လုကာ ၂၀

  1 တနေ့သ၌ ကိုယ်တော်သည် ဗိမာန်တော်တွင် လူများကို ဆုံးမဩဝါဒပေး၍ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟော တော်မူစဉ်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြုဆရာ၊ လူအကြီးအကဲတို့သည် လာ၍၊

² ကိုယ်တော်သည် ဤအမှုများကို အဘယ်အခွင့်နှင့်ပြုသည်ကို၎င်း၊ ထိုအခွင့်ကို အဘယ်သူပေးသည်ကို ၎င်း၊ အကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပါဟု ဆိုကြသော်၊
³ ကိုယ်တော်က၊ ငါသည် တစုံတခုကို မေးဦးမည်။ သင်တို့ ဖြေကြလော့။
⁴ ယောဟန်၏ ဗတ္တိဇံတရားသည် ဘုရားကဖြစ်သလော။ လူကဖြစ်သလောဟု မေးတော်မူ၏။
⁵ ထိုသူတို့သည် အချင်းချင်းဆင်ခြင်၍၊ ဘုရားက ဖြစ်သည်ဟု ငါတို့ဖြေလျှင်၊ သင်တို့သည် ယောဟန်ကို အဘယ်ကြောင့် မယုံသနည်းဟု သူမေးလေဦးမည်။ လူက ဖြစ်သည်ဟု ငါတို့ဖြေလျှင်၊
⁶ ယောဟန်သည် ပရောဖက်ဖြစ်သည်ကို လူအပေါင်းတို့သည် ယုံသဖြင့် ငါတို့ကို ကျောက်ခဲနှင့် ပစ် ကြလိမ့်မည်ဟု အချင်းချင်းဆင်ခြင်ပြီးမှ၊
⁷ အဘယ်ကဖြစ်သည်ကို အကျွန်ုပ်တို့ မသိပါဟု ပြန်ပြောကြ၏။
⁸ ယေရှုကလည်း၊ထိုအတူ ဤအမှုများကိုအဘယ်အခွင့်နှင့် ငါပြုသည်ကို ငါမပြောဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၀:၁–၈။ ယေရှု၏အာဏာကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်း။ မာကုအရ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်၌ သုံးရက်နေတော်မူသည် (မာကု ၁၁:၁၁–၁၄:၁)။ အာဏာမေးခွန်းသည် ထိုရက်များတွင် တစ်ရက်၌ ယေရှုသွန်သင်နေစဉ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဖြစ်နိုင်တော့မှာ ကိုယ်တော်ပြန်လည်သန့်ရှင်းစေထားသော တပါးအမျိုးသားခန်းမဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောတော်မူသည် (ဟေရှာယ ၄၀:၉၊ ၅၂:၇၊ ၆၁:၁၊ ဟေဗြဲ ၄:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဂျူးများရော တပါးအမျိုးသားများပါ နားထောင်ကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ၊ ကျမ်းပြုဆရာများ (ပညာရှင်များ)၊ လူကြီးများ (အပိုဒ် ၁) တို့သည် ဆန်ဟီဒရင်အဖွဲ့၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်များဖြစ်ပြီး ကြီးမားသောဘာသာရေးအာဏာကို ကိုင်စွဲထားသူများဖြစ်သည်။ ဗိမာန်တော်သန့်ရှင်းရေးကြောင့် သူတို့၏အာဏာကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းနှင့် ဆူပဲ့ခြင်းခံရသည်ဟု ထင်မှတ်ကြပြီး (လုကာ ၁၉:၄၇) ယောဟန်ခံရသည်နှင့် အလားတူအုပ်စုက ယေရှုကို မေးခွန်းများဖြင့် တိုက်ခိုက်လာကြသည် (ယောဟန် ၁:၁၉–၂၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် သူတို့၏အမိန့်ကို ရိုးရှင်းစွာ လိုက်နာမည့်သူမဟုတ်။ ယောဟန်၏နှစ်ခြင်းခံခြင်း၏အာဏာမှာ ကောင်းကင်မှလာသည် (ဘုရားသခင်ကို သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြသည်) လောဘ လူ့ဘက်မှလာသည်လောဟု အရင်ဖြေရန် သူတို့ကို ပြန်အမိန့်ပေးတော်မူသည် (လုကာ ၂၀:၄)။

20:1–8. Jesus’s Authority Questioned. According to Mark, Jesus’s time in the temple spans three days (Mark 11:11–14:1). The question of authority arose on one of those days while Jesus was teaching—probably in the court of the Gentiles, which He had just restored as a place for prayer. He preached the gospel, the good news (cf. Is. 40:9; 52:7; 61:1; Heb. 4:2), to both Jews and Gentiles. The chief priests, scribes (or teachers of the law), and elders (v. 1) were the dominant groups of the Sanhedrin and wielded considerable religious authority. Clearly disturbed by His cleansing of the temple, which was an implied rebuke and an encroachment on their authority (Luke 19:47), they began to assail Jesus with questions, just as a similar group had done with John the Baptist (cf. John 1:19–27). Jesus did not simply comply with their command to answer but commanded them to answer Him first with regard to the baptism of John, that is, whether John’s authority to baptize was from heaven (using a circumlocution for God) or from men (of human origin; Luke 20:4).

 

ယောဟန်သည် ယေရှုမှာ မယ်ရှိယဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံခဲ့သည် (ယောဟန် ၁:၂၉–၃၄)။ ထို့ကြောင့် ဤမေးခွန်းကို မှန်ကန်စွာဖြေခြင်းဖြင့် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်မေးခွန်းကိုလည်း ဖြေပြီးသား ဖြစ်သွားမည်။ သူတို့အချင်းချင်း ဆွေးနွေးမှုမှ (လုကာ ၂၀:၅–၆) ဤမေးခွန်းသည် သူတို့အတွက် ဘေးအန္တရာယ်ရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့သည် မိမိတို့ရာထူးနှင့် အာဏာကို အမြတ်တနိုးဆုံးထားသော ခေါင်းဆောင်များနှင့် ပြုမူကြသည်။ သမ္မာတရားကို နားလည်ပြီး မှန်ကန်စွာလုပ်ဆောင်ရန်မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ယောဟန်၏အာဏာမှာ ကောင်းကင်မှလာသည်ဟု ဝန်ခံရင် “သို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် မယုံကြသနည်း” ဟူသော ပြန်မေးခွန်းက ယေရှု၏ဘုရားသခင်မှရရှိသော အာဏာကို သက်သေထူပြီး သူတို့၏အာဏာကို လျော့နည်းစေမည်။ ဆိုးရွားသည်မှာ ယောဟန်အာဏာမှာ လူ့ဘက်မှသာလာသည်ဟု ဆိုပါက လူထုက ယောဟန်သည် ပရောဖက်ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်သဖြင့် (လုကာ ၂၀:၆) ဘုရားသခင်ကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟု ဆိုသော ခေါင်းဆောင်များက ဘုရားသခင်၏ပရောဖက်ကို ပယ်ရှားသည်ဆိုလျှင် အသက်ပါ ဆုံးရှုံးနိုင်သည်။ သူတို့သည် ပိုမိုလုံခြုံဟု ထင်ရသော လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည် (သို့သော် နောက်ဆုံး ဣသရေလပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်)။ ယောဟန်၏အာဏာမှာ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို မသိကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၇)။ သူတို့၏အားနည်းသောဖြေဆိုချက်က ယေရှု၏အာဏာကို ပိုမိုထင်ရှားစေသည်။ သမ္မာတရားကို ငြင်းပယ်ထားသူများကို ယေရှုသည် သမ္မာတရားကို မပြောတော့ခဲ့ပေ။

Since John had testified that Jesus was the Messiah (John 1:29–34), by correctly answering this question they would also answer their own question. The dilemma it posed them is clear from the discussion that ensued among themselves (Luke 20:5–6). Unfortunately, they acted as self-important and craven leaders often do—to preserve their own position and authority at all costs, rather than to understand the truth and then do what is right. Thus, they refused to acknowledge that John’s authority was from heaven because the anticipated reply asking why they did not believe would establish the divine authority of Jesus and diminish theirs. Worse, if they asserted that John’s authority was merely human, they would lose not just their authority but possibly their lives because the people believed that John was a prophet (Luke 20:6) and would not tolerate leaders who claimed to represent God but rejected His prophet. They chose what appeared to be the safer course (but which eventually issued in Israel’s destruction) by claiming ignorance—that they did not know where John’s authority came from. (v. 7). Their feckless reply underscored Jesus’s authority. He would not answer or speak the truth to those who had just refused to accept it.

 ⁹ ထိုအခါ ပရိသတ်တို့အား မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊ လူတဦးသည် စပျစ်ဥယျာဉ်ကို စိုက်ပျိုးပြီးမှ လုပ်ဆောင်သောသူတို့အား ဥယျာဉ်ကိုငှါး၍ အခြားသောပြည်သို့ ကြာမြင့်စွာ သွားနေ၏။
¹⁰ ကာလအချိန်တန်လျှင်၊ လုပ်ဆောင်သောသူတို့သည် စပျစ်သီးအချို့ကို ပေးစေခြင်းငှါ ဥယျာဉ်ရှင်သည် သားငယ်ကို စေလွှတ်လေ၏။ ဥယျာဉ်စောင့်တို့သည် ငယ်သားကိုရိုက်၍ လက်ချည်းလွှတ်လိုက်ကြ၏။
¹¹ နောက်တဖန် အခြားသော ငယ်သားကို စေလွှတ်ပြန်လျှင်၊ ဥယျာဉ်စောင့်တို့သည် သူ့ကိုရိုက်၍ အရှက်ခွဲပြီးမှ လက်ချည်းလွှတ်လိုက်ကြ၏။
¹² နောက်တဖန် အခြားသောငယ်သားကို စေလွှတ်ပြန်လျှင်၊ သူ့ကိုဒဏ်ရာပေါ်အောင် နာကျင်စွာ ရိုက် ၍ နှင်ထုတ်ကြ၏။
¹³ ထိုအခါ ဥယျာဉ်ရှင်က၊ ငါသည် အဘယ်သို့ပြုရမည်နည်း။ ငါ၏ချစ်သားကို ငါစေလွှတ်မည်။ ထိုသူတို့ သည် ငါ့သားကိုမြင်လျှင် အားနာကောင်းအားနာကြလိမ့်မည်ဟု ဆို၏။
¹⁴ ဥယျာဉ်စောင့်တို့သည် သားကိုမြင်လျှင်၊ ဤသူသည် အမွေခံဖြစ်၏။ လာကြ။ သူ့ကို သတ်ကြကုန်အံ့။ ထိုသို့သူ၏ အမွေဥစ္စာကို ငါတို့ ရကြလိမ့်မည်ဟု အချင်းချင်းတိုင်ပင်ပြီးမှ၊
¹⁵ ဥယျာဉ်ရှင်၏သားကို ဥယျာဉ်ပြင်သို့ ထုတ်၍ သတ်ပစ်ကြ၏။ သို့ဖြစ်လျှင် ဥယျာဉ်ရှင်သည် ဥယျာဉ် စောင့်တို့ကို အဘယ်သို့ ပြုမည်နည်း။
¹⁶ ဥယျာဉ်ရှင်သည် လာ၍ ထိုသူတို့ကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းပြီးမှ ထိုဥယျာဉ်ကို အခြားသောသူတို့အား ပေး လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ပရိသတ်တို့သည် ကြားလျှင် ထိုသို့မဖြစ်ပါစေနှင့်ဟု လျှောက်ကြသော်၊
¹⁷ ကိုယ်တော်သည် ထိုသူတို့ကို ကြည့်ရှု၍၊ တိုက်ကိုတည်လုပ်သောသူများ ပယ်ထားသော ကျောက်သည် နောက်တဖန်တိုက်ထောင့်အထွဋ်ဖျားသို့ ရောက်ပြန်၏ဟူသော ကျမ်းစာချက်သည် အဘယ်သို့ ဆိုလိုသနည်း။
¹⁸ အကြင်သူသည် ထိုကျောက်အပေါ်သို့ကျ၏။ ထိုသူသည် ကျိုးလတံ့။ အကြင်သူ၏အပေါ်သို့ ထို ကျောက်သည် ကျ၏။ ထိုသူသည် ညက်ညက်ကြေလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁹ ထိုအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြုဆရာတို့သည် မိမိတို့ကို ရည်ဆောင်၍ ထိုဥပမာစကားကို ဟောပြောတော်မူသည်ကိုသိသောကြောင့် ကိုယ်တော်ကို ဘမ်းဆီးခြင်းငှါ ရှာကြံကြ၏။ သို့သော်လည်း လူများ ကိုကြောက်၍ နေရကြ၏။⁹ ထိုအခါ ပရိသတ်တို့အား မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊ လူတဦးသည် စပျစ်ဥယျာဉ်ကို စိုက်ပျိုးပြီးမှ လုပ်ဆောင်သောသူတို့အား ဥယျာဉ်ကိုငှါး၍ အခြားသောပြည်သို့ ကြာမြင့်စွာ သွားနေ၏။

၂၀:၉–၁၉။ မကောင်းသောစပျစ်ခြံလုပ်သားများ ဥပမာ။ ယေရှုသည် ဆန်ဟီဒရင်ကိုယ်စားလှယ်များ၏ မေးခွန်းကို ဖြေရန် ဥပမာတစ်ခု ပြောပြတော်မူသည်။ ဣသရေလကို ထာဝရဘုရား၏ စပျစ်ခြံဟု ပုံဖော်ထားသည့် ပုံဥပမာကို သုံး၍ (ဟေရှာယ ၅:၁–၇ ကြည့်ပါ) ဣသရေလ၏သမိုင်းကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ အတိတ်သမိုင်းမဟုတ်၊ အနာဂတ်သမိုင်းကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ မောရှေသည် အသေမခံမီ ဣသရေလ၏ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ပြခဲ့သည်နှင့်အတူတူ (တရားဟော ၃၂:၁–၄၃) ယေရှုလည်း ထိုနည်းတူ ပြုတော်မူသည်။

20:9–19. Parable of the Wicked Vinedressers. Jesus told a parable that answered the question posed by the representatives of the Sanhedrin. Using the image of Israel as the vineyard of the Lord (see Is. 5:1–7), Jesus sketched Israel’s history—not its past history but its future history. Just as Moses, shortly before his death, gave Israel a preview of their future (Deut. 32:1–43), so Jesus did the same.

 

စပျစ်ခြံတစ်ခုစိုက်ပျိုးခြင်းသည် ကြွယ်ဝသူတစ်ဦးသာ လုပ်နိုင်သော ကြီးမားသောရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြစ်သည်။ ထိုသို့ကြီးမားသော ရင်းနှီးမှုဖြင့် ခြံကို ငှားရမ်းလေ့ရှိပြီး ငှားသူများကို ဂျီအော့ဂွိုးစ် (geōrgois) ဟု ခေါ်သည် (တခါတရံ စပျစ်ခြံလုပ်သား သို့မဟုတ် လယ်သမားဟု ဘာသာပြန်သည်)။ သူတို့သည် စာချုပ်အတိုင်း ခြံကို ကောင်းစွာဂရုစိုက်ပြီး ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် သဘောတူထားသော အသီးအပွင့်ကို ပိုင်ရှင်အား ပေးဆပ်ရသည်။ ဥပမာထဲက အိမ်ရှင်သည် ယခင်ဥပမာထဲက မင်းသားကဲ့သို့ (လုကာ ၁၉:၁၂) ဝေးကွာသောနိုင်ငံသို့ ခရီးထွက်သည်။ ဤနေရာ၌မူ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေရမည်ဖြစ်သည် (လုကာ ၂၀:၉၊ ၈:၂၇၊ ၂၃:၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကြွယ်ဝသောမြေပိုင်ရှင်များသည် အသီးခူးရန် ကျွန်တစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လေ့ရှိသည် (၂၀:၁၀)။ ထိုသို့ပုံမှန်ဖြစ်သော်လည်း လယ်သမားများ၏ ဆက်ဆံပုံနှင့် နောက်ဆုံး သားတော်အား ဆက်ဆံပုံမှာ ထူးခြားသည်။

Planting a vineyard represented an enormous investment possible only for a very wealthy person. With such a large investment, it was common to lease it out to geōrgois—tenant farmers, (sometimes translated as “vinedressers” or “husbandmen”). They would take good care of the vineyard in order to meet the terms of the contract and make the agreed payment to the owner at harvest time. The landowner in the parable, like the nobleman in the previous parable (cf. Luke 19:12), journeyed to a far country. Here, however, the owner would be gone for a long time (Luke 20:9; cf. 8:27; 23:8). It was not unusual for wealthy landowners to simply send a servant to collect the fruit of the vineyard for them (20:10). What was unusual was the way the farmers treated the servants and ultimately the son.

 

မဿဲနှင့် မာကုတို့၌ အသေးစိတ်အချို့ ကွဲလွဲသော်လည်း အနှစ်သာရမှာ အတူတူပင်။ မာကုနှင့် လုကာတို့တွင် ယေရှုကိုယ်တိုင် မေးခွန်းကို ဖြေတော်မူပြီး အိမ်ရှင်၏တုံ့ပြန်မှုကို ဆက်တိုက်သုံးခုအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်- လာမည်၊ သစ္စာမဲ့သော လယ်သမားများကို သတ်မည်၊ ခြံကို အခြားသူများအား ပေးအပ်မည်။ လုကာတွင်သာ ပရိသတ် (လာအို၊ လူထု) က “မဖြစ်ပါစေနှင့်” (မဲဂဲနိုင်တို - mē genoito) ဟု ကန့်ကွက်သံ ပါဝင်သည် (အပိုဒ် ၁၆၊ ဤစကားသံကို အခြားတွင် ရှင်ပေါလုတွင်သာ တွေ့ရသည်၊ ဥပမာ ရောမ ၃:၄၊၆၊၃၁၊ ၁ကော ၆:၁၅)။ သူတို့သည် ချက်ချင်းနားလည်ခဲ့ကြသည်- ဘုရားသခင်သည် ကျွန်တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်၊ ပရောဖက်တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဣသရေလထံ စေလွှတ်တော်မူခဲ့ရာ ခေါင်းဆောင်များက ညှဉ်းဆဲ၊ ရိုက်ပုတ်၊ အချို့ကို သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ယခုမူ ကိုယ်တော်၏သားတော် (လုကာ ၁:၃၂၊၃၅၊ ၃:၂၂၊ ၁၀:၂၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ကို စေလွှတ်တော်မူပြီး သူတို့သည် မြို့ပြင်သို့ ပစ်ထုတ်၍ သတ်မည် (ယေရှု၏အသေခံခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်၊ ယောဟန် ၁၉:၁၇၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၁၂–၁၃)။ “လယ်သမားများ” (ခေါင်းဆောင်များ) လိုချင်သော အမွေမှာ “စပျစ်ခြံ” (ဣသရေလ) ကို ထိန်းချုပ်ခွင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဥပမာအရ သူတို့သည် ဖျက်ဆီးခံရပြီး အခြားသူများက အစားထိုးယူမည်ဖြစ်သည်။

While some of the details of this parable in Matthew and Mark vary, its essential features are the same. In Mark, as in Luke, Jesus Himself answers the question and the owner’s response takes the form of three successive actions: the owner will come, he will put the treacherous farmers to death, and he will give the vineyard to others. But only in Luke is there a protest by the audience (the laos, i.e., the common people), saying, mē genoito—“Certainly not!” or “God forbid!” (v. 16; an expression occurring elsewhere only in Paul, e.g., Rom. 3:4, 6, 31; 1 Cor. 6:15). They understood immediately its import: God had sent servant after servant, prophet after prophet, to Israel, and they had been mistreated, physically abused, and sometimes killed by its leaders. Now that He had sent His Son (cf. Luke 1:32, 35; 3:22; 10:22), they would cast Him out and kill Him (alluding to Jesus’s death outside Jerusalem; John 19:17; Heb. 13:12–13). The inheritance that the “farmers” (leaders) desired was control of the “vineyard” (Israel), but the parable indicates that they would be destroyed and others would take their place.

 

လူထု၏ကန့်ကွက်မှုကို ဖြေဆီးရန် ယေရှုသည် သူတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး ဆာလံ ၁၁၈:၂၂ ကို ကိုးကားတော်မူသည်။ ဥပမာထဲက “သား” (ဟေဗြဲ- ဗင်း) ကို တည်ဆောက်သူများ ပယ်ရှားသော “ကျောက်တိုင်” (ဟေဗြဲ- အေဗင်) နှင့် တထပ်တည်းတူညီစေသည် (လုကာ ၂၀:၁၇)။ ထောင့်ကျောက်ဆိုသည်မှာ အမိုးကျောက်မဟုတ်၊ အခြေခံထောင့်လေးခုအနက် အကြီးဆုံးဖြစ်၍ အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကို အထောက်အပံ့ပေးသည်။ ဤ“အသက်ရှင်သောကျောက်တိုင်” ဖြစ်တော်မူသော ယေရှုကို တုံ့ပြန်ပုံသည် တရားစီရင်ခြင်း၌ အဆုံးအဖြတ်ပေးသည် (၁ပေ ၂:၄–၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)- ကိုယ်တော်အပေါ် “ပြိုလဲခြင်း”၊ နှလုံးကြေမွသွားခြင်း (ဆာလံ ၅၁:၁၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် ကိုယ်တော်ကို အားကိုးခြင်းသည် နောက်ဆုံးကယ်တင်ခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ဆုံးပျက်စီးခြင်းကြား ကွာခြားချက်ဖြစ်သည် (လုကာ ၂၀:၁၈)။ ခေါင်းဆောင်များသည် ဥပမာသည် သူတို့ကို ရည်ညွှန်းကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ သို့သော် လူထု၏တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အရင်ကိုယ်တော်ကို အောင်မြင်စွာ ဖြိုချရမည်။ ထိုအခါ သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို တရားဥပဒေအရ အပြစ်တင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေကြသည်။

In answer to the people’s objection, Jesus looked intently at them and quoted Psalm 118:22, equating the “son” (Heb., ben) of the parable with the “stone” (Heb., ’eben) rejected by the builders (Luke 20:17). The cornerstone (lit. “head of the corner”) was not a capstone but the most important of the four corners of the foundation as it was the largest and thus provided the most support for the entire structure. One’s response to Jesus as this “living Stone” (cf. 1 Pet. 2:4–10) is decisive in the judgment: “falling” on Him, coming to Him with a “broken” heart (cf. Ps. 51:17), and relying on Him make the difference between final salvation rather than final destruction (Luke 20:18). The leaders realized that the parable was directed against them (v. 19), but in view of the people’s reaction, they first had to undermine Him. In the process, they hoped to find a basis for legal accusations against Him.

 ²⁰ ထိုအခါ ဖာရိရှဲတို့သည် ကိုယ်တော်ကိုချောင်းမြောင်းလျက်၊ စကားတော်၌ အပြစ်ကိုရှာ၍ မြို့ဝန်မင်း လက်သို့ အပ်နှံသောခွင့်ကိုရခြင်းငှါ သူတော်ကောင်းဖြစ်ယောင်ဆောင်သောသူလျှိုတို့ကို အထံတော်သို့ စေ လွှတ်ကြ၏။
²¹ ထိုသူလျှိုတို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်သည် လူမျက်နှာကို မထောက်ဘဲ ဖြောင့်မတ်စွာ ဆုံးမဩဝါဒ ပေး၍၊ ဘုရားသခင်၏ တရားလမ်းကို ဟုတ်မှန်စွာ ပြတော်မူသည်ကို အကျွန်ုပ်တို့သိကြပါ၏။
²² အကျွန်ုပ်တို့သည် ကဲသာဘုရင်အား အခွန်ကိုဆက်အပ်သလော၊ မဆက်အပ်သလောဟု မေးလျှောက် ကြ၏။
²³ ကိုယ်တော်သည် ထိုသူတို့၏ ပရိယာယ်ကို သိမှတ်တော်မူလျှင်၊ သင်တို့သည် ငါ့ကို အဘယ်ကြောင့် စုံစမ်းနှောင့်ရှက်ကြသနည်း။
²⁴ ဒေနာရိတပြားကိုပြပါ။ အဘယ်သူ၏ပုံ၊ အဘယ်သူ၏လိပ်စာပါပါသနည်းဟု မေးတော်မူလျှင်၊ ကဲသာ ဘုရင်၏ပုံ၊ လိပ်စာပါပါသည်ဟု လျှောက်ကြသော်၊
²⁵ ကိုယ်တော်က၊ ကဲသာဘုရင်၏ဥစ္စာကို ကဲသာဘုရင်အား ဆက်ပေးကြလော့။ ဘုရားသခင်၏ဥစ္စာကို ကား ဘုရားသခင်အား ဆက်ပေးကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁶ ထိုသူတို့သည် လူများရှေ့တွင် စကားတော်၌ အပြစ်မတွေ့နိုင်သဖြင့် ပြန်ပြောတော်မူသော စကားကို အံ့ဩ၍ တိတ်ဆိတ်စွာနေကြ၏။

၂၀:၂၀–၂၆ ဧည့်သည်တော်ကို ခဲသားထံ အခွန်ပေးရမည်အကြောင်း။ ယေရှုကို ဂျူးခေါင်းဆောင်များက ဂျေရုဆလင်မြို့၌ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး၊ သူ့စကားကို ချောင်းမြောင်းနားထောင်ရန် သူလျှိုများ စေလွှတ်ကြသည် (လု ၂၀:၂၀)။ သူတို့သည် သစ္စာရှိဂျူးများလို ဟန်ဆောင်ကာ ရိုးသားစွာ မေးခွန်းထုတ်သည့်ပုံစံဖြင့် ယေရှုကို ချီးကျူးကြသည်။ သူတို့ပြောသော ယေရှုအကြောင်းစကားများမှာ မှန်သော်လည်း၊ ချီးကျူးခြင်းသည် အန္တရာယ်များပြီး သမ္မာကျမ်းစာတွင် မကြာခဏ ရှုတ်ချထားသည်။ ခဲသားထံ အခွန်ပေးရမည်လောဟု မေးခွန်းထုတ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို ပထမဆုံး သစ္စာရှိရမည့် ဣသရေလလူမျိုးများအနေဖြင့် ရောမဧကရာဇ်ထံ လူဦးရေခွန် (လု ၂၀:၂၂) ပေးရခြင်းသည် တရားတည်းဟူသောအချက်ဖြစ်သည်။ ယေရှုက မတရားဟု ဖြေပါက သူ့ကို ပုန်ကန်သူဟု ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်း ပီလတ်ထံ လျှောက်တင်မည်။ တရားဟု ဖြေပါက ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ဆန့်ကျင်သည်ဟု စွပ်စွဲနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

20:20–26. Jesus on Paying Taxes to Caesar. The authorities in Jerusalem (cf. v. 19) watched Jesus closely, sending spies to catch Him making unguarded statements (cf. Is. 29:21) in order to have Him handed over to Pilate, the Roman governor (Luke 20:20). They pretended to be faithful Jews asking sincere questions, flattering Him as One who speaks and teaches the truth and does not show personal favoritism (vv. 20–21). While what they said about Jesus was true, flattery is dangerous and frequently condemned in the Bible (e.g., Ps. 12:2–3; Prov. 26:28; 29:5). The question about paying taxes to Caesar concerns whether it is acceptable for Israelites, whose first loyalty is to God, to pay the required poll (census) tax (Luke 20:22). If Jesus had said it was not lawful, then they would have reported His statements to the authorities as seditious; but if He said it was lawful, then they could accuse Him of opposing the law of God.

