လုကာ ၂၁

 

1 ထိုနောက် ကိုယ်တော်သည် မျှော်ကြည့်၍၊ ငွေရတတ်သောသူတို့သည် အလှူဒါနကို ဘဏ္ဍာတိုက် ထဲသို့ သွင်းချသည်ကို မြင်တော်မူ၏။
² ဆင်းရဲသော မုတ်ဆိုးမတယောက်သည်လည်း ကြေးနီဒင်္ဂါးနှစ်ပြား သွင်းချသည်ကို မြင်တော်မူလျှင်၊
³ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ထိုဆင်းရဲသော မုတ်ဆိုးမသည် အခြားသောသူအပေါင်းတို့ထက် သာ၍ သွင်း ချပြီ။
⁴ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့ကြွယ်ဝသော စည်းစိမ်ထဲကနှုတ်၍ ဘုရားသခင်၏ အလှူတော်စုထဲသို့ သွင်းချကြ၏။ ထိုမိန်းမမူကား၊ အလွန်ဆင်းရဲလျက်ပင် မိမိအသက်မွေးစရာ ဥစ္စာရှိသမျှကို သွင်းချလေပြီဟု မိန့်တော်မူ၏။ 

၂၁:၁-၄။ ယေရှုသည် လှူဒါန်းမှုများကို ပြောင်းပြန်လည် အကဲဖြတ်တော်မူသည်။ ကျမ်းတတ်များက မုဆိုးမများကို ငွေကြေးဖိနှိပ်သည်ဟု အပြစ်တင်ပြီးနောက်၊ ယေရှုသည် သူဌေးကြီးများ လှူဒါန်းသော ပစ္စည်းများနှင့် ဆင်းရဲသော မုဆိုးမတစ်ဦး၏ ကြေးပြားနှစ်ပြားတို့ကြား ကွာခြားချက်ကို သတိပြုတော်မူ၏ (အခန်းငယ် ၁-၂)။ ငွေဒင်္ဂါးကြီးများ သို့မဟုတ် ရွှေဒင်္ဂါးများကို တံပိုးပုံ ငွေသေတ္တာထဲ ချလိုက်လျှင် အသံကျယ်စွာ ထွက်ပေါ်လိမ့်မည် (မ ၆:၂ နှိုင်းယှဉ်)။ မုဆိုးမ၏ ကြေးပြားနှစ်ပြားသည် အသံမထွက်သလောက်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ပိုမိုကြီးမားသော လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကြွယ်ဝရာမှ လှူသူများထက် ပိုမိုစတေးခဲ့ရသည်။ လှူဒါန်းမှု အရွယ်အစားထက် ဘုရားသခင်ကို ချစ်သော စတေးခြင်းမေတ္တာက မုဆိုးမ၏ လက်ဆောင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

21:1–4. Jesus Reverses the Evaluation of Offerings. Having just condemned the scribes for financially oppressing widows, Jesus noted a difference between the gifts to the temple brought by the rich and the two small coins of a poor widow (vv. 1–2). Heavy silver or gold coins dropped into trumpet-shaped money chests (cf. Matt. 6:2) would sound impressive. The widow’s two small copper coins might hardly be heard but represented the greater gift. It cost her more than those who gave out of their abundance. The size of their offering was outweighed by the sacrificial love of God that prompted the widow’s gift.

