(From Eternity Past) ကမ္ဘာဦးမှ ထာဝရကာလဆီသို့

 

ဤစာအုပ်ကို သင် အဘယ်ကြောင့် ဖတ်သင့်သနည်း

အခန်း ၁— အပြစ်ကို အဘယ်ကြောင့် ခွင့်ပြုခဲ့သနည်း

အခန်း ၂— ဖန်ဆင်းခြင်း- ဘုရားသခင်၏ ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်အပေါ် အဖြေ

အခန်း ၃— ကျွန်ုပ်တို့၏ ပထမမိဘများ၏ ရုန်းကန်ရခက်ခဲမှု

အခန်း ၄— ရွေးနှုတ်ခြင်း အကြံအစည် ပေါ်ထွန်းလာခြင်း

အခန်း ၅— ပထမဆုံး လူသတ်သမားနှင့် သူ၏ သားကောင်

အခန်း ၆— ရှေသ- လူသားများ ဘုရားသခင်ထံသို့ ပြန်လှည့်လာကြသောအခါ

အခန်း ၇— ကမ္ဘာမြေ ရေလွှမ်းမိုးခြင်းခံရသောအခါ

အခန်း ၈— ရေလွှမ်းမိုးပြီးနောက်၊ အစသစ်တစ်ခု

အခန်း ၉— စာမျက်နှာနှင့်တူသော တရားဝင် ခုနစ်ရက်တာ အစပြုခြင်း

အခန်း ၁၀— ဘာသာစကားများ ပြောင်းလဲသွားကြသောအခါ

အခန်း ၁၁— ယုံကြည်သူ အားလုံး၏ ဖခင် အာဗြဟံ

အခန်း ၁၂— ခါနာန်ပြည်တွင် နယ်နိမိတ်ကောင်းမွန်သော အာဗြဟံ

အခန်း ၁၃— ဣဇာတ်ကို ပူဇော်ခြင်း- ယုံကြည်ခြင်း စမ်းသပ်မှု

အခန်း ၁၄—သောဒုံနှင့် ဂေါမောရမြို့တို့၏ အပြစ်

အခန်း ၁၅— ဣဇာတ်၏ လက်ထပ်ခြင်း- သမ္မာကျမ်းစာတွင် အပျော်ဆုံး

အခန်း ၁၆— ယာကုပ်နှင့် ဧသော

အခန်း ၁၇— ယာကုပ်၏ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခြင်းနှင့် နယ်နှင်ဒဏ်ခံရခြင်း

အခန်း ၁၈— ယာကုပ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုန်းကန်ရသော ညဉ့်အချိန်

အခန်း ၁၉— ယာကုပ် အိမ်သို့ ပြန်လာခြင်း

အခန်း ၂၀— ယောသပ်၏ အံ့သြဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ်မှန်

အခန်း ၂၁— ယောသပ်နှင့် သူ၏ ညီအစ်ကိုများ

အခန်း ၂၂— ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်ကို ဦးဆောင်သူ မောရှေ

အခန်း ၂၃— အီဂျစ်ပြည်၏ ဘေးဆယ်ပါး

အခန်း ၂၄— ပထမဆုံး ပသခါပွဲ

အခန်း ၂၅— ဣသရေလလူမျိုးများ အီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်ခွာခြင်း

အခန်း ၂၆— ဣသရေလလူမျိုးများ အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်း

အခန်း ၂၇— ဘုရားသခင်သည် သိနဲတောင်ပေါ်တွင် ပညတ်တရားကို ပေးသနားတော်မူခြင်း

အခန်း ၂၈— ဣသရေလလူမျိုးများ ရွှေနွားရုပ်ကို ကိုးကွယ်ခြင်း

အခန်း ၂၉— စာတန်၏ ဘုရားသခင် ပညတ်တရားအပေါ် မုန်းတီးခြင်း

အခန်း ၃၀— သန့်ရှင်းရာဌာန- ဣသရေလလူမျိုးတို့ကြားတွင် ဘုရားသခင် ကျိန်းဝပ်ရာနေရာ

အခန်း ၃၁— နာဒပ်နှင့် အဘိဟုတို့၏ အပြစ်

အခန်း ၃၂— ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် ပဋိညာဉ်တရားသစ်

အခန်း ၃၃— ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်တို့၏ ရွံရှာဖွယ် ညည်းညူပြောဆိုမှုများ

