အခန်း - (၁ - ၂ - ၃ - ၄ - ၅ - ၆)

အခန်း (၁) — ကျွန်မ၏ ကလေးဘဝ 

အခန်း (၂) — ကျွန်မ၏ ပြောင်းလဲခြင်း

အခန်း (၃) — စိတ်ပျက်အားငယ်မှု ဝေဒနာများ

အခန်း (၄) — မက်သဒစ် အသင်းတော်မှ ထွက်ခွာခြင်း

အခန်း (၅) — ပုံစံတကျ ကိုးကွယ်သော ညီအစ်ကိုများ၏ ဆန့်ကျင်မှု

အခန်း (၆) — အဒ်ဗင်းတစ် (Advent) အတွေ့အကြုံ


အခန်းကြီး - ၁။

အခန်း (၁) — ကျွန်မ၏ ကလေးဘဝ

Chapter 1—My Childhood

 

ကျွန်မကို ၁၈၂၇ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၂၆ ရက်နေ့တွင် မိန်းပြည်နယ်၊ ဂေါဟမ်မြို့၌ မွေးဖွားခဲ့ပါသည်။ ကျွန်မ၏ မိဘများဖြစ်ကြသော ရောဘတ်နှင့် ယူနီးစ် ဟာမန်တို့သည် ဤပြည်နယ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ငယ်စဉ်ကပင် မက်သဒစ် အက်ပစ္စကိုပယ် အသင်းတော်၏ စိတ်အားထက်သန်ပြီး ဆက်ကပ်အပ်နှံထားသော အသင်းသားများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုအသင်းတော်တွင် သူတို့သည် အရေးပါသော ဆက်သွယ်မှုများရှိခဲ့ကြပြီး အပြစ်သားများ နောင်တရရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် အနှစ် ၄၀ ကာလပတ်လုံး လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ဤအတောအတွင်း သူတို့သည် သားသမီး ၈ ဦးစလုံး နောင်တရပြီး ခရစ်တော်၏ သိုးစုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့ရသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ခိုင်မာသော ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းဆိုင်ရာ အမြင်များကြောင့် ၁၈၄၃ ခုနှစ်တွင် မိသားစုသည် မက်သဒစ် အသင်းတော်နှင့် လမ်းခွဲခဲ့ကြရသည်။

I was born at Gorham, Maine, November 26, 1827. My parents, Robert and Eunice Harmon, were for many years residents of this state. In early life they became earnest and devoted members of the Methodist Episcopal Church. In that church they held prominent connection, and labored for the conversion of sinners, and to build up the cause of God, for a period of forty years. During this time they had the joy of seeing their children, eight in number, all converted and gathered into the fold of Christ. Their decided second advent views, however, led to the separation of the family from the Methodist Church in the year 1843.

 

ကျွန်မ ကလေးဘဝတွင် မိဘများသည် ဂေါဟမ်မြို့မှ မိန်းပြည်နယ်၊ ပေါ့တလန်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာတွင် ကျွန်မ အသက် ၉ နှစ်အရွယ်၌ ကျွန်မ၏ တစ်ဘဝလုံးကို ထိခိုက်စေမည့် မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ အမြွှာညီမနှင့် ကျောင်းနေဖော်တစ်ဦးတို့နှင့်အတူ ပေါ့တလန်မြို့ရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခုကို ဖြတ်ကူးနေစဉ် အသက် ၁၃ နှစ်ခန့်ရှိ မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် အသေးအဖွဲကိစ္စတစ်ခုကို စိတ်ဆိုးပြီး ကျွန်မတို့နောက်သို့ လိုက်လာကာ ရိုက်နှက်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ မည်သူနှင့်မျှ မခိုက်ရန်ဖြစ်ရန်၊ အကယ်၍ အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရနိုင်သော အန္တရာယ်ရှိပါက အိမ်သို့ ချက်ချင်းအမြန်ပြန်ရန် ကျွန်မတို့ မိဘများက သင်ကြားပေးထားသည်။ ကျွန်မတို့သည် အစွမ်းကုန် အမြန်ပြေးခဲ့ကြသော်လည်း ထိုမိန်းကလေးသည် လက်ထဲတွင် ခဲတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ကျွန်မတို့နောက်သို့ အမြန်လိုက်လာခဲ့သည်။ သူ ကျွန်မနောက် မည်မျှအကွာသို့ ရောက်နေသည်ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်စဉ် သူသည် ခဲနှင့် ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ကျွန်မ၏ နှာခေါင်းကို တည့်တည့်မှန်ခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ထိုဒဏ်ချက်ကြောင့် မူးဝေသွားပြီး သတိလစ်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။

While I was but a child, my parents removed from Gorham to Portland, Maine. Here, at the age of nine years, an accident happened to me which was to affect my whole life. In company with my twin sister and one of our schoolmates, I was crossing a common in the city of Portland, when a girl about thirteen years of age, becoming angry at some trifle, followed us, threatening to strike us. Our parents had taught us never to contend with anyone, but if we were in danger of being abused or injured, to hasten home at once. We were doing this with all speed, but the girl followed us as rapidly, with a stone in her hand. I turned my head to see how far she was behind me, and as I did so, she threw the stone, and it hit me on the nose. I was stunned by the blow and fell senseless to the ground.

 

ကျွန်မ သတိပြန်ရလာသောအခါ ကုန်သည်တစ်ဦး၏ ဆိုင်ထဲသို့ ရောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကျွန်မ၏ အဝတ်အစားများတွင် သွေးများ ပေကျံနေပြီး နှာခေါင်းမှ သွေးများမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေသည်။ ကြင်နာတတ်သော သူစိမ်းတစ်ဦးက သူ၏ မြင်းရထားဖြင့် အိမ်သို့ လိုက်ပို့ရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း ကျွန်မသည် မိမိ၏ အားနည်းနေမှုကို သတိမထားမိဘဲ သူ၏ မြင်းရထားတွင် သွေးများ ပေကျံမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လမ်းလျှောက်၍သာ ပြန်လိုကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ အနီးနားရှိသူများသည် ကျွန်မ၏ ဒဏ်ရာ မည်မျှ ပြင်းထန်သည်ကို သတိမပြုမိကြသဖြင့် ကျွန်မ အလိုရှိသည့်အတိုင်း ခွင့်ပြုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မီတာ အနည်းငယ်မျှ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ကျွန်မ မူးဝေလာခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ အမြွှာညီမနှင့် ကျောင်းနေဖော်တို့က ကျွန်မကို အိမ်သို့ တွဲခေါ်သွားခဲ့ကြသည်။

[10] When consciousness returned, I found myself in a merchant’s store; my garments were covered with blood, which was pouring from my nose and streaming over the floor. A kind stranger offered to take me home in his carriage, but I, not realizing my weakness, told him that I preferred to walk home rather than soil his carriage with blood. Those present were not aware that my injury was so serious, and allowed me to do as I wished; but after walking only a few rods, I grew faint and dizzy. My twin sister and my schoolmate carried me home.

