အခန်း ၁၄—သောဒုံနှင့် ဂေါမောရမြို့တို့၏ အပြစ်

 ဤအခန်းသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁၉ ကို အခြေခံထားပါသည်။

ယော်ဒန်ချိုင့်ဝှမ်းရှိ မြို့များအနက် သောဒုံမြို့သည် ၎င်း၏ မြေသြဇာကောင်းမွန်မှုနှင့် အလှအပတို့ကြောင့် “ထာဝရဘုရား၏ဥယျာဉ်တော်ကဲ့သို့” (ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁၃:၁၀) ဖြစ်ခဲ့သည်။ အသီးအနှံများ ကြွယ်ဝစွာထွက်ရှိသော လယ်ကွင်းများသည် ကောက်ပဲသီးနှံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ သိုးစုများနှင့် နွားစုများသည် ပတ်လည်ဝိုင်းရံနေသော ကုန်းမြေများကို ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိသည်။ အနုပညာနှင့် ကုန်သွယ်မှုတို့က ထိုမောက်မာသောမြို့ကို ကြွယ်ဝစေခဲ့သည်။ အရှေ့တိုင်း၏ ရတနာများသည် မြို့တော်ရှိ နန်းတော်များကို တန်ဆာဆင်ထားကြပြီး ကုန်စည်လှည်းတန်းများသည် ဈေးကွက်များသို့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ အနည်းငယ်မျှသော ကြိုးစားအားထုတ်မှု သို့မဟုတ် အလုပ်လုပ်ကိုင်မှုဖြင့်ပင် ဘဝ၏လိုအပ်ချက်မှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ပျင်းရိခြင်းနှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်းတို့သည် ဆင်းရဲဒုက္ခကို တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးဘဲ၊ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကိုလည်း မခံစားဖူးသော နှလုံးသားကို မာကျောစေတတ်သည်။ လူတို့သည် အာရုံခံစားမှုဆိုင်ရာ ပျော်မွေ့မှုများထဲသို့ မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံခဲ့ကြသည်။ “သင်၏နှမ သောဒုံမြို့၏ အပြစ်ကား၊ မောက်မာခြင်း၊ မုန့်နှင့်ပြည့်ဝခြင်း၊ ပျင်းရိခြင်းတို့သည် သူမ၌၎င်း၊ သူမ၏သမီးတို့၌၎င်း ရှိကြ၏။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသောသူတို့၏ လက်ကိုလည်း မချီးမပင့်။ ထိုမှတပါး မောက်မာ၍ ငါ့ရှေ့မှာ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်သော အမှုကိုပြုကြ၏။ ထို့ကြောင့် ငါမြင်သည်အတိုင်း သူတို့ကို ပယ်ရှားလေပြီ” ဟု ယေဇကျေလကျမ်း ၁၆:၄၉၊ ၅၀ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ စာတန်သည် လူတို့၏ ပျင်းရိချိန်များတွင် ချဉ်းကပ်လာသောအခါ အအောင်မြင်ဆုံး ဖြစ်တတ်သည်။

သောဒုံမြို့တွင် ပျော်ရွှင်မှု၊ ရယ်မောသံများ၊ ပွဲလမ်းသဘင်ကျင်းပခြင်းနှင့် သေရည်သေရက်နှင့်ယစ်မူးခြင်းတို့ ရှိခဲ့သည်။ အဆိုးရွားဆုံးသော တပ်မက်မှုများကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်းမရှိပေ။ လူတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏တရားတမှုကို လူအများရှေ့တွင် ပုံအံရင်ဆိုင်ကြပြီး အကြမ်းဖက်ခြင်းကို မွေ့လျော်ပျော်မွေ့ခဲ့ကြသည်။ ရှေးခေတ် ရေလွှမ်းမိုးခြင်းမခံရမီက ကမ္ဘာလောက၏ ပုံဥပမာကို သူတို့ရှေ့တွင် တွေ့မြင်ခဲ့ကြရပြီး ၎င်းတို့၏ ဖျက်ဆီးခံရခြင်းကို သိရှိခဲ့ကြသော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် ဆိုးသွမ်းမှုလမ်းစဉ်အတိုင်းပင် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

လောတသည် သောဒုံမြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့လာချိန်တွင် အကျင့်ပျက်ပြားမှုသည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးသို့ ပျံ့နှံ့မသွားသေးဘဲ၊ ဘုရားသခင်သည် ကရုဏာတော်အားဖြင့် အကျင့်စာရိတ္တ မှောင်မိုက်မှုကြားတွင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာစေရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ အာဗြဟ္မသည် သောဒုံမြို့သားတို့အတွက် စိမ်းေသာသူမဟုတ်ပေ။ အလွန်အမင်း အင်အားကြီးမားသော ရန်သူများကို သူအနိုင်ယူခဲ့ခြင်းက အံ့သြခြင်းနှင့် ချီးမွမ်းခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ မြင့်မြတ်၍ မိမိကိုယ်ကိုအကျိုးမရှာသော သူ၏စိတ်ဓာတ်သည် သောဒုံမြို့၏ ကိုယ်ကျိုးရှာသော မြို့သူမြို့သားများ၏ သဘောထားနှင့် လုံးဝခြားနားနေပြီး၊ သူရိုသေကိုင်းရှူသော ဘုရားတရား၏ သာလွန်ကောင်းမွန်မှုကို သက်သေပြနေသည့် အခြားသော အထောက်အထားတစ်ခုလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ စီမံအုပ်မိုးမှုဖြင့် ထိုလူမျိုးနှင့် စကားပြောဆိုနေခဲ့သော်လည်း၊ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် နောက်ဆုံးအလင်းတန်းကိုပါ ပယ်ချခဲ့ကြသည်။

ယခုအခါ သောဒုံမြို့၏ နောက်ဆုံးညဉ့်နက်ပိုင်းသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လူတို့သည် ၎င်းကို မသိရှိခဲ့ကြပေ။ ကောင်းကင်တမန်များသည် ဖျက်ဆီးမည့် တာဝန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကြစဉ်၊ လူတို့သည် သွားလာကြွယ်ဝမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ကို အိပ်မက်မက်နေခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးနေ့သည် ရောက်လာပြီး ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သော အခြားသောနေ့များနှင့် တူနေခဲ့သည်။ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အလှအပရှိသော ရှုခင်းသည် နေဝင်ဆည်းဆာ၏ ရောင်ခြည်များအောက်တွင် တောက်ပနေခဲ့သည်။ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေနေကြသော လူအုပ်ကြီးသည် ထိုအချိန်၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားရန် ရည်ရွယ်လျက် သွားလာလှုပ်ရှားနေကြသည်။