အခန်း ၃၄— ခါနာန်ပြည်ကို ထောက်လှမ်းကြသော သူလျှိုဆယ့်နှစ်ဦး

အခန်း ၃၅— ကောရ လူမျိုးစုပုန်ကန်မှုကို ဦးဆောင်ခြင်း

အခန်း ၃၆— တောကန္တာရတွင် အနှစ်လေးဆယ် လှည့်လည်သွားလာခြင်း

အခန်း ၃၇— ခါနာန်ပြည် နယ်နိမိတ်စပ်တွင် မောရှေ အမှားကျူးလွန်ခြင်း

အခန်း ၃၈— ဧဒုံပြည်ကို အဘယ်ကြောင့် ရှောင်ကွင်း၍ ရှည်လျားစွာ ခရီးသွားခဲ့ရသနည်း

အခန်း ၃၉— ဗာရှန်ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်း

အခန်း ၄၀— ဗာလံ မအောင်မြင်စွာဖြင့် ဣသရေလလူမျိုးကို ကျိန်ဆဲရန် ကြိုးစားခြင်း

အခန်း ၄၁— ဗာလံသည် ဣသရေလလူမျိုးကို အပြစ်ထဲသို့ မည်သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သနည်း

အခန်း ၄၂— ဘုရားသခင်သည် မျိုးဆက်သစ်တစ်ရပ်အား ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တရားကို သွန်သင်ပြသခြင်း

အခန်း ၄၃— မောရှေ၏ ကွယ်လွန်ခြင်း

အခန်း ၄၄— ယော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်ကူးခြင်း

အခန်း ၄၅— ယေရိခိုမြို့ အံ့သြဖွယ်ရာ ပြိုကျခြင်း

အခန်း ၄၆— ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများနှင့် ကျိန်ခြင်းများ

အခန်း ၄၇— ခါနာန်လူမျိုးစုတစ်ခုက ဣသရေလလူမျိုးကို လှည့်စားခြင်း

အခန်း ၄၈— အိမ်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိခြင်း

အခန်း ၄၉— ယောရှု၏ နောက်ဆုံးစကားများ

အခန်း ၅၀— ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့နှင့် ပူဇော်သက္ကာများ၏ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ

အခန်း ၅၁— စီးပွားရေးအရ ခက်ခဲနွမ်းပါးသူများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ စောင့်ရှောက်မှု

အခန်း ၅၂— နှစ်စဉ်ကျင်းပသော ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်စရာ ပွဲတော်များ

အခန်း ၅၃— ဣသရေလလူမျိုးကို ကယ်တင်ပေးသူ တရားသူကြီးများ

အခန်း ၅၄— သံဆုံ- အသန်မာဆုံးဖြစ်သော်လည်း အအားနည်းဆုံး လူသား

အခန်း ၅၅— ဘုရားသခင်သည် ငယ်ရွယ်စဉ် ကလေးငယ် ရှမွေလကို ခေါ်တော်မူခြင်း

အခန်း ၅၆— ဧလိနှင့် သူ၏ ဆိုးသွမ်းသော သားများ

အခန်း ၅၇— အပြစ်ပေးခံရခြင်း- ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော် သိမ်းယူခံရခြင်း

