Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၂၁ မဿဲ

1 ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ချဉ်း၍ သံလွင်တောင်ခြေရင်း၌ ဗက်ဖာဂေရွာသို့ ရောက်ကြသောအခါ ယေရှု သည် တပည့်တော်နှစ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်၍၊
² သင်တို့ရှေ့၌ရှိသောရွာသို့သွားကြ။ ထိုရွာ၌ ချည်နှောင်လျက်ရှိသောမြည်းမနှင့် မြည်းကလေးကို သင် တို့သည် ချက်ခြင်းတွေ့လိမ့်မည်။ မြည်းကြိုးကိုဖြည်၍ ငါ့ထံသို့ ဆောင်ခဲ့ကြ။
³ သူကတပါးသည် သင်တို့အား တစုံတခုကိုဆိုလျှင် သခင်အလိုရှိသည်ဟုပြန်ပြောကြလော့။ ထိုသို့ ပြော လျှင် ထိုသူသည် ချက်ခြင်းပေးလိုက်မည်ဟု မှာထားတော်မူ၏။
⁴ ထိုအကြောင်းအရာမူကား၊ သင်၏ အရှင်မင်းကြီးသည် မြည်းမနှင့် မြည်းကလေးကိုစီး၍၊
⁵ နူးညံ့သိမ်မွေ့သောစိတ်နှင့် သင်ရှိရာသို့ ကြွလာတော်မူသည်ကို ကြည့်ရှုလော့ဟု ဇိအုန်သတို့သမီးအား ပြောကြလော့ဟူသော ပရောဖက်၏ နှုတ်ထွက်ပြည့်စုံမည်အကြောင်း ဖြစ်သတည်း။
⁶ တပည့်တော်တို့သည်သွား၍ အမိန့်တော်အတိုင်းပြုသဖြင့်၊
⁷ မြည်းမနှင့် မြည်းကလေးကိုဆောင်ခဲ့၍ မြည်းကျောပေါ်မှာ မိမိတို့အဝတ်ကိုတင်ကြပြီးလျှင် ကိုယ်တော် သည် စီးတော်မူ၏။
⁸ အတိုင်းမသိများစွာသောလူတို့သည် မိမိတို့အဝတ်ကို လမ်း၌ခင်းကြ၏။ အချို့တို့သည် သစ်ကိုင်း သစ်ခက်များကိုခုတ်၍ လမ်း၌ခင်းကြ၏။
⁹ ရှေ့နောက်လိုက်သွားသော အခြံအရံများတို့က ဒါဝိဒ်၏သားတော်အား ဟောရှဏ္ဏဖြစ်စေသတည်း။ ထာဝရဘုရား၏အခွင့်နှင့် ကြွလာတော်မူသောသူသည်မင်္ဂလာရှိစေသတည်း။ ကောင်းကင်ဘဝဂ်ဝယ် ဟောရှဏ္ဏ ဖြစ်စေသတည်းဟု ကြွေးကြော်ကြ၏။
¹⁰ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဝင်တော်မူသောအခါ တမြို့လုံးအုတ်အုတ်သဲသဲဖြစ်၍၊ ဤသူကား အဘယ်နည်းဟု မေးမြန်းကြလျှင်၊
¹¹ လူအစုအဝေးတို့က၊ ဤသူသည် ဂါလိလဲပြည် နာဇရက်မြို့၌ ပေါ်ထွန်းသောရောဖက်ယေရှုပေတည်း ဟု ပြောဆိုကြ၏။

၂၁:၁-၁၁ ယေရုရှလင်မြို့သို့ အောင်ပွဲခံဝင်ရောက်ခြင်း ယေရှုသည် တပည့်တော်များအား မြည်းမနှင့် မြည်းသငယ်ကို သွားရောက်ယူဆောင်လာရန် ညွှန်ကြားတော်မူသည် (ကျမ်းချက် ၂)။ ဧဝံဂေလိဆရာ မဿဲက အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် မတွေ့ရသော ကျမ်းချက်တစ်ခုကို ကိုးကားသည်။ ထိုကျမ်းချက်သည် ဇာခရိ ၉:၉ မှဖြစ်ပြီး ဣရှာယ ၆၂:၁၁ မှ စကားအနည်းငယ်ပါဝင်သည်။ ယေရှု၏ ပြုမူချက်ကို ဇိအုန် (ယေရုရှလင်) သို့ လာမည့်ဘုရင်အကြောင်း ပရောဖက်ပြုချက်နှင့် ဆက်စပ်ထားသည်။ ထို့ပြင် ဇာခရိ ၉-၁၄ သည် ဘုရားသခင် လူ့အရေးတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည့် အနာဂတ်ကို ပုံဖော်ထားသော ဗျာဒိတ်တို့ စုစည်းမှုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကျမ်းပိုဒ်ကို တမင်သက်သက် ကိုးကားခြင်းဖြင့် မဿဲသည် ယေရှု၏ ဘဝနောက်ဆုံးအပတ်အတွင်း ဖြစ်ရပ်များကို ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်လာရောက်ခြင်းနှင့် မယ်ရှိယဘုရင် လာရောက်ခြင်းဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်များနှင့် ဆက်စပ်ပေးထားသည်။

21:1–11. Triumphal Entry into Jerusalem. Jesus instructed His disciples to obtain a donkey with its colt for Him to ride (v. 2). The Evangelist Matthew then cites a text not found in the other Gospels. It is taken from Zechariah 9:9 (with a few words from Is. 62:11 LXX), and it connects the action of Jesus to the prophecy of a king coming to Zion (i.e., Jerusalem). Furthermore, Zechariah 9–14 consists of a series of oracles that portray the future intervention of God in human affairs. Thus by deliberately citing this passage, Matthew links the events in the last week of Jesus’s life to the prophecies about the coming kingdom of God and the coming of the messianic king.