 

ယေရှုသည် သူတို့၏ လှည့်ကွက်ကို ချက်ချင်းသိသည်။ သူတောင်းလျှောက်သော ပထမမေးခွန်းမှာ အချို့ရှေးဟောင်းမူလေးများတွင် ပါမလာသော်လည်း အလွန်သင့်လျော်သည် (အခန်းငယ် ၂၃)။ သူတို့၏ လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသောကြောင့် ဒေနာရီယံတစ်ပြားကို ယူပြရန် တောင်းဆိုသည်။ ဒေနာရီယံသည် တစ်ရက်လုပ်ခလစာခန့်တန်သော ငွေဒင်္ဂါးငယ်ဖြစ်ပြီး (မာ ၂၀:၂)၊ ထီဘေးရပ်စ် ဧကရာဇ်၏ ပုံတူနှင့် လက်တင်စာသား “ဘုရားဖြစ်သော ဩဂတ်စတပ်စ်၏ သားတော် ထီဘေးရပ်စ် ခဲသာဧကရာဇ်” ဟု ရေးထိုးထားသည်။ ထိုပုံတူနှင့် စာသားသည် ဂျူးတို့၏ ခံယူချက်ကို ထိခိုက်စေသော်လည်း ခဲသာပိုင်ဆိုင်သည့်ပစ္စည်းဖြစ်သည်။ ထိုဒင်္ဂါးပေါ်တွင် ခဲသာ၏ နာမည်ပါသောကြောင့် ခဲသာပိုင်ဆိုင်သည်ဖြစ်ရာ၊ ခဲသာပိုင်သည်ကို ခဲသာထံ ပြန်ပေးရန် တုံ့ဆိုင်းစရာ မရှိပေ။ သို့ရာတွင် ယေရှု၏ စကားသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး၊ နိုင်ငံသားတို့၏ နိုင်ငံတာဝန်များကို ဆိုလိုသည်။ သမ္မာကျမ်းစာက ယုံကြည်သူတို့အား ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ထားသော အာဏာပိုင်များကို လေးစားရန် ညွှန်ကြားထားသည် (ဒေ ၈:၂၊ ရော ၁၃:၁–၇၊ ၁ပေ ၂:၁၃–၁၇)၊ ဘုရားသခင်ကို သစ္စာရှိခြင်းနှင့် မဆန့်ကျင်သရွေ့သာ ဖြစ်သည် (ကဆ ၅:၂၉)။ ယေရှု၏ ဖြေကြားချက်ကြောင့် ရန်သူများ အံ့ဩ၍ ဆိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

Jesus recognized their duplicitousness immediately. His first question, although omitted from some important manuscripts, is apropos (v. 23; cf. Mark 12:15). Recognizing their hidden intent, He proceeded to test them by asking for a denarius—a small silver coin worth about a day’s wage (cf. Matt. 20:2). On it was the image of Tiberius (cf. Luke 3:1) and the inscription (in Latin): “Tiberius Caesar, Augustus, son of the deified Augustus.” Both the image and the inscription, while offensive to Jewish sensibilities, were Caesar’s. Since the coin bears Caesar’s name, he was its owner. Therefore no hesitancy should have existed in returning to Caesar what belonged to him. Jesus’s statement, however, went further by referring to what belongs to the things that were Caesar’s, meaning any civic obligations citizens would owe. Consistently, Scripture calls on believers to honor the authorities whom God has established (Eccl. 8:2; Rom. 13:1–7; 1 Pet. 2:13–17) so long as it does not conflict with their allegiance to God (cf. Acts 5:29). Jesus’s enemies were amazed at his answer, and they were silenced.

²⁷ ထမြောက်ရှင်ပြန်ခြင်းမရှိဟု ငြင်းခုံတတ်သော ဇဒ္ဒုကဲအချို့သည်လည်း အထံတော်သို့ ချဉ်းကပ်၍၊
²⁸ အရှင်ဘုရား၊ မယားရှိသောသူသည် သားမရှိဘဲသေလျှင်၊ သူ၏မယားကို သူ့ညီသိမ်းယူ၍ အစ်ကို အမျိုးမပြတ်ဆက်နွယ်စေဟု အကျွန်ုပ်တို့အား မောရှေစီရင်ပါပြီ။
²⁹ ညီအစ်ကိုခုနစ်ယောက်ရှိပါ၏။ အစ်ကိုအကြီးသည် မိန်းမနှင့်စုံဘက်၍ သားမရှိဘဲသေလျှင်၊
³⁰ သူ၏မယားကို သူ့ညီအကြီးသိမ်းယူ၍ သားမရှိဘဲ သေပြန်လေ၏။
³¹ ထိုအတူ တတိယသူမှစ၍ တယောက်နောက်တယောက်ခုနစ်ယောက်သော ညီအစ်ကိုတို့သည် ထို မိန်းမကို သိမ်းယူ၍ သားကို မကျန်ရစ်စေဘဲ သေကြ၏။
³² နောက်ဆုံး၌ မိန်းမသည်လည်း သေလေ၏။
³³ သို့ဖြစ်၍ ထမြောက်ရာကာလ၌ ထိုမိန်းမသည် အဘယ်သူ၏မယားဖြစ်ရပါမည်နည်း။ ထိုသူခုနစ် ယောက်တို့သည် ထိုမိန်းမနှင့် စုံဘက်ကြပြီဟု လျှောက်ကြ၏။
³⁴ ယေရှုကလည်း၊ ယခု ဘဝသားတို့သည် စုံဘက်ခြင်း၊ ထိမ်းမြားပေးစားခြင်းကို ပြုတတ်ကြ၏။
³⁵ နောင်ဘဝကို၎င်း၊ သေခြင်းမှ ထမြောက်ခြင်းကို၎င်း ရထိုက်သည်ဟု မှတ်တော်မူခြင်းကို ခံရသောသူ တို့သည် စုံဘက်ခြင်း၊ ထိမ်းမြားပေးစားခြင်းကို မပြုတတ်ကြ။
³⁶ သေခြင်းနှင့်အစဉ်ကင်းလွတ်၍ ကောင်းကင်တမန်ကဲ့သို့ဖြစ်သည်သာမက၊ ထမြောက်ခြင်း၏သားဖြစ် သောကြောင့် ဘုရားသခင်၏သားဖြစ်ကြ၏။
³⁷ ထိုမှတပါး၊ မောရှေသည် ထာဝရဘုရားကို အာဗြဟံ၏ဘုရား၊ ဣဇာက်၏ဘုရား၊ ယာကုပ်၏ဘုရား ဟု ချုံခဏ်း၌ ခေါ်ဝေါ်သောအခါ သေလွန်သောသူတို့သည် ထမြောက်ကြောင်းကို ဘော်ပြခဲ့ပြီ။
³⁸ ဘုရားသခင်သည် သေနေသောသူတို့၏ဘုရားမဟုတ်။ အသက်ရှင်သောသူတို့၏ဘုရား ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် ဘုရားသခင်၌ အသက်ရှင်ကြသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ 

၂၀:၂၇–၃၈ ဧည့်သည်တော်နှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအကြောင်း။ လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဤနေရာတွင်သာ ဖော်ပြထားသော ဆဒုကဲများသည် ဗိမာန်တော်ကို တာဝန်ယူထားသော ယဇ်ပုရောဟိတ်အရာရှိများဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ခေါင်းဆောင်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဖြစ်သည်။ ဗိမာန်တော်နှင့် ဂျူးအမျိုးသားကောင်စီကို အဓိက ထိန်းချုပ်ထားပြီး (တမန်တော် ၅:၁၇)၊ အာနတ်မိသားစုက လွှမ်းမိုးထားသည် (လု ၃:၂)။ သူတို့သည် ချမ်းသာသူ၊ အာဏာရှိသူများနှင့် ပူးပေါင်း၍ ရောမတို့နှင့် နီးကပ်စွာ လက်တွဲလုပ်ကြသည်။ ဆဒုကဲများသည် မောရှေငါးကျမ်းကိုသာ အပြည့်အဝ အာဏာရှိသည်ဟု ယူဆကြပြီး၊ လူသေလျှင် ဝိညာဉ်လည်း ပျက်စီးသည်၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မရှိ၊ နတ်ဝိညာဉ်နှင့် ကောင်းကင်တမန်များ မရှိဟု ယုံကြံသည် (လု ၂၀:၂၇၊ တမန်တော် ၂၃:၈)။ ထို့ကြောင့် ဆုလာဘ်နှင့် အပြစ်ဒဏ်အားလုံးကို ဤဘဝတွင်သာ ခံရကြသည်ဟု ယူဆကြသည်။

20:27–38. Jesus on the Resurrection. The Sadducees, mentioned only here in Luke, were members of a priestly aristocracy who were in charge of the temple, and their leader served as the high priest. Having charge of the temple and being largely in control of the Sanhedrin (Acts 5:17), they were dominated by the family of Annas (Luke 3:2; cf. John 18:13) and allied with the rich and powerful to maintain their comfortable status quo. They worked closely with the Romans, who gave them a measure of political autonomy. Excavations near the Temple Mount are suggestive of their lavish homes, a picture that fits well the description of priestly homes in the Gospels (Mark 14:53–54; John 18:15–18). The Sadducees apparently considered only the books of Moses as fully authoritative. They believed the soul perished with the body at death, that there was no resurrection (Luke 20:27), and that there were no such thing as spirits or angels (Acts 23:8). Consequently, they held that all rewards and punishments are meted out in this life.

 

ထိုအဖွဲ့မှ ကိုယ်စားလှယ်အချို့က ယေရှုအား ညီအစ်ကိုခုနစ်ယောက်ပါသော စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခု တင်ပြသည်။ ပထမလင်ယောက်ျား သားမရှိဘဲ သေသွားသဖြင့် ညီငယ်က မုဆိုးမကို ထိမ်းမယူရမည်ဟု လယ်ဝဲရဇ်ဥပဒေ (တရား ၂၅:၅) အရ လိုက်နာရသည်။ ထိုအမှုတွင် ညီခုနစ်ယောက်လုံး သားမရှိဘဲ သေကြသည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ချိန်၌ ထိုမိန်းမသည် မည်သူ၏ဇနီးဖြစ်မည်နည်း (လုကာ ၂၀:၃၃)။ ဂျူးနှင့် ရောမလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ယောက်ျားများစွာ ပိုင်ဆိုင်သော မိန်းမဟု မရှိသောကြောင့် အနာဂတ်ဘဝ၌ မဖြစ်နိုင်သော ပြဿနာဖြစ်နေသည်။ ယေရှုက ဤခေတ်ကာလ (အခန်းငယ် ၃၄) နှင့် လာမည့်ခေတ်ကာလ (အခန်းငယ် ၃၆) ကို ကွဲပြားခြားနားစွာ ဖြေကြားသည်။ “သေရာမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း” သည် သေခြင်းမရှိသော ဘဝသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး (အခန်းငယ် ၃၆)၊ ယခင်က အကြိမ်ကြိမ် “နိစ္စထာဝရအသက်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (လု ၁၀:၂၅၊ ၁၈:၁၈၊ ၃၀)။ ထို့ကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် လက်ထပ်ခြင်းနှင့် သားသမီးမျိုးဖောက်ခြင်း မလိုအပ်ပေ။ အနာဂတ်ဘဝ၌ ယခုကျွန်ုပ်တို့သိသော အိမ်ထောင်ရေးထက် များစွာသာလွန်သော အရာဖြင့် အစားထိုးခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုဘဝသည် ကောင်းကင်တမန်များနှင့် တူသည် (မာကု ၁၂:၂၅)၊ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ ဖြစ်လာမည်။ အနာဂတ်ဘဝနှင့် ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်ဖော်ပြထားသည်ထက် ကျော်လွန်၍ ခန့်မှန်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ (တရား ၂၉:၂၉)။

Some representatives of this group presented Jesus with a hypothetical situation of seven brothers, the first of whom married and died without children. According to the Levirate law (Deut. 25:5), the man’s brother should have married his widow to preserve the deceased’s name and lineage. In the case presented to Jesus, each of the brothers successively took her as wife and died childless. Since all seven brothers had performed their duty according to the law of Moses, presumably they would all come up in the resurrection of life (cf. John 5:29), but whose wife was she to be then (Luke 20:33)? Polyandry (having more than one husband) was unknown in Jewish and Roman circles, and so the circumstance presented a seemingly impossible dilemma in the life to come. In reply, Jesus contrasted “this age” (v. 34), in which people marry, with the coming age (v. 35). “The resurrection from the dead” marks entrance to a life in which people cannot die (v. 36), already referred to several times as “eternal life” (Luke 10:25; 18:18, 30). Therefore, marriage and childbearing are not needed to preserve humanity. It would appear that in the life to come, marriage as we know it will be superseded by something far better. That life will also be different from what exists in this present world in that the resurrected will be like (Mark 12:25) and even equal to the angels; they are God’s children—members of His family. We cannot speculate beyond what God has revealed about the life to come (Deut. 29:29).

 

ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ယေရှုသည် ဆဒုကဲများအတွက် အအရေးကြီးဆုံး မောရှေကျမ်းမှ မီးလောင်နေသော ချုံပုတ်ဇာတ်လမ်းကို ကိုးကားသည် (လုကာ ၂၀:၃၇)။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံ၊ ဣဇာက်၊ ယာကုပ်၏ ဘုရားဟု မိမိကိုယ်ကို မိန့်တော်မူသည် (ထွက် ၃:၆)။ ဘုရားသခင်သည် သေသူများ၏ ဘုရားမဟုတ်၊ အသက်ရှင်သူများ၏ ဘုရားဖြစ်သည် (လုကာ ၂၀:၃၈)။ လုကာက ဘုရားသခင်၏ အမြင်အရ လူအားလုံး အသက်ရှင်နေကြသည်ဟု ယေရှု၏ စကားကို ထည့်သွင်းရေးသည်။ ဘိုးဘေးများ ယခုအသက်မရှင်သော်လည်း၊ သူတို့၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်အတွက် ယုံမှားဖွယ်မရှိပေ။ အာဗြဟံကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်တည်ဆောက်ထားသော မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည် (ဟေဗြဲ ၁၁:၁၀)။

On the resurrection, Jesus quoted not only from the books of Scripture that were the most authoritative for the Sadducees but from the story of the burning bush (Luke 20:37). This well-known account deals with (among other things) the revelation of God’s name. The God of Abraham, Isaac, and Jacob (Ex. 3:6) would not describe Himself in terms of the dead but of the living (Luke 20:38) because, as the Creator, He is the source of all life. Luke includes Jesus’s words that in one sense all are living from God’s perspective. Although the patriarchs are not now living, their resurrection is as certain to God as if they were. Even Abraham himself could by faith look forward to entering the city built and designed by God (Heb. 11:10).

 ³⁹ ကျမ်းပြုဆရာအချို့တို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏စကားသည် လျှောက်ပတ်ပါ၏ဟု လျှောက် ကြ၏။
⁴⁰ နောက်တဖန် အလျှင်းမမေးမလျှောက်ဝံ့ကြ၊
⁴¹ ယေရှုကလည်း၊ ခရစ်တော်သည် ဒါဝိဒ်၏သားဖြစ်သည်ဟု အဘယ်ကြောင့်ဆိုကြသနည်း။
⁴² ဒါဝိဒ်၏စကားမှာ၊ ထာဝရဘုရားက၊ သင်၏ရန်သူတို့ကို သင်၏ခြေတင်ရာ ငါမချမထားမှီတိုင်အောင် ငါ့လက်ျာဘက်၌ ထိုင်နေလော့ဟု၊
⁴³ ငါ့သခင်အား မိန့်တော်မူသည်ဟု ဆာလံကျမ်းစာ၌ ဒါဝိဒ်ဆိုသတည်း။
⁴⁴ ထိုသို့ ဒါဝိဒ်သည် ခရစ်တော်ကို သခင်ဟူ၍ခေါ်လျှင် အဘယ်သို့သူ၏သားဖြစ်သနည်းဟု မေးတော် မူ၏။
⁴⁵ ပရိသတ်များ နားထောင်စဉ်တွင် တပည့်တော်တို့အား တဖန်မိန့်တော်မူသည်ကား၊
⁴⁶ ကျမ်းပြုဆရာတို့ကို ရှောင်ကြလော့။ သူတို့သည် ရှည်သောအင်္ကျီကို ဝတ်လျက်လည်ခြင်းငှါ အလိုရှိ ကြ၏။ ဈေး၌ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ခြင်းကို၎င်း၊ ပွဲသဘင်၊ တရားစရပ်တို့၌ မြင့်မြတ်သောနေရာထိုင်ရာကို၎င်း နှစ်သက်ကြ၏။
⁴⁷ သူတို့သည် မုတ်ဆိုးမအိမ်ကို လုယူသိမ်းစား၍ အပြစ်မပေါ်စေခြင်းငှါ ရှည်စွာသော ပဌနာစကားကို ရွတ်တတ်ကြ၏။ ထိုသူတို့သည် သာ၍ကြီးစွာသောဒဏ်ကိုခံရကြလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၀:၃၉–၄၄ ဧည့်သည်တော်နှင့် လူထုက ယူဆထားသော မယ်ရှိယအယူအဆ။ ထိုသို့ ဉာဏ်ပညာရှိစွာ ဖြေကြားခြင်းကြောင့် ကျမ်းတတ်အချို့က ယေရှုဖြေကြားချက်မှန်ကန်သည်ဟု ဝန်ခံကြသည်။ သို့သော် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသေးဘဲ ထပ်မံမေးခွန်း မထုတ်ရဲကြတော့ပေ (အခန်းငယ် ၄၀)။ ကျမ်းတတ်များသည် ပညတ်တော်ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သည်။ အများစုမှာ ဖာရိရှဲများဖြစ်သော်လည်း အားလုံးမဟုတ်။ ယေရှုက လူထုက မယ်ရှိယသည် ဒါဝိဒ်၏ သားဖြစ်ရမည်ဟု ယူဆထားသည်ကို မေးခွန်းထုတ်သည်။ ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်းမဟုတ် (လု ၁:၂၇၊ ၃၂၊ ၆၉၊ ၂:၄၊ ၁၈:၃၈–၃၉)။ ဒါဝိဒ်ကိုယ်တိုင် မယ်ရှိယကို “ကျွန်ုပ်၏ သခင်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (ဆာ ၁၁၀:၁)။ ထိုအဓိပ္ပါယ်မှာ မယ်ရှိယသည် ဒါဝိဒ်၏ သာမန်သားမြေးမျှသာ မဟုတ်ဘဲ အထက်တန်းကျသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ မယ်ရှိယဆာလံများသည် ယေရှု၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ ချီးမြှောက်ခြင်းကို ပရောဖက်ပြုထားသည်။ အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွတော်မူချိန်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် စတင်တာဝန်ယူချိန်ကို ဆိုလိုသည် (၁ပေ ၃:၂၁–၂၂၊ ကဆ ၇:၅၆၊ ဟေဗြဲ ၈:၁–၂)။

20:39–44. Jesus and Popular Messianic Conceptions. Such thoughtful answers led some of the scribes to recognize that Jesus had answered accurately. Though obviously unconvinced, they dared not question Him anymore (v. 40). Scribes were experts in the law (see commentary on Luke 5:17–26). Most of them were probably Pharisees, but not all (cf. 5:30; Acts 23:9); some no doubt belonged to other sects, such as the Sadducees and the Essenes. Next Jesus directed a question to them regarding the widespread assumption that the Christ—that is, the Messiah—would be the son of David. While not denying lineage from David (Luke 1:27, 32, 69; 2:4; 18:38–39), the point seems to be that, according to David himself, the Christ would be “greater than” a mere son of his (i.e., descendant). This language suggests that David would function as a type of the Messiah. The messianic psalms prophetically foreshadow the sufferings of Jesus and, as here, His exaltation as Lord, which would take place at His ascension to heaven (1 Pet. 3:21–22) and His inauguration in the heavenly sanctuary as our High Priest at God’s right hand (Acts 7:56; Heb. 8:1, 2; Rev. 1:12–13). The NT writers’ application of such passages to Jesus (e.g., John 19:23–24, 36–37; Acts 2:27–32) was based in this messianic interpretation of the OT by Jesus (cf. Luke 4:21; 24:44; John 13:18).

 

၂၀:၄၅-၄၇။ ယေရှုသည် ကျမ်းတတ်များကို သတိပေးတော်မူသည်။ ယေရှုသည် မိမိနောက်လိုက်များကို ကျမ်းတတ်များနှင့်မတူအောင် သတိပေးတော်မူ၏။ ထိုကျမ်းတတ်များသည် အခြားသူများထက် မိမိတို့ကိုယ်ကို ထူးခြားစေလိုကြသည် (အခန်းငယ် ၄၆)။ ရှေးယခင်က ယဇ်ပုရောဟိတ်များသာ သတ်မှတ်ထားသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ရသည် (ထွက် ၂၈)။ ကျမ်းတတ်များ၏ ရှည်လျားသော ဝတ်ရုံများသည် ဈေးကြီးပြီး မောက်မာစွာ ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ဣသရေလလူမျိုးအတွင်း မိမိတို့၏ အဆင့်အတန်းကို ပြသလိုကြသည်။ ဈေးတန်းများတွင် လေးစားဖွယ် နှုတ်ဆက်ခြင်းကို နှစ်သက်ခြင်း၊ တရားစခန်းများတွင် အကောင်းဆုံးထိုင်ခုံများ (ရှေ့တန်းတွင် အကြီးအကဲများနှင့် နီးသော ထိုင်ခုံများ) ကို နှစ်သက်ခြင်းသည် ယခင်က ဖာရိရှဲများကို အပြစ်တင်ခဲ့သည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည် (လု ၁၁:၄၃)။ ယေရှု၏နောက်လိုက်များသည် ဂုဏ်အသရေနှင့် အာဏာကို လိုချင်သော ထိုသွေးဆောင်မှုများကို ဆီးတားရမည်။ ပွဲတော်များနှင့် ဧည့်ခံပွဲများသည် အများရှေ့တွင် အထက်တန်းစားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရရန် အခွင့်အရေးများပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းသင်္ကေတများအားလုံးသည် မာနကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ နားထောင်နေသော လူအများကို ပြောကြားခဲ့ခြင်း (၂၀:၄၅) ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျမ်းတတ်များ၏ အာခံမှုကို သတိပေးရန်လည်း ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ရှည်လျားသော ဆုတောင်းခြင်းများသည် လေးစားမှုပိုရရန် ကိုယ်ကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ တပည့်များကား လူတို့၏ ချီးကျူးခြင်းကို မတိုက်တွန်းဘဲ (ယော ၂:၂၃-၂၅ နှိုင်းယှဉ်) နှိမ့်ချမှုကို တိုက်တွန်းရမည်။ ဘုရားသခင်အား ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်ကို ပေးရမည်၊ ကိုယ်တိုင်ယူမှုမပြုရပါ။ မုဆိုးမများသည် ဣသရေလအတွင်း အားနည်းအချည်နူးဆုံး အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည် (တရား ၂၄:၁၇ နှိုင်းယှဉ်)။ ကျမ်းတတ်များသည် အိမ်ရောင်းပြီး တန်ဖိုးတိုးလာသည်ကို ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ ပေးရန် သို့မဟုတ် ကြီးကြီးမားမား လှူဒါန်းခြင်းသည် အကျိုးရှိသည်ဟု သွေးဆောင်ခဲ့ကြပေမည်။ ပညတ်တရားကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သောကြောင့် ကျမ်းတတ်များသည် မှားယွင်းမှုအတွက် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ အပြစ်ဒဏ်ခံရမည် (ယော ၉:၄၁၊ ယာကုပ် ၃:၁ နှိုင်းယှဉ်)။

20:45–47. Jesus Warns People to Beware of the Scribes. Jesus warned His disciples not to be like the scribes, who sought to distinguish themselves above others (v. 46). Only priests were required to wear specific garments (Ex. 28); the scribes’ long robes amounted to an expensive and ostentatious attempt to exhibit their elite status in Israel. The love of respectful greetings in the marketplaces and the best seats of prominence (located in the front near the leading elders) in the synagogues was a criticism earlier leveled against the Pharisees (Luke 11:43). Jesus’s followers are to resist such temptations to prestige and power. Feasts and banquets were other opportunities to be publicly recognized as among the elite. All such status symbols engender pride. Spoken to the listening crowd (20:45), the warning was also intended to warn people of the scribes’ hypocrisy. Their long prayers were selfishly motivated to garner more respect, whereas Jesus’s disciples were to encourage not adulation (cf. John 2:23–25) but humility, giving glory to God rather than taking it to themselves. The widows (Luke 20:47) were one of the most vulnerable groups in Israel (cf. Deut. 24:17). Perhaps the scribes taught them to sell their houses in order to pay tithe on the increase in value or hinted that it was meritorious to give large donations to them. As experts in the law, the scribes would be more severely condemned for wrongdoing (cf. John 9:41; James 3:1). 1 တနေ့သ၌ ကိုယ်တော်သည် ဗိမာန်တော်တွင် လူများကို ဆုံးမဩဝါဒပေး၍ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟော တော်မူစဉ်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြုဆရာ၊ လူအကြီးအကဲတို့သည် လာ၍၊