12

My Childhood 13

 

မတော်တဆမှုဖြစ်ပြီးနောက် အတော်ကြာသည်အထိ မည်သည့်အရာကိုမျှ ကျွန်မ မမှတ်မိတော့ပါ။ ကျွန်မသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ သတိမပြုမိဘဲ ၃ ပတ်ကြာ ထုံထိုင်းမိန်းမောနေခဲ့ကြောင်း အမေက ပြောပြသည်။ ကျွန်မ ပြန်လည်ကျန်းမာလာမည်ဟု အမေမှလွဲ၍ မည်သူမျှ မထင်ခဲ့ကြပါ။ သို့သော် အကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့် ကျွန်မ အသက်ရှင်မည်ဟု အမေ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။ ကျွန်မအတွက် အလွန် စိတ်ပူပေးနေသော ကြင်နာတတ်သည့် အိမ်နီးချင်းတစ်ဦးက တစ်ကြိမ်တွင် ကျွန်မ သေဆုံးတော့မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်မအတွက် အသုဘဝတ်စုံကို ဝယ်ပေးချင်ခဲ့သော်လည်း အမေက "မဝယ်ပါနဲ့ဦး" ဟု ပြောခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ကျွန်မ မသေဆုံးနိုင်ကြောင်း တစ်စုံတစ်ခုက အမေအား ပြောပြနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

I have no recollection of anything further for some time after the accident. My mother said that I noticed nothing, but lay in a stupor for three weeks. No one but herself thought it possible for me to recover; but for some reason she felt that I would live. A kind neighbor, who had been very much interested in my behalf, at one time thought me to be dying. She wished to purchase a burial robe for me, but my mother said, Not yet; for something told her that I would not die.

 

ကျွန်မ သတိပြန်ရလာသောအခါ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သလို ခံစားရသည်။ မတော်တဆမှုကို ကျွန်မ မမှတ်မိသကဲ့သို့ ကျွန်မ ဖျားနာရသည့် အကြောင်းရင်းကိုလည်း မသိခဲ့ပါ။ ခွန်အား အနည်းငယ် ပြန်ရလာသောအခါ ကျွန်မကို လာတွေ့သူများက "နှမြောစရာပဲ!" "သူ့ကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး" စသည်ဖြင့် ပြောနေကြသည်ကို ကြားရသဖြင့် ကျွန်မ စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်မ မှန်တစ်ချပ် တောင်းကြည့်လိုက်သောအခါ ကျွန်မ၏ ရုပ်ရည် ပြောင်းလဲသွားမှုကို မြင်ပြီး တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ မျက်နှာ၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။ နှာခေါင်းရိုးများ ကျိုးသွားခြင်းကြောင့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

When I again aroused to consciousness, it seemed to me that I had been asleep. I did not remember the accident, and was ignorant of the cause of my illness. As I began to gain a little strength, my curiosity was aroused by overhearing those who came to visit me say: “What a pity!” “I should not have known her,” etc. I asked for a looking glass, and upon gazing into it, was shocked at the change in my appearance. Every feature of my face seemed changed. The bones of my nose had been broken, which caused this disfigurement.

 

ဤကဲ့သို့သော ကံဆိုးမှုကို တစ်သက်လုံး သယ်ဆောင်သွားရမည်ဟူသော အတွေးမှာ သည်းမခံနိုင်စရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝတွင် မည်သည့် ပျော်ရွှင်မှုကိုမျှ မမြင်နိုင်တော့ပါ။ ကျွန်မ မရှင်သန်လိုတော့သော်လည်း သေရမည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွန်မသည် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျွန်မတို့ကို လာတွေ့ကြသော သူငယ်ချင်းများက ကျွန်မကို သနားကြင်နာစွာ ကြည့်ရှုကြပြီး ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော ထိုမိန်းကလေး၏ ဖခင်အား တရားစွဲရန် ကျွန်မ၏ မိဘများကို အကြံပေးကြသည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ အမေမှာ ငြိမ်းချမ်းရေးကိုသာ လိုလားသူ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ကျွန်မ၏ ကျန်းမာရေးနှင့် နဂိုရုပ်ရည်ကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်မည်ဆိုလျှင် ပြုလုပ်ရကျိုးနားသော်လည်း ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်သည့်အတွက် ထိုအကြံကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် ရန်သူများ မဖန်တီးလိုကြောင်း အမေက ဆိုသည်။

The thought of carrying my misfortune through life was insupportable. I could see no pleasure in my existence. I did not wish to live, and yet feared to die, for I was unprepared. Friends who visited us looked with pity upon me, and advised my parents to prosecute the father of the girl who had, as they said, ruined me. But my mother was for peace; she said that if such a course would bring [11]

me back my health and natural looks, there would be something gained; but as this was impossible, it was best not to make enemies by following such advice.

 

ဆရာဝန်များက နှာခေါင်းကို ပုံစံမပျက်အောင် ထိန်းထားရန် ငွေနန်းကြိုး ထည့်ထားနိုင်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ၎င်းမှာ အလွန် နာကျင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ကျွန်မသည် သွေးများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရကာ အာရုံကြောများလည်း အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သောကြောင့် ကျွန်မ ပြန်လည်ကျန်းမာလာရန်မှာ အလွန် သံသယဖြစ်စရာ ဖြစ်သဖြင့် အကျိုးရှိမည်ကို ဆရာဝန်များက စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မ သတိပြန်ရလာခဲ့လျှင်ပင် အချိန်တိုအတွင်းသာ အသက်ရှင်နိုင်မည်ဟု သူတို့က ယူဆခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မမှာ အရိုးပေါ် အရေတင် ဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

Physicians thought that a silver wire might be put in my nose to hold it in shape. This would have been very painful, and they feared it would be of little use, as I had lost so much blood and sustained such a nervous shock, that my recovery was very doubtful. Even if I revived, it was their opinion that I could live but a short time. I was reduced almost to a skeleton.

 

ထိုအချိန်တွင် ကျွန်မသည် သေဆုံးရန်အတွက် ပြင်ဆင်ပေးပါရန် ထာဝရဘုရားထံ ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ခရစ်ယာန် မိတ်ဆွေများ မိသားစုထံ လာလည်သောအခါ သူတို့က ကျွန်မ၏ အမေကို ကျွန်မ သေဆုံးရတော့မည့်အကြောင်း ပြောပြပြီးပြီလားဟု မေးကြသည်။ ၎င်းကို ကျွန်မ ကြားသွားခဲ့ပြီး သတိဝင်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ခရစ်ယာန်တစ်ဦး ဖြစ်လိုပြီး ကျွန်မ၏ အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ရန် အားတက်သရော ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ထိုသို့ ဆုတောင်းခြင်းကြောင့် စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားရပြီး လူတိုင်းကို ချစ်လာကာ အားလုံးလည်း အပြစ်များ ခွင့်လွှတ်ခံရပြီး ကျွန်မကဲ့သို့ပင် ယေရှုကို ချစ်ကြစေရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

At this time I began to pray the Lord to prepare me for death. When Christian friends visited the family, they would ask my mother if she had talked to me about dying. I overheard this, and it roused me. I desired to become a Christian, and prayed earnestly for the forgiveness of my sins. I felt a peace of mind resulting, and loved everyone, feeling desirous that all should have their sins forgiven and love Jesus as I did.

