အခန်းကြီး - (၁၉ - ၂၀)

 

၁၉:၁–၂၄:၁၈

ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ပဋိညာဉ်လူမျိုးကို တည်ထောင်တော်မူခြင်း

ထွက်မြောက်ရာကျမ်း၏ ဤအဓိကအပိုင်းတွင် ဣသရေလလူတို့ သိနာတောင်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း (၁၉:၁–၉) နှင့် ထာဝရဘုရားနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း (၁၉:၁၀–၂၅) ကို ဖော်ပြထားသည်။ မိမိ၏လူတို့နှင့် ပဋိညာဉ်ပြုရန် ပြင်ဆင်ရာတွင် ဘုရားသခင်သည် ဘုန်းတန်ခိုးအရှိန်အဝါဖြင့် ပညတ်တော် ၁၀ ပါးကို ထုတ်ပြန်ပေးတော်မူသည် (၂၀:၁–၁၇)၊ ထပ်ဆင့်ပညတ်များဖြစ်သော ပဋိညာဉ်စာအုပ်ကို ပေးတော်မူသည် (၂၀:၂၂–၂၃:၁၉)၊ ထို့နောက် လူတို့အား ပဋိညာဉ်အပေါ် သစ္စာရှိရန် ခေါ်တော်မူသည် (၂၃:၂၀–၃၃)။ ဘုရားသခင်နှင့် မိမိ၏လူတို့အကြား ပဋိညာဉ်ကို တရားဝင်ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး (၂၄:၁–၈)၊ ထိုအပိုင်းသည် တောင်ပေါ်တွင် မောရှေနှင့် ထာဝရဘုရား တွေ့ဆုံခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (၂၄:၉–၁၈)။

ဤအပိုင်းသည် ကယ်တင်ခြင်း၌ လုပ်ဆောင်တော်မူသော မအောင်မြင်နိုင်သည့် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူတို့အနီးတွင် နေထိုင်လိုတော်မူပြီး သူတို့နှင့် မိမိ၏ဆက်ဆံရေးကို တရားဝင်အတည်ပြုလိုတော်မူသော ဘုရားသခင်လည်း ဖြစ်တော်မူကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သိနာပဋိညာဉ်သည် ဣသရေလအတွက်သာမက လူသားအားလုံးအတွက်ပါ အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်လောက်အောင် အရေးကြီးသည် (“ပဋိညာဉ်” စာမျက်နှာ ၉၀၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်းသည် အခြေခံအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ယခင်ပဋိညာဉ်များကို ဆက်လက်ခြင်း၊ ချဲ့ထွင်ခြင်းနှင့် အထူးသတ်မှတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ရွေးနုတ်ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော အလားတူပုံစံ၊ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ပန်းတိုင်တို့ကို အနှစ်သာရအားဖြင့် ပါဝင်စေသည်။ သိနာပဋိညာဉ်သည် ပညတ်တော်ကို နာခံခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းရရှိကြောင်း ဣသရေလလူတို့ကို သင်ကြားပေးရန် ရည်ရွယ်သော လုပ်ဆောင်မှုအပေါ် အခြေခံသည့် ပဋိညာဉ် မဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံနှင့် အခြားဘိုးဘေးများနှင့် ပြုခဲ့သော ပဋိညာဉ်ကဲ့သို့ ဤပဋိညာဉ်သည်လည်း ကျေးဇူးတော်၏ ပဋိညာဉ်ဖြစ်သည်။ အမှန်ပင် နာခံရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်၊ သို့သော် ထိုနာခံခြင်းသည် ကယ်တင်ခြင်းရရှိရန် နည်းလမ်းမဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ရရှိပြီးသားနှင့် တွေ့ကြုံပြီးသား ကယ်တင်ခြင်း—အီဂျစ်ပြည်မှ ရွေးနုတ်ကယ်တင်ခြင်း—အတွက် ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြရန် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

၁၉:၁–၂၅

သိနာတောင်သို့ ရောက်ရှိခြင်း

ဣသရေလလူတို့သည် သိနာတောင်ခြေတွင် စခန်းချသောအခါ အီဂျစ်ပြည်အပေါ် တရားစီရင်ခြင်းများဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားစေခဲ့သော ဘုရားသခင်သည် မိမိရွေးနုတ်ကယ်တင်ထားသော လူတို့အား ပဋိညာဉ်၏ ထာဝရဘုရားအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားစေတော်မူမည်။ ပညတ်တော်ပေးအပ်ခြင်းသည် တိုရာကျမ်း၏ အဓိကအာရုံစိုက်ရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတစ်ခုလုံး၏ အဓိကအာရုံစိုက်ရာများထဲမှ တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်းတွင် ပညတ်တော်ကို အသိအမှတ်ပြုထားပြီးဖြစ်သော်လည်း (PP ၃၆၃) ဤနေရာတွင် ဣသရေလအမျိုးသားတို့အတွက် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ပိုင်လက်ချောင်းတော်ဖြင့် တရားဝင်ရေးသားပေးတော်မူမည်။

၁၉:၁–၈။ အထူးပိုင်ဆိုင်သော လူမျိုး

ဣသရေလလူတို့သည် တော၌ ခရီးသွားကြရာ သိနာတော၌ တည်ရှိသော ဘုရားသခင်၏တောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤအချက်သည် သိနာတောင်/ဟောရပ်တောင်ကို သိနာကျွန်းဆွယ်တွင် တည်ရှိသည်ဟု ဖော်ပြသော အခြားကျမ်းပိုဒ်များနှင့်လည်း ကိုက်ညီသည် (၃:၁၂; တောလည်ရာ ၁၀:၁၂)။ ခရီးသည် ရက်ပေါင်း ၄၅ ခန့် ကြာနိုင်သည်ဟု ယူဆရပြီး၊ ထိုအချက်က သူတို့သည် စာအုပ်ထဲတွင် နောက်ပိုင်းဖော်ပြထားသော အဖြစ်အပျက်များအတွက် ဆက်လက်နေထိုင်မည့် နေရာသို့ မရွှေ့မီ အချို့နေရာများတွင် အတော်ကြာ စခန်းချခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သိနာတောင်တွင် ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလအတွက် မိမိ၏ အစီအစဉ်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၃–၈)။ အီဂျစ်ပြည်မှ လင်းယုန်ငှက်တို့၏ အတောင်ပေါ်တွင် တင်ဆောင်လာသကဲ့သို့ သူတို့ကို သယ်ဆောင်ပြီးနောက် ဣသရေလလူတို့အား ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် (မောရှေမှတစ်ဆင့်) ညွှန်ကြားတော်မူခြင်းသည် ဤအကြိမ်သည် ပထမဆုံးဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၄; တရားဟောရာ ၃၂:၁၁–၁၂)။ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်လူမျိုးနှင့် ပတ်သက်၍ ထူးခြားသော ဖော်ပြချက် ၃ ခုကို ပြုတော်မူခဲ့သည်။

ပထမအချက်မှာ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ပိုင်ပိုင်ဆိုင်ရာ၊ အထူးဘဏ္ဍာဖြစ်လာရမည် (အခန်းငယ် ၅)။ အိမ်ခြံမြေကဲ့သို့သော အခြားပိုင်ဆိုင်မှုအမျိုးအစားများနှင့် ဆန့်ကျင်၍ ဣသရေလသည် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းနှင့် ချစ်ခင်မြတ်နိုးခြင်းကြောင့် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ရယူပိုင်ဆိုင်ထားသော သီးသန့်ဘဏ္ဍာဖြစ်လာသည် (တရားဟောရာ ၇:၆; ၁၄:၂; ၂၆:၁၈၊ ၁၉ ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုအချက်သည် အလွန်နက်ရှိုင်းသော တန်ဖိုးနှင့် အထူးဆက်ဆံရေးကို ဆိုလိုသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ သူတို့ကို ယဇ်ပုရောဟိတ်နိုင်ငံတော်အဖြစ် သီးခြားခွဲထားသည် (အခန်းငယ် ၆)။ ဤစကားစုကို ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဤနေရာ၌သာ တွေ့ရသည်။ လူမျိုးတစ်မျိုးတည်းကို ဘုရားသခင်၏ အထူးရွေးချယ်မှုသည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်များ ရှိခဲ့သည်။ ဣသရေလလူတိုင်းသည် ယဇ်ပုရောဟိတ် မဟုတ်ကြသော်လည်း လူမျိုးတစ်မျိုးအနေဖြင့် တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်း ဘုရားသခင်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် လုပ်ဆောင်ကာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူမျိုးအားလုံးကို ကောင်းချီးပေးရန် ဖြစ်သည်။

