အခန်း ၂၆ — ရောဂါဘယကို တိုက်လှန်ခြင်း

အခန်း ၂၆—ရောဂါနှင့် တိုက်လှန်ခြင်း

[သမိုင်းဆိုင်ရာမှတ်ချက်။— “ကျွန်ုပ်တို့၏လူများသည် ကျန်းမာရေးနှင့်ပတ်သက်သောအကြောင်းအရာကို ယေဘုယျအားဖြင့် နိုးကြားလာကြပြီ” ဟု Elder James White က ၁၈၆၄ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၁၃ ရက်နေ့ထုတ် The Review and Herald တွင် အယ်ဒီတာ့အာဘော်ရေးသားရာ၌ ဖော်ပြခဲ့သည်။ “သူတို့၏ လက်ရှိလိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရန်၊ အဆင်းရဲဆုံးသူများပင် တတ်နိုင်သောဈေးနှုန်းဖြင့် ထိုအကြောင်းအရာနှင့်ပတ်သက်သော စာပေများ ရှိသင့်သည်။” ထို့နောက် “ကျန်းမာရေး၊ သို့မဟုတ် မည်သို့နေထိုင်ရမည်နည်း” ဟူသော ယေဘုယျခေါင်းစဉ်အောက်တွင် စာစောင်ငယ်များ ဆက်တိုက်ထုတ်ဝေမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။

ဤစာစောင်ငယ်များတွင် ဖော်ပြမည့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများသည် အလွန်အရေးကြီးသည်ဟူသော Elder နှင့် Mrs. White တို့၏ ခိုင်မာသောခံယူချက်ကို ၁၈၆၅ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၂၄ ရက်နေ့ထုတ် The Review and Herald တွင် ဤစီးရီး၏ ပထမဆုံးစာစောင် ထုတ်ဝေခြင်းကို အသိပေးထားသည့် မှတ်ချက်၌ ဤသို့ ဖော်ပြထားသည်။

“ကျွန်ုပ်တို့၏ နေထိုင်မှုပုံစံများတွင် အလွန်လိုအပ်နေသော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုနှင့်ပတ်သက်သည့် အရေးကြီးသောအကြောင်းအရာကို အထူးဂရုစိုက်၍ ပြင်ဆင်ထားသော ဤစာအုပ်များကို နေရာအနှံ့ရှိ ညီအစ်ကိုများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရယူလိုပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့မြင်သည့်အတိုင်း၊ ၎င်းတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဘာသာပြန်ခြင်းအတွက် မည်သည့်လူမျိုးက မိမိတို့ကိုယ်ကို ပြင်ဆင်ထားသည်ဖြစ်စေ ထိုပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကို သေချာပေါက် အကောင်အထည်ဖော်ကြမည်ဖြစ်သည်။”

၁၈၆၅ ခုနှစ်၏ ပထမငါးလအတွင်း ဤစီးရီးကို အပြီးသတ်ခဲ့သည်။ အရေအတွက်အားဖြင့် ခြောက်စောင်ရှိသော ဤကျန်းမာရေးစာစောင်ငယ်များတွင် Mrs. White ၏ “ရောဂါနှင့် ၎င်း၏အကြောင်းရင်းများ” နှင့် ဆက်စပ်အကြောင်းအရာများအပေါ် ရေးသားချက်များအပြင်၊ ကျန်းမာရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုဆိုင်ရာ အခြေခံမူများကို စိတ်ဝင်စားသော ဆရာဝန်များနှင့် အခြားသူများ၏ ရေးသားချက်များမှ ကောက်နုတ်ချက်များစွာ ပါဝင်သည်။ ကျန်းမာရေးနှင့်ညီညွတ်သော အစားအစာချက်ပြုတ်နည်းများကိုလည်း ထည့်သွင်းထားပြီး၊ ရေကို ကုသရေးနည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော အကြံပြုချက်များလည်း ပါဝင်သည်။ အရက်၊ ဆေးရွက်ကြီး၊ လက်ဖက်ရည်နှင့် ကော်ဖီ၊ အမွှေးအကြိုင်များနှင့် အခြားစိတ်ကိုလှုံ့ဆော်စေသော အရာများနှင့် မူးယစ်စေသောအရာများ၏ အန္တရာယ်ရှိသော သက်ရောက်မှုများကိုလည်း ထပ်မံအလေးပေးဖော်ပြထားသည်။

