Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၁

မဿဲ

MATTHEW

နိဒါန်း

INTRODUCTION

ခေါင်းစဉ်နှင့် ရေးသားသူ။ ဤခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ အစောဆုံးလက်ရှိလက်ရေးစာမူများတွင် ခေါင်းစဉ်ပါဝင်ခြင်းမရှိသော်လည်း၊ ရှေးခေတ်စာပေများတွင် အခြားစာအုပ်များကဲ့သို့ စာလိပ်များကြားတွင် လွယ်ကူစွာရှာဖွေနိုင်ရန် ခေါင်းစဉ်ကို နောက်ပိုင်းတွင် ထည့်သွင်းခဲ့ပါသည် (များသောအားဖြင့် စာလိပ်ပြင်ပတွင်)။ ဤခေါင်းစဉ်ကို ခရစ်ဝင်ကျမ်းရေးပြီးနောက် မကြာမီတွင် ထည့်သွင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။ အစောဆုံးလက်ရေးစာမူများတွင် တွေ့ရှိရသော ခေါင်းစဉ်များမှာ “ရှင်မဿဲ ခရစ်ဝင်ဧဝံဂေလိကျမ်းအရ”၊ “မဿဲခရစ်ဝင်အရ” နှင့် “ရှင်မဿဲအရ သန့်ရှင်းသောဧဝံဂေလိကျမ်း” စသည်တို့ ဖြစ်ပါသည်။

Title and Authorship. Although a title was not part of the earliest extant manuscripts of this Gospel, as with other works in antiquity, a title was eventually added (often on the outside of the scroll) to make it easy to locate among other scrolls. The title was likely added very soon after the Gospel was written. There are several versions of the title found in the earliest manuscripts of the Gospel, including: “The Gospel According to Matthew,” “According to Matthew,” and “The Holy Gospel According to Matthew.”

 

ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် မည်သူရေးသည်၊ မည်သည့်အချိန်တွင် ရေးသည်၊ မည်သည့်နေရာတွင် ရေးသည်ကို ဖော်ပြထားခြင်းမရှိပါ။ ဤမေးခွန်းများအတွက် အဖြေကို ခရစ်ဝင်ကျမ်းအတွင်းနှင့်အပြင်မှ အရိပ်အမြွက်များမှသာ တွက်ဆနိုင်ပါသည်။ ရေးသားသူနှင့်ပတ်သက်၍ အကောင်းဆုံးအရိပ်အမြွက်မှာ ခေါင်းစဉ်ပါသော ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းအားလုံးတွင် မဿဲကို ရေးသားသူအဖြစ် ဖော်ပြထားခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ ဤနာမည်ရှိ တပည့်တော်တစ်ဦးကို ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးအုပ်နှင့် တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် တွေ့ရှိရပါသည် (မဿဲ ၁၀:၃၊ မာကု ၃:၁၈၊ လု ၆:၁၅၊ တမန် ၁:၁၃)။ သို့သော် ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းကျမ်းတွင်သာ မဿဲကို အခွန်ခံအရာရှိဟောင်းဟု ဖော်ပြထားပြီး၊ တပည့်တော် ၁၂ ပါးထဲသို့ မဝင်မီ စာရေးတတ်ရမည့် အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့ရသူဟု ဆိုပါသည် (မဿဲ ၉:၉၊ ၁၀:၃)။ စိတ်ဝင်စားစရာမှာ မာကု ၂:၁၄ နှင့် လု ၅:၂၇ တွင် သူ့ကို လေဝိဟု ခေါ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ရှေးခေတ်တွင် လူများတွင် နာမည်နှစ်ခုရှိလေ့ရှိသည်နှင့်အညီ (ဥပမာ ရှိမုန်ပေတရု၊ တောမာကို ဒိဒုမ်ဟု ခေါ်သည်) သူ၏ ဒုတိယနာမည်ဖြစ်ပါသည်။ မာတ်ထူးကို အဓိကဇာတ်ဆောင်အဖြစ် ပါဝင်သော တစ်ခုတည်းသော ဇာတ်လမ်းမှာ ယေရှုကို ဂုဏ်ပြုသော အနေဖြင့် သူပြုလုပ်ခဲ့သော ညစာပွဲပင် ဖြစ်ပါသည် (မာတ် ၉:၉–၁၃၊ မာကု ၂:၁၅–၁၇၊ လု ၅:၂၉–၃၂)။

The Gospel of Matthew does not state who wrote it, when it was written, or where it was written. We can work out the answers to these questions only from clues within and without the Gospel. The best clue to authorship is the fact that every copy of this Gospel that has a title identifies Matthew as the author. A disciple by this name appears in each of the Gospels and in Acts (Matt. 10:3; Mark 3:18; Luke 6:15; Acts 1:13), though it is only in the Gospel of Matthew that Matthew is identified as having been a tax collector, a discipline which would have required him to write frequently, before he became one of the Twelve (Matt. 9:9; 10:3). Interestingly, he is called Levi in Mark 2:14 and Luke 5:27—apparently his second name, as was common in the ancient world (e.g., Simon Peter and Thomas called Didymus). The only story that includes Matthew as a significant character involves the dinner that he gave in honor of Jesus (Matt. 9:9–13; Mark 2:15–17; Luke 5:29–32).

 

လက်ရေးစာမူပြင်ပမှ ရေးသားသူနှင့်ပတ်သက်သော အစောဆုံးသက်သေမှာ တမန်တော်များကို သိခဲ့သူ ပါပီယပ် (Papias) ဆိုသူထံမှ ဖြစ်ပြီး၊ ရေးသားသူမှာ မဿဲဟု ဆိုသော်လည်း သူ့ကို တပည့်တော်ဟု မဖော်ပြပါ။ ဒုတိယရာစုခရစ်ယာန်စာရေးဆရာ အိုင်ရဲနီယပ် (Irenaeus) က မာတ်ထူးကို ယေရှု၏တပည့်တော်ဖြစ်ပြီး ဧဝံဂေလိတကျမ်းရေးသားသူဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားပါသည်။ ထို့ကြောင့် အစောဆုံးမှတ်တမ်းသက်သေများနှင့် ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ရေးသားသူနှင့်ပတ်သက်၍ မှတ်ချက်ပေးခဲ့သော အစောဆုံးခရစ်ယာန်များအားလုံး တညီတညွတ်တည်း မဿဲသည်ယေရှု၏တပည့်တော်ဖြစ်ပြီး ဤဧဝံဂေလိတကျမ်းကို ရေးသားခဲ့သည်ဟု သဘောတူကြပါသည်။

The earliest evidence of authorship from outside of the manuscript comes from a writer named Papias, who was of the generation that knew the apostles. He indicates that the author was Matthew, but he does not identify him as the disciple. Irenaeus, a second-century Christian author, clearly identifies Matthew as the disciple of Jesus and the author of the Gospel. Thus the earliest documentary evidence and the earliest Christians who comment on the authorship of the Gospel all agree that it was written by Matthew who was a disciple of Jesus.

 

ရေးသားခဲ့သည့်ခေတ်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းအတွင်းမှ ရေးသားခဲ့သည့်ခေတ်ကို ညွှန်ပြသော တစ်ခုတည်းသော အရိပ်အမြွက်မှာ မဿဲ ၂၇:၈ တွင် ဖြစ်ပြီး၊ ဂျူဒါသေဆုံးရာနေရာကို “ယနေ့တိုင်အောင် သွေးကွင်းဟု ခေါ်သည်” ဟု ဆိုထားပါသည်။ ဤစကားစုကို ဂျူဒါသေဆုံးမှုကို ဖော်ပြထားသော ကျမ်းချက်တစ်ခုတည်းဖြစ်သည့် တမန်တော်ဝတ္ထု ၁:၁၇–၁၉ တွင် မတွေ့ရပါ။ “ယနေ့တိုင်အောင်” ဟူသော စကားစုက ဂျူဒါသေဆုံးမှုဖြစ်ရပ်နှင့် ဤကျမ်းရေးသားချိန်ကြားတွင် အချိန်အတန်ကြာခဲ့ပြီဟု ညွှန်ပြပါသည်။ မည်မျှကြာခဲ့သည်ကို မသိရသော်လည်း၊ ဒုတိယရာစုအစတွင် ဤဧဝံဂေလိတကျမ်းကို ရည်ညွှန်းထားသော အခြားစာအုပ်များ (ဥပမာ ဒိဒချီနှင့် အိဂနာတီယပ်စ်၏ စမီရနာသို့စာ) ရှိသဖြင့် ထိုအချိန်မတိုင်မီ ရေးသားပြီးစီးပြီး ပြန့်ပွားနေခဲ့ရမည်ဖြစ်ပါသည်။

Date. The only indication within the Gospel itself as to its date is found in Matthew 27:8, which states that the field in which foreigners are buried is called the field of blood “to this day,” a phrase missing from the only other description of the death of Judas in the NT (Acts 1:17–19). This phrase indicates that some time must have passed between the events surrounding the death of Judas and this writing. While we do not know how much time elapsed, the Gospel had to have been written and in circulation before the beginning of the second century, since allusions to it are found in other writings that date to that time (i.e., the Didache and Ignatius’s Epistle to the Smyrneans).