 

လူအုပ်ကြီးသည် ယေရှုမြည်းစီးလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ အပြင်ဝတ်ရုံများကို ချွတ်၍ လမ်းပေါ်တွင် ခင်းကြ၏။ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် လေးစားမှုကြီးကြီးမားမား ဖြစ်သည် (၂ ဘုရင် ၉:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ လူအုပ်က သစ်ပင်များမှ အကိုင်းအခက်များကို ခုတ်လှဲ၍ လမ်းပေါ်တွင် ခင်းကြသည်။ ရှေ့မှလူများနှင့် နောက်မှလူများအားလုံး ဟိုရှန္နာ၊ ဒါဝိဒ်၏သားတော်အား ဟောရှဏ္ဏ၊ ထာဝရဘုရား နာမတော်အားဖြင့် လာတော်မူသောသူအား ဟိုရှန္နာ ဟု အော်ဟစ်ကြသည် (မဿဲ ၂၁:၉၊ မာကု ၁၁:၉၊ လုကာ ၁၉:၃၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ လူအုပ်သည် မယ်ရှိယနှင့်ဆိုင်သော စကားဖြင့် ယေရှုကို ဒါဝိဒ်၏သားတော်အဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ ဘုရင်လုပ်သည့် စီတန်းလှည့်လည်ခြင်းပင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

The crowds spontaneously threw their outer clothing in front of Jesus as He rode on the donkey. Such an action denoted significant respect (cf. 2 Kin. 9:13). The crowds also cut down branches from trees to lay them on the road. Everybody (those before and those behind) then cried out, “Hosanna to the Son of David,” the One coming in the name of the Lord (Matt. 21:9; cf. Mark 11:9; Luke 19:38). The crowd was assigning to Jesus the status of Son of David using language associated with the expected Messiah. Nothing less than a kingly procession took place.

 

ဤဖြစ်ရပ်များသည် ပသခါပွဲကာလနှင့် တိုက်ဆိုင်သည်။ ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၁၄-၁၇ အရ အဇယ်မုန့်ဖဲ့ပွဲ/ပသခါပွဲသည် ဣသရေလလူမျိုးအားလုံး ယေရုရှလင်မြို့သို့ လာရောက်ရသော သုံးကြိမ်အနက် တစ်ကြိမ်ဖြစ်သည်။ ယေရှုခေတ်ရောက်သော် သန့်ရှင်းရာဌာနပြင်ပတွင် ယုဒလူမျိုးများ ပိုမိုနေထိုင်နေကြသဖြင့် လက်တွေ့တွင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ပသခါပွဲတွင် ယေရုရှလင်မြို့သည် ဘုရားဖူးဧည့်သည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အောင်ပွဲခံစီတန်းလှည့်လည်ခြင်းနှင့် ယေရှုနောက်လုပ်ခဲ့သော အရာများက ဂါလိလဲဒေသသားဤထူးဆန်းသူကို ယေရုရှလင်မြို့သားအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

These events occurred around the time of Passover. Exodus 23:14–17 notes that the Feast of Unleavened Bread/Passover was one of three occasions that all Israelites were to appear in Jerusalem. By the time of Jesus this was rather impractical because, by some estimates, more Jews lived outside of the Holy Land than in it. Even so, Jerusalem was flooded with pilgrims at Passover. The triumphant procession and what Jesus did next attracted the attention of just about everybody in Jerusalem to this remarkable Galilean.

 ¹² ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီးလျှင်၊ ဗိမာန်တော်၌ရောင်းဝယ်သောသူ အပေါင်းတို့ကို နှင်ထုတ်၍၊ ငွေလဲသောသူတို့၏ ခုံများကို၎င်း၊ ချိုးငှက်ရောင်းသောသူတို့၏ ထိုင်နေရာကို၎င်း တွန်းလှဲတော်မူလျက်၊

¹³ ငါ့အိမ်ကို ဆုတောင်းရာအိမ်ဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ကြလတံ့ဟု ကျမ်းစာ၌လာသော်လည်း၊ သင်တို့သည် ထို အိမ်ကို ထားပြတွင်းဖြစ်စေကြပြီတကားဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁴ ထိုအခါ ဗိမာန်တော်၌ မျက်စိကန်းသောသူ၊ ခြေမစွမ်းသောသူတို့သည် အထံတော်သို့လာ၍ သူတို့ အနာရောဂါကို ငြိမ်းစေတော်မူ၏။
¹⁵ ကိုယ်တော်ပြုတော်မူသော အံ့ဩဘွယ်အမှုတို့ကို၎င်း၊ သူငယ်တို့ကလည်း၊ ဒါဝိဒ်၏သားတော်အား ဟောရှဏ္ဏဖြစ်စေသတည်းဟု ဗိမာန်တော်၌ကြွေးကြော်ကြသည်ကို၎င်း၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြုဆရာတို့ သည် ကြားမြင်လျှင် အမျက်ထွက်ကြ၍၊
¹⁶ ဤသူတို့သည် အဘယ်သို့ပြောဆိုသည်ကို ကြားသလောဟု ယေရှုအား မေးကြလေသော်၊ ငါကြား၏။ နို့စို့သူငယ်တို့ နှုတ်ထဲမှကိုယ်တော်သည် ချီးမွမ်းခြင်းကိုပြင်ဆင်တော်မူသည်ဟူသော စကားကို သင်တို့သည် တရံတခါမျှ မဘတ်ဘူးသလောဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁷ ထိုအခါ သူတို့ကိုထားခဲ့၍ မြို့ထဲမှထွက်ပြီးလျှင် ဗေသနိရွာသို့ကြွ၍ ထိုညဉ့်ကို လွန်စေတော်မူ၏။

