however, real temptations for Jesus. He did have the power to turn stones into bread, to leap off a tall building and know that He would not be injured, and to realistically take sovereignty over all the kingdoms of the earth. He was the Son of God and could do all these things.

 

သို့ရာတွင် ဤအတွေ့အကြုံတစ်ခုလုံးကို ကျွန်ုပ်တို့၏ဘဝနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်ဟု ပယ်ချလိုက်ရန် မသင့်ပါ။ ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကြည့်လျှင် ဘုရားသခင်၏သားသမီးအားလုံးအတွက် သက်ဆိုင်သော အခြေခံနှင့်စည်းမျဉ်းများကို တွေ့ရှိရသည်။ ကျောက်ခဲကို မုန့်ဖြစ်အောင်ပြုလုပ်ရန် သွေးဆောင်မှု၏ ကျွန်ုပ်တို့၏လိုအပ်ချက်များကို ခမည်းတော်အား အားကိုးလွှဲအပ်ရန် ဆန္ဒရှိ-မရှိ မေးခွန်းဖြစ်သည်။ ယေရှု၏အဖြေ (၄:၄) တွင် ထင်ရှားသည်။ ထိုအဖြေသည် တရားဟောရာ ၈:၃ မှယူထားသည်။ “လူသည် မုန့်တစ်ခုတည်းအားဖြင့် အသက်မရှင်ရ၊ ဘုရားသခင်၏ပါးစပ်မှ ထွက်သောစကားတိုင်းအားဖြင့် အသက်ရှင်ရမည်” ဟူသော စကားသည် တောတွင် ဣသရေလလူမျိုးကို စမ်းသပ်ခြင်းသို့ ပြန်သွားသည်။ ဣသရေလလူမျိုးသည် မန္နကို ပေး၍ သူတို့၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာလိုအပ်ချက်များကို ဘုရားသခင်က ပြုစုစောင့်ရှောက်ပုံကို အောက်မေ့ရန် ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရသည်။

At the same time, however, we must not dismiss the whole experience as if it has no relevance to our own lives. When looked at more closely, we discover in each temptation a general principle that is applicable to all the sons and daughters of God. The issue in the temptation to turn stones to bread is the question of whether we are willing to depend on the Father to meet our needs. This is evident in Jesus’s reply (4:4), which is taken from Deuteronomy 8:3: Someone does not live by “bread alone,” but by every word coming from God’s mouth. These words go back to the testing of Israel in the wilderness. Israel was called to remember how God took care of their physical needs by providing them with manna.

 

ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်းသည် ဒုတိယသွေးဆောင်မှု၏ အဓိကအချက်လည်းဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် နတ်ဆိုးသည် ယေရှုအား ဗိမာန်တော်၏အမြင့်ဆုံးနေရာမှ ခုန်ချ၍ ဘုရားသခင်၏သားတော်အဖြစ် အထူးအခွင့်အရေးကို သက်သေပြရန် တိုက်တွန်းသည်။ နတ်ဆိုးသည် ဆာလံ ၉၁:၁၁-၁၂ မှ ဘုရားသခင်၏ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကတိကို ကိုးကား၍ သူ၏အကြံကို ထောက်ခံသည်။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် နတ်ဆိုး၏ ကျမ်းစာအဓိပ္ပာယ်ဖျက်ပြန်ခြင်းကို ငြင်းပယ်တော်မူသည် (မဿဲ ၄:၇)။ သူသည် လူအများ၏ချီးမွမ်းမှုရရန်သာ ရည်ရွယ်၍ ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးထားသော အန္တရာယ်တွင် အံ့ဖွယ်အမှုကို တောင်းဆိုခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်ကို လှည့်စားရန် ငြင်းပယ်တော်မူသည်။ ယေရှုသည် စမ်းသပ်ခြင်းမလိုသော ယုံကြည်ခြင်းမျိုးကို ရွေးချယ်တော်မူသည်။ ကျွန်ုပ်တို့လည်း ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ သက်သေအဖြစ် အံ့ဖွယ်အမှုကို တောင်းဆိုခြင်းမပြုဘဲ အခြေအနေမည်သို့ပင်ရှိစေ သူ့ကို ယုံကြည်ရမည်။ ဘုရားသခင်သည် သူ၏နောက်လိုက်များကို သေခြင်းမှ ကယ်တင်မည်ဟု မကတိပြုထားဘဲ သေခြင်းကိုဖြတ်၍ ကယ်တင်မည်ဟု ကတိပြုထားသည်။ ဤယုံကြည်ချက်သည် ရာစုနှစ်များစွာကြာ ဘုရားသခင်၏နောက်လိုက်များအား စစ်မှန်သောမျှော်လင့်ချက်ပေးခဲ့ပြီး ခရစ်ယာန်အာဇာနည်များကို ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်လှူမည့်အစား အသက်ပေးရန် ခွန်အားပေးခဲ့သည်။

The issue of trusting God is also at the heart of the second temptation. This time the devil urged Jesus to demonstrate the proof of His privileged status as God’s Son by throwing Himself down from the pinnacle of the temple. The devil even supported his suggestion by appealing to the promise of God’s protection of the godly in Psalm 91:11–12. Jesus, however, rejected the devil’s twisted interpretation of Scripture (Matt. 4:7). He refused to try to manipulate God by demanding a miracle in response to a self-inflicted peril whose intent would merely be to win the applause of the people. Jesus chose to have the kind of trust in God that requires no test. We too are not to demand God’s miraculous intervention in our lives as proof of His love but to trust in Him regardless of our circumstances. After all, God promises to preserve His followers not from death but through death. It is this conviction that has given true hope to God’s followers through the centuries and strengthened the Christian martyrs, who gave their lives rather than surrender their faith.