 ⁵ လူအချို့တို့သည် လာ၍ ဗိမာန်တော်သည် တင့်တယ်သောကျောက်ပြားနှင့်၎င်း၊ ပူဇော်သက္ကာများ နှင့်၎င်း ဆင်ပြင်လျက် ရှိပါ၏ဟုလျှောက်ကြလျှင်၊
⁶ ကိုယ်တော်က၊ ဤအရာများကို သင်တို့သည် ယခုမြင်ရကြ၏။ မဖြိုမချဘဲ ကျောက်တခုပေါ်မှာ တခုမျှ မတည်မနေရသော အချိန်ကာလရောက်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁷ သူတို့ကလည်း၊ အရှင်ဘုရား၊ ထိုအမူအရာတို့သည် အဘယ်ကာလမှဖြစ်ပါမည်နည်း။ ထိုအမှုအရာ တို့သည် ဖြစ်ချိန်နီးသောအခါ အဘယ်ပုပ္ပနိမိတ်ပေါ်ထွန်းပါမည်နည်းဟု မေးလျှောက်ကြလျှင်၊
⁸ ကိုယ်တော်က၊ သင်တို့သည် လှည့်ဖြားခြင်းသို့ မလိုက်မပါမည်အကြောင်း သတိပြုကြလော့။ အများ သောသူတို့က၊ ငါသည် ဤမည်သောသူဖြစ်၏။ အချိန်ကာလလည်း ရောက်လာပြီဟုဆိုလျက် ငါ၏အယောင် ကို ဆောင်၍ ပေါ်လာကြလိမ့်မည်။ ထိုသူတို့နောက်သို့ မလိုက်ကြနှင့်။
⁹ သင်တို့သည် စစ်တိုက်ခြင်းအကြောင်း၊ ပုန်ကန်ခြင်းအကြောင်းကို သိတင်းကြားရသောအခါ စိုးရိမ်တုန် လှုပ်ခြင်း မရှိကြနှင့်။ ထိုအမှုအရာများသည် အရင်ဖြစ်ရမည်။ သို့သော်လည်း အဆုံးသည် အလျင်အမြန်မဖြစ် သေး။
¹⁰ ထိုမှတပါး၊ လူတမျိုးနှင့်တမျိုး၊ တနိုင်ငံနှင့်တနိုင်ငံ ရန်ဘက်ပြုကြလိမ့်မည်။
¹¹ အရပ်ရပ်တို့၌ ကြီးစွာသော မြေလှုပ်ခြင်း၊ အစာခေါင်းပါးခြင်း၊ ကာလနာများပြားခြင်းတို့သည် ဖြစ်ကြ လိမ့်မည်။ မိုဃ်းကောင်းကင်၌လည်း ကြောက်မက်ဘွယ်သောအရာနှင့် ကြီးစွာသောပုပ္ပနိမိတ်တို့သည် ပေါ်ထွန်း ကြလိမ့်မည်။
¹² ထိုအမှုအရာများမဖြစ်မှီ လူများတို့သည် ငါ၏နာမကြောင့် သင်တို့ကို ဘမ်းဆီးညှဉ်းဆဲ၍ တရားစရပ်၌ ၎င်း၊ ထောင်ထဲ၌၎င်း အပ်နှံကြလိမ့်မည်။
¹³ ထိုသို့သောအားဖြင့် သင်တို့သည် သက်သေခံရသောအခွင့်ရှိကြလိမ့်မည်။
¹⁴ ထိုကြောင့် သင်တို့သည် အဘယ်သို့ပြန်ပြောရမည်ကို ရှေ့မဆွက မဆင်ခြင်ခြင်းငှါ သတိထား ကြလော့။
¹⁵ အကြောင်းမူကား၊ ရန်သူအပေါင်းတို့သည် မငြင်းခုံမဟန့်တားနိုင်သော နှုတ်သတ္တိ၊ ဉာဏ်သတ္တိကို ငါပေးမည်။
¹⁶ သင်တို့မိဘ၊ ညီအစ်ကို၊ ပေါက်ဘော်၊ အဆွေခင်ပွန်းတို့သည် သင်တို့ကို အပ်နှံကြလိမ့်မည်။ အချို့တို့ ကိုလည်း သတ်ကြလိမ့်မည်။
¹⁷ လူအပေါင်းတို့သည်လည်း ငါ၏နာမကြောင့် သင်တို့ကို မုန်းကြလိမ့်မည်။
¹⁸ သို့သော်လည်း သင်တို့ ဆံခြည်တပင်မျှ မပျက်စီးရ။
¹⁹ သင်တို့သည် တည်ကြည်သောအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ကြလော့။
²⁰ ယေရုရှလင်မြို့ကို ဗိုလ်ခြေများ ဝန်းရံလျက်ရှိသည်ကို သင်တို့မြင်သောအခါ၊ ထိုမြို့သည် ပျက်စီးခြင်း သို့ ရောက်လုသည်ကို သိမှတ်ကြလော့။
²¹ ထိုအခါ ယုဒပြည်၌ရှိသောသူတို့သည် တောင်ပေါ်သို့ပြေးကြစေ။ မြို့ထဲ၌ရှိသောသူတို့သည် မြို့ပြင်သို့ ထွက်ကြစေ။ တောရွာမှာ ရှိသောသူတို့သည် မြို့ထဲသို့ မဝင်ကြစေနှင့်။
²² အကြောင်းမူကား၊ ထိုနေ့ရက်ကာလသည် ကျမ်းစာချက်များ ပြည့်စုံရသော ဒဏ်စီရင်ခြင်းနေ့ရက် ကာလဖြစ်သတည်း။
²³ ထိုနေ့ရက်၌ ကိုယ်ဝန်ဆောင်သောမိန်းမနှင့် နို့စို့သူငယ်ရှိသောမိန်းမတို့သည် အလွန်ခက်ကြလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား၊ ယုဒပြည်၌ ကြီးစွာသော ဆင်းရဲဒုက္ခဖြစ်၍ ယုဒအမျိုးအပေါ်၌ အမျက်ဒေါသသင့်ရောက် လိမ့်မည်။
²⁴ သူတို့သည် ထားဘေးဖြင့် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။ အခြားသောပြည်အရပ်ရပ်သို့ ဘမ်း သွားကြလိမ့်မည်။ တပါးအမျိုးသားတို့သည် မိမိတို့ အချိန်ကာလမပြည့်စုံမှီတိုင်အောင် ယေရုရှလင်မြို့ကို ခြေနှင့် နင်းကြလိမ့်မည်။
²⁵ ထိုအခါ၊ နေ၊ လ၊ ကြယ်နက္ခတ်တို့၌ ပုပ္ပနိမိတ်ထင်ရှားလိမ့်မည်။ မြေကြီးပေါ်မှာလည်း လူအမျိုးမျိုး မငြိမ်မသက်စိုးရိမ်ကြောင့်ကြခြင်း၊ သမုဒ္ဒရာလှိုင်းတံပိုးကြီးခြင်း၊
²⁶ မြေကြီးပေါ်မှာ ဖြစ်လတံ့သော ဘေးများကိုမြော်၍ ကြောက်လန့်သဖြင့်၊ လူများတို့၏ အသက်ဆုံး ခြင်းအမှုအရာတို့သည် ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား၊ ကောင်းကင်တန်ခိုးတို့သည် တုန်လှုပ်ကြလိမ့်မည်။
²⁷ ထိုအခါ လူသားသည် ကြီးစွာသောဘုန်းတန်ခိုးအာနုဘော်ကို ဆောင်လျက်၊ မိုဃ်းတိမ်ကို စီးလျက် ကြွ လာသည်ကို မြင်ရကြလိမ့်မည်။
²⁸ ထိုအမှုအရာတို့သည် ဖြစ်စရှိသောအခါ၊ သင်တို့ကို ရွေးနှုတ်သောအချိန်ကာလရောက်လုနီးသည်ကို ထောက်သဖြင့်၊ မြော်ကြည့်၍ ခေါင်းကိုကြွကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၁:၅-၂၈။ ယေရှုသည် ဣသရေလ၏ အနာဂတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ဣသရေလ၏ အနာဂတ်နှင့်ပတ်သက်သော အဆုံးအမများကို တပည့်အချို့အား ပေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၅၊ ၂၀:၄၅ နှိုင်းယှဉ်)။ မာကု ၁၃:၃ တွင် ပေတရု၊ ယာကုပ်၊ ယောဟန်နှင့် အန္ဒြေဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဟေရုဒ်မင်းကြီးတည်ဆောက်သော ဗိမာန်တော်၏ လှပသော ကျောက်တုံးများနှင့် လှူဒါန်းထားသော ဆင်ယင်ပစ္စည်းများသည် အံ့သြဖွယ်လှပသည် (၂၁:၅)။ သို့သော် ဤဗိမာန်တော်၏ ကျောက်တစ်တုံးမျှ အခြားတစ်တုံးပေါ်တွင် မကျန်ရစ်တော့ဟု ဟောကြားတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၆)။