² ကိုယ်တော်သည် ဤအမှုများကို အဘယ်အခွင့်နှင့်ပြုသည်ကို၎င်း၊ ထိုအခွင့်ကို အဘယ်သူပေးသည်ကို ၎င်း၊ အကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပါဟု ဆိုကြသော်၊
³ ကိုယ်တော်က၊ ငါသည် တစုံတခုကို မေးဦးမည်။ သင်တို့ ဖြေကြလော့။
⁴ ယောဟန်၏ ဗတ္တိဇံတရားသည် ဘုရားကဖြစ်သလော။ လူကဖြစ်သလောဟု မေးတော်မူ၏။
⁵ ထိုသူတို့သည် အချင်းချင်းဆင်ခြင်၍၊ ဘုရားက ဖြစ်သည်ဟု ငါတို့ဖြေလျှင်၊ သင်တို့သည် ယောဟန်ကို အဘယ်ကြောင့် မယုံသနည်းဟု သူမေးလေဦးမည်။ လူက ဖြစ်သည်ဟု ငါတို့ဖြေလျှင်၊
⁶ ယောဟန်သည် ပရောဖက်ဖြစ်သည်ကို လူအပေါင်းတို့သည် ယုံသဖြင့် ငါတို့ကို ကျောက်ခဲနှင့် ပစ် ကြလိမ့်မည်ဟု အချင်းချင်းဆင်ခြင်ပြီးမှ၊
⁷ အဘယ်ကဖြစ်သည်ကို အကျွန်ုပ်တို့ မသိပါဟု ပြန်ပြောကြ၏။
⁸ ယေရှုကလည်း၊ထိုအတူ ဤအမှုများကိုအဘယ်အခွင့်နှင့် ငါပြုသည်ကို ငါမပြောဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၀:၁–၈။ ယေရှု၏အာဏာကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်း။ မာကုအရ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်၌ သုံးရက်နေတော်မူသည် (မာကု ၁၁:၁၁–၁၄:၁)။ အာဏာမေးခွန်းသည် ထိုရက်များတွင် တစ်ရက်၌ ယေရှုသွန်သင်နေစဉ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဖြစ်နိုင်တော့မှာ ကိုယ်တော်ပြန်လည်သန့်ရှင်းစေထားသော တပါးအမျိုးသားခန်းမဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောတော်မူသည် (ဟေရှာယ ၄၀:၉၊ ၅၂:၇၊ ၆၁:၁၊ ဟေဗြဲ ၄:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဂျူးများရော တပါးအမျိုးသားများပါ နားထောင်ကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ၊ ကျမ်းပြုဆရာများ (ပညာရှင်များ)၊ လူကြီးများ (အပိုဒ် ၁) တို့သည် ဆန်ဟီဒရင်အဖွဲ့၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်များဖြစ်ပြီး ကြီးမားသောဘာသာရေးအာဏာကို ကိုင်စွဲထားသူများဖြစ်သည်။ ဗိမာန်တော်သန့်ရှင်းရေးကြောင့် သူတို့၏အာဏာကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းနှင့် ဆူပဲ့ခြင်းခံရသည်ဟု ထင်မှတ်ကြပြီး (လုကာ ၁၉:၄၇) ယောဟန်ခံရသည်နှင့် အလားတူအုပ်စုက ယေရှုကို မေးခွန်းများဖြင့် တိုက်ခိုက်လာကြသည် (ယောဟန် ၁:၁၉–၂၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် သူတို့၏အမိန့်ကို ရိုးရှင်းစွာ လိုက်နာမည့်သူမဟုတ်။ ယောဟန်၏နှစ်ခြင်းခံခြင်း၏အာဏာမှာ ကောင်းကင်မှလာသည် (ဘုရားသခင်ကို သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြသည်) လောဘ လူ့ဘက်မှလာသည်လောဟု အရင်ဖြေရန် သူတို့ကို ပြန်အမိန့်ပေးတော်မူသည် (လုကာ ၂၀:၄)။

20:1–8. Jesus’s Authority Questioned. According to Mark, Jesus’s time in the temple spans three days (Mark 11:11–14:1). The question of authority arose on one of those days while Jesus was teaching—probably in the court of the Gentiles, which He had just restored as a place for prayer. He preached the gospel, the good news (cf. Is. 40:9; 52:7; 61:1; Heb. 4:2), to both Jews and Gentiles. The chief priests, scribes (or teachers of the law), and elders (v. 1) were the dominant groups of the Sanhedrin and wielded considerable religious authority. Clearly disturbed by His cleansing of the temple, which was an implied rebuke and an encroachment on their authority (Luke 19:47), they began to assail Jesus with questions, just as a similar group had done with John the Baptist (cf. John 1:19–27). Jesus did not simply comply with their command to answer but commanded them to answer Him first with regard to the baptism of John, that is, whether John’s authority to baptize was from heaven (using a circumlocution for God) or from men (of human origin; Luke 20:4).

 

ယောဟန်သည် ယေရှုမှာ မယ်ရှိယဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံခဲ့သည် (ယောဟန် ၁:၂၉–၃၄)။ ထို့ကြောင့် ဤမေးခွန်းကို မှန်ကန်စွာဖြေခြင်းဖြင့် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်မေးခွန်းကိုလည်း ဖြေပြီးသား ဖြစ်သွားမည်။ သူတို့အချင်းချင်း ဆွေးနွေးမှုမှ (လုကာ ၂၀:၅–၆) ဤမေးခွန်းသည် သူတို့အတွက် ဘေးအန္တရာယ်ရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့သည် မိမိတို့ရာထူးနှင့် အာဏာကို အမြတ်တနိုးဆုံးထားသော ခေါင်းဆောင်များနှင့် ပြုမူကြသည်။ သမ္မာတရားကို နားလည်ပြီး မှန်ကန်စွာလုပ်ဆောင်ရန်မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ယောဟန်၏အာဏာမှာ ကောင်းကင်မှလာသည်ဟု ဝန်ခံရင် “သို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် မယုံကြသနည်း” ဟူသော ပြန်မေးခွန်းက ယေရှု၏ဘုရားသခင်မှရရှိသော အာဏာကို သက်သေထူပြီး သူတို့၏အာဏာကို လျော့နည်းစေမည်။ ဆိုးရွားသည်မှာ ယောဟန်အာဏာမှာ လူ့ဘက်မှသာလာသည်ဟု ဆိုပါက လူထုက ယောဟန်သည် ပရောဖက်ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်သဖြင့် (လုကာ ၂၀:၆) ဘုရားသခင်ကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟု ဆိုသော ခေါင်းဆောင်များက ဘုရားသခင်၏ပရောဖက်ကို ပယ်ရှားသည်ဆိုလျှင် အသက်ပါ ဆုံးရှုံးနိုင်သည်။ သူတို့သည် ပိုမိုလုံခြုံဟု ထင်ရသော လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည် (သို့သော် နောက်ဆုံး ဣသရေလပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်)။ ယောဟန်၏အာဏာမှာ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို မသိကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၇)။ သူတို့၏အားနည်းသောဖြေဆိုချက်က ယေရှု၏အာဏာကို ပိုမိုထင်ရှားစေသည်။ သမ္မာတရားကို ငြင်းပယ်ထားသူများကို ယေရှုသည် သမ္မာတရားကို မပြောတော့ခဲ့ပေ။

Since John had testified that Jesus was the Messiah (John 1:29–34), by correctly answering this question they would also answer their own question. The dilemma it posed them is clear from the discussion that ensued among themselves (Luke 20:5–6). Unfortunately, they acted as self-important and craven leaders often do—to preserve their own position and authority at all costs, rather than to understand the truth and then do what is right. Thus, they refused to acknowledge that John’s authority was from heaven because the anticipated reply asking why they did not believe would establish the divine authority of Jesus and diminish theirs. Worse, if they asserted that John’s authority was merely human, they would lose not just their authority but possibly their lives because the people believed that John was a prophet (Luke 20:6) and would not tolerate leaders who claimed to represent God but rejected His prophet. They chose what appeared to be the safer course (but which eventually issued in Israel’s destruction) by claiming ignorance—that they did not know where John’s authority came from. (v. 7). Their feckless reply underscored Jesus’s authority. He would not answer or speak the truth to those who had just refused to accept it.

 ⁹ ထိုအခါ ပရိသတ်တို့အား မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊ လူတဦးသည် စပျစ်ဥယျာဉ်ကို စိုက်ပျိုးပြီးမှ လုပ်ဆောင်သောသူတို့အား ဥယျာဉ်ကိုငှါး၍ အခြားသောပြည်သို့ ကြာမြင့်စွာ သွားနေ၏။
¹⁰ ကာလအချိန်တန်လျှင်၊ လုပ်ဆောင်သောသူတို့သည် စပျစ်သီးအချို့ကို ပေးစေခြင်းငှါ ဥယျာဉ်ရှင်သည် သားငယ်ကို စေလွှတ်လေ၏။ ဥယျာဉ်စောင့်တို့သည် ငယ်သားကိုရိုက်၍ လက်ချည်းလွှတ်လိုက်ကြ၏။
¹¹ နောက်တဖန် အခြားသော ငယ်သားကို စေလွှတ်ပြန်လျှင်၊ ဥယျာဉ်စောင့်တို့သည် သူ့ကိုရိုက်၍ အရှက်ခွဲပြီးမှ လက်ချည်းလွှတ်လိုက်ကြ၏။
¹² နောက်တဖန် အခြားသောငယ်သားကို စေလွှတ်ပြန်လျှင်၊ သူ့ကိုဒဏ်ရာပေါ်အောင် နာကျင်စွာ ရိုက် ၍ နှင်ထုတ်ကြ၏။
¹³ ထိုအခါ ဥယျာဉ်ရှင်က၊ ငါသည် အဘယ်သို့ပြုရမည်နည်း။ ငါ၏ချစ်သားကို ငါစေလွှတ်မည်။ ထိုသူတို့ သည် ငါ့သားကိုမြင်လျှင် အားနာကောင်းအားနာကြလိမ့်မည်ဟု ဆို၏။
¹⁴ ဥယျာဉ်စောင့်တို့သည် သားကိုမြင်လျှင်၊ ဤသူသည် အမွေခံဖြစ်၏။ လာကြ။ သူ့ကို သတ်ကြကုန်အံ့။ ထိုသို့သူ၏ အမွေဥစ္စာကို ငါတို့ ရကြလိမ့်မည်ဟု အချင်းချင်းတိုင်ပင်ပြီးမှ၊
¹⁵ ဥယျာဉ်ရှင်၏သားကို ဥယျာဉ်ပြင်သို့ ထုတ်၍ သတ်ပစ်ကြ၏။ သို့ဖြစ်လျှင် ဥယျာဉ်ရှင်သည် ဥယျာဉ် စောင့်တို့ကို အဘယ်သို့ ပြုမည်နည်း။
¹⁶ ဥယျာဉ်ရှင်သည် လာ၍ ထိုသူတို့ကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းပြီးမှ ထိုဥယျာဉ်ကို အခြားသောသူတို့အား ပေး လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ပရိသတ်တို့သည် ကြားလျှင် ထိုသို့မဖြစ်ပါစေနှင့်ဟု လျှောက်ကြသော်၊
¹⁷ ကိုယ်တော်သည် ထိုသူတို့ကို ကြည့်ရှု၍၊ တိုက်ကိုတည်လုပ်သောသူများ ပယ်ထားသော ကျောက်သည် နောက်တဖန်တိုက်ထောင့်အထွဋ်ဖျားသို့ ရောက်ပြန်၏ဟူသော ကျမ်းစာချက်သည် အဘယ်သို့ ဆိုလိုသနည်း။
¹⁸ အကြင်သူသည် ထိုကျောက်အပေါ်သို့ကျ၏။ ထိုသူသည် ကျိုးလတံ့။ အကြင်သူ၏အပေါ်သို့ ထို ကျောက်သည် ကျ၏။ ထိုသူသည် ညက်ညက်ကြေလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁹ ထိုအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြုဆရာတို့သည် မိမိတို့ကို ရည်ဆောင်၍ ထိုဥပမာစကားကို ဟောပြောတော်မူသည်ကိုသိသောကြောင့် ကိုယ်တော်ကို ဘမ်းဆီးခြင်းငှါ ရှာကြံကြ၏။ သို့သော်လည်း လူများ ကိုကြောက်၍ နေရကြ၏။⁹ ထိုအခါ ပရိသတ်တို့အား မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊ လူတဦးသည် စပျစ်ဥယျာဉ်ကို စိုက်ပျိုးပြီးမှ လုပ်ဆောင်သောသူတို့အား ဥယျာဉ်ကိုငှါး၍ အခြားသောပြည်သို့ ကြာမြင့်စွာ သွားနေ၏။

၂၀:၉–၁၉။ မကောင်းသောစပျစ်ခြံလုပ်သားများ ဥပမာ။ ယေရှုသည် ဆန်ဟီဒရင်ကိုယ်စားလှယ်များ၏ မေးခွန်းကို ဖြေရန် ဥပမာတစ်ခု ပြောပြတော်မူသည်။ ဣသရေလကို ထာဝရဘုရား၏ စပျစ်ခြံဟု ပုံဖော်ထားသည့် ပုံဥပမာကို သုံး၍ (ဟေရှာယ ၅:၁–၇ ကြည့်ပါ) ဣသရေလ၏သမိုင်းကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ အတိတ်သမိုင်းမဟုတ်၊ အနာဂတ်သမိုင်းကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ မောရှေသည် အသေမခံမီ ဣသရေလ၏ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ပြခဲ့သည်နှင့်အတူတူ (တရားဟော ၃၂:၁–၄၃) ယေရှုလည်း ထိုနည်းတူ ပြုတော်မူသည်။

20:9–19. Parable of the Wicked Vinedressers. Jesus told a parable that answered the question posed by the representatives of the Sanhedrin. Using the image of Israel as the vineyard of the Lord (see Is. 5:1–7), Jesus sketched Israel’s history—not its past history but its future history. Just as Moses, shortly before his death, gave Israel a preview of their future (Deut. 32:1–43), so Jesus did the same.

 

စပျစ်ခြံတစ်ခုစိုက်ပျိုးခြင်းသည် ကြွယ်ဝသူတစ်ဦးသာ လုပ်နိုင်သော ကြီးမားသောရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြစ်သည်။ ထိုသို့ကြီးမားသော ရင်းနှီးမှုဖြင့် ခြံကို ငှားရမ်းလေ့ရှိပြီး ငှားသူများကို ဂျီအော့ဂွိုးစ် (geōrgois) ဟု ခေါ်သည် (တခါတရံ စပျစ်ခြံလုပ်သား သို့မဟုတ် လယ်သမားဟု ဘာသာပြန်သည်)။ သူတို့သည် စာချုပ်အတိုင်း ခြံကို ကောင်းစွာဂရုစိုက်ပြီး ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် သဘောတူထားသော အသီးအပွင့်ကို ပိုင်ရှင်အား ပေးဆပ်ရသည်။ ဥပမာထဲက အိမ်ရှင်သည် ယခင်ဥပမာထဲက မင်းသားကဲ့သို့ (လုကာ ၁၉:၁၂) ဝေးကွာသောနိုင်ငံသို့ ခရီးထွက်သည်။ ဤနေရာ၌မူ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေရမည်ဖြစ်သည် (လုကာ ၂၀:၉၊ ၈:၂၇၊ ၂၃:၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကြွယ်ဝသောမြေပိုင်ရှင်များသည် အသီးခူးရန် ကျွန်တစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လေ့ရှိသည် (၂၀:၁၀)။ ထိုသို့ပုံမှန်ဖြစ်သော်လည်း လယ်သမားများ၏ ဆက်ဆံပုံနှင့် နောက်ဆုံး သားတော်အား ဆက်ဆံပုံမှာ ထူးခြားသည်။

Planting a vineyard represented an enormous investment possible only for a very wealthy person. With such a large investment, it was common to lease it out to geōrgois—tenant farmers, (sometimes translated as “vinedressers” or “husbandmen”). They would take good care of the vineyard in order to meet the terms of the contract and make the agreed payment to the owner at harvest time. The landowner in the parable, like the nobleman in the previous parable (cf. Luke 19:12), journeyed to a far country. Here, however, the owner would be gone for a long time (Luke 20:9; cf. 8:27; 23:8). It was not unusual for wealthy landowners to simply send a servant to collect the fruit of the vineyard for them (20:10). What was unusual was the way the farmers treated the servants and ultimately the son.

 

မဿဲနှင့် မာကုတို့၌ အသေးစိတ်အချို့ ကွဲလွဲသော်လည်း အနှစ်သာရမှာ အတူတူပင်။ မာကုနှင့် လုကာတို့တွင် ယေရှုကိုယ်တိုင် မေးခွန်းကို ဖြေတော်မူပြီး အိမ်ရှင်၏တုံ့ပြန်မှုကို ဆက်တိုက်သုံးခုအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်- လာမည်၊ သစ္စာမဲ့သော လယ်သမားများကို သတ်မည်၊ ခြံကို အခြားသူများအား ပေးအပ်မည်။ လုကာတွင်သာ ပရိသတ် (လာအို၊ လူထု) က “မဖြစ်ပါစေနှင့်” (မဲဂဲနိုင်တို - mē genoito) ဟု ကန့်ကွက်သံ ပါဝင်သည် (အပိုဒ် ၁၆၊ ဤစကားသံကို အခြားတွင် ရှင်ပေါလုတွင်သာ တွေ့ရသည်၊ ဥပမာ ရောမ ၃:၄၊၆၊၃၁၊ ၁ကော ၆:၁၅)။ သူတို့သည် ချက်ချင်းနားလည်ခဲ့ကြသည်- ဘုရားသခင်သည် ကျွန်တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်၊ ပရောဖက်တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဣသရေလထံ စေလွှတ်တော်မူခဲ့ရာ ခေါင်းဆောင်များက ညှဉ်းဆဲ၊ ရိုက်ပုတ်၊ အချို့ကို သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ယခုမူ ကိုယ်တော်၏သားတော် (လုကာ ၁:၃၂၊၃၅၊ ၃:၂၂၊ ၁၀:၂၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ကို စေလွှတ်တော်မူပြီး သူတို့သည် မြို့ပြင်သို့ ပစ်ထုတ်၍ သတ်မည် (ယေရှု၏အသေခံခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်၊ ယောဟန် ၁၉:၁၇၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၁၂–၁၃)။ “လယ်သမားများ” (ခေါင်းဆောင်များ) လိုချင်သော အမွေမှာ “စပျစ်ခြံ” (ဣသရေလ) ကို ထိန်းချုပ်ခွင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဥပမာအရ သူတို့သည် ဖျက်ဆီးခံရပြီး အခြားသူများက အစားထိုးယူမည်ဖြစ်သည်။

While some of the details of this parable in Matthew and Mark vary, its essential features are the same. In Mark, as in Luke, Jesus Himself answers the question and the owner’s response takes the form of three successive actions: the owner will come, he will put the treacherous farmers to death, and he will give the vineyard to others. But only in Luke is there a protest by the audience (the laos, i.e., the common people), saying, mē genoito—“Certainly not!” or “God forbid!” (v. 16; an expression occurring elsewhere only in Paul, e.g., Rom. 3:4, 6, 31; 1 Cor. 6:15). They understood immediately its import: God had sent servant after servant, prophet after prophet, to Israel, and they had been mistreated, physically abused, and sometimes killed by its leaders. Now that He had sent His Son (cf. Luke 1:32, 35; 3:22; 10:22), they would cast Him out and kill Him (alluding to Jesus’s death outside Jerusalem; John 19:17; Heb. 13:12–13). The inheritance that the “farmers” (leaders) desired was control of the “vineyard” (Israel), but the parable indicates that they would be destroyed and others would take their place.

 

လူထု၏ကန့်ကွက်မှုကို ဖြေဆီးရန် ယေရှုသည် သူတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး ဆာလံ ၁၁၈:၂၂ ကို ကိုးကားတော်မူသည်။ ဥပမာထဲက “သား” (ဟေဗြဲ- ဗင်း) ကို တည်ဆောက်သူများ ပယ်ရှားသော “ကျောက်တိုင်” (ဟေဗြဲ- အေဗင်) နှင့် တထပ်တည်းတူညီစေသည် (လုကာ ၂၀:၁၇)။ ထောင့်ကျောက်ဆိုသည်မှာ အမိုးကျောက်မဟုတ်၊ အခြေခံထောင့်လေးခုအနက် အကြီးဆုံးဖြစ်၍ အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကို အထောက်အပံ့ပေးသည်။ ဤ“အသက်ရှင်သောကျောက်တိုင်” ဖြစ်တော်မူသော ယေရှုကို တုံ့ပြန်ပုံသည် တရားစီရင်ခြင်း၌ အဆုံးအဖြတ်ပေးသည် (၁ပေ ၂:၄–၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)- ကိုယ်တော်အပေါ် “ပြိုလဲခြင်း”၊ နှလုံးကြေမွသွားခြင်း (ဆာလံ ၅၁:၁၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် ကိုယ်တော်ကို အားကိုးခြင်းသည် နောက်ဆုံးကယ်တင်ခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ဆုံးပျက်စီးခြင်းကြား ကွာခြားချက်ဖြစ်သည် (လုကာ ၂၀:၁၈)။ ခေါင်းဆောင်များသည် ဥပမာသည် သူတို့ကို ရည်ညွှန်းကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ သို့သော် လူထု၏တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အရင်ကိုယ်တော်ကို အောင်မြင်စွာ ဖြိုချရမည်။ ထိုအခါ သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို တရားဥပဒေအရ အပြစ်တင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေကြသည်။

In answer to the people’s objection, Jesus looked intently at them and quoted Psalm 118:22, equating the “son” (Heb., ben) of the parable with the “stone” (Heb., ’eben) rejected by the builders (Luke 20:17). The cornerstone (lit. “head of the corner”) was not a capstone but the most important of the four corners of the foundation as it was the largest and thus provided the most support for the entire structure. One’s response to Jesus as this “living Stone” (cf. 1 Pet. 2:4–10) is decisive in the judgment: “falling” on Him, coming to Him with a “broken” heart (cf. Ps. 51:17), and relying on Him make the difference between final salvation rather than final destruction (Luke 20:18). The leaders realized that the parable was directed against them (v. 19), but in view of the people’s reaction, they first had to undermine Him. In the process, they hoped to find a basis for legal accusations against Him.

 ²⁰ ထိုအခါ ဖာရိရှဲတို့သည် ကိုယ်တော်ကိုချောင်းမြောင်းလျက်၊ စကားတော်၌ အပြစ်ကိုရှာ၍ မြို့ဝန်မင်း လက်သို့ အပ်နှံသောခွင့်ကိုရခြင်းငှါ သူတော်ကောင်းဖြစ်ယောင်ဆောင်သောသူလျှိုတို့ကို အထံတော်သို့ စေ လွှတ်ကြ၏။
²¹ ထိုသူလျှိုတို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်သည် လူမျက်နှာကို မထောက်ဘဲ ဖြောင့်မတ်စွာ ဆုံးမဩဝါဒ ပေး၍၊ ဘုရားသခင်၏ တရားလမ်းကို ဟုတ်မှန်စွာ ပြတော်မူသည်ကို အကျွန်ုပ်တို့သိကြပါ၏။
²² အကျွန်ုပ်တို့သည် ကဲသာဘုရင်အား အခွန်ကိုဆက်အပ်သလော၊ မဆက်အပ်သလောဟု မေးလျှောက် ကြ၏။
²³ ကိုယ်တော်သည် ထိုသူတို့၏ ပရိယာယ်ကို သိမှတ်တော်မူလျှင်၊ သင်တို့သည် ငါ့ကို အဘယ်ကြောင့် စုံစမ်းနှောင့်ရှက်ကြသနည်း။
²⁴ ဒေနာရိတပြားကိုပြပါ။ အဘယ်သူ၏ပုံ၊ အဘယ်သူ၏လိပ်စာပါပါသနည်းဟု မေးတော်မူလျှင်၊ ကဲသာ ဘုရင်၏ပုံ၊ လိပ်စာပါပါသည်ဟု လျှောက်ကြသော်၊
²⁵ ကိုယ်တော်က၊ ကဲသာဘုရင်၏ဥစ္စာကို ကဲသာဘုရင်အား ဆက်ပေးကြလော့။ ဘုရားသခင်၏ဥစ္စာကို ကား ဘုရားသခင်အား ဆက်ပေးကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁶ ထိုသူတို့သည် လူများရှေ့တွင် စကားတော်၌ အပြစ်မတွေ့နိုင်သဖြင့် ပြန်ပြောတော်မူသော စကားကို အံ့ဩ၍ တိတ်ဆိတ်စွာနေကြ၏။

၂၀:၂၀–၂၆ ဧည့်သည်တော်ကို ခဲသားထံ အခွန်ပေးရမည်အကြောင်း။ ယေရှုကို ဂျူးခေါင်းဆောင်များက ဂျေရုဆလင်မြို့၌ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး၊ သူ့စကားကို ချောင်းမြောင်းနားထောင်ရန် သူလျှိုများ စေလွှတ်ကြသည် (လု ၂၀:၂၀)။ သူတို့သည် သစ္စာရှိဂျူးများလို ဟန်ဆောင်ကာ ရိုးသားစွာ မေးခွန်းထုတ်သည့်ပုံစံဖြင့် ယေရှုကို ချီးကျူးကြသည်။ သူတို့ပြောသော ယေရှုအကြောင်းစကားများမှာ မှန်သော်လည်း၊ ချီးကျူးခြင်းသည် အန္တရာယ်များပြီး သမ္မာကျမ်းစာတွင် မကြာခဏ ရှုတ်ချထားသည်။ ခဲသားထံ အခွန်ပေးရမည်လောဟု မေးခွန်းထုတ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို ပထမဆုံး သစ္စာရှိရမည့် ဣသရေလလူမျိုးများအနေဖြင့် ရောမဧကရာဇ်ထံ လူဦးရေခွန် (လု ၂၀:၂၂) ပေးရခြင်းသည် တရားတည်းဟူသောအချက်ဖြစ်သည်။ ယေရှုက မတရားဟု ဖြေပါက သူ့ကို ပုန်ကန်သူဟု ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်း ပီလတ်ထံ လျှောက်တင်မည်။ တရားဟု ဖြေပါက ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ဆန့်ကျင်သည်ဟု စွပ်စွဲနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

20:20–26. Jesus on Paying Taxes to Caesar. The authorities in Jerusalem (cf. v. 19) watched Jesus closely, sending spies to catch Him making unguarded statements (cf. Is. 29:21) in order to have Him handed over to Pilate, the Roman governor (Luke 20:20). They pretended to be faithful Jews asking sincere questions, flattering Him as One who speaks and teaches the truth and does not show personal favoritism (vv. 20–21). While what they said about Jesus was true, flattery is dangerous and frequently condemned in the Bible (e.g., Ps. 12:2–3; Prov. 26:28; 29:5). The question about paying taxes to Caesar concerns whether it is acceptable for Israelites, whose first loyalty is to God, to pay the required poll (census) tax (Luke 20:22). If Jesus had said it was not lawful, then they would have reported His statements to the authorities as seditious; but if He said it was lawful, then they could accuse Him of opposing the law of God.