 

နောက်ဆုံးသွေးဆောင်မှုတွင် စာတန်သည် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများကို ယေရှုအား ပြသပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်မှတစ်ဆင့် မသွားဘဲ ထိုနိုင်ငံများကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ပေးသည် (ဒံယေလ ၇:၁၄၊ ၂၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းနှင့် အသေခံခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ဓမ္မအမှုတော်ကို အမြန်ပြီးစီးနိုင်သော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် စာတန်ကို ကိုးကွယ်၍ စာတန်သည့်သည် ကမ္ဘာ့စစ်မှန်သောသခင်ဖြစ်ပြီး အုပ်ချုပ်ခွင့်ကို သူဆန္ဒရှိသူအား ပေးနိုင်သူဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုရုံမျှဖြင့် ဖြစ်သည်။ ဤသွေးဆောင်မှု၏နောက်ကွယ်ရှိ အခြေခံနှင့်စည်းမျဉ်းမှာ ကမ္ဘာ့သမိုင်းတွင် များစွာသောသူများ လက်ခံခဲ့ဖူးသော “နတ်ဆိုးကို ကိုးကွယ်၍ ကမ္ဘာကိုအုပ်ချုပ်ခွင့်ရ” ဟူသောအချက်ဖြစ်သည်။ ဤသွေးဆောင်မှုသုံးပါးစလုံးတွင် ယေရှုသည် လူသားအားလုံးရင်ဆိုင်ရသော ရုန်းကန်မှုနှင့် သွေးဆောင်မှုများနှင့် ကိုယ်တိုင်လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စေတော်မူသည်။ သို့ရာတွင် အာဒံ၊ ဣသရေလနှင့် လူသားအားလုံး မအောင်မြင်ခဲ့ရာ၌ ယေရှုသည် ခိုင်မာစွာရပ်တည်၍ အောင်မြင်စွာ ထွက်ပေါ်လာတော်မူသည်။ သူသည် စစ်မှန်သော ဣသရေလလူမျိုး၊ သစ္စာရှိသော ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်တော်မူသည်။

In presenting the kingdoms of the world to Jesus in the final temptation, Satan was essentially offering to Him the possession of the kingdoms of this world without having to go through the cross (cf. Dan. 7:14, 27). It was a quick way for Jesus to accomplish His mission without involving His suffering and death. All Jesus had to do was worship him and thus acknowledge that the devil was the true master of the world with the right to give rule to whomever he willed. The underlying principle behind this temptation is one that many have unfortunately surrendered to throughout earth’s history—serve the devil and rule the world. In each of these temptations, Jesus aligned Himself with the struggles and temptations that face all humanity. Yet where Adam, Israel, and all of humanity have failed, Jesus stood firm and emerged triumphant. He is the true Israelite, the faithful Son of God.

 

နတ်ဆိုးတို့၏ သွေးဆောင်မှုကို ယေရှုတုံ့ပြန်ပုံသည် သင်ကြားပေးသည်။ သူသည် သူ၏အဆင့်အတန်း သို့မဟုတ် အထူးအသိပညာကို အားမကိုးပါ။ ကျမ်းစာကို သူပြုမူရမည့်နည်းလမ်း၏ အာဏာပိုင်ဆုံးဆုံးဖြတ်သူအဖြစ် ကိုးကားတော်မူသည်။ ကျမ်းစာကို သိရှိခြင်းသည် မှန်ကန်သောအမှုကို အာမခံချက်မဟုတ်ကြောင်း မှန်ပါသည်။ နတ်ဆိုးကိုယ်တိုင်ပင် ကျမ်းစာကို ကိုးကားခဲ့သည် (မဿဲ ၄:၆)။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို သိရှိရန် ကျမ်းစာကို ဂရုတစိုက်ဖတ်သူများသည် ယုံကြည်စိတ်ချရသော လမ်းညွှန်ချက်ကို ထိုနေရာတွင် ရှာတွေ့နိုင်ကြောင်း ပြသတော်မူသည်။

Jesus’s response to the temptations the devil brought against Him is informative. He did not draw on His status or His special knowledge. Rather, He cited Scripture as the authoritative arbiter of how He should act. It is true that knowing Scripture is not a guarantee of correct action, as the devil himself cited Scripture to Jesus (Matt. 4:6), but Jesus showed that those who carefully read Scripture to ascertain the will of God will be able to find there a trustworthy guide.

 ¹² ယောဟန်သည် ထောင်ထဲသို့ရောက်ကြောင်းကို ယေရှုသည်ကြားလျှင်၊ ဂါလိလဲပြည်သို့ ကြွတော်မူ၍၊