၁၈၆၄-၆၅ ခုနှစ် ဆောင်းရာသီသည် ဖိစီးမှုနှင့် စမ်းသပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော အချိန်ကာလဖြစ်သည်။ ကျန်းမာရေးနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများကို ထုတ်ဝေရန်အတွက် ဇနီးဖြစ်သူနှင့်အတူ ပြင်ဆင်နေစဉ် Elder White သည် စစ်တပ်တွင် အမှုထမ်းရန် စစ်မှုထမ်းဆင့်ခေါ်ခံနေရသော ဥပုသ်စောင့်သူများအတွက် မနားမနေ လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ ဤလုပ်ငန်းသည် ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ စာနာစိတ်ကို အလွန်အမင်း ထိခိုက်စေသည့်အပြင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာခွန်အားကိုလည်း အလွန်အကျွံ အသုံးချစေခဲ့သည်။ ၁၈၆၅ ခုနှစ် မေလတွင် ကျင်းပခဲ့သော အထွေထွေညီလာခံအစည်းအဝေးအတွင်း အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ တာဝန်များက သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ပိုမိုတိုးပွားစေခဲ့သည်။

စာရေးသားခြင်းနှင့် ထုတ်ဝေခြင်းလုပ်ငန်းများ၊ အထွေထွေလုပ်ငန်းနှင့် ဆက်နွှယ်နေသော အကျိုးစီးပွားများစွာကို စောင့်ရှောက်ခြင်းတို့ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသော်လည်း Elder White နှင့် သူ၏ဇနီးတို့သည် မည်သို့မျှ အနားယူခွင့်မရခဲ့ကြပါ။ အစည်းအဝေးပြီးဆုံးပြီးချင်း သူတို့သည် Wisconsin နှင့် Iowa သို့ ဆင့်ခေါ်ခံရပြီး ထိုနေရာများတွင် အခက်အခဲများစွာကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။ Michigan သို့ ပြန်ရောက်ပြီး မကြာမီ သူသည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း လေဖြတ်သွားခဲ့သည်။ ဤဝေဒနာအကြောင်းနှင့် လအနည်းငယ်အကြာတွင် ကျန်းမာရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး လှုပ်ရှားမှုကို သွယ်ဝိုက်၍ မည်သို့ အရှိန်မြှင့်ပေးခဲ့သည်ဆိုသည်ကို Mrs. White က ၁၈၆၆ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၀ ရက်နှင့် ၂၇ ရက်နေ့ထုတ် The Review and Herald တွင် ဖော်ပြထားပြီး၊ ထိုမှတ်တမ်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသည် ဤအခန်း၏ အကြောင်းအရာဖြစ်သည်။]

Elder James White ၏ အနာရောဂါ

တစ်မနက်တွင် နံနက်စာမစားမီ ကျွန်ုပ်တို့ ပုံမှန်လမ်းလျှောက်ထွက်နေစဉ် Brother Lunt ၏ ဥယျာဉ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းက ပြောင်းဖူးဖူးတစ်ဖူးကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားနေစဉ် ထူးဆန်းသောအသံတစ်ခုကို ကျွန်မကြားလိုက်ရသည်။ အပေါ်သို့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏မျက်နှာသည် နီမြန်းနေပြီး ညာဘက်လက်သည် ဘေးတွင် အားမဲ့စွာ တွဲလောင်းကျနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့—ကြွက်သားများသည် သူ၏ဆန္ဒကို နာခံခြင်းမရှိတော့ပါ။