 

ယေရှုသည် သူတို့၏ လှည့်ကွက်ကို ချက်ချင်းသိသည်။ သူတောင်းလျှောက်သော ပထမမေးခွန်းမှာ အချို့ရှေးဟောင်းမူလေးများတွင် ပါမလာသော်လည်း အလွန်သင့်လျော်သည် (အခန်းငယ် ၂၃)။ သူတို့၏ လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသောကြောင့် ဒေနာရီယံတစ်ပြားကို ယူပြရန် တောင်းဆိုသည်။ ဒေနာရီယံသည် တစ်ရက်လုပ်ခလစာခန့်တန်သော ငွေဒင်္ဂါးငယ်ဖြစ်ပြီး (မာ ၂၀:၂)၊ ထီဘေးရပ်စ် ဧကရာဇ်၏ ပုံတူနှင့် လက်တင်စာသား “ဘုရားဖြစ်သော ဩဂတ်စတပ်စ်၏ သားတော် ထီဘေးရပ်စ် ခဲသာဧကရာဇ်” ဟု ရေးထိုးထားသည်။ ထိုပုံတူနှင့် စာသားသည် ဂျူးတို့၏ ခံယူချက်ကို ထိခိုက်စေသော်လည်း ခဲသာပိုင်ဆိုင်သည့်ပစ္စည်းဖြစ်သည်။ ထိုဒင်္ဂါးပေါ်တွင် ခဲသာ၏ နာမည်ပါသောကြောင့် ခဲသာပိုင်ဆိုင်သည်ဖြစ်ရာ၊ ခဲသာပိုင်သည်ကို ခဲသာထံ ပြန်ပေးရန် တုံ့ဆိုင်းစရာ မရှိပေ။ သို့ရာတွင် ယေရှု၏ စကားသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး၊ နိုင်ငံသားတို့၏ နိုင်ငံတာဝန်များကို ဆိုလိုသည်။ သမ္မာကျမ်းစာက ယုံကြည်သူတို့အား ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ထားသော အာဏာပိုင်များကို လေးစားရန် ညွှန်ကြားထားသည် (ဒေ ၈:၂၊ ရော ၁၃:၁–၇၊ ၁ပေ ၂:၁၃–၁၇)၊ ဘုရားသခင်ကို သစ္စာရှိခြင်းနှင့် မဆန့်ကျင်သရွေ့သာ ဖြစ်သည် (ကဆ ၅:၂၉)။ ယေရှု၏ ဖြေကြားချက်ကြောင့် ရန်သူများ အံ့ဩ၍ ဆိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

Jesus recognized their duplicitousness immediately. His first question, although omitted from some important manuscripts, is apropos (v. 23; cf. Mark 12:15). Recognizing their hidden intent, He proceeded to test them by asking for a denarius—a small silver coin worth about a day’s wage (cf. Matt. 20:2). On it was the image of Tiberius (cf. Luke 3:1) and the inscription (in Latin): “Tiberius Caesar, Augustus, son of the deified Augustus.” Both the image and the inscription, while offensive to Jewish sensibilities, were Caesar’s. Since the coin bears Caesar’s name, he was its owner. Therefore no hesitancy should have existed in returning to Caesar what belonged to him. Jesus’s statement, however, went further by referring to what belongs to the things that were Caesar’s, meaning any civic obligations citizens would owe. Consistently, Scripture calls on believers to honor the authorities whom God has established (Eccl. 8:2; Rom. 13:1–7; 1 Pet. 2:13–17) so long as it does not conflict with their allegiance to God (cf. Acts 5:29). Jesus’s enemies were amazed at his answer, and they were silenced.

²⁷ ထမြောက်ရှင်ပြန်ခြင်းမရှိဟု ငြင်းခုံတတ်သော ဇဒ္ဒုကဲအချို့သည်လည်း အထံတော်သို့ ချဉ်းကပ်၍၊
²⁸ အရှင်ဘုရား၊ မယားရှိသောသူသည် သားမရှိဘဲသေလျှင်၊ သူ၏မယားကို သူ့ညီသိမ်းယူ၍ အစ်ကို အမျိုးမပြတ်ဆက်နွယ်စေဟု အကျွန်ုပ်တို့အား မောရှေစီရင်ပါပြီ။
²⁹ ညီအစ်ကိုခုနစ်ယောက်ရှိပါ၏။ အစ်ကိုအကြီးသည် မိန်းမနှင့်စုံဘက်၍ သားမရှိဘဲသေလျှင်၊
³⁰ သူ၏မယားကို သူ့ညီအကြီးသိမ်းယူ၍ သားမရှိဘဲ သေပြန်လေ၏။
³¹ ထိုအတူ တတိယသူမှစ၍ တယောက်နောက်တယောက်ခုနစ်ယောက်သော ညီအစ်ကိုတို့သည် ထို မိန်းမကို သိမ်းယူ၍ သားကို မကျန်ရစ်စေဘဲ သေကြ၏။
³² နောက်ဆုံး၌ မိန်းမသည်လည်း သေလေ၏။
³³ သို့ဖြစ်၍ ထမြောက်ရာကာလ၌ ထိုမိန်းမသည် အဘယ်သူ၏မယားဖြစ်ရပါမည်နည်း။ ထိုသူခုနစ် ယောက်တို့သည် ထိုမိန်းမနှင့် စုံဘက်ကြပြီဟု လျှောက်ကြ၏။
³⁴ ယေရှုကလည်း၊ ယခု ဘဝသားတို့သည် စုံဘက်ခြင်း၊ ထိမ်းမြားပေးစားခြင်းကို ပြုတတ်ကြ၏။
³⁵ နောင်ဘဝကို၎င်း၊ သေခြင်းမှ ထမြောက်ခြင်းကို၎င်း ရထိုက်သည်ဟု မှတ်တော်မူခြင်းကို ခံရသောသူ တို့သည် စုံဘက်ခြင်း၊ ထိမ်းမြားပေးစားခြင်းကို မပြုတတ်ကြ။
³⁶ သေခြင်းနှင့်အစဉ်ကင်းလွတ်၍ ကောင်းကင်တမန်ကဲ့သို့ဖြစ်သည်သာမက၊ ထမြောက်ခြင်း၏သားဖြစ် သောကြောင့် ဘုရားသခင်၏သားဖြစ်ကြ၏။
³⁷ ထိုမှတပါး၊ မောရှေသည် ထာဝရဘုရားကို အာဗြဟံ၏ဘုရား၊ ဣဇာက်၏ဘုရား၊ ယာကုပ်၏ဘုရား ဟု ချုံခဏ်း၌ ခေါ်ဝေါ်သောအခါ သေလွန်သောသူတို့သည် ထမြောက်ကြောင်းကို ဘော်ပြခဲ့ပြီ။
³⁸ ဘုရားသခင်သည် သေနေသောသူတို့၏ဘုရားမဟုတ်။ အသက်ရှင်သောသူတို့၏ဘုရား ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် ဘုရားသခင်၌ အသက်ရှင်ကြသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ 

၂၀:၂၇–၃၈ ဧည့်သည်တော်နှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအကြောင်း။ လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဤနေရာတွင်သာ ဖော်ပြထားသော ဆဒုကဲများသည် ဗိမာန်တော်ကို တာဝန်ယူထားသော ယဇ်ပုရောဟိတ်အရာရှိများဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ခေါင်းဆောင်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဖြစ်သည်။ ဗိမာန်တော်နှင့် ဂျူးအမျိုးသားကောင်စီကို အဓိက ထိန်းချုပ်ထားပြီး (တမန်တော် ၅:၁၇)၊ အာနတ်မိသားစုက လွှမ်းမိုးထားသည် (လု ၃:၂)။ သူတို့သည် ချမ်းသာသူ၊ အာဏာရှိသူများနှင့် ပူးပေါင်း၍ ရောမတို့နှင့် နီးကပ်စွာ လက်တွဲလုပ်ကြသည်။ ဆဒုကဲများသည် မောရှေငါးကျမ်းကိုသာ အပြည့်အဝ အာဏာရှိသည်ဟု ယူဆကြပြီး၊ လူသေလျှင် ဝိညာဉ်လည်း ပျက်စီးသည်၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မရှိ၊ နတ်ဝိညာဉ်နှင့် ကောင်းကင်တမန်များ မရှိဟု ယုံကြံသည် (လု ၂၀:၂၇၊ တမန်တော် ၂၃:၈)။ ထို့ကြောင့် ဆုလာဘ်နှင့် အပြစ်ဒဏ်အားလုံးကို ဤဘဝတွင်သာ ခံရကြသည်ဟု ယူဆကြသည်။

20:27–38. Jesus on the Resurrection. The Sadducees, mentioned only here in Luke, were members of a priestly aristocracy who were in charge of the temple, and their leader served as the high priest. Having charge of the temple and being largely in control of the Sanhedrin (Acts 5:17), they were dominated by the family of Annas (Luke 3:2; cf. John 18:13) and allied with the rich and powerful to maintain their comfortable status quo. They worked closely with the Romans, who gave them a measure of political autonomy. Excavations near the Temple Mount are suggestive of their lavish homes, a picture that fits well the description of priestly homes in the Gospels (Mark 14:53–54; John 18:15–18). The Sadducees apparently considered only the books of Moses as fully authoritative. They believed the soul perished with the body at death, that there was no resurrection (Luke 20:27), and that there were no such thing as spirits or angels (Acts 23:8). Consequently, they held that all rewards and punishments are meted out in this life.

 

ထိုအဖွဲ့မှ ကိုယ်စားလှယ်အချို့က ယေရှုအား ညီအစ်ကိုခုနစ်ယောက်ပါသော စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခု တင်ပြသည်။ ပထမလင်ယောက်ျား သားမရှိဘဲ သေသွားသဖြင့် ညီငယ်က မုဆိုးမကို ထိမ်းမယူရမည်ဟု လယ်ဝဲရဇ်ဥပဒေ (တရား ၂၅:၅) အရ လိုက်နာရသည်။ ထိုအမှုတွင် ညီခုနစ်ယောက်လုံး သားမရှိဘဲ သေကြသည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ချိန်၌ ထိုမိန်းမသည် မည်သူ၏ဇနီးဖြစ်မည်နည်း (လုကာ ၂၀:၃၃)။ ဂျူးနှင့် ရောမလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ယောက်ျားများစွာ ပိုင်ဆိုင်သော မိန်းမဟု မရှိသောကြောင့် အနာဂတ်ဘဝ၌ မဖြစ်နိုင်သော ပြဿနာဖြစ်နေသည်။ ယေရှုက ဤခေတ်ကာလ (အခန်းငယ် ၃၄) နှင့် လာမည့်ခေတ်ကာလ (အခန်းငယ် ၃၆) ကို ကွဲပြားခြားနားစွာ ဖြေကြားသည်။ “သေရာမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း” သည် သေခြင်းမရှိသော ဘဝသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး (အခန်းငယ် ၃၆)၊ ယခင်က အကြိမ်ကြိမ် “နိစ္စထာဝရအသက်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (လု ၁၀:၂၅၊ ၁၈:၁၈၊ ၃၀)။ ထို့ကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် လက်ထပ်ခြင်းနှင့် သားသမီးမျိုးဖောက်ခြင်း မလိုအပ်ပေ။ အနာဂတ်ဘဝ၌ ယခုကျွန်ုပ်တို့သိသော အိမ်ထောင်ရေးထက် များစွာသာလွန်သော အရာဖြင့် အစားထိုးခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုဘဝသည် ကောင်းကင်တမန်များနှင့် တူသည် (မာကု ၁၂:၂၅)၊ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ ဖြစ်လာမည်။ အနာဂတ်ဘဝနှင့် ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်ဖော်ပြထားသည်ထက် ကျော်လွန်၍ ခန့်မှန်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ (တရား ၂၉:၂၉)။

Some representatives of this group presented Jesus with a hypothetical situation of seven brothers, the first of whom married and died without children. According to the Levirate law (Deut. 25:5), the man’s brother should have married his widow to preserve the deceased’s name and lineage. In the case presented to Jesus, each of the brothers successively took her as wife and died childless. Since all seven brothers had performed their duty according to the law of Moses, presumably they would all come up in the resurrection of life (cf. John 5:29), but whose wife was she to be then (Luke 20:33)? Polyandry (having more than one husband) was unknown in Jewish and Roman circles, and so the circumstance presented a seemingly impossible dilemma in the life to come. In reply, Jesus contrasted “this age” (v. 34), in which people marry, with the coming age (v. 35). “The resurrection from the dead” marks entrance to a life in which people cannot die (v. 36), already referred to several times as “eternal life” (Luke 10:25; 18:18, 30). Therefore, marriage and childbearing are not needed to preserve humanity. It would appear that in the life to come, marriage as we know it will be superseded by something far better. That life will also be different from what exists in this present world in that the resurrected will be like (Mark 12:25) and even equal to the angels; they are God’s children—members of His family. We cannot speculate beyond what God has revealed about the life to come (Deut. 29:29).

 

ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ယေရှုသည် ဆဒုကဲများအတွက် အအရေးကြီးဆုံး မောရှေကျမ်းမှ မီးလောင်နေသော ချုံပုတ်ဇာတ်လမ်းကို ကိုးကားသည် (လုကာ ၂၀:၃၇)။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံ၊ ဣဇာက်၊ ယာကုပ်၏ ဘုရားဟု မိမိကိုယ်ကို မိန့်တော်မူသည် (ထွက် ၃:၆)။ ဘုရားသခင်သည် သေသူများ၏ ဘုရားမဟုတ်၊ အသက်ရှင်သူများ၏ ဘုရားဖြစ်သည် (လုကာ ၂၀:၃၈)။ လုကာက ဘုရားသခင်၏ အမြင်အရ လူအားလုံး အသက်ရှင်နေကြသည်ဟု ယေရှု၏ စကားကို ထည့်သွင်းရေးသည်။ ဘိုးဘေးများ ယခုအသက်မရှင်သော်လည်း၊ သူတို့၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်အတွက် ယုံမှားဖွယ်မရှိပေ။ အာဗြဟံကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်တည်ဆောက်ထားသော မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည် (ဟေဗြဲ ၁၁:၁၀)။

On the resurrection, Jesus quoted not only from the books of Scripture that were the most authoritative for the Sadducees but from the story of the burning bush (Luke 20:37). This well-known account deals with (among other things) the revelation of God’s name. The God of Abraham, Isaac, and Jacob (Ex. 3:6) would not describe Himself in terms of the dead but of the living (Luke 20:38) because, as the Creator, He is the source of all life. Luke includes Jesus’s words that in one sense all are living from God’s perspective. Although the patriarchs are not now living, their resurrection is as certain to God as if they were. Even Abraham himself could by faith look forward to entering the city built and designed by God (Heb. 11:10).

 ³⁹ ကျမ်းပြုဆရာအချို့တို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏စကားသည် လျှောက်ပတ်ပါ၏ဟု လျှောက် ကြ၏။
⁴⁰ နောက်တဖန် အလျှင်းမမေးမလျှောက်ဝံ့ကြ၊
⁴¹ ယေရှုကလည်း၊ ခရစ်တော်သည် ဒါဝိဒ်၏သားဖြစ်သည်ဟု အဘယ်ကြောင့်ဆိုကြသနည်း။
⁴² ဒါဝိဒ်၏စကားမှာ၊ ထာဝရဘုရားက၊ သင်၏ရန်သူတို့ကို သင်၏ခြေတင်ရာ ငါမချမထားမှီတိုင်အောင် ငါ့လက်ျာဘက်၌ ထိုင်နေလော့ဟု၊
⁴³ ငါ့သခင်အား မိန့်တော်မူသည်ဟု ဆာလံကျမ်းစာ၌ ဒါဝိဒ်ဆိုသတည်း။
⁴⁴ ထိုသို့ ဒါဝိဒ်သည် ခရစ်တော်ကို သခင်ဟူ၍ခေါ်လျှင် အဘယ်သို့သူ၏သားဖြစ်သနည်းဟု မေးတော် မူ၏။
⁴⁵ ပရိသတ်များ နားထောင်စဉ်တွင် တပည့်တော်တို့အား တဖန်မိန့်တော်မူသည်ကား၊
⁴⁶ ကျမ်းပြုဆရာတို့ကို ရှောင်ကြလော့။ သူတို့သည် ရှည်သောအင်္ကျီကို ဝတ်လျက်လည်ခြင်းငှါ အလိုရှိ ကြ၏။ ဈေး၌ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ခြင်းကို၎င်း၊ ပွဲသဘင်၊ တရားစရပ်တို့၌ မြင့်မြတ်သောနေရာထိုင်ရာကို၎င်း နှစ်သက်ကြ၏။
⁴⁷ သူတို့သည် မုတ်ဆိုးမအိမ်ကို လုယူသိမ်းစား၍ အပြစ်မပေါ်စေခြင်းငှါ ရှည်စွာသော ပဌနာစကားကို ရွတ်တတ်ကြ၏။ ထိုသူတို့သည် သာ၍ကြီးစွာသောဒဏ်ကိုခံရကြလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၀:၃၉–၄၄ ဧည့်သည်တော်နှင့် လူထုက ယူဆထားသော မယ်ရှိယအယူအဆ။ ထိုသို့ ဉာဏ်ပညာရှိစွာ ဖြေကြားခြင်းကြောင့် ကျမ်းတတ်အချို့က ယေရှုဖြေကြားချက်မှန်ကန်သည်ဟု ဝန်ခံကြသည်။ သို့သော် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသေးဘဲ ထပ်မံမေးခွန်း မထုတ်ရဲကြတော့ပေ (အခန်းငယ် ၄၀)။ ကျမ်းတတ်များသည် ပညတ်တော်ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သည်။ အများစုမှာ ဖာရိရှဲများဖြစ်သော်လည်း အားလုံးမဟုတ်။ ယေရှုက လူထုက မယ်ရှိယသည် ဒါဝိဒ်၏ သားဖြစ်ရမည်ဟု ယူဆထားသည်ကို မေးခွန်းထုတ်သည်။ ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်းမဟုတ် (လု ၁:၂၇၊ ၃၂၊ ၆၉၊ ၂:၄၊ ၁၈:၃၈–၃၉)။ ဒါဝိဒ်ကိုယ်တိုင် မယ်ရှိယကို “ကျွန်ုပ်၏ သခင်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (ဆာ ၁၁၀:၁)။ ထိုအဓိပ္ပါယ်မှာ မယ်ရှိယသည် ဒါဝိဒ်၏ သာမန်သားမြေးမျှသာ မဟုတ်ဘဲ အထက်တန်းကျသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ မယ်ရှိယဆာလံများသည် ယေရှု၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ ချီးမြှောက်ခြင်းကို ပရောဖက်ပြုထားသည်။ အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွတော်မူချိန်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် စတင်တာဝန်ယူချိန်ကို ဆိုလိုသည် (၁ပေ ၃:၂၁–၂၂၊ ကဆ ၇:၅၆၊ ဟေဗြဲ ၈:၁–၂)။

20:39–44. Jesus and Popular Messianic Conceptions. Such thoughtful answers led some of the scribes to recognize that Jesus had answered accurately. Though obviously unconvinced, they dared not question Him anymore (v. 40). Scribes were experts in the law (see commentary on Luke 5:17–26). Most of them were probably Pharisees, but not all (cf. 5:30; Acts 23:9); some no doubt belonged to other sects, such as the Sadducees and the Essenes. Next Jesus directed a question to them regarding the widespread assumption that the Christ—that is, the Messiah—would be the son of David. While not denying lineage from David (Luke 1:27, 32, 69; 2:4; 18:38–39), the point seems to be that, according to David himself, the Christ would be “greater than” a mere son of his (i.e., descendant). This language suggests that David would function as a type of the Messiah. The messianic psalms prophetically foreshadow the sufferings of Jesus and, as here, His exaltation as Lord, which would take place at His ascension to heaven (1 Pet. 3:21–22) and His inauguration in the heavenly sanctuary as our High Priest at God’s right hand (Acts 7:56; Heb. 8:1, 2; Rev. 1:12–13). The NT writers’ application of such passages to Jesus (e.g., John 19:23–24, 36–37; Acts 2:27–32) was based in this messianic interpretation of the OT by Jesus (cf. Luke 4:21; 24:44; John 13:18).

 

၂၀:၄၅-၄၇။ ယေရှုသည် ကျမ်းတတ်များကို သတိပေးတော်မူသည်။ ယေရှုသည် မိမိနောက်လိုက်များကို ကျမ်းတတ်များနှင့်မတူအောင် သတိပေးတော်မူ၏။ ထိုကျမ်းတတ်များသည် အခြားသူများထက် မိမိတို့ကိုယ်ကို ထူးခြားစေလိုကြသည် (အခန်းငယ် ၄၆)။ ရှေးယခင်က ယဇ်ပုရောဟိတ်များသာ သတ်မှတ်ထားသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ရသည် (ထွက် ၂၈)။ ကျမ်းတတ်များ၏ ရှည်လျားသော ဝတ်ရုံများသည် ဈေးကြီးပြီး မောက်မာစွာ ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ဣသရေလလူမျိုးအတွင်း မိမိတို့၏ အဆင့်အတန်းကို ပြသလိုကြသည်။ ဈေးတန်းများတွင် လေးစားဖွယ် နှုတ်ဆက်ခြင်းကို နှစ်သက်ခြင်း၊ တရားစခန်းများတွင် အကောင်းဆုံးထိုင်ခုံများ (ရှေ့တန်းတွင် အကြီးအကဲများနှင့် နီးသော ထိုင်ခုံများ) ကို နှစ်သက်ခြင်းသည် ယခင်က ဖာရိရှဲများကို အပြစ်တင်ခဲ့သည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည် (လု ၁၁:၄၃)။ ယေရှု၏နောက်လိုက်များသည် ဂုဏ်အသရေနှင့် အာဏာကို လိုချင်သော ထိုသွေးဆောင်မှုများကို ဆီးတားရမည်။ ပွဲတော်များနှင့် ဧည့်ခံပွဲများသည် အများရှေ့တွင် အထက်တန်းစားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရရန် အခွင့်အရေးများပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းသင်္ကေတများအားလုံးသည် မာနကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ နားထောင်နေသော လူအများကို ပြောကြားခဲ့ခြင်း (၂၀:၄၅) ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျမ်းတတ်များ၏ အာခံမှုကို သတိပေးရန်လည်း ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ရှည်လျားသော ဆုတောင်းခြင်းများသည် လေးစားမှုပိုရရန် ကိုယ်ကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ တပည့်များကား လူတို့၏ ချီးကျူးခြင်းကို မတိုက်တွန်းဘဲ (ယော ၂:၂၃-၂၅ နှိုင်းယှဉ်) နှိမ့်ချမှုကို တိုက်တွန်းရမည်။ ဘုရားသခင်အား ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်ကို ပေးရမည်၊ ကိုယ်တိုင်ယူမှုမပြုရပါ။ မုဆိုးမများသည် ဣသရေလအတွင်း အားနည်းအချည်နူးဆုံး အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည် (တရား ၂၄:၁၇ နှိုင်းယှဉ်)။ ကျမ်းတတ်များသည် အိမ်ရောင်းပြီး တန်ဖိုးတိုးလာသည်ကို ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ ပေးရန် သို့မဟုတ် ကြီးကြီးမားမား လှူဒါန်းခြင်းသည် အကျိုးရှိသည်ဟု သွေးဆောင်ခဲ့ကြပေမည်။ ပညတ်တရားကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သောကြောင့် ကျမ်းတတ်များသည် မှားယွင်းမှုအတွက် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ အပြစ်ဒဏ်ခံရမည် (ယော ၉:၄၁၊ ယာကုပ် ၃:၁ နှိုင်းယှဉ်)။

20:45–47. Jesus Warns People to Beware of the Scribes. Jesus warned His disciples not to be like the scribes, who sought to distinguish themselves above others (v. 46). Only priests were required to wear specific garments (Ex. 28); the scribes’ long robes amounted to an expensive and ostentatious attempt to exhibit their elite status in Israel. The love of respectful greetings in the marketplaces and the best seats of prominence (located in the front near the leading elders) in the synagogues was a criticism earlier leveled against the Pharisees (Luke 11:43). Jesus’s followers are to resist such temptations to prestige and power. Feasts and banquets were other opportunities to be publicly recognized as among the elite. All such status symbols engender pride. Spoken to the listening crowd (20:45), the warning was also intended to warn people of the scribes’ hypocrisy. Their long prayers were selfishly motivated to garner more respect, whereas Jesus’s disciples were to encourage not adulation (cf. John 2:23–25) but humility, giving glory to God rather than taking it to themselves. The widows (Luke 20:47) were one of the most vulnerable groups in Israel (cf. Deut. 24:17). Perhaps the scribes taught them to sell their houses in order to pay tithe on the increase in value or hinted that it was meritorious to give large donations to them. As experts in the law, the scribes would be more severely condemned for wrongdoing (cf. John 9:41; James 3:1). 1 တနေ့သ၌ ကိုယ်တော်သည် ဗိမာန်တော်တွင် လူများကို ဆုံးမဩဝါဒပေး၍ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟော တော်မူစဉ်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြုဆရာ၊ လူအကြီးအကဲတို့သည် လာ၍၊