14 Testimonies for the Church, vol. 1

 

နှင်းများ မြေပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော ဆောင်းရာသီ ညတစ်ညကို ကျွန်မ ကောင်းစွာ မှတ်မိနေသေးသည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး လင်းထိန်နေပြီး နီရဲကာ ဒေါသထွက်နေပုံ ပေါ်ပြီး ကောင်းကင်ကြီးမှာ ပွင့်လိုက်ပိတ်လိုက် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ရှိကာ နှင်းများမှာလည်း သွေးကဲ့သို့ နီနေသည်။ အိမ်နီးချင်းများမှာ အလွန် ကြောက်လန့်နေကြသည်။ အမေသည် ကျွန်မကို အိပ်ရာမှ ချီမပြီး ပြတင်းပေါက်နားသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မကတော့ ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ ယေရှု ကြွလာနေပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ကိုယ်တော်ကို မြင်လိုစိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားမှာ ကြည်နူးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးပြီး ကျွန်မ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများ ပြီးဆုံးပြီဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မ စိတ်ပျက်ခဲ့ရသည်။ ထို ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းမှာ ကောင်းကင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် နေမင်းမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

I well remember one night in winter when the snow was on the ground, the heavens were lighted up, the sky looked red and angry, and seemed to open and shut, while the snow looked like blood. The neighbors were very much frightened. Mother took me out of bed in her arms and carried me to the window. I was happy; I thought Jesus was coming, and I longed to see Him. My heart was full; I clapped my hands for joy, and thought my sufferings were ended. But I was disappointed; the singular appearance faded away from the heavens, and the next morning the sun rose the same as usual.

 

ကျွန်မ ခွန်အားများ အလွန် နှေးကွေးစွာ ပြန်ရလာခဲ့သည်။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ကစားနိုင်လာသောအခါတွင် လူတစ်ယောက်၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်သည် သူငယ်ချင်းများ၏ ဆက်ဆံမှုကို ကွာခြားစေသည်ဟူသော ခါးသီးသည့် သင်ခန်းစာကို အတင်းအကျပ် သင်ယူခဲ့ရသည်။ ကျွန်မ၏ ကံဆိုးမှု ဖြစ်ပွားချိန်တွင် ကျွန်မ၏ ဖခင်မှာ ဂျော်ဂျီယာပြည်နယ်သို့ သွားရောက်နေခိုက် ဖြစ်သည်။ ဖခင် ပြန်လာသောအခါ ကျွန်မ၏ မောင်နှမများကို ပွေ့ဖက်ပြီးနောက် ကျွန်မကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ နောက်သို့ ဆုတ်နေခဲ့ရာ အမေက ကျွန်မကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ ဖခင်ဖြစ်သူသည် ကျွန်မကို မမှတ်မိခဲ့ပါ။ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ခန့်က ကျန်းမာပြီး ပျော်ရွှင်နေသော သူ၏ သမီးငယ် အယ်လန် ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ရန် ဖခင်အတွက် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကျွန်မ၏ ခံစားချက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နာကျင်စေခဲ့သော်လည်း ကျွန်မ၏ နှလုံးသားမှာ ကွဲကြေလုမတတ် ဖြစ်နေသော်လည်း ရွှင်ရွှင်ပျပျ နေနိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

I gained strength very slowly. As I became able to join in play with my young friends, I was forced to learn the bitter lesson that our personal appearance often makes a difference in the treatment we receive from our companions. At the time of my misfortune my father was absent in Georgia. When he returned, he embraced my

[12] brother and sisters, and then inquired for me. I, timidly shrinking back, was pointed out by my mother, but my own father did not recognize me. It was hard for him to believe that I was his little Ellen, whom he had left only a few months before a healthy, happy child. This cut my feelings deeply, but I tried to appear cheerful, though my heart seemed breaking.

 

ထိုကလေးဘဝ နေ့ရက်များတွင် ကျွန်မ၏ ကံဆိုးမှုကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားခဲ့ရသော အချိန်များစွာ ရှိခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ခံစားချက်များမှာ ထူးထူးခြားခြား ထိခိုက်လွယ်ခဲ့ပြီး ကျွန်မကို အလွန် မပျော်မရွှင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်ခြင်း၊ ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် စိတ်ဆင်းရဲခြင်းတို့ဖြင့် ကျွန်မသည် တစ်ဦးတည်းရှိမည့် နေရာကို ရှာဖွေပြီး နေ့စဉ် ခံစားနေရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို မှိုင်မှိုင်တွေတွေ စဉ်းစားနေတတ်သည်။

Many times in those childhood days I was made to feel my misfortune keenly. My feelings were unusually sensitive and caused me great unhappiness. Often with wounded pride, mortified and wretched in spirit, I sought a lonely place and gloomily pondered over the trials I was doomed daily to bear.

 

မျက်ရည်ဖြင့် ဖြေဖျောက်ခွင့်မှာ ကျွန်မအတွက် မရရှိခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏ အမြွှာညီမကဲ့သို့ လွယ်လွယ်နှင့် မငိုနိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားမှာ လေးလံပြီး ကွဲအက်မတတ် နာကျင်နေသော်လည်း မျက်ရည်တစ်စက်မျှ မကျနိုင်ခဲ့ပါ။ ငိုချလိုက်ခြင်းဖြင့် ကျွန်မ၏ ဝမ်းနည်းမှုများကို အများကြီး သက်သာစေလိမ့်မည်ဟု ခဏခဏ ခံစားခဲ့ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူငယ်ချင်းများ၏ ကြင်နာစွာ စာနာမှုက ကျွန်မ၏ အုံ့မှိုင်းမှုကို ပယ်ဖျောက်ပေးပြီး ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ဖိစီးထားသော ခဲဆွဲထားသကဲ့သို့ လေးလံမှုကို ခဏတာ ဖယ်ရှားပေးတတ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကမ္ဘာလောက၏ ပျော်ရွှင်မှုများသည် ကျွန်မအတွက် မည်မျှ အနှစ်မဲ့ပြီး အချည်းနှီး ဖြစ်နေပါသနည်း။ ငယ်သူငယ်ချင်းများ၏ ခင်မင်မှုမှာလည်း မည်မျှ ပြောင်းလဲလွယ်ပါသနည်း။ သို့သော် ထိုကျောင်းနေဖော်လေးများသည် လောကကြီးရှိ လူအများစုနှင့် မခြားနားလှပါ။ လှပသော မျက်နှာနှင့် လှပသော အဝတ်အစားများက သူတို့ကို ဆွဲဆောင်တတ်သည်။ သို့သော် ကံဆိုးမှုကြောင့် ထိုအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားပါက ထိုထိခိုက်လွယ်သော ခင်မင်မှုမှာ အေးစက်သွားတတ်သည် သို့မဟုတ် ပျက်ပြားသွားတတ်သည်။ သို့သော် ကျွန်မသည် ကယ်တင်ရှင်ထံ လှည့်လိုက်သောအခါ ကိုယ်တော်က ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများအတွင်း ထာဝရဘုရားကို အားတက်သရော ရှာဖွေခဲ့ပြီး နှစ်သိမ့်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။ ယေရှုသည် ကျွန်မကဲ့သို့သော သူကိုပင် ချစ်သည်ဟု ကျွန်မ စိတ်ချခဲ့ရသည်။