21:5–28. Jesus Forecasts Israel’s Future. The instruction given about Israel’s future was directed to some of the disciples (v. 5; cf. 20:45), whom Mark 13:3 identifies as Peter, James, John, and Andrew. The beautiful stones of the temple built by Herod the Great and the lavish donated gifts for its adornment (21:5) were impressive and beautiful. Yet not one stone of this temple would be left on another (v. 6).

 

ဗိမာန်တော် ပျက်စီးခြင်းကို ဟောကြားတော်မူခြင်းကြောင့် ဤအရာများ အချိန်ကာလနှင့် လက္ခဏာများအကြောင်း နောက်ထပ်မေးခွန်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည် (အခန်းငယ် ၇)။ လု (မ ၂၄:၃၊ မာကု ၁၃:၄ နှိုင်းယှဉ်) တွင် ဤမေးခွန်းနှစ်ခုသည် ဗိမာန်တော်ပျက်စီးခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော အဖြစ်အပျက်များနှင့် လက္ခဏာများကို မေးမြန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကျမ်းချက်သည် ဣသရေလ၏ ချက်ချင်းအနာဂတ် (လု ၂၁:၈-၂၄) ကို အာရုံစိုက်ထားပြီး၊ လူသားရဲ့သားတော် ကြွလာခြင်းမတိုင်မီ အဖြစ်အပျက်များကို အလွန်တိုတိုသာ ဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၂၅-၂၈)။ ဇီဇပြုကိုင်း ဉာဏ်ကြီးရှင်ဥပမာလည်း (အခန်းငယ် ၂၉-၃၃) ယေရုရှလင်နှင့် ဗိမာန်တော် ဧကန်စင်စစ် ပျက်စီးမည်ကို ရည်ညွှန်းသည် (အခန်းငယ် ၂၀-၂၄ နှိုင်းယှဉ်)။ နိဂုံးချုပ်သတိပေးချက်သည် မည်သူမဆို အချိန်မရွေး အသုံးချနိုင်သည်—လူသားရဲ့သားတော် ကြွလာခြင်းကို မအံ့သြစေရန် သတိနှင့်နေရမည် (အခန်းငယ် ၃၄-၃၆)။

Jesus’s prediction of the temple’s destruction elicited two further questions about when these things would occur and what sign would accompany them (v. 7). Since these two questions in Luke (cf. Matt. 24:3; Mark 13:4) ask about the events and signs leading up to the destruction of the temple, the passage focuses on Israel’s immediate future (Luke 21:8–24), with only a very brief description of the events preceding the coming of the Son of Man (vv. 25–28). Likewise, the parable of the fig tree (vv. 29–33) concerns the certainty of the destruction of Jerusalem and the temple (cf. vv. 20–24). The closing admonition is applicable to everyone at all times—being on watch so that the coming of the Son of Man does not take anyone by surprise (vv. 34–36).

 

ပထမဦးစွာ တပည့်များကို လှည့်စားခံရမှုမှ သတိပေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၈)။ ယေရှုဖြစ်သည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြွေးကြော်သူများ၊ ယေရှု၏ “ငါခမည်းတော်ဖြစ်၏” စကားကို ပြန်လော့သူများ (ယော ၄:၂၆၊ ၈:၅၈၊ ထွက် ၃:၁၄ နှိုင်းယှဉ်)၊ ဟောကြားထားသော အချိန်နီးပြီဟု ဆိုသူများကို သတိထားရန်။ အမှန်မှာ ယေရုရှလင်ပျက်စီးခြင်းမတိုင်မီနှင့် နောက်ပိုင်းတွင် မက်ဆီယာဟု ဟန်ဆောင်သူများ ပေါ်ထွက်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် စစ်ပွဲများနှင့် မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှုများ ကြားသိရသောအခါ ကြောက်ရွံ့စရာမလိုဟု ဆိုသည် (အခန်းငယ် ၉)။ ပညတ်တော်ပရောဖက်များက သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များနှင့် နိုင်ငံများအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းကို အဆုံးသတ်မတိုင်မီ ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း (ယေရမိ ၄:၂၀၊ ၂၃-၂၆၊ ယောလ ၃:၉-၁၄ ကိုကြည့်)၊ ယေရှုက ထိုအရာများသည် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေမည်ဖြစ်ပြီး အဆုံးမဟုတ်ဟု ညွှန်ပြတော်မူသည်။ နိုင်ငံများနှင့် နိုင်ငံတော်များကြား စစ်ပွဲများအပြင် ကြီးမားသော ငလျင်လှုပ်ခြင်း၊ အစာခေါင်းပါးခြင်း၊ ကပ်ရောဂါများ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်အဖြစ်အပျက်များနှင့် ကောင်းကင်မှ ကြီးမားသော နိမ္မိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသည်။