 

ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ရေးသားခဲ့သည့်ခေတ်ကို တိကျစွာသတ်မှတ်ရန် အရေးကြီးသောအချက်တစ်ခုမှာ မာကုနှင့် လုကာကျမ်းများနှင့် စာပေဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှုပြင်းထန်စွာရှိခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ဤသုံးအုပ်ကို အတူ tisတူမြင်ရသည်ဟု ဆိုသော တူညီသောအမြင်ဧဝံဂေလိတကျမ်းများ (Synoptic Gospels) ဟုခေါ်ပြီး၊ ဇာတ်လမ်းများ၊ စကားလုံးများနှင့် ဖြစ်ရပ်များ၏ အစဉ်လိုက်တူညီမှုက စာပေဆိုင်ရာ မှီခိုမှုရှိသည်ဟု ညွှန်ပြပါသည်။ ပညာရှင်အချို့က မဿဲကို အဦးဆုံးရေးခဲ့ပြီး မာကုက အတိုချုံ့ခဲ့သည်ဟု ယူဆကြသော်လည်း၊ ပညာရှင်အများစုက မာကုကို အဦးဆုံးရေးခဲ့ပြီး မဿဲနှင့် လုကာက နောက်မှချဲ့ထွင်ခဲ့သည်ဟု ယူဆကြပါသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် မဿဲကို မာကုပြီးနောက် ခရစ်နှစ် ၆၀ မှ ၈၅ ကြားတွင် ရေးသားခဲ့ရမည်ဖြစ်ပါသည်။

Another important consideration that plays a significant role in any attempt to fix a date to Matthew’s Gospel is its strong literary relationship with the Gospels of Mark and Luke. The similar stories, wording, and order of events that these three Gospels (known as the Synoptic Gospels—since the term “synoptic” means, “seen with the same view”) share indicate some sort of literary interdependence exists between them. While some scholars suggest that Matthew was written first, followed by Mark (who would have then abbreviated Matthew) and Luke (who used both Mark and Matthew), most scholars believe it is more likely that Mark was the first Gospel written and that Matthew and Luke later expanded on what Mark wrote. If this is the case, then Matthew would have to have been written sometime after the completion of Mark’s Gospel, likely between A.D. 60 and 85.

 

ပိုမိုတိကျသောရက်စွဲကို ငြင်းခုံသူများသည် ယေရုရှလင်မြို့ ပြိုလဲခြင်း (ခရစ်နှစ် ၇၀) မတိုင်မီ သို့မဟုတ် နောက်တွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ခွဲခြားကြပါသည်။ ခရစ်နှစ် ၇၀ နောက်ဟု ဆိုသူများက မဿဲတွင် ယေရုရှလင်ပြိုလဲပြီးမှ ရေးသားခဲ့သည်ဟု ညွှန်ပြသော ခေတ်မမီမှုများစွာပါသည်ဟု ဆိုကြပါသည်။ ဥပမာ ယေရှု၏ ဥပစာများတွင် မြို့တစ်မြို့ပြိုလဲခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း (မဿဲ ၂၂:၇၊ ၂၃:၃၆၊ ၃၈)၊ အသင်းတော်ဟူသော စကားကို ထည့်သွင်းဖော်ပြခြင်း (၁၆:၁၈၊ ၁၈:၁၇) နှင့် ယေရုရှလင်ပြိုလဲမည့် ပရောဖက်ပြုချက် (၂၄:၁–၂၊ ၁၅–၂၂) တို့ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ယေရှုသည် တမန်တော်များကို မေရှိယအသိုင်းအဝိုင်းသစ်အဖြစ် စုဖွဲ့ခဲ့ပြီး၊ ထိုခေတ်နိုင်ငံရေးအခြေအနေတွင် ရောမနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သိရှိခဲ့သည်ဟု ခွင့်ပြုပါက ဤအရာများကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်ပါသည်။ ထို့ပြင် ယေရုရှလင်ပြိုလဲခြင်းဖော်ပြချက်မှာ အလွန်ယေဘုယျဖြစ်ပြီး ဖြစ်ရပ်များဖြစ်ပွားပြီးမှ အသိပညာလိုအပ်ခြင်းမရှိပါ။ ယုံကြည်သူများအနေဖြင့် ဘုရားသခင်၏သားတော်အနေဖြင့် အနာဂတ်ကို ဟောကြားနိုင်သည်ကို ငြင်းပယ်စရာအကြောင်းမရှိပါ။

Those who argue for a more precise date of the Gospel are divided over whether Matthew was written before or after the fall of Jerusalem in A.D. 70. Advocates of a post-70 date claim that Matthew contains many anachronisms that indicate it had to have been written after the destruction of Jerusalem. This includes references to the destruction of a city in Jesus’s parables (Matt. 22:7; 23:36, 38) that are understood as oblique allusions to the destruction of Jerusalem, explicit references to the “church” (16:18; 18:17), and Jesus’s prophecy of the fall of Jerusalem itself (24:1–2, 15–22). These objections, however, are easily overcome if we allow that Jesus was intentionally gathering and forming His disciples into a new messianic community and that in the political climate of the day, He recognized the certainty of a confrontation with Rome and its inevitable outcome. Besides, the description of Jerusalem’s destruction is general enough not to have required specific knowledge of the events themselves after they occurred. Moreover, as believers, there is no reason to deny that as the Son of God, Jesus could in fact have predicted the future.

 

အစောပိုင်းရက်စွဲကို ထောက်ခံသူများက မဿဲတွင် ဂျူးဘာသာကို အပြုသဘောဆောင်စွာ အာရုံစိုက်ထားပြီး၊ ယေရှုကို ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ပရောဖက်ပြုထားသော မေရှိယအဖြစ် ဖော်ပြထားခြင်းက စာဖတ်သူအများစုမှာ ဂျူးယုံကြည်သူများဖြစ်ပြီး ဂျူးအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း နေထိုင်နေဆဲခေတ်ကို ညွှန်ပြသည်ဟု ဆိုကြပါသည်။ ဂျူးစစ်ပွဲ (ခရစ်နှစ် ၆၆–၇၃) နှင့် တပါးအမျိုးသားအသင်းတော် တိုးချဲ့မှုအပြီးတွင် အခြေအနေပြောင်းလဲသွားပါသည်။ ထို့ပြင် ယေရှု၏နှုတ်မြွက်စကားများကို မှတ်တမ်းတင်ပုံမှာ ဗိမာန်တော်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်ဟု ညွှန်ပြပြီး၊ ယေရုရှလင်ပြိုလဲပြီးနောက် ရေးသားခဲ့လျှင် ယေရှု၏ပရောဖက်ပြုချက်ပြည့်စုံမှုကို အတည်ပြုရန် ဖြည့်စွက်ဖော်ပြမည်ဟု မျှော်လင့်ရပါသည်။ မာကုကို အဦးဆုံးရေးခဲ့သည်ဆိုလျှင်ပင် မာတ်ထူးကို ခရစ်နှစ် ၇၀ မတိုင်မီ ရေးသားနိုင်ပြီး လုကာကို ထိုနောက်တွင် ရေးသားနိုင်ပါသည်။

Those who favor an earlier date argue that Matthew’s largely positive focus on Judaism and its depiction of Jesus as the promised Messiah foretold in the OT Scriptures point to a time when most of its readers were still Jewish believers living in Jewish circles. This situation certainly changed after the Jewish War (A.D. 66–73) and with the expansion of the Gentile church. In addition, the way Matthew narrated the sayings of Jesus seems to indicate that the temple was still standing when the Gospel was written, since if the Gospel had been written after the fall of Jerusalem, one would expect the author to have included some sort of indication of the fulfillment of Jesus’s prophecy about its destruction as further confirmation of His identity. Even if Mark was written first, there is no reason to think that Matthew could not have been written sometime before A.D. 70 and Luke likely sometime after that.

 

ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းကို မည်သည့်အချိန်တွင် ရေးသားခဲ့သည်ကို အတိအကျမသိရသေးသလို၊ မည်သည့်နေရာတွင် ရေးသားခဲ့သည်ကို ပို၍မသေချာပါ။ အကြံပြုချက်များမှာ သန့်ရှင်းရာပြည် သို့မဟုတ် ဆီးရီးယား အစရှိသည်မှ အန္တိအုတ်မြို့ (Syrian Antioch)၊ တိန်ဂျောဒန်ရှိ ပဲလာ၊ ဂလိလဲယနှင့် အဲဂုတ္တုရှိ အလက်ဇန္ဒရီးယားအထိ ရှိပါသည်။ ပညာရှင်အများစုက သန့်ရှင်းရာပြည်မြောက်ပိုင်း သို့မဟုတ် တောင်ပိုင်းဆီးရီးယားဟု ယူဆကြသော်လည်း၊ နောက်ထပ်အချက်အလက်မထွက်ပေါ်မချင်း မသေချာနိုင်ပါ။

While it is difficult to know for certain when Matthew was written, there is even greater uncertainty about the location where the Gospel was written. Suggestions range from general areas, such as the Holy Land or Syria, to specific places, such as Syrian Antioch, Pela in Transjordan, Galilee, and even Alexandria in Egypt. Most commentators opt for either the northern part of the Holy Land or Southern Syria, but unless further information emerges, it is not possible to be certain as to where the Gospel was written.

 

ဓမ္မသုတေသနနှင့် ရည်ရွယ်ချက်။ မဿဲ၏ ဓမ္မသုတေသနနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆွေးနွေးရာတွင် မာကုနှင့် လုကာတို့နှင့် ဆင်တူမှုများကို စစ်ဆေးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထူးခြားသောနေရာများကိုလည်း နားလည်ရမည်ဖြစ်ပါသည်။

Theology and Purpose. In discussing the theology and purpose of Matthew, we need to examine the similarities it has with Mark and Luke and also to understand in what areas it is unique.