၂၁:၁၂–၁၇။ ဗိမာန်တော်ကို ရှင်းလင်းခြင်း။ စီတန်းလှည့်လည်ခြင်းသည် သံလွင်တောင်အရှေ့တောင်စောင်းယံရှိ ဗေသနိမြို့မှ စတင်ခဲ့၍ ဗိမာန်တော်တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ယေရှုသည် အရှေ့ဘက်တံခါးမှ ဝင်တော်မူသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ ဗိမာန်တော်သို့ ရောက်ရှိတော်မူသောအခါ ယေရှုသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိတော်မူသည်။ ဗိမာန်တော်အတွင်း၌ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားမှု များစွာရှိနေသည်။ ငွေလဲသူများနှင့် ယဇ်ပူဇော်ရန် ချိုးငှက်ရောင်းသူများ၏ စားပွဲများလည်း ရှိသည် (အပိုဒ် ၁၂)။ ယောဟန် ၂:၁၄ တွင် နွားနှင့်သိုးရောင်းသူများလည်း ရှိကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဤကုန်သည်များသည် လက်တွေ့ကျသော အကြောင်းပြချက်များဖြင့် အဲဒီတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု နားလည်နိုင်သည်။ ယဇ်တိရစ္ဆာန်ကို ဗိမာန်တော်၌ပင် ဝယ်ယူခြင်းသည် လှည့်လည်လာသော ဘုရားဖူးများ အဝေးကြီးမှ ယူဆောင်လာရခြင်းထက် အဆင်ပြေလှသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဂရိနှင့်ရောမ ဒင်္ဂါးများ (ယင်းတို့တွင် ရုပ်တုဆင်းတုပုံများ ပါရှိသည်) ကို လက်ခံနိုင်ဖွယ် ဒင်္ဂါးများအဖြစ် လဲလှယ်ရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။

21:12–17. Cleansing of the Temple. The procession had started at Bethany, on the southeastern slope of the Mount of Olives, and ended up in the temple. Jesus presumably went through the eastern gate. When He arrived at the temple, Jesus discovered a scene that disturbed Him: there was much activity of selling and buying in the temple. There were also tables for those who changed money and those who sold doves for sacrifice (v. 12). John 2:14 mentions that those selling cattle and sheep were also present. One might understand that these merchants were there for very practical reasons. It was much more convenient to purchase the sacrificial animal at the actual temple than to bring it over the long distances pilgrims traveled. In such a case, there was the need to change money from the Greek and Roman coins (which had pagan symbols on them) to more acceptable coinage.

 

ယေရှုသည် အရေးယူတော်မူ၍ ကုန်သည်အားလုံးကို ဗိမာန်တော်မှ နှင်ထုတ်တော်မူသည်။ ငွေလဲသူများနှင့် ချိုးငှက်ရောင်းသူများ၏ စားပွဲများကို လှန်လှောတော်မူသည် (ဒင်္ဂါးများ လူးလွင့်ကျဲပစ်သွားပုံ၊ ချိုးငှက်များ လွတ်မြောက်ပျံသန်းသွားပုံကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်နိုင်သည်)။ ဤဖြစ်ရပ်သည် ယေရှုဗိမာန်တော်ကို ရှင်းလင်းတော်မူခြင်း ဒုတိယအကြိမ်ဖြစ်သည် (ပထမအကြိမ်ကို ယောဟန် ၂:၁၃–၂၂ တွင် ကြည့်ပါ)။ ဤဖြစ်ရပ်ကို မာကု ၁၁:၁၅–၁၉ နှင့် လုကာ ၁၉:၄၅–၄၈ တွင်လည်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ယေရှုသည် လိုအပ်သည့်အခါ အလွန်ထိရောက်သော အခွင့်အာဏာရှိတော်မူကြောင်း ပြသသည်။ ဗိမာန်တော်တွင် တရားဝင်ရှိခွင့်ရှိသူ များပြားစွာကို နှင်ထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြင့ ယေရှု၏ ပုဂ္ဂိုလ်စွမ်းအားသည် ပြင်းထန်စွာ ထင်ရှားလာသည်။ ဗိမာန်တော်၏ လှုပ်ရှားမှုသဘောသဘာဝကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ခဲ့သည်။ ယေရှုမိန့်တော်မူသည့်အတိုင်း ဗိမာန်တော်သည် ဆုတောင်းရာနေရာဖြစ်ရမည်။ ထို့ပြင် ဖျားနာသူများကို ပျောက်ကင်းစေရာ နေရာလည်း ဖြစ်လာသည် (မဿဲ ၂၁:၁၄)။ ကလေးများသည် “ဒါဝိဒ၏သားတော်အား ဟိုရှန္နာ” ဟု အော်ဟစ်လျက် ပြေးလွှားနေကြသည် (အပိုဒ် ၁၅)။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် ကျမ်ကျင်သူများက ယေရှုထံ တိုင်ကြားကြသည်။ ယေရှုက ဆာလံ ၈:၃ ကို ကိုးကားဖြေကြားတော်မူ၍ ကလေးများ၏ ပြုမူချက်ကို ခွင့်ပြုထိုက်ကြောင်း ဆိုတော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၆)။ ဗိမာန်တော်ရှင်းလင်းခြင်းဖြင့် ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ကို အုပ်ချုပ်သော သက္ကဲဒုက်တို့၏ အခွင့်အာဏာကို စိန်ခေါ်တော်မူခြင်းဖြစ်ပြီး ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ ပြုမူတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။