ဆည်းဆာချိန်တွင် ဧည့်သည်တော်နှစ်ဦးသည် မြို့တံခါးဝသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ မည်သူမျှ ထိုခရီးသွားများတွင် ဘုရားသခင်၏ စီရင်ချက်ကို ဆောင်ကြဉ်းလာမည့် တန်ခိုးကြီးသော ကောင်းကင်တမန်များ ဖြစ်ကြသည်ကို မသိခဲ့ကြပေ။ သတိမမူသော လူအုပ်ကြီးသည် ထိုညတွင် ဤကောင်းကင်တမန်များကို ဆက်ဆံပုံပေါ်မူတည်၍ ၎င်းတို့၏မြို့ကို ပျက်စီးစေမည့် အပြစ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မသိခဲ့ကြပေ။

လောတသည် ကောင်းကင်တမန်များကို သတိမမူဘဲ ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်း

သို့သော် လူတစ်ဦးသည် ထိုဧည့်သည်တော်တို့အပေါ် ကြင်နာယဉ်ကျေးစွာ ဂရုစိုက်မှုကို ပြသခဲ့ပြီး မိမိ၏အိမ်သို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ လောတသည် ၎င်းတို့၏ စစ်မှန်သောသဘောသဘာဝကို မသိခဲ့သော်လည်း၊ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုတို့သည် သူ၏ အလေ့အထ ဖြစ်ခဲ့သည်— ၎င်းတို့မှာ အာဗြဟ္မထံမှ သူသင်ယူခဲ့သော သင်ခန်းစာများ ဖြစ်ကြသည်။ သူသာလျှင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော သဘောထားကို မွေးမြူခဲ့ခြင်းမရှိပါက သောဒုံမြို့နှင့်အတူ ပျက်စီးဆုံးပါးသွားခဲ့ရပေလိမ့်မည်။ အိမ်ခြေများစွာတို့သည် ဧည့်သည်တစ်ဦးကို လက်မခံဘဲ တံခါးပိတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ယူဆောင်လာမည့် ဘုရားသခင်၏ စေတမန်ကို ပိတ်ပင်ထားခဲ့ကြလေပြီ။ ရွှင်လန်းဝမ်းမြောက်၍ အလိုလိုဆန္ဒရှိသော နှလုံးသားဖြင့် ပြုလုပ်သော နေ့စဉ် ကိုယ်ကျိုးစွန့်ခြင်းဆိုင်ရာ ရိုးသားယဉ်ကျေးသော အမှုအရာများကို ဘုရားသခင်သည် သာယာကြည်နူးစွာ ရှုမြင်တော်မူ၏။

သောဒုံမြို့တွင် ဧည့်သည်တို့ ခံရလေ့ရှိသော အလွဲသုံးစားပြုမှုများကို မြင်တွေ့ရသောကြောင့် လောတသည် မိမိ၏အိမ်တွင် ဧည့်ခံကျွေးမွေးခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့ကို စောင့်ရှောက်ရန် မိမိ၏ တာဝန်တစ်ရပ်အဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ခရီးသွားများ ချဉ်းကပ်လာစဉ် သူသည် တံခါးဝတွင် ထိုင်နေပြီး ၎င်းတို့နှင့်တွေ့ဆုံရန် မိမိနေရာမှ ထရပ်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်လျက်၊ “အို သခင်တို့၊ ယခု ကိုယ်တော်တို့၏ ကျွန်အိမ်သို့ ဝင်၍ ညဉ့်အခါ တည်းခိုကြပါရန် တောင်းပန်ပါ၏” ဟု ဆိုခဲ့သည်။

၎င်းတို့က “မဟုတ်ပါ၊ လမ်းပေါ်မှာပင် နေပါမည်” ဟု ဆိုကာ ငြင်းဆန်ဟန်ပြခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ ဖြေကြားရခြင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက် နှစ်ရပ်ရှိသည်— တစ်ခုမှာ လောတ၏ စေတနာမှန်ကန်မှုကို စမ်းသပ်ရန်နှင့် အခြားတစ်ခုမှာ သောဒုံမြို့သားတို့၏ သဘောသဘာဝကို မသိကျိုးကျွံပြုရန်ဖြစ်ပြီး၊ ညအချိန်တွင် လမ်းပေါ်၌ နေထိုင်ခြင်းသည် ဘေးကင်းသည်ဟု ယူဆဟန်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လောတသည် ၎င်းတို့ လိုက်လျောပြီး မိမိ၏အိမ်သို့ လိုက်ပါလာသည်အက် တိုက်တွန်းဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

လောတနှင့် ၎င်း၏မိသားစုကို သတိပေးခြင်း

သူတို့၏ တွန့်ဆုတ်နေခြင်းနှင့် သူ၏ ဇွဲလုံ့လရှိရှိ တိုက်တွန်းမှုတို့ကြောင့် လူများ၏ အကဲခတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး၊ ညအချိန်မတိုင်မီတွင် အိမ်ပတ်လည်၌ တရားဥပဒေမဲ့သော လူအုပ်ကြီး စုဝေးလာခဲ့ကြသည်။ လူငယ်များနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများ အပါအဝင် အလွန်ကြီးမားသော လူအုပ်စုကြီးသည် အဆိုးရွားဆုံးသော တပ်မက်မှုများကြောင့် ဒေါသထွက်လျက် ရှိကြသည်။ ဧည့်သည်တော်တို့သည် မြို့၏ သဘောသဘာဝနှင့် ပတ်သက်၍ စုံစမ်းမေးမြန်းနေကြစဉ် လူအုပ်ကြီး၏ ဟစ်ကြွေးသံများနှင့် မုန်းတီးလှောင်ပြောင်သံများကို ကြားခဲ့ရပြီး၊ ထိုလူများကို မိမိတို့ထံသို့ ထုတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