² ကိုယ်တော်သည် ဤအမှုများကို အဘယ်အခွင့်နှင့်ပြုသည်ကို၎င်း၊ ထိုအခွင့်ကို အဘယ်သူပေးသည်ကို ၎င်း၊ အကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပါဟု ဆိုကြသော်၊
³ ကိုယ်တော်က၊ ငါသည် တစုံတခုကို မေးဦးမည်။ သင်တို့ ဖြေကြလော့။
⁴ ယောဟန်၏ ဗတ္တိဇံတရားသည် ဘုရားကဖြစ်သလော။ လူကဖြစ်သလောဟု မေးတော်မူ၏။
⁵ ထိုသူတို့သည် အချင်းချင်းဆင်ခြင်၍၊ ဘုရားက ဖြစ်သည်ဟု ငါတို့ဖြေလျှင်၊ သင်တို့သည် ယောဟန်ကို အဘယ်ကြောင့် မယုံသနည်းဟု သူမေးလေဦးမည်။ လူက ဖြစ်သည်ဟု ငါတို့ဖြေလျှင်၊
⁶ ယောဟန်သည် ပရောဖက်ဖြစ်သည်ကို လူအပေါင်းတို့သည် ယုံသဖြင့် ငါတို့ကို ကျောက်ခဲနှင့် ပစ် ကြလိမ့်မည်ဟု အချင်းချင်းဆင်ခြင်ပြီးမှ၊
⁷ အဘယ်ကဖြစ်သည်ကို အကျွန်ုပ်တို့ မသိပါဟု ပြန်ပြောကြ၏။
⁸ ယေရှုကလည်း၊ထိုအတူ ဤအမှုများကိုအဘယ်အခွင့်နှင့် ငါပြုသည်ကို ငါမပြောဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၀:၁–၈။ ယေရှု၏အာဏာကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်း။ မာကုအရ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်၌ သုံးရက်နေတော်မူသည် (မာကု ၁၁:၁၁–၁၄:၁)။ အာဏာမေးခွန်းသည် ထိုရက်များတွင် တစ်ရက်၌ ယေရှုသွန်သင်နေစဉ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဖြစ်နိုင်တော့မှာ ကိုယ်တော်ပြန်လည်သန့်ရှင်းစေထားသော တပါးအမျိုးသားခန်းမဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောတော်မူသည် (ဟေရှာယ ၄၀:၉၊ ၅၂:၇၊ ၆၁:၁၊ ဟေဗြဲ ၄:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဂျူးများရော တပါးအမျိုးသားများပါ နားထောင်ကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ၊ ကျမ်းပြုဆရာများ (ပညာရှင်များ)၊ လူကြီးများ (အပိုဒ် ၁) တို့သည် ဆန်ဟီဒရင်အဖွဲ့၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်များဖြစ်ပြီး ကြီးမားသောဘာသာရေးအာဏာကို ကိုင်စွဲထားသူများဖြစ်သည်။ ဗိမာန်တော်သန့်ရှင်းရေးကြောင့် သူတို့၏အာဏာကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းနှင့် ဆူပဲ့ခြင်းခံရသည်ဟု ထင်မှတ်ကြပြီး (လုကာ ၁၉:၄၇) ယောဟန်ခံရသည်နှင့် အလားတူအုပ်စုက ယေရှုကို မေးခွန်းများဖြင့် တိုက်ခိုက်လာကြသည် (ယောဟန် ၁:၁၉–၂၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် သူတို့၏အမိန့်ကို ရိုးရှင်းစွာ လိုက်နာမည့်သူမဟုတ်။ ယောဟန်၏နှစ်ခြင်းခံခြင်း၏အာဏာမှာ ကောင်းကင်မှလာသည် (ဘုရားသခင်ကို သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြသည်) လောဘ လူ့ဘက်မှလာသည်လောဟု အရင်ဖြေရန် သူတို့ကို ပြန်အမိန့်ပေးတော်မူသည် (လုကာ ၂၀:၄)။

20:1–8. Jesus’s Authority Questioned. According to Mark, Jesus’s time in the temple spans three days (Mark 11:11–14:1). The question of authority arose on one of those days while Jesus was teaching—probably in the court of the Gentiles, which He had just restored as a place for prayer. He preached the gospel, the good news (cf. Is. 40:9; 52:7; 61:1; Heb. 4:2), to both Jews and Gentiles. The chief priests, scribes (or teachers of the law), and elders (v. 1) were the dominant groups of the Sanhedrin and wielded considerable religious authority. Clearly disturbed by His cleansing of the temple, which was an implied rebuke and an encroachment on their authority (Luke 19:47), they began to assail Jesus with questions, just as a similar group had done with John the Baptist (cf. John 1:19–27). Jesus did not simply comply with their command to answer but commanded them to answer Him first with regard to the baptism of John, that is, whether John’s authority to baptize was from heaven (using a circumlocution for God) or from men (of human origin; Luke 20:4).

 

ယောဟန်သည် ယေရှုမှာ မယ်ရှိယဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံခဲ့သည် (ယောဟန် ၁:၂၉–၃၄)။ ထို့ကြောင့် ဤမေးခွန်းကို မှန်ကန်စွာဖြေခြင်းဖြင့် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်မေးခွန်းကိုလည်း ဖြေပြီးသား ဖြစ်သွားမည်။ သူတို့အချင်းချင်း ဆွေးနွေးမှုမှ (လုကာ ၂၀:၅–၆) ဤမေးခွန်းသည် သူတို့အတွက် ဘေးအန္တရာယ်ရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့သည် မိမိတို့ရာထူးနှင့် အာဏာကို အမြတ်တနိုးဆုံးထားသော ခေါင်းဆောင်များနှင့် ပြုမူကြသည်။ သမ္မာတရားကို နားလည်ပြီး မှန်ကန်စွာလုပ်ဆောင်ရန်မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ယောဟန်၏အာဏာမှာ ကောင်းကင်မှလာသည်ဟု ဝန်ခံရင် “သို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် မယုံကြသနည်း” ဟူသော ပြန်မေးခွန်းက ယေရှု၏ဘုရားသခင်မှရရှိသော အာဏာကို သက်သေထူပြီး သူတို့၏အာဏာကို လျော့နည်းစေမည်။ ဆိုးရွားသည်မှာ ယောဟန်အာဏာမှာ လူ့ဘက်မှသာလာသည်ဟု ဆိုပါက လူထုက ယောဟန်သည် ပရောဖက်ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်သဖြင့် (လုကာ ၂၀:၆) ဘုရားသခင်ကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟု ဆိုသော ခေါင်းဆောင်များက ဘုရားသခင်၏ပရောဖက်ကို ပယ်ရှားသည်ဆိုလျှင် အသက်ပါ ဆုံးရှုံးနိုင်သည်။ သူတို့သည် ပိုမိုလုံခြုံဟု ထင်ရသော လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည် (သို့သော် နောက်ဆုံး ဣသရေလပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်)။ ယောဟန်၏အာဏာမှာ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို မသိကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၇)။ သူတို့၏အားနည်းသောဖြေဆိုချက်က ယေရှု၏အာဏာကို ပိုမိုထင်ရှားစေသည်။ သမ္မာတရားကို ငြင်းပယ်ထားသူများကို ယေရှုသည် သမ္မာတရားကို မပြောတော့ခဲ့ပေ။

Since John had testified that Jesus was the Messiah (John 1:29–34), by correctly answering this question they would also answer their own question. The dilemma it posed them is clear from the discussion that ensued among themselves (Luke 20:5–6). Unfortunately, they acted as self-important and craven leaders often do—to preserve their own position and authority at all costs, rather than to understand the truth and then do what is right. Thus, they refused to acknowledge that John’s authority was from heaven because the anticipated reply asking why they did not believe would establish the divine authority of Jesus and diminish theirs. Worse, if they asserted that John’s authority was merely human, they would lose not just their authority but possibly their lives because the people believed that John was a prophet (Luke 20:6) and would not tolerate leaders who claimed to represent God but rejected His prophet. They chose what appeared to be the safer course (but which eventually issued in Israel’s destruction) by claiming ignorance—that they did not know where John’s authority came from. (v. 7). Their feckless reply underscored Jesus’s authority. He would not answer or speak the truth to those who had just refused to accept it.

 ⁹ ထိုအခါ ပရိသတ်တို့အား မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊ လူတဦးသည် စပျစ်ဥယျာဉ်ကို စိုက်ပျိုးပြီးမှ လုပ်ဆောင်သောသူတို့အား ဥယျာဉ်ကိုငှါး၍ အခြားသောပြည်သို့ ကြာမြင့်စွာ သွားနေ၏။
¹⁰ ကာလအချိန်တန်လျှင်၊ လုပ်ဆောင်သောသူတို့သည် စပျစ်သီးအချို့ကို ပေးစေခြင်းငှါ ဥယျာဉ်ရှင်သည် သားငယ်ကို စေလွှတ်လေ၏။ ဥယျာဉ်စောင့်တို့သည် ငယ်သားကိုရိုက်၍ လက်ချည်းလွှတ်လိုက်ကြ၏။
¹¹ နောက်တဖန် အခြားသော ငယ်သားကို စေလွှတ်ပြန်လျှင်၊ ဥယျာဉ်စောင့်တို့သည် သူ့ကိုရိုက်၍ အရှက်ခွဲပြီးမှ လက်ချည်းလွှတ်လိုက်ကြ၏။
¹² နောက်တဖန် အခြားသောငယ်သားကို စေလွှတ်ပြန်လျှင်၊ သူ့ကိုဒဏ်ရာပေါ်အောင် နာကျင်စွာ ရိုက် ၍ နှင်ထုတ်ကြ၏။
¹³ ထိုအခါ ဥယျာဉ်ရှင်က၊ ငါသည် အဘယ်သို့ပြုရမည်နည်း။ ငါ၏ချစ်သားကို ငါစေလွှတ်မည်။ ထိုသူတို့ သည် ငါ့သားကိုမြင်လျှင် အားနာကောင်းအားနာကြလိမ့်မည်ဟု ဆို၏။
¹⁴ ဥယျာဉ်စောင့်တို့သည် သားကိုမြင်လျှင်၊ ဤသူသည် အမွေခံဖြစ်၏။ လာကြ။ သူ့ကို သတ်ကြကုန်အံ့။ ထိုသို့သူ၏ အမွေဥစ္စာကို ငါတို့ ရကြလိမ့်မည်ဟု အချင်းချင်းတိုင်ပင်ပြီးမှ၊
¹⁵ ဥယျာဉ်ရှင်၏သားကို ဥယျာဉ်ပြင်သို့ ထုတ်၍ သတ်ပစ်ကြ၏။ သို့ဖြစ်လျှင် ဥယျာဉ်ရှင်သည် ဥယျာဉ် စောင့်တို့ကို အဘယ်သို့ ပြုမည်နည်း။
¹⁶ ဥယျာဉ်ရှင်သည် လာ၍ ထိုသူတို့ကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းပြီးမှ ထိုဥယျာဉ်ကို အခြားသောသူတို့အား ပေး လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ပရိသတ်တို့သည် ကြားလျှင် ထိုသို့မဖြစ်ပါစေနှင့်ဟု လျှောက်ကြသော်၊
¹⁷ ကိုယ်တော်သည် ထိုသူတို့ကို ကြည့်ရှု၍၊ တိုက်ကိုတည်လုပ်သောသူများ ပယ်ထားသော ကျောက်သည် နောက်တဖန်တိုက်ထောင့်အထွဋ်ဖျားသို့ ရောက်ပြန်၏ဟူသော ကျမ်းစာချက်သည် အဘယ်သို့ ဆိုလိုသနည်း။
¹⁸ အကြင်သူသည် ထိုကျောက်အပေါ်သို့ကျ၏။ ထိုသူသည် ကျိုးလတံ့။ အကြင်သူ၏အပေါ်သို့ ထို ကျောက်သည် ကျ၏။ ထိုသူသည် ညက်ညက်ကြေလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁹ ထိုအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြုဆရာတို့သည် မိမိတို့ကို ရည်ဆောင်၍ ထိုဥပမာစကားကို ဟောပြောတော်မူသည်ကိုသိသောကြောင့် ကိုယ်တော်ကို ဘမ်းဆီးခြင်းငှါ ရှာကြံကြ၏။ သို့သော်လည်း လူများ ကိုကြောက်၍ နေရကြ၏။⁹ ထိုအခါ ပရိသတ်တို့အား မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊ လူတဦးသည် စပျစ်ဥယျာဉ်ကို စိုက်ပျိုးပြီးမှ လုပ်ဆောင်သောသူတို့အား ဥယျာဉ်ကိုငှါး၍ အခြားသောပြည်သို့ ကြာမြင့်စွာ သွားနေ၏။

၂၀:၉–၁၉။ မကောင်းသောစပျစ်ခြံလုပ်သားများ ဥပမာ။ ယေရှုသည် ဆန်ဟီဒရင်ကိုယ်စားလှယ်များ၏ မေးခွန်းကို ဖြေရန် ဥပမာတစ်ခု ပြောပြတော်မူသည်။ ဣသရေလကို ထာဝရဘုရား၏ စပျစ်ခြံဟု ပုံဖော်ထားသည့် ပုံဥပမာကို သုံး၍ (ဟေရှာယ ၅:၁–၇ ကြည့်ပါ) ဣသရေလ၏သမိုင်းကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ အတိတ်သမိုင်းမဟုတ်၊ အနာဂတ်သမိုင်းကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ မောရှေသည် အသေမခံမီ ဣသရေလ၏ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ပြခဲ့သည်နှင့်အတူတူ (တရားဟော ၃၂:၁–၄၃) ယေရှုလည်း ထိုနည်းတူ ပြုတော်မူသည်။

20:9–19. Parable of the Wicked Vinedressers. Jesus told a parable that answered the question posed by the representatives of the Sanhedrin. Using the image of Israel as the vineyard of the Lord (see Is. 5:1–7), Jesus sketched Israel’s history—not its past history but its future history. Just as Moses, shortly before his death, gave Israel a preview of their future (Deut. 32:1–43), so Jesus did the same.

 

စပျစ်ခြံတစ်ခုစိုက်ပျိုးခြင်းသည် ကြွယ်ဝသူတစ်ဦးသာ လုပ်နိုင်သော ကြီးမားသောရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြစ်သည်။ ထိုသို့ကြီးမားသော ရင်းနှီးမှုဖြင့် ခြံကို ငှားရမ်းလေ့ရှိပြီး ငှားသူများကို ဂျီအော့ဂွိုးစ် (geōrgois) ဟု ခေါ်သည် (တခါတရံ စပျစ်ခြံလုပ်သား သို့မဟုတ် လယ်သမားဟု ဘာသာပြန်သည်)။ သူတို့သည် စာချုပ်အတိုင်း ခြံကို ကောင်းစွာဂရုစိုက်ပြီး ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် သဘောတူထားသော အသီးအပွင့်ကို ပိုင်ရှင်အား ပေးဆပ်ရသည်။ ဥပမာထဲက အိမ်ရှင်သည် ယခင်ဥပမာထဲက မင်းသားကဲ့သို့ (လုကာ ၁၉:၁၂) ဝေးကွာသောနိုင်ငံသို့ ခရီးထွက်သည်။ ဤနေရာ၌မူ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေရမည်ဖြစ်သည် (လုကာ ၂၀:၉၊ ၈:၂၇၊ ၂၃:၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကြွယ်ဝသောမြေပိုင်ရှင်များသည် အသီးခူးရန် ကျွန်တစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လေ့ရှိသည် (၂၀:၁၀)။ ထိုသို့ပုံမှန်ဖြစ်သော်လည်း လယ်သမားများ၏ ဆက်ဆံပုံနှင့် နောက်ဆုံး သားတော်အား ဆက်ဆံပုံမှာ ထူးခြားသည်။

Planting a vineyard represented an enormous investment possible only for a very wealthy person. With such a large investment, it was common to lease it out to geōrgois—tenant farmers, (sometimes translated as “vinedressers” or “husbandmen”). They would take good care of the vineyard in order to meet the terms of the contract and make the agreed payment to the owner at harvest time. The landowner in the parable, like the nobleman in the previous parable (cf. Luke 19:12), journeyed to a far country. Here, however, the owner would be gone for a long time (Luke 20:9; cf. 8:27; 23:8). It was not unusual for wealthy landowners to simply send a servant to collect the fruit of the vineyard for them (20:10). What was unusual was the way the farmers treated the servants and ultimately the son.

 

မဿဲနှင့် မာကုတို့၌ အသေးစိတ်အချို့ ကွဲလွဲသော်လည်း အနှစ်သာရမှာ အတူတူပင်။ မာကုနှင့် လုကာတို့တွင် ယေရှုကိုယ်တိုင် မေးခွန်းကို ဖြေတော်မူပြီး အိမ်ရှင်၏တုံ့ပြန်မှုကို ဆက်တိုက်သုံးခုအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်- လာမည်၊ သစ္စာမဲ့သော လယ်သမားများကို သတ်မည်၊ ခြံကို အခြားသူများအား ပေးအပ်မည်။ လုကာတွင်သာ ပရိသတ် (လာအို၊ လူထု) က “မဖြစ်ပါစေနှင့်” (မဲဂဲနိုင်တို - mē genoito) ဟု ကန့်ကွက်သံ ပါဝင်သည် (အပိုဒ် ၁၆၊ ဤစကားသံကို အခြားတွင် ရှင်ပေါလုတွင်သာ တွေ့ရသည်၊ ဥပမာ ရောမ ၃:၄၊၆၊၃၁၊ ၁ကော ၆:၁၅)။ သူတို့သည် ချက်ချင်းနားလည်ခဲ့ကြသည်- ဘုရားသခင်သည် ကျွန်တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်၊ ပရောဖက်တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဣသရေလထံ စေလွှတ်တော်မူခဲ့ရာ ခေါင်းဆောင်များက ညှဉ်းဆဲ၊ ရိုက်ပုတ်၊ အချို့ကို သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ယခုမူ ကိုယ်တော်၏သားတော် (လုကာ ၁:၃၂၊၃၅၊ ၃:၂၂၊ ၁၀:၂၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ကို စေလွှတ်တော်မူပြီး သူတို့သည် မြို့ပြင်သို့ ပစ်ထုတ်၍ သတ်မည် (ယေရှု၏အသေခံခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်၊ ယောဟန် ၁၉:၁၇၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၁၂–၁၃)။ “လယ်သမားများ” (ခေါင်းဆောင်များ) လိုချင်သော အမွေမှာ “စပျစ်ခြံ” (ဣသရေလ) ကို ထိန်းချုပ်ခွင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဥပမာအရ သူတို့သည် ဖျက်ဆီးခံရပြီး အခြားသူများက အစားထိုးယူမည်ဖြစ်သည်။

While some of the details of this parable in Matthew and Mark vary, its essential features are the same. In Mark, as in Luke, Jesus Himself answers the question and the owner’s response takes the form of three successive actions: the owner will come, he will put the treacherous farmers to death, and he will give the vineyard to others. But only in Luke is there a protest by the audience (the laos, i.e., the common people), saying, mē genoito—“Certainly not!” or “God forbid!” (v. 16; an expression occurring elsewhere only in Paul, e.g., Rom. 3:4, 6, 31; 1 Cor. 6:15). They understood immediately its import: God had sent servant after servant, prophet after prophet, to Israel, and they had been mistreated, physically abused, and sometimes killed by its leaders. Now that He had sent His Son (cf. Luke 1:32, 35; 3:22; 10:22), they would cast Him out and kill Him (alluding to Jesus’s death outside Jerusalem; John 19:17; Heb. 13:12–13). The inheritance that the “farmers” (leaders) desired was control of the “vineyard” (Israel), but the parable indicates that they would be destroyed and others would take their place.

 

လူထု၏ကန့်ကွက်မှုကို ဖြေဆီးရန် ယေရှုသည် သူတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး ဆာလံ ၁၁၈:၂၂ ကို ကိုးကားတော်မူသည်။ ဥပမာထဲက “သား” (ဟေဗြဲ- ဗင်း) ကို တည်ဆောက်သူများ ပယ်ရှားသော “ကျောက်တိုင်” (ဟေဗြဲ- အေဗင်) နှင့် တထပ်တည်းတူညီစေသည် (လုကာ ၂၀:၁၇)။ ထောင့်ကျောက်ဆိုသည်မှာ အမိုးကျောက်မဟုတ်၊ အခြေခံထောင့်လေးခုအနက် အကြီးဆုံးဖြစ်၍ အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကို အထောက်အပံ့ပေးသည်။ ဤ“အသက်ရှင်သောကျောက်တိုင်” ဖြစ်တော်မူသော ယေရှုကို တုံ့ပြန်ပုံသည် တရားစီရင်ခြင်း၌ အဆုံးအဖြတ်ပေးသည် (၁ပေ ၂:၄–၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)- ကိုယ်တော်အပေါ် “ပြိုလဲခြင်း”၊ နှလုံးကြေမွသွားခြင်း (ဆာလံ ၅၁:၁၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် ကိုယ်တော်ကို အားကိုးခြင်းသည် နောက်ဆုံးကယ်တင်ခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ဆုံးပျက်စီးခြင်းကြား ကွာခြားချက်ဖြစ်သည် (လုကာ ၂၀:၁၈)။ ခေါင်းဆောင်များသည် ဥပမာသည် သူတို့ကို ရည်ညွှန်းကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ သို့သော် လူထု၏တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အရင်ကိုယ်တော်ကို အောင်မြင်စွာ ဖြိုချရမည်။ ထိုအခါ သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို တရားဥပဒေအရ အပြစ်တင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေကြသည်။

In answer to the people’s objection, Jesus looked intently at them and quoted Psalm 118:22, equating the “son” (Heb., ben) of the parable with the “stone” (Heb., ’eben) rejected by the builders (Luke 20:17). The cornerstone (lit. “head of the corner”) was not a capstone but the most important of the four corners of the foundation as it was the largest and thus provided the most support for the entire structure. One’s response to Jesus as this “living Stone” (cf. 1 Pet. 2:4–10) is decisive in the judgment: “falling” on Him, coming to Him with a “broken” heart (cf. Ps. 51:17), and relying on Him make the difference between final salvation rather than final destruction (Luke 20:18). The leaders realized that the parable was directed against them (v. 19), but in view of the people’s reaction, they first had to undermine Him. In the process, they hoped to find a basis for legal accusations against Him.

 ²⁰ ထိုအခါ ဖာရိရှဲတို့သည် ကိုယ်တော်ကိုချောင်းမြောင်းလျက်၊ စကားတော်၌ အပြစ်ကိုရှာ၍ မြို့ဝန်မင်း လက်သို့ အပ်နှံသောခွင့်ကိုရခြင်းငှါ သူတော်ကောင်းဖြစ်ယောင်ဆောင်သောသူလျှိုတို့ကို အထံတော်သို့ စေ လွှတ်ကြ၏။
²¹ ထိုသူလျှိုတို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်သည် လူမျက်နှာကို မထောက်ဘဲ ဖြောင့်မတ်စွာ ဆုံးမဩဝါဒ ပေး၍၊ ဘုရားသခင်၏ တရားလမ်းကို ဟုတ်မှန်စွာ ပြတော်မူသည်ကို အကျွန်ုပ်တို့သိကြပါ၏။
²² အကျွန်ုပ်တို့သည် ကဲသာဘုရင်အား အခွန်ကိုဆက်အပ်သလော၊ မဆက်အပ်သလောဟု မေးလျှောက် ကြ၏။
²³ ကိုယ်တော်သည် ထိုသူတို့၏ ပရိယာယ်ကို သိမှတ်တော်မူလျှင်၊ သင်တို့သည် ငါ့ကို အဘယ်ကြောင့် စုံစမ်းနှောင့်ရှက်ကြသနည်း။
²⁴ ဒေနာရိတပြားကိုပြပါ။ အဘယ်သူ၏ပုံ၊ အဘယ်သူ၏လိပ်စာပါပါသနည်းဟု မေးတော်မူလျှင်၊ ကဲသာ ဘုရင်၏ပုံ၊ လိပ်စာပါပါသည်ဟု လျှောက်ကြသော်၊
²⁵ ကိုယ်တော်က၊ ကဲသာဘုရင်၏ဥစ္စာကို ကဲသာဘုရင်အား ဆက်ပေးကြလော့။ ဘုရားသခင်၏ဥစ္စာကို ကား ဘုရားသခင်အား ဆက်ပေးကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁶ ထိုသူတို့သည် လူများရှေ့တွင် စကားတော်၌ အပြစ်မတွေ့နိုင်သဖြင့် ပြန်ပြောတော်မူသော စကားကို အံ့ဩ၍ တိတ်ဆိတ်စွာနေကြ၏။

၂၀:၂၀–၂၆ ဧည့်သည်တော်ကို ခဲသားထံ အခွန်ပေးရမည်အကြောင်း။ ယေရှုကို ဂျူးခေါင်းဆောင်များက ဂျေရုဆလင်မြို့၌ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး၊ သူ့စကားကို ချောင်းမြောင်းနားထောင်ရန် သူလျှိုများ စေလွှတ်ကြသည် (လု ၂၀:၂၀)။ သူတို့သည် သစ္စာရှိဂျူးများလို ဟန်ဆောင်ကာ ရိုးသားစွာ မေးခွန်းထုတ်သည့်ပုံစံဖြင့် ယေရှုကို ချီးကျူးကြသည်။ သူတို့ပြောသော ယေရှုအကြောင်းစကားများမှာ မှန်သော်လည်း၊ ချီးကျူးခြင်းသည် အန္တရာယ်များပြီး သမ္မာကျမ်းစာတွင် မကြာခဏ ရှုတ်ချထားသည်။ ခဲသားထံ အခွန်ပေးရမည်လောဟု မေးခွန်းထုတ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို ပထမဆုံး သစ္စာရှိရမည့် ဣသရေလလူမျိုးများအနေဖြင့် ရောမဧကရာဇ်ထံ လူဦးရေခွန် (လု ၂၀:၂၂) ပေးရခြင်းသည် တရားတည်းဟူသောအချက်ဖြစ်သည်။ ယေရှုက မတရားဟု ဖြေပါက သူ့ကို ပုန်ကန်သူဟု ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်း ပီလတ်ထံ လျှောက်တင်မည်။ တရားဟု ဖြေပါက ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ဆန့်ကျင်သည်ဟု စွပ်စွဲနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

20:20–26. Jesus on Paying Taxes to Caesar. The authorities in Jerusalem (cf. v. 19) watched Jesus closely, sending spies to catch Him making unguarded statements (cf. Is. 29:21) in order to have Him handed over to Pilate, the Roman governor (Luke 20:20). They pretended to be faithful Jews asking sincere questions, flattering Him as One who speaks and teaches the truth and does not show personal favoritism (vv. 20–21). While what they said about Jesus was true, flattery is dangerous and frequently condemned in the Bible (e.g., Ps. 12:2–3; Prov. 26:28; 29:5). The question about paying taxes to Caesar concerns whether it is acceptable for Israelites, whose first loyalty is to God, to pay the required poll (census) tax (Luke 20:22). If Jesus had said it was not lawful, then they would have reported His statements to the authorities as seditious; but if He said it was lawful, then they could accuse Him of opposing the law of God.