အခန်း ၅၈— ပရောဖက်တို့၏ ကျောင်းများ

အခန်း ၅၉— ရှောလု- ဣသရေလလူမျိုး၏ ပထမဆုံး ဘုရင်

အခန်း ၆၀— ရှောလု ဆိုးရွားသော အမှားတစ်ခုကို ကျူးလွန်ခြင်း

အခန်း ၆၁— ဘုရင်အဖြစ်မှ ရှောလု ပယ်ရှားခံရခြင်း

အခန်း ၆၂— ဒါဝိဒ်ကို ဘုရင်အဖြစ် ဘိသိက်ပေးခြင်း

အခန်း ၆၃— ဒါဝိဒ် ဂေါလျက်ကို သတ်ခြင်း

အခန်း ၆၄— ဒါဝိဒ် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခြင်း

အခန်း ၆၅— ဒါဝိဒ်၏ မွန်မြတ်သော စေတနာသဒ္ဓါတရား

အခန်း ၆၆— ရှောလု မိမိကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်ခြင်း

အခန်း ၆၇— ရှေးခေတ်နှင့် ခေတ်သစ် ဝိညာဉ်ရေးရာ လှည့်စားမှုများ

အခန်း ၆၈— ဒါဝိဒ် ခံစားရသော ပြင်းထန်သည့် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်မှု

အခန်း ၆၉— ဒါဝိဒ် နောက်ဆုံးတွင် ဘုရင်အဖြစ် နန်းတင်ခံရခြင်း

အခန်း ၇၀— ဒါဝိဒ်၏ စည်ပင်ဝပြောသော နန်းစံကာလ

အခန်း ၇၁— ဒါဝိဒ်၏ ခွင့်လွှတ်နိုင်ဖွယ်မရှိသော မှားယွင်းမှုနှင့် နောင်တရခြင်း

အခန်း ၇၂—ဒါဝိဒ်၏သား အဗ္ဗရှလုံ ၏ ပုန်ကန်ခြင်း

အခန်း ၇၃— ဘုရားသခင်၏ စိတ်နှလုံးနှင့် ကိုက်ညီသော လူသား

ဤစာအုပ်ကို သင် အဘယ်ကြောင့် ဖတ်သင့်သနည်း

ငါတို့ ဘယ်ကလာတာလဲ။ နိုင်ငံတကာတင်းမာမှုတွေက ယဉ်ကျေးမှုကို ဘာကြောင့် ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ခြိမ်းခြောက်နေတာလဲ။ ရာဇဝတ်မှုတွေ ဘာကြောင့် တိုးလာနေတာလဲ။ ကိုယ်ကျင့်တရား စံနှုန်းတွေ ဘာကြောင့် ယိုယွင်းလာနေတာလဲ။ ဘုရားသခင်က ဒါတွေအားလုံးကို လျစ်လျူရှုထားတာလား။ ငါတို့ရဲ့ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ သူ တစ်ခုခု လုပ်နေသလား။

ဒီစာအုပ်က—စာအုပ်ငါးအုပ်တွဲရဲ့ ပထမဆုံးစာအုပ်ဖြစ်ပြီး—ဒီမေးခွန်းတွေကို ဖြေကြားပေးပါတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ကမ္ဘာကြီး ဘယ်လိုစတင်ခဲ့တယ်၊ လူသားမျိုးနွယ် ဘယ်လိုပေါ်ပေါက်လာတယ်ဆိုတာကို ပြောပြပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ကောင်းကင်ဘုံမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ဝမ်းနည်းဖွယ် သစ္စာဖောက်မှုကို ဖော်ပြထားပြီး ဘုရားသခင်နဲ့ စာတန်တို့ကြားက ကြီးမားတဲ့ ပဋိပက္ခဟာ ကမ္ဘာဂြိုဟ်ပေါ်မှာရှိတဲ့သူတိုင်းအပေါ် ဘယ်လို သက်ရောက်မှုရှိတယ်ဆိုတာကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားပါတယ်။

စာရေးဆရာက ထူးခြားတဲ့ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ မှန်ကန်မှုနဲ့ မှားယွင်းမှုကြား၊ အမှန်တရားနဲ့ အမှားကြားက ပဋိပက္ခမှာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို ဖော်ပြထားပါတယ်။ အကောင်းဆုံးကတော့ ဒီစာအုပ်က စာတန်ရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို ဖော်ပြပေးပြီး ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဘဝတွေမှာ သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ့် တန်ခိုးတော်ကို ညွှန်ပြပေးပါတယ်။