The relief of tears was denied me. I could not weep readily, as could my twin sister; though my heart was heavy, and ached as if it were breaking, I could not shed a tear. I often felt that it would greatly relieve me to weep away my sorrow. Sometimes the kindly sympathy of friends banished my gloom and removed, for a time, the leaden weight that oppressed my heart. How vain and empty seemed the pleasures of earth to me then! how changeable the friendships of my young companions! Yet these little schoolmates were not unlike a majority of the great world’s people. A pretty face, a handsome dress, attracts them; but let misfortune take these away, and the fragile friendship grows cold or is broken. But when I turned to my Saviour, He comforted me. I sought the Lord earnestly in my

My Childhood 15

trouble, and received consolation. I felt assured that Jesus loved even me.

 

ကျွန်မ၏ ကျန်းမာရေးမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့လောက်အောင် ချို့ယွင်းနေပုံရသည်။ ၂ နှစ်တိုင်တိုင် ကျွန်မ နှာခေါင်းဖြင့် အသက်မရှူနိုင်ခဲ့ဘဲ ကျောင်းလည်း အနည်းငယ်သာ တက်နိုင်ခဲ့သည်။ သင်ယူသမျှကို မှတ်မိရန်မှာ ကျွန်မအတွက် မဖြစ်နိုင်သလို ထင်ရသည်။ ကျွန်မ၏ ကံဆိုးမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သော ထိုမိန်းကလေးမှာပင် ကျွန်မတို့ ဆရာက အတန်းစောင့်အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း ခံရပြီး ကျွန်မ၏ လက်ရေးနှင့် အခြား သင်ခန်းစာများတွင် ကူညီပေးရန်မှာ သူ၏ တာဝန်များတွင် ပါဝင်နေခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်မကို ပြုလုပ်ခဲ့သော ကြီးမားသော ဒဏ်ရာအတွက် အမြဲတမ်း ရိုးသားစွာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ၎င်းအတွက် သတိမပေးမိအောင် ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်မအပေါ် ကြင်နာပြီး စိတ်ရှည်ပေးခဲ့ကာ ကျွန်မ ပညာသင်ကြားရန် ခက်ခဲစွာ ကြိုးစားနေရသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းနည်းပြီး စဉ်းစားဟန် တူသည်။

My health seemed to be hopelessly impaired. For two years I could not breathe through my nose, and was able to attend school but little. It seemed impossible for me to study and to retain what I learned. The same girl who was the cause of my misfortune was appointed monitor by our teacher, and it was among her duties to assist me in my writing and other lessons. She always seemed sincerely sorry for the great injury she had done me, although I was careful not to remind her of it. She was tender and patient with me, [13]

and seemed sad and thoughtful as she saw me laboring under serious disadvantages to get an education.

 

ကျွန်မ၏ အာရုံကြောစနစ်မှာ အားနည်းသွားခဲ့ပြီး ကျွန်မ၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေသဖြင့် လက်ရေးသင်ရာတွင် တိုးတက်မှု အနည်းငယ်သာရှိခဲ့ပြီး ရိုးရှင်းသော အက္ခရာကြီးများကိုသာ ရေးနိုင်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ စာသင်ကြားရန် အာရုံစိုက်ရန် ကြိုးစားသောအခါ စာမျက်နှာပေါ်ရှိ စာလုံးများမှာ ရောထွေးသွားပြီး ကျွန်မ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်ကြီးများ ထွက်လာကာ မူးဝေခြင်းနှင့် သတိလစ်ချင်သလို ဖြစ်လာတတ်သည်။ ကျွန်မတွင် ဆိုးရွားသော ချောင်းဆိုးဝေဒနာရှိခဲ့ပြီး ကျွန်မ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးမှာလည်း အားနည်းနေပုံရသည်။ ကျန်းမာရေး မကောင်းမချင်း ကျောင်းမှ ထွက်ပြီး စာဆက်မသင်ရန် ဆရာများက အကြံပေးခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မ၏ အားနည်းမှုကို လက်ခံပြီး စာသင်ကြားခြင်းကို စွန့်လွှတ်ကာ ပညာတတ်ဖြစ်ရန် မျှော်လင့်ချက်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရခြင်းမှာ ကျွန်မ၏ ငယ်ဘဝတွင် အခက်ခဲဆုံးသော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

My nervous system was prostrated, and my hand trembled so that I made but little progress in writing, and could get no further than the simple copies in coarse hand. As I endeavored to bend my mind to my studies, the letters on the page would run together, great drops of perspiration would stand upon my brow, and a faintness and dizziness would seize me. I had a bad cough, and my whole system seemed debilitated. My teachers advised me to leave school and not pursue my studies further till my health should improve. It was the hardest struggle of my young life to yield to my feebleness and decide that I must leave my studies and give up the hope of gaining an education.

 

၃ နှစ်အကြာတွင် ပညာသင်ကြားရန် နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် စာပြန်သင်ရန် ကြိုးစားသောအခါ ကျွန်မ၏ ကျန်းမာရေးမှာ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး အကယ်၍ ကျောင်းတွင် ဆက်နေပါက ကျွန်မ၏ အသက်ကို စတေးရမည်မှာ သိသာလာခဲ့သည်။ ကျွန်မ အသက် ၁၂ နှစ် နောက်ပိုင်းတွင် ကျောင်းမတက်ဖြစ်တော့ပါ။

Three years later I made another trial to obtain an education. But when I attempted to resume my studies, my health rapidly failed, and it became apparent that if I remained in school, it would be at the expense of my life. I did not attend school after I was twelve years old.

 

ပညာတတ်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ကျွန်မ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အလွန် ကြီးမားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ပျက်စီးသွားသော မျှော်လင့်ချက်များနှင့် တစ်သက်လုံး လူမမာ ဖြစ်နေရတော့မည်ဟူသော အတွေးကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိသောအခါ ကျွန်မ၏ ကံကြမ္မာကို လက်မခံနိုင်ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်မကို ဤကဲ့သို့ နှိပ်စက်သော ဘုရားသခင်၏ စီမံမှုကို မြည်တမ်းမိခဲ့သည်။ အကယ်၍ ကျွန်မ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို အမေ့ကို ပြောပြခဲ့လျှင် အမေက ကျွန်မကို ညွှန်ကြားခြင်း၊ နှစ်သိမ့်ခြင်းနှင့် အားပေးခြင်းများ ပြုလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ပေမည်။ သို့သော် မိသားစုနှင့် သူငယ်ချင်းများက ကျွန်မကို နားမလည်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ကျွန်မ၏ ပူပန်သော ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ ဖျားနာနေစဉ်အတွင်း ကျွန်မ ခံစားခဲ့ရသော ကယ်တင်ရှင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအပေါ် ပျော်ရွှင်သော ယုံကြည်ကိုးစားမှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ လောကီပျော်ရွှင်မှု၏ အလားအလာမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဘုံမှာလည်း ကျွန်မအတွက် ပိတ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

My ambition to become a scholar had been very great, and when I pondered over my disappointed hopes, and the thought that I was to be an invalid for life, I was unreconciled to my lot and at times murmured against the providence of God in thus afflicting me. Had I opened my mind to my mother, she might have instructed, soothed, and encouraged me; but I concealed my troubled feelings from my family and friends, fearing that they could not understand me. The happy confidence in my Saviour’s love that I had enjoyed during my illness was gone. My prospect of worldly enjoyment was blighted, and heaven seemed closed against me.