 

ယေရှုသည် သူတို့၏ လှည့်ကွက်ကို ချက်ချင်းသိသည်။ သူတောင်းလျှောက်သော ပထမမေးခွန်းမှာ အချို့ရှေးဟောင်းမူလေးများတွင် ပါမလာသော်လည်း အလွန်သင့်လျော်သည် (အခန်းငယ် ၂၃)။ သူတို့၏ လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသောကြောင့် ဒေနာရီယံတစ်ပြားကို ယူပြရန် တောင်းဆိုသည်။ ဒေနာရီယံသည် တစ်ရက်လုပ်ခလစာခန့်တန်သော ငွေဒင်္ဂါးငယ်ဖြစ်ပြီး (မာ ၂၀:၂)၊ ထီဘေးရပ်စ် ဧကရာဇ်၏ ပုံတူနှင့် လက်တင်စာသား “ဘုရားဖြစ်သော ဩဂတ်စတပ်စ်၏ သားတော် ထီဘေးရပ်စ် ခဲသာဧကရာဇ်” ဟု ရေးထိုးထားသည်။ ထိုပုံတူနှင့် စာသားသည် ဂျူးတို့၏ ခံယူချက်ကို ထိခိုက်စေသော်လည်း ခဲသာပိုင်ဆိုင်သည့်ပစ္စည်းဖြစ်သည်။ ထိုဒင်္ဂါးပေါ်တွင် ခဲသာ၏ နာမည်ပါသောကြောင့် ခဲသာပိုင်ဆိုင်သည်ဖြစ်ရာ၊ ခဲသာပိုင်သည်ကို ခဲသာထံ ပြန်ပေးရန် တုံ့ဆိုင်းစရာ မရှိပေ။ သို့ရာတွင် ယေရှု၏ စကားသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး၊ နိုင်ငံသားတို့၏ နိုင်ငံတာဝန်များကို ဆိုလိုသည်။ သမ္မာကျမ်းစာက ယုံကြည်သူတို့အား ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ထားသော အာဏာပိုင်များကို လေးစားရန် ညွှန်ကြားထားသည် (ဒေ ၈:၂၊ ရော ၁၃:၁–၇၊ ၁ပေ ၂:၁၃–၁၇)၊ ဘုရားသခင်ကို သစ္စာရှိခြင်းနှင့် မဆန့်ကျင်သရွေ့သာ ဖြစ်သည် (ကဆ ၅:၂၉)။ ယေရှု၏ ဖြေကြားချက်ကြောင့် ရန်သူများ အံ့ဩ၍ ဆိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

Jesus recognized their duplicitousness immediately. His first question, although omitted from some important manuscripts, is apropos (v. 23; cf. Mark 12:15). Recognizing their hidden intent, He proceeded to test them by asking for a denarius—a small silver coin worth about a day’s wage (cf. Matt. 20:2). On it was the image of Tiberius (cf. Luke 3:1) and the inscription (in Latin): “Tiberius Caesar, Augustus, son of the deified Augustus.” Both the image and the inscription, while offensive to Jewish sensibilities, were Caesar’s. Since the coin bears Caesar’s name, he was its owner. Therefore no hesitancy should have existed in returning to Caesar what belonged to him. Jesus’s statement, however, went further by referring to what belongs to the things that were Caesar’s, meaning any civic obligations citizens would owe. Consistently, Scripture calls on believers to honor the authorities whom God has established (Eccl. 8:2; Rom. 13:1–7; 1 Pet. 2:13–17) so long as it does not conflict with their allegiance to God (cf. Acts 5:29). Jesus’s enemies were amazed at his answer, and they were silenced.

²⁷ ထမြောက်ရှင်ပြန်ခြင်းမရှိဟု ငြင်းခုံတတ်သော ဇဒ္ဒုကဲအချို့သည်လည်း အထံတော်သို့ ချဉ်းကပ်၍၊
²⁸ အရှင်ဘုရား၊ မယားရှိသောသူသည် သားမရှိဘဲသေလျှင်၊ သူ၏မယားကို သူ့ညီသိမ်းယူ၍ အစ်ကို အမျိုးမပြတ်ဆက်နွယ်စေဟု အကျွန်ုပ်တို့အား မောရှေစီရင်ပါပြီ။
²⁹ ညီအစ်ကိုခုနစ်ယောက်ရှိပါ၏။ အစ်ကိုအကြီးသည် မိန်းမနှင့်စုံဘက်၍ သားမရှိဘဲသေလျှင်၊
³⁰ သူ၏မယားကို သူ့ညီအကြီးသိမ်းယူ၍ သားမရှိဘဲ သေပြန်လေ၏။
³¹ ထိုအတူ တတိယသူမှစ၍ တယောက်နောက်တယောက်ခုနစ်ယောက်သော ညီအစ်ကိုတို့သည် ထို မိန်းမကို သိမ်းယူ၍ သားကို မကျန်ရစ်စေဘဲ သေကြ၏။
³² နောက်ဆုံး၌ မိန်းမသည်လည်း သေလေ၏။
³³ သို့ဖြစ်၍ ထမြောက်ရာကာလ၌ ထိုမိန်းမသည် အဘယ်သူ၏မယားဖြစ်ရပါမည်နည်း။ ထိုသူခုနစ် ယောက်တို့သည် ထိုမိန်းမနှင့် စုံဘက်ကြပြီဟု လျှောက်ကြ၏။
³⁴ ယေရှုကလည်း၊ ယခု ဘဝသားတို့သည် စုံဘက်ခြင်း၊ ထိမ်းမြားပေးစားခြင်းကို ပြုတတ်ကြ၏။
³⁵ နောင်ဘဝကို၎င်း၊ သေခြင်းမှ ထမြောက်ခြင်းကို၎င်း ရထိုက်သည်ဟု မှတ်တော်မူခြင်းကို ခံရသောသူ တို့သည် စုံဘက်ခြင်း၊ ထိမ်းမြားပေးစားခြင်းကို မပြုတတ်ကြ။
³⁶ သေခြင်းနှင့်အစဉ်ကင်းလွတ်၍ ကောင်းကင်တမန်ကဲ့သို့ဖြစ်သည်သာမက၊ ထမြောက်ခြင်း၏သားဖြစ် သောကြောင့် ဘုရားသခင်၏သားဖြစ်ကြ၏။
³⁷ ထိုမှတပါး၊ မောရှေသည် ထာဝရဘုရားကို အာဗြဟံ၏ဘုရား၊ ဣဇာက်၏ဘုရား၊ ယာကုပ်၏ဘုရား ဟု ချုံခဏ်း၌ ခေါ်ဝေါ်သောအခါ သေလွန်သောသူတို့သည် ထမြောက်ကြောင်းကို ဘော်ပြခဲ့ပြီ။
³⁸ ဘုရားသခင်သည် သေနေသောသူတို့၏ဘုရားမဟုတ်။ အသက်ရှင်သောသူတို့၏ဘုရား ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် ဘုရားသခင်၌ အသက်ရှင်ကြသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ 

၂၀:၂၇–၃၈ ဧည့်သည်တော်နှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအကြောင်း။ လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဤနေရာတွင်သာ ဖော်ပြထားသော ဆဒုကဲများသည် ဗိမာန်တော်ကို တာဝန်ယူထားသော ယဇ်ပုရောဟိတ်အရာရှိများဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ခေါင်းဆောင်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဖြစ်သည်။ ဗိမာန်တော်နှင့် ဂျူးအမျိုးသားကောင်စီကို အဓိက ထိန်းချုပ်ထားပြီး (တမန်တော် ၅:၁၇)၊ အာနတ်မိသားစုက လွှမ်းမိုးထားသည် (လု ၃:၂)။ သူတို့သည် ချမ်းသာသူ၊ အာဏာရှိသူများနှင့် ပူးပေါင်း၍ ရောမတို့နှင့် နီးကပ်စွာ လက်တွဲလုပ်ကြသည်။ ဆဒုကဲများသည် မောရှေငါးကျမ်းကိုသာ အပြည့်အဝ အာဏာရှိသည်ဟု ယူဆကြပြီး၊ လူသေလျှင် ဝိညာဉ်လည်း ပျက်စီးသည်၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မရှိ၊ နတ်ဝိညာဉ်နှင့် ကောင်းကင်တမန်များ မရှိဟု ယုံကြံသည် (လု ၂၀:၂၇၊ တမန်တော် ၂၃:၈)။ ထို့ကြောင့် ဆုလာဘ်နှင့် အပြစ်ဒဏ်အားလုံးကို ဤဘဝတွင်သာ ခံရကြသည်ဟု ယူဆကြသည်။

20:27–38. Jesus on the Resurrection. The Sadducees, mentioned only here in Luke, were members of a priestly aristocracy who were in charge of the temple, and their leader served as the high priest. Having charge of the temple and being largely in control of the Sanhedrin (Acts 5:17), they were dominated by the family of Annas (Luke 3:2; cf. John 18:13) and allied with the rich and powerful to maintain their comfortable status quo. They worked closely with the Romans, who gave them a measure of political autonomy. Excavations near the Temple Mount are suggestive of their lavish homes, a picture that fits well the description of priestly homes in the Gospels (Mark 14:53–54; John 18:15–18). The Sadducees apparently considered only the books of Moses as fully authoritative. They believed the soul perished with the body at death, that there was no resurrection (Luke 20:27), and that there were no such thing as spirits or angels (Acts 23:8). Consequently, they held that all rewards and punishments are meted out in this life.

 

ထိုအဖွဲ့မှ ကိုယ်စားလှယ်အချို့က ယေရှုအား ညီအစ်ကိုခုနစ်ယောက်ပါသော စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခု တင်ပြသည်။ ပထမလင်ယောက်ျား သားမရှိဘဲ သေသွားသဖြင့် ညီငယ်က မုဆိုးမကို ထိမ်းမယူရမည်ဟု လယ်ဝဲရဇ်ဥပဒေ (တရား ၂၅:၅) အရ လိုက်နာရသည်။ ထိုအမှုတွင် ညီခုနစ်ယောက်လုံး သားမရှိဘဲ သေကြသည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ချိန်၌ ထိုမိန်းမသည် မည်သူ၏ဇနီးဖြစ်မည်နည်း (လုကာ ၂၀:၃၃)။ ဂျူးနှင့် ရောမလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ယောက်ျားများစွာ ပိုင်ဆိုင်သော မိန်းမဟု မရှိသောကြောင့် အနာဂတ်ဘဝ၌ မဖြစ်နိုင်သော ပြဿနာဖြစ်နေသည်။ ယေရှုက ဤခေတ်ကာလ (အခန်းငယ် ၃၄) နှင့် လာမည့်ခေတ်ကာလ (အခန်းငယ် ၃၆) ကို ကွဲပြားခြားနားစွာ ဖြေကြားသည်။ “သေရာမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း” သည် သေခြင်းမရှိသော ဘဝသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး (အခန်းငယ် ၃၆)၊ ယခင်က အကြိမ်ကြိမ် “နိစ္စထာဝရအသက်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (လု ၁၀:၂၅၊ ၁၈:၁၈၊ ၃၀)။ ထို့ကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် လက်ထပ်ခြင်းနှင့် သားသမီးမျိုးဖောက်ခြင်း မလိုအပ်ပေ။ အနာဂတ်ဘဝ၌ ယခုကျွန်ုပ်တို့သိသော အိမ်ထောင်ရေးထက် များစွာသာလွန်သော အရာဖြင့် အစားထိုးခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုဘဝသည် ကောင်းကင်တမန်များနှင့် တူသည် (မာကု ၁၂:၂၅)၊ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ ဖြစ်လာမည်။ အနာဂတ်ဘဝနှင့် ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်ဖော်ပြထားသည်ထက် ကျော်လွန်၍ ခန့်မှန်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ (တရား ၂၉:၂၉)။

Some representatives of this group presented Jesus with a hypothetical situation of seven brothers, the first of whom married and died without children. According to the Levirate law (Deut. 25:5), the man’s brother should have married his widow to preserve the deceased’s name and lineage. In the case presented to Jesus, each of the brothers successively took her as wife and died childless. Since all seven brothers had performed their duty according to the law of Moses, presumably they would all come up in the resurrection of life (cf. John 5:29), but whose wife was she to be then (Luke 20:33)? Polyandry (having more than one husband) was unknown in Jewish and Roman circles, and so the circumstance presented a seemingly impossible dilemma in the life to come. In reply, Jesus contrasted “this age” (v. 34), in which people marry, with the coming age (v. 35). “The resurrection from the dead” marks entrance to a life in which people cannot die (v. 36), already referred to several times as “eternal life” (Luke 10:25; 18:18, 30). Therefore, marriage and childbearing are not needed to preserve humanity. It would appear that in the life to come, marriage as we know it will be superseded by something far better. That life will also be different from what exists in this present world in that the resurrected will be like (Mark 12:25) and even equal to the angels; they are God’s children—members of His family. We cannot speculate beyond what God has revealed about the life to come (Deut. 29:29).

 

ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ယေရှုသည် ဆဒုကဲများအတွက် အအရေးကြီးဆုံး မောရှေကျမ်းမှ မီးလောင်နေသော ချုံပုတ်ဇာတ်လမ်းကို ကိုးကားသည် (လုကာ ၂၀:၃၇)။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံ၊ ဣဇာက်၊ ယာကုပ်၏ ဘုရားဟု မိမိကိုယ်ကို မိန့်တော်မူသည် (ထွက် ၃:၆)။ ဘုရားသခင်သည် သေသူများ၏ ဘုရားမဟုတ်၊ အသက်ရှင်သူများ၏ ဘုရားဖြစ်သည် (လုကာ ၂၀:၃၈)။ လုကာက ဘုရားသခင်၏ အမြင်အရ လူအားလုံး အသက်ရှင်နေကြသည်ဟု ယေရှု၏ စကားကို ထည့်သွင်းရေးသည်။ ဘိုးဘေးများ ယခုအသက်မရှင်သော်လည်း၊ သူတို့၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်အတွက် ယုံမှားဖွယ်မရှိပေ။ အာဗြဟံကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်တည်ဆောက်ထားသော မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည် (ဟေဗြဲ ၁၁:၁၀)။

On the resurrection, Jesus quoted not only from the books of Scripture that were the most authoritative for the Sadducees but from the story of the burning bush (Luke 20:37). This well-known account deals with (among other things) the revelation of God’s name. The God of Abraham, Isaac, and Jacob (Ex. 3:6) would not describe Himself in terms of the dead but of the living (Luke 20:38) because, as the Creator, He is the source of all life. Luke includes Jesus’s words that in one sense all are living from God’s perspective. Although the patriarchs are not now living, their resurrection is as certain to God as if they were. Even Abraham himself could by faith look forward to entering the city built and designed by God (Heb. 11:10).

 ³⁹ ကျမ်းပြုဆရာအချို့တို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏စကားသည် လျှောက်ပတ်ပါ၏ဟု လျှောက် ကြ၏။
⁴⁰ နောက်တဖန် အလျှင်းမမေးမလျှောက်ဝံ့ကြ၊
⁴¹ ယေရှုကလည်း၊ ခရစ်တော်သည် ဒါဝိဒ်၏သားဖြစ်သည်ဟု အဘယ်ကြောင့်ဆိုကြသနည်း။
⁴² ဒါဝိဒ်၏စကားမှာ၊ ထာဝရဘုရားက၊ သင်၏ရန်သူတို့ကို သင်၏ခြေတင်ရာ ငါမချမထားမှီတိုင်အောင် ငါ့လက်ျာဘက်၌ ထိုင်နေလော့ဟု၊
⁴³ ငါ့သခင်အား မိန့်တော်မူသည်ဟု ဆာလံကျမ်းစာ၌ ဒါဝိဒ်ဆိုသတည်း။
⁴⁴ ထိုသို့ ဒါဝိဒ်သည် ခရစ်တော်ကို သခင်ဟူ၍ခေါ်လျှင် အဘယ်သို့သူ၏သားဖြစ်သနည်းဟု မေးတော် မူ၏။
⁴⁵ ပရိသတ်များ နားထောင်စဉ်တွင် တပည့်တော်တို့အား တဖန်မိန့်တော်မူသည်ကား၊
⁴⁶ ကျမ်းပြုဆရာတို့ကို ရှောင်ကြလော့။ သူတို့သည် ရှည်သောအင်္ကျီကို ဝတ်လျက်လည်ခြင်းငှါ အလိုရှိ ကြ၏။ ဈေး၌ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ခြင်းကို၎င်း၊ ပွဲသဘင်၊ တရားစရပ်တို့၌ မြင့်မြတ်သောနေရာထိုင်ရာကို၎င်း နှစ်သက်ကြ၏။
⁴⁷ သူတို့သည် မုတ်ဆိုးမအိမ်ကို လုယူသိမ်းစား၍ အပြစ်မပေါ်စေခြင်းငှါ ရှည်စွာသော ပဌနာစကားကို ရွတ်တတ်ကြ၏။ ထိုသူတို့သည် သာ၍ကြီးစွာသောဒဏ်ကိုခံရကြလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၀:၃၉–၄၄ ဧည့်သည်တော်နှင့် လူထုက ယူဆထားသော မယ်ရှိယအယူအဆ။ ထိုသို့ ဉာဏ်ပညာရှိစွာ ဖြေကြားခြင်းကြောင့် ကျမ်းတတ်အချို့က ယေရှုဖြေကြားချက်မှန်ကန်သည်ဟု ဝန်ခံကြသည်။ သို့သော် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသေးဘဲ ထပ်မံမေးခွန်း မထုတ်ရဲကြတော့ပေ (အခန်းငယ် ၄၀)။ ကျမ်းတတ်များသည် ပညတ်တော်ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သည်။ အများစုမှာ ဖာရိရှဲများဖြစ်သော်လည်း အားလုံးမဟုတ်။ ယေရှုက လူထုက မယ်ရှိယသည် ဒါဝိဒ်၏ သားဖြစ်ရမည်ဟု ယူဆထားသည်ကို မေးခွန်းထုတ်သည်။ ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်းမဟုတ် (လု ၁:၂၇၊ ၃၂၊ ၆၉၊ ၂:၄၊ ၁၈:၃၈–၃၉)။ ဒါဝိဒ်ကိုယ်တိုင် မယ်ရှိယကို “ကျွန်ုပ်၏ သခင်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (ဆာ ၁၁၀:၁)။ ထိုအဓိပ္ပါယ်မှာ မယ်ရှိယသည် ဒါဝိဒ်၏ သာမန်သားမြေးမျှသာ မဟုတ်ဘဲ အထက်တန်းကျသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ မယ်ရှိယဆာလံများသည် ယေရှု၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ ချီးမြှောက်ခြင်းကို ပရောဖက်ပြုထားသည်။ အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွတော်မူချိန်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် စတင်တာဝန်ယူချိန်ကို ဆိုလိုသည် (၁ပေ ၃:၂၁–၂၂၊ ကဆ ၇:၅၆၊ ဟေဗြဲ ၈:၁–၂)။

20:39–44. Jesus and Popular Messianic Conceptions. Such thoughtful answers led some of the scribes to recognize that Jesus had answered accurately. Though obviously unconvinced, they dared not question Him anymore (v. 40). Scribes were experts in the law (see commentary on Luke 5:17–26). Most of them were probably Pharisees, but not all (cf. 5:30; Acts 23:9); some no doubt belonged to other sects, such as the Sadducees and the Essenes. Next Jesus directed a question to them regarding the widespread assumption that the Christ—that is, the Messiah—would be the son of David. While not denying lineage from David (Luke 1:27, 32, 69; 2:4; 18:38–39), the point seems to be that, according to David himself, the Christ would be “greater than” a mere son of his (i.e., descendant). This language suggests that David would function as a type of the Messiah. The messianic psalms prophetically foreshadow the sufferings of Jesus and, as here, His exaltation as Lord, which would take place at His ascension to heaven (1 Pet. 3:21–22) and His inauguration in the heavenly sanctuary as our High Priest at God’s right hand (Acts 7:56; Heb. 8:1, 2; Rev. 1:12–13). The NT writers’ application of such passages to Jesus (e.g., John 19:23–24, 36–37; Acts 2:27–32) was based in this messianic interpretation of the OT by Jesus (cf. Luke 4:21; 24:44; John 13:18).

 

၂၀:၄၅-၄၇။ ယေရှုသည် ကျမ်းတတ်များကို သတိပေးတော်မူသည်။ ယေရှုသည် မိမိနောက်လိုက်များကို ကျမ်းတတ်များနှင့်မတူအောင် သတိပေးတော်မူ၏။ ထိုကျမ်းတတ်များသည် အခြားသူများထက် မိမိတို့ကိုယ်ကို ထူးခြားစေလိုကြသည် (အခန်းငယ် ၄၆)။ ရှေးယခင်က ယဇ်ပုရောဟိတ်များသာ သတ်မှတ်ထားသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ရသည် (ထွက် ၂၈)။ ကျမ်းတတ်များ၏ ရှည်လျားသော ဝတ်ရုံများသည် ဈေးကြီးပြီး မောက်မာစွာ ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ဣသရေလလူမျိုးအတွင်း မိမိတို့၏ အဆင့်အတန်းကို ပြသလိုကြသည်။ ဈေးတန်းများတွင် လေးစားဖွယ် နှုတ်ဆက်ခြင်းကို နှစ်သက်ခြင်း၊ တရားစခန်းများတွင် အကောင်းဆုံးထိုင်ခုံများ (ရှေ့တန်းတွင် အကြီးအကဲများနှင့် နီးသော ထိုင်ခုံများ) ကို နှစ်သက်ခြင်းသည် ယခင်က ဖာရိရှဲများကို အပြစ်တင်ခဲ့သည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည် (လု ၁၁:၄၃)။ ယေရှု၏နောက်လိုက်များသည် ဂုဏ်အသရေနှင့် အာဏာကို လိုချင်သော ထိုသွေးဆောင်မှုများကို ဆီးတားရမည်။ ပွဲတော်များနှင့် ဧည့်ခံပွဲများသည် အများရှေ့တွင် အထက်တန်းစားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရရန် အခွင့်အရေးများပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းသင်္ကေတများအားလုံးသည် မာနကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ နားထောင်နေသော လူအများကို ပြောကြားခဲ့ခြင်း (၂၀:၄၅) ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျမ်းတတ်များ၏ အာခံမှုကို သတိပေးရန်လည်း ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ရှည်လျားသော ဆုတောင်းခြင်းများသည် လေးစားမှုပိုရရန် ကိုယ်ကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ တပည့်များကား လူတို့၏ ချီးကျူးခြင်းကို မတိုက်တွန်းဘဲ (ယော ၂:၂၃-၂၅ နှိုင်းယှဉ်) နှိမ့်ချမှုကို တိုက်တွန်းရမည်။ ဘုရားသခင်အား ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်ကို ပေးရမည်၊ ကိုယ်တိုင်ယူမှုမပြုရပါ။ မုဆိုးမများသည် ဣသရေလအတွင်း အားနည်းအချည်နူးဆုံး အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည် (တရား ၂၄:၁၇ နှိုင်းယှဉ်)။ ကျမ်းတတ်များသည် အိမ်ရောင်းပြီး တန်ဖိုးတိုးလာသည်ကို ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ ပေးရန် သို့မဟုတ် ကြီးကြီးမားမား လှူဒါန်းခြင်းသည် အကျိုးရှိသည်ဟု သွေးဆောင်ခဲ့ကြပေမည်။ ပညတ်တရားကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သောကြောင့် ကျမ်းတတ်များသည် မှားယွင်းမှုအတွက် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ အပြစ်ဒဏ်ခံရမည် (ယော ၉:၄၁၊ ယာကုပ် ၃:၁ နှိုင်းယှဉ်)။

20:45–47. Jesus Warns People to Beware of the Scribes. Jesus warned His disciples not to be like the scribes, who sought to distinguish themselves above others (v. 46). Only priests were required to wear specific garments (Ex. 28); the scribes’ long robes amounted to an expensive and ostentatious attempt to exhibit their elite status in Israel. The love of respectful greetings in the marketplaces and the best seats of prominence (located in the front near the leading elders) in the synagogues was a criticism earlier leveled against the Pharisees (Luke 11:43). Jesus’s followers are to resist such temptations to prestige and power. Feasts and banquets were other opportunities to be publicly recognized as among the elite. All such status symbols engender pride. Spoken to the listening crowd (20:45), the warning was also intended to warn people of the scribes’ hypocrisy. Their long prayers were selfishly motivated to garner more respect, whereas Jesus’s disciples were to encourage not adulation (cf. John 2:23–25) but humility, giving glory to God rather than taking it to themselves. The widows (Luke 20:47) were one of the most vulnerable groups in Israel (cf. Deut. 24:17). Perhaps the scribes taught them to sell their houses in order to pay tithe on the increase in value or hinted that it was meritorious to give large donations to them. As experts in the law, the scribes would be more severely condemned for wrongdoing (cf. John 9:41; James 3:1).