စာရေးဆရာရဲ့ တိုက်ရိုက်ဆန်တဲ့ဟန်နဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့, ရှင်းလင်းတဲ့ ဘာသာစကားက အစကနေအဆုံးထိ စိတ်ဝင်စားမှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့ ကူညီပေးပါတယ်။ သို့သော်လည်း ဒီအရည်အသွေးတွေအပြင် စာဖတ်သူအများစုက ဒီစာအုပ်ထဲမှာ အခြားသောအရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိကြပါတယ်။ သူတို့ဖတ်နေစဉ်မှာပဲ စာရေးဆရာဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ လှုံ့ဆော်မှုကို ခံခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို ယုံကြည်လာကြပါတယ်။

ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ကမ္ဘာကြီး ဘယ်လိုစတင်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်အလက်အကြောင်း၊ သန့်ရှင်းသောသမိုင်းကြောင်းကို စိတ်ဝင်စားသူတိုင်း၊ သဘာဝလောကနဲ့ လူ့နှလုံးသားတွေထဲမှာ ကောင်းမှုနဲ့ မကောင်းမှုတို့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ရောနှောနေမှုကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသူတိုင်း၊ သန့်ရှင်းသော ကျမ်းစာတွေကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ နားလည်လိုသူတိုင်းကို ဤစာအုပ်တွဲကို ကျွန်ုပ်တို့ လေးနက်စွာ တိုက်တွန်းအပ်ပါတယ်။

ထုတ်ဝေသူများ

နောက်ဆက်တွဲ

 

မှတ်စု ၁၊ စာမျက်နှာ ၁၇၇ - အီဂျစ်နိုင်ငံ ကျွန်ဘဝမှ ဣသရေလလူမျိုးတို့ကို ထာဝရဘုရား ကယ်ထုတ်တော်မူရသည့် အဓိက အကြောင်းရင်းများထဲတွင် ကိုယ်တော်၏ သန့်ရှင်းသော ဥပုသ်နေ့ကို သူတို့ စောင့်ရှောက်နိုင်ကြရန်လည်း ပါဝင်သည်။ အီဂျစ်လူမျိုးများသည် သူတို့အား ဘာသာရေး လွတ်လပ်ခွင့်ကို မပေးခဲ့ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် "မိမိ၏ လူမျိုးတော်ကို ... ထုတ်ဆောင်ခဲ့သည်၊ ဤသို့ပြုခြင်းကား ကိုယ်တော်၏ ဥပဒေများကို စောင့်ထိန်းကြရန်နှင့် တရားတော်များကို ကျင့်သုံးကြရန် ဖြစ်ပေသည်" (ဆာလံကျမ်း ၁၀၅:၄၃-၄၅)။ ဖာရောမင်းက မောရှေနှင့် အာရုန်တို့အား "သင်တို့သည် (လူအမျိုးမျိုးတို့အား) သူတို့၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ အနားယူစေကြ၏" ဟု ညည်းတွားပြောဆိုခဲ့ခြင်းကို ထောက်ရှုလျှင် မောရှေနှင့် အာရုန်တို့သည် အီဂျစ်ပြည်တွင် ဥပုသ်နေ့ဆိုင်ရာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးများကို စတင်ခဲ့ကြကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။

 

ထာဝရဘုရားက ဣသရေလလူမျိုးတို့အား ဥပုသ်နေ့ကို စောင့်ထိန်းကြရာတွင် "အီဂျစ်ပြည်၌ ကျွန်ခံခဲ့ရဖူးကြောင်းနှင့် သင်တို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည် ခိုင်မာသော လက်တော်နှင့် ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်ရုံးတော်တို့ဖြင့် သင်တို့ကို ထုတ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်းကို သတိရကြလော့။ ထိုအကြောင်းကြောင့် သင်တို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည် ဥပုသ်နေ့ကို စောင့်ထိန်းရန် အမိန့်ပေးတော်မူခဲ့သည်" ဟု မိန့်ကြားခဲ့သည် (တရားဟောရာကျမ်း ၅:၁၅၊ NEB)။