¹³ နာဇရက်မြို့ကို စွန့်သွားလျက်၊ ဇာဗုလုန်ခရိုင်၊ နဿလိခရိုင်စပ်ကြားတွင် အိုင်နှင့်နီးစပ်သော ကပေရနောင်မြို့သို့ ရောက်၍ နေတော်မူ၏။
¹⁴ ဤအကြောင်းအရာကား၊ ပရောဖက်ဟေရှာယ၏ နှုတ်ထွက်ပြည့်စုံမည်အကြောင်းတည်း။
¹⁵ နှုတ်ထွက်အချက်ဟူမူကား၊ ဇာဗုလုန်ခရိုင်နှင့် နဿလိခရိုင်တည်းဟူသော အိုင်နားရှောက်သောလမ်း၊ ယော်ဒန်မြစ်တဘက်၊ တပါးအမျိုးသားနေရာဂါလိလဲပြည်၊
¹⁶ မှောင်မိုက်ထဲမှာရှိနေသော လူများတို့သည် ကြီးစွာသောအလင်းကို မြင်ရ၍၊ သေမင်း၏နိုင်ငံအရိပ် တွင်ရှိနေသော သူတို့၌ အလင်းပေါ်ထွန်းလျက်ရှိ၏ဟု ဟောထားသတည်း။
¹⁷ ထိုအခါမှစ၍ ယေရှုက၊ နောင်တရကြလော့။ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် တည်လုနီးပြီဟူသော တရားကို ဟောစပြုတော်မူ၏။

၄:၁၂-၁၇။ ဂါလိလဲဓမ္မအမှုတော်အစ။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းဆရာ ဖမ်းဆီးခံရကြောင်းကြားသိရသောအခါ ယေရှုသည် နာဇရက်မှ ထွက်ခွာ၍ ကပေရနောမ်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့တော်မူသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ယောဟန်ကို ဖမ်းဆီးသူမှာ ဟေရုဒ်အန္တိပဖြစ်ကြောင်း သိရှိရသည် (မဿဲ ၁၄:၃-၄)။ နာဇရက်သည် ဟေရုဒ်၏မြို့တော် ဆေဖိုရစ်နှင့် မလွန်ကဲစွာ နီးကပ်နေသဖြင့် ယောဟန်၏ဆွေမျိုးနှင့် အပေါင်းအသင်းအတွက် မလုံခြုံပါ။ ယေရှုသည် ဂါလိလဲပင်လယ်မြောက်ဘက်ကမ်းနားရှိ ငါးဖမ်းရွာလေး ကပေရနောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့တော်မူသည်။ ရှေးဟောင်းသုတေသီများက ဤရွာကို တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ယေရှုခေတ်က ကမ်းခြေတစ်လျှောက် အများဆုံးအရှည် ၇၃၂ မီတာ (၇၃၂ မီတာ) ရှည်ပြီး လူဦးရေ ၆၀၀ မှ ၁၅၀၀ အတွင်း ရှိခဲ့သည်။

4:12–17. Beginning of the Galilean Ministry. On hearing that John the Baptist had been arrested, Jesus moved from Nazareth to Capernaum. We find later that it was Herod Antipas who arrested John (Matt. 14:3–4), and Nazareth would have been uncomfortably close to Sepphoris (Herod’s capital) for a relative and associate of John. Jesus moved to a small fishing village called Capernaum, which was located on the northern shores of the Sea of Galilee. Archaeologists have found remains of this village, which show it to have extended about 800 yards (732 m) along the shore at its greatest extent and to have had between 600 and 1,500 inhabitants at the time of Jesus.

 

ဒေသတွင်းရွာများကဲ့သို့ပင် ကပေရနောင်သည် ကြမ်းတမ်းသောကျောက်တုံးများဖြင့် ခင်းထားသော ခြံဝင်းများပတ်လည်တွင် အိမ်အုပ်စုငယ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ အိမ်နံရံများကို လယ်ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး အိမ်ခေါင်မိုးအချို့ကို အုတ်ခွက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း အများစုမှာ သစ်သားအလှံများပေါ်တွင် မြေကို ဖိညှစ်ထည့်၍ တည်ဆောက်ထားသည် (မာကု ၂:၄ ကြည့်ပါ)။ ရှေးအိမ်များတူးဖော်ရာတွင် ဗိမာန်တော်အနီး ပထမရာစုအိမ်တစ်လုံး၏ အကြွင်းအကျန်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး အစောပိုင်းခရစ်ယာန်များက ဤအိမ်ကို ပေတရု၏အိမ်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ နံရံများတွင် ခရစ်ယာန်စာတန်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကိုးကွယ်ရာနေရာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ ယနေ့တွင် ရှေးဘုရားကျောင်းတစ်ခုရှိရာ အထက်တွင် ခေတ်သစ်ဘုရားကျောင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ထားသည်။ ရှေးဟောင်းသုတေသီများက ငါးဖမ်းလှေများကို ချည်နှောင်ရန် ကမ်းခြေတစ်လျှောက် ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုလည်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုငါးဖမ်းသမားများမှာ ပေတရုနှင့် အန္ဒြေတို့ကဲ့သို့ ယေရှု၏တပည့်ဖြစ်လာကြသူများဖြစ်သည် (မဿဲ ၄:၁၈-၂၂)။

Like other villages in the region, Capernaum was constructed of small groups of houses clustered around courts paved with rough stones. The walls of the houses were also constructed of field stones, and while some roofs were covered with roof tiles, many others were constructed from wooden beams covered with packed earth (see Mark 2:4). Excavations of these ancient homes have uncovered the remains of a first-century home near the village’s synagogue (Mark 1:21) that early Christians identified as the house of Peter. The walls of the house are full of Christian inscriptions that attest to its use as place of worship. Today a modern church is built over the site where an ancient church once stood. Archeologists have also discovered a wharf that extended along the shore, which would have been used to tie up the fishing boats that were owned by fishermen living in Capernaum, fishermen like the brothers Simon Peter and Andrew, who became disciples of Jesus (Matt. 4:18–22).