Jesus went into action and threw out all the merchants from the temple and overturned the tables of those changing money and selling doves (one can but imagine the coins scattering around the desperate money changers and the doves flying free). This event, the second time Jesus cleansed the temple (see John 2:13–22 for the first time), is also recorded in Mark 11:15–19 and Luke 19:45–48, and it reveals that when He wished, Jesus had considerable presence. His personality was so strongly revealed that many people with quite legitimate claims to be present in the temple were ejected. By the force of His personality, Jesus was able to change the very nature of the activities at the temple. As He said, the temple was to be a place of prayer. It also became a place of healing for those who were ill (Matt. 21:14). The children were running to and fro shouting, “Hosanna to the Son of David!” (v. 15). The high priests and scribes complained to Jesus. He responded by citing Psalm 8:3, implying that the children’s action was something to be approved (v. 16). In cleansing the temple, Jesus was challenging the authority of the Sadducees over the temple, and in doing so, He was acting in the manner of a king.

 ¹⁸ နံနက်အချိန်၌ မြို့သို့ ပြန်စဉ်တွင် ဆာမွတ်တော်မူ၏။

¹⁹ လမ်းနားမှာသင်္ဘောသဖန်းပင်တပင်ကို မြင်လျှင်၊ ထိုအပင်သို့ကြွသွား၍ အရွက်ကိုသာတွေ့တော်မူ သည်ရှိသော်၊ ယခုမှစ၍ အစဉ်မပြတ် သင်၌အသီးမသီးစေနှင့်ဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊ ထိုအပင်သည် ချက်ခြင်း သွေ့ခြောက်လေ၏။
²⁰ တပည့်တော်တို့သည် မြင်လျှင်၊ သင်္ဘောသဖန်းပင်သည် ချက်ခြင်းသွေ့ခြောက်ပါပြီတကားဟု အံ့ဩ၍ ဆိုကြ၏။
²¹ ယေရှုကလည်း၊ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ သင်တို့သည် ယုံမှားခြင်းနှင့်ကင်းသော ယုံကြည်ခြင်းရှိလျှင်၊ သင်္ဘောသဖန်းပင်၌ ပြုသကဲ့သို့ သင်တို့ပြုနိုင်သည်သာမက၊ ထိုတောင်ကိုပင် နေရာမှရွေ့လော့၊ ပင်လယ်၌ ကျ လော့ဟုဆိုလျှင်ဆိုသည်အတိုင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။
²² ယုံကြည်ခြင်းပါလျက် ပဌနာပြု၍ ဆုတောင်းသမျှတို့ကို သင်တို့သည်ရကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²³ ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်ပြန်၍ ဆုံးမဩဝါဒပေးတော်မူစဉ်တွင်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့နှင့် လူတို့တွင် အကြီးအကဲဖြစ်သောသူတို့သည် အထံတော်သို့ချဉ်းကပ်၍၊ ကိုယ်တော်သည် ဤအမှုများကို အဘယ်အခွင့်နှင့် ပြုသနည်း။ ထိုအခွင့်ကို အဘယ်သူပေးသနည်းဟု မေးလျှောက်ကြသော်၊
²⁴ ယေရှုက၊ ငါသည် တစုံတခုကိုမေးဦးမည်။ သင်တို့ဖြေလျှင် ဤအမှုများကို အဘယ်အခွင့်နှင့် ငါပြု သည်ကို ငါပြောမည်။
²⁵ ယောဟန်၏ ဗတ္တိဇံတရားသည် အဘယ်ကဖြစ်သနည်း။ ဘုရားကဖြစ်သလော။ လူကဖြစ်သလောဟု မေးတော်မူ၏။ ထိုသူတို့သည် အချင်းချင်းဆင်ခြင်၍ ဘုရားကဖြစ်သည်ဟု ငါတို့ဖြေလျှင်၊ သင်တို့သည် ယောဟန်ကို အဘယ်ကြောင့် မယုံသနည်းဟု သူမေးလေဦးမည်။
²⁶ လူကဖြစ်သည်ဟု ငါတို့ဖြေလျှင်လူများကိုကြောက်ရ၏။ အကြောင်းမူကား၊ လူအပေါင်းတို့သည် ယောဟန်ကို ပရောဖက်ကဲ့သို့ ထင်မှတ်ကြ၏ဟု အချင်းချင်းဆင်ခြင်ပြီးမှ၊
²⁷ အကျွန်ုပ်တို့မသိပါဟု ယေရှုအား ပြန်ပြောကြ၏။ ကိုယ်တော်ကလည်း၊ ထိုအတူ ဤအမှုများကို အဘယ်အခွင့်နှင့် ငါပြုသည်ကို ငါမပြော။

၂၁:၁၈–၂၇။ သင်္ဘောသဖန်းပင်နှင့် ယေရှု၏အခွင့်အာဏာ။ နက်ဖြန်နေ့တွင် ဗိမာန်တော်သို့ ပြန်သွားစဉ် ယေရှုသည် သင်္ဘောသဖန်းပင်တစ်ပင်ကို မြင်တော်မူသည်။ ဗိုလ်ခံတော်မူ၍ အသီးရှာရန် သွားတော်မူသော်လည်း အရွက်သာရှိ၍ အသီးမရှိချေ (အပိုဒ် ၁၈–၁၉)။ ထိုအခါ ထိုသဖန်းပင်ကို ကျိန်ဆဲတော်မူရာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးနွမ်းသွားသည် (အပိုဒ် ၁၉)။ ဤဖြစ်ရပ်တွင် သတိပြုဖွယ်အချက် နှစ်ချက်ရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ ဤဖြစ်ရပ်မတိုင်မီနှင့် နောက်တွင် ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်တွင် ရှိနေတော်မူသည်။ မဿဲသည် ပုံပြင်သက်သက်သာ ရှိ၍ အသီးမသီးသော ဘာသာရေးစိတ်ထားကို တရားစီရင်ခြင်းကို အလေးပေးလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ တပည့်တော်များ အံ့ဩသောအခါ ယေရှုက အကယ်၍ ယုံကြည်ခြင်းအနည်းငယ်မျှသာ ရှိလျှင် သူတို့ပင်လျှင် အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြုနိုင်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၀–၂၁၊ မဿဲ ၁၇:၂၀ နှင့် လုကာ ၁၇:၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