တတိယအချက်မှာ ဣသရေလသည် သန့်ရှင်းသောလူမျိုး၊ ဘုရားသခင်အတွက် အထူးအပ်နှံထားသော လူမျိုးဖြစ်လာရမည် (၁ ပေတရု ၂:၉ ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုစကားစုကိုလည်း ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် တစ်ကြိမ်သာ အသုံးပြုထားသော်လည်း “သန့်ရှင်းသောလူမျိုး” ဟူသော ပြောင်းလဲအသုံးအနှုန်းကို တရားဟောရာကျမ်းတွင် အကြိမ်များစွာ တွေ့ရသည် (တရားဟောရာ ၇:၆; ၁၄:၂၊ ၂၁; ၂၆:၁၉; ၂၈:၉)။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို အခြားလူမျိုးအားလုံးထံမှ ခွဲထုတ်ခြင်းအားဖြင့် သန့်ရှင်းစေရန် ကတိပြုထားပြီး ထိုအတိုင်း အစီအစဉ်ချမှတ်ထားတော်မူသည်။ ပဋိညာဉ်၏ ဣသရေလသည် အဓိကအားဖြင့် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်းတစ်ရပ် ဖြစ်ရမည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၉:၂; ယေဇကျေလ ၃၆:၂၅–၂၈ ကိုကြည့်ပါ)။

ပဋိညာဉ်၏ စည်းကမ်းချက်များတွင် ပါဝင်သော ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို နာခံခြင်းသည် လူတို့၏ သန့်ရှင်းခြင်းကို ထင်ရှားစေသည်။ ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလကို မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်သန့်ရှင်းသောလူမျိုးအဖြစ် တည်ထောင်ရန် အစီအစဉ်ရှိတော်မူသည် (တရားဟောရာ ၂၈:၉; ၇:၆–၉ ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းရန် သူတို့ကို ခေါ်တော်မူသည်။ မိမိ၏ ပဋိညာဉ်ကတိတော်များ ပြည့်စုံစေရန် သူတို့အလယ်၌ နေထိုင်ခြင်းအားဖြင့် နာခံနိုင်စွမ်းကို ပေးတော်မူသည်။ ဤသဘောအရ သန့်ရှင်းခြင်းသည် လူသားတို့ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစဖြင့် ရရှိနိုင်သောအရာ မဟုတ်ဘဲ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်သောဘဝတွင် ရရှိပြီး ထင်ဟပ်စေသောအရာ ဖြစ်သည်။ အီဂျစ်ပြည်မှ ရွေးနုတ်ကယ်တင်ခြင်းအပေါ် အခြေခံထားသော ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် ပြည့်စုံသော ကမ်းလှမ်းချက်အပေါ် လူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုသည် ရှင်းလင်းသည်။ ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသမျှ အားလုံးကို ပြုမည်ဟု သူတို့က ကတိပြုကြသည် (အခန်းငယ် ၈; ထွက်မြောက်ရာ ၂၄:၇ ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ မအောင်မြင်ခဲ့ကြခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ထိုသို့ပြုရန် လူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုသည် ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော ဆန့်ကျင်ဘက်အဖြစ် ပေါ်လွင်လာသည်။

၁၉:၉–၂၅။ သန့်ရှင်းသောဘုရားသခင်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်း

ဣသရေလလူတို့သည် ကိုယ်တော်နှင့် တွေ့ဆုံရန် မည်သို့ပြင်ဆင်ရမည်ကို ဘုရားသခင်က တိကျသော ညွှန်ကြားချက်များ ပေးတော်မူသည်။ အတွင်းစိတ်၌ ယုံကြည်ချက်ဖြင့် တုံ့ပြန်ခြင်းကို ထင်ဟပ်စေသော ပြင်ပအခမ်းအနားဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းအားဖြင့် မိမိတို့ကိုယ်ကို သန့်ရှင်းစေရမည်။ ထိုအရာတွင် မိမိတို့၏ အဝတ်များကို လျှော်ခြင်း (အခန်းငယ် ၁၄; တောလည်ရာ ၈:၂၁ ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ရန် လိုအပ်သောအရာ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ် လိင်ဆက်ဆံခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ခြင်း (အခန်းငယ် ၁၅; ဝတ်ပြုရာ ၁၅:၁၈ ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် တောင်ပတ်လည်တွင် ခြံစည်းရိုးတစ်ခု တည်ဆောက်ခြင်း (အခန်းငယ် ၁၂) တို့ ပါဝင်သည်။ ထာဝရဘုရား၏ အထံတော်ကြောင့် ထိုတောင်သည် သန့်ရှင်းလာသည်။ ထိုတောင်သည် မီးတောင်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ အထံတော်ကြောင့် ပေါက်ကွဲခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤသဘာဝအခြေပြု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုအပေါ် မချမှတ်သင့်ပေ။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဘုရားသခင် ကောင်းကင်မှ မြေကြီးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာခြင်း၏ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ထင်ရှားပြသခြင်းများ သို့မဟုတ် အင်အားကြီးမားသော ထင်ရှားပြသမှုများသည် မြေငလျင်များ (ဆာလံ ၇၇:၁၈; ဟေရှာယ ၂၉:၆; အာမုတ် ၈:၈; နာဟုမ် ၁:၄)၊ လျှပ်စီးများ (ဇာခရိ ၉:၁၄) နှင့် မီးခိုး သို့မဟုတ် မိုးတိမ်များ (ဟေရှာယ ၆:၄; ၁၉:၁) တို့နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူခြင်းတွင်လည်း မြေငလျင်၊ လျှပ်စီးနှင့် မိုးတိမ်ပေါ်တွင် စီးနင်းလာသော ယေရှုတို့နှင့်အတူ (မဿဲ ၂၄:၂၇; လုကာ ၂၁:၂၇; ဗျာဒိတ် ၁၄:၁၄; ၁၆:၁၈) အသံနှင့် တံပိုးမှုတ်သံတို့လည်း ပါဝင်မည် (မဿဲ ၂၄:၃၁; ၁ ကောရိန္သု ၁၅:၅၂; ဗျာဒိတ် ၄:၁)။

မောရှေနှင့် အာရုန်သည် ဘုရားသခင်နှင့် စကားပြောရန် တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ယူခြင်းခံရသော်လည်း ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လူတို့သည် သတ်မှတ်ထားသော နယ်နိမိတ်အတွင်း၌သာ နေရမည် (အခန်းငယ် ၂၄; နိဒါန်းပါ ဘာသာရေးသဘောတရားဆိုင်ရာ အပိုင်းကိုကြည့်ပါ)။ စနစ်တကျရှိခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏လူတို့၏ သဘာဝတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် စခန်းအတွင်း၌ ရပ်နေပြီး နယ်နိမိတ်ကို မကျော်ရ၊ အကယ်၍ ကျော်လွန်ပါက သေခြင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် (အခန်းငယ် ၁၂)။ ထာဝရဘုရား ဆင်းသက်လာသောအခါ မောရှေသည် တက်သွားသည် (အခန်းငယ် ၂၀)။ ဘုရားသခင် ဆင်းသက်လာတော်မူသောကြောင့်သာ မောရှေသည် ချဉ်းကပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၂၀:၁–၂၁

ပညတ်တော် ၁၀ ပါး

ဤနေရာတွင် လူသားသမိုင်းတစ်လျှောက် အရေးအကြီးဆုံး ဥပဒေပြဋ္ဌာန်းချက်ကို တွေ့ရသည်။ ပညတ်တော်သည် ထာဝရဘုရား၏နှုတ်တော်မှ ထွက်လာပြီး ကိုယ်တော်၏လက်ညှိုးတော်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်ရေးသားခဲ့သောကြောင့် ဤဘာသာရေးနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းသည် မရွှေ့မပြောင်းနိုင်သကဲ့သို့ မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။ ယင်းသည် လူသားတို့က ဘုရားသခင်နှင့် မည်သို့ဆက်ဆံရမည်၊ အချင်းချင်း မည်သို့ဆက်ဆံရမည်ကို သတ်မှတ်ပေးသည် (“တရားဟောရာကျမ်းနှင့် ထွက်မြောက်ရာကျမ်းရှိ ပညတ်တော် ၁၀ ပါး” စာမျက်နှာ ၃၂၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း သို့မဟုတ် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်သည် ပညတ်တော် ၁၀ ပါးကို ပြုပြင်ရန် သို့မဟုတ် ပယ်ဖျက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ကြောင်း သက်သေအထောက်အထားမရှိပါ။ ယင်းတို့ကို လိုက်နာခြင်းသည် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်သူများအတွက် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်းကို ဖြစ်စေသည်။