ဗိမာန်တော်၏အမြင့်ဆုံးနေရာ ယေရှုခေတ်က ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ဗိမာန်တော်သည် အံ့ဖွယ်ကြီးမားလှပသည်။ ဟေရုဒ်မင်းကြီးလက်ထက်တွင် ကြီးကျယ်စွာ ချဲ့ထွင် ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ဗိမာန်တော်တစ်ခုလုံးသည် ဧက ၃၆ ဧက (၁၅ စတုရန်းကီလိုမီတာ) ကျယ်ဝန်းပြီး ဂျူးပွဲတော်ကြီးများအတွက် လူပေါင်း ၂၀၀,၀၀၀ ခန့် လက်ခံနိုင်သည်။ ဗိမာန်တော်ကိုယ်တိုင်က ၄၅ မီတာ (၁၅၀ ပေ) မြင့်ပြီး ဗိမာန်တောင်ကို ဝန်းရံထားသော နံရံများသည် မြောက်ဘက်မှလွဲ၍ အခြားဘက်အားလုံးတွင် ချိုင့်ဝှမ်းများဖြင့် ဝိုင်းရံထားသဖြင့် နံရံများသည် ပေ ၃၀ မီတာ (၁၀၀ ပေ) ခန့်မြင့်သည်။ ထို့ကြောင့် ဗိမာန်တော်တစ်ခုလုံးသည် ရှေးယေရုရှလင်မြို့ကို အထက်မှ မြင့်မားစွာ ထင်ဟပ်နေသည်။ The Pinnacle of the Temple

The temple in Jerusalem was a spectacular site to behold in Jesus’s day. It had been marvelously expanded and rebuilt during the reign of Herod the Great. The entire temple complex spanned some thirty-six acres (.15 sq. km). It could accommodate around 200,000 pilgrims at one time during the great Jewish festivals. The temple proper was 150 feet (45 m) tall, and the entire Temple Mount was surrounded by walls that were approximately 100 feet (30 m) tall. Since the temple was surrounded by a valley on every side but the north, the entire complex towered over ancient Jerusalem.   မဿဲ ၄:၅ တွင် ဖော်ပြထားသော ဗိမာန်တော်၏အမြင့်ဆုံးနေရာသည် ဗိမာန်တောင်ဝန်းရံနံရံ၏ အနောက်တောင်ထောင့်ဖြစ်နိုင်ပြီး ကိုးကွယ်ရာခေါ်သံပေးရာနေရာလည်း ဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မြို့တွင် ထိုအမြင့်ဆုံးနေရာအောက်ရှိ နံရံအောက်ခြေတွင် အပျက်အစီးများကြားတွင် ရှေးဟောင်းသုတေသီများက ကျောက်စာတစ်ခု တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုကျောက်စာကို အနီးစပ်ဆုံး ဘာသာပြန်လျှင် “တံပိုးမှုတ်ရန်နေရာ [စာသားအတိုင်း အိမ်] ကြေညာရန်…” ဟု ဆိုသည်။ တောအရေအတွက် ၁၀:၁-၁၀ တွင် အထူးအခါသမယများတွင် လူများကို စုဝေးစေရန်၊ အထူးသဖြင့် ဘာသာရေးပွဲတော်များအတွက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ စစ်ပွဲအတွက် အသုံးပြုသော တံပိုးနှစ်ချောင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ The pinnacle of the temple, where the devil tempted Jesus a second time, may have been the southwest corner of the wall surrounding the Temple Mount and the place from which the call to worship was made. In Jerusalem, among the rubble at the base of the wall below the pinnacle of the temple mentioned in Matthew 4:5, archeologists discovered a stone inscription that can be roughly translated “to the place [lit. house] of trumpeting, to proclaim.…” Numbers 10:1–10 describes two trumpets that were used on special occasions to summon the people together, especially for religious feasts, but sometimes for war.   ဗိမာန်တော်၏ အနောက်တောင်ထောင့်ရှိ “တံပိုးမှုတ်ရာနေရာ” သည် မြို့၏ အများစုမှ မြင်နိုင်သည်။ တစ်ဖက်တွင် လမ်း၊ ကိုးကွယ်သူများ ဗိမာန်တော်ခြံဝင်းသို့ ဝင်ရန် အဓိကလှေကားများရှိသည်။ ယေရှုသည် ကိုးကွယ်သူအားလုံးရှေ့တွင် ဗိမာန်တော်၏အမြင့်ဆုံးနေရာမှ လုံခြုံစွာ ခုန်ချလျှင် ချက်ချင်းထင်ရှားလာပြီး သူ၏အထူးစွမ်းအားကို ချက်ချင်းအသိအမှတ်ပြုခြင်းခံရမည်။ ထိုသည်မှာ သူလုပ်နိုင်သမျှကို ပြသသော ကြီးမားသောအံ့ဖွယ်အမှုဖြစ်ပြီး ယေရုရှလင်မြို့တွင် နေထိုင်သူအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှု ချက်ချင်းရရှိစေမည်ဖြစ်သည်။ The “place of the trumpeting” on the southwest corner of the temple was visible from a large portion of the city. To one side was a street, to the other the main stairs by which worshipers went into the temple courtyard. If Jesus were but to fling Himself safely off the pinnacle of the temple in sight of all the worshipers, He would gain instant notoriety and instant acknowledgment of His special powers. It would be a spectacular miracle showing what He could do and would immediately put Him at the center of the attention of all those living at Jerusalem.