လောတသည် ၎င်းတို့အား ချော့မော့သိမ်းသွင်းရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ “အို ညီအစ်ကိုတို့၊ ဤကဲ့သို့သော ဆိုးသွမ်းသည့်အမှုကို မပြုကြပါနှင့်” ဟု သူက ပြောကြားခဲ့ပြီး၊ “ညီအစ်ကို” ဟူသော ဝေါဟာရကို အိမ်နီးနားချင်းများဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် သုံးနှုန်းကာ ၎င်းတို့နှင့် သင့်မြတ်စေရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့၏ ဒေါသအမျက်သည် မုန်တိုင်းထန်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် လောတကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ဧည့်သည်များအပေါ် ပြုမူရန် ရည်ရွယ်ထားသည်ထက် လောတကို ပိုမိုဆိုးရွားစွာ ဆက်ဆံမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်များက သူ့ကို ကယ်တင်ပေးခြင်း မရှိခဲ့ပါက သူသည် အပိုင်းပိုင်း စုတ်ပြဲသွားခဲ့ရပေလိမ့်မည်။ ကောင်းကင်စေတမန်များသည် “မိမိတို့လက်ကို ဆန့်၍ လောတကို အိမ်ထဲသို့ သွင်းယူပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်ကြသည်”။ “အိမ်တံခါးဝ၌ရှိသော လူငယ်လူကြီး အပေါင်းတို့အား မျက်စိကန်းစေတော်မူသဖြင့်၊ ၎င်းတို့သည် တံခါးကိုရှာ၍ မတွေ့နိုင်အောင် မောပန်းခဲ့ကြရသည်”။ သူတို့သာလျှင် နှလုံးမာကျောခြင်းကို ခံရ၍ နှစ်ထပ်ကွမ်း မျက်စိကန်းခြင်း မရှိခဲ့ကြပါက၊ ဘုရားသခင်၏ ကွပ်မျက်မှုသည် ၎င်းတို့၏ ဆိုးသွမ်းသော အလုပ်များကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့ပေလိမ့်မည်။ ထိုနောက်ဆုံးညသည် ယခင်က အခြားသောညများစွာထက် ပိုမိုဆိုးရွားသော အပြစ်များဖြင့် အမှတ်အသားပြုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် အလွန်တရာ ကြာမြင့်စွာ လျစ်လျူရှုခံခဲ့ရသော ကရုဏာတော်သည် အဆုံး၌ တောင်းပန်မှုကို ရပ်ဆိုင်းခဲ့လေပြီ။ ဘုရားသခင်၏ လက်စားချေမှု မီးလျှံများသည် မီးထွန်းညှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်တမန်များသည် မိမိတို့၏ တာဝန်ဝတ္တရား၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လောတအား ဖော်ပြခဲ့ကြသည်— “ဤအရပ်၌ရှိသောသူတို့၏ အော်ဟစ်သံသည် ထာဝရဘုရား၏ မျက်မှောက်တော်ရှေ့တွင် ကြီးမားလှသဖြင့် ငါတို့သည် ဤအရပ်ကို ဖျက်ဆီးကြလိမ့်မည်။ ဤအရပ်ကို ဖျက်ဆီးရန် ထာဝရဘုရားသည် ငါတို့ကို စေလွှတ်တော်မူပြီ” ဟု ဆို၏။ လောတ ကာကွယ်ပေးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော ဧည့်သည်တော်များသည် ယခုအခါတွင် လောတနှင့် ဆိုးသွမ်းသောမြို့မှ သူ့နှင့်အတူ ထွက်ပြေးမည့် မိသားစုဝင်အားလုံးကို ကာကွယ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ကြသည်။ လူအုပ်ကြီးသည် မောပန်းသွားကြပြီး ထွက်ခွာသွားကြရာ၊ လောတသည် မိမိ၏ သားသမီးများကို သတိပေးရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ “ထကြ၊ ဤအရပ်မှ ထွက်သွားကြလော့။ အကြောင်းမူကား ထာဝရဘုရားသည် ဤမြို့ကို ဖျက်ဆီးတော်မူမည်” ဟု ဆို၏။ သို့သော် သူ၏ စုန်းပြူးကြောက်ရွံ့မှုများဟု သူတို့ခေါ်ဆိုသည်များကို သူတို့က ရယ်မောပယ်ချခဲ့ကြသည်။ သူ၏ သမီးများသည် ၎င်းတို့၏ ခင်ပွန်းများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့သည် အန္တရာယ်၏ လက္ခဏာတစ်စုံတစ်ရာကို မတွေ့မြင်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် ကြီးမားသော ပစ္စည်းဥစ္စာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး လှပသော သောဒုံမြို့ ပျက်စီးသွားနိုင်သည်ကို မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

လောသည် သူ၏အသက်မှတပါး အရာရာကို ဆုံးရှုံးရခြင်း

လောသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးလျက် သူ၏အိမ်သို့ပြန်လာပြီး သူ၏မအောင်မြင်ပုံအကြောင်းကို ပြောပြလေ၏။ ထိုအခါ ကောင်းကင်တမန်တို့က သူ့အား အိမ်တွင်ရှိနေသေးသော သူ၏ဇနီးနှင့် သမီးနှစ်ယောက်တို့ကိုခေါ်၍ ထွက်သွားရန် မိန့်ဆိုကြ၏။ သို့သော် လောသည် နှောင့်နှေးကြန့်ကြာနေခဲ့၏။ ထိုဆိုးသွမ်းသောမြို့၌ ကျင့်သုံးနေကြသည့် ယုတ်မာဖောက်ပြန်သော မတရားမှုများကို သူသည် စစ်မှန်စွာ မသိနားမလည်ခဲ့ပေ။ အပြစ်ဒုစရိုက်ကို တားဆီးရန် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်မှု မည်မျှအရေးကြီးကြောင်း သူနားမလည်ခဲ့ပေ။ သူ၏သားသမီးအချို့သည် ဆိုဒုံမြို့၌သာ တွယ်တာစွဲလမ်းနေကြပြီး၊ မြေကြီးပေါ်တွင် သူအချစ်ရဆုံးသောသူတို့ကို ထားခဲ့ရမည့်အရေးကို သူသည် သည်းမခံနိုင်အောင် ခက်ခဲလှသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့၏။ ဇိမ်ခံအိမ်ရာကြီးနှင့် သူ၏တစ်သက်တာ စုဆောင်းခဲ့သမျှသော ဥစ္စာပစ္စည်းအားလုံးကို စွန့်လွှတ်၍ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဒုက္ခသည်တစ်ဦးအနေဖြင့် ထွက်သွားရမည်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်ကာ သူသည် နှောင့်နှေးနေခဲ့၏။ သို့သော် ကောင်းကင်တမန်များသာ မရှိခဲ့လျှင် သူတို့အားလုံး ပျက်စီးသွားကြလိမ့်မည်။ ထိုကောင်းကင်တမန်တို့က သူနှင့်သူ့ဇနီး၊ သမီးများကို လက်မှဆွဲကိုင်၍ မြို့ပြင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြ၏။