21:18–27. The Fig Tree and Jesus’s Authority. As he was returning to the temple the next day, Jesus noticed a fig tree, and being hungry, He went to it to find figs to eat. Instead of figs, He found only leaves (vv. 18–19). He then cursed the tree, which immediately withered (v. 19). Two things are noteworthy about this incident. First, Jesus was in the temple both before and after this incident. It appears that Matthew wished to emphasize the element of judgment on a religiosity that was all show but no fruit. Second, when the disciples expressed amazement at the rapid fulfillment of His words, Jesus assured them that if they had only a little faith, they themselves would perform remarkable miracles (vv. 20–21; cf. 17:20; Luke 17:6).

 

ယေရုရှလင်မြို့သို့ အောင်ပွဲခံဝင်စဉ်ကာလနောက် ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်တွင်း လှုပ်ရှားမှုများကို ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲပစ်တော်မူသည်။ အခန်း ၂၁–၂၅ တွင် ဗိမာန်တော်သို့မဟုတ် သံလွင်တောင်ပေါ်တွင် ယေရှု၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် သွန်သင်ချက်များကို ဖော်ပြထားသည်။ ခရစ်ဝင်ကိုလုံးတွင် ယေရှုနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ၊ သက္ကဲဒုက်များ၊ ဖာရိရှဲများကဲ့သို့ အမျိုးမျိုးသော အဖွဲ့အစည်းခေါင်းဆောင်များအကြား တင်းမာမှု တိုးပွားလာသည်ကို မဿဲက ဖော်ပြထားသည်။ ဤတင်းမာမှုသည် အခန်း ၂၁–၂၅ တွင် အထွတ်အထိပ်ရောက်ရှိ၍ ယေရှု၏အသေခံရခြင်းကို ဖြစ်ပေးသည်။

After His triumphant entry into Jerusalem, Jesus had dramatically changed what was happening in the temple. Chapters 21–25 trace activities and teachings of Jesus that took place either in the temple or on the Mount of Olives. Throughout the Gospel, the Evangelist has portrayed an increasing tension between Jesus and the leaders of the various factions and functionaries such as the chief priests, the Sadducees, and the Pharisees. This tension comes to a head in chapters 21–25 and eventually results in the death of Jesus.

 

မဿဲ ၂၁:၂၃–၂၇ တွင် ယေရှုနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် “လူမျိုး၏အကြီးအကဲများ” (အပိုဒ် ၂၃) တို့၏ စကားပြောဖလှယ်မှုကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဤစကားလုံးသည် တရားဝင်ကိုယ်စားလှယ်အခန်းကဏ္ဍ ရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဗိမာန်တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် အကြီးအကဲများသည် အမျိုးသားရေးအတိုင်ပင်ခံအဖွဲ့ကြီး (Great Sanhedrin) အဖွဲ့စည်းသူများ ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။ မြို့ကြီးတစ်မြို့ချင်းတွင် ဘာသာရေးကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်သော အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခုစီ ရှိသည်။ အမျိုးသားရေးအတိုင်ပင်ခံအဖွဲ့ကြီးသည် ပိုမိုကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း၌ ယေရှုကို ဤအဖွဲ့ရှေ့ တရားစီရင်ရန် ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည် (၂၆:၅၉)။ ဤနေရာတွင် အမျိုးသားကိုယ်စားလှယ်များသည် ဗိမာန်တော်အတွင်း ယေရှုပြုမူခဲ့သော အခွင့်အာဏာကို မေးမြန်းရန် လာကြသည်။ ယေရှုက ယောဟန်၏နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာသည် ဘုရားသခင်ထံမှလာသော သို့မဟုတ် လူသားများလက်မှလားဟု သူတို့ဖြေလျှင် သူ၏မေးခွန်းကို ဖြေပေးမည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (၂၁:၂၅)။ ယေရှု၏မေးခွန်းသည် ကိုယ်တော်၏လုပ်ရပ်များကို ယောဟန်နှင့် အနည်းဆုံး အခွင့်အာဏာအဆင့်တွင် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် အခက်အခဲတွင် ပိတ်မိနေသည်။ ယောဟန်ကို ပရောဖက်ဟု လူအများ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ယုံကြည်ကြသော်လည်း သူတို့က ထိုသို့ ဝန်ခံလိုခြင်းမရှိ။ ထို့ကြောင့် ဖြေဆိုရန် ငြင်းဆိုကြသည်။ ယေရှုလည်း သူတို့၏မေးခွန်းကို ဖြေရန် ငြင်းဆိုတော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၆–၂၇)။

Matthew 21:23–27 recounts an exchange between Jesus and the chief priests and “elders of the people” (v. 23), a term that indicates they had some official representative role. It is highly likely the chief priests and elders of the temple were members of the Great Sanhedrin. Each major town or city had a governing body that dealt with religious matters, a type of Sanhedrin. The Great Sanhedrin was a larger body that was national in scope. Later, Jesus was taken before this body for judgment (26:59). Here, the representatives of the nation came to Jesus to inquire about His authority to do what He did in the temple. Jesus assured them that He would freely answer their question if they answered one of His: Was the baptism of John of God or of men (21:25)? Jesus’s question associated His own activities with those of John the Baptist, at least on the level of authority. The Jewish leaders were caught in a bind. John was widely believed to be a prophet, but they did not wish to acknowledge this. Thus they declined to answer Jesus’s question, and so Jesus declined to answer their question to Him (vv. 26–27).