 

မဿဲက ကပေရနောင်သည် ဇေဗုလုန်နှင့် နဿလိလူမျိုးတို့၏ နယ်မြေတွင် ရှိကြောင်း ထောက်ပြပြီး ဟေရှာယ၏ ပရောဖက်ပြုချက်ကို ကိုးကား၍ ယေရှု၏ ကပေရနောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့မှုတွင် ပြည့်စုံခြင်းရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဇေဗုလုန်နှင့် နဿလိကို ဖော်ပြထားသော်လည်း မဿဲ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ “အမှောင်ထဲတွင် နေသောသူများ လာမည့်အလင်းကြီးကို မြင်ရကြလိမ့်မည်” ဟူသော အပိုဒ်ပေါ်တွင် ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၆၊ ဟေရှာယ ၉:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ ယေရှု၏ဓမ္မအမှုတော်အားဖြင့် ပြည့်စုံသည်။ ဟေရှာယကိုးကားချက်တွင် “တပါးအမျိုးသားတို့၏ ဂါလိလဲ” ဟူသော ဖော်ပြချက်ကို မကြာခဏ အလေးပေးပြောဆိုသော်လည်း ဂါလိလဲသည် တပါးအမျိုးသားများသာ နေထိုင်သည့် သို့မဟုတ် ထိန်းချုပ်သည့်နေရာဟု နားလည်မှုမမှားရ။ ဂလိလဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသော ရှေးဟောင်းသုတေသီများက ယေရှုခေတ်က မြို့ရွာအများစုကို ဟာသ်မုန်နီယန်ခေတ်တွင် ပထမဆုံး တည်ထောင်ခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

Matthew points out that Capernaum was in the territory of the Israelite tribes of Zebulun and Naphtali, and he cites a prophecy of Isaiah that found its fulfillment in Jesus’s move to Capernaum. Alongside the reference to Zebulun and Naphtali, the focus of Matthew’s attention would have been on the portion of the quotation that says people dwelling in darkness will see a great light (v. 16; cf. Is. 9:2). This was fulfilled through the ministry of Jesus. Much has sometimes been made of the description “Galilee of the Gentiles” in the quotation from Isaiah (Matt. 4:15; Is. 9:1), but this should not be misunderstood to mean that Galilee was exclusively inhabited or controlled by Gentiles. Archaeologists working in Galilee have discovered that many of the towns and villages that were occupied at the time of Jesus had been first established during the time of the Hasmoneans.

 

ဟာသ်မုန်နီယန်များမှာ မက္ကဘီပုန်ကန်မှုတွင် ဂရိအင်ပါယာ၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ဘာသာရေးအကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဖြုတ်ချခဲ့သော ဂျူးမိသားစုဖြစ်သည်။ ဟာသ်မုန်နီယန်ထိန်းချုပ်မှုအောက်ရှိ နယ်မြေများသည် မောရှေ၏ပညတ်တော်ကို တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာခဲ့သည်။ ဘီစီ ၁၀၄ တွင် ဟာသ်မုန်နီယန်များက ဂါလိလဲကို သိမ်းပိုက်၍ ဒေသခံများကို ဂျူးဘာသာသို့ ပြောင်းလဲရန် အတင်းအကြပ်လုပ်ကာ အမျိုးသားများကို အရေဖျားလှီးခြင်းကို ပြုလုပ်စေခဲ့သည်။ ရောမတို့ရောက်ရှိလာသောအခါ အခြေအနေအနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး တပါးအမျိုးသားမြို့များဖြစ်သော ဒေကာပိုလိစ်ကို အားဖြည့်ခဲ့သည်။ ယေရှုခေတ်က သန့်ရှင်းရာဌာနပြည်မြေပုံကို ကြည့်လျှင် ဒေကာပိုလိစ်သည် ယုဒနှင့် ဂါလိလဲကြားတွင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း တည်ရှိကြောင်း တွေ့ရသည်။ ယေရှုကို နားထောင်သော လူအစုအဝေးတွင် ဒေကာပိုလိစ်မှလူများလည်း ပါဝင်သည် (မဿဲ ၄:၂၅၊ မာကု ၇:၃၁)။ ဝက်သားစားသော တပါးအမျိုးသားဘုရားကျောင်းများရှိသော ဒေကာပိုလိစ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ယုဒနှင့် ဂါလိလဲသည် ဂျူးဘာသာရေးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ လွှမ်းမိုးခံရဆဲဖြစ်သည်။ ယေရှုဓမ္မအမှုပြုရာ မြို့ငယ်ရွာငယ်များတွင် အလွန်တက်ကြွစွာ ဂျူးဘာသာကို မြှင့်တင်ပြုမူသူများမှာ ဖာရိရှဲများဖြစ်သည်။ သူတို့၏လွှမ်းမိုးမှုသည် ယေရုရှလင်ရှိ ဒေသဆိုင်ရာအစိုးရအထိ ဆန့်ကျယ်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၂၃:၁-၉)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုခေတ်က ဂါလိလဲသည် တပါးအမျိုးသားများသာ နေထိုင်ရာမဟုတ်ဘဲ ဂျူးနှင့် တပါးအမျိုးသားရောနှောနေထိုင်ရာဒေသဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ဓမ္မအမှုတော်တွင် အမှောင်ထဲရှိ ဤလူများသည် အလင်းကြီးကို ခံယူကြရသည်။