၂၀:၁–၂။ နိဒါန်း။ ပညတ်တော် ၁၀ ပါး၊ သို့မဟုတ် “စကားတော် ၁၀ ပါး” သည် ကိုယ်တော်၏လူတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်၏ကျွန်ခံခြင်းမှ လွတ်မြောက်စေခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ရွေးနုတ်ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးတော်၏ အခြေအနေအတွင်း တည်ရှိသည်။ ဘုရားသခင်သည် ဤထင်ရှားမြင်သာသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာပြသမှုမှတစ်ဆင့် မိမိကိုယ်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်—စိတ္တဇဆန်သော သို့မဟုတ် ဒဿနဆန်သော ဝေါဟာရများဖြင့် မဟုတ်ဘဲ သမိုင်းအတွင်း လုပ်ဆောင်တော်မူသော ဘုရားသခင်အဖြစ် ဖြစ်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကိုသာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် နာခံခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်နိုင်သည် (တရားဟောရာ ၅:၆)။ ရွေးနုတ်ကယ်တင်ခြင်း၏ အတွေ့အကြုံနှင့် အမှတ်ရခြင်းသည် ဧဝံဂေလိတရားနှင့် ပညတ်တော်ကို အတူတကွ ပေါင်းစည်းပေးသည်။ ရွေးနုတ်ကယ်တင်ရှင်တစ်ပါးတည်းသာ မိမိ၏လူတို့အား စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ကိုယ်တော်ကို ချစ်ရန် ခေါ်တော်မူနိုင်သည် (တရားဟောရာ ၆:၅; ဆာလံ ၁၈:၁; ယေရမိ ၂:၂; မဿဲ ၂၂:၃၇)။ ထို့ကြောင့် ပထမပညတ်တော် ၄ ပါးသည် ဘုရားသခင်အား ကျွန်ုပ်တို့ကိုးကွယ်ခြင်းကို အာရုံစိုက်ထားသည် (ဗျာဒိတ် ၁၄:၇)၊ အကြောင်းမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ကိုးကွယ်ခြင်း၏ အခြေအနေအတွင်း၌သာ ကျွန်ုပ်တို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများနှင့် သဟဇာတဖြစ်စွာ နေထိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ပညတ်တော်သည် ဘုရားသခင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ဆက်ဆံရေးကို ဒေါင်လိုက်အဆင့်တွင်လည်းကောင်း၊ လူသားတို့နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ဆက်ဆံရေးကို အလျားလိုက်အဆင့်တွင်လည်းကောင်း သတ်မှတ်ပေးသည်။ နောက်ဆုံးပညတ်တော် ၆ ပါးကို “သင်၏အိမ်နီးချင်းကို ကိုယ်နှင့်အမျှ ချစ်လော့” ဟူသော စကားဖြင့် အနှစ်ချုပ်ထားသည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၉:၁၈; မဿဲ ၁၉:၁၉)။ ယေရှုသည် မိမိကိုချစ်သောသူတို့သည် မိမိ၏ပညတ်တော်များကို နာခံကြမည်ဟု မိန့်တော်မူသောအခါ ပညတ်တော် ၁၀ ပါး၏ ဆက်ဆံရေးဆိုင်ရာ သဘောသဘာဝကို ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၄:၁၅)။

ပညတ်တော် ၁၀ ပါးအနက် ၈ ပါးကို “မပြုရ” ဟူသော အနုတ်သဘောဖြင့် မကြာခဏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုကြသည်။ သို့သော် ကြီးမြတ်သော ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် ဘုရားသခင်ကို ဖော်ပြထားသော နိဒါန်း၏ အခြေအနေအတွင်းတွင် ယင်းတို့ကို ဤသို့လည်း အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနိုင်သည်။ “ငါသည် သင့်ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထုတ်ဆောင်ခဲ့သော ထာဝရဘုရားဖြစ်သောကြောင့်၊ သင်သည် ငါ့ရှေ့၌ အခြားဘုရားများကို မထားရ။” ဤအရာက ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းရသည့် အကြောင်းရင်းကို ဖော်ပြသည်—လူသားတို့ကို ဖန်ဆင်းပြီး ရွေးနုတ်ကယ်တင်တော်မူသောအရှင်အား ချစ်ခြင်းနှင့် ဆည်းကပ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲအနုတ်စကားလုံး lo’—“မပြုရ” ဟူသည်ကို တားမြစ်ချက်တစ်ခုအဖြစ်သာမက စွမ်းဆောင်နိုင်စေသော ကတိတော်တစ်ရပ်အဖြစ်လည်း နားလည်ရမည်။

၂၀:၃။ ပထမပညတ်တော်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ရှေးအဲဂုတ္တုပြည်၏ ဘုရားများစွာကို ကိုးကွယ်သောလောကမှ ထွက်လာကြပြီး၊ ခါနာန်ပြည်၏ ဘုရားများစွာကို ကိုးကွယ်သောလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြမည်ဖြစ်သော်လည်း တစ်ပါးတည်းသော အမှန်နှင့် အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ရန် သီးခြားခွဲထားခြင်းခံရသည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော ထာဝရဘုရားသည် အခြားမည်သည့်အရာနှင့်မျှ ကိုးကွယ်ခြင်းကို မမျှဝေပါ၊ အကြောင်းမှာ အခြားဘုရားမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၃၇:၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူမျိုးများသည် မိမိတို့အတွက် ဘုရားများကို ဖန်တီးသောအခါ သဘာဝနှင့် မိမိတို့ကိုယ်ကိုပင် ကိုးကွယ်လာကြသည်။ ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းပြချက်နှင့် အတွေ့အကြုံကို အာရုံစိုက်သော ခေတ်သစ်သိပ္ပံခေတ်တွင်လည်း အနည်းငယ်သာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လူသားတို့ကို စကြဝဠာ၏ဗဟိုတွင် ထားရှိကြပြီး သဘာဝနှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏စိတ်နှင့်လက်တို့၏ လက်ရာများကို ကိုးကွယ်သောအခါ မိမိတို့ကိုယ်ကို အဆင့်နိမ့်ကျစေကြသည် (ရောမ ၁:၂၂–၂၅)။

၂၀:၄–၆။ ဒုတိယပညတ်တော်။ ရှေးအဲဂုတ္တုလူတို့သည် သင်္ချိုင်းနံရံပန်းချီများ၊ ရုပ်ပုံများနှင့် ရုပ်တုများတွင် ဖော်ပြထားသည့် လှုပ်ရှားမှုများကို လိုက်နာခြင်းအားဖြင့် သေဆုံးသူ၏ဝိညာဉ်သည် နောင်ဘဝကို ခံစားနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ သူတို့သည် သဘာဝ၏ အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို ဘုရားအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ ထိုအရာများတွင် “အထက်ကောင်းကင်၌” ရှိသော နေနှင့်လ၊ “အောက်မြေကြီးပေါ်၌” ရှိသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် သစ်ပင်များ၊ “အောက်ရေထဲ၌” ရှိသော ပင်လယ်ကဲ့သို့ဖြစ်သည့် နိုင်းမြစ်တို့ ပါဝင်သည်။ ဤရုပ်ပုံများသည် ဘုရားသခင်နှင့်ပတ်သက်သော လူသားတို့၏ အယူအဆကို နိမ့်ကျစေသည် (PP ၃၇၃)။ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းသည် ရှေးခေတ်လောကတွင်သာ ကျင့်သုံးခဲ့သော ဖြစ်ရပ်မဟုတ်ဘဲ လူသားသမိုင်းတစ်လျှောက်၊ ခေတ်သစ်အချိန်များအထိပင် ကျင့်သုံးလာခဲ့သည်။ ပေါလုသည် အေသင်မြို့၌ နေရာတိုင်းတွင် ပျံ့နှံ့နေသော ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းကို တွေ့မြင်သောအခါ အလွန်စိတ်ပူပန်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၇:၁၆)။ အေသင်မြို့၏ ဒဿနပညာရှင်ခေါင်းဆောင်များဖြစ်သော အာရိယောပဂုန်အဖွဲ့ရှေ့တွင် ပေါလုဟောပြောခဲ့သည့် သတင်းစကားမှာ ဘုရားသခင်ကို သာမန်အရာဝတ္ထုတစ်ခုအဖြစ် လျှော့ချ၍မရကြောင်း ဖြစ်သည်။