မြေနိမ့်ပိုင်းမြို့များအားလုံးတွင် ဖြောင့်မတ်သောသူ အနည်းဆုံး ဆယ်ယောက်မျှပင် မတွေ့ရှိရပေ။ သို့သော် မိဘိုးဘေး၏ ဆုတောင်းမှုကိုအကြောင်းပြု၍ ဘုရားသခင်ကိုကြောက်ရွံ့သော ထိုသူတစ်ဦးတည်းသာလျှင် ဖျက်ဆီးခြင်းဘေးမှ ကယ်ထုတ်ခြင်းခံခဲ့ရ၏။ “အသက်ဘေးမှလွတ်အောင်ပြေးလော့။ နောက်သို့လည်း မကြည့်နှင့်။ မြေနိမ့်ပိုင်းတစ်ခိုတွင်လည်း မရပ်နေနှင့်။ မီးလောင်ခြင်းမခံရအောင် တောင်ပေါ်သို့ပြေးလော့” ဟူသော အမိန့်ကို ပြင်းထန်သော အာဘော်ဖြင့် ပေးခဲ့လေ၏။ မြို့ကို နောက်ကြောင်းပြန်၍ တစ်ချက်ကြည့်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် လှပလှသော အိမ်ရာကို စွန့်ခွာရသည့်အတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးလျက် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်နေခြင်းသည် သူတို့၏အသက်ကို ဆုံးရှုံးစေမည် ဖြစ်ပေသည်။ ဤဒုက္ခသည်ဆင်းရဲသားများ လွတ်မြောက်သွားစေရန်အတွက်သာ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်တော်မူမည့် မုန်တိုင်းကြီးသည် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် လောသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် မိမိအား တောင်းဆိုထားသည့်အတိုင်း မလုပ်ဆောင်နိုင်ကြောင်း လျှောက်ထားခဲ့၏။ ထိုဆိုးသွမ်းသောမြို့၌ နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ယုံကြည်ခြင်းသည် အားနည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ကောင်းကင်မင်းသည် သူ၏ဘေးတွင် ရှိနေပါလျက်နှင့်၊ မိမိအပေါ် များပြားလှသော မေတ္တာကရုဏာကို ပြသခဲ့သောဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ဆက်လက်မစောင့်ရှောက်ဘဲ မနေဟု ယုံကြည်ရမည့်အစား သူ၏အသက်အတွက်သာ တောင်းပန်ခဲ့လေ၏။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ တမန်တော်ကိုသာ အလုံးစုံယုံကြည်အားကိုးသင့်ပေသည်။ “ကြည့်ရှုလော့၊ ဤမြို့သည် ပြေးသွားရန် နီးကပ်လှပြီး အလွန်ငယ်သောမြို့ ဖြစ်ပါသည်။ သို့ဖြစ်၍ ဤမြို့သို့ ကျွန်ုပ်ပြေးသွားပါရစေ (ဤမြို့သည် ငယ်သည်မဟုတ်လော)။ သို့ပြုလျှင် ကျွန်ုပ်အသက်ရှင်ပါလိမ့်မည်” ဟု လျှောက်ဆို၏။ ဇောမြို့သည် ဆိုဒုံမြို့မှ မိုင်အနည်းငယ်သာ ကွာဝေးပြီး ဆိုဒုံမြို့ကဲ့သို့ပင် ဖောက်ပြန်ပျက်စီးကာ ဖျက်ဆီးခြင်းခံရမည့်မြို့ ဖြစ်၏။ သို့သော် ဤသည်မှာ အလွန်သေးငယ်သော တောင်းဆိုချက်သာဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းပြလျက် ထိုမြို့ကို ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးရန် လောက တောင်းဆိုခဲ့၏။ သူ၏ဆုတောင်းမှုကို ခွင့်ပြုပေးခဲ့လေ၏။ ထာဝရဘုရားက “ဤကိစ္စနှင့်စပ်လျဉ်း၍ သင်တောင်းပန်သောမြို့ကို ငါမဖျက်ဆီးဘဲ ချမ်းသာပေးမည်ဟု သင့်ကိုငါဝန်ခံ၏” ဟု အာမခံတော်မူခဲ့၏။