The Hasmoneans were a Jewish family who came to power in the Maccabean Revolt, when religiously motivated Jews threw off the rule of the Greek Empire. The territory that was under Hasmonean control rather strictly observed the Mosaic law. In 104 B.C., the Hasmoneans took control of Galilee and forced the local inhabitants to convert to Judaism and required the males to be circumcised. This changed somewhat with the arrival of the Romans, who strengthened the Gentile cities of the Decapolis. One can consult a map of the Holy Land from the time of Jesus and discover that the Decapolis covered a territory that lay partly between Judea and Galilee. Some in the crowds who heard Jesus came from the Decapolis (Matt. 4:25; Mark 7:31). By way of contrast to the Gentile Decapolis, with its pagan temples and diet that included pork, Judea and Galilee remained strongly influenced by the Jewish religion during this time period. Among the most active promoters and practitioners of Judaism within the small towns and villages in which Jesus ministered were the Pharisees. Their influence also extended to the highest reaches of local government in Jerusalem (e.g., Acts 23:1–9). Thus, the Galilee of Jesus’s day was not entirely made up of Gentiles. It was rather a region with mixed population of Jews and Gentiles. In the ministry of Jesus, these people who were in darkness received great light.

 ¹⁸ ဂါလိလဲအိုင်နားမှာ ကြွတော်မူစဉ်၊ ပေတရုဟူ၍ခေါ်ဝေါ်သော ရှိမုန်နှင့်အန္ဒြေ၊ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်တို့သည် တံငါဖြစ်၍၊ အိုင်တွင် ပိုက်ကွန်ဖြန့်ချသည်ကို မြင်တော်မူလျှင်၊

¹⁹ ထိုသူတို့အား ငါ့နောက်သို့လိုက်ကြလော့။ သင်တို့သည် လူကို မျှားသောတံငါဖြစ်စေခြင်းငှါ ငါပြု မည်ဟု အမိန့်တော်ရှိလေသော်၊
²⁰ ထိုသူတို့သည် ချက်ခြင်း ပိုက်ကွန်ကိုစွန့်ပစ်၍ နောက်တော်သို့ လိုက်ကြ၏။
²¹ ထိုမှလွန်လျှင် အခြားသောညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၊ ဇေဗေဒဲ၏သား ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့သည် သူတို့အဘနှင့်အတူ လှေပေါ်မှာ ပိုက်ကွန်ပြင်နေသည်ကို မြင်၍ ခေါ်တော်မူ၏။
²² ထိုသူတို့သည်လည်း ချက်ခြင်းအဘနှင့်လှေကို စွန့်ပစ်၍ နောက်တော်သို့လိုက်ကြ၏။

၄:၁၈-၂၂။ ငါးဖမ်းသမားလေးဦးကို ခေါ်ခြင်း။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် ယေရှုအား အရေးကြီးသောဘွဲ့အမည်များစွာ ပေးထားသည်။ သခင် (မဿဲ ၈:၆)၊ ဒါဝိဒ်၏သား (မဿဲ ၁:၁၊ ၂၀:၃၀-၃၁)၊ ဘုရားသခင်၏သား (မဿဲ ၁၄:၃၃၊ ၂၆:၆၃)၊ ကယ်တင်ရှင် (ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် သုံးကြိမ်သာ၊ မဿဲတွင် မပါ၊ လုကာ ၁:၆၉၊ ၂:၁၁၊ ယောဟန် ၄:၄၂) ဟူ၍ ခေါ်သည်။ ယေရှုကိုယ်တိုင်က လူသားရဲ့သားဟု ဖော်ပြသည် (မဿဲ ၉:၆၊ ၁၂:၈)။ ဤဘွဲ့အမည်များအားလုံးသည် သူမည်သူဖြစ်ကြောင်း နားလည်ရန် အရေးကြီးသည်။ သို့ရာတွင် အနည်းဆုံးအာရုံစိုက်ခံရသော ဘွဲ့မှာ ဆရာ သို့မဟုတ် ရဗ္ဗိ ဖြစ်သည်။ ဤဘွဲ့ကို ယေရှုအား “သခင်” ဟူသော ဘွဲ့ထက် အနည်းဆုံး အကြိမ်များစွာ ပေးထားသည် (မဿဲ ၈:၁၉၊ ၉:၁၁၊ ၁၂:၃၈၊ ၁၇:၂၄)။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများက ယေရှုကို ဆရာအဖြစ် မြင်ခဲ့ကြသည်။

4:18–22. Calling Four Fishermen. Jesus is given many important titles within the Gospels. He is called Lord (e.g., Matt. 8:6), Son of David (e.g., Matt. 1:1; 20:30–31), Son of God (e.g., Matt. 14:33; 26:63), and Savior (in only three verses in the Gospels, not in Matthew: Luke 1:69; 2:11; John 4:42). Jesus describes Himself as the Son of Man (e.g., Matt. 9:6; 12:8). All of these titles given to Jesus are considered important in understanding who He is. But the title that gains the least attention is teacher or rabbi. This title is given to Jesus at least as often as the title “Lord” (e.g., Matt. 8:19; 9:11; 12:38; 17:24). Jesus was seen as acting as a teacher by those around Him.