အရာခပ်သိမ်းကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော ထာဝရဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ခံထိုက်တော်မူသည်။ ဖန်ဆင်းရှင်အစား သဘာဝကို ကိုးကွယ်ခြင်းအားဖြင့် လူသားတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို နတ်ဆိုးတို့၏ လှည့်ဖြားမှုအောက်သို့ ချထားကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို မိမိတို့ကြိုးစားဖန်တီးရန် မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ပုံသဏ္ဌာန်တော်နှင့်အညီ ပြန်လည်ပြုပြင်ခံရရန် ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေတွင် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ ကျမ်းပိုဒ်များစွာသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် တိုင်းတစ်ပါးဘုရားများနောက်သို့ လိုက်ခြင်းကြောင့် ပြည့်တန်ဆာမ သို့မဟုတ် သစ္စာမရှိသော မယားနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားကြသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၁၅–၁၆; ယေရမိ ၃:၁; ဟောရှေ ၂:၅)။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းအပေါ် သီးသန့်သစ္စာရှိရန် ခေါ်တော်မူခြင်းခံရသည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ဘုရားသခင့်ကရုဏာနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြသလိုတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၆)။ ဤပညတ်တော်က ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာမရှိခြင်းသည် တတိယနှင့် စတုတ္ထမျိုးဆက်များအပေါ် သက်ရောက်မည်ဟု ဖော်ပြသည်။ မျိုးရိုးလိုက်သည့် သဘောထားများနှင့် မိဘများနှင့် ယဉ်ကျေးမှုကို အတုယူခြင်းအားဖြင့် အပြစ်သည် မျိုးဆက်တစ်ဆက်မှ တစ်ဆက်သို့ ဆက်လက်ကူးစက်သွားသည်။ ယနေ့တွင် ရုပ်တုများသည် ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းအတွက်သာ ပေးအပ်သင့်သော ဦးစားပေးမှုနှင့် ဆည်းကပ်မှုကို ကျွန်ုပ်တို့ပေးအပ်သည့် မည်သည့်အရာမဆို ဖြစ်နိုင်သည်။ လူကြိုက်များသော ယဉ်ကျေးမှုတွင် ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်များ၊ အားကစားသမားများနှင့် တေးဂီတပညာရှင်များသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ရွေးနုတ်ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ ခံထိုက်သော ဂုဏ်ပြုမှု၊ လေးစားမှုနှင့် အထင်ကြီးလေးစားမှုကို ရရှိနေကြသည်။ ထို့အပြင် ခေတ်ပြိုင်ဆက်သွယ်ရေးနည်းလမ်းများ အသုံးပြုခြင်းတွင် ကုန်ဆုံးသောအချိန်သည် အရေးမကြီးသောအရာများဖြင့် အာရုံခံစားမှုများကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်စေပြီး စိတ်ကို အာရုံမခံနိုင်တော့အောင် ပြုလုပ်သည်။ စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော အဆုံးမဲ့ဘုရားသခင်ထံမှ အာရုံစိုက်မှုသည် လွဲပြောင်းသွားပြီဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်တစ်ပါးတည်းသာ ကိုယ်တော်သည် မည်သူဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် မည်သည့်အရာကို ပြုတော်မူခဲ့ကြောင်း တိကျသောပုံရိပ်ကို ပေးစွမ်းသည်။

၂၀:၇။ တတိယပညတ်တော်။ ထာဝရဘုရား၏နာမတော်ကို လေးစားရမည်၊ ဂုဏ်ပြုရမည်၊ ရိုသေရမည်။ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မပြောဆိုရ။ မရိုးသားသော ကျိန်ဆိုမှုတွင် အသုံးမပြုရ။ ထာဝရဘုရား၏နာမတော်သည် အလွန်ကြီးမားသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိနာမတော်အားဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဖော်ပြတော်မူသည် (၃:၁၃; ၃၃:၁၉)၊ မိမိနာမတော်ကို ခေါ်ဖိတ်ခြင်းအားဖြင့် လူတို့သည် ကောင်းကြီးခံရကြသည် (တောလည်ရာ ၆:၂၇)။ ကိုယ်တော်၏နာမတော်ကို ချီးမွမ်းရမည် (ဆာလံ ၁၄၅:၂)၊ အကြောင်းမှာ ယင်းသည် ချီးမြှောက်ခြင်းခံရသောကြောင့် ဖြစ်သည် (ဆာလံ ၁၄၈:၁၃)။ မှားယွင်းသောကိုးကွယ်ခြင်းတွင် ပါဝင်ခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏နာမတော်ကို မသန့်ရှင်းစေသည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၀:၃; ၂၁:၆)။ ထာဝရဘုရားနှင့် ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးထဲသို့ ဝင်ရောက်သူများကိုလည်း ကိုယ်တော်၏နာမတော်ဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏နောက်လိုက်များအဖြစ် သိမှတ်ခံရသော်လည်း ဘုရားသခင်၏နောက်လိုက်များကဲ့သို့ မနေထိုင်ပါက သူတို့၏သက်သေခံခြင်း (ယာကုပ် ၁:၂၆) နှင့် ကိုးကွယ်ခြင်းတို့သည် အချည်းနှီးဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၁:၁၁; မဿဲ ၁၅:၇–၉)။ ယုံကြည်သူများသည် မိမိတို့၏ဘဝကဏ္ဍတိုင်းတွင် ဘုရားသခင်ကို ကိုယ်စားပြုကြသည်။

၂၀:၈–၁၁။ စတုတ္ထပညတ်တော်။ ဥပုသ်နေ့သည် ဖန်ဆင်းခြင်းအချိန်တွင် စတင်သတ်မှတ်ပေးခဲ့သော လူသားတို့အတွက် ဘုရားသခင်၏ လက်ဆောင်ဖြစ်သည် (“တရားဟောရာကျမ်းရှိ ဥပုသ်ပညတ်တော်” စာမျက်နှာ ၃၂၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤပညတ်တော်သည် စကားတော် ၁၀ ပါး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်တည်နေပြီး ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းလုပ်ရပ်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ဘဝတွင် ကိုယ်တော်၏ ဆက်ဆံရေးသဘောသဘာဝကို သတိပေးသည်။ ၎င်းသည် ပညတ်တော်များအနက် အရှည်ဆုံးဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် ထူးခြားသော ဝါကျဖွဲ့စည်းပုံရှိပြီး ဥပုသ်စောင့်ထိန်းခြင်း၏ အဘယ်အရာ၊ မည်သည့်အချိန်၊ မည်သို့၊ အဘယ်ကြောင့် ကို သတ်မှတ်ပေးထားသည်။

ပထမဦးစွာ ကျွန်ုပ်တို့ အဘယ်အရာ ပြုရမည်ကို ညွှန်ကြားထားသည်။ ဥပုသ်နေ့ကို အောက်မေ့ရမည်။ ဤနေရာတွင် အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုးရှိသည်။ တစ်ဖက်တွင် ဘုရားသခင် ပြီးမြောက်စေခဲ့သည့်အရာကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ဖန်ဆင်းခြင်းရက်သတ္တပတ်ဆီသို့ ကျွန်ုပ်တို့၏အာရုံကို ပြန်လှည့်ပေးသည်။ ဥပုသ်နေ့ကို သန့်ရှင်းစွာ စောင့်ထိန်းရန်လည်း သတိပေးခံရသည်။ ယင်းကို သန့်ရှင်းစေရန်၊ သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းသောအသုံးပြုမှုအတွက် သီးခြားဖယ်ထားရန် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ ၇ ရက်မြောက်နေ့တွင် ဘုရားသခင်သည် ဥပုသ်နေ့ကို ကောင်းကြီးပေး၍ သန့်ရှင်းစေပြီး ကိုယ်တော်နှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့ရန် သတ်မှတ်ထားကြောင်း အောက်မေ့ခြင်းအားဖြင့် အသက်ရှိသမျှကို ပေးသနားတော်မူသောအရှင်ကို ဆက်လက်ကိုးကွယ်ကြသည်။