မီးတောက်မီးလျှံ မုန်တိုင်းကြီးသည် အချိန်အနည်းငယ်သာ နောက်ကျတော့မည်ဖြစ်ရာ အမြန်ဆုံးထွက်ခွာကြရန် အမိန့်ကို ထပ်မံပေးခဲ့ပြန်၏။ သို့သော် ထွက်ပြေးလာကြသူများအနက် တစ်ဦးသည် ပျက်စီးတော့မည့်မြို့ကို နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်၍ ကြည့်မိသဖြင့် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကိုခံရကာ ကျောက်ရုပ်အဖြစ်သို့ ရောက်သွားခဲ့လေ၏။ လောကိုယ်တိုင်သာ တစ်ခွန်းတစ်ပါးမျှ ငြင်းခုံခြင်းမရှိဘဲ တောင်ပေါ်သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြေးသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူ၏ဇနီးလည်း လွတ်မြောက်သွားနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူ၏စံနမူနာပြမှုသည် သူမ၏ကြမ္မာဆိုးကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် အပြစ်မှ ကယ်တင်ပေးနိုင်ခဲ့ပေမည်။ သို့သော် သူ၏နှောင့်နှေးကြန့်ကြာမှုက သူမအား ဘုရားသခင်၏သတိပေးချက်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောထားစေခဲ့၏။ သူမ၏ကိုယ်သည် မြေနိမ့်ပိုင်းတွင် ရှိနေသော်လည်း သူမ၏စိတ်နှလုံးကမူ ဆိုဒုံမြို့၌သာ စွဲလမ်းတွယ်တာနေခဲ့သဖြင့် ထိုမြို့နှင့်အတူ ပျက်စီးသွားခဲ့ရလေ၏။ သူမ၏ဥစ္စာပစ္စည်းများနှင့် သားသမီးများကိုပါ ဖျက်ဆီးခြင်းဘေးဒဏ်၌ ပါဝင်စေခဲ့သည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူမသည် ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ဆန့်ကျင်ခဲ့၏။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းခဲ့ရသည့် စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို ဖျက်ဆီးခြင်းခံရအောင် စွန့်ပစ်ခဲ့ရသဖြင့် သူမသည် ပြင်းထန်စွာ ဆက်ဆံခံရသည်ဟု ခံစားခဲ့ရ၏။ ကယ်တင်ခြင်းကို ကျေးဇူးတင်စွာ လက်ခံမည့်အစား ဘုရားသခင်၏ သတိပေးချက်ကို ငြင်းပယ်သောသူတို့၏ အသက်တာကို တောင့်တလျက် နောက်သို့ မာန်မာနထောင်လွှားစွာ ပြန်ကြည့်ခဲ့လေ၏။

“ကျွန်ုပ်၏ အိမ်ထောင်ဖက်နှင့် သားသမီးများ မကယ်တင်ခံရလျှင် ကျွန်ုပ်လည်း ကယ်တင်ခြင်းကို မခံလိုပါ” ဟု ပြောဆိုကြသော ခရစ်ယာန်များ ရှိကြ၏။ အလွန်ချစ်ခင်ရသူများ မပါရှိပါက ကောင်းကင်ဘုံသည် ကောင်းကင်ဘုံကဲ့သို့ ဖြစ်မည်မဟုတ်ဟု သူတို့က ခံစားကြ၏။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ ခံစားချက်ကို မြတ်နိုးနေကြသူများသည် ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ရွေးနှုတ်ရှင်အပေါ်၌ အကြီးမားဆုံးသော မေတ္တာနှင့် သစ္စာတရားကြိုးတို့ဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရကြောင်း မေ့လျော့နေကြပြီလော။ ကျွန်ုပ်တို့၏ မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းများက ကယ်တင်ရှင်၏ မေတ္တာတော်ကို ငြင်းပယ်ကြသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း လှည့်ထွက်သွားကြရမည်လော။ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် အနန္တတန်ဖိုးကို ပေးဆေထားပြီးဖြစ်ရာ၊ အခြားသူများက ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို ငြင်းပယ်ကြသည်ဆိုရုံမျှဖြင့် မည်သူမျှ ဤကယ်တင်ခြင်း၏ တန်ဖိုးကို အထင်အသေး မပြုသင့်ပေ။ အခြားသူများက တောင်းဆိုချက်များကို လျစ်လျူရှုကြသည်ဟူသော အချက်သည် ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်တင်ရန်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ တတ်နိုင်သမျှ လူတိုင်းကို ကိုယ်တော်၏မေတ္တာတော်ကို လက်ခံလာစေရန် ပိုမိုထက်သန်စွာ ကြိုးစားအားထုတ်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ကို နိုးဆော်သင့်ပေသည်။

ဆိုဒုံမြို့ ဖျက်ဆီးခြင်းခံရခြင်း

“လောသည် ဇောမြို့သို့ ဝင်သောအခါ နေသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ထွက်လေပြီ။” နံနက်ခင်း၏ တောက်ပသော ရောင်ခြည်များသည် မြေနိမ့်ပိုင်းမြို့များအတွက် သגာယာနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကိုသာ ဟစ်ကြွေးနေသကဲ့သို့ ရှိ၏။ လမ်းမများပေါ်တွင် တက်ကြွသော အသက်တာ လှုပ်ရှားမှုများ စတင်လာပြီး လူတို့သည် ထိုနေ့၏ စီးပွားရေး သို့မဟုတ် ပျော်ရွှင်မှုတို့ကို ရည်ရွယ်ကာ ၎င်းတို့၏ သွားရာလမ်းကိုယ်စီ သွားနေကြ၏။ လော၏ သားမက်တို့သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းသော လူအိုကြီး၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် သတိပေးချက်များကို ပျော်ရွှင်မြူးထူးစွာ လှောင်ပြောင်နေကြ၏။

တိမ်ကင်းစင်သော ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ မမျှော်လင့်ဘဲ ရုတ်တရက် မုန်တိုင်းကျရောက်လာ၏။ ထာဝရဘုရားသည် မြို့များနှင့် မြေနိမ့်ပိုင်းအပေါ်သို့ မီးနှင့် ဆာလဖာမိုးကို ရွာချတော်မူ၏။ နန်းတော်များနှင့် ဘုရားကျောင်းများ၊ အဖိုးတန် အိမ်ရာများ၊ ဥယျာဉ်များ၊ စပျစ်ခြံများနှင့် ယခင်ညကသာ ကောင်းကင်တမန်များကို စော်ကားခဲ့ကြသော ပျော်ပါးလိုစိတ်ပြင်းပြသည့် လူအုပ်ကြီးတို့သည် အားလုံး မီးလောင်ကျွမ်းခြင်း ခံကြရ၏။ မီးခိုးများသည် ကြီးမားသော မီးဖိုကြီးကဲ့သို့ တက်လာခဲ့၏။ ဆစ်ဒိမ်ချိုင့်ဝှမ်းကြီးသည် ဘယ်သောအခါမျှ ပြန်လည်မဆောက်လုပ်နိုင်တော့ဘဲ လူမနေနိုင်သော နေရာတစ်ခုဖြစ်လာကာ နယ်လွန်ကျူးမှုအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်တော်မူချက်များ မလွဲမသွေ ကျရောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း မျိုးဆက်အဆက်ဆက် သက်သေခံလျက် ရှိလေတော့၏။