First the disciples were warned against being deceived (v. 8) by those who purported to be Jesus, repeated His words “I am” (see John 4:26; 8:58; cf. Ex. 3:14), and claimed that the predicted time had almost arrived (Luke 21:8). In fact, messianic pretenders appeared both before and after the destruction of Jerusalem. In addition, believers were not to be alarmed when they heard of wars and disturbances (v. 9). Although the prophets depicted both natural disasters and judgments on nations just before the end (see, e.g., Jer. 4:20, 23–26; Joel 3:9–14), Jesus indicated that these would be ongoing and that the end would not take place right away. In addition to wars between nations and kingdoms, great earthquakes, famines, and pestilences would occur, as would other terrifying occurrences and even great signs from heaven.

 

ယေရုရှလင်ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်သော ဤအရာများ မဖြစ်မီ၊ တပည့်များသည် ညှဉ်းဆဲခံရမည်၊ တရားစခန်းများသို့ အပ်နှံခံရမည်၊ ထောင်ချခံရမည်၊ မိဘညီအစ်ကိုနှင့် သူငယ်ချင်းများက သစ္စာဖောက်မည်၊ အချို့သည် အသေသတ်ခံရလိမ့်မည် (လု ၂၁:၁၂၊ ၁၆)။ ဤစကားလုံးများသည် ယုဒက သစ္စာဖောက်၍ ယေရှုကို ယုဒခေါင်းဆောင်များလက်သို့ အပ်နှံခဲ့သည်နှင့် အတူတူပင် (၂၂:၄၊ ၆၊ ၂၁-၂၂)။ သို့သော် ဤသည်မှာ သက်သေခံခွင့်ရမည့် အခွင့်အရေးဖြစ်သည် (၂၁:၁၃)။ ဘာပြောရမည်ကို ကြိုတွေးမနေရ။ ယခင်က သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ပြောရမည့်စကားကို သွန်သင်ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည် (၁၂:၁၂)။ ယခုမူ ယေရှုကိုယ်တိုင် (“ငါ” ဟူသော စကားကို အလေးပေး၍) ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံသော စကားကို ပေးမည်ဟု ကတိပြုတော်မူသည် (၂၁:၁၅)။ ဤကတိသည် တမန်တော်အချို့အတွက် မကြာမီ စတင်ပြည့်စုံလာခဲ့သည် (တ ၄:၅-၂၂၊ ၂၄:၁၀-၂၆၊ ၂၆ ကိုကြည့်)။ အသေသတ်ခံရမည် (လု ၂၁:၁၆) ဆိုသော်လည်း ဆံပင်တစ်မျှင်မျှ မပျက်စီးရဟု ဆိုသည်ကို တစ်ယောက်က အံ့သြဖွယ်တွေ့နိုင်သည် (အပိုဒ် ၁၈)။ ဤဆန့်ကျင်ဘက်ပုံပေါက်သော အချက်သည် “စိတ်ဓာတ်မကျမှု” (ဟီဘရူး၊ hypomonē) ဟူသော စကားကို ညွှန်ပြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ညှဉ်းဆဲခြင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ သည်းခံခြင်း၊ ကိုယ်ကိုယ်အသက် (စိတ်ဝိညာဉ်၊ psychas) ကို သန့်ရှင်းမှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာဖြင့် ထိန်းသိမ်းခြင်း (၁ သက် ၄:၄)၊ ထာဝရပိုင်ဆိုင်မှုကို မျှော်လင့်ခြင်း ဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၁၁:၂၅-၂၆)။

Before all these things that would lead up to the destruction of Jerusalem, the disciples would be persecuted and given over to the synagogues and put in prison, betrayed by close relatives and friends, and some would even be put to death (Luke 21:12, 16). The same language is used of Jesus, who would be betrayed by Judas into the hands of the Jewish leaders (22:4, 6, 21–22). Nevertheless, it would be an opportunity for the disciples to give a testimony (21:13). They were not to worry and meditate beforehand about what to say. Although previously it was promised that the Holy Spirit would teach them what to say (12:12), Jesus Himself (the “I” is emphatic in 21:15) would give them wise words. This promise began to be fulfilled fairly soon for some of the apostles (see, e.g., Acts 4:5–22; 24:10–26, 26). One might wonder how they could be martyred (Luke 21:16) and yet not a hair of their head be destroyed (v. 18). The apparent inconsistency points to the importance of hypomonē—“patience” or “perseverance”—referring to quietly enduring persecution, keeping our psychas—“souls” or “lives” (i.e., our whole being)—in holiness and honor (1 Thess. 4:4) in anticipation of an eternal possession (Heb. 11:25–26).