 

၁. မာကုနှင့် လုကာနှင့် ဆင်တူမှုများ။ အထက်တွင်ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် မာကုနှင့် လုကာတို့နှင့် များစွာတူညီပါသည်။ သူတို့နည်းတူ မဿဲက ယေရှုကို လူသိများသော မိဘများ (လက်သမားဆရာ ယောသပ်နှင့် သူ၏ဇနီး မာရိ) မှ မွေးဖွားခဲ့ပြီး၊ ဟေရုဒ်အန္တိပ၏ နယ်မြေဖြစ်သော ဂလိလဲတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ပြီး၊ ဂလိလဲမှ ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်း ပုန္တိပိလတ်အမိန့်ဖြင့် ယေရုရှလင်တွင် အသေခံခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြပါသည်။ မာကု၊ လုကာ၊ ယောဟန်တို့နှင့်အတူ မဿဲက ယေရှု၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဖြစ်ရပ်များကို အများဆုံးအာရုံစိုက်ပါသည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရင်း ယေရှု၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို မဿဲက ထင်ရှားစေပါသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ဗဟိုဓမ္မသုတေသနအချက်မှာ ယေရှု၏ အသေခံခြင်းက လူသားတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ပြီးစီးစေခဲ့သည်ဟူသော အချက်ဖြစ်ပါသည်။ ဤကယ်တင်ခြင်းကို ခရစ်ဝင်ကျမ်းအစတွင် ကောင်းကင်တမန်က ယောသပ်အား ကြေညာခဲ့ပြီး၊ ယေရှုသည် မိမိလူမျိုးကို အပြစ်မှ ကယ်တင်မည်ဟု ဆိုပါသည် (မဿဲ ၁:၂၁)။ သခင်ဘုရားမွေးနေ့ညစာပွဲတွင် စပျစ်ရည်သောက်ခြင်းသည် အပြစ်လွှတ်ခြင်းအတွက် လူများစွာအတွက် သွန်းလောင်းသော ယေရှု၏အသွေးကို ကိုယ်စားပြုပါသည် (၂၆:၂၈)။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းတိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ယေရှု၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ၊ စကြဝဠာဆိုင်ရာ အရေးကြီးမှုရှိသည်ဟု ထင်ရှားလာပါသည်။ ဤအချက်ကို ယေရှု၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့်အတူ ဖြောင့်မတ်သူများ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းက ကြိုတင်ဟောကြားထားပါသည် (၂၇:၅၂)။ လူမျိုးအပေါင်းတို့ကို တရားစီရင်မည့်သူမှာ ယေရှုခရစ်ပင် ဖြစ်ပါသည် (၂၅:၃၁–၄၆)။

1. Similarities with Mark and Luke. As noted earlier, the Gospel of Matthew shares much in common with the Gospels of Mark and Luke. Like them, Matthew portrays Jesus as one who was born of known parents (the carpenter Joseph and his young wife, Mary), grew up in Galilee in the territory of Herod Antipas (one of Herod the Great’s sons), and died in Jerusalem on the orders of the Roman governor of Galilee, Pontius Pilate. Also like Mark, Luke, and John, Matthew gives the most attention to the events surrounding the death and resurrection of Jesus. In doing so, Matthew highlights the importance of the death and resurrection of Jesus. The central theological insight of the Gospel is that Jesus’s death accomplished the salvation of humanity. This salvation is announced to Joseph at the beginning of the Gospel by an angel, who said that Jesus will save His people from their sins (Matt. 1:21). At the time of the institution of the Lord’s Supper, the drinking of the wine signified Jesus’s blood, which is poured out for the forgiveness of sins (26:28). As the Gospel progresses, it emerges that the death and resurrection of Jesus has worldwide, indeed cosmic, import. This is anticipated by the resurrection of the righteous that accompanied Jesus’s death and resurrection (27:52). It is Jesus Himself who will judge all the nations (25:31–46).

 

၂. ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ အဓိကအကြောင်းအရာများ။ မဿဲတွင်သာ ပါဝင်သော အကြောင်းအရာများစွာကို “ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်း” ဟူသော ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် ထည့်သွင်းနိုင်ပါသည်။ အသိုင်းအဝိုင်းဆိုင်ရာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းခြင်း (မဿဲ ၁၈:၁၀၊ ၁၄–၂၀၊ ၂၈–၃၁)၊ အသိုင်းအဝိုင်း၏ ရောနှောနေမှု (၁၃:၂၄–၃၀၊ ၃၃–၄၃၊ ၄၇–၅၀၊ ၂၅:၁–၁၃) နှင့် အသိုင်းအဝိုင်းခေါင်းဆောင်များ ဥပမာ တမှန်ကိုယ်ကျင့်တရားရှိသော ပရောဖက်နှင့် မှားသောပရောဖက်များ (၇:၁၅၊ ၂၁–၂၃၊ ၁၀:၄၁၊ ၂၄:၁၀–၁၂၊ ၁၄)၊ ခရစ်ယာန်ကျမ်းတတ်ဆရာများ (၁၃:၅၁–၅၂) နှင့် ပေတရု (၁၄:၂၈–၃၁၊ ၁၆:၁၇–၁၉၊ ၁၇:၂၄–၂၇) တို့ဖြစ်ပါသည်။ မဿဲ ၁၈:၃–၄၊ ၂၃–၃၅၊ ၁၉:၂၈ခ၊ ၂၁:၄၃၊ ၂၃:၈–၁၀၊ ၂၈:၁၆–၂၀ တို့သည်လည်း ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်းနှင့် ဆက်စပ်ပါသည်။

2. Themes in Matthew’s Gospel. Much of the material unique to Matthew deals with matters that could be put under the heading “The Community of Believers.” It deals with such matters as community discipline (Matt. 18:10, 14–20, 28–31); the mixed nature of the community (13:24–30, 33–43, 47–50; 25:1–13); and various leaders of the community, such as true and false prophets (7:15, 21–23; 10:41; 24:10–12, 14), Christian scribes (13:51–52), and Peter (14:28–31; 16:17–19; 17:24–27). Matthew 18:3–4, 23–35; 19:28b; 21:43; 23:8–10; 28:16–20 also relate in some way to the matter of the community of believers.

 

မဿဲတွင်သာ ပါဝင်သော အကြောင်းအရာအများအပြားသည် ခရစ်ယာန်အမူအကျင့်၊ အထူးသဖြင့် ဓမ္မဟောင်းပညတ်တို့နှင့် ဆက်ဆံပုံကို ကိုင်တွယ်ထားပါသည်။ ဤအရာကို မဿဲ ၅:၁၇၊ ၁၉–၂၄၊ ၂၇–၂၈၊ ၇:၂၁–၂၃၊ ၁၂:၅–၇၊ ၁၁၊ ၁၅:၁၂–၁၃၊ ၂၁:၂၈–၃၂ တို့တွင် အသေးစိတ်ဆုံး ဆွေးနွေးထားပါသည်။ ခရစ်ယာန်အဖြစ် မည်သို့နေထိုင်ရမည်နှင့် လက်တွေ့ညွှန်ကြားချက်များလည်း များစွာပါဝင်ပါသည်။ ဥပမာ ဘုရားသခင်ထံမှ ခွင့်လွှတ်ခြင်းများစွာခံရသောကြောင့် ခရစ်ယာန်များသည် အချင်းချင်း ခွင့်လွှတ်ရမည် (မာတ် ၆:၁၅၊ ၁၈:၂၁–၃၅)၊ ဆုတောင်းပုံမှာ ထူးခြားရမည် (၆:၅–၈၊ ၁၀ခ၊ ၁၈:၁၉–၂၀) စသည်တို့ဖြစ်ပါသည်။ လက်တွေ့ညွှန်ကြားချက်များကို မဿဲ၅:၄–၅၊ ၇–၁၀၊ ၁၄၊ ၁၆၊ ၂၁–၂၄၊ ၂၇–၂၈၊ ၃၃–၃၇၊ ၄၁၊ ၆:၁–၄၊ ၁၆–၃၄ တို့တွင် တွေ့ရပါသည်။ ထို့ပြင် ဖြောင့်မတ်ခြင်းတွင် အမူအကျင့်ကို အလေးထားသည်ကို မမေ့ပါနှင့် (မဿဲ၃:၁၄–၁၅၊ ၅:၁၀၊ ၂၀၊ ၁၀:၄၁)။

A significant portion of the material unique to Matthew deals with Christian behavior, especially how Christians should relate to the laws set out in the OT Scriptures. This is explored most thoroughly in Matthew 5:17, 19–24, 27–28; 7:21–23; 12:5–7, 11; 15:12–13; 21:28–32. The unique material also has a lot of practical injunctions on how to behave as Christians. For example, because Christians are forgiven much by God, they should themselves be forgiving of others (Matt. 6:15; 18:21–35), and their prayers should be distinctive (6:5–8, 10b; 18:19–20). Practical injunctions may also be found at Matthew 5:4–5, 7–10, 14, 16, 21–24, 27–28, 33–37, 41; 6:1–4, 16–34. Nor should it be forgotten that in Matthew, righteousness has a very important behavioral component (Matt. 3:14–15; 5:10, 20; 10:41).

 

မဿဲတွင်သာ ပါဝင်သော ထင်ရှားသောအကြောင်းအရာတစ်ခုမှာ ဂျူးဘာသာနှင့် ခရစ်ယာန်၏ ဆက်ဆံရေးဖြစ်ပါသည်။ ဥပမာ ခရစ်ယာန်တစ်ဦးတည်းသာ ဂျူးများထံ ဟောပြောရန် ကန့်သတ်ထားခြင်း (မဿဲ၁၀:၅ခ–၆၊ ၂၃၊ ၁၅:၂၃–၂၄) သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် ချဲ့ထွင်ထားခြင်း (၂၄:၁၄၊ ၂၈:၁၆–၂၀)၊  ဂျူးဘာသာခေါင်းဆောင်များ အထူးသဖြင့် ကျမ်းတတ်ဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲများနှင့် ဆက်ဆံရေး (၅:၂၀၊ ၁၅:၁၂–၁၃၊ ၁၆:၁၂၊ ၂၃:၁–၃၊ ၅၊ ၈–၁၀၊ ၁၅–၂၂၊ ၂၇–၂၈၊ ၃၂–၃၃)၊ ဂျူးများနှင့်သာ ဆိုင်သော ဖြစ်ရပ်များ (၅:၃၃–၃၇၊ ၆:၁–၄၊ ၁၆–၁၈၊ ၉:၂၇–၃၁၊ ၁၇:၂၄–၂၇၊ ၁၉:၂၈ခ၊ ၂၁:၁၄–၁၇၊ ၄၃) စသည်တို့ဖြစ်ပါသည်။

Another prominent theme in the material unique to Matthew deals in some way with Judaism and the Christian’s relationship to it. For example, in several places in the Gospel, the Christian mission is restricted to Jews alone (Matt. 10:5b–6, 23; 15:23–24), although this is expanded in Matthew 24:14; 28:16–20. There is a constant interaction with the Jewish religious leadership, particularly the scribes and Pharisees (5:20; 15:12–13; 16:12; 23:1–3, 5, 8–10, 15–22, 27–28, 32–33), and several of the incidents are relevant particularly to Jews (5:33–37; 6:1–4, 16–18; 9:27–31; 17:24–27; 19:28b; 21:14–17, 43).