 

အခန်းကြီး - ၂။

အခန်း (၂) — ကျွန်မ၏ ပြောင်းလဲခြင်း

၁၈၄၀ ပြည့်နှစ်၊ မတ်လတွင် ဝီလျံ မေလာသည် ပေါ့တလန်မြို့သို့ လာရောက်ပြီး ခရစ်တော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ပထမဆုံးအကြိမ် ဟောပြောချက်များကို ပေးခဲ့သည်။ ဤဟောပြောချက်များသည် အကြီးအကျယ် လှုပ်ခတ်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့ပြီး မစ္စတာ မေလာ အသုံးပြုသော ကက်စကိုလမ်းရှိ ခရစ်ယာန် ဘုရားကျောင်းမှာ နေ့ရောညပါ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ဤအစည်းအဝေးများတွင် ရူးသွပ်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ မရှိသော်လည်း သူ၏ ဟောပြောချက်များကို ကြားနာသူများ၏ စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော တည်ကြည်လေးနက်မှုများ လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။ မြို့တွင်းရှိ လူများသာမက နယ်မြို့များမှ လူများသည်လည်း သူတို့၏ ထမင်းချိုင့်များကို ယူဆောင်လာကြပြီး မနက်ပိုင်းမှ ညနေပိုင်း အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသည်အထိ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ လာရောက် နားထောင်ကြသည်။

[14] Chapter 2—My Conversion

In March, 1840, William Miller visited Portland, Maine, and gave his first course of lectures on the second coming of Christ. These lectures produced a great sensation, and the Christian church on Casco Street, occupied by Mr. Miller, was crowded day and night. No wild excitement attended these meetings, but a deep solemnity pervaded the minds of those who heard his discourses. Not only was there manifested a great interest in the city, but the country people flocked in day after day, bringing their lunch baskets, and remaining from morning until the close of the evening meeting.

 

ကျွန်မသည် သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ထိုအစည်းအဝေးများကို တက်ရောက်ခဲ့ပြီး နောက်ထပ် အနှစ်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သော ၁၈၄၃ ခုနှစ်တွင် ခရစ်တော် ကြွလာတော့မည်ဟူသော ထိတ်လန့်ဖွယ် သတင်းစကားကို နားထောင်ခဲ့သည်။ မစ္စတာ မေလာသည် ပရောဖက်ပြုချက်များကို နားထောင်သူများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ယုံကြည်ချက် ခိုင်မာစေမည့် တိကျမှုမျိုးဖြင့် လမ်းကြောင်းဖော်ပြခဲ့သည်။ သူသည် ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ ကာလများကို အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့ပြီး သူ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ခိုင်မာစေရန် သက်သေများစွာကို တင်ပြခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပြင်ဆင်ခြင်း မရှိသေးသူများအတွက် သူ၏ လေးနက်ပြီး စွမ်းအားကြီးသော တိုက်တွန်းချက်များနှင့် သတိပေးချက်များသည် လူအုပ်ကြီးကို မှော်အတတ်ဖြင့် အဖမ်းစားခံထားရသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့သည်။

In company with my friends I attended these meetings and listened to the startling announcement that Christ was coming in 1843, only a few short years in the future. Mr. Miller traced down the prophecies with an exactness that struck conviction to the hearts of his hearers. He dwelt upon the prophetic periods, and brought many proofs to strengthen his position. Then his solemn and powerful appeals and admonitions to those who were unprepared, held the crowds as if spellbound.

 

အပြစ်သားများ ကယ်တင်ရှင်ကို ရှာဖွေနိုင်ရန်နှင့် မကြာမီ ဖြစ်ပျက်တော့မည့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ်များအတွက် ပြင်ဆင်နိုင်ရန် အထူးအစည်းအဝေးများကို သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် နောင်တရခြင်းတို့မှာ မြို့တစ်မြို့လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ဆုတောင်းပွဲများကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းဂဏအသီးသီးတွင် အထွေထွေ နိုးထမှုများ ရှိလာခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ခရစ်တော် မကြာမီ ကြွလာတော့မည်ဟူသော သွန်သင်ချက်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို သူတို့အားလုံး အနည်းနှင့်အများ ခံစားခဲ့ကြရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Special meetings were appointed where sinners might have an opportunity to seek their Saviour and prepare for the fearful events soon to take place. Terror and conviction spread through the entire city. Prayer meetings were established, and there was a general awakening among the various denominations, for they all felt more or less the influence that proceeded from the teaching of the near coming of Christ.

 

အပြစ်သားများကို ရှေ့သို့ ဖိတ်ခေါ်သောအခါ ရာနှင့်ချီသော လူများက တုံ့ပြန်ခဲ့ကြပြီး ကျွန်မသည်လည်း အခြားသူများနှင့်အတူ လူအုပ်ထဲမှ တိုးထွက်ကာ ရှာဖွေသူများနှင့်အတူ နေရာယူခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဘုရားသခင်၏ သားသမီးဟု ခေါ်ဆိုရန် မည်သည့်အခါမျှ ထိုက်တန်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့ခြင်းနှင့် ကျွန်မ၏ ခံစားချက်ကို မည်သူမျှ နားလည်အောင် ရှင်းပြနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟူသော ယုံကြည်ချက်ကြောင့် ခရစ်ယာန် သူငယ်ချင်းများထံမှ အကြံဉာဏ်နှင့် အကူအညီ တောင်းရန် ကျွန်မကို တားဆီးထားခဲ့သည်။

When sinners were invited forward to the anxious seat, hundreds responded to the call, and I, among the rest, pressed through the crowd and took my place with the seekers. But there was in my

[15] heart a feeling that I could never become worthy to be called a child of God. A lack of confidence in myself, and a conviction that it would be impossible to make anyone understand my feelings, prevented me from seeking advice and aid from my Christian friends.

16

My Conversion 17

 

ဤသို့ဖြင့် ကျွန်မသည် မလိုအပ်ဘဲ မှောင်မိုက်နှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းထဲတွင် လည်ပတ်နေခဲ့ပြီး သူတို့ကတော့ ကျွန်မ၏ ဖုံးကွယ်ထားမှုကို ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်သောကြောင့် ကျွန်မ၏ အခြေအနေအမှန်ကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ကြပါ။

Thus I wandered needlessly in darkness and despair, while they, not penetrating my reserve, were entirely ignorant of my true state.