ဆိုဒုံနှင့် ဂေါမောရမြို့တို့ ဖျက်ဆီးခံရသည့် အကြောင်းရင်းထက် ပိုမိုကြီးမားသော အပြစ်များ ရှိသေး၏။ နောင်တရရန် ခေါ်ဆိုသော ဧဝံဂေလိဖိတ်ကြားချက်ကို ကြားနာပါလျက်နှင့် မလိုက်နာသောသူတို့သည် ဆစ်ဒိမ်ချိုင့်ဝှမ်းတွင် နေထိုင်သူများထက် ပို၍ အပြစ်ကြီးကြ၏။ ဆိုဒုံမြို့၏ ကံကြမ္မာသည် ထင်ရှားပေါ်လွင်သော အပြစ်များကို ကျူးလွန်သူများအတွက်သာမက ကောင်းကင်မှပေးပို့သော အလင်းနှင့် အခွင့်ထူးများကို ပေါ့ဆစွာ ဆက်ဆံနေကြသူ အားလုံးအတွက် လေးနက်သော သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ကယ်တင်ရှင်သည် လမ်းလွဲနေသော သားတစ်ဦးကို ခွင့်လွှတ်ရန် မြေကြီးဘ၏ စိတ်နှလုံးကို လှုံ့ဆော်ပေးသော မေတ္တာထက် ပိုမိုနူးညံ့သိမ်မွေ့သော သနားကြင်နာမှုဖြင့် မိမိ၏ မေတ္တာနှင့် ခွင့်လွှတ်မှုကမ်းလှမ်းချက်များအပေါ် တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေတော်မူ၏။ “ငါ့ထံသို့ ပြန်လာကြလော့၊ သို့ပြုလျှင် ငါသည် သင်တို့ထံသို့ ပြန်လာမည်” (မလခိအနာဂတ္တိကျမ်း အခန်းကြီး သုံး၊ အငယ် ခုနစ်) ဟု ဆိုထား၏။ သို့သော် ထိုသို့သော နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မေတ္တာကို စွဲမြဲစွာ ငြင်းပယ်သောသူသည် အဆုံး၌ အမှောင်ထزوجထဲတွင် စွန့်ပစ်ခြင်း ခံရလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို ကြာရှည်စွာ လျစ်လျူရှုခဲ့သော စိတ်နှလုံးသည် အပြစ်၌ မာကျောလာပြီး ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို မခံယူနိုင်တော့ပေ။ ခရစ်တော်၏ မေတ္တာကို သိရှိပါလျက်နှင့် အပြစ်၏ ပျော်ရွှင်မှုဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားကြသူများထက် မြေနိမ့်ပိုင်းမြို့များအတွက် တရားစီရင်သည့်နေ့တွင် ပို၍ ခံသာလိမ့်မည်။ ကောင်းကင်စာအုပ်များတွင် လူမျိုးစုများ၊ မိသားစုများ၊ တစ်ဦးချင်းစီ၏ မတရားမှုများကို မှတ်တမ်းတင်ထား၏။ နောင်တရရန် ခေါ်ဆိုမှုများနှင့် အပြစ်လွတ်ငြိမ်းခွင့် ကမ်းလှမ်းချက်များကို ပေးကောင်း ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် စာရင်းပြည့်စုံသည့် အချိန်ကာလတစ်ခု ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်။ ဝိညာဉ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်ပြီးဖြစ်၏။ လူ၏ကံကြမ္မာကို သူ၏ကိုယ်ပိုင် ရွေးချယ်မှုဖြင့် သတ်မှတ်ပြီးဖြစ်၏။ ထိုအခါ တရားစီရင်မှုကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အချက်ပြမှုကို ပေးလိမ့်မည်။

အခြားဆိုဒုံမြို့တစ်မြို့

ယနေ့ခေတ် ဘာသာရေးလောကတွင် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို ပေါ့ဆစွာ ဆက်ဆံနေကြ၏။ လူအများအပြားသည် “လူတို့၏ အမိန့်အာဏာများကို အယူဝါဒအဖြစ် သွန်သင်လျက်” တရားတားမြစ်ချက်များကို ပယ်ဖျက်နေကြ၏ (မဿဲခွန် အခန်းကြီး ၁၅၊ အငယ် ၉)။ ဘုရားသခင်ထံမှ ဗျာဒိတ်တော်အဖြစ် သမ္မာကျမ်းစာအပေါ် ယုံကြည်မှုကို ယိုယွင်းစေသည့် မယုံကြည်မှုမျိုးမဟုတ်ဘဲ အကျယ်ပြန့်ဆုံးအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် မယုံကြည်မှုသည် အသင်းတော်များစွာတွင် စိုးမိုးနေ၏။ စစ်မှန်သော ဘုရားဝတ်ပြုကိုင်းရှိုင်းမှုသည် အခေါင်းပွပုံစံဆန်မှုကြောင့် နေရာဖယ်ပေးလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဘာသာရေးမှားယွင်းခြင်းနှင့် ကာမဂုဏ်လိုက်စားခြင်းတို့ စိုးမိုးနေကြ၏။ “လော၏နေ့ရက်များ၌ ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့… လူ့သားထင်ရှားပေါ်ထွန်းမည့်နေ့၌လည်း ထို့အတူ ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု ခရစ်တော် မိန့်ဆိုတော်မူခဲ့၏ (လုကာခွန် အခန်းကြီး ၁၇၊ အငယ် ၂၈၊ ၃၀)။ လောကကြီးသည် ဖျက်ဆီးခြင်းခံရရန် အလွန်ပင် ရင့်မှည့်လာနေပြီ ဖြစ်၏။

ငါတို့၏ ကယ်တင်ရှင်က “အကြွင်းမဲ့စားခြင်း၊ သောက်ကြူးခြင်းနှင့် ဤဘဝ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ဖြင့် သင်တို့၏ စိတ်နှလုံး လွှမ်းမိုးခံရခြင်းမရှိစေရန် သတိပြုကြလော့။ သို့မဟုတ်ပါက ထိုနေ့သည် သင်တို့အပေါ် မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား ဤလောကမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် နေထိုင်ကြသူ အားလုံးတို့အပေါ်— ၎င်းတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုအားလုံးသည် ဤလောကတွင်သာ အခြေတည်နေသူ အားလုံးတို့အပေါ် ကွန်ယက်တစ်ခုကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်။ သို့ဖြစ်၍ ဤအဖြစ်အပျက် အားလုံးတို့ကို ရှောင်လွှဲနိုင်ရန်နှင့် လူ့သားရှေ့တွင် ရပ်တည်နိုင်ရန် ထိုက်တန်သူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစေရန် အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်၍ ဆုတောင်းကြလော့” ဟု မိန့်ဆိုတော်မူခဲ့၏ (လုကာခွန် အခန်းကြီး ၂၁၊ အငယ် ၃၄ မှ ၃၆)။