 

မဿဲတွင်သာ ပါဝင်သော အကြောင်းအရာများစွာသည် ကမ္ဘာပျက်ခြင်းနှင့် ယေရှုခရစ်၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းဆိုင်ရာ ဓမ္မသုတေသနများဖြစ်ပါသည်။ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်း နီးကပ်လာခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ကျခြင်းဆိုင်ရာ နှုတ်မြွက်စကားများနှင့် ဥပမာများ (၁၀:၂၃၊ ၁၆:၃၊ ၂၅:၁–၁၃)၊ တရားစီရင်ခြင်းအကြောင်း (၁၂:၃၆–၃၇၊ ၁၆:၂၇၊ ၁၈:၂၃–၃၅၊ ၁၉:၂၈ခ၊ ၂၄:၁၀–၁၂၊ ၁၄၊ ၂၅:၃၁–၄၆)၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများ (၁၃:၂၄–၃၀၊ ၃၆–၅၂၊ ၁၆:၁၉၊ ၁၈:၃–၄၊ ၂၃–၃၅၊ ၁၉:၁၂၊ ၂၈ခ၊ ၂၀:၁–၁၆၊ ၂၁:၄၃၊ ၂၅:၁–၁၃၊ နှိုင်းယှဉ် ၁၇:၂၄–၂၇၊ ၂၁:၁၄–၁၇) စသည်တို့ဖြစ်ပါသည်။

Much of the material unique to the Gospel of Matthew deals with theological themes surrounding the end of the world and the Second Coming of Jesus. Several sayings and a significant parable deal with the closeness or delay of the Second Coming (10:23; 16:3; 25:1–13). The theme of judgment may be found in Matthew 12:36–37; 16:27; 18:23–35; 19:28b; 24:10–12, 14; 25:31–46. Matthew also has much unique material that deals with the kingdom of heaven (13:24–30, 36–52; 16:19; 18:3–4, 23–35; 19:12, 28b; 20:1–16; 21:43; 25:1–13; cf. 17:24–27; 21:14–17).

 

မဿဲတွင်သာ ပါဝင်သော အခြားအကြောင်းအရာများမှာ ပထဝီနေရာများ (၂:၁၊ ၅–၆၊ ၁၃–၁၅၊ ၁၉–၂၃၊ ၄:၁၃–၁၆)၊ နာကျင်သူများကို ကုသခြင်း (၉:၃၂–၃၅၊ ၁၅:၂၉–၃၁)၊ အံ့ဖွယ်အမှုများနှင့် ဝိညာဉ်သတ္တဝါများ (၁:၁၈–၂၅၊ ၂၆:၅၂–၅၄၊ ၂၇:၁၉၊ ၅၂–၅၃၊ ၆၂–၆၆၊ ၂၈:၂–၄၊ ၉–၁၀)၊ ယောဟန်နှစ်ခြင်းဆရာ (၁၁:၁၄၊ ၁၇:၁၃) နှင့် ပရောဖက်ပြုချက်ပြည့်စုံခြင်း (၁:၁၈–၂၅၊ ၂:၁–၁၂၊ ၁၆–၂၃၊ ၄:၁၃–၁၆၊ ၈:၁၇၊ ၂၁:၁၄–၁၇) စသည်တို့ဖြစ်ပါသည်။ ဤအပိုဒ်များနှင့် အထက်အပိုဒ်များတွင် ကိုးကားထားသော ကျမ်းချက်များနှင့်အတူ မဿဲ ၁:၁၈–၂၅၊ ၂:၁–၁၂၊ ၂:၁၆–၁၈၊ ၇:၆၊ ၁၀:၅ခ–၆၊ ၁၁:၁၊ ၁၃:၃၅၊ ၅၃၊ ၁၄:၃၃၊ ၁၉:၁က၊ ၂၀:၁–၁၆၊ ၂၁:၂၈–၃၂၊ ၂၃:၅၊ ၂၄:၁၀–၁၂၊ ၁၄၊ ၂၆:၁၊ ၂၇:၂၄–၂၅၊ ၆၂–၆၆၊ ၂၈:၁၁–၁၅ တို့သည် မာတ်ထူးတွင်သာ ပါဝင်သော အကြောင်းအရာများ ပြည့်စုံစွာစာရင်းဖြစ်ပါသည်။

Other themes found in the material unique to Matthew include several references to geographic location (2:1, 5–6, 13–15, 19–23; 4:13–16), to healing (9:32–35; 15:29–31), to an interest in the miraculous and spiritual beings (1:18–25; 26:52–54; 27:19, 52–53, 62–66; 28:2–4, 9–10), to John the Baptist (11:14; 17:13), and to the fulfillment of prophecy (1:18–25; 2:1–12, 16–23; 4:13–16; 8:17; 21:14–17). The texts cited here and in the previous paragraphs, together with Matthew 1:18–25; 2:1–12; 2:16–18; 7:6; 10:5b–6; 11:1; 13:35, 53; 14:33; 19:1a; 20:1–16; 21:28–32; 23:5; 24:10–12, 14; 26:1; 27:24–25, 62–66; 28:11–15, comprise a complete listing of the material unique to Matthew.

 

၃. ဖွဲ့စည်းရည်ရွယ်ချက်။ ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ၎င်း၏ ထူးခြားသော ဓမ္မသုတေသနများမှ ညွှန်ပြပါသည်။ အသိုင်းအဝိုင်းဆိုင်ရာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းခြင်းကို ယေရှုဟောကြားခဲ့သည်ကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းကြောင့် (မဿဲ ၁၈:၁၅–၂၀)၊ အသိုင်းအဝိုင်းသည် အချို့နည်းဖြင့် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရှိသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်ပါသည်။ အထူးသဖြင့် အသင်းတော်သည် ဂျူးဂိုဏ်းချုပ်များမှ လွတ်လပ်နေပြီဟု ဆိုလိုပါသည်။ ယေရှုနှင့် တမန်တော်များအားလုံး ဂျူးများဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ အခြားဂျူးများနှင့်အတူ ဂိုဏ်းချုပ်တွင် ကိုးကွယ်ခဲ့ကြပါသည် (မဿဲ ၄:၂၃၊ ၉:၃၅၊ ၁၃:၅၄)။ ဤဓလေ့ကို အစောပိုင်းအသင်းတော်တွင် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါသည် (တမန် ၉:၂၀၊ ၁၃:၅၊ ၁၇:၁–၂၊ ၁၇)။ သို့သော် ရှင်ပေါလုအား ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ အခြားခရစ်ယာန်များအတွက် ကြိုတင်ဟောင်းချက်ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်တာဝန်ခံများက ခရစ်ယာန်များကို အသင်းတော်မှ နှင်ထုတ်ခဲ့ကြပါသည် (ဥပမာ တမန် ၁၃:၄၄–၄၆၊ ၁၈:၆–၇)။ အစောပိုင်းခရစ်ယာန်များ ဂိုဏ်းချုပ်တွင် ကိုးကွယ်ခဲ့သော်လည်း၊ မည်သူကို ပါဝင်ခွင့်ပြုမည်၊ မပြုမည်ကို ထိန်းချုပ်ခွင့်မရှိခဲ့ပါ။ ခရစ်ယာန်များ ဂိုဏ်းချုပ်မှ လွတ်လပ်သော အသိုင်းအဝိုင်းများ ဖွဲ့စည်းမှသာ အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း မည်သူပါဝင်မည်၊ မပါဝင်မည်ကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုမှာ ဂိုဏ်းချုပ်မှ လွတ်လပ်စွာ စတင်ဖွဲ့စည်းလာသော အသိုင်းအဝိုင်းသစ်ကို သတ်မှတ်ရန် ကူညီရန်ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ဤအချက်က ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းနှင့် ဂျူးဘာသာအမြစ်များအကြား ဆက်ဆံရေးကို အာရုံစိုက်ရခြင်းအကြောင်းနှင့် ဓမ္မဟောင်းပညတ်တို့နှင့် ခရစ်ယာန်၏ ဆက်ဆံရေးကို နားလည်ရန် အားထုတ်ရခြင်းအကြောင်းကို ရှင်းပြပါသည်။ ထို့ပြင် ဂျူးဘာသာအတွင်း တွေးခေါ်ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်သော ကျမ်းတတ်ဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲများကို ဆန့်ကျင်ဘက်အနေအထားတွင် ခရစ်ဝင်ကျမ်းက ရပ်တည်ပုံကို ရှင်းပြပါသည်။

3. Compositional Intent. The purpose of the Gospel is indicated by its unique theological themes. Since the Gospel includes the preservation of what Jesus had to say about community discipline (Matt. 18:15–20), it carries with it the strong implication that perhaps in some respects the community was self-governing. In particular, it most likely means that the community was independent of the synagogues. It is a truism that Jesus and His disciples were all Jews. They worshiped in the synagogue with other Jews (Matt. 4:23; 9:35; 13:54), and this practice continued in the early church (Acts 9:20; 13:5; 17:1–2, 17). But what happened to Paul was a foretaste of what happened to other Christians. Those in charge of the synagogues ensured that Christians were expelled from fellowship (e.g., Acts 13:44–46; 18:6–7). While the early Christians worshiped in synagogues, they had no control over who was included or excluded. It was only when Christians formed independent communities that they could decide who was in and who was out of the community. It is highly likely, then, that one of the purposes of Matthew’s Gospel was to help define the new community as it was beginning to form independently of its roots in the synagogue. This would explain why so much attention is given to the relationship between the Christian community and its religious roots within Judaism, and why there is such effort put into understanding the relationship of the Christian to the laws of the OT. Furthermore, it explains the way the Gospel positions itself over and against the thought leaders in Judaism—the scribes and the Pharisees.