²⁸ သင်တို့သည် အဘယ်သို့ထင်ကြသနည်း။ တစုံတယောက်သောသူ၌ သားနှစ်ယောက်ရှိ၏။ သားအကြီး ဆီသို့သွား၍ ငါ့သား၊ ယနေ့ ငါ့စပျစ်ဥယျာဉ်သို့သွား၍ လုပ်ဆောင်လော့ဟုဆိုလျှင်၊
²⁹ သားက ငါမသွားဘူးဟု ပြန်ပြောသော်လည်း၊ နောက်မှ နောင်တရ၍သွားလေ၏။
³⁰ အဘသည် အခြားသောသားဆီသို့သွား၍ ရှေ့နည်းအတူဆိုလျှင်၊ သားကသွားပါမည်အဘသခင် ဟု ဆိုသော်လည်း မသွားဘဲနေ၏။
³¹ ထိုသားနှစ်ယောက်တို့တွင် အဘယ်သူသည် အဘ၏အလိုကိုဆောင်သနည်းဟု မေးတော်မူလျှင်၊ သား အကြီးဆောင်ပါသည်ဟု လျှောက်ကြသော်၊ ယေရှုကလည်း ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ အခွန်ခံတို့နှင့် ပြည်တန်ဆာ တို့သည် သင်တို့အရင် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်သို့ ဝင်တတ်ကြ၏။

³² အကြောင်းမူကား၊ ယောဟန်သည် ဖြောင့်မတ်သောအကျင့်ကိုကျင့်၍ သင်တို့ဆီသို့ လာသော်လည်း သင်တို့မယုံကြည်ကြ။ အခွန်ခံတို့နှင့် ပြည်တန်ဆာတို့မူကား ယုံကြည်ကြ၏။ ထိုအကြောင်းကို သင်တို့သည် မြင် သော်လည်း ယုံကြည်မည်အကြောင်း နောက်တဖန်နောင်တမရကြ။ 

၂၁:၂၈–၃၂။ သားနှစ်ယောက်ပုံဥပမာ။ ဤပုံဥပမာသည် သားနှစ်ယောက်၏ ပြုမူချက်ကို ဆက်စပ်ဖော်ပြထားသည်။ သားနှစ်ယောက်စလုံး စံပြသားဟု ခေါ်တွင်ရန် မသင့်ပါ။ တစ်ယောက်က လေးစားမှုနှင့် ဆန္ဒရှိသည့်ပုံပေါက်သော်လည်း ပြုမူခြင်းမရှိ။ နောက်တစ်ယောက်က မလေးစားဘဲ မနာခံသည့်ပုံပေါသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဖခင်တောင်းဆိုချက်အတိုင်း ပြုလုပ်သည်။ စံပြသားမှာ ဆန္ဒရှိ၍ လေးစားမှုရှိပြီး ပြုမူသူဖြစ်ရမည်။

21:28–32. Parable of the Two Sons. This parable contrasts the behavior of two sons, although neither of them could be called a model son. One showed apparent respect and willingness but did not follow through with actions; the other was disrespectful and apparently disobedient but in the end did what was asked. The ideal son would have been willing and respectful and have followed through with actions.

 

ယေရှုသည် ဤပုံဥပမာ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ မနာခံသောသားသည် အခွန်ခံများနှင့် ပြည့်တန်ဆာများကို ကိုယ်စားပြုသည် (အပိုဒ် ၃၁)။ သူတို့၏ အလုပ်အကိုင်က ဘုရားသခင်ကို နောက်လှည့်ထားသည်ဟု ရှင်းရှင်းပေါ်လွင်သည်။ သို့သော် ဤသူမျိုးများပင် ယောဟန်တရားဟောခြင်းကို နားထောင်၍ နောင်တရခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ နာခံသူများဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂုဏ်ယူထားသော ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များကမူ ယောဟန်ကို နားထောင်သော်လည်း နောင်တမရခဲ့ကြ။ ယေရှုက ဘာသာရေးကိစ္စတွင် စကားထက် ပြုမူချက်က ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။

Jesus provided a clear interpretation of the parable. The disobedient son represented the tax collectors and prostitutes (v. 31). Their profession clearly indicated that they had apparently turned their back on God. But these were the very people who listened to the preaching of John the Baptist and repented. The apparently pious religious leaders who had professed to be keen followers of God had listened to John and not repented. Jesus pointed out that in religious matters actions speak louder than words.