ဒုတိယအနေဖြင့် ပညတ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ မည်သည့်အချိန် အောက်မေ့ရမည်ကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ ၇ ရက်မြောက်နေ့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ဘုရားသခင်၏ ဥပုသ်နေ့ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ တစ်ပတ်လျှင် ၇ ရက်ရှိသော စက်ဝန်းကို ဖန်ဆင်းခြင်းအချိန်တွင် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ တစ်ပတ်သည် အခြားသဘာဝအစီအစဉ်တစ်ခုခုနှင့် မဆိုင်ပါ (၂၄ နာရီတစ်ရက်အတွက် ကမ္ဘာက မိမိဝင်ရိုးပေါ်တွင် လည်ပတ်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် တစ်နှစ်အတွက် နေကို လှည့်ပတ်ခြင်းတို့ကဲ့သို့)။ ဤအချိန်တိုင်းတာမှုကို ဖန်ဆင်းရှင်က သတ်မှတ်ပေးခဲ့ပြီး အပတ်စဉ် ၇ ရက်မြောက်နေ့တွင် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ဤကြီးမြတ်သောဖြစ်ရပ်ကို အောက်မေ့ရန် ဖိတ်ခေါ်ခံရသည်။ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ဥပုသ်နေ့တွင် အနားယူတော်မူခဲ့ခြင်း (ကမ္ဘာဦး ၂:၂) နှင့် အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် နေ့စဉ် မန္နာကောက်ယူရာတွင် ဥပုသ်နေ့ကို စောင့်ထိန်းခဲ့ခြင်း (ထွက်မြောက်ရာ ၁၆:၂၃–၂၆) တို့က ၇ ရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၏ ပညတ်တော်သည် သိနာတောင်မတိုင်မီ ကာလအတန်ကြာကတည်းက တည်ရှိပြီး လူသိများခဲ့ကြောင်း သက်သေပြသည်။

တတိယအနေဖြင့် ပညတ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ ဥပုသ်နေ့ကို မည်သို့ စောင့်ထိန်းရမည်ကို ဖော်ပြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အလုပ်မလုပ်ရ (အခန်းငယ် ၁၀; ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းမှ “ရပ်တန့်ရန်”၊ “ငြိမ်းရန်” ဖြစ်သည်။ (shabat ဟူသော ကြိယာပုံစံ—နာမ် shabbat နှင့် ဆက်စပ်သော စကားလုံး—၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ဤသို့ဖြစ်သည်။) ကျွန်ုပ်တို့သည် တစ်ပတ်၏ ပထမ ၆ ရက်တွင် အလုပ်လုပ်ကြသော်လည်း ၇ ရက်မြောက်နေ့သည် ဘုရားသခင်က သတ်မှတ်ပေးထားပြီး ဘုရားသခင်အတွက် သီးသန့်ဖယ်ထားသော အချိန်ဖြစ်သည်။ အနားယူရန် ပညတ်တော်သည် အိမ်ထောင်စုတစ်ခုလုံးအထိ သက်ရောက်သည်။ မိသားစုတစ်စုလုံးသာမက ကျွန်များ၊ တိရစ္ဆာန်များနှင့် ဧည့်သည်များပါ ဥပုသ်နေ့၏ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရမည်။ မိသားစုဝင်များဖြစ်သည့် တိုးချဲ့အိမ်ထောင်စုတစ်ခုလုံးလည်း ထာဝရဘုရား၌ အနားယူခြင်းအားဖြင့် ပြန်လည်လန်းဆန်းခြင်းကို ခံစားသင့်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပညတ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ ဥပုသ်နေ့ကို အဘယ်ကြောင့် စောင့်ထိန်းရမည်ကို ပြောပြသည်။ “၆ ရက်အတွင်း ထာဝရဘုရားသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၊ ပင်လယ်နှင့် ထိုအထဲ၌ရှိသမျှတို့ကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။” ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် စံနမူနာဖြစ်စေရန် ၇ ရက်မြောက်နေ့တွင် အနားယူတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ သို့သော် ထိုနေ့ကိုလည်း အာဒံနှင့်ဧဝတို့နှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်း၌ ပျော်မွေ့ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဥပုသ်နေ့ကို ကောင်းကြီးပေး၍ သန့်ရှင်းစေတော်မူသည်၊ သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းသောနေ့အဖြစ် ပြုတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၁၁; ကမ္ဘာဦး ၂:၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤဆက်ဆံရေးရှိသော ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့လိုတော်မူသောကြောင့် ဥပုသ်နေ့သည် ကောင်းကြီးပေးခြင်းခံရသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် သီးခြားဖယ်ထားသောကြောင့် သန့်ရှင်းသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် အချိန်ဖြုန်းခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဝိညာဉ်ရေးနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းဆိုင်ရာ ပြန်လည်လန်းဆန်းစေသည်။ ဖန်ဆင်းရှင်ကို ကိုးကွယ်ရန် ကမ္ဘာကို ခေါ်ခြင်း (ဗျာဒိတ် ၁၄:၇) နှင့် ကိုယ်တော်၏ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းရန် ခေါ်ခြင်းသည် ယေရှုမကြွလာမီ အချိန်ကာလ၌ အသက်ရှင်နေသော အကြွင်းအကျန်လူတို့၏ အထူးလက္ခဏာတစ်ရပ် ဖြစ်လိမ့်မည် (ဗျာဒိတ် ၁၂:၁၇; ၁၄:၁၂; “ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ဥပုသ်နှင့် သန့်ရှင်းရာဌာန” စာမျက်နှာ ၂၃၁ ကိုကြည့်ပါ)။

၂၀:၁၂။ ပဉ္စမပညတ်တော်။ ပထမပညတ်တော် ၄ ပါးတွင် သတ်မှတ်ထားသည့် ဘုရားသခင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ဆက်ဆံရေးကို ဤနေရာတွင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အရေးအကြီးဆုံး ဆက်ဆံရေးယူနစ်တစ်ခုဖြစ်သော မိသားစုအပေါ် သက်ရောက်စေသည်။ စတုတ္ထနှင့် ပဉ္စမပညတ်တော်နှစ်ခုစလုံးသည် အပြုသဘောဆောင်သော ညွှန်ကြားချက်များဖြင့် စတင်သည်။ မိသားစုကို ထိန်းသိမ်းရန် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်သည် အသင်းတော်နှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ကလေးများသည် နာခံခြင်း၊ ယဉ်ကျေးခြင်း၊ လေးစားခြင်းနှင့် ဂုဏ်ပြုခြင်းတို့၏ ပထမဆုံးသင်ခန်းစာကို ရရှိကြသည်။ ဘဝ၏ အရေးအကြီးဆုံးသင်ခန်းစာအားလုံးကို အစပိုင်းတွင် အိမ်၌ သင်ကြားပေးရမည်။ ဘုရားသခင်သည် “သင်၏အဘနှင့်အမိကို ရိုသေလော့” ဟူသော စကားဖြင့် ဤဆက်ဆံရေးကို အလေးပေးတော်မူသည်။ မှန်ကန်စွာ သတ်မှတ်ထားသော အာဏာပိုင်မှုကို ဤသို့ဂုဏ်ပြုလေးစားခြင်းသည် လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်ဆံပုံအပေါ်သို့လည်း သက်ရောက်လာမည်။

ဤနေရာတွင် “ဂုဏ်ပြုသည်” ဟူသော ကြိယာ (ဟေဗြဲ kabed) သည် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်မှုနှင့် သဘောထားကို ဆိုလိုပြီး မိဘများကို ဂုဏ်ပြုခြင်းသည် တစ်ကြိမ်တည်းပြုလုပ်ရသော အဖြစ်အပျက်မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ မိဘများ အသက်ရှင်နေသရွေ့ သူတို့သည် ဂုဏ်ပြုထိုက်ကြသည်။ “ဂုဏ်ပြု” ဟူသည်မှာ “လေးလံသော” သို့မဟုတ် “အလေးချိန်ရှိသော” ဟူ၍လည်း အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ဘုရားသခင်အား ဘုန်းတော်ပေးသည့်အခါ အသုံးပြုသော စကားလုံးဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ မိဘများကို မည်သို့ဂုဏ်ပြုသည်ဆိုသည်မှာ အလွန်အလေးအနက်ထားရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ ဖခင်နှင့် မိခင်တို့သည် အိမ်၌ အုပ်ချုပ်စီမံခြင်း၏ အာဏာကို ကိုင်ဆောင်ကြသည်။ ကလေးများသည် မိဘများကို မည်သို့ဂုဏ်ပြုကြသနည်း။ သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ခြင်းနှင့် “အရာရာ၌ နာခံခြင်း” ဖြင့် ဖြစ်သည်၊ “အကြောင်းမူကား ဤအရာသည် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ နှစ်သက်ဖွယ်ဖြစ်၏” (ကောလောသဲ ၃:၂၀; ဧဖက် ၆:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