 

သို့သော် ဥပုသ်နေ့ကို စောင့်ထိန်းခြင်းသည် အီဂျစ်ပြည်၌ ကျွန်ခံခဲ့ရခြင်းကို အောက်မေ့ရန်အတွက် သက်သက်မဟုတ်ပေ။ ဖန်ဆင်းခြင်းကို အမှတ်ရစေရန် စောင့်ထိန်းခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဥပုသ်နေ့စောင့်ထိန်းမှုကို ခက်ခဲစေခဲ့သော အီဂျစ်ပြည်တွင်းရှိ ဘာသာရေးအရ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများမှ ကယ်တင်ခြင်းခံခဲ့ရမှုကို ဝမ်းမြောက်စွာ အမှတ်ရခြင်းလည်း ပါဝင်သည်။ ထိုနည်းတူစွာပင် ကျွန်ဘဝမှ ကယ်တင်ခြင်းခံခဲ့ရခြင်းသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများနှင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရသူများ၊ မိဘမဲ့များနှင့် မုဆိုးမများအပေါ် သနားကြင်နာသော စိတ်ထားကို သူတို့၏ စိတ်နှလုံးတွင် အစဉ်တစိုက် တောက်လောင်စေရမည် ဖြစ်သည်— "အီဂျစ်ပြည်တွင် သင်တို့သည် ကျွန်ခံခဲ့ကြဖူးကြောင်းကို သတိရကြလော့... ဤအရာကို ပြုလုပ်ရန် ငါ အမိန့်ပေးရခြင်းမှာ ဤကြောင့်တည်း" (တရားဟောရာကျမ်း ၂၄:၁၇၊ ၁၈)။

 

မှတ်စု ၂၊ စာမျက်နှာ ၁၈၇ - ထာဝရဘုရားသည် အီဂျစ်ပြည်အပေါ်သို့ စေလွှတ်ခဲ့သော ဘေးဥပဒ်များသည် သူတို့၏ ဘုရားများကို အရှက်ရစေခဲ့ပြီး ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကို ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချစေခဲ့သည်။ နိုင်းမြစ်ကို ဘာသာရေးအရ အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားခဲ့ကြပြီး၊ ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ် ပူဇော်သက္ကာများ ဆက်သခဲ့ကြသည်။ ပထမဆုံး ဘေးဥပဒ်သည် ဤနိုင်းမြစ်ကို ဆန့်ကျင်၍ ကျရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၇:၁၉)။

 

ဒုတိယ ဘေးဥပဒ်က ဖားများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၈:၆)။ အီဂျစ်တို့၏ နတ်ဘုရားများထဲမှ ဟေကက် (Heqet) ဆိုသည်မှာ ဖားခေါင်းပါသော နတ်သမီးဖြစ်ပြီး ဖားများကို သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ အပစ် (Apis) နွားလားသည် ပထ (Ptah) နတ်မင်းအတွက် ရည်စူးထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ နွားမသည် ဟာသော် (Hathor) နတ်သမီးအတွက် သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်ကာ၊ သိုးထီးသည် ခနီမူ (Khnemu) နှင့် အမင် (Amen) တို့ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သူတို့၏ တိရစ္ဆာန်များနှင့် နွားများအပေါ် ကျရောက်ခဲ့သော ရောဂါဆိုးသည် သူတို့၏ သန့်ရှင်းသော တိရစ္ဆာန်များကို ဆန့်ကျင်၍ ကျရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၉:၃)။

 

ကိုးခုမြောက် ဘေးဥပဒ်သည် သူတို့၏ အကြီးမြတ်ဆုံး ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်သော နေနတ်ဘုရား ရာ (Ra) ကို ဆန့်ကျင်၍ ကျရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၀:၂၁)။ ဆယ်ခုမြောက် ဘေးဥပဒ် (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၂:၂၉) သည် အိုဆိုင်းရစ်၏ သားဖြစ်သော ဟိုးရပ်စ် (Horus) အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည့် ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ် ခံယူနေသော ဖာရောမင်းကို ဆန့်ကျင်၍ ကျရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