 1 တနေ့သ၌ ကိုယ်တော်သည် ဗိမာန်တော်တွင် လူများကို ဆုံးမဩဝါဒပေး၍ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟော တော်မူစဉ်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြုဆရာ၊ လူအကြီးအကဲတို့သည် လာ၍၊
² ကိုယ်တော်သည် ဤအမှုများကို အဘယ်အခွင့်နှင့်ပြုသည်ကို၎င်း၊ ထိုအခွင့်ကို အဘယ်သူပေးသည်ကို ၎င်း၊ အကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပါဟု ဆိုကြသော်၊
³ ကိုယ်တော်က၊ ငါသည် တစုံတခုကို မေးဦးမည်။ သင်တို့ ဖြေကြလော့။
⁴ ယောဟန်၏ ဗတ္တိဇံတရားသည် ဘုရားကဖြစ်သလော။ လူကဖြစ်သလောဟု မေးတော်မူ၏။
⁵ ထိုသူတို့သည် အချင်းချင်းဆင်ခြင်၍၊ ဘုရားက ဖြစ်သည်ဟု ငါတို့ဖြေလျှင်၊ သင်တို့သည် ယောဟန်ကို အဘယ်ကြောင့် မယုံသနည်းဟု သူမေးလေဦးမည်။ လူက ဖြစ်သည်ဟု ငါတို့ဖြေလျှင်၊
⁶ ယောဟန်သည် ပရောဖက်ဖြစ်သည်ကို လူအပေါင်းတို့သည် ယုံသဖြင့် ငါတို့ကို ကျောက်ခဲနှင့် ပစ် ကြလိမ့်မည်ဟု အချင်းချင်းဆင်ခြင်ပြီးမှ၊
⁷ အဘယ်ကဖြစ်သည်ကို အကျွန်ုပ်တို့ မသိပါဟု ပြန်ပြောကြ၏။
⁸ ယေရှုကလည်း၊ထိုအတူ ဤအမှုများကိုအဘယ်အခွင့်နှင့် ငါပြုသည်ကို ငါမပြောဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၀:၁–၈။ ယေရှု၏အာဏာကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်း။ မာကုအရ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်၌ သုံးရက်နေတော်မူသည် (မာကု ၁၁:၁၁–၁၄:၁)။ အာဏာမေးခွန်းသည် ထိုရက်များတွင် တစ်ရက်၌ ယေရှုသွန်သင်နေစဉ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဖြစ်နိုင်တော့မှာ ကိုယ်တော်ပြန်လည်သန့်ရှင်းစေထားသော တပါးအမျိုးသားခန်းမဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောတော်မူသည် (ဟေရှာယ ၄၀:၉၊ ၅၂:၇၊ ၆၁:၁၊ ဟေဗြဲ ၄:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဂျူးများရော တပါးအမျိုးသားများပါ နားထောင်ကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ၊ ကျမ်းပြုဆရာများ (ပညာရှင်များ)၊ လူကြီးများ (အပိုဒ် ၁) တို့သည် ဆန်ဟီဒရင်အဖွဲ့၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်များဖြစ်ပြီး ကြီးမားသောဘာသာရေးအာဏာကို ကိုင်စွဲထားသူများဖြစ်သည်။ ဗိမာန်တော်သန့်ရှင်းရေးကြောင့် သူတို့၏အာဏာကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းနှင့် ဆူပဲ့ခြင်းခံရသည်ဟု ထင်မှတ်ကြပြီး (လုကာ ၁၉:၄၇) ယောဟန်ခံရသည်နှင့် အလားတူအုပ်စုက ယေရှုကို မေးခွန်းများဖြင့် တိုက်ခိုက်လာကြသည် (ယောဟန် ၁:၁၉–၂၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် သူတို့၏အမိန့်ကို ရိုးရှင်းစွာ လိုက်နာမည့်သူမဟုတ်။ ယောဟန်၏နှစ်ခြင်းခံခြင်း၏အာဏာမှာ ကောင်းကင်မှလာသည် (ဘုရားသခင်ကို သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြသည်) လောဘ လူ့ဘက်မှလာသည်လောဟု အရင်ဖြေရန် သူတို့ကို ပြန်အမိန့်ပေးတော်မူသည် (လုကာ ၂၀:၄)။

20:1–8. Jesus’s Authority Questioned. According to Mark, Jesus’s time in the temple spans three days (Mark 11:11–14:1). The question of authority arose on one of those days while Jesus was teaching—probably in the court of the Gentiles, which He had just restored as a place for prayer. He preached the gospel, the good news (cf. Is. 40:9; 52:7; 61:1; Heb. 4:2), to both Jews and Gentiles. The chief priests, scribes (or teachers of the law), and elders (v. 1) were the dominant groups of the Sanhedrin and wielded considerable religious authority. Clearly disturbed by His cleansing of the temple, which was an implied rebuke and an encroachment on their authority (Luke 19:47), they began to assail Jesus with questions, just as a similar group had done with John the Baptist (cf. John 1:19–27). Jesus did not simply comply with their command to answer but commanded them to answer Him first with regard to the baptism of John, that is, whether John’s authority to baptize was from heaven (using a circumlocution for God) or from men (of human origin; Luke 20:4).

 

ယောဟန်သည် ယေရှုမှာ မယ်ရှိယဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံခဲ့သည် (ယောဟန် ၁:၂၉–၃၄)။ ထို့ကြောင့် ဤမေးခွန်းကို မှန်ကန်စွာဖြေခြင်းဖြင့် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်မေးခွန်းကိုလည်း ဖြေပြီးသား ဖြစ်သွားမည်။ သူတို့အချင်းချင်း ဆွေးနွေးမှုမှ (လုကာ ၂၀:၅–၆) ဤမေးခွန်းသည် သူတို့အတွက် ဘေးအန္တရာယ်ရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့သည် မိမိတို့ရာထူးနှင့် အာဏာကို အမြတ်တနိုးဆုံးထားသော ခေါင်းဆောင်များနှင့် ပြုမူကြသည်။ သမ္မာတရားကို နားလည်ပြီး မှန်ကန်စွာလုပ်ဆောင်ရန်မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ယောဟန်၏အာဏာမှာ ကောင်းကင်မှလာသည်ဟု ဝန်ခံရင် “သို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် မယုံကြသနည်း” ဟူသော ပြန်မေးခွန်းက ယေရှု၏ဘုရားသခင်မှရရှိသော အာဏာကို သက်သေထူပြီး သူတို့၏အာဏာကို လျော့နည်းစေမည်။ ဆိုးရွားသည်မှာ ယောဟန်အာဏာမှာ လူ့ဘက်မှသာလာသည်ဟု ဆိုပါက လူထုက ယောဟန်သည် ပရောဖက်ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်သဖြင့် (လုကာ ၂၀:၆) ဘုရားသခင်ကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟု ဆိုသော ခေါင်းဆောင်များက ဘုရားသခင်၏ပရောဖက်ကို ပယ်ရှားသည်ဆိုလျှင် အသက်ပါ ဆုံးရှုံးနိုင်သည်။ သူတို့သည် ပိုမိုလုံခြုံဟု ထင်ရသော လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည် (သို့သော် နောက်ဆုံး ဣသရေလပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်)။ ယောဟန်၏အာဏာမှာ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို မသိကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၇)။ သူတို့၏အားနည်းသောဖြေဆိုချက်က ယေရှု၏အာဏာကို ပိုမိုထင်ရှားစေသည်။ သမ္မာတရားကို ငြင်းပယ်ထားသူများကို ယေရှုသည် သမ္မာတရားကို မပြောတော့ခဲ့ပေ။

Since John had testified that Jesus was the Messiah (John 1:29–34), by correctly answering this question they would also answer their own question. The dilemma it posed them is clear from the discussion that ensued among themselves (Luke 20:5–6). Unfortunately, they acted as self-important and craven leaders often do—to preserve their own position and authority at all costs, rather than to understand the truth and then do what is right. Thus, they refused to acknowledge that John’s authority was from heaven because the anticipated reply asking why they did not believe would establish the divine authority of Jesus and diminish theirs. Worse, if they asserted that John’s authority was merely human, they would lose not just their authority but possibly their lives because the people believed that John was a prophet (Luke 20:6) and would not tolerate leaders who claimed to represent God but rejected His prophet. They chose what appeared to be the safer course (but which eventually issued in Israel’s destruction) by claiming ignorance—that they did not know where John’s authority came from. (v. 7). Their feckless reply underscored Jesus’s authority. He would not answer or speak the truth to those who had just refused to accept it.

 ⁹ ထိုအခါ ပရိသတ်တို့အား မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊ လူတဦးသည် စပျစ်ဥယျာဉ်ကို စိုက်ပျိုးပြီးမှ လုပ်ဆောင်သောသူတို့အား ဥယျာဉ်ကိုငှါး၍ အခြားသောပြည်သို့ ကြာမြင့်စွာ သွားနေ၏။
¹⁰ ကာလအချိန်တန်လျှင်၊ လုပ်ဆောင်သောသူတို့သည် စပျစ်သီးအချို့ကို ပေးစေခြင်းငှါ ဥယျာဉ်ရှင်သည် သားငယ်ကို စေလွှတ်လေ၏။ ဥယျာဉ်စောင့်တို့သည် ငယ်သားကိုရိုက်၍ လက်ချည်းလွှတ်လိုက်ကြ၏။
¹¹ နောက်တဖန် အခြားသော ငယ်သားကို စေလွှတ်ပြန်လျှင်၊ ဥယျာဉ်စောင့်တို့သည် သူ့ကိုရိုက်၍ အရှက်ခွဲပြီးမှ လက်ချည်းလွှတ်လိုက်ကြ၏။
¹² နောက်တဖန် အခြားသောငယ်သားကို စေလွှတ်ပြန်လျှင်၊ သူ့ကိုဒဏ်ရာပေါ်အောင် နာကျင်စွာ ရိုက် ၍ နှင်ထုတ်ကြ၏။
¹³ ထိုအခါ ဥယျာဉ်ရှင်က၊ ငါသည် အဘယ်သို့ပြုရမည်နည်း။ ငါ၏ချစ်သားကို ငါစေလွှတ်မည်။ ထိုသူတို့ သည် ငါ့သားကိုမြင်လျှင် အားနာကောင်းအားနာကြလိမ့်မည်ဟု ဆို၏။
¹⁴ ဥယျာဉ်စောင့်တို့သည် သားကိုမြင်လျှင်၊ ဤသူသည် အမွေခံဖြစ်၏။ လာကြ။ သူ့ကို သတ်ကြကုန်အံ့။ ထိုသို့သူ၏ အမွေဥစ္စာကို ငါတို့ ရကြလိမ့်မည်ဟု အချင်းချင်းတိုင်ပင်ပြီးမှ၊
¹⁵ ဥယျာဉ်ရှင်၏သားကို ဥယျာဉ်ပြင်သို့ ထုတ်၍ သတ်ပစ်ကြ၏။ သို့ဖြစ်လျှင် ဥယျာဉ်ရှင်သည် ဥယျာဉ် စောင့်တို့ကို အဘယ်သို့ ပြုမည်နည်း။
¹⁶ ဥယျာဉ်ရှင်သည် လာ၍ ထိုသူတို့ကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းပြီးမှ ထိုဥယျာဉ်ကို အခြားသောသူတို့အား ပေး လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ပရိသတ်တို့သည် ကြားလျှင် ထိုသို့မဖြစ်ပါစေနှင့်ဟု လျှောက်ကြသော်၊
¹⁷ ကိုယ်တော်သည် ထိုသူတို့ကို ကြည့်ရှု၍၊ တိုက်ကိုတည်လုပ်သောသူများ ပယ်ထားသော ကျောက်သည် နောက်တဖန်တိုက်ထောင့်အထွဋ်ဖျားသို့ ရောက်ပြန်၏ဟူသော ကျမ်းစာချက်သည် အဘယ်သို့ ဆိုလိုသနည်း။
¹⁸ အကြင်သူသည် ထိုကျောက်အပေါ်သို့ကျ၏။ ထိုသူသည် ကျိုးလတံ့။ အကြင်သူ၏အပေါ်သို့ ထို ကျောက်သည် ကျ၏။ ထိုသူသည် ညက်ညက်ကြေလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁹ ထိုအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြုဆရာတို့သည် မိမိတို့ကို ရည်ဆောင်၍ ထိုဥပမာစကားကို ဟောပြောတော်မူသည်ကိုသိသောကြောင့် ကိုယ်တော်ကို ဘမ်းဆီးခြင်းငှါ ရှာကြံကြ၏။ သို့သော်လည်း လူများ ကိုကြောက်၍ နေရကြ၏။⁹ ထိုအခါ ပရိသတ်တို့အား မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊ လူတဦးသည် စပျစ်ဥယျာဉ်ကို စိုက်ပျိုးပြီးမှ လုပ်ဆောင်သောသူတို့အား ဥယျာဉ်ကိုငှါး၍ အခြားသောပြည်သို့ ကြာမြင့်စွာ သွားနေ၏။

၂၀:၉–၁၉။ မကောင်းသောစပျစ်ခြံလုပ်သားများ ဥပမာ။ ယေရှုသည် ဆန်ဟီဒရင်ကိုယ်စားလှယ်များ၏ မေးခွန်းကို ဖြေရန် ဥပမာတစ်ခု ပြောပြတော်မူသည်။ ဣသရေလကို ထာဝရဘုရား၏ စပျစ်ခြံဟု ပုံဖော်ထားသည့် ပုံဥပမာကို သုံး၍ (ဟေရှာယ ၅:၁–၇ ကြည့်ပါ) ဣသရေလ၏သမိုင်းကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ အတိတ်သမိုင်းမဟုတ်၊ အနာဂတ်သမိုင်းကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ မောရှေသည် အသေမခံမီ ဣသရေလ၏ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ပြခဲ့သည်နှင့်အတူတူ (တရားဟော ၃၂:၁–၄၃) ယေရှုလည်း ထိုနည်းတူ ပြုတော်မူသည်။

20:9–19. Parable of the Wicked Vinedressers. Jesus told a parable that answered the question posed by the representatives of the Sanhedrin. Using the image of Israel as the vineyard of the Lord (see Is. 5:1–7), Jesus sketched Israel’s history—not its past history but its future history. Just as Moses, shortly before his death, gave Israel a preview of their future (Deut. 32:1–43), so Jesus did the same.

 

စပျစ်ခြံတစ်ခုစိုက်ပျိုးခြင်းသည် ကြွယ်ဝသူတစ်ဦးသာ လုပ်နိုင်သော ကြီးမားသောရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြစ်သည်။ ထိုသို့ကြီးမားသော ရင်းနှီးမှုဖြင့် ခြံကို ငှားရမ်းလေ့ရှိပြီး ငှားသူများကို ဂျီအော့ဂွိုးစ် (geōrgois) ဟု ခေါ်သည် (တခါတရံ စပျစ်ခြံလုပ်သား သို့မဟုတ် လယ်သမားဟု ဘာသာပြန်သည်)။ သူတို့သည် စာချုပ်အတိုင်း ခြံကို ကောင်းစွာဂရုစိုက်ပြီး ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် သဘောတူထားသော အသီးအပွင့်ကို ပိုင်ရှင်အား ပေးဆပ်ရသည်။ ဥပမာထဲက အိမ်ရှင်သည် ယခင်ဥပမာထဲက မင်းသားကဲ့သို့ (လုကာ ၁၉:၁၂) ဝေးကွာသောနိုင်ငံသို့ ခရီးထွက်သည်။ ဤနေရာ၌မူ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေရမည်ဖြစ်သည် (လုကာ ၂၀:၉၊ ၈:၂၇၊ ၂၃:၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကြွယ်ဝသောမြေပိုင်ရှင်များသည် အသီးခူးရန် ကျွန်တစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လေ့ရှိသည် (၂၀:၁၀)။ ထိုသို့ပုံမှန်ဖြစ်သော်လည်း လယ်သမားများ၏ ဆက်ဆံပုံနှင့် နောက်ဆုံး သားတော်အား ဆက်ဆံပုံမှာ ထူးခြားသည်။

Planting a vineyard represented an enormous investment possible only for a very wealthy person. With such a large investment, it was common to lease it out to geōrgois—tenant farmers, (sometimes translated as “vinedressers” or “husbandmen”). They would take good care of the vineyard in order to meet the terms of the contract and make the agreed payment to the owner at harvest time. The landowner in the parable, like the nobleman in the previous parable (cf. Luke 19:12), journeyed to a far country. Here, however, the owner would be gone for a long time (Luke 20:9; cf. 8:27; 23:8). It was not unusual for wealthy landowners to simply send a servant to collect the fruit of the vineyard for them (20:10). What was unusual was the way the farmers treated the servants and ultimately the son.

 

မဿဲနှင့် မာကုတို့၌ အသေးစိတ်အချို့ ကွဲလွဲသော်လည်း အနှစ်သာရမှာ အတူတူပင်။ မာကုနှင့် လုကာတို့တွင် ယေရှုကိုယ်တိုင် မေးခွန်းကို ဖြေတော်မူပြီး အိမ်ရှင်၏တုံ့ပြန်မှုကို ဆက်တိုက်သုံးခုအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်- လာမည်၊ သစ္စာမဲ့သော လယ်သမားများကို သတ်မည်၊ ခြံကို အခြားသူများအား ပေးအပ်မည်။ လုကာတွင်သာ ပရိသတ် (လာအို၊ လူထု) က “မဖြစ်ပါစေနှင့်” (မဲဂဲနိုင်တို - mē genoito) ဟု ကန့်ကွက်သံ ပါဝင်သည် (အပိုဒ် ၁၆၊ ဤစကားသံကို အခြားတွင် ရှင်ပေါလုတွင်သာ တွေ့ရသည်၊ ဥပမာ ရောမ ၃:၄၊၆၊၃၁၊ ၁ကော ၆:၁၅)။ သူတို့သည် ချက်ချင်းနားလည်ခဲ့ကြသည်- ဘုရားသခင်သည် ကျွန်တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်၊ ပရောဖက်တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဣသရေလထံ စေလွှတ်တော်မူခဲ့ရာ ခေါင်းဆောင်များက ညှဉ်းဆဲ၊ ရိုက်ပုတ်၊ အချို့ကို သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ယခုမူ ကိုယ်တော်၏သားတော် (လုကာ ၁:၃၂၊၃၅၊ ၃:၂၂၊ ၁၀:၂၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ကို စေလွှတ်တော်မူပြီး သူတို့သည် မြို့ပြင်သို့ ပစ်ထုတ်၍ သတ်မည် (ယေရှု၏အသေခံခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်၊ ယောဟန် ၁၉:၁၇၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၁၂–၁၃)။ “လယ်သမားများ” (ခေါင်းဆောင်များ) လိုချင်သော အမွေမှာ “စပျစ်ခြံ” (ဣသရေလ) ကို ထိန်းချုပ်ခွင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဥပမာအရ သူတို့သည် ဖျက်ဆီးခံရပြီး အခြားသူများက အစားထိုးယူမည်ဖြစ်သည်။

While some of the details of this parable in Matthew and Mark vary, its essential features are the same. In Mark, as in Luke, Jesus Himself answers the question and the owner’s response takes the form of three successive actions: the owner will come, he will put the treacherous farmers to death, and he will give the vineyard to others. But only in Luke is there a protest by the audience (the laos, i.e., the common people), saying, mē genoito—“Certainly not!” or “God forbid!” (v. 16; an expression occurring elsewhere only in Paul, e.g., Rom. 3:4, 6, 31; 1 Cor. 6:15). They understood immediately its import: God had sent servant after servant, prophet after prophet, to Israel, and they had been mistreated, physically abused, and sometimes killed by its leaders. Now that He had sent His Son (cf. Luke 1:32, 35; 3:22; 10:22), they would cast Him out and kill Him (alluding to Jesus’s death outside Jerusalem; John 19:17; Heb. 13:12–13). The inheritance that the “farmers” (leaders) desired was control of the “vineyard” (Israel), but the parable indicates that they would be destroyed and others would take their place.

 

လူထု၏ကန့်ကွက်မှုကို ဖြေဆီးရန် ယေရှုသည် သူတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး ဆာလံ ၁၁၈:၂၂ ကို ကိုးကားတော်မူသည်။ ဥပမာထဲက “သား” (ဟေဗြဲ- ဗင်း) ကို တည်ဆောက်သူများ ပယ်ရှားသော “ကျောက်တိုင်” (ဟေဗြဲ- အေဗင်) နှင့် တထပ်တည်းတူညီစေသည် (လုကာ ၂၀:၁၇)။ ထောင့်ကျောက်ဆိုသည်မှာ အမိုးကျောက်မဟုတ်၊ အခြေခံထောင့်လေးခုအနက် အကြီးဆုံးဖြစ်၍ အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကို အထောက်အပံ့ပေးသည်။ ဤ“အသက်ရှင်သောကျောက်တိုင်” ဖြစ်တော်မူသော ယေရှုကို တုံ့ပြန်ပုံသည် တရားစီရင်ခြင်း၌ အဆုံးအဖြတ်ပေးသည် (၁ပေ ၂:၄–၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)- ကိုယ်တော်အပေါ် “ပြိုလဲခြင်း”၊ နှလုံးကြေမွသွားခြင်း (ဆာလံ ၅၁:၁၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် ကိုယ်တော်ကို အားကိုးခြင်းသည် နောက်ဆုံးကယ်တင်ခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ဆုံးပျက်စီးခြင်းကြား ကွာခြားချက်ဖြစ်သည် (လုကာ ၂၀:၁၈)။ ခေါင်းဆောင်များသည် ဥပမာသည် သူတို့ကို ရည်ညွှန်းကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ သို့သော် လူထု၏တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အရင်ကိုယ်တော်ကို အောင်မြင်စွာ ဖြိုချရမည်။ ထိုအခါ သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို တရားဥပဒေအရ အပြစ်တင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေကြသည်။

In answer to the people’s objection, Jesus looked intently at them and quoted Psalm 118:22, equating the “son” (Heb., ben) of the parable with the “stone” (Heb., ’eben) rejected by the builders (Luke 20:17). The cornerstone (lit. “head of the corner”) was not a capstone but the most important of the four corners of the foundation as it was the largest and thus provided the most support for the entire structure. One’s response to Jesus as this “living Stone” (cf. 1 Pet. 2:4–10) is decisive in the judgment: “falling” on Him, coming to Him with a “broken” heart (cf. Ps. 51:17), and relying on Him make the difference between final salvation rather than final destruction (Luke 20:18). The leaders realized that the parable was directed against them (v. 19), but in view of the people’s reaction, they first had to undermine Him. In the process, they hoped to find a basis for legal accusations against Him.

 ²⁰ ထိုအခါ ဖာရိရှဲတို့သည် ကိုယ်တော်ကိုချောင်းမြောင်းလျက်၊ စကားတော်၌ အပြစ်ကိုရှာ၍ မြို့ဝန်မင်း လက်သို့ အပ်နှံသောခွင့်ကိုရခြင်းငှါ သူတော်ကောင်းဖြစ်ယောင်ဆောင်သောသူလျှိုတို့ကို အထံတော်သို့ စေ လွှတ်ကြ၏။
²¹ ထိုသူလျှိုတို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်သည် လူမျက်နှာကို မထောက်ဘဲ ဖြောင့်မတ်စွာ ဆုံးမဩဝါဒ ပေး၍၊ ဘုရားသခင်၏ တရားလမ်းကို ဟုတ်မှန်စွာ ပြတော်မူသည်ကို အကျွန်ုပ်တို့သိကြပါ၏။
²² အကျွန်ုပ်တို့သည် ကဲသာဘုရင်အား အခွန်ကိုဆက်အပ်သလော၊ မဆက်အပ်သလောဟု မေးလျှောက် ကြ၏။
²³ ကိုယ်တော်သည် ထိုသူတို့၏ ပရိယာယ်ကို သိမှတ်တော်မူလျှင်၊ သင်တို့သည် ငါ့ကို အဘယ်ကြောင့် စုံစမ်းနှောင့်ရှက်ကြသနည်း။
²⁴ ဒေနာရိတပြားကိုပြပါ။ အဘယ်သူ၏ပုံ၊ အဘယ်သူ၏လိပ်စာပါပါသနည်းဟု မေးတော်မူလျှင်၊ ကဲသာ ဘုရင်၏ပုံ၊ လိပ်စာပါပါသည်ဟု လျှောက်ကြသော်၊
²⁵ ကိုယ်တော်က၊ ကဲသာဘုရင်၏ဥစ္စာကို ကဲသာဘုရင်အား ဆက်ပေးကြလော့။ ဘုရားသခင်၏ဥစ္စာကို ကား ဘုရားသခင်အား ဆက်ပေးကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁶ ထိုသူတို့သည် လူများရှေ့တွင် စကားတော်၌ အပြစ်မတွေ့နိုင်သဖြင့် ပြန်ပြောတော်မူသော စကားကို အံ့ဩ၍ တိတ်ဆိတ်စွာနေကြ၏။

၂၀:၂၀–၂၆ ဧည့်သည်တော်ကို ခဲသားထံ အခွန်ပေးရမည်အကြောင်း။ ယေရှုကို ဂျူးခေါင်းဆောင်များက ဂျေရုဆလင်မြို့၌ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး၊ သူ့စကားကို ချောင်းမြောင်းနားထောင်ရန် သူလျှိုများ စေလွှတ်ကြသည် (လု ၂၀:၂၀)။ သူတို့သည် သစ္စာရှိဂျူးများလို ဟန်ဆောင်ကာ ရိုးသားစွာ မေးခွန်းထုတ်သည့်ပုံစံဖြင့် ယေရှုကို ချီးကျူးကြသည်။ သူတို့ပြောသော ယေရှုအကြောင်းစကားများမှာ မှန်သော်လည်း၊ ချီးကျူးခြင်းသည် အန္တရာယ်များပြီး သမ္မာကျမ်းစာတွင် မကြာခဏ ရှုတ်ချထားသည်။ ခဲသားထံ အခွန်ပေးရမည်လောဟု မေးခွန်းထုတ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို ပထမဆုံး သစ္စာရှိရမည့် ဣသရေလလူမျိုးများအနေဖြင့် ရောမဧကရာဇ်ထံ လူဦးရေခွန် (လု ၂၀:၂၂) ပေးရခြင်းသည် တရားတည်းဟူသောအချက်ဖြစ်သည်။ ယေရှုက မတရားဟု ဖြေပါက သူ့ကို ပုန်ကန်သူဟု ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်း ပီလတ်ထံ လျှောက်တင်မည်။ တရားဟု ဖြေပါက ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ဆန့်ကျင်သည်ဟု စွပ်စွဲနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

20:20–26. Jesus on Paying Taxes to Caesar. The authorities in Jerusalem (cf. v. 19) watched Jesus closely, sending spies to catch Him making unguarded statements (cf. Is. 29:21) in order to have Him handed over to Pilate, the Roman governor (Luke 20:20). They pretended to be faithful Jews asking sincere questions, flattering Him as One who speaks and teaches the truth and does not show personal favoritism (vv. 20–21). While what they said about Jesus was true, flattery is dangerous and frequently condemned in the Bible (e.g., Ps. 12:2–3; Prov. 26:28; 29:5). The question about paying taxes to Caesar concerns whether it is acceptable for Israelites, whose first loyalty is to God, to pay the required poll (census) tax (Luke 20:22). If Jesus had said it was not lawful, then they would have reported His statements to the authorities as seditious; but if He said it was lawful, then they could accuse Him of opposing the law of God.