ဂုဏ်ပြုခြင်းနှင့် နာခံခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော ကတိတော်တစ်ရပ် ရှိသည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်လာပြီး နယ်မြေအသစ်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်နေကြသည်။ မိဘများကို ဂုဏ်ပြုပါက ခါနာန်ပြည်အသစ်၌ သူတို့၏အသက်တာရှည်မည်ဟု ဘုရားသခင် ကတိပေးတော်မူသည်။ ဤကတိတော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။ မိဘများကို မနာခံခြင်းသည် နောက်ဆုံးကာလတွင် အသက်ရှင်သော လူတို့၏ လက္ခဏာတစ်ရပ်ဖြစ်သော်လည်း (ရောမ ၁:၃၀; ၂ တိမောသေ ၃:၂) မိဘများနှင့် ဂုဏ်ပြုဖွယ်ဆက်ဆံရေး၌ ဆက်လက်နေထိုင်သူများလည်း ရှိကြမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏လမ်းများ၊ ကိုယ်တော်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ကယ်တင်ခြင်းအကြောင်း မိဘတို့၏ သွန်သင်ချက်ကို နားထောင်လိုကြမည်။ သူတို့သည်လည်း ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၌ အသက်တာရှည်ခြင်းကို ခံစားကြမည်။

၂၀:၁၃။ ဆဋ္ဌမပညတ်တော်။ မိမိတို့၏အိမ်နီးချင်း၏အသက်ကို ဂုဏ်ပြုခြင်းသည် လူသားတို့၏ သန့်ရှင်းသောတာဝန်များအနက် တစ်ရပ်ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၉:၅–၆)။ ယေရှုသည် ဤပညတ်တော်ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လူသတ်မှုလုပ်ရပ်သာမက အမျက်ဒေါသအထိပါ ကျယ်ပြန့်စေတော်မူသည် (မဿဲ ၅:၂၁–၂၂)။ တမန်တော်ယောဟန်သည် မုန်းတီးခြင်းကိုလည်း ထည့်သွင်းဖော်ပြသည် (၁ ယောဟန် ၃:၁၄–၁၅)။ ကာဣနနှင့် အာဗေလ၏အဖြစ်အပျက်သည် အပြစ်သည် ဘုရားသခင်၏ပထမဆုံးမိသားစုကို မည်မျှလျင်မြန်စွာ ကူးစက်ခဲ့သည်ကိုသာမက ညီအစ်ကိုတစ်ဦးအပေါ် အမျက်ဒေါသသည် လူသတ်မှုအထိ ဖြစ်စေနိုင်ပုံကိုလည်း ဖော်ပြသည် (ကမ္ဘာဦး ၄:၅–၈)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အတွေးများနှင့် စကားများကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပြီး အခြားသူများအပေါ် ထားရှိရမည့် လေးစားမှုနှင့် ဂုဏ်ပြုမှုအပေါ် အာရုံစိုက်ရမည်၊ အကြောင်းမှာ သူတို့သည်လည်း ဘုရားသခင်၏ပုံသဏ္ဌာန်တော်နှင့်အညီ ဖန်ဆင်းခံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၂၀:၁၄။ သတ္တမပညတ်တော်။ ဖန်ဆင်းခြင်းအချိန်တွင် စတင်သတ်မှတ်ခဲ့သော အိမ်ထောင်ရေးသည် ဘုရားသခင်က ယောက်ျားနှင့် မိန်းမအကြား သတ်မှတ်ပေးထားသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ယုံကြည်အပ်နှံမှုဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၁:၂၇–၂၈; ၂:၂၁–၂၃)။ ခင်ပွန်းနှင့်ဇနီးတို့၏ ပေါင်းစည်းခြင်းသည် မိသားစုကို အတူတကွ ချိတ်ဆက်ထားသော နှောင်ကြိုးဖြစ်ပြီး (ကမ္ဘာဦး ၂:၂၄) ခရစ်တော်နှင့် အသင်းတော်တို့၏ ပေါင်းစည်းခြင်းကို ပုံဆောင်သည် (ဧဖက် ၅:၃၁–၃၂)။ ဤပညတ်တော်သည် အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ယုံကြည်မှုကို ကာကွယ်ပေးပြီး အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခြင်းက ထိုအရာများကို ဖျက်ဆီးသည်။ ဤပညတ်တော်သည် အိမ်ထောင်မပြုမီ လိင်ဆက်ဆံခြင်း (“မတရားသောမေထုန်” ဟု ခေါ်သည်၊ ၁ ကောရိန္သု ၆:၁၃–၁၇; ဧဖက် ၅:၃–၄) ကဲ့သို့သော အခြားလိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုများအထိလည်း သက်ရောက်သည်။ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းခြင်းသည် စိတ်နှလုံးနှင့်ဆိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ကာမဂုဏ်လိုချင်တပ်မက်ခြင်းနှင့် မိမိ၏စိတ်နှလုံးထဲတွင် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခြင်းကို သတိပေးတော်မူသည် (မဿဲ ၅:၂၈)။ မီဒီယာများ၏ လွှမ်းမိုးမှုရှိသော ကျွန်ုပ်တို့၏လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုသည် ဒေါ်လာဘီလီယံပေါင်းများစွာတန်သော လုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်လာသည်။ ခရစ်ယာန်များဘက်မှ သစ္စာရှိစွာ စောင့်ကြည့်ခြင်းသည် အိမ်ထောင်ရေး၏ သန့်ရှင်းသောနှောင်ကြိုးများကိုသာမက မိမိတို့၏ဝိညာဉ်များကိုလည်း ကာကွယ်ပေးသည် (သုတ္တံ ၆:၃၂–၃၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်နွှယ်မှုနှင့် ယင်းမှရရှိသော ကယ်တင်ခြင်းကို ကာကွယ်ပေးသည် (၁ ကောရိန္သု ၆:၉–၁၀)။ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာအပြစ်၏ သက်ရောက်မှုသည် အလွန်ကျယ်ပြန့်သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်သည် အပြစ်သားအား ရွေးနုတ်ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးသည် (၁ ကောရိန္သု ၆:၁၁)၊ ထို့အပြင် အပြစ်ကို နောက်ကွယ်တွင်ထားခဲ့နိုင်ရန် တန်ခိုးကိုလည်း ပေးသည် (ယောဟန် ၈:၁၁)။

၂၀:၁၅။ အဋ္ဌမပညတ်တော်။ သစ္စာရှိသော စောင့်ရှောက်စီမံမှုနှင့် ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော ပေးကမ်းမှုတို့သည် ဘုရားသခင်၏နောက်လိုက်တစ်ဦး၏ဘဝအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်ပြီး အိမ်နီးချင်းများနှင့် ဘုရားသခင်အကြား ဆက်ဆံရေးများအပေါ် အလွန်အမင်း သက်ရောက်မှုရှိသည်။ ခိုးယူခြင်းသည် ဤဆက်ဆံရေးများကို ပျက်စီးစေသည်။ မိမိတို့မပိုင်သောအရာကို ယူသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏လိုအပ်ချက်များကို ဘုရားသခင်က ဖြည့်ဆည်းပေးမည်ဟူသော ယုံကြည်မှုမရှိခြင်းကို ပြသကြပြီး အိမ်နီးချင်းများအတွက် ဘုရားသခင်၏ စီမံပေးအပ်မှုကိုလည်း သူတို့ထံမှ လုယူကြသည်။ ခိုးယူခြင်းသည် ပစ္စည်းဥစ္စာခိုးယူခြင်းမျှသာ မဟုတ်ဘဲ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်းရှိ အခြားအကျင့်များအထိလည်း သက်ရောက်သည်။ လောဘသည် ကုမ္ပဏီများကို ဝန်ထမ်းအင်အား လျှော့ချခြင်းနှင့် ကျန်ဝန်ထမ်းများအား လစာပေးထားသည်ထက် ပိုမိုအလုပ်လုပ်စေခြင်းဖြင့် ဝန်ထမ်းများကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားစေသည်။ ထို့အပြင် ဝန်ထမ်းများကို ရုံးသုံးပစ္စည်းများကို မိမိတို့အတွက် ယူသုံးစေပြီး အလုပ်ချိန်မှတ်တမ်းများတွင် လိမ်လည်စေသည်။ ဤပညတ်တော်သည် လူတို့အား ခိုးယူခံရသူဖြစ်ခြင်းမှလည်းကောင်း၊ ခိုးယူသူဖြစ်ခြင်းမှလည်းကောင်း ကာကွယ်ပေးသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏အချိန်နှင့် အရည်အချင်းများသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိသောလက်ဆောင်များဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်ထံတွင်သာမက မိသားစုများနှင့် အလုပ်ရှင်များထံတွင်လည်း တာဝန်ရှိကြသည်။ အခြားသူများ၏ ဆုံးရှုံးမှုမှ မိမိတို့အတွက် အကျိုးအမြတ်ရရန် ကြိုးစားသည့်အခါ သို့မဟုတ် တရားမျှတမှုထက် ကိုယ်ပိုင်အကျိုးအမြတ်အတွက် ပိုမိုဆည်းကပ်သည့်အခါတိုင်း ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ချိုးဖောက်ကြသည်။