 

ယေရုရှလင်ကို စစ်တပ်များ ဝိုင်းရံခြင်း ဟောကြားချက် (လု ၂၁:၂၀) သည် အေဒီ ၆၆ တွင် ဆက်စတီယပ်ဂလပ်စ်၏ ရပ်ဆိုင်းသွားသော ဝိုင်းရံစစ်ဆင်ရေးတွင် ပြည့်စုံခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ယေရုရှလင်သာမက ယုဒပြည်တစ်ဝှမ်းလုံးရှိ ခရစ်ယာန်များ တောင်ပေါ်သို့ ထွက်ပြေးခွင့် ရခဲ့သည်။ သူတို့သည် အနီးနားတောင်များသို့ မဟုတ်ဘဲ၊ အဝေးရှိ ယော်ဒန်အရှေ့ပိုင်း ပေလလမြို့သို့ ပြေးခဲ့ကြသည်။ မြို့၏ ပကတိပျက်စီးခြင်းဟု ဆိုသည်မှာ အပြည့်အဝ ဖျက်ဆီးခံရခြင်းကို ဆိုလိုသည် (မာကု ၁၃:၁၄ တွင် ဒံ ၉:၂၆ ကို ရည်ညွှန်းထားသည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ဤသည်မှာ တိတုစ်သည် ပသခါပွဲအတွင်း ရောမစစ်တပ်နှင့် ပြန်လာပြီး မြို့ကို ဝိုင်းရံ၊ ခံတပ်များကို တစ်ဆင့်ချင်း ဖျက်ဆီး၍ မြို့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့စဉ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည် (အေဒီ ၇၀)။ လမ်းခရီးနေ့ရက်များ (၂၁:၂၂) ဆိုသည်မှာ ဒဏ်ခတ်ခံရမည့်အချိန် ဖြစ်သည်။ ဣသရေလ (“ဤလူမျိုး” အခန်းငယ် ၂၃) အပေါ် ဘုရားသခင်၏ ဒေါသတော် ဖြစ်သည်။ မယ်ရှိယကို ငြင်းပယ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (ဇခရိ ၁၃:၇-၁၄:၂ နှိုင်းယှဉ်)။ ထိုမယ်ရှိယကို သတ်ပစ်မည် (ဒံ ၉:၂၆)။ ယခင်က ဗာဗုလုန်က ပထမဆုံး ဖျက်ဆီးခဲ့သလို၊ ယခုတစ်ဖန် လူမျိုးများအားလုံးထဲသို့ ပြန့်ကျဲခံရပြန်သည် (လု ၂၁:၂၄)။

The prediction of Jerusalem surrounded by armies (Luke 21:20) was fulfilled in the aborted siege of A.D. 66 by Cestius Gallus, which gave opportunity for Christians, not only in Jerusalem but throughout Judea, to flee to the mountains. They fled not to the nearby hills but to Pella, in the more distant mountains of Transjordan. The city’s desolation meant its utter destruction (cf. Jesus’s allusion to Dan. 9:26 in Mark 13:14). This occurred when Titus returned with Roman troops during the Passover of A.D. 70, besieged the city, progressively broke through its fortifications, and destroyed it. The days of vengeance, the time of punishment (Luke 21:22), refers to God’s wrath on Israel (“this people”; v. 23) for their rejection of the Messiah (cf. Zech. 13:7–14:2), who would be killed (Dan. 9:26). As with the city’s first destruction by Babylon, there would be another dispersion into all nations (Luke 21:24).

 

ထိုကျမ်းပိုဒ်များသည် အေဒီ ၇၀ တွင် ယေရှုရှလင်မြို့အပေါ် ကျရောက်ခဲ့သမျှနှင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သက်ဆိုင်နေသော်လည်း၊ လုကာ ၂၁:၂၄ တွင် မြို့တော်ကို ဒုတိယအကြိမ်ဖော်ပြထားခြင်းသည် ထိုဖြစ်ရပ်ကို ကျော်လွန်၍ ရှုမြင်ထားသည်။ ဒံယေလနှင့် ယေရှုသည် ယေရှုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းကို ဖော်ပြချက်များနှင့် ပိုမိုဝေးကွာသော ဖြစ်ရပ်များကို ရောနှောဖော်ပြခဲ့ကြသည် (ဒံ ၁၂:၉-၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဓားဖြင့်အပြစ်ပေးခံရပြီး အဖမ်းခံရသူများကို ဣသရေလလူမျိုး ကျန်ရစ်သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။ ထိုသူများသည် လူအများကို သွန်သင်ဆုံးမမည်ဖြစ်သော်လည်း ဓား၊ မီး၊ အဖမ်းခံရခြင်းနှင့် လုယက်ခံရခြင်းများကို ခံစားရမည် (ဒံ ၁၁:၃၃)။ ထို့ကြောင့် “ယေရှုရှလင်မြို့ကို တပါးအမျိုးသားများက နင်းချေနေခြင်း” (လုကာ ၂၁:၂၄) ဆိုသည်မှာ ခေတ်အဆက်ဆက် ခရစ်ယာန်များ ညှဉ်းဆဲခံရခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၄:၂၁ တွင် “ကြီးစွာသော ဆင်းရဲဒုက္ခ” ဟု ခေါ်သည်)။ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးကို နင်းချေခြင်း (ဒံ ၈:၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သည် ပရောဖက်ပြုချက်အရ လပြည့်လ ၄၂ လ (သို့မဟုတ်) နှစ်ပေါင်း ၁၂၆၀ ပတ်လုံး ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေမည်ဖြစ်သည် (ကျမ်းချက် ဗျာ ၁၁:၂၊ ၁၃:၅-၇၊ ဒံ ၇:၂၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုကာလသည် အေဒီ ၅၃၈ မှ ၁၇၉၈ ခုနှစ်အထိ ဖြစ်သည်။

Despite the clear application of these verses to what befell Jerusalem in A.D. 70, the second reference to the city in Luke 21:24 looks beyond this event. Both Daniel and Jesus blended descriptions of Jerusalem’s destruction with more distant events that were to be revealed as His people would need the instruction (cf. Dan. 12:9–10). Those who fell by the sword and were taken captive may be compared with the remnant of Israel who would “instruct many” but must endure sword, fire, captivity, and plundering (Dan. 11:33). Thus “Jerusalem” being trampled by Gentiles (Luke 21:24) refers to the persecution of Christians through the ages (called “great tribulation” or “great distress” in Matt. 24:21). This trampling of God’s people (cf. Dan. 8:10) would continue a total of forty-two prophetic months or 1,260 years (Rev. 11:2; 13:5–7; cf. see Dan. 7:25) from A.D. 538 to 1798.