 

ညတစ်ညတွင် ကျွန်မနှင့် မောင်ဖြစ်သူ ရောဘတ်တို့သည် အစည်းအဝေးတစ်ခုမှ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုအစည်းအဝေးတွင် ခရစ်တော် ကမ္ဘာပေါ်၌ စိုးစံတော့မည့်အကြောင်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ဟောပြောချက်ကို နားထောင်ခဲ့ရပြီးနောက် ခရစ်ယာန်များနှင့် အပြစ်သားများကို တရားစီရင်ခြင်းနှင့် သခင်ဘုရား ကြွလာခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အလေးအနက် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ကျွန်မ ကြားခဲ့ရသော အရာများကြောင့် ကျွန်မ၏ ဝိညာဉ်မှာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နောင်တရခြင်း ခံစားချက်မှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် သခင်ဘုရားသည် ကျွန်မကို အိမ်ပြန်ရောက်သည်အထိ အသက်ရှင်ခွင့် ပေးပါဦးမလားဟု ကြောက်ရွံ့မိခဲ့သည်။

One evening my brother Robert and myself were returning home from a meeting where we had listened to a most impressive discourse on the approaching reign of Christ upon the earth, followed by an earnest and solemn appeal to Christians and sinners, urging them to prepare for the judgment and the coming of the Lord. My soul had been stirred within me by what I had heard. And so deep was the sense of conviction in my heart, that I feared the Lord would not spare me to reach home.

 

ဤစကားလုံးများမှာ ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်- “သခင်ဘုရား၏ ကြီးမြတ်သော နေ့ရက်သည် နီးနေပြီ။ ကိုယ်တော် ပေါ်ထွန်းသောအခါ မည်သူသည် ရပ်တည်နိုင်မည်နည်း!” ကျွန်မ၏ နှလုံးသား၏ ဘာသာစကားမှာ- “အို သခင်ဘုရား၊ ဒီညတစ်ညတော့ ကျွန်မကို ချမ်းသာပေးပါ။ ကျွန်မကို ကျွန်မရဲ့ အပြစ်တွေနဲ့အတူ ခေါ်မသွားပါနဲ့၊ ကျွန်မကို သနားပါ၊ ကျွန်မကို ကယ်တင်ပါ!” ကျွန်မထက် ၂ နှစ်ကြီးသော မောင်ဖြစ်သူ ရောဘတ်ကို ကျွန်မ၏ ခံစားချက်များကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်က ကျွန်မ၏ အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ကြောင်း မသိရမချင်း ကျွန်မ မနားရဲသလို မအိပ်ရဲကြောင်း သူ့ကို ပြောပြခဲ့သည်။

These words kept ringing in my ears: “The great day of the Lord is at hand! Who shall be able to stand when He appeareth!” The language of my heart was: “Spare me, O Lord, through the night! Take me not away in my sins, pity me, save me!” For the first time I tried to explain my feelings to my brother Robert, who was two years older than myself; I told him that I dared not rest nor sleep until I knew that God had pardoned my sins.

 

မောင်ဖြစ်သူသည် ချက်ချင်း အကြောင်းမပြန်ခဲ့သော်လည်း သူ တိတ်ဆိတ်နေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ မကြာမီ ကျွန်မ သိလိုက်ရသည်။ သူသည် ကျွန်မ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို စာနာပြီး ငိုကြွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ကျွန်မကို သူ့အပေါ် ပို၍ ယုံကြည်ကိုးစားစေရန် အားပေးခဲ့ပြီး ဘဝမှာ လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသော နေ့ရက်များတွင် သေခြင်းကို မည်မျှ တောင့်တခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ကျွန်မ၏ အပြစ်ရှိသော အခြေအနေနှင့် သေဆုံးသွားပြီး ထာဝရ ပျောက်ဆုံးသွားမည်ဟူသော အတွေးက ကျွန်မကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။ ကျွန်မ တစ်ညလုံး ဘုရားသခင်ထံ အားထုတ် ဆုတောင်းနေလျှင် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်မ၏ အသက်ကို ဤညတစ်ည ချမ်းသာပေးလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်သလားဟု ကျွန်မ မေးခဲ့သည်။ သူက- “မင်း ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ တောင်းရင် ကိုယ်တော် ပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်၊ ငါလည်း မင်းအတွက်ရော ငါ့အတွက်ရော ဆုတောင်းပေးမယ်။ အယ်လန်၊ ဒီည ငါတို့ ကြားခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ရဘူး” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။

My brother made no immediate reply, but the cause of his silence was soon apparent to me; he was weeping in sympathy with my distress. This encouraged me to confide in him still more, to tell him that I had coveted death in the days when life seemed so heavy a burden for me to bear; but now the thought that I might die in my present sinful state and be eternally lost, filled me with terror. I asked him if he thought God would spare my life through that one night, if I spent it agonizing in prayer to Him. He answered: “I think He will if you ask Him with faith, and I will pray for you and for myself. Ellen, we must never forget the words we have heard this night.”

 

အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ မှောင်မိုက်သော အချိန်နာရီ အများစုကို ဆုတောင်းခြင်းနှင့် မျက်ရည်များဖြင့် ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ခံစားချက်များကို သူငယ်ချင်းများအား ဖုံးကွယ်ထားရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ စိတ်ပျက်အားလျော့စေမည့် စကားတစ်လုံးကို ကြားရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ မျှော်လင့်ချက်မှာ အလွန် သေးငယ်ပြီး ယုံကြည်ခြင်းမှာလည်း အားနည်းလွန်းလှသဖြင့် အကယ်၍ အခြားသူတစ်ဦးကလည်း ကျွန်မ၏ အခြေအနေအပေါ် အလားတူ မြင်ကွင်းမျိုး မြင်ပါက ကျွန်မကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းထဲသို့ တွန်းပို့လိမ့်မည်ဟု ကြောက်ရွံ့မိသည်။ သို့သော် ကယ်တင်ခြင်းရရန် ဘာလုပ်ရမည်နည်း၊ ကျွန်မ၏ ကယ်တင်ရှင်နှင့် တွေ့ဆုံရန်နှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် သခင်ဘုရားထံ လုံးလုံးလျားလျား အပ်နှံရန် မည်သည့်အဆင့်များကို လုပ်ဆောင်ရမည်နည်းဟု ပြောပြပေးမည့်သူတစ်ဦးကို ကျွန်မ တောင့်တနေခဲ့သည်။ ခရစ်ယာန်တစ်ဦး ဖြစ်လာခြင်းမှာ ကြီးမြတ်သော အရာတစ်ခုဟု ကျွန်မ မှတ်ယူခဲ့ပြီး ကျွန်မဘက်မှ ထူးခြားသော အားထုတ်မှုအချို့ လိုအပ်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

Arriving at home, I spent most of the long hours of darkness [16]

in prayer and tears. One reason that led me to conceal my feelings from my friends was the dread of hearing a word of discouragement. My hope was so small, and my faith so weak, that I feared if another took a similar view of my condition, it would plunge me into despair. Yet I longed for someone to tell me what I should do to be saved, what steps to take to meet my Saviour and give myself entirely up to the Lord. I regarded it a great thing to be a Christian, and felt that it required some peculiar effort on my part.