ဖန်ဆင်းခြင်းအချိန်တွင် ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့အား ပေးအပ်ခဲ့သော ကြီးမားသည့်တာဝန်များအနက် တစ်ရပ်မှာ ကမ္ဘာကြီးကို စောင့်ရှောက်စီမံရန် ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၁:၂၆၊ ၂၈)။ ကောင်းမွန်သော စောင့်ရှောက်စီမံမှုသည် ဘုရားသခင်ပေးအပ်ထားသော လက်ဆောင်များနှင့် အရည်အချင်းများကို ထိန်းသိမ်း၍ တိုးပွားစေရန် ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် ဆက်ကပ်မှုလိုအပ်သည် (သုတ္တံ ၆:၁၀–၁၁; မဿဲ ၂၅:၁၄–၃၀)။ ယင်းသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပေးကမ်းရှင်ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော်နှင့်အညီ ကျွန်ုပ်တို့၏ စရိုက်လက္ခဏာများကို ပုံဖော်ပေးသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးသည် ကိုယ်တော်ပိုင်ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ထက် အခက်အခဲပိုမိုရှိသူများနှင့် မျှဝေရန် ခေါ်တော်မူခြင်းခံရသည် (တရားဟောရာ ၁၀:၁၈; တမန်တော် ၆:၁–၂)။ ချမ်းသာသော လူငယ်အုပ်စိုးရှင်အား ယေရှုက မိမိပိုင်ဆိုင်သမျှကို ဆင်းရဲသားများအား ပေးပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းကာ ကိုယ်တော်နောက်သို့ လိုက်ရန် ညွှန်ကြားတော်မူခဲ့သည် (မာကု ၁၀:၂၁)။ ပေးကမ်းခြင်း၌ ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်ပိုင်သောအရာကို ယူခြင်း သို့မဟုတ် စုဆောင်းသိုလှောင်ထားခြင်းကို ပိုမိုနည်းပါးစွာ ပြုလုပ်လိုကြမည်။

၂၀:၁၆။ နဝမပညတ်တော်။ ရိုးသားခြင်းနှင့် ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် အမှန်တရားကို ပြောဆိုခြင်းသည် လူသားဆက်ဆံရေးများတွင် ယုံကြည်မှု၏ အခြေခံဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ စရိုက်လက္ခဏာ၏ အနှစ်သာရဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် အမှန်တရားဖြစ်တော်မူသည် (တရားဟောရာ ၃၂:၄; ဆာလံ ၃၁:၅)၊ ကိုယ်တော်ပြုတော်မူသမျှသည် မှန်ကန်၍ သစ္စာရှိသည် (ဟေဗြဲ ’emunah; ဆာလံ ၃၃:၄)။ ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော်တစ်ခုလုံးသည် အမှန်တရားဖြစ်သည် (ဆာလံ ၁၁၉:၁၆၀; ယောဟန် ၁၇:၁၇)၊ ကိုယ်တော်၏အမှန်တရား သို့မဟုတ် သစ္စာရှိခြင်း (’emunah) သည် မျိုးဆက်အဆက်ဆက် တည်မြဲသည် (ဆာလံ ၁၀၀:၅; ၁၁၇:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုသည် လမ်းခရီး၊ အမှန်တရားနှင့် အသက်ဖြစ်တော်မူသည် (ယောဟန် ၁၄:၆)၊ ထို့အပြင် အမှန်တရားအားလုံးထဲသို့ လမ်းပြမည့် ဝိညာဉ်တော်ကို စေလွှတ်တော်မူသည် (ယောဟန် ၁၆:၁၃)။ ခရစ်တော်၏နောက်လိုက်များသည် ကိုယ်တော်၏ပုံသဏ္ဌာန်တော်နှင့်အညီ ပြောင်းလဲခံရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ပေါလုသည် ခရစ်ယာန်များအား အချင်းချင်း ရိုးသားစွာ ပြောဆိုရန် တိုက်တွန်းသည်—အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့သည် တစ်ကိုယ်တည်း၌ အချင်းချင်း၏ အင်္ဂါများဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (ဧဖက် ၄:၂၅)—နှင့် အမှန်တရားကို သိရှိရန် သင်ယူရန် တိုက်တွန်းသည် (၁ တိမောသေ ၂:၄)။

ဤပညတ်တော်သည် တရားရုံး၌ မမှန်မကန်သက်သေခံခြင်းကို ကိုင်တွယ်သည် (၂၃:၁)၊ သို့သော် အခြားသူများအကြောင်း မမှန်မကန်ပြောဆိုခြင်း၊ သူတို့၏စရိုက်လက္ခဏာကို ထိခိုက်စေခြင်း သို့မဟုတ် မုသာနှင့် အတင်းအဖျင်းများဖြင့် သူတို့၏ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးခြင်းအထိ သက်ရောက်သည် (ဆာလံ ၃၁:၁၃; ၁၀၁:၅; သုတ္တံ ၁၀:၁၈)။ လူတစ်ဦး၏ အပြစ်အနာအဆာများကို အာရုံစိုက်ခြင်း၊ ဝေဖန်တတ်သောသဘောထားရှိခြင်း သို့မဟုတ် အတင်းအဖျင်းပြောခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို အခြားသူထက်သာလွန်သည်ဟု ခံစားစေနိုင်သော်လည်း အနှစ်သာရအားဖြင့် မိမိ၏အတ္တအတွက် အခြားသူတစ်ဦးကို ဖျက်ဆီးခြင်းဖြစ်သည်။ စရိုက်လက္ခဏာကို ဖျက်ဆီးခြင်းသည် အပြုသဘောဆောင်သော ဆက်ဆံရေးများကို မတည်ဆောက်ပေးနိုင်သကဲ့သို့ ထိုလူတစ်ဦး သို့မဟုတ် အိမ်နီးချင်းကို ဘုရားသခင်ထံသို့ ပိုမိုနီးကပ်စေမည်လည်း မဟုတ်ပါ။ အခြားသူများက ဤလုပ်ရပ်များတွင် ပါဝင်နေကြသောအခါ ထိုလူတစ်ဦးအတွက် ရပ်တည်မပေးဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းသည်လည်း မရိုးသားခြင်းဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုသို့ပြုခြင်းအားဖြင့် မုသာနှင့် လှည့်ဖြားမှုများကို မတားဆီးဘဲ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်စေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အမှန်တရားဖြစ်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ တပည့်တစ်ဦးအတွက် အမှန်တရားကို ဖိနှိပ်ခြင်းသည် မထိုက်တန်ပါ။