 

မှတ်စု ၃၊ စာမျက်နှာ ၂၂၀ - ဣသရေလလူမျိုးများသည် ရွှေနွားရုပ်ကို ကိုးကွယ်ကြသောအခါ ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်နေကြသည်ဟု ဝန်ခံခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ရုပ်တုတစ်ခုအား အသုံးပြုလျက် အီဂျစ်လူမျိုးများ အိုဆိုင်းရစ်ဘုရားကို ကိုးကွယ်ကြခြင်းနှင့် တူညီနေခဲ့သည်။ အီဂျစ်လူမျိုးတို့၏ အပစ်နွားကို ကိုးကွယ်မှုမှာ ကိုယ်ကျင့်တရား ကင်းမဲ့ပြီး၊ ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ ရွှေနွားရုပ်ကို ကိုးကွယ်မှုမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်ပုံရသည်။ ဣသရေလလူတို့သည် "စားသောက်ရန် ထိုင်ကြပြီး၊ ကစားရန် ထကြ၏" ဟု မောရှေက ဆိုထားသည် (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၃၂:၆)။ ဟီဘရူးဘာသာစကားဖြင့် "ကစားခြင်း" ဟု သုံးနှုန်းထားသော စကားလုံးသည် သီဆိုခြင်းနှင့် ကခုန်ခြင်းကို ညွှန်းဆိုပြီး၊ အီဂျစ်လူမျိုးများကြားတွင် ၎င်းတို့သည် ဆက်ဆံရေးဆိုင်ရာ ဖောက်ပြန်မှုနှင့် ရွံရှာဖွယ်ရာ ကင်းမဲ့ခြင်းများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။ အခန်းငယ် ၇ ရှိ "ဖောက်ပြန်ကြပြီ" ဟူသော ဟီဘရူးစကားလုံးသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၆:၁၁၊ ၁၂ တွင် ရေလွှမ်းမိုးခြင်းမတိုင်မီက လူတို့သည် မိမိကိုယ်ကို ဖောက်ပြန်ပျက်စီးစေခဲ့ကြကြောင်း ညွှန်းဆိုထားသည့် စကားလုံးနှင့် တူညီပေသည်။ ဤအချက်က ဤဘာသာရေးဖောက်ပြန်မှု၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘောသဘာဝကို ရှင်းပြနေပေသည်။

 

မှတ်စု ၄၊ စာမျက်နှာ ၂၂၉ - ပညတ်တော်ဆယ်ပါးသည် ထာဝရဘုရား မိမိ၏ လူမျိုးတော်နှင့် ပြုလုပ်ခဲ့သော ပဋိညာဉ်၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပဋိညာဉ်ကိုယ်တိုင်မှာမူ တရားတော်ကို သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ရေးထွင်းပေးမည်ဟူသော ထာဝရဘုရား၏ ကတိတော်ပင် ဖြစ်သည် (ယေဇကျယ် ၃၁:၃၁-၃၄ ကို ကြည့်ပါ)။ သို့ဖြစ်၍ နာခံခြင်းသည် သူတို့အတွက် ဝမ်းမြောက်စရာ ဖြစ်လာစေရန် ဖြစ်ပေသည်။

 

မှတ်စု ၅၊ စာမျက်နှာ ၂၄၆ - အပြစ် (သို့မဟုတ် အပြစ်လွတ်ငြိမ်းခွင့် ရရှိကြောင်း မှတ်တမ်း) ကို အပြစ်သားထံမှ သန့်ရှင်းရာဌာနသို့ လွှဲပြောင်းပေးသည့် နည်းလမ်း နှစ်မျိုး ရှိခဲ့သည်— အပြစ်ဖြေရာယဇ်၏ သွေးအချို့ကို ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော် ကာထားသော ကုလားကာရှေ့တွင် ဖြန်းခြင်းအားဖြင့်၊ သို့မဟုတ် ယဇ်ပုရောဟိတ်က ယဇ်ကောင်၏ အသားကို စားသုံးခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်သည်။ ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၄:၁-၂၁၊ ၆:၂၄-၂၆၊ ၁၀:၁၇၊ ၁၈ တို့ကို ကြည့်ပါ။