 

ခရစ်ယာန်ဖြစ်ခြင်းဟူသည် မည်သည်ကို အသိုင်းအဝိုင်းနားလည်စေရန် ကူညီရန်သာ ခရစ်ဝင်ကျမ်းရေးသားရခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမဟုတ်ပါ။ ထုတ်ဝေသည့်တိကျသောရက်စွဲ မသေချာသော်လည်း၊ ယေရှုကို လိုက်ခဲ့သော အစောဆုံးသူများ အများအပြား သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ပါသည်။ ရှေးခေတ်တွင် အသက်ရှည်ခြင်းနည်းပါးပြီး အသက်ရှင်နှုန်းနှစ်ခြင်း ယနေ့ခေတ်ထက် များစွာနိမ့်ကျပါသည်။ မျက်မြင်သက်သေများ၏ သက်သေခံချက်ကို မှတ်တမ်းတင်ရန် လိုအပ်ချက်သည်လည်း ခရစ်ဝင်ကျမ်းရေးသားရခြင်း၏ နောက်ထပ်အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

The need to help the community understand what it meant to be a Christian need not be the only reason for writing the Gospel. While the exact date of publication is uncertain, it is likely that a considerable number of the earliest followers of Jesus were now dead. Life was fragile in the ancient world, and life expectancy was much lower than in the modern world. The need to capture the witness of the eyewitnesses may well be another reason why the Gospel was written.

 

၄. ယေရှုနှင့် မျှော်လင့်ခြင်း။ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယေရှုကို ယုဒလူမျိုးများနှင့် တပါးအမျိုးသားများ၏ မျှော်လင့်ခြင်းအဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (မဿဲ ၁၂:၁၈–၂၀၊ ၂၈:၁၉)။ ယေရှု၏ဘဝနှင့် အမှုတော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံနှင့်သူ၏သားမြေးများအား ပေးထားတော်မူသော ကတိတော်များကို ပြည့်စုံစေတော်မူခဲ့ပြီး၊ ထိုကတိတော်များသည် သူတို့၏ဘဝကို လာမည့်မယ်တော်အတွက် နက်ရှိုင်းသောမျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စုံစေခဲ့သည်။ ယခုမူ မယ်တော်ရောက်ရှိလာပြီး ပရောဖက်ပြုချက်များ ပြည့်စုံလာခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ခြင်းတည်ဆောက်ရာ ကတိတော်များသည် နာဇရက်မြို့သားဖြစ်တော်မူသော (၂:၂၃)၊ ခရစ်တော်၊ ဒါဝိဒ်၏သားတော်၊ ဧမာနွေလ (၁:၂၃) ဖြစ်တော်မူသော ထိုလူသားတိုင်းတွင် အမှန်တကယ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ထိုမျှော်လင့်ခြင်း၌ ခရစ်တော်၏ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်၏ နောက်ဆုံးပြည့်စုံခြင်းကို ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းတွင် ညွှန်ပြထားသော အချက်များလည်း ရှိခဲ့သည် (၂၄:၃)။ ထိုမျှော်လင့်ခြင်းသည် ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်း၏ အခြေခံမျှော်လင့်ခြင်းဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ ခရစ်တော်၏အမှုတော်၊ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတို့တွင် ခိုင်မာစွာ အမြစ်တွယ်ခဲ့သည်။ ထိုသူတော်စင်အားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ကတိတော်များသည် ယုံကြည်အားထားနိုင်ကြောင်းနှင့် ကိုယ်တော်သည် ယုံကြည်အားထားထိုက်သော ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်း ယခင်ကထက် ပို၍ထင်ရှားစွာ ပြသတော်မူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ခြင်းသည် ဆန္ဒဖြင့်တွေးတောခြင်း သို့မဟုတ် လှည့်စားသောပုံရိပ်မျှသာမဟုတ်ချေ။ ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်အတွင်း သမိုင်းအတွင်း ထူးခြားစွာအမှုပြုတော်မူခဲ့ပြီး၊ ခရစ်တော်တိုင်း၌ ဣသရေလလူမျိုးအား ပရောဖက်များမှတဆင့် ကြေညာခဲ့သော ကတိတော်များနှင့် မျှော်လင့်ခြင်းများကို လက်တွေ့ထင်ရှားစေတော်မူခဲ့သည်။ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းသည် သမိုင်းအတွင်း ဘုရားသခင်၏ထင်ရှားခြင်း၏ နောက်ဆုံးပြည့်စုံခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်။ ကျမ်းစာသည် တပည့်တော်များအား၊ သူတို့မှတဆင့် အသင်းတော်အား ယေရှု၏နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် သွန်သင်ချက်များဖြင့် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းကို မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စုံစေရန် တိုက်တွန်းချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်ထားသည် (၂၈:၁၉–၂၀)။

4. Jesus and Hope. Matthew depicts Jesus as the hope of Jews and Gentiles (Matt. 12:18–20; 28:19). Through Jesus’s life and ministry, God was fulfilling the promises He made to Abraham and his descendants that imbued their existence with a deep hope in the coming Messiah. Now the Messiah was here and the prophecies were being fulfilled. The promises on which hope was built were becoming a reality in the Man from Nazareth (2:23), the Christ, the Son of David, Immanuel (1:23). But there were elements of that hope that pointed to a future consummation of Christ’s work of salvation at the Second Coming (24:3). This expectation became the fundamental hope of the Christian community, and it was firmly grounded in the ministry, death, and resurrection of Christ. Through Him, God had demonstrated like never before that His promises are reliable and that He is a trustworthy God. Therefore the Christian hope is not wishful thinking or a mirage. God in Christ acted within history in a unique way and embodied in Christ the promises and hopes announced by His prophets to Israel. The Second Coming will be the consummation of that manifestation of God within history. The book concludes with a call to the disciples and through them to the church to inundate the world with the message and teachings of Jesus in order to fill it with hope (28:19–20).

 

စာပေဆိုင်ရာ ထူးခြားချက်များ။ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ လက်ရှိဖွဲ့စည်းပုံသည် အဓိကအချက်သုံးချက်ပေါ်တွင် အခြေခံထားသည်။ ပထမအချက်၊ မဿဲ၊ မာကု၊ လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းများသည် ယေရှု၏အမှုတော်အတွင်း တစ်ဦးချင်းဖြစ်ရပ်များကို အတူတူပင်အစဉ်လိုက် ဖော်ပြထားသည် (မှာ (မဿဲ ၄:၂၃–၁၁:၃၀ ကိုမှတစ်ပါး) မဿဲသည် ပစ္စည်းများကို တင်ပြရာတွင် သဘောတူညီထားသော အစဉ်လိုက်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်ဟု ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

Literary Features. The current organization of the Gospel of Matthew is based on three elements. First, because Matthew, Mark, and Luke describe the individual events in the ministry of Jesus in the same order (aside from Matt. 4:23–11:30), one could perhaps guess that Matthew drew on a commonly agreed order of presentation of his materials.

 

ဒုတိယအချက်၊ မဿဲ ၄:၂၃–၉:၃၈ ရှိ ပစ္စည်းများ၏ ထူးခြားသောအစဉ်လိုက်ကို မဿဲ ၄:၂၃ နှင့် ၁၀:၃၅ တွင် ယေရှု၏အမှုတော်များကို အနှစ်ချုပ်ဖော်ပြထားသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ရှင်းပြနိုင်သည်။ ထိုကျမ်းချက်နှစ်ခုစလုံးတွင် ယေရှုပြုတော်မူခဲ့အရာများကို နီးပါးအတူတူပင် စကားလုံးများဖြင့် အနှစ်ချုပ်ထားသည်။ ကိုယ်တော်သည် တရားဟောခြင်း၊ သွန်သင်ခြင်း၊ ပျောက်ကင်းစေခြင်းတို့ကို ပြုတော်မူသည်။ မဿဲ ၅–၇ ၏အကြောင်းအရာများကို “သွန်သင်ခြင်း” ဟု အနှစ်ချုပ်နိုင်ပြီး၊ မဿဲ ၈–၉ ကို “ပျောက်ကင်းစေခြင်း” ဟု အနှစ်ချုပ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် မဿဲ ၄–၉ တွင် ဧဝံဂေလိဆရာသည် ယေရှု၏သွန်သင်ချက်များကို ဦးစွာသရုပ်ပြသော ပစ္စည်းများကို စုစည်းထားပြီး၊ နောက်မှ ပျောက်ကင်းစေခြင်းအမှုတော်များကို သရုပ်ပြသော ပစ္စည်းများကို စုစည်းထားသည်။

Second, much of the distinctiveness of the order of materials in Matthew 4:23–9:38 can be explained by observing the summary of Jesus’s activities provided in Matthew 4:23 and 10:35. Both passages use almost exactly the same words to summarize what Jesus was doing: He was preaching, teaching, and healing. The contents of Matthew 5–7 can be summarized as “teaching,” and that of Matthew 8–9 as “healing.” Thus, in Matthew 4–9 the Evangelist gathered together materials that illustrate first the teachings of Jesus and then the healing activities of Jesus.