 

ရဗ္ဗိဘွဲ့သည် ရဗ္ဗိဂျူးဘာသာတွင် အလွန်အရေးကြီးသော ဘွဲ့ဖြစ်လာသည်။ ရဗ္ဗိဂျူးစာပေများ (ဥပမာ မိရှနာနှင့် တာလ်မုဒ်) တွင် ရဗ္ဗိများကိုယ်တိုင်က ဖာရိရှဲများ၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို ဆက်ခံသူများဟု ယူဆကြသည်။ ရဗ္ဗိတစ်ဦးသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တပည့်အဝိုင်းရှိပြီး ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်နှင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုပုံကို အထူးသဖြင့် သင်ကြားသည်။ စာအုပ်များရရှိရန် ခက်ခဲသောခေတ်ဖြစ်သဖြင့် နှုတ်ဖြင့်သင်ကြားခြင်းနှင့် မှတ်မိခြင်းကို အလေးပေးသည်။

The title rabbi became a very important title in Rabbinic Judaism. The writings of Rabbinic Judaism (e.g., the Mishnah and the Talmud) reveal that the rabbis considered themselves the inheritors of the traditions of the Pharisees. They also outline how a rabbi conducted himself. Gathered around him were a circle of disciples, and the rabbi spent his time instructing them, especially in the law of God and how it should be interpreted. Living in a time when access to books was limited, their teaching methods involved a considerable amount of oral instruction with an emphasis on memorization.

 

ယေရှု၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကြည့်လျှင် သူ့ကို ရဗ္ဗိဟု ထင်မြင်ရခြင်းသည် သဘာဝကျသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တပည့်အဝိုင်းရှိသည်၊ တပည့်များကို သင်ကြားသည်၊ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို မည်သို့လိုက်နာရမည်နှင့် ပတ်သက်၍ သင်ကြားလေ့ရှိသည် (မဿဲ ၅:၁၇-၄၈၊ ၁၂:၁-၁၄)။ သို့ရာတွင် ယေရှုနှင့် အခြားရဗ္ဗိများကြားတွင် အရေးကြီးကွဲပြားချက်များရှိသည်။ ဥပမာ၊ တပည့်များသည် ဆရာရှာဖွေလေ့ရှိသော်လည်း ယေရှုက တပည့်များကို ကိုယ်တိုင်ရှာတော်မူသည် (၄:၁၈-၂၂)။ သူသည် သင်ကြားရုံမျှမက လူများကို ငါးဖမ်းသမားဖြစ်စေရန် ရွေးချယ်တော်မူသည် (၄:၁၉)။ ယေရှု၏အစီအစဉ်မှာ သူ၏သင်ကြားချက်ကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် အသစ်အဆန်းတစ်ခုခုဖြစ်ပေါ်လာရန်ဖြစ်သည်။ ခေတ်သစ်စကားဖြင့်ဆိုလျှင် တပည့်များသည် ဧဝံဂေလိဆရာများဖြစ်လာရမည်။ ဖာရိရှဲ ရဗ္ဗိများ၏ တပည့်များ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ဆရာဖြစ်လာရန်သာဖြစ်သည်။ ဤငါးဖမ်းသမားများသည် ရဗ္ဗိကျောင်းများတွင် မသင်ယူခဲ့ကြသော်လည်း အလုပ်ကြိုးစားပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော စီးပွားရေးသမားများဖြစ်သည်။

One can see how the activities of Jesus could lead others to think of Him as a rabbi. There was a circle of disciples gathered around Him, He taught His disciples, and His teaching often touched on points relating to how the law of God should be observed (e.g., Matt. 5:17–48; 12:1–14). There are some crucial differences, though, between Jesus and other rabbis. For example, disciples usually sought out a teacher with whom to study, but Jesus took the initiative and sought out disciples Himself (4:18–22). While He spent much time in teaching, He did not choose disciples only so that they could learn. He chose them so that they would become fishers of people (4:19). Jesus’s plan was that His teaching should be followed by action, that adherence to His teaching would bring about something new. If one were to use a modern word, the disciples were to become evangelists, as well as teachers in their own right (which was the goal of the disciples of the rabbis of the Pharisees). These fishermen were not trained in the schools of the rabbis, but they were industrious and astute businessmen.

 

ပေတရုနှင့် အန္ဒြေကို လူများကို ငါးဖမ်းသမားဖြစ်စေမည်ဟု ဖော်ပြခြင်းသည် အလွန်သင့်လျော်သည်။ သူတို့သည် ငါးဖမ်းသမားများဖြစ်နေပြီးသားဖြစ်သည်။ ကောင်းသောငါးဖမ်းသမားများတွင် ဧဝံဂေလိဆရာများဖြစ်ရန် ထူးခြားစွာ သင့်လျော်သော အရည်အသွေးများရှိရသည်။ သည်းခံခြင်း၊ ဇွဲရှိခြင်း၊ ရဲရင့်ခြင်း၊ သင့်တော်သောအချိန်နှင့် နေရာကို မျက်စိရှိခြင်းတို့ လိုအပ်သည်။ သူတို့၏အရိပ်မျှ ရေပေါ်သို့ မကျစေရန် ညအချိန်တွင် ငါးဖမ်းလေ့ရှိသည်။ အလုပ်ပင်ပန်းသည်။

Describing Peter and Andrew as fishers of people is more than appropriate, given that they were already fishermen. Good fishermen must possess some qualities that are uniquely appropriate for those who would be evangelists. Fishermen must have patience, perseverance, courage, and an eye for the right moment and location. Because they did not want their shadows to fall across the water and thus disturb and disburse a school of fish, they fished at night. It was hard work.