18 Testimonies for the Church, vol. 1

 

ကျွန်မ၏ စိတ်သည် လပေါင်းများစွာ ဤအခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် မိဘများနှင့်အတူ မက်သဒစ် အစည်းအဝေးများကို များသောအားဖြင့် တက်ရောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ခရစ်တော် မကြာမီ ကြွလာတော့မည့်အကြောင်းကို စိတ်ဝင်စားလာကတည်းက ကက်စကိုလမ်းရှိ အစည်းအဝေးများကို တက်ရောက်ခဲ့သည်။ နောက်တစ်နှစ် နွေရာသီတွင် မိဘများသည် မိန်းပြည်နယ်၊ ဘတ်စတွန်မြို့ရှိ မက်သဒစ် စခန်းသွင်း တရားပွဲသို့ ကျွန်မကို ခေါ်သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် သခင်ဘုရားကို အားတက်သရော ရှာဖွေရန်နှင့် ဖြစ်နိုင်လျှင် ကျွန်မ၏ အပြစ်များအတွက် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ရယူရန် ကျွန်မ အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ခရစ်ယာန်တစ်ဦး၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ယုံကြည်ခြင်းမှ လာသော ငြိမ်သက်ခြင်းအတွက် ကျွန်မ၏ နှလုံးသားတွင် ကြီးမားသော တောင့်တမှု ရှိခဲ့သည်။

My mind remained in this condition for months. I had usually attended the Methodist meetings with my parents; but since becoming interested in the soon appearing of Christ, I had attended the meetings on Casco Street. The following summer my parents went to the Methodist camp meeting at Buxton, Maine, taking me with them. I was fully resolved to seek the Lord in earnest there, and obtain, if possible, the pardon of my sins. There was a great longing in my heart for the Christian’s hope and the peace that comes of believing.

 

“ငါသည် ရှင်ဘုရင်ထံသို့ ဝင်မည်”၊ “ငါပျက်စီးလျှင် ပျက်စီးပါစေ” ဟူသော စကားလုံးများမှ ဟောပြောချက်ကို နားထောင်စဉ် ကျွန်မ အလွန် အားတက်ခဲ့ရသည်။ ဟောပြောသူက မျှော်လင့်ချက်နှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြားတွင် တုံ့ဆိုင်းနေသူများ၊ သူတို့၏ အပြစ်များမှ ကယ်တင်ခံရရန်နှင့် ခရစ်တော်၏ ခွင့်လွှတ်သော မေတ္တာကို ရရှိရန် တောင့်တနေသော်လည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ကျရှုံးမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းတို့ဖြင့် နှောင်ဖွဲ့ခံထားရသူများကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုသူများကို မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံရန်နှင့် နှောင့်နှေးခြင်းမရှိဘဲ ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာတော်ကို ကိုးစားရန် သူက အကြံပေးခဲ့သည်။ အာရွှေရုမင်းကြီးသည် ဧသတာမင်းသမီးအား သူ၏ မျက်နှာသာပေးမှု အထိမ်းအမှတ်ကို ကမ်းလှမ်းခဲ့သကဲ့သို့ ဂရုဏာတော်ရှိသော ကယ်တင်ရှင်သည် သူတို့အား ကရုဏာတော် ရာဇလှံတံကို ကမ်းလှမ်းရန် အဆင်သင့်ရှိနေသည်ကို သူတို့ တွေ့ရလိမ့်မည်။ သခင်ဘုရား၏ ရှေ့တော်တွင် တုန်လှုပ်နေသော အပြစ်သားထံမှ လိုအပ်သည်မှာ ယုံကြည်ခြင်းလက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော် ရာဇလှံတံကို ထိတွေ့ရန်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ထိတွေ့ခြင်းက ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို အာမခံသည်။

I was much encouraged while listening to a discourse from the words, I will “go in unto the king,” “and if I perish, I perish.” In his remarks the speaker referred to those who were wavering between hope and fear, longing to be saved from their sins and receive the pardoning love of Christ, yet held in doubt and bondage by timidity and fear of failure. He counseled such ones to surrender themselves to God, and venture upon His mercy without delay. They would find a gracious Saviour ready to present to them the scepter of mercy, even as Ahasuerus offered to Esther the signal of his favor. All that was required of the sinner, trembling in the presence of his Lord, was to put forth the hand of faith and touch the scepter of His grace. That touch ensured pardon and peace.

 

ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များကို မရယူမီ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာတော်နှင့် ပိုမိုထိုက်တန်အောင် စောင့်ဆိုင်းနေသူများသည် အသက်ဆုံးရှုံးစေနိုင်သော မှားယွင်းမှုကို ပြုလုပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယေရှုတစ်ဦးတည်းသာလျှင် အပြစ်မှ စင်ကြယ်စေနိုင်ပြီး ကိုယ်တော်တစ်ဦးတည်းသာ ကျွန်မတို့၏ ပြစ်မှားခြင်းများကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ပါသည်။ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်ထံ လာသူများ၏ တောင်းလျှောက်မှုကို နားညောင်းပြီး ဆုတောင်းချက်ကို ဖြေကြားပေးမည်ဟု ကိုယ်တော်တိုင် ကတိပြုထားပါသည်။ လူများစွာတွင် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာတော် ရရှိရန် အံ့သြဖွယ် အားထုတ်မှုအချို့ ပြုလုပ်ရမည်ဟူသော ဝေဝါးသော အတွေးရှိကြသည်။ သို့သော် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားကိုးခြင်း အားလုံးမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ယေရှုနှင့် ဆက်သွယ်ခြင်းဖြင့်သာ အပြစ်သားသည် မျှော်လင့်ချက်ရှိပြီး ယုံကြည်တတ်သော ဘုရားသခင်၏ သားသမီး ဖြစ်လာသည်။ ဤစကားလုံးများသည် ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ပြီး ကယ်တင်ခြင်းရရန် ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမည်ကို မြင်တွေ့စေခဲ့သည်။

[17] Those who were waiting to make themselves more worthy of divine favor before they venture to claim the promises of God, were making a fatal mistake. Jesus alone cleanses from sin; He only can forgive our transgressions. He has pledged Himself to listen to the petition and grant the prayer of those who come to Him in faith. Many had a vague idea that they must make some wonderful effort in order to gain the favor of God. But all self-dependence is vain. It is only by connecting with Jesus through faith that the sinner becomes a hopeful, believing child of God. These words comforted me and gave me a view of what I must do to be saved.