 

တတိယအချက်၊ မဿဲသည် ယေရှု၏သွန်သင်ချက်များကို ကြီးမားသော အပိုင်းငါးပိုင်းအဖြစ် စုစည်းထားပြီး၊ ယင်းတို့ကို မဿဲ၏ ငါးပါးသောတရားဟောချက်များဟု ခေါ်လေ့ရှိသည်။ အပိုင်းတစ်ခုစီသည် အတူတူပင် နိဂုံးချုပ်စာပိုဒ်ဖြင့် ပြီးဆုံးသည် (၇:၂၈, ၁၁:၁၊ ၁၃:၅၃၊ ၁၉:၁၊ ၂၆:၁)။ ထို့ပြင် ငါးပါးသောတရားဟောချက်တွင် သီးခြားအကြောင်းအရာများကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။

Third, Matthew gathered together five large blocks of the teachings of Jesus, usually described as the five discourses of Matthew. Each block finishes with the same summary phrase (7:28; 11:1; 13:53; 19:1; 26:1). Furthermore, particular themes can be observed in the five discourses:

 

၅:၁–၇:၂၉ ∶ တောင်ပေါ်တွင် ဟောကြားတော်မူခြင်း

 ၁၀:၁–၁၁:၁ ∶ နိုင်ငံတော်ကို ကြေညာရန် ညွှန်ကြားချက်များ

 ၁၃:၁–၅၂ ∶ နိုင်ငံတော်၏ ဥပစာပုံဆောင်ချက်များ

 ၁၈:၁–၃၅ ∶ ယေရှု၏နိုင်ငံတော်၏ ပြောင်းပြန်သဘော

 ၂၄:၁–၂၅:၄၆ ∶ ခေတ်ကာလ၏အဆုံး

5:1–7:29: The Sermon on the Mount

10:1–11:1: Instructions for Proclaiming the Kingdom

13:1–52: Parables of the Kingdom

18:1–35: The Upside-Down Nature of Jesus’s Kingdom

24:1–25:46: The End of the Age

COMMENTARY

1:1–2:23

 

ယေရှု့မွေးဖွားခြင်းဇာတ်လမ်း

မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ပထမနှစ်အခန်းကြီးသည် ယေရှုမွေးဖွားခြင်းပတ်ဝန်းကျင်ဖြစ်ရပ်များကို မှတ်တမ်းတင်ရုံသာမက ခရစ်ဝင်ကျမ်းဖတ်သူများအား ယေရှုကို နားလည်ရန် နောက်ခံအခြေအနေကို ပေးထားသည်။ မဿဲသည် ယေရှု၏ဘိုးစဉ်မြေးဆက်ကို အစတွင် ဖော်ပြထားသည် (၁:၁–၁၇)။ ဤဘိုးစဉ်မြေးဆက်တွင် ယေရှု့ဘိုးဘေးများကို ဒါဝိဒ်မှတဆင့် ယေရှုအထိ မင်းဆက်အတိုင်း ဖော်ပြထားသည် (မဿဲ ၁:၆–၁၁)။ ယေရှုသည် မှန်ကန်သောအမှုကို ပြုသောမင်း ဖြစ်သည် (၂ဘုရင် ၂၂:၂)။ ထို့ပြင် အာဗြဟံအထိ ပြန်တွက်ထားသည် (မဿဲ ၁:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အာဗြဟံသည် ယုဒလူမျိုးတို့၏ အလွန်ရိုသေခံရသော ဘိုးဘေးဖြစ်သည်။ မဿဲ၌ ယေရှုကို မိမိလူမျိုးထံသို့ ကြွလာသော မင်းကြီးအဖြစ် တင်ပြထားသည်။

Infancy Narrative

The first two chapters of Matthew not only recount the events surrounding the birth of Jesus but also provide the readers of the Gospels with a context against which to understand Him. Matthew begins by recounting the genealogy of Jesus (vv. 1–17). The lineage recorded here not only includes the forefathers of Jesus back through the line of kings from David through to Josiah (Matt. 1:6–11), a king who did what was right (2 Kin. 22:2), but also takes us all the way back to Abraham (cf. Matt. 1:1), the most-honored ancestor of the Jewish nation. In Matthew, Jesus is presented as a king who has come to His people.

 1 အာဗြဟံနှင့် ဒါဝိဒ်တို့မှဆင်းသက်တော်မူသော ယေရှုခရစ်၏ ဆွေတော်စဉ်မျိုးတော်ဆက်စာရင်း ဟူမူကား၊

² အာဗြဟံသား ဣဇာတ်။ ဣဇာက်သား ယာကုပ်။ ယာကုပ်သား ယုဒမှစ၍ ညီနောင်တစု။
³ ယုဒသည် မိမိခင်ပွန်း တာမာတွင်မြင်သော သားဖာရက်နှင့်ဇာရ။ ဖာရက်သားဟေဇရုံ။ ဟေဇရုံသား အာရံ။
⁴ အာရံသားအမိနဒပ်။ အမိနဒပ်သားနာရှုန်။ နာရှုန်သားစာလမုန်။
⁵ စာလမုန်သည် မိမိခင်ပွန်း ရာခပ်တွင်မြင်သော သားဗောဇ။ ဗောဇသည် မိမိခင်ပွန်းရုသတွင် မြင်သော သားဩဗက်။ ဩဗက်သားယေရှဲ။ ယေရှဲသား ဒါဝိဒ်မင်းကြီးတည်း။
⁶ ဒါဝိဒ်မင်းကြီးသည် ဥရိယ၏ခင်ပွန်းဖြစ်ဘူးသော မိန်းမတွင်မြင်သောသားရှောလမုန်။
⁷ ရှောလမုန်သား ရောဗောင်။ ရောဗာင်သား အဘိယ။ အဘိယာသား အာသ။
⁸ အာသသားယောရှဖတ်။ ယောရှဖတ်သား ယဟောရံ။ ယဟောရံသား ဩဇိ။
⁹ ဩဇိသားယောသံ။ ယောသံသား အာခတ်။ အာခတ်သား ဟေဇကိ။
¹⁰ ဟေဇကိသားမနာရှေ။ မနာရှေသားအာမုန်။ အာမုန်သားယောရှိ။
¹¹ ယောရှိသား ယောယကိမ်။ ယောယကိမ်သည် ဗာဗုလုန်မြို့သို့ နေရာပြောင်းခါနီးတွင် မြင်သောသား ယေခေါနိမှစ၍ ညီနောင်တစုတည်း။
¹² ဗာဗုလုန်မြို့သို့ နေရာပြောင်းသည့်နောက်၊ ယေခေါနိသားရှာလသေလ။ ရှာလသေလသား ဇေရုဗဗေလ။
¹³ ဇေရုဗဗလသားအဗျုဒ်။ အဗျုဒ်သား ဧလျာကိမ်။ ဧလျာကိမ်သား အာဇော်။
¹⁴ အာဇော်သား ဇာဒုတ်။ ဇာဒုတ်သား အာခိမ်။ အာခိမ်သားဧလုဒ်။
¹⁵ ဧလုဒ်သား ဧလာဇာ။ ဧလာဇာသား မဿန်။ မဿန်သား ယာကုပ်။
¹⁶ ယာကုပ်မြင်သောသားကား၊ မာရိ၏ ခင်ပွန်းယောသပ်တည်း။ ထိုမာရိသည် ခရစ်ဟုခေါ်ဝေါ် သမုတ်သော ယေရှု၏ မယ်တော်ဖြစ်၏။
¹⁷ ဤသို့လျှင်၊ မျိုးစဉ်နွယ်ဆက်ပေါင်းကား၊ အာဗြဟံမှသည် ဒါဝိဒ်တိုင်အောင် တဆယ်လေးဆက်၊ ဒါဝိဒ် မှသည် ဗာဗုလုန်မြို့သို့ နေရာပြောင်းသည်တိုင်အောင် တဆယ်လေးဆက်၊ ဗာဗုလုန်မြို့သို့ ပြောင်းပြီးမှသည် ခရစ်တော်တိုင်အောင် တဆယ်လေးဆက်ဖြစ်သတည်း။

၁:၁–၁၇ ယေရှု၏ဘိုးစဉ်မြေးဆက်။ ယနေ့ခေတ်တွင် မိမိဘိုးစဉ်မြေးဆက်ကို ရှာဖွေပေးသော ဝက်ဘ်ဆိုက်များစွာရှိသည်နှင့်အညီ ဘိုးစဉ်မြေးဆက်သည် လူများစွာ စိတ်ဝင်စားစေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း အစတွင်ရှိသော ဘိုးစဉ်မြေးဆက်သည် ခေတ်သစ်စာဖတ်သူကို အံ့အားသင့်စေတတ်ပြီး မရင်းနှီးသောအမည်များဖြင့်ပြည့်နေသောကြောင့် အတားအဆီးတစ်ခုလည်း ဖြစ်တတ်သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ယေရှု၏ဇာတ်လမ်းများသာ အရေးကြီးပြီး ယေရှုမည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ချေ။ သို့ရာတွင် မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းရေးသားခဲ့သည့် ပထမရာစုနှစ်တွင်မူ အခြားမျိုးဖြစ်သည်။ ယုဒအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း ဘိုးစဉ်မြေးဆက်သည် အလွန်အရေးကြီးသောကြောင့် ခရစ်ဝင်ကျမ်းရှေ့ဆုံးတွင် ထည့်သွင်းရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

1:1–17. The Genealogy of Jesus. Popular websites on the internet that enable us to trace our ancestry indicate that genealogies still fascinate many people. Even so, the genealogy found in the beginning of the Gospel of Matthew not only startles the modern reader but also often provides a kind of obstacle since it is full of names that are not familiar to most modern readers. What is regarded as important today are the stories about Jesus, not where Jesus comes from. Clearly things were different when the Gospel of Matthew was written. In the first century, the information to be discovered in the genealogy was so important in Jewish circles that it was placed at the front of the Gospel.