 

ယေရှုနှင့် သူခေါ်တော်မူသော တပည့်လေးဦးအကြား စကားပြောဆိုမှုတွင် အံ့သြဖွယ်တစ်ခုမှာ သူတို့၏ သတိဝီရိယမရှိဟု ထင်ရသော အပြုအမူဖြစ်သည်။ ပေတရုနှင့် အန္ဒြေသည် ငါးဖမ်းနေစဉ် ယေရှုခေါ်တော်မူသောအခါ ငါးမျှားကွန်များကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည်။ ထိုကွန်များသည် သူတို့၏အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် အရေးကြီးသောအရာဖြစ်သည်။ ဇေဗေဒဲ၏သားများဖြစ်သော ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်သည် မိသားစုစီးပွားရေး (လှေဖြင့်ငါးဖမ်း) ကို ဖခင်အား ကူညီရန် တာဝန်ကို စွန့်ပစ်ပြီး ယေရှုနောက်သို့ ချက်ချင်းလိုက်ခဲ့သည်။ ဤတပည့်များ၏တုံ့ပြန်မှုတွင် ရှင်းလင်းသောသတင်းစကားမှာ ယေရှုသည် သူ၏နောက်လိုက်များ၏ဘဝတွင် အကြွင်းမဲ့ဦးစားပေးဖြစ်ရမည်ဟု ဖြစ်သည်။ ယေရှုနှင့်တွေ့ဆုံခြင်းသည် မည်သို့ဖြစ်မည်နည်းဟု စိတ်ကူးယဉ်လျှင် ပေတရု၊ အန္ဒြေ၊ ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့သည် ထိုအဖြေကို ပေးနိုင်သည်။ ယေရှုသည် လူများကို အရာအားလုံးစွန့်၍ ချက်ချင်းလိုက်ပါလာရန် တောင်းဆိုနိုင်ပြီး သူတို့လည်း ချက်ချင်းလိုက်ပါလာခဲ့သည်။

One striking thing about the interchange between Jesus and the four disciples He called is their apparent carelessness of prudent behavior. Peter and Andrew were fishing when Jesus called them, and they just abandoned their nets, thus leaving what must have represented an important part of what allowed them to earn a living. James and John, the sons of Zebedee, abruptly abandoned their duty to help their father with the family business (fishing from boats) and walked away to follow Jesus. In the response of these disciples, the message is clear. Jesus must have absolute priority in the lives of His followers. If one wanted to imagine what it would be like to meet Jesus, perhaps Peter, Andrew, James, and John can provide some insight. Jesus was the kind of person who could come up and ask people to drop everything and follow Him, and they did so immediately.

 ²³ ယေရှုသည် တရားစရပ်တို့၌ ဆုံးမဩဝါဒပေးလျက်၊ နိုင်ငံတော်နှင့်ယှဉ်သော ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောလျက်၊ လူတို့တွင်အနာရောဂါအမျိုးမျိုးတို့ကို ငြိမ်းစေလျက်၊ ဂါလိလဲပြည် တပြည်လုံးကို ဒေသစာရီ လှည့်လည်တော်မူ၏။

²⁴ သိတင်းတော်သည်လည်း ရှုရိပြည်၌ အနှံ့အပြားကျော်စောသည်ဖြစ်၍ နတ်ဝင်သောသူ ဝက်ရူးစွဲသော သူ၊ လက်ခြေသေသောသူမှစသော အထူးထူးအပြားပြားသော အနာရောဂါစွဲ၍ မကျန်းမမာသောသူ ရှိသမျှတို့ကို အထံတော်သို့ဆောင်ခဲ့ကြ၍၊ သူတို့၏ အနာရောဂါကို ငြိမ်းစေတော်မူ၏။
²⁵ ဂါလိလဲပြည်၊ ဒေကပေါလိပြည်၊ ယေရှုရှလင်မြို့မှစသော ယုဒပြည်၊ ယော်ဒန်မြစ်တဘက်မှ လာသော လူများအပေါင်းတို့သည် နောက်တော်သို့လိုက်ကြ၏။

၄:၂၃-၂၅။ လူအစုအပေါင်းအား ဓမ္မအမှုပြုခြင်း။ ဤအပိုဒ်သည် နောက်လာမည့်အကြောင်းအရာများအတွက် နိဒါန်းအဖြစ် လုပ်ဆောင်သည်။ ယေရှု၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို သင်ကြားခြင်း၊ ဟောပြောခြင်း၊ ပျောက်ကင်းစေခြင်းဟု ဖော်ပြထားသည်။ မဿဲ ၄:၂၃ တွင် ယေရှု၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို သင်ကြားခြင်းနှင့် ပျောက်ကင်းစေခြင်းဟု အကျဉ်းချုံးထားသည်။ မဿဲ ၄:၂၄-၂၅ တွင် ယေရှု၏လွှမ်းမိုးမှုအကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဖော်ပြထားသည်။ သူ၏ဂုဏ်သတင်းသည် ဂါလိလဲသာမက ယုဒနှင့် ယေရုရှလင်အထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဂျူးဘာသာရေးကို အလေးအာရုံပေးရာနေရာများဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ထိုထက်ကျော်လွန်၍ ရှုရိယ (တပါးအမျိုးသားဒေသ)၊ ဒေကာပိုလိစ်နှင့် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်ဒေသများအထိ ရောက်ရှိသွားသည် (အခန်း ၂၄-၂၅)။

4:23–25. Ministering to a Great Multitude. In many respects, this passage serves as an introduction to what follows. It describes the activities of Jesus as teaching, preaching, and healing. In Matthew 4:23 we find a summary of Jesus’s activities consisting of teaching and healing. Matthew 4:24–25 outlines the extent of the influence of Jesus. His reputation spread not just to Galilee but to Judea and Jerusalem, where the religion of the Jews was given serious attention. But it extended beyond there to the Gentile regions of Syria (v. 24), the Decapolis, and the region beyond Jordan (v. 25).