 

ယခုအခါ ကျွန်မ၏ လမ်းကို ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လာရပြီး မှောင်မိုက်များမှာလည်း စတင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် အပြစ်များ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို အားတက်သရော ရှာဖွေခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် သခင်ဘုရားထံ လုံးလုံးလျားလျား ပေးအပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်က ကျွန်မကို လက်ခံကြောင်း သက်သေအဖြစ် ကျွန်မ မှတ်ယူထားသော ဝိညာဉ်ရေးရာ ကြည်နူးမှုမျိုးကို မခံစားရသောကြောင့် ကျွန်မ၏ စိတ်မှာ မကြာခဏ ပူပန်ခဲ့ရပြီး ၎င်းမပါဘဲ ကျွန်မ ပြောင်းလဲသွားပြီဟု မယုံရဲခဲ့ပါ။ ၎င်း၏ ရိုးရှင်းမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်မ မည်မျှ ညွှန်ကြားချက် လိုအပ်ခဲ့ပါသနည်း။

I now began to see my way more clearly, and the darkness began to pass away. I earnestly sought the pardon of my sins, and strove to give myself entirely to the Lord. But my mind was often in great distress because I did not experience the spiritual ecstasy that I considered would be the evidence of my acceptance with God, and I dared not believe myself converted without it. How much I needed instruction concerning the simplicity of it!

My Conversion 19

 

သခင်ဘုရားကို ရှာဖွေနေကြသော အခြားသူများနှင့်အတူ ပလ္လင်တော်တွင် ပျပ်ဝပ်နေစဉ် ကျွန်မ၏ နှလုံးသား၏ ဘာသာစကားမှာ- “ယေရှု၊ ကူညီပါ၊ ကျွန်မကို ကယ်တင်ပါ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ ပျက်စီးရပါလိမ့်မယ်! ကျွန်မရဲ့ ဆုတောင်းသံကို ကြားပြီး ကျွန်မရဲ့ အပြစ်တွေကို ခွင့်မလွှတ်မချင်း ကျွန်မ မရပ်မနား တောင်းပန်ပါ့မယ်!” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ လိုအပ်ချက်ရှိပြီး အကူအညီမဲ့သော အခြေအနေကို ယခင်ကထက် ပိုမို ခံစားခဲ့ရသည်။ ကျွန်မ ဒူးထောက် ဆုတောင်းနေစဉ် ရုတ်တရက် ကျွန်မ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး ကျွန်မ၏ နှလုံးသားမှာ ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။ ပထမတော့ စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခု ဝင်လာပြီး ကျွန်မ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ပြန်လည် ရယူရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေရန် ကျွန်မတွင် အခွင့်အရေး မရှိသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သို့သော် ယေရှုသည် ကျွန်မနှင့် အလွန် နီးကပ်နေပုံရသည်။ ကိုယ်တော် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရှိစဉ်က လိုအပ်နေသူများ ကိုယ်တော်ထံ လာရောက် အကူအညီ တောင်းခံသကဲ့သို့ ကျွန်မ၏ ဝမ်းနည်းမှု၊ ကံဆိုးမှုနှင့် ဒုက္ခအားလုံးကို ယူဆောင်လာနိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်မ၏ ထူးခြားသော ဒုက္ခများကို နားလည်ပြီး ကျွန်မကို စာနာကြောင်း ကျွန်မ၏ နှလုံးသားတွင် သေချာမှု ရှိခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ သတိပြုမှုကို မခံထိုက်သော ကျွန်မကဲ့သို့သော သူအပေါ် ယေရှု၏ သနားကြင်နာသော ကရုဏာတော်၏ ဤအဖိုးတန်သော အာမခံချက်ကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ ဆုတောင်းနေသူများကြားတွင် ပျပ်ဝပ်နေသော ထိုအချိန်တိုအတွင်း၌ ခရစ်တော်၏ မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်ရည်တော်ကို ယခင်ကထက် ပိုမို သင်ယူခဲ့ရသည်။

While bowed at the altar with others who were seeking the Lord, all the language of my heart was: “Help, Jesus, save me or I perish! I will never cease to entreat till my prayer is heard and my sins forgiven!” I felt my needy, helpless condition as never before. As I knelt and prayed, suddenly my burden left me, and my heart was light. At first a feeling of alarm came over me, and I tried to resume my load of distress. It seemed to me that I had no right to feel joyous and happy. But Jesus seemed very near to me; I felt able to come to Him with all my griefs, misfortunes, and trials, even as the needy ones came to Him for relief when He was upon earth. There was a surety in my heart that He understood my peculiar trials and sympathized with me. I can never forget this precious assurance of the pitying tenderness of Jesus toward one so unworthy of His notice. I learned more of the divine character of Christ in that short period when bowed among the praying ones than ever before.

 

ဣသရေလ အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦး ကျွန်မထံ လာပြီး- “ချစ်သမီး၊ သမီး ယေရှုကို တွေ့ပြီလား?” ဟု မေးသည်။ ကျွန်မက “ဟုတ်ကဲ့” ဟု ဖြေရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူက “တကယ် တွေ့တာပဲ၊ ကိုယ်တော်ရဲ့ ငြိမ်သက်ခြင်းက သမီးနဲ့အတူ ရှိနေတယ်၊ သမီးရဲ့ မျက်နှာမှာ မြင်နေရတယ်!” ဟု ဟစ်အော်ပြောဆိုသည်။ ကျွန်မသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် “ဒါဟာ ဘာသာရေးလား? ငါ မှားနေတာလား?” ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေမိသည်။ ၎င်းမှာ ကျွန်မ ရယူရန် အလွန် မြင့်မြတ်သော အခွင့်ထူးတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံရန် အလွန် ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း ကယ်တင်ရှင်သည် ကျွန်မကို ကောင်းချီးပေးပြီး ကျွန်မ၏ အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့ပြီဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

One of the mothers in Israel came to me and said: “Dear child, [18]

have you found Jesus?” I was about to answer, “Yes,” when she exclaimed: “Indeed you have, His peace is with you, I see it in your face!” Again and again I said to myself: “Can this be religion? Am I not mistaken?” It seemed too much for me to claim, too exalted a privilege. Though too timid to openly confess it, I felt that the Saviour had blessed me and pardoned my sins.

 

မကြာမီ အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားပြီး ကျွန်မတို့ အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်သည် ကျွန်မတို့ ကြားခဲ့ရသော ဟောပြောချက်များ၊ တိုက်တွန်းချက်များနှင့် ဆုတောင်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သဘာဝတရားရှိ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။ အစည်းအဝေး ကျင်းပနေစဉ်အတွင်း အချိန်အများစုမှာ တိမ်ထူပြီး မိုးရွာနေခဲ့ရာ ကျွန်မ၏ ခံစားချက်မှာလည်း ရာသီဥတုနှင့် တူညီနေခဲ့သည်။ ယခုမူ နေမင်းသည် တောက်ပကြည်လင်စွာ သာနေပြီး ကမ္ဘာမြေကို အလင်းနှင့် အနွေးဓာတ်တို့ဖြင့် လွှမ်းမိုးထားသည်။ သစ်ပင်များနှင့် မြက်ခင်းများမှာ ပိုမို စိမ်းလန်းစိုပြေနေပြီး ကောင်းကင်မှာလည်း ပိုမို နက်မှောင်သော အပြာရောင် ဖြစ်နေသည်။ ကမ္ဘာမြေသည် ဘုရားသခင်၏ ငြိမ်သက်ခြင်းအောက်တွင် ပြုံးနေပုံရသည်။ ထို့အတူ ဖြောင့်