 

မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းကို ပထမဆုံးဖတ်သူများအတွက် ယေရှု၏ဘိုးစဉ်မြေးဆက်က ယေရှု့အကြောင်း မည်သည်ကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြသနည်း။ မဿဲသည် ယေရှုသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၌ ဘုရားသခင်နှင့်တကွ မိမိလူမျိုး ဣသရေလတို့၏ဇာတ်လမ်းကို ဆက်လက်၍ ပြည့်စုံစေသူဖြစ်ကြောင်း တည်ထောင်ထားသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ အဦးဆုံးအခြေခံစာကြောင်းကိုယ်တိုင်က ယေရှုကို အရေးကြီးသော ဘိုးဘေးနှစ်ပါးနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်– ဒါဝိဒ်နှင့် အာဗြဟံ။ အဘယ်ကြောင့် ဒါဝိဒ်လဲ။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဒါဝိဒ်သည် စံပြမင်းကို ကိုယ်စားပြုရုံသာမက သူ၏သားမြေးများထဲမှ တစ်ပါးသည် ဒါဝိဒ်၏ထီးနန်းကို ရယူမည့် မေရှိယ ပေါ်ထွန်းလာမည်ဟု ဘုရားသခင်က ကတိပြုထားသည် (ဥပမာ၊ ၂ ရာ ၇:၁၂–၁၇၊ ဟေရှာယ ၁၁:၁–၁၁)။ မဿဲသည် ယေရှုသည် ဒါဝိဒ်၏ မယ်တော် ဆက်နွယ်ရာလမ်းကြောင်းမှ ဆင်းသက်လာကြောင်း ပြသသည်။ ထို့ကြောင့် “ဒါဝိဒ်၏သား” ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် အလွန်အရေးပါသည်။ မာကုခရစ်ဝင်တွင် သုံးကြိမ်၊ လုကာခရစ်ဝင်တွင် သုံးကြိမ်သာ ရှိသော်လည်း မဿဲတွင် အနည်းဆုံး ဆယ်ကြိမ်ရှိသည်။ ယေရှုအသေခံတော်မူမည့်အပတ်အတွင်း ယေရုရှလင်မြို့သို့ အောင်နိုင်စွာဝင်တော်မူချိန်၌ကလေးများက “ဒါဝိဒ်၏သားတော်အား ဟောရှဏ္ဏ” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည် (မဿဲ ၂၁:၁၅)။ ထိုအခါ ယုဒခေါင်းဆောင်များ စိတ်ဆိုးကြသည်။ ထိုသို့ မေရှိယဆိုင်ရာ စိတ်အားထက်သန်မှုသည် ရောမအင်ပါယာ၏ ဒေါသပေါက်ကဖွယ် ပုန်ကန်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်ဟု ကြောက်ကြသည်။ ယေရှုက ထိုမေရှိယဆိုင်ရာ ခံစားချက်များကို ငြင်းပယ်ရန် ငြင်းဆန်တော်မူသောအခါ သူတို့ ပို၍စိတ်ဆိုးကြသည်။ သို့ရာတွင် ယေရှု၏ မေရှိယအခန်းကို ဣသရေလလူမျိုးတို့ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် အလွန်ကွဲပြားသည်။ သူသည် မိမိလူမျိုးကို ရန်သူများလက်မှ ကယ်တင်ရန် ဧကန်လာတော်မူသည်။ သို့သော် စစ်မှန်သောရန်သူမှာ ရောမမဟုတ်၊ အပြစ်နှင့်သေခြင်းတွင် ထင်ရှားသော ဆိုးယုတ်သောအင်အားစုများဖြစ်သည်။ သူ၏လမ်းကြောင်းတွင် ဆင်းရဲဒုက္ခပါဝင်ပြီး ဤလောကမှ မဟုတ်သော နိုင်ငံတော်တစ်ခုကို စတင်တည်ထောင်သည်။ ယေရှုကို ဒါဝိဒ်၏သားအဖြစ် ဖော်ပြခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသောကြောင့် ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ အဦးဆုံးစကားများတွင်ပင် ထည့်သွင်းထားခြင်းဖြစ်သည်။

What does the genealogy of Jesus reveal about him that would have been obvious to those who first read the Gospel? Matthew establishes that Jesus was the continuation and fulfillment of the OT story about God and His people, Israel. The very first verse illustrates this by connecting Jesus to two important forefathers: David and Abraham. Why David? In the OT, not only does David represent the ideal king, but it was from his offspring that God promised the Messiah would one day arise to claim the throne of His father David (e.g., 2 Sam. 7:12–17; Is. 11:1–11). Matthew demonstrates that Jesus was from the messianic line of David. This is why the phrase “Son of David” plays such a significant role in this Gospel. It is used no fewer than ten times, while it occurs only three times in Mark and three times in Luke. At His triumphant entry into Jerusalem in the last week before His death, the children in the crowd recognized this messianic connection when they cried out, “Hosanna to the Son of David” (Matt. 21:15). Quite understandably, the Jewish leaders were upset. They feared that such messianic fervor might lead to a revolt that would bring the wrath of Rome on their nation. They were even more upset when Jesus refused to reject their messianic sentiments. It becomes clear, however, that Jesus’s role as Messiah was vastly different from that anticipated by the people of Israel. He indeed came to save His people from their enemies. But the real enemy was not Rome but rather the forces of evil that are manifest in sin and death. His path included suffering and the inauguration of a kingdom that was not of this realm. The depiction of Jesus as the Son of David was important enough to make it part of the very first words of the Gospel.

 

ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ အဦးဆုံးအခြေခံစာကြောင်းသည် ယေရှုကို အာဗြဟံနှင့်လည်း ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ဒါဝိဒ်သည် လူမျိုးသမိုင်းတွင် အရေးကြီးဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော်လည်း အာဗြဟံမှာ လူမျိုး၏မူလအစဖြစ်သည်။ ယေရှုကို အာဗြဟံနှင့် ဆက်စပ်ထားခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့်တကွ မိမိလူမျိုး ယုဒလူမျိုးတို့၏သမိုင်းတွင် အမြစ်တွယ်စေသည်။ သို့ရာတွင် ထို့ထက်ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ယေရှုမှတဆင့် ဘုရားသခင်က လူမျိုးတကာအား ကောင်းချီးပေးမည်ဟု ကတိပြုထားသည်ကို ပြည့်စုံစေမည်ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၂:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The first verse of the Gospel also links Jesus to Abraham. While David was the most important historical figure in the nation’s history, Abraham was its origin. Linking Jesus to Abraham roots Him in the history of God and His people, the Jews. But even more important, it illustrates that it was through Jesus that God’s promised blessing would be brought to all the nations (cf. Gen. 12:3).

 

ဘိုးစဉ်မြေးဆက်၌ မျိုးဆက်သစ်တို့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သော အချက်တစ်ခုမှာ အမျိုးသမီးလေးဦးကို အတိအလင်းထည့်သွင်းဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်တာမာ (မဿဲ ၁:၃၊ ကမ္ဘာဦး ၃၈:၁–၃၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ရာခပ် (မဿဲ ၁:၅၊ ယောရှု ၂:၁–၂၁၊ ၆:၁၇၊ ၂၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ရုသ (မဿဲ ၁:၅၊ ရုသဝတ္ထုတစ်အုပ်လုံး နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ဘာသရှေဘ (မဿဲ ၁:၆၊ ၂ ဓမ္မ ၁၁:၁–၂၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤအမျိုးသမီးလေးဦးကို ထည့်သွင်းရခြင်း အကြောင်းရင်းနှစ်ခုရှိနိုင်သည်။ ပထမတစ်ခုမှာ သူတို့အားလုံးသည် လိအင်္ဂါဆိုင်ရာ ပြဿနာရှိသော အခြေအနေမျိုးနှင့် ဆက်စပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ တာမာသည် ကိုယ်ဝန်ရရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ယောက္ခမဖြစ်သူနှင့် အိပ်ခဲ့သည်။ ရာခပ်သည် ပြည့်တန်ဆာဖြစ်သည်။ ရုသသည် အပြစ်မရှိသော်လည်း ညအချိန် ယောက်ျားတစ်ယောက် (ဗိုအာဇ်) နှင့် တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရာနေရာ နားလည်မှားဖွယ်ရှိသည်။ ဘာသရှေဘသည် ဒါဝိဒ်နှင့် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤဖြစ်ရပ်အားလုံးတွင် ဘုရားသခင်သည် အခြေအနေကို ရွေးနုတ်ရုံသာမက သူတို့ကို ဒါဝိဒ်၏မင်းဆက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ဤဇာတ်လမ်းများကို မီးမောင်းထိုးပြခြင်းဖြင့် မာရိမ၏ကိုယ်ဝန်နှင့်ဆိုင်သော အရှုပ်တော်ပုံ (ယောဟန် ၈:၃၉–၄၁) ကို ဘုရားသခင်က ကျော်လွှားပုံကို ကြိုတင်ညွှန်ပြထားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုငင်သည်။ ဒုတိယတစ်ခုမှာ ဤအမျိုးသမီးများအားလုံးသည် တပါးအမျိုးသားများနှင့် ဆက်စပ်နေခြင်းဖြစ်သည်– တာမာသည် ခါနာန်လူမျိုး၊ ရာခပ်သည် ယေရီကိုမြို့မှ ဣသရေလမဟုတ်သူ၊ ရုသသည် မောဘလူမျိုး၊ ဘသရှေဘသည် ဟိတ္တိလူမျိုး ဦးရိယ၏ဇနီးဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ထည့်သွင်းခြင်းဖြင့် တပါးအမျိုးသားများကို ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်မှ ဖယ်ထုတ်ရန် မလိုအပ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုစလုံးအတွက် ထည့်သွင်းဖော်ပြထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ ကွာရှင်းခြင်း၊ ပြန်လက်ထပ်ခြင်းနှင့် တပါးအမျိုးသားများ၏အဆင့်အတန်းသည် မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် နောက်ပိုင်းတွင် ဖော်ထုတ်ထားသော အကြောင်းအရာများဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ မဿဲ ၅:၃၁–၃၂၊ ၁၀:၅၊ ၁၉:၃–၉၊ ၂၈:၁၉)။