ကျွန်မသည် သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ ကူညီခေါ်သွားခဲ့သော်လည်း အိမ်ထဲရောက်သည်အထိ သူသည် ကျွန်မအား စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပါ။ ထို့နောက် မရှင်းမလင်းဖြင့် “ဆုတောင်းပါ၊ ဆုတောင်းပါ” ဟူသော စကားကို ပြောခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့သည် ဒူးထောက်ကာ အခက်အခဲကာလ၌ အစဉ်အမြဲ အနီးကပ်ကူညီပေးတော်မူသော ဘုရားသခင်ထံ အော်ဟစ်ဆုတောင်းခဲ့ကြသည်။ မကြာမီ ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းက သူ၏လက်ကို အသုံးပြုနိုင်သောကြောင့် ဘုရားသခင်အား ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတင်ခြင်းစကားများကို ပြောဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏လက်သည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသော်လည်း အပြည့်အဝတော့ မကောင်းမွန်သေးပါ။

ကျွန်မနှင့် ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းသည် ဘုရားသခင်ထံ ပိုမိုနီးကပ်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ခံစားခဲ့ကြသည်။ ဝန်ခံခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်ထံ နီးကပ်လာကြသည့်အခါ ကိုယ်တော်သည်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ထံ နီးကပ်လာတော်မူကြောင်း မင်္ဂလာရှိသော အာမခံချက်ကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်နှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့ခဲ့သော ဤအချိန်များသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိ၍ အလွန်ပင် အဖိုးထိုက်လှသည်။

ကျွန်ုပ်တို့၏ဒုက္ခစတင်ပြီး ပထမငါးပတ်ကို မိမိတို့အိမ်တွင်ပင် ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။ ပညာရှိသော ရည်ရွယ်ချက်များကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ကောင်းကင်ဘုံအဘသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ထက်သန်သောဆုတောင်းချက်များကို ဖြေကြား၍ ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းအား ချက်ချင်းကျန်းမာလာစေရန် မပြုတော်မူခဲ့ပါ။ သို့သော် ကိုယ်တော်၏သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို နှစ်သိမ့်၍ ထောက်မရန် အလွန်နီးကပ်စွာ ရှိနေတော်မူသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

Dansville, N. Y. တွင် ခေတ္တနေထိုင်ခြင်း

ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ထားသော ကုသရေးနည်းလမ်းများထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် ရေကိုအသုံးပြုခြင်းအပေါ် ကျွန်ုပ်တို့ ယုံကြည်မှုရှိခဲ့သော်လည်း ဆေးဝါးများအပေါ် ယုံကြည်မှုမရှိခဲ့ကြပါ။ သို့သော် ကျွန်မ၏ကိုယ်ခန္ဓာစွမ်းအင်များသည် အလွန်အမင်းကုန်ခမ်းနေသောကြောင့် ကျွန်မ၏ခင်ပွန်း၏အခြေအနေတွင် ရေကုသနည်းများကို အသုံးပြုရန် ကျွန်မကိုယ်တိုင် ကြိုးပမ်းနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို အနားယူနိုင်ပြီး ရေကုသရေးဆရာဝန်များအဖြစ် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ရရှိနိုင်မည့် Dansville, N. Y. သို့ ခေါ်သွားခြင်းသည် တာဝန်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ခံစားခဲ့ကြသည်။ မိမိတို့၏ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လိုက်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်သဖြင့် ဘုရားသခင်ထံ အကြံဉာဏ်တောင်းခံခဲ့ကြပြီး ထိုကိစ္စကို ဆုတောင်း၍ စဉ်းစားပြီးနောက် သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းသည် ခရီးကို ကောင်းစွာခံနိုင်ခဲ့သည်။

Dansville တွင် သုံးလခန့် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ အဖွဲ့အစည်းထံမှ အနည်းငယ်အကွာတွင် အခန်းများရရှိခဲ့ကြပြီး ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး အပြင်ထွက်လမ်းလျှောက်နိုင်ကာ အချိန်အများစုတွင် လေကောင်းလေသန့် ရှူရှိုက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဥပုသ်နေ့နှင့် ပထမနေ့မှလွဲ၍ နေ့စဉ် ကုသမှုခံယူခဲ့ကြသည်။