 

မှတ်စု ၆၊ စာမျက်နှာ ၂၅၆ - ပညတ်တော်ဆယ်ပါးကို ခရစ်တော်က ပေးသနားတော်မူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောရိန္သုဩဝါဒစာပဌမစောင် ၈:၆၊ တမန်တော်ဝတ္ထု ၇:၃၈၊ ဟေရှာယကျမ်း ၆၃:၉၊ ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၂၃:၂၀-၂၃၊ ယောဟန်ခရစ်ဝင် ၁:၁-၃၊ ၁၄၊ ပေတရုဩဝါဒစာပဌမစောင် ၁:၁၀၊ ၁၁ တို့ကို ကြည့်ပါ။

 

မှတ်စု ၇၊ စာမျက်နှာ ၄၃၇ - ဣသရေလအစိုးရစနစ်သည် ဘုရားသခင် တိုက်ရိုက်အုပ်ချုပ်သော အစိုးရစနစ် (Theocracy) တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဣသရေလနှင့် ယုဒလူမျိုးများသည် ထာဝရဘုရား၏ ပညတ်တရားကို အကြိမ်ကြိမ် ချိုးဖောက်ခဲ့ကြပြီး ကိုယ်တော်၏ အုပ်စိုးမှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသောအခါ၊ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့အပေါ် တိုက်ရိုက်အုပ်ချုပ်မှုကို နောက်ဆုံးတွင် ရုပ်သိမ်းခဲ့ပြီး သူတို့ လိုလားတောင့်တခဲ့ကြသည့် လူသားတို့၏ အုပ်စိုးမှုအောက်သို့ ကျရောက်စေခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူတို့သည် ဗာဗုလွန်၊ မေဒို-ပါရှား၊ ဂရိအင်ပါယာနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ရေမန် (ရိုးမား) တို့၏ အဆက်ဆက် အုပ်စိုးမှုအောက်သို့ ကျရောက်ခဲ့ကြရသည်။

 

စနစ်တကျ အုပ်ချုပ်မှု (Theocracy) ခေတ်ကာလက ဣသရေလ ရှင်ဘုရင်အား ဘုရားသခင် အပ်နှင်းခဲ့သည့် အာဏာမျိုးကို ဘုရားသခင်က အခြားမည်သည့် အစိုးရအဖွဲ့အစည်းကိုမျှ အပ်နှင်းထားခြင်း မရှိတော့ပေ။ သမ္မာကျမ်းစာက အသင်းတော်နှင့် နိုင်ငံတော် ခွဲခြားရေးကို သွန်သင်ထားပြီး (ရှင်မဿဲခရစ်ဝင် ၂၂:၁၇-၂၂)၊ ထို့ကြောင့် လူသားအားလုံးအတွက် ဘာသာရေး လွတ်လပ်ခွင့် ရှိစေသည်။ လောကီအစိုးရများသည် ဣသရေလတို့၏ အုပ်ချုပ်မှုစနစ် (Theocracy) တွင် ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ ပိုင်ဆိုင်သော နေရာကို လွှမ်းမိုးသိမ်းပိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် လူတို့၏ ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် အသိတရားကို အဓမ္မမပြုလုပ်ရပေ။ ခရစ်တော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူသည့် အချိန်အထိ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ အုပ်ချုပ်မှုစနစ်ကို ပြန်လည် တည်ထောင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအချိန်အထိ လူသားများသည် ဘုရားသခင် အပ်နှင်းထားခြင်း မရှိသော လူတို့၏ အသိတရားနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားအပေါ် အာဏာအလွဲသုံးစား ပြုလုပ်ခြင်း မပြုရပေ။