 ³³ အခြားသော ဥပမာကိုနားထောင်ကြလော့။ အိမ်ရှင်တဦးသည် စပျစ်ဥယျာဉ်ကိုစိုက်ပျိုး၍၊ စောင်ရန်း ကို လုပ်ပြီးမှ စပျစ်သီးနယ်ရာ ကျင်းကိုတူးလေ၏။ မှီခိုရာလင့်စင်ကိုလည်းဆောက်လေ၏။ လုပ်ဆောင်သော သူတို့အား ဥယျာဉ်ကိုငှါး၍ အခြားသောပြည်သို့သွားလေ၏။

³⁴ အသီးသီးချိန်ရောက်သောအခါ၊ အသီးကိုခံစေခြင်းငှါ ငယ်သားတို့ကို ဥယျာဉ်စောင့်တို့ရှိရာသို့ စေ လွှတ်လေ၏။
³⁵ ထိုသူတို့သည် ငယ်သားများကို ဘမ်းပြီးလျှင် တဦးကိုရိုက်၍၊ တဦးကိုသတ်၍၊ တဦးကို ခဲနှင့်ပစ်ကြ၏။
³⁶ နောက်တဖန် အရင်ထက်များသော အခြားငယ်သားတို့ကို စေလွှတ်ပြန်လျှင်၊ ဥယျာဉ်စောင့်တို့သည် ရှေ့နည်းတူပြုကြ၏။
³⁷ နောက်ဆုံး၌ ဥယျာဉ်ရှင်က၊ ထိုသူတို့သည်ငါ့သားကို အားနာကြလိမ့်မည်ဟုဆို၍ မိမိသားကို စေလွတ် လေ၏။
³⁸ ဥယျာဉ်စောင့်တို့သည် သားကိုမြင်လျှင် ဤသူသည်အမွေခံဖြစ်၏။ လာကြ၊ သူ့ကိုသတ်၍ သူ၏ အမွေဥစ္စာကို ယူကြကုန်အံ့ဟု အချင်းချင်းတိုင်ပင်၍၊
³⁹ ဥယျာဉ်ရှင်၏သားကို ဘမ်းယူပြီးမှ ဥယျာဉ်ပြင်သို့ထုတ်၍ သတ်ပစ်ကြ၏။
⁴⁰ သို့ဖြစ်လျှင် ဥယျာဉ်ရှင်သည်လာသောအခါ၊ ဥယျာဉ်စောင့်တို့ကို အဘယ်သို့ ပြုမည်နည်းဟုမေးတော် မူ၏။
⁴¹ ပရိသတ်တို့ကလည်း ထိုလူဆိုးတို့အား ဆိုးသောဖျက်ဆီးခြင်းကို စီရင်ပါလိမ့်မည်။ အသီးသီးချိန်တွင် အသီးကို ဆက်အံ့သောအခြားလူတို့အား ထိုဥယျာဉ်ကို ငှါးပါလိမ့်မည်ဟု လျှောက်ကြ၏။
⁴² ယေရှုကလည်း၊ တိုက်ကိုတည်လုပ်သောသူများ ပယ်ထားသောကျောက်သည် နောက်တဖန် တိုက် ထောင့်အထွဋ်ဖျားသို့ရောက်ပြန်၏။ ထိုအမှုသည် ထာဝရဘုရားပြုတော်မူသောအမှုဖြစ်၏။ ငါတို့ မျက်မှောက်၌ လည်း အံ့ဩဘွယ်ဖြစ်၏ဟူသောစကားကို ကျမ်းစာ၌ သင်တို့သည် တရံတခါမျှမဘတ်ဘူးသလော။
⁴³ ထို့ကြောင့် ငါဆိုသည်ကား၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို သင်တို့မှနှုတ်၍ နိုင်ငံတော်၏အသီးကို သီး အံ့သောလူမျိုးအား ပေးရလတံ့။
⁴⁴ အကြင်သူသည် ထိုကျောက်အပေါ်သို့ကျ၏။ ထိုသူသည် ကျိုးလတံ့၊ အကြင်သူ၏အပေါ်သို့ ထို ကျောက်သည်ကျ၏၊ ထိုသူသည် ညက်ညက်ကြေလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴⁵ ထိုဥပမာစကားကို ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးနှင့် ဖာရိရှဲတို့သည်ကြားရလျှင်၊ မိမိတို့ကို ရည်ဆောင်၍ ဟောပြောတော်မူသည်ကို သိကြ၏။
⁴⁶ ကိုယ်တော်ကို ဘမ်းဆီးခြင်းငှါ ရှာကြံသော်လည်း စုဝေးသောသူများကို ကြောက်ကြ၏။ အကြောင်း မူကား၊ ထိုသူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ပရောဖက်ကဲ့သို့ ထင်မှတ်ကြ၏။

၂၁:၃၃–၄၆။ စပျစ်ဥယျာဉ်နှင့် လယ်သမားများပုံဥပမာ။ ဤပုံဥပမာတွင် ယေရှုသည် စပျစ်ဥယျာဉ်စိုက်ပျိုးသော ချမ်းသာသော အိမ်ရှင်တစ်ဦး၏ လုပ်ရပ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ဥယျာဉ်ကို ခြံခတ်၍ စပျစ်ရည်ညှစ်စက် တည်ဆောက်ပေးထားသည်။ ငှက်များ၊ တိရစ္ဆာန်များ၊ လူများမှ ကာကွယ်ရန် မျှော်စင်ပါ တည်ဆောက်ပေးထားသည်။ ပထမရာစုနှစ်က စပျစ်ရည်ညှစ်စက်များနှင့် မျှော်စင်များကို ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များက နာဇရက်တွင်ပင် တွေ့ရှိခဲ့သည်။

21:33–46. Parable of the Vineyard and the Tenants. In the parable of the vineyard and the tenants, Jesus described the activity of a rich landlord who planted a vineyard and provided all that was necessary for its operation: a hedge or fence around it to discourage pilfering, a winepress to process the grapes, and a tower from which the grapes were guarded from all people, birds, and other scavengers who would damage them. Archaeologists have discovered winepresses and watchtowers from the first century that remain from many vineyards throughout the Holy Land. A winepress and several watch towers dating to the time of Jesus have even been discovered at Nazareth.