ကျွန်ုပ်တို့ Dansville သို့သွား၍ မိမိတို့ကိုယ်ကို ဆရာဝန်များ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် အပ်နှံလိုက်သောအခါ ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းအား ကျန်းမာရေးပြန်လည်ပေးမည်ဟူသော ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြပြီဟု အချို့က ထင်ကောင်းထင်ကြပေမည်။ သို့သော် ထိုသို့မဟုတ်ပါ။ ကျန်းမာရေးပြန်လည်ရရှိရန် ဘုရားသခင်က ကျွန်ုပ်တို့လက်လှမ်းမီရာ၌ ထားပေးတော်မူသော နည်းလမ်းများကို မထီမဲ့မြင်ပြုရန် ကျွန်ုပ်တို့ မခံစားခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် အရာအားလုံးအထက်၌ ရှိတော်မူကြောင်းနှင့် ကုသရေးနည်းလမ်းများကို ပေးတော်မူသော ကိုယ်တော်သည် အလွဲသုံးစားခံထားရသော သဘာဝခန္ဓာကိုယ်၏ ကုန်ခမ်းသွားသောစွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ရရှိစေရန် ထိုနည်းလမ်းများကို အသုံးပြုစေလိုတော်မူကြောင်း ခံစားခဲ့ကြသည်။ ကျန်းမာရေးဘက်သို့ ကျွန်ုပ်တို့ပြုလုပ်နေသော ကြိုးပမ်းမှုများကို ဘုရားသခင်က ကောင်းချီးပေးတော်မူမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ကောင်းချီးခံစားရသော အချိန်များ

ကျွန်မ၏ခင်ပွန်း ကျန်းမာရေးပြန်လည်ရရှိစေရန်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ဒုက္ခအတွင်း ကိုယ်တော်၏ အထူးကျေးဇူးတော်ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ထောက်မပေးရန် တစ်နေ့လျှင် သုံးကြိမ် အထူးဆုတောင်းချိန်များ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ဤဆုတောင်းချိန်များသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ဒုက္ခအတွင်း မကြောက်မရွံ့ ယုံကြည်အားကိုးနိုင်သော ကောင်းကင်ဘုံအဘတစ်ပါး ရှိတော်မူသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏စိတ်နှလုံးများသည် မကြာခဏ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ကျေးဇူးတင်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

၁၈၆၅ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၄ ရက်နေ့တွင် ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းသည် ဆင်းရဲဝေဒနာခံစားရင်း အိပ်မပျော်သောညတစ်ညကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ ထုံးစံအတိုင်း သူ၏အိပ်ရာဘေးတွင် ကျွန်မဆုတောင်းခဲ့သော်လည်း ထာဝရဘုရားသည် သက်သာရာပေးရန် နှစ်သက်တော်မမူခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းသည် စိတ်နှလုံးအတွင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ သူသည် သင်္ချိုင်းထဲသို့ ဆင်းသွားရမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သေခြင်းသည် သူ့အတွက် ကြောက်စရာမရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ကျွန်မသည် အလွန်ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားခဲ့ရသည်။ ကျွန်မ၏ခင်ပွန်း သေဆုံးမည်ဟု တစ်ခဏမျှပင် မယုံကြည်ခဲ့ပါ။ သို့သော် သူ့အတွင်း၌ ယုံကြည်ခြင်းကို မည်သို့ လှုံ့ဆော်ပေးရမည်နည်း။ ကျွန်မအား လမ်းပြတော်မူရန်နှင့် မှားယွင်းသောခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကိုပင် မလှမ်းမိစေရန် ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ထို့ပြင် မှန်ကန်သောလမ်းကို ရွေးချယ်နိုင်ရန် ဉာဏ်ပညာပေးတော်မူရန် ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ကျွန်မ ပို၍ထက်သန်စွာ ဆုတောင်းလေလေ၊ ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းကို သူ၏ညီအစ်ကိုများအကြားသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရမည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်သည် ပိုမိုခိုင်မာလာလေလေဖြစ်သည်။ Dansville သို့ ထပ်မံပြန်သွားရလျှင်ပင် ထိုသို့ပြုရမည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