ဆိုဒုံမြို့ မဖျက်ဆီးခံရမီက ဘုရားသခင်သည် လောထံသို့ “အသက်ဘေးမှလွတ်အောင်ပြေးလော့” ဟူသော သတင်းစကားကို ပေးပို့ခဲ့၏။ ယေရုရှလမ်မြို့ မဖျက်ဆီးခံရမီကလည်း ထိုကဲ့သို့သော သတိပေးသံကို ကြားခဲ့ရ၏။ “ယေရုရှလမ်မြို့သည် စစ်တပ်များဖြင့် ဝန်းရံထားသည်ကို သင်တို့တွေ့မြင်ရသည့်အခါ ထိုမြို့၏ ပျက်စီးဆိတ်သུမ်းခြင်း နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိကြလော့။ ထိုအခါ ယုဒပြည်၌ရှိသော သူတို့သည် တောင်ပေါ်သို့ ပြေးကြစေ” (လုကာခွန် အခန်းကြီး ၂၁၊ အငယ် ၂၀၊ ၂၁) ဟု ပါရှိ၏။ ၎င်းတို့သည် မရပ်မနေဘဲ ထွက်ပြေးကြရမည် ဖြစ်၏။

ထွက်လာခြင်း၊ ဆိုးသွမ်းသောသူတို့နှင့် အကြွင်းမဲ့ ခွဲထွာကွာရှင်းခြင်း၊ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခြင်းတို့ ရှိခဲ့၏။ နောဧ၏နေ့ရက်များတွင် ထို့အတူပင် ဖြစ်ခဲ့၏။ လော၏နေ့ရက်များတွင်လည်း ထို့အတူပင်တည်း။ ယေရုရှလမ်မြို့ မဖျက်ဆီးခံရမီက တပည့်တော်များအတွက်လည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်ခဲ့၏။ နောက်ဆုံးသော နေ့ရက်များတွင်လည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်၏ အသံတော်သည် မိမိ၏လူမျိုးတို့အား စိုးမိုးနေသော မတရားမှုမှ ကွာရှင်းကြရန် မိန့်ဆိုလျက် ထပ်မံ၍ ကြားရပြန်ပေပြီ။

နောက်ဆုံးသော နေ့ရက်များတွင် ရှိမည့် ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုနှင့် ဘာသာရေးမှားယွင်းမှု အခြေအနေကို ပရောဖက်ယောဟန်အား “မြေကြီးဘုရင်တို့အပေါ် အစိုးရသော ထိုကြီးမားသောမြို့” ဖြစ်သည့် ဗာဗုလုန်မြို့၏ ဗျာဒိတ်ရူပါရုံတွင် ပြသခဲ့၏ (ဗျာဒိတ်ကျမ်း အခန်းကြီး ၁၇၊ အငယ် ၁၈)။ ၎င်း၏ ပျက်စီးခြင်း မတိုင်မီက “အို ငါ၏လူတို့၊ သူမ၏အပြစ်များတွင် မပါဝင်ကြနှင့်၊ သူမ၏ ဘေးဒဏ်များကိုလည်း မခံကြနှင့်။ ထို့ကြောင့် သူမထံမှ ထွက်လာကြလော့” ဟူ၍ ကောင်းကင်မှ ခေါ်ဆိုသံကို ပေးရမည် ဖြစ်၏ (ဗျာဒိတ်ကျမ်း အခန်းကြီး ၁၈၊ အငယ် ၄)။ နောဧနှင့် လောတို့၏ နေ့ရက်များတွင်ကဲ့သို့ ဘုရားသခင်နှင့် လောကအကြားတွင် အလျှော့အတန်းလုပ်ခြင်း မရှိရဘဲ မြေကြီးဆိုင်ရာ ဘဏ္ဍာများကို ရယူရန် နောက်သို့လှည့်ခြင်း လုံးဝ မရှိရပေ (မဿဲခွန် အခန်းကြီး ခြောက်၊ အငယ် ၂၄ ကို ကြည့်ပါ)။

လူတို့သည် သגာယာနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို အိပ်မက်မက်နေကြ၏။ ကောင်းကင်ကမူ ကျူးလွန်သူများအပေါ်သို့ လျင်မြန်သော ပျက်စီးခြင်း ရောက်ရှိတော့မည်ဟု ကြေညာနေစဉ် လူအများအပြားက “ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် လုံခြုံရေး” ဟု ဟစ်ကြွေးနေကြ၏။ ၎င်းတို့ ပျက်စီးရမည့်နေ့၏ ယခင်ညတွင် မြေနိမ့်ပိုင်းမြို့များသည် ပျော်ပါးမှုတွင် မွေ့လျော်ကြပြီး ဘုရားသခင်၏ တမန်တော်၏ သတိပေးချက်များကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြ၏။ သို့သော် ထိုညတွင်ပင် ကရုဏာတော် တံခါးသည် ဆိုဒုံမြို့၏ ပေါ့ဆသော တိုင်းသူပြည်သားများအတွက် ထာဝရပိတ်သွားခဲ့လေ၏။ ဘုရားသခင်သည် အမြဲတမ်း လှောင်ပြောင်ခံနေမည် မဟုတ်ပေ။

လောကကြီး၏ လူအများစုသည် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို ငြင်းပယ်ကြပြီး လျင်မြန်၍ ပြန်လည်မရနိုင်သော ပျက်စီးခြင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားကြလိမ့်မည်။ သို့သော် သတိပေးချက်ကို လိုက်နာသူတို့မူကား “အမြင့်ဆုံးသော ဘုရား၏ ကွပ်ကဲရာအရပ်၌” နေထိုင်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး “အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ အရိပ်အောက်တွင် စွဲမြဲစွာ နေထိုင်ကြလိမ့်မည်” (ဆာလံကျမ်း အခန်းကြီး ကိုးဆယ်တစ်၊ အငယ် ၁)။