 

ယေရှုသည် သူတို့၏ လှည့်ကွက်ကို ချက်ချင်းသိသည်။ သူတောင်းလျှောက်သော ပထမမေးခွန်းမှာ အချို့ရှေးဟောင်းမူလေးများတွင် ပါမလာသော်လည်း အလွန်သင့်လျော်သည် (အခန်းငယ် ၂၃)။ သူတို့၏ လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသောကြောင့် ဒေနာရီယံတစ်ပြားကို ယူပြရန် တောင်းဆိုသည်။ ဒေနာရီယံသည် တစ်ရက်လုပ်ခလစာခန့်တန်သော ငွေဒင်္ဂါးငယ်ဖြစ်ပြီး (မာ ၂၀:၂)၊ ထီဘေးရပ်စ် ဧကရာဇ်၏ ပုံတူနှင့် လက်တင်စာသား “ဘုရားဖြစ်သော ဩဂတ်စတပ်စ်၏ သားတော် ထီဘေးရပ်စ် ခဲသာဧကရာဇ်” ဟု ရေးထိုးထားသည်။ ထိုပုံတူနှင့် စာသားသည် ဂျူးတို့၏ ခံယူချက်ကို ထိခိုက်စေသော်လည်း ခဲသာပိုင်ဆိုင်သည့်ပစ္စည်းဖြစ်သည်။ ထိုဒင်္ဂါးပေါ်တွင် ခဲသာ၏ နာမည်ပါသောကြောင့် ခဲသာပိုင်ဆိုင်သည်ဖြစ်ရာ၊ ခဲသာပိုင်သည်ကို ခဲသာထံ ပြန်ပေးရန် တုံ့ဆိုင်းစရာ မရှိပေ။ သို့ရာတွင် ယေရှု၏ စကားသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး၊ နိုင်ငံသားတို့၏ နိုင်ငံတာဝန်များကို ဆိုလိုသည်။ သမ္မာကျမ်းစာက ယုံကြည်သူတို့အား ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ထားသော အာဏာပိုင်များကို လေးစားရန် ညွှန်ကြားထားသည် (ဒေ ၈:၂၊ ရော ၁၃:၁–၇၊ ၁ပေ ၂:၁၃–၁၇)၊ ဘုရားသခင်ကို သစ္စာရှိခြင်းနှင့် မဆန့်ကျင်သရွေ့သာ ဖြစ်သည် (ကဆ ၅:၂၉)။ ယေရှု၏ ဖြေကြားချက်ကြောင့် ရန်သူများ အံ့ဩ၍ ဆိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

Jesus recognized their duplicitousness immediately. His first question, although omitted from some important manuscripts, is apropos (v. 23; cf. Mark 12:15). Recognizing their hidden intent, He proceeded to test them by asking for a denarius—a small silver coin worth about a day’s wage (cf. Matt. 20:2). On it was the image of Tiberius (cf. Luke 3:1) and the inscription (in Latin): “Tiberius Caesar, Augustus, son of the deified Augustus.” Both the image and the inscription, while offensive to Jewish sensibilities, were Caesar’s. Since the coin bears Caesar’s name, he was its owner. Therefore no hesitancy should have existed in returning to Caesar what belonged to him. Jesus’s statement, however, went further by referring to what belongs to the things that were Caesar’s, meaning any civic obligations citizens would owe. Consistently, Scripture calls on believers to honor the authorities whom God has established (Eccl. 8:2; Rom. 13:1–7; 1 Pet. 2:13–17) so long as it does not conflict with their allegiance to God (cf. Acts 5:29). Jesus’s enemies were amazed at his answer, and they were silenced.

²⁷ ထမြောက်ရှင်ပြန်ခြင်းမရှိဟု ငြင်းခုံတတ်သော ဇဒ္ဒုကဲအချို့သည်လည်း အထံတော်သို့ ချဉ်းကပ်၍၊
²⁸ အရှင်ဘုရား၊ မယားရှိသောသူသည် သားမရှိဘဲသေလျှင်၊ သူ၏မယားကို သူ့ညီသိမ်းယူ၍ အစ်ကို အမျိုးမပြတ်ဆက်နွယ်စေဟု အကျွန်ုပ်တို့အား မောရှေစီရင်ပါပြီ။
²⁹ ညီအစ်ကိုခုနစ်ယောက်ရှိပါ၏။ အစ်ကိုအကြီးသည် မိန်းမနှင့်စုံဘက်၍ သားမရှိဘဲသေလျှင်၊
³⁰ သူ၏မယားကို သူ့ညီအကြီးသိမ်းယူ၍ သားမရှိဘဲ သေပြန်လေ၏။
³¹ ထိုအတူ တတိယသူမှစ၍ တယောက်နောက်တယောက်ခုနစ်ယောက်သော ညီအစ်ကိုတို့သည် ထို မိန်းမကို သိမ်းယူ၍ သားကို မကျန်ရစ်စေဘဲ သေကြ၏။
³² နောက်ဆုံး၌ မိန်းမသည်လည်း သေလေ၏။
³³ သို့ဖြစ်၍ ထမြောက်ရာကာလ၌ ထိုမိန်းမသည် အဘယ်သူ၏မယားဖြစ်ရပါမည်နည်း။ ထိုသူခုနစ် ယောက်တို့သည် ထိုမိန်းမနှင့် စုံဘက်ကြပြီဟု လျှောက်ကြ၏။
³⁴ ယေရှုကလည်း၊ ယခု ဘဝသားတို့သည် စုံဘက်ခြင်း၊ ထိမ်းမြားပေးစားခြင်းကို ပြုတတ်ကြ၏။
³⁵ နောင်ဘဝကို၎င်း၊ သေခြင်းမှ ထမြောက်ခြင်းကို၎င်း ရထိုက်သည်ဟု မှတ်တော်မူခြင်းကို ခံရသောသူ တို့သည် စုံဘက်ခြင်း၊ ထိမ်းမြားပေးစားခြင်းကို မပြုတတ်ကြ။
³⁶ သေခြင်းနှင့်အစဉ်ကင်းလွတ်၍ ကောင်းကင်တမန်ကဲ့သို့ဖြစ်သည်သာမက၊ ထမြောက်ခြင်း၏သားဖြစ် သောကြောင့် ဘုရားသခင်၏သားဖြစ်ကြ၏။
³⁷ ထိုမှတပါး၊ မောရှေသည် ထာဝရဘုရားကို အာဗြဟံ၏ဘုရား၊ ဣဇာက်၏ဘုရား၊ ယာကုပ်၏ဘုရား ဟု ချုံခဏ်း၌ ခေါ်ဝေါ်သောအခါ သေလွန်သောသူတို့သည် ထမြောက်ကြောင်းကို ဘော်ပြခဲ့ပြီ။
³⁸ ဘုရားသခင်သည် သေနေသောသူတို့၏ဘုရားမဟုတ်။ အသက်ရှင်သောသူတို့၏ဘုရား ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် ဘုရားသခင်၌ အသက်ရှင်ကြသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ 

၂၀:၂၇–၃၈ ဧည့်သည်တော်နှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအကြောင်း။ လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဤနေရာတွင်သာ ဖော်ပြထားသော ဆဒုကဲများသည် ဗိမာန်တော်ကို တာဝန်ယူထားသော ယဇ်ပုရောဟိတ်အရာရှိများဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ခေါင်းဆောင်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဖြစ်သည်။ ဗိမာန်တော်နှင့် ဂျူးအမျိုးသားကောင်စီကို အဓိက ထိန်းချုပ်ထားပြီး (တမန်တော် ၅:၁၇)၊ အာနတ်မိသားစုက လွှမ်းမိုးထားသည် (လု ၃:၂)။ သူတို့သည် ချမ်းသာသူ၊ အာဏာရှိသူများနှင့် ပူးပေါင်း၍ ရောမတို့နှင့် နီးကပ်စွာ လက်တွဲလုပ်ကြသည်။ ဆဒုကဲများသည် မောရှေငါးကျမ်းကိုသာ အပြည့်အဝ အာဏာရှိသည်ဟု ယူဆကြပြီး၊ လူသေလျှင် ဝိညာဉ်လည်း ပျက်စီးသည်၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မရှိ၊ နတ်ဝိညာဉ်နှင့် ကောင်းကင်တမန်များ မရှိဟု ယုံကြံသည် (လု ၂၀:၂၇၊ တမန်တော် ၂၃:၈)။ ထို့ကြောင့် ဆုလာဘ်နှင့် အပြစ်ဒဏ်အားလုံးကို ဤဘဝတွင်သာ ခံရကြသည်ဟု ယူဆကြသည်။

20:27–38. Jesus on the Resurrection. The Sadducees, mentioned only here in Luke, were members of a priestly aristocracy who were in charge of the temple, and their leader served as the high priest. Having charge of the temple and being largely in control of the Sanhedrin (Acts 5:17), they were dominated by the family of Annas (Luke 3:2; cf. John 18:13) and allied with the rich and powerful to maintain their comfortable status quo. They worked closely with the Romans, who gave them a measure of political autonomy. Excavations near the Temple Mount are suggestive of their lavish homes, a picture that fits well the description of priestly homes in the Gospels (Mark 14:53–54; John 18:15–18). The Sadducees apparently considered only the books of Moses as fully authoritative. They believed the soul perished with the body at death, that there was no resurrection (Luke 20:27), and that there were no such thing as spirits or angels (Acts 23:8). Consequently, they held that all rewards and punishments are meted out in this life.

 

ထိုအဖွဲ့မှ ကိုယ်စားလှယ်အချို့က ယေရှုအား ညီအစ်ကိုခုနစ်ယောက်ပါသော စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခု တင်ပြသည်။ ပထမလင်ယောက်ျား သားမရှိဘဲ သေသွားသဖြင့် ညီငယ်က မုဆိုးမကို ထိမ်းမယူရမည်ဟု လယ်ဝဲရဇ်ဥပဒေ (တရား ၂၅:၅) အရ လိုက်နာရသည်။ ထိုအမှုတွင် ညီခုနစ်ယောက်လုံး သားမရှိဘဲ သေကြသည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ချိန်၌ ထိုမိန်းမသည် မည်သူ၏ဇနီးဖြစ်မည်နည်း (လုကာ ၂၀:၃၃)။ ဂျူးနှင့် ရောမလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ယောက်ျားများစွာ ပိုင်ဆိုင်သော မိန်းမဟု မရှိသောကြောင့် အနာဂတ်ဘဝ၌ မဖြစ်နိုင်သော ပြဿနာဖြစ်နေသည်။ ယေရှုက ဤခေတ်ကာလ (အခန်းငယ် ၃၄) နှင့် လာမည့်ခေတ်ကာလ (အခန်းငယ် ၃၆) ကို ကွဲပြားခြားနားစွာ ဖြေကြားသည်။ “သေရာမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း” သည် သေခြင်းမရှိသော ဘဝသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး (အခန်းငယ် ၃၆)၊ ယခင်က အကြိမ်ကြိမ် “နိစ္စထာဝရအသက်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (လု ၁၀:၂၅၊ ၁၈:၁၈၊ ၃၀)။ ထို့ကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် လက်ထပ်ခြင်းနှင့် သားသမီးမျိုးဖောက်ခြင်း မလိုအပ်ပေ။ အနာဂတ်ဘဝ၌ ယခုကျွန်ုပ်တို့သိသော အိမ်ထောင်ရေးထက် များစွာသာလွန်သော အရာဖြင့် အစားထိုးခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုဘဝသည် ကောင်းကင်တမန်များနှင့် တူသည် (မာကု ၁၂:၂၅)၊ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ ဖြစ်လာမည်။ အနာဂတ်ဘဝနှင့် ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်ဖော်ပြထားသည်ထက် ကျော်လွန်၍ ခန့်မှန်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ (တရား ၂၉:၂၉)။

Some representatives of this group presented Jesus with a hypothetical situation of seven brothers, the first of whom married and died without children. According to the Levirate law (Deut. 25:5), the man’s brother should have married his widow to preserve the deceased’s name and lineage. In the case presented to Jesus, each of the brothers successively took her as wife and died childless. Since all seven brothers had performed their duty according to the law of Moses, presumably they would all come up in the resurrection of life (cf. John 5:29), but whose wife was she to be then (Luke 20:33)? Polyandry (having more than one husband) was unknown in Jewish and Roman circles, and so the circumstance presented a seemingly impossible dilemma in the life to come. In reply, Jesus contrasted “this age” (v. 34), in which people marry, with the coming age (v. 35). “The resurrection from the dead” marks entrance to a life in which people cannot die (v. 36), already referred to several times as “eternal life” (Luke 10:25; 18:18, 30). Therefore, marriage and childbearing are not needed to preserve humanity. It would appear that in the life to come, marriage as we know it will be superseded by something far better. That life will also be different from what exists in this present world in that the resurrected will be like (Mark 12:25) and even equal to the angels; they are God’s children—members of His family. We cannot speculate beyond what God has revealed about the life to come (Deut. 29:29).

 

ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ယေရှုသည် ဆဒုကဲများအတွက် အအရေးကြီးဆုံး မောရှေကျမ်းမှ မီးလောင်နေသော ချုံပုတ်ဇာတ်လမ်းကို ကိုးကားသည် (လုကာ ၂၀:၃၇)။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံ၊ ဣဇာက်၊ ယာကုပ်၏ ဘုရားဟု မိမိကိုယ်ကို မိန့်တော်မူသည် (ထွက် ၃:၆)။ ဘုရားသခင်သည် သေသူများ၏ ဘုရားမဟုတ်၊ အသက်ရှင်သူများ၏ ဘုရားဖြစ်သည် (လုကာ ၂၀:၃၈)။ လုကာက ဘုရားသခင်၏ အမြင်အရ လူအားလုံး အသက်ရှင်နေကြသည်ဟု ယေရှု၏ စကားကို ထည့်သွင်းရေးသည်။ ဘိုးဘေးများ ယခုအသက်မရှင်သော်လည်း၊ သူတို့၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်အတွက် ယုံမှားဖွယ်မရှိပေ။ အာဗြဟံကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်တည်ဆောက်ထားသော မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည် (ဟေဗြဲ ၁၁:၁၀)။

On the resurrection, Jesus quoted not only from the books of Scripture that were the most authoritative for the Sadducees but from the story of the burning bush (Luke 20:37). This well-known account deals with (among other things) the revelation of God’s name. The God of Abraham, Isaac, and Jacob (Ex. 3:6) would not describe Himself in terms of the dead but of the living (Luke 20:38) because, as the Creator, He is the source of all life. Luke includes Jesus’s words that in one sense all are living from God’s perspective. Although the patriarchs are not now living, their resurrection is as certain to God as if they were. Even Abraham himself could by faith look forward to entering the city built and designed by God (Heb. 11:10).

 ³⁹ ကျမ်းပြုဆရာအချို့တို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏စကားသည် လျှောက်ပတ်ပါ၏ဟု လျှောက် ကြ၏။
⁴⁰ နောက်တဖန် အလျှင်းမမေးမလျှောက်ဝံ့ကြ၊
⁴¹ ယေရှုကလည်း၊ ခရစ်တော်သည် ဒါဝိဒ်၏သားဖြစ်သည်ဟု အဘယ်ကြောင့်ဆိုကြသနည်း။
⁴² ဒါဝိဒ်၏စကားမှာ၊ ထာဝရဘုရားက၊ သင်၏ရန်သူတို့ကို သင်၏ခြေတင်ရာ ငါမချမထားမှီတိုင်အောင် ငါ့လက်ျာဘက်၌ ထိုင်နေလော့ဟု၊
⁴³ ငါ့သခင်အား မိန့်တော်မူသည်ဟု ဆာလံကျမ်းစာ၌ ဒါဝိဒ်ဆိုသတည်း။
⁴⁴ ထိုသို့ ဒါဝိဒ်သည် ခရစ်တော်ကို သခင်ဟူ၍ခေါ်လျှင် အဘယ်သို့သူ၏သားဖြစ်သနည်းဟု မေးတော် မူ၏။
⁴⁵ ပရိသတ်များ နားထောင်စဉ်တွင် တပည့်တော်တို့အား တဖန်မိန့်တော်မူသည်ကား၊
⁴⁶ ကျမ်းပြုဆရာတို့ကို ရှောင်ကြလော့။ သူတို့သည် ရှည်သောအင်္ကျီကို ဝတ်လျက်လည်ခြင်းငှါ အလိုရှိ ကြ၏။ ဈေး၌ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ခြင်းကို၎င်း၊ ပွဲသဘင်၊ တရားစရပ်တို့၌ မြင့်မြတ်သောနေရာထိုင်ရာကို၎င်း နှစ်သက်ကြ၏။
⁴⁷ သူတို့သည် မုတ်ဆိုးမအိမ်ကို လုယူသိမ်းစား၍ အပြစ်မပေါ်စေခြင်းငှါ ရှည်စွာသော ပဌနာစကားကို ရွတ်တတ်ကြ၏။ ထိုသူတို့သည် သာ၍ကြီးစွာသောဒဏ်ကိုခံရကြလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၀:၃၉–၄၄ ဧည့်သည်တော်နှင့် လူထုက ယူဆထားသော မယ်ရှိယအယူအဆ။ ထိုသို့ ဉာဏ်ပညာရှိစွာ ဖြေကြားခြင်းကြောင့် ကျမ်းတတ်အချို့က ယေရှုဖြေကြားချက်မှန်ကန်သည်ဟု ဝန်ခံကြသည်။ သို့သော် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသေးဘဲ ထပ်မံမေးခွန်း မထုတ်ရဲကြတော့ပေ (အခန်းငယ် ၄၀)။ ကျမ်းတတ်များသည် ပညတ်တော်ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သည်။ အများစုမှာ ဖာရိရှဲများဖြစ်သော်လည်း အားလုံးမဟုတ်။ ယေရှုက လူထုက မယ်ရှိယသည် ဒါဝိဒ်၏ သားဖြစ်ရမည်ဟု ယူဆထားသည်ကို မေးခွန်းထုတ်သည်။ ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်းမဟုတ် (လု ၁:၂၇၊ ၃၂၊ ၆၉၊ ၂:၄၊ ၁၈:၃၈–၃၉)။ ဒါဝိဒ်ကိုယ်တိုင် မယ်ရှိယကို “ကျွန်ုပ်၏ သခင်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (ဆာ ၁၁၀:၁)။ ထိုအဓိပ္ပါယ်မှာ မယ်ရှိယသည် ဒါဝိဒ်၏ သာမန်သားမြေးမျှသာ မဟုတ်ဘဲ အထက်တန်းကျသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ မယ်ရှိယဆာလံများသည် ယေရှု၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ ချီးမြှောက်ခြင်းကို ပရောဖက်ပြုထားသည်။ အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွတော်မူချိန်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် စတင်တာဝန်ယူချိန်ကို ဆိုလိုသည် (၁ပေ ၃:၂၁–၂၂၊ ကဆ ၇:၅၆၊ ဟေဗြဲ ၈:၁–၂)။

20:39–44. Jesus and Popular Messianic Conceptions. Such thoughtful answers led some of the scribes to recognize that Jesus had answered accurately. Though obviously unconvinced, they dared not question Him anymore (v. 40). Scribes were experts in the law (see commentary on Luke 5:17–26). Most of them were probably Pharisees, but not all (cf. 5:30; Acts 23:9); some no doubt belonged to other sects, such as the Sadducees and the Essenes. Next Jesus directed a question to them regarding the widespread assumption that the Christ—that is, the Messiah—would be the son of David. While not denying lineage from David (Luke 1:27, 32, 69; 2:4; 18:38–39), the point seems to be that, according to David himself, the Christ would be “greater than” a mere son of his (i.e., descendant). This language suggests that David would function as a type of the Messiah. The messianic psalms prophetically foreshadow the sufferings of Jesus and, as here, His exaltation as Lord, which would take place at His ascension to heaven (1 Pet. 3:21–22) and His inauguration in the heavenly sanctuary as our High Priest at God’s right hand (Acts 7:56; Heb. 8:1, 2; Rev. 1:12–13). The NT writers’ application of such passages to Jesus (e.g., John 19:23–24, 36–37; Acts 2:27–32) was based in this messianic interpretation of the OT by Jesus (cf. Luke 4:21; 24:44; John 13:18).

 

၂၀:၄၅-၄၇။ ယေရှုသည် ကျမ်းတတ်များကို သတိပေးတော်မူသည်။ ယေရှုသည် မိမိနောက်လိုက်များကို ကျမ်းတတ်များနှင့်မတူအောင် သတိပေးတော်မူ၏။ ထိုကျမ်းတတ်များသည် အခြားသူများထက် မိမိတို့ကိုယ်ကို ထူးခြားစေလိုကြသည် (အခန်းငယ် ၄၆)။ ရှေးယခင်က ယဇ်ပုရောဟိတ်များသာ သတ်မှတ်ထားသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ရသည် (ထွက် ၂၈)။ ကျမ်းတတ်များ၏ ရှည်လျားသော ဝတ်ရုံများသည် ဈေးကြီးပြီး မောက်မာစွာ ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ဣသရေလလူမျိုးအတွင်း မိမိတို့၏ အဆင့်အတန်းကို ပြသလိုကြသည်။ ဈေးတန်းများတွင် လေးစားဖွယ် နှုတ်ဆက်ခြင်းကို နှစ်သက်ခြင်း၊ တရားစခန်းများတွင် အကောင်းဆုံးထိုင်ခုံများ (ရှေ့တန်းတွင် အကြီးအကဲများနှင့် နီးသော ထိုင်ခုံများ) ကို နှစ်သက်ခြင်းသည် ယခင်က ဖာရိရှဲများကို အပြစ်တင်ခဲ့သည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည် (လု ၁၁:၄၃)။ ယေရှု၏နောက်လိုက်များသည် ဂုဏ်အသရေနှင့် အာဏာကို လိုချင်သော ထိုသွေးဆောင်မှုများကို ဆီးတားရမည်။ ပွဲတော်များနှင့် ဧည့်ခံပွဲများသည် အများရှေ့တွင် အထက်တန်းစားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရရန် အခွင့်အရေးများပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းသင်္ကေတများအားလုံးသည် မာနကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ နားထောင်နေသော လူအများကို ပြောကြားခဲ့ခြင်း (၂၀:၄၅) ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျမ်းတတ်များ၏ အာခံမှုကို သတိပေးရန်လည်း ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ရှည်လျားသော ဆုတောင်းခြင်းများသည် လေးစားမှုပိုရရန် ကိုယ်ကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ တပည့်များကား လူတို့၏ ချီးကျူးခြင်းကို မတိုက်တွန်းဘဲ (ယော ၂:၂၃-၂၅ နှိုင်းယှဉ်) နှိမ့်ချမှုကို တိုက်တွန်းရမည်။ ဘုရားသခင်အား ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်ကို ပေးရမည်၊ ကိုယ်တိုင်ယူမှုမပြုရပါ။ မုဆိုးမများသည် ဣသရေလအတွင်း အားနည်းအချည်နူးဆုံး အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည် (တရား ၂၄:၁၇ နှိုင်းယှဉ်)။ ကျမ်းတတ်များသည် အိမ်ရောင်းပြီး တန်ဖိုးတိုးလာသည်ကို ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ ပေးရန် သို့မဟုတ် ကြီးကြီးမားမား လှူဒါန်းခြင်းသည် အကျိုးရှိသည်ဟု သွေးဆောင်ခဲ့ကြပေမည်။ ပညတ်တရားကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သောကြောင့် ကျမ်းတတ်များသည် မှားယွင်းမှုအတွက် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ အပြစ်ဒဏ်ခံရမည် (ယော ၉:၄၁၊ ယာကုပ် ၃:၁ နှိုင်းယှဉ်)။

20:45–47. Jesus Warns People to Beware of the Scribes. Jesus warned His disciples not to be like the scribes, who sought to distinguish themselves above others (v. 46). Only priests were required to wear specific garments (Ex. 28); the scribes’ long robes amounted to an expensive and ostentatious attempt to exhibit their elite status in Israel. The love of respectful greetings in the marketplaces and the best seats of prominence (located in the front near the leading elders) in the synagogues was a criticism earlier leveled against the Pharisees (Luke 11:43). Jesus’s followers are to resist such temptations to prestige and power. Feasts and banquets were other opportunities to be publicly recognized as among the elite. All such status symbols engender pride. Spoken to the listening crowd (20:45), the warning was also intended to warn people of the scribes’ hypocrisy. Their long prayers were selfishly motivated to garner more respect, whereas Jesus’s disciples were to encourage not adulation (cf. John 2:23–25) but humility, giving glory to God rather than taking it to themselves. The widows (Luke 20:47) were one of the most vulnerable groups in Israel (cf. Deut. 24:17). Perhaps the scribes taught them to sell their houses in order to pay tithe on the increase in value or hinted that it was meritorious to give large donations to them. As experts in the law, the scribes would be more severely condemned for wrongdoing (cf. John 9:41; James 3:1).