နံနက်တွင် Dr. Lay လာရောက်ပြီး ကျွန်မ၏ခင်ပွန်း၏အခြေအနေသည် အများဆုံး နှစ်ပတ် သို့မဟုတ် သုံးပတ်အတွင်း သိသိသာသာ တိုးတက်မှုမရှိပါက သူ့ကို အိမ်သို့ ခေါ်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်မပြောခဲ့သည်။ သူက “သူ့ကို အိမ်မခေါ်သွားနိုင်ပါဘူး။ ဒီလိုခရီးမျိုးကို သူမခံနိုင်ပါဘူး” ဟု ဖြေသည်။ ကျွန်မက “ကျွန်မ သွားမယ်။ ဘုရားသခင်ကို အားကိုးပြီး ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းကို ခေါ်သွားမယ်။ ပထမဆုံး Rochester ကို သွားမယ်၊ အဲဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်နေပြီးတော့ Detroit ကို ဆက်သွားမယ်။ လိုအပ်ရင် အဲဒီမှာ အနားယူဖို့ ရက်အနည်းငယ်နေပြီးတော့ Battle Creek ကို ဆက်သွားမယ်” ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ကျွန်မ၏ရည်ရွယ်ချက်များကို ကျွန်မ၏ခင်ပွန်း ပထမဆုံးသိရှိခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပါ။ ထိုညနေတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ခရီးဆောင်သေတ္တာများကို ထုပ်ပိုးခဲ့ကြပြီး နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ခရီးစတင်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းသည် သက်သောင့်သက်သာ စီးနင်းနိုင်ခဲ့သည်။

Rochester တွင် ကျွန်ုပ်တို့ သုံးပတ်နေထိုင်ခဲ့သည့်အချိန်အတွင်း အချိန်အများစုကို ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းက Maine သို့ Elder J. N. Andrews ကို ခေါ်ရန်၊ Olcott သို့ Brother နှင့် Sister Lindsay တို့ကို ခေါ်ရန်နှင့် Roosevelt သို့လည်း ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်သူများ၊ သူ့အတွက် လာရောက်ဆုတောင်းရန် တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားသူများ လာကြရန် တောင်းဆိုစာပို့ရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။ ဤမိတ်ဆွေများသည် သူ၏ခေါ်ဆိုမှုကို တုံ့ပြန်၍ ရောက်လာကြပြီး ဆယ်ရက်တိုင်တိုင် အထူးထက်သန်စွာ ဆုတောင်းချိန်များ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ဤဆုတောင်းချိန်များတွင် ပါဝင်သူအားလုံးသည် အလွန်ကြီးမားသော ကောင်းချီးကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။ ကောင်းကင်ဘုံမှ ကျေးဇူးတော်၏ မိုးရေများဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် မကြာခဏ အလွန်လန်းဆန်းခဲ့ကြသဖြင့် “ကျွန်ုပ်၏ဖလားသည် ပြည့်လျှံလျက်ရှိ၏” ဟု ဆိုနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကြွယ်ဝသောကယ်တင်ခြင်းအတွက် ကျွန်ုပ်တို့သည် မျက်ရည်ကျ၍ ချီးမွမ်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။

Roosevelt မှလာသူများသည် မကြာမီ မိမိတို့၏အိမ်များသို့ ပြန်ရန် လိုအပ်လာကြသည်။ Brother Andrews နှင့် Brother နှင့် Sister Lindsay တို့မူ ဆက်လက်နေခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ထက်သန်စွာ အသနားခံဆုတောင်းခြင်းကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ အမှောင်၏တန်ခိုးများနှင့် ရုန်းကန်တိုက်ပွဲဝင်နေရသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်မ၏ခင်ပွန်း၏ တုန်လှုပ်နေသော ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်တွင် ရရှိသောအောင်မြင်ခြင်းသည် ချိုမြိန်၍ အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသည်။