မကြာမီတွင် ဇောမြို့သည် ဘုရားသခင် ရည်ရွယ်တော်မူသည့်အတိုင်း မီးလောင်ကျွမ်းခြင်း ခံခဲ့ရ၏။ လောသည် တောင်ပေါ်သို့ ထွက်သွားပြီး ဂူတစ်ဂူတွင် နေထိုင်ခဲ့၏။

သို့သော် ဆိုဒုံမြို့၏ ကျိန်စာသည် ဤနေရာအထိတိုင်အောင် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့၏။ သူ၏သမီးများ၏ မတရားသော အကျင့်အကြံသည် ထိုယုတ်မာသောနေရာ၏ ဆိုးသွမ်းသည့် အပေါင်းအသင်းများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။ လောသည် ဆိုဒုံမြို့ကို ၎င်း၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် အမြတ်အစွန်းအတွက် ရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏စိတ်နှလုံးတွင် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းတရားကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခဲ့၏။ အဆုံးတွင် သူသည် “မီးထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သော မီးစတစ်စ” ကဲ့သို့ ကယ်တင်ခြင်းခံခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ပစ္စည်းဥစ္စာများကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ဇနီးနှင့် သမီးများကိုလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရကာ ဂူများတွင် နေထိုင်ရပြီး အိုမင်းမစွမ်းသော အရွယ်တွင် အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းဖြစ်ခဲ့ရလေ၏။ သူသည် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ကိုယ်တော်၏လူမျိုးတို့အား စစ်ခင်းနေကြကာ မတရားမှု အပြည့်အဝ စုပုံလာသည်အထိ ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်ကြသည့် ဖြောင့်မတ်သော လူမျိုးဆက်ကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရုပ်တုကို ကိုးကွယ်သော လူမျိုးစုနှစ်ခုကိုသာ ဤလောကသို့ ပေးအပ်ခဲ့လေ၏။ မိုက်မဲသော အဆင့်တစ်ရပ်က ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော ရလဒ်များသည် မည်မျှတုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းပါသနည်း။

“ကြွယ်ဝချမ်းသာရန် မကြိုးစားနှင့်၊ သင်၏ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ပညာကို ရပ်တန့်လော့။” “အမြတ်အစွန်းကို တပ်မက်သောသူသည် မိမိ၏အိမ်ကို ဒုက္ခရောက်စေတတ်၏။” “ကြွယ်ဝချမ်းသာလိုသောသူတို့သည် သွေးဆောင်ခြင်း၊ ကွန်ယက်ချော့မော့ခြင်းနှင့် လူတို့ကို ပျက်စီးခြင်းနှင့် ဆုံးရှုံးခြင်းသို့ ကျရောက်စေတတ်သော မိုက်မဲပြီး အန္တရာယ်များသည့် တပ်မက်မှုများထဲသို့ ကျရောက်ကြ၏” (သုတ္တံကျမ်း အခန်းကြီး နှစ်ဆယ့်သုံး၊ အငယ် လေး၊ အခန်းကြီး နှစ်ဆယ့်ခုနစ်၊ အငယ် နှစ်ဆယ့်ခုနစ်၊ တိမောသေဩဝါဒစာပဌမစောင် အခန်းကြီး ခြောက်၊ အငယ် ကိုး)။

လောသည် ဆိုဒုံမြို့သို့ ဝင်ရောက်သောအခါ မတရားမှုမှ ကင်းရှင်းစွာနေရန်နှင့် မိမိ၏ အိမ်သူအိမ်သားများကို မိမိနောက်မှ လိုက်စေရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ရည်ရွယ်ခဲ့၏။ သို့သော် သူ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ရလဒ်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေပေပြီ။

လောကဲ့သို့ပင် လူများစွာတို့သည် မိမိတို့၏ သားသမီးများ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်သွားသည်ကို တွေ့မြင်ကြရပြီး မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်များကိုသာ ကන්තန်ရုံမျှ ကယ်တင်နိုင်ကြ၏။ ၎င်းတို့၏ တစ်သက်တာ အလုပ်တာဝန်သည် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ အသက်တာသည် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ မအောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့၏။ ၎င်းတို့သာ စစ်မှန်သော ဉာဏ်ပညာကို ကျင့်သုံးခဲ့ကြမည်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့၏ သားသမီးများသည် လောကီဆိုင်ရာ သגာယာနည်းပါးခဲ့ကောင်း နည်းပါးမည်ဖြစ်သော်လည်း သေခြင်းမရှိသော အမွေအနှစ်ကို လက်ခံပိုင်ဆိုင်ခွင့်ကိုမူ သေချာပေါက် ရရှိခဲ့ကြလိမ့်မည်။

ဘုရားသခင် ကတိပြုထားတော်မူသော အမွေအနှစ်သည် ဤလောကတွင် ရှိသည်မဟုတ်ပေ။ အာဗြဟ္မသည် “ကတိတော်ကို သူနှင့်အတူ ခံရကြသော အိဇက်နှင့် 야ကုပ်တို့နှင့်အတူ တဲများတွင် နေထိုင်လျက် ကတိတော်မြေ၌ တည်းခူသူတစ်ဦးကဲ့သို့ နေထိုင်ခဲ့၏။ အကြောင်းမူကား သူသည် အမြစ်စွဲမြဲသော မြို့ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ပြီး၊ ထိုမြို့၏ တည်ဆောက်သူနှင့် ဖန်ဆင်းရှင်မှာ ဘုရားသခင် ဖြစ်တော်မူ၏” ဟု ပါရှိ၏။ ကျွန်ုပ်တို့သည် “ပိုမိုကောင်းမွန်သော တိုင်းပြည်ဖြစ်သည့် ကောင်းကင်ဘုံကို” ရရှိလိုပါက ဤနေရာတွင် တည်းခူသူများနှင့် ဧည့်သည်များကဲ့သို့ နေထိုင်ကြရမည် ဖြစ်၏ (ဟေဗြဲဩဝါဒစာ အခန်းကြီး ဆယ့်တစ်၊ အငယ် ကိုး၊ ၁၀၊ ၁၆)။