၂၀:၁၇။ ဒသမပညတ်တော်။ ဤပညတ်တော်သည် အခြားပညတ်တော် ၉ ပါး၏ အမြစ်၌ ရပ်တည်နေသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် အတွေးများက လုပ်ရပ်များကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည့် စိတ်နှလုံးကို ကိုင်တွယ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ်ဥပဒေအများစုသည် လုပ်ရပ်များကိုသာ ကိုင်တွယ်ကြပြီး ထိုလုပ်ရပ်များ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ရည်ရွယ်ချက်များကို မကိုင်တွယ်ကြပါ။ ဘုရားသခင်သည် စိတ်နှလုံးကို မြင်တော်မူသည် (ကမ္ဘာဦး ၆:၅; ၁ ရှမွေလ ၁၆:၇; ဟေဗြဲ ၄:၁၃)၊ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏စရိုက်လက္ခဏာကို ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်နှလုံးပေါ်၌ ထားလိုတော်မူသည် (၂ ကောရိန္သု ၃:၃)။ အိမ်နီးချင်း၏ပိုင်ဆိုင်မှု၊ ဇနီး၊ ကျွန်များ သို့မဟုတ် မိမိတို့မပိုင်ဆိုင်သော မည်သည့်အရာကိုမဆို လိုချင်တပ်မက်ခြင်းသည် အထက်တွင်ဖော်ပြခဲ့သော ပညတ်တော်များကို ချိုးဖောက်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဦးတည်စေနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသောအရာများဖြင့် ကျေနပ်ရောင့်ရဲရန်နှင့် ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်၏ ဘုန်းအသရေအတွက် ကိုယ်တော်ကို ဂုဏ်ပြုရန် ထိုလက်ဆောင်များကို အသုံးပြုရန် ကျွန်ုပ်တို့ ခေါ်တော်မူခြင်းခံရသည်။ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းနေသောလောကတွင် ယုံကြည်သူအတွက် စိန်ခေါ်မှုမှာ ကိုယ်တော်၌ အပြည့်အဝ ကျေနပ်ရောင့်ရဲရန် ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော ကျေနပ်ရောင့်ရဲခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏အလိုတော်ကို နာခံ၍ ကိုယ်ကိုအပ်နှံခြင်းကို လိုအပ်သည် (၁ တိမောသေ ၆:၆–၁၀)။

၂၀:၁၈–၂၀။ လူတို့၏တုံ့ပြန်မှု။ တောင်ပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏ ရှိနေခြင်းသည် တန်ခိုးတော်နှင့် ခမ်းနားကြီးကျယ်မှုတို့ဖြင့် လူတို့ကို အလွန်အမင်း ထိမိစေခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မြင်ကွင်းများနှင့် အသံများကြောင့် သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခဲ့ကြသည်။ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့အား တိုက်ရိုက်စကားပြောတော်မူခဲ့ပြီး ထိုအတွေ့အကြုံသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းခဲ့သည်၊ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် သူတို့သည် မိမိတို့အပြစ်သားများဖြစ်ကြောင်း သိရှိနားလည်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းခြင်းတော်ရှေ့တွင် မိမိတို့၏ဆိုးရွားနိမ့်ကျမှုကို ခံစားရခြင်းကြောင့် သူတို့သည် တုန်လှုပ်ခဲ့ကြသည် (ဟေရှာယ ၆:၄–၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် မောရှေက သူတို့အား မကြောက်ကြရန်နှင့် ဤအတွေ့အကြုံကို မမေ့ကြရန် သွန်သင်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်ကို ရိုသေကြောက်ရွံ့ခြင်းအားဖြင့် သူတို့ကို အပြစ်မှ ကင်းဝေးစေရန် ဤအရာဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၀)။ လူသားတို့သည် မည်မျှမကြာခဏ မာနထောင်လွှား၍ အပြစ်ကို ရဲရင့်စွာ ပြုတတ်ကြသနည်း။ ကိုယ်တော်၏ ထာဝရချစ်ခြင်းမေတ္တာအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အား သန့်ရှင်းသောအသက်တာများကို အသက်ရှင်နိုင်ရန် တန်ခိုးပေးနိုင်တော်မူသော ဖန်ဆင်းရှင်၏ အနန္တတန်ခိုးကို မေ့လျော့ကြသည်။

၂၀:၂၂–၂၃:၁၉

ပဋိညာဉ်စာအုပ်

ပင်တေကုတ္တေကျမ်းများတွင် ပညတ်တော်ဆယ်ပါး၏ အခြေခံမူများပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည့် ဥပဒေဆိုင်ရာ အပိုင်းများစွာရှိပြီး၊ ထိုအပိုင်းများသည် ဘုရားသခင်၏ လူတို့အား နေ့စဉ်အသက်တာတွင် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို မည်သို့ကျင့်သုံးရမည်ကို သင်ကြားပေးရန် ဖြစ်သည်။ ဤပညတ်တော်များစွာကို ဥပဒေကိစ္စရပ်များဟု ခေါ်နိုင်သည်။ ထိုကိစ္စရပ်များတွင် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူတို့ ရင်ဆိုင်ရဖွယ်ရှိသော ပြဿနာများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးသည်။ နောက်အခန်း ၃ ခန်းတွင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေအချို့ကို “ပဋိညာဉ်စာအုပ်” (၂၄:၇) ဟု ခေါ်သောအရာထဲတွင် ဖော်ပြထားသည်။ ပညတ်တော်ဆယ်ပါးနှင့် မတူဘဲ၊ ဤပညတ်များကို မောရှေအား သီးသန့်ပေးခဲ့ပြီး၊ သူက လူတို့အား ပြန်လည်ဆက်သွယ်ပေးရသည်။ ဤပညတ်များသည် အသက်၏မြင့်မြတ်မှု၊ အိမ်ထောင်ရေး၊ အထိမ်းအမှတ် သန့်ရှင်းသောနေ့များ၊ ဥပုသ်နေ့နှင့် ကိုယ်ပိုင်အခွင့်အရေးများကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာများစွာနှင့်ပတ်သက်၍ ဣသရေလလူမျိုး၏ နိုင်ငံသစ်အတွက် ဘုရားသခင်၏အမြင်ကို ပေးခဲ့သည်။ ဤပညတ်များအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ပဋိညာဉ်အတွင်း လူမှုရေးနှင့် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ စနစ်တစ်ရပ်ကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။ ထိုစနစ်ကို လိုက်နာပါက ဖြောင့်မတ်သော လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ထိုအဖွဲ့အစည်း၏ အဖွဲ့ဝင်များသည် ဘုရားသခင်နှင့်လည်းကောင်း၊ အချင်းချင်းနှင့်လည်းကောင်း ငြိမ်သက်ခြင်းရှိကြမည်ဖြစ်သည်။

၂၀:၂၂–၂၆။ ယဇ်ပလ္လင်ဆိုင်ရာ ပညတ်တော်။ အခန်းငယ် ၂၂ နှင့် ၂၃ သည် စည်းမျဉ်းအသစ်များဆီသို့ ကူးပြောင်းသည့်အပိုင်းအဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။ ဘုရားသခင်သည် မမြင်ရဘဲ ကောင်းကင်မှ လူတို့အား မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တစ်စုံတစ်ရာကို မပြုလုပ်ရပေ။ ထို့နောက် သူတို့သည် ဘုရားသခင်အား မည်သို့ကိုးကွယ်ရမည်နည်း။ ဤအချိန်တွင် ထာဝရဘုရားသည် မြေဖြင့်ပြုလုပ်သော ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဖြင့် မိမိအား ကိုးကွယ်ရန် သူတို့ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထိုနေရာသည် ဘုရားသခင်နှင့် မိမိ၏လူတို့ တွေ့ဆုံရန်အတွက် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် ရွေးချယ်ပေးသောနေရာဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာ၌ သူတို့ကို ကောင်းချီးပေးမည်ဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင် ယဇ်ပလ္လင်အမျိုးအစားများစွာနှင့် ၎င်းတို့နှင့်ဆက်စပ်သော ကိုးကွယ်မှုပုံစံများ ရှိခဲ့သည်။ တူးဖော်ရှာဖွေမှုများမှ သမိုင်း၏အစောဆုံးကာလများအထိ ခေတ်ဟောင်းသော ယဇ်ပလ္လင်များကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ယဇ်ပလ္လင်များကို ကျောက်ဖြင့်ပြုလုပ်ပါက ကိရိယာများဖြင့် အချောမကိုင်ရဘဲ မခုတ်မဖြတ်ရသေးသော ကျောက်များဖြင့် တည်ဆောက်ရမည်ဟု ဘုရားသခင် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ သို့မှသာ လက်ရာကျွမ်းကျင်မှုသည် ကိုးကွယ်ရာအရာတစ်ခု ဖြစ်မလာစေရန် ဖြစ်သည်။ အာရုံစိုက်မှုသည် ဘုရားသခင်နှင့် ခရစ်တော်ကို ညွှန်ပြသော ယဇ်ကောင်ပေါ်တွင်သာ ဆက်လက်တည်ရှိရမည်။ သင့်လျော်သော ရိုသေလေးစားမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ယဇ်ပလ္လင်သို့ တက်ရန် လှေကားထစ်များစွာ မပြုလုပ်သင့်ပေ။