ခရစ္စမတ်ညနေတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်ရှေ့၌ မိမိတို့ကိုယ်ကို နှိမ့်ချ၍ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ထက်သန်စွာ အသနားခံဆုတောင်းနေစဉ် ကောင်းကင်အလင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ထွန်းလင်းလာသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်ကို ရူပါရုံ၌ ကျွန်မ ခံစားခဲ့ရသည်။ ကျွန်မသည် မြေကြီးမှ ကောင်းကင်သို့ လျင်မြန်စွာ သယ်ဆောင်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် အရာအားလုံးသည် ကျန်းမာခြင်း၊ လှပခြင်းနှင့် ဘုန်းအသရေတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဂီတသံစဉ်များသည် ကျွန်မ၏နားထဲသို့ ဝင်လာကြပြီး သာယာလှပ၊ ပြည့်စုံကာ စိတ်ကိုဖမ်းစားစေခဲ့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ခဏတာ ခံစားခွင့်ရခဲ့ပြီးနောက် ဤမှောင်မိုက်သောကမ္ဘာကြီးဆီသို့ ကျွန်မ၏အာရုံကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဤကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသောအရာများဆီသို့ ကျွန်မ၏အာရုံကို ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။ [ဤအမှတ်ရဖွယ် ရူပါရုံအတွင်း ပေးအပ်ခဲ့သော ညွှန်ကြားချက်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ SDA အဖွဲ့အစည်းက ကျန်းမာရေးအဖွဲ့အစည်းတစ်ခု တည်ထောင်ရန် တိုက်တွန်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းကို [Testimonies for the Church 1:485-495, 553-564] တွင် ဖော်ပြထားသည်။] ကျွန်မ၏ခင်ပွန်း၏အခြေအနေအတွက် အားပေးစရာကောင်းသော မြင်ကွင်းကို ကျွန်မရရှိခဲ့သည်။

အခြေအနေများက ကျွန်ုပ်တို့ Battle Creek သို့ စတင်ထွက်ခွာရန် အဆင်ပြေပုံမရသော်လည်း ကျွန်မတို့ သွားရမည်ဟူသော ခံယူချက်သည် စိတ်ထဲတွင် ခိုင်မာနေခဲ့သည်။

ကျွန်ုပ်တို့၏ခရီးသည် အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့သည်။ ရထား Battle Creek သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ္စာရှိသော ညီအစ်ကိုများထဲမှ အချို့က လာရောက်တွေ့ဆုံကြပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းသည် ထိုညတွင် ကောင်းစွာအနားယူနိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ဥပုသ်နေ့တွင် အားနည်းနေသော်လည်း သူသည် အစည်းအဝေးကျင်းပရာနေရာသို့ လမ်းလျှောက်သွားပြီး လေးပုံသုံးပုံခန့် တစ်နာရီကြာ စကားပြောခဲ့သည်။ ညနေတွင်လည်း ကျွန်ုပ်တို့သည် မိတ်သဟာယစားသုံးခြင်း အစီအစဉ်တွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ သူသည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် လမ်းလျှောက်ထွက်လာစဉ် ထာဝရဘုရားက သူ့အား ခွန်အားပေးတော်မူခဲ့သည်။

ကျွန်မ၏ခင်ပွန်း၏ ရှည်လျားသောအနာရောဂါသည် ကျွန်မနှင့် ကျွန်မ၏သားသမီးများအတွက်သာမက ဘုရားသခင်၏အမှုတော်အတွက်လည်း ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်တစ်ရပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ အသင်းတော်များသည် ကျွန်မ၏ခင်ပွန်း၏ အမှုဆောင်ခြင်းများနှင့် ကျွန်မ၏အမှုဆောင်ခြင်းများကိုပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရသည်။ အမှန်တရား၏အမှုတော် ထိုသို့အဟန့်အတားဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စာတန်သည် အောင်ပွဲခံခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတင်ပါသည်! သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဖျက်ဆီးရန် ခွင့်မပြုခံခဲ့ရပါ။ တက်ကြွစွာ အမှုဆောင်ခြင်းအားလုံးမှ ဆယ့်ငါးလကြာ ဖြတ်တောက်ခံထားရပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် တစ်ဖန် အတူတကွထွက်၍ အသင်းတော်များအကြား အမှုဆောင်ရန် ရဲဝံ့ခဲ့ကြသည်။