 

ရောမအင်ပါယာအတွင်း အဝေးရောက်အိမ်ရှင်များ များပြားခဲ့သည်နှင့်အမျှ ပြည်တွင်းမှာလည်း ဖြစ်သည်။ ချမ်းသာသူများသည် ကြီးမားသော အိမ်ခြံမြေများကို ပိုင်ဆိုင်ကြသည်။ ဤပုံဥပမာတွင်မူ ကျွန်များဖြင့် မစိုက်ပျိုးဘဲ ငှားရမ်းထားသည်။ ငှားရမ်းသူများမှာ အကြွေးကြောင့် သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းကြောင့် မြေရောင်းခဲ့ရသော ယခင်ပိုင်ရှင်များ ဖြစ်တတ်သည်။ အိမ်ရှင်သည် လယ်သမားများကို ရွေးချယ်မှု ညံ့ဖျင်းခဲ့သည်။ သူတို့သည် အသီးဝေစုကို မပေးဘဲ ငွေစုဆောင်းရန်လာသော ကျွန်များကို ရိုက်နှက်၍ အချို့ကို သတ်ပစ်ကြသည် (အပိုဒ် ၃၅)။ နောက်ဆုံး သားတော်ကို စေလွှတ်ရာ အနည်းဆုံး သားတော်ကို လေးစားမည်ဟု ထင်မှတ်သော်လည်း ဥယျာဉ်ပြင်ပတွင် သတ်ပစ်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၃၇–၃၉)။

As in other parts of the Roman world, absentee landlords were common in the Holy Land. The very wealthy often owned large estates and brought slaves to manage and run each property, although this is not the arrangement described in the parable. The vineyard described by Jesus was leased to tenants. Oftentimes such tenants were the previous landowners, who had been forced to sell their property because of debt or some other misfortune. In any event, the landowner made a poor choice of tenants, as they refused to provide any share of the fruit produced by the vineyard. They even attacked the slaves who were sent to collect the rent, some of whom died (v. 35). Finally, the owner sent his son, expecting that at least he would be respected, but the son was taken outside of the vineyard and murdered (vv. 37–39).

 

ယေရှုက ထိုလယ်သမားများကို အိမ်ရှင်မည်သို့ပြုမည်နည်းဟု မေးတော်မူရာ လူအများက အဆိုးဆုံးသော လူဆိုးများကို အဆိုးဆုံးနည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်မည်ဟု ဖြေကြားကြသည် (အပိုဒ် ၄၀–၄၁)။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းသုံးစောင်လုံးတွင် ဤပုံဥပမာသည် ယုဒဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များကို ရည်ညွှန်းကြောင်း သူတို့ နားလည်ခဲ့ကြကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (အပိုဒ် ၄၅၊ မာကု ၁၂:၁၂၊ လုကာ ၂၀:၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မဿဲ ၂၁:၄၃ တွင်သာ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ယေရှု၏စကား၌ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို သူတို့ထံမှ ယူ၍ အသီးသီးသော လူမျိုးတစ်မျိုးအား ပေးအပ်မည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဤပုံဥပမာသည် သားနှစ်ယောက်ပုံဥပမာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ယေရှုသည် လူမျိုးနှစ်မျိုး (ethnei) အကြောင်းကို ပြောဆိုတော်မူသည်။

Jesus then asked what the landowner should do to such tenants. The crowd replied that they should be thoroughly destroyed (the Greek expresses the idea that “he will badly/severely destroy the evil/bad people”; vv. 40–41). All three Gospels record that the religious leaders of the Jews realized that the parable was directed against them (v. 45; cf. Mark 12:12; Luke 20:19). This is the context of the statement of Jesus that is recorded only in Matthew 21:43, in which He said that the kingdom of God would be taken away from them (the religious leaders) and would be given to a nation that would bear fruit. This parable is linked to the previous parable of the two sons. In His interpretation of this parable Jesus talked of two “nations” (ethnei) rather than two sons.

 

ဤပုံဥပမာသည် ဘုရားသခင်ကို မြေပိုင်ရှင်အဖြစ်၊ ပရောဖက်များကို စေလွှတ်ရာ အချို့ကို ရိုက်နှက်၍ အချို့ကို သတ်ပစ်သည်ဟု ဖော်ပြသည်။ သားတော်ကို ဥယျာဉ်ပြင်ပတွင် သတ်ပစ်ခြင်းသည် ယေရှုကို ယေရုရှလင်မြို့ပြင် လက်ဝါးကပ်တိုင်တင် ကွပ်မျက်ခြင်းနှင့် ကြမ်းတမ်းစွာ ကိုက်ညီသည်။ ယုဒခေါင်းဆောင်များအား နိုင်ငံတော်ကို ယူ၍ အသီးသီးသော နိုင်ငံတော်အား ပေးမည်ဟူသော ခြိမ်းခြောက်ချက်သည် ယုဒလူမျိုးနှင့် တပါးအမျိုးသားများပါဝင်သော ယုံကြည်ခြင်းအရ စစ်မှန်သော ဣသရေလအသစ်ဖြစ်လာမည့် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်ကို ကြေညာခြင်းဖြစ်သည် (မ ၁၃:၁–၉၊ ၁၈–၂၃၊ ၄၇–၅၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

It portrays God as a landowner who sent prophets to His people, some of whom were beaten, others killed. The fact that the son was murdered outside the vineyard has a chilly correspondence to the death of Jesus, crucified outside the city of Jerusalem. The threat to the Jewish leaders that the kingdom would be taken from them and given to the “kingdom” that would produce the requisite fruit was nothing less than an announcement of the coming messianic community that, as the true Israel of faith, would unite Jews and Gentiles under new leaders (e.g., Matt. 13:1–9, 18–23, 47–50).