 

ထိုကာလ၏ နီးကပ်လာချိန်တွင် နေ၊ လ၊ ကြယ်များတွင် နိမိတ်လက္ခဏာများ ပေါ်ထွက်လာမည်။ ကောင်းကင်နိမိတ်များကို ကျမ်းသစ်ကျမ်းတွင် ဖော်ပြသည့်အခါ နေ-လ-ကြယ် အစဉ်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၄:၂၉၊ ဗျာ ၆:၁၂-၁၃)။ ဤအချက်က အလွန်တိကျသော ပြည့်စုံမှုတစ်ခုကို ညွှန်ပြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ၁၇၈၀ ခုနှစ် မေလ ၁၉ ရက်နေ့မှာ ဖြစ်ပွားခဲ့သော “အမှောင်နေ့” ဖြစ်ပြီး၊ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဖယောင်းတိုင်မီးထွန်းရသည်အထိ မှုန်မှိုင်းနေခဲ့ပြီး လမှာ မီးခိုးမြူများကြောင့် အနီရောင်သန်းနေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ၁၈၃၃ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ ၁၃ ရက်နေ့တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော လီယိုနစ် ဥက္ကာချွန်း မိုးရွာသွန်းမှုလည်း ပါဝင်သည်။ ဤဖြစ်ရပ်နှစ်ခုသည် နှစ်ပေါင်း ၁၂၆၀ ကာလ၏ အဆုံးမတိုင်ခင်နှင့် အဆုံးပြီးနောက် မကြာမီဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုဖြစ်ရပ်များသည် ပြင်းထန်မှု၊ မြင်နိုင်မှု၊ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ သက်ရောက်မှုတို့တွင် ယနေ့တိုင် မယှဉ်နိုင်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဤနိမိတ်များသည် ဘုရားသခင်က နောက်ဆုံးခေတ်တွင် ကျန်ရစ်သော အုပ်စုတစ်စုကို ထမြောက်စေပြီး၊ ကောင်းကင်တမန်သုံးပါး၏ သတင်းစကားကို ကြေညာစေရန်နှင့် ဧဝံဂေလိတရားလုပ်ငန်းကို ပြီးဆုံးစေရန် အချက်ပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၄:၁၄၊ ဗျာ ၁၂:၁၄-၁၇၊ ၁၄:၆-၁၂)။ နောက်ထပ် နိမိတ်သုံးပါးကို ဖော်ပြထားသည် (လုကာ ၂၁:၂၅-၂၆)။ (၁) နိုင်ငံများ စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး ဒုက္ခရောက်နေခြင်း၊ ယနေ့ကမ္ဘာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ (၂) ပင်လယ်သည် မငြိမ်မသက်ဖြစ်ပြီး ဆူညံစွာ ဟိန်းထွက်နေခြင်း၊ ပင်လယ်နှင့်ဆိုင်သော သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များ ပိုမိုပြင်းထန်လာခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ (၃) လူများ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ခြင်းကြောင့် မူးမေ့လဲကျနေခြင်း၊ လူသားများ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မတည်မငြိမ်ဖြစ်မှုကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ကောင်းကင်တန်ခိုးများ လှုပ်ရှားခြင်းသည် ကျမ်းဟောင်းတွင် ထာဝရဘုရား၏ နေ့တော်ကို (ဟေရှာ ၁၃:၁၃၊ ၃၄:၄) နှင့် ကျမ်းသစ်တွင် ဒုတိယအကြိမ် ဗျာဒိတ်ရှိတော်မူခြင်းကို (ဟေဗြဲ ၁၂:၂၆-၂၉၊ ဗျာ ၆:၁၄-၁၇) အမှတ်အသားပြုသည်။ ဤနေရာတွင်လည်း လူသားသားတော် ဗျာဒိတ်ရှိလာတော်မူခြင်းနှင့် တိုက်ဆိုင်နေသည် (လုကာ ၂၁:၂၇)။ ဤနိမိတ်များ ပြည့်စုံလာသောအခါ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးသည် ကယ်တင်ခြင်းနီးလာပြီဟု သိနိုင်သည် (အခန်းငယ် ၂၈)။ ထိုအချက်ကို နောက်ဆက်တွဲ သင်ပုန်းရွက်ဥပမာနှင့် ယေရှု၏ နောက်ဆုံးဆုံးမစကားဖြင့် ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။

Around the close of this period, signs in the sun, moon, and stars would appear. Whenever these heavenly signs are mentioned in the NT, the sun-moon-stars sequence is the same (Matt. 24:29; Rev. 6:12–13). This fact suggests a very specific fulfillment, namely, the “Dark Day” of May 19, 1780, when candles were needed at noon and a smoky haze reddened the moon; and the Leonid meteor shower of November 13, 1833. These events, one coming shortly before and the other shortly after the end of the 1,260-year period (see “The 1,260 Days/Years,” p. 1037), remain unequalled in terms of their intensity, visibility, and religious impact. They signaled the raising up by God of an end time remnant to proclaim the three angels’ messages and to bring the gospel work to a close (Matt. 24:14; Rev. 12:14–17; 14:6–12). Three further signs are listed (Luke 21:25–26): (1) perplexed and troubled nations, which may refer to the hopelessness that characterizes the world today; (2) the turbulence and “roaring” of the sea, which may refer to the increasing intensity of the destruction brought by sea-based natural disasters; and (3) people fainting from fear and foreboding, which may refer to the psychological disorientation of humanity. The shaking of celestial powers marks the Day of the Lord in the OT (e.g., Is. 13:13; 34:4) and the Second Advent in the NT (Heb. 12:26–29; Rev. 6:14–17). Here too they coincide with the Son of Man coming (Luke 21:27). When these signs begin to be fulfilled, God’s people may know that their redemption is near (v. 28), a thought further developed by the ensuing parable of the fig tree and Jesus’s closing admonition.