One aspect of the genealogy has intrigued generations of commentators, namely, its inclusion of four women explicitly: Tamar (Matt. 1:3; cf. Gen. 38:1–30), Rahab (Matt. 1:5; cf. Josh. 2:1–21; 6:17, 23), Ruth (Matt. 1:5; cf. the book of Ruth), and Bathsheba (Matt. 1:6; cf. 2 Sam. 11:1–27). There are at least two possibilities for the inclusion of these four women. First, they all were connected in one way or another to a problematic sexual situation. Tamar purposely lay with her father-in-law to get pregnant; Rahab was a prostitute; Ruth, however innocent her actions may have been, placed herself in a situation that could easily be misinterpreted since she was sleeping next to a man (Boaz) who was not her husband in private, at night; and Bathsheba participated in adultery with David. Yet in all these cases, God not only redeemed the situation but also incorporated each of them into the kingly lineage of David. In highlighting these stories, Matthew may also have been foreshadowing the way God’s hand was at work in overcoming the scandal that Mary faced in connection to her own pregnancy (John 8:39–41). Second, each of the women were connected to foreign peoples and Gentiles—Tamar was Canaanite, Rahab was a non-Israelite from Jericho, Ruth was a Moabite, and Bathsheba was the wife of a Hittite. Their inclusion indicates that Gentiles need not be excluded from the purposes of God. It is more than possible that the women are mentioned in the genealogies for both these reasons, given that both divorce and remarriage and the status of Gentiles are themes of interest developed later in the Gospel of Matthew (e.g., Matt. 5:31–32; 10:5; 19:3–9; 28:19).

 ¹⁸ ယေရှုခရစ်သည်ဘွားမြင်ခြင်းကို ခံတော်မူသောအကြောင်းအရာဟူမူကား၊ မယ်တော်မာရိသည် ယောသပ်နှင့် ထိမ်းမြားဆောင်နှင်း၍ မရှက်တင်မှီတွင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကြောင့် ပဋိသန္ဓေစွဲနေ၏။

¹⁹ သူ၏ခင်ပွန်းယောသပ်သည် သူတော်ကောင်းဖြစ်၍၊ မာရိအသရေကို မပျက်စေချင်သောကြောင့် တိတ်ဆိတ်စွာစွန့်ပယ်မည်ဟု အကြံရှိ၏။
²⁰ ထိုသို့ ကြံစည်၍နေစဉ်တွင် အိပ်မက်ကိုမြင်ရသည်မှာ၊ ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန်သည် ထင်ရှား၍၊ ဒါဝိဒ်အမျိုးယောသပ်၊ သင်၏ခင်ပွန်းမာရိကို ထိန်းသိမ်းရမည်အခွင့်ကို မစိုးရိမ်နှင့်။ ဤပဋိသန္ဓေ သည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကြောင့်ဖြစ်၏။
²¹ သားယောက်ျားကို ဘွားမြင်လိမ့်မည်။ ထိုသားသည် မိမိလူတို့ကိုအပြစ်မှ ကယ်ချွတ် မည်သူဖြစ်သော ကြောင့်၊ ယေရှု ဟူသောအမည်ဖြင့် မှည့်ရမည်ဟု ကောင်းကင်တမန်ဆို၏။
²² ထိုအကြောင်းအရာမူကား၊ ထာဝရဘုရားသည် ပရောဖက်ဖြင့်ထားတော်မူသော ဗျာဒိတ်တော် ပြည့်စုံ မည် အကြောင်းအတည်း။
²³ ဗျာဒိတ်တော်အချက်ဟူမူကားကြည့်ရှုလော့။ သတို့သမီးကညာသည်ပဋိသန္ဓေစွဲယူ၍သားယောက်ျားကို ဘွားမြင်လတံ့။ ထိုသားကို ဧမာနွေလအမည်ဖြင့် မှည့်ရကြလတံ့ဟုလာသတည်း။ ဧမာနွေလအနက်ကား ငါတို့နှင့်အတူ ရှိတော်မူသောဘုရားသခင်ဟု ဆိုလိုသတည်း။
²⁴ ယောသပ်သည် အိပ်ပျော်ရာမှနိုးလျှင် ထာဝရဘုရား၏ကောင်းကင်တမန်မှာထားသည့်အတိုင်းပြု၍ မိမိခင်ပွန်းကို ထိန်းသိမ်းလေ၏။
²⁵ သို့သော်လည်း၊ သားဦးကို မဘွားမှီတိုင်အောင် သံဝါသမပြုဘဲနေ၏။ ထိုသားကိုလည်း ယေရှုဟူသော အမည်ဖြင့် မှည့်လေ၏။

၁:၁၈–၂၅ ယေရှု့မွေးဖွားခြင်း ။မဿဲသည် ယေရှု၏ဇာတ်လမ်းကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းမှ စတင်ဖော်ပြသည်။ မာရိနှင့် ယောသပ်သည် ထိမ်းမြားလက်ထပ်ရန် ကတိသစ္စာပြုထားဆဲဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုခြင်း မပြီးသေးပေ။ မာရိသည် ထိုအချိန်တွင် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ မဿဲသည် သူမကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းကို အတိအလင်း အဲပိုင်ချက်ဖြင့် ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြသည်။ သူသည် ဂရိဘာသာဖြင့် ရေးသားသောကြောင့် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း ဟေရှာယ ၇:၁၄ ကို ဂရိဘာသာပြန် ဆက်တွန်ဂျင့် (Septuagint, LXX) မှ ကိုးကားထားသည်။ ထိုကျမ်းချက်တွင် “သတို့သမီးကညာသည် ကိုယ်ဝန်ရှိ၍ သားယောက်ျားကို မွေးဖွားမည်” ဟု ဆိုထားသည်။ ဟေဗြဲစာသားတွင် “အလ်မာ” (အပျိုမ၊ လူပျိုမ) ဟု အသုံးပြုထားသော်လည်း များသောအားဖြင့် “လူပျိုမ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သို့သော် မဿဲအတွက်မူ ဆက်တွန်ဂျင့်တွင် “ပါသေနော့စ်” (သတို့သမီးကညာ) ဟူသော စကားလုံးသည် ယေရှု၏အံ့ဖွယ်မွေးဖွားခြင်းအခြေအနေကို အတိအကျ ဖော်ပြသည်။ မာရိသည် လင်ယောက်ျားနှင့် မဆက်ဆံမီ ကိုယ်ဝန်ရခဲ့သည်။ ဟေရှာယကျမ်းချက်သည် နောက်ထပ်အမှန်တရားတစ်ခုကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ ထိုကလေးကို “ဧမာနွေလ” (ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူရှိတော်မူသည်) ဟု ခေါ်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ ယေရှု့အတွက် အလွန်သင့်လျော်သော အမည်ဖြစ်သည်။ ယောသပ်သည် အိပ်မက်ထဲတွင် ဘုရားသခင်ထံမှ စိတ်အားတက်ကြွမှုရရှိပြီး မာရိမ်ကို လက်ထပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယေရှုမွေးဖွားမှီတိုင် လင်မယားဆက်ဆံရေး မရှိခဲ့ပေ။

1:18–25. Birth of Jesus. Matthew begins the story of Jesus with His conception. Mary and Joseph were betrothed but had yet to marry. In all likelihood, Mary was a teenager when she discovered herself to be pregnant. Matthew clearly attributes her pregnancy to supernatural means. As he was writing in Greek, he cited the text of Isaiah 7:14 from the Greek translation of the OT, known as the Septuagint (LXX). The passage says, a virgin (parthenos) will conceive and bear a son. In the Hebrew text, the word ’almah is used, which can mean “virgin,” but usually means “young woman.” For Matthew, though, the word virgin in the Septuagint conveyed exactly the circumstances of Jesus’s miraculous birth. Mary was pregnant before she experienced sexual relations. The text of Isaiah conveyed another truth. The child would be called “Immanuel,” which means “God with us,” a particularly appropriate description of Jesus. Joseph was reassured in a dream from God and went ahead and married Mary, although he did not engage in sexual relations with her until after Jesus was born.

 

ယောသပ်သည် မိမိသားကို ယေရှု ဟု အမည်ပေးရန် ညွှန်ကြားခြင်းခံရသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် မိမိလူမျိုးကို အပြစ်ဒုစရိုက်မှ ကယ်တင်မည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁:၂၁)။ ယေရှု (Iēsous) သည် ကျမ်းသစ်ကျမ်းတွင် ယေရှု၊ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ယောရှု ဟု ဘာသာပြန်လေ့ရှိပြီး ဟေဗြဲအမည် “ယောရှု” မှ ဆင်းသက်လာသည်။ အဓိပ္ပာယ်မှာ “ယဟောဝါသည် ကယ်တင်ခြင်း” ဟု ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှု ဟူသော အမည်ကိုယ်တိုင်က လူသားတို့အား သူ၏တာဝန်ကို ကြေညာထားသည်။

Joseph was commanded to call his son Jesus because, as the text points out, He would save His people from their sins (Matt. 1:21). Iēsous, generally translated as “Jesus” in the NT and “Joshua” in the OT (LXX), comes from a Hebrew name (yehoshua‘) that means “God is salvation.” Thus the very name of Jesus announces His mission to humankind.