 ²⁹ တဖန် ထပ်၍ မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊ သင်္ဘောသဖန်းပင်မှစ၍ သစ်ပင်များကို မှတ်ကြလော့။
³⁰ အရွက်ပေါက်သောအခါ နွေကာလနီးသည်ကို သင်တို့သည် အလိုအလျောက်သိမြင်ကြ၏။
³¹ ထိုနည်းတူ ထိုအကြောင်းအရာများဖြစ်သည်ကို မြင်ရလျှင်၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော် တည်လုနီးသည် ကို သိမှတ်ကြလော့။
³² ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ယခုဖြစ်သောလူများ မကုန်မှီ ထိုအကြောင်းအရာအလုံးစုံတို့သည် ဖြစ်ကြလိမ့် မည်။
³³ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး မတည်သော်လည်း ငါ့စကား တည်လိမ့်မည်။

၂၁:၂၉-၃၃။ သင်ပုန်းရွက်ဥပမာ။ ယေရှုသည် သင်ပုန်းပင်ကို ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း နီးကပ်လာပြီဟူသော သေချာမှုကို ဥပမာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ပထမအကြိမ် ဗျာဒိတ်ရှိတော်မူချိန် (လုကာ ၁၄:၆-၉ // မဿဲ ၂၁:၁၉) နှင့် ဒုတိယအကြိမ် ဗျာဒိတ်ရှိတော်မူချိန် (ဗျာ ၆:၁၃) နှစ်မျိုးလုံးတွင် အသုံးပြုခဲ့သည်။ သင်ပုန်းရွက်များ ပေါက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ (သစ်ပင်အားလုံးနှယ်ပင်) နွေရာသီ နီးလာပြီဟု သိကြသည် (လုကာ ၂၁:၃၀)။ ထိုနည်းတူ ယေရှုဟောကြားခဲ့သော နိမိတ်များသည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော် နီးလာပြီဟု ညွှန်ပြသည် (အပိုဒ် ၃၁)။ ရှေ့ကအပိုဒ်များ (အခန်းငယ် ၂၅-၂၈) က ဒုတိယအကြိမ် ဗျာဒိတ်ရှိတော်မူချိန်တွင် ရောက်ရှိလာမည့် ဘုန်းတန်ခိုးနိုင်ငံတော်ကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု အကြံပြုထားသည်။ သို့သော် ယေရှုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်း (အပိုဒ် ၂၀-၂၄) ကိုလည်း ကနဦးအသုံးချနိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ ယေရှုသည် ထိုယခင်ဖြစ်ရပ်ကို ဒုတိယအကြိမ် ဗျာဒိတ်ရှိတော်မူချိန်တွင် ဖြစ်ပွားမည့် ပိုမိုပြည့်စုံသော ပျက်စီးခြင်း၏ ပုံစံအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤဥပမာသည် တပည့်တော်များအား မြို့မှ ထွက်ပြေးရန် အချက်ပြချက်ကို မှတ်မိစေရန် သတိပေးခဲ့သည်။ ထို့ပြင် “ဤမျိုးဆက်” (အခန်းငယ် ၃၂) ဆိုသည်မှာ တပည့်တော်များ နေထိုင်ခဲ့သော မျိုးဆက်ကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ ယေရှုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းကို မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုဖြစ်ရပ်သည် ကမ္ဘာပျက်စီးခြင်း၏ ပုံစံတစ်ခုဖြစ်သည်။ တပည့်တော်များသည် ဤဖြစ်ရပ်နှစ်ခုကို တပြိုင်နက် ဖြစ်ပွားမည်ဟု မှားယွင်းစွာ ယူဆခဲ့ကြသည် (မဿဲ ၂၄:၃)။ တပည့်တော်များ၏ မေးခွန်းများကို ဖြေကြားရာတွင် ယေရှုသည် ဤဖြစ်ရပ်နှစ်ခုကြားတွင် အလှည့်ကျ ဖြေကြားခဲ့သည် (မဿဲ ၂၄:၃၄; မာကု ၁၃:၂၈-၂၉ ကြည့်ပါ)။

21:29–33. Parable of the Fig Tree. Jesus used the fig tree as an illustration of the certainty of the approach of divine judgment in connection with both the First Advent (Luke 14:6–9 // Matt. 21:19) and the Second Advent (Rev. 6:13). Just as its budding appearance of leaves (as with all the trees) signals the soon arrival of summer (Luke 21:30), so the signs Jesus foretold indicate the kingdom of God is near (v. 31). The immediately preceding verses (vv. 25–28) suggest that reference is to the kingdom of glory that will arrive at the Second Advent. However, there may also be a preliminary application to the destruction of Jerusalem mentioned just before that (vv. 20–24), since Jesus used this earlier event as a type of the more complete destruction that will occur at the Second Advent. The parable reminded the disciples to recognize the signal for fleeing the city. It also indicated that “this generation” (v. 32) refers to the generation in which the disciples themselves lived, who would see the destruction of Jerusalem, which seems to be a type of the destruction of the world at the end of time. The disciples mistakenly assumed that these two events would occur at the same time (Matt. 24:3). In answering the disciples’ questions, Jesus went back and forth between these two events (see Matt. 24:34; Mark 13:28–29).

 ³⁴ သင်တို့သည် ကိုယ်ကိုကိုယ်သတိပြုကြလော့။ သို့မဟုတ် အစားအသောက်လွန်ကြူးခြင်း၊ လောကီ စိုးရိမ်ခြင်းအားဖြင့် စိတ်နှလုံးပင်ပန်းလျက်နေစဉ်၊ ထိုနေ့ရက်သည် အမှတ်တမဲ့သင်တို့နှင့် တွေ့ကြုံလိမ့်မည်။
³⁵ ထိုနေ့ရက်သည် ပိုက်ကွန်ကဲ့သို မြေတပြင်လုံး၌နေသော လူအပေါင်းတို့ကို အုပ်မိလိမ့်မည်။
³⁶ ထို့ကြောင့် သင်တို့သည် ဖြစ်လတံ့သော အမှုအရာတို့နှင့် ကင်းလွတ်၍ လူသားထံသို့ ရောက်ခြင်းကို ခံထိုက်သောသူဖြစ်သည်ဟု မှတ်တော်မူမည်အကြောင်း၊ အစဉ်ဆုတောင်းလျက် စောင့်နေကြလော့ဟု မိန့်တော် မူ၏။
³⁷ ထိုသို့ ကိုယ်တော်သည် နေ့ရက်အစဉ်အတိုင်းဗိမာန်တော်၌ ဆုံးမဩဝါဒပေးတော်မူ၏။ ညအချိန် ရောက်လျှင် သံလွင်အမည်ရှိသော တောင်သို့ သွား၍ ညဉ့်ကို လွန်စေတော်မူ၏။
³⁸ နံနက်စောစော လူများအပေါင်းတို့သည် ဗိမာန်တော်သို့သွား၍ အထံတော်၌ ဒေသနာတော်ကို နား ထောင်ကြ၏။

 

၂၁:၃၄-၃၈။ သတိထားကြည့်ရှုရန် အရေးကြီးပုံ။ ယေရှုသည် ဤဟောပြောချက်ကို အလွန်အရေးကြီးသော လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရန် တိုက်တွန်းချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (လုကာ ၆:၄၆-၄၉ ကြည့်ပါ)။ ယုံကြည်သူများသည် မိမိတို့နှလုံးသားကို မာကျောစေခြင်း (ထွက် ၇:၁၄ နှိုင်းယှဉ်ပါ) သို့မဟုတ် ဤလောကအတိုင်း နေထိုင်ခြင်းနှင့် နေ့စဉ်ဘဝဝန်ထုပ်များကို စိုးရိမ်ခြင်းဖြင့် နှလုံးသားကို လေးလံစေခြင်း မပြုရပါ။ ဂရိစကားလုံး “မူးယစ်ခြင်း” (kraipalē) သည် အရက်မူးခြင်းကြောင့် ဦးတည်ချက်ပျောက်ပြီး လှဲချော်သွားခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (လုကာ ၂၁:၃၄; ဟေရှာ ၂၉:၉ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လူသားသားတော် ဗျာဒိတ်ရှိလာမည့် ထိုနေ့သည် သတိမထားသူအားလုံးအတွက် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာမည် (လုကာ ၂၁:၃၆)။ အမြဲဆုတောင်းရန် တိုက်တွန်းချက်သည် ဒုတိယအကြိမ် ဗျာဒိတ်ရှိတော်မူခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော အလားတူ တိုက်တွန်းချက်ကို ထပ်မံဖော်ပြထားသည် (လုကာ ၁၈:၁၊ ၆-၈)။ သတိထားကြည့်ရှုပြီး ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် ယုံကြည်သူများသည် လာမည့် ပျက်စီးခြင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်ပြီး လူသားသားတော်ရှေ့တွင် အောင်နိုင်သူအဖြစ် ရပ်တည်နိုင်မည် (ဧဖက် ၆:၁၃; ဗျာ ၆:၁၇ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လုကာသည် ဤအခန်းကို ယေရှု နေ့အခါတွင် ဗိမာန်တော်တွင် သွန်သင်ခဲ့ပြီး ညအခါတွင် သံလွင်တောင်ပေါ်တွင် တညးခိုခဲ့သည်ဟု အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်ထားသည် (လုကာ ၂၁:၃၇)။

21:34–38. Importance of Watching. Jesus concluded this discourse with an appeal to put His teaching into practice (see Luke 6:46–49). Believers are not to allow their hearts to become hard (cf. Ex. 7:14) or weighed down by living like the world and worrying about the burdens of daily life. The Greek word often translated as “carousing” (kraipalē) refers to the loss of orientation and staggering that results from drunkenness (Luke 21:34; cf. Is. 29:9). That day when the Son of Man comes will arrive abruptly for all who do not watch (Luke 21:36) for the fulfillment of these things. The admonition to pray always echoes a similar admonition in connection with the Second Advent (18:1, 6–8). By watching and praying, believers will be enabled to escape the coming destruction and stand victorious before the Son of Man (cf. Eph. 6:13; Rev. 6:17). Luke closes this section with a summary statement about Jesus teaching in the temple during the day and spending the night on the Mount of Olives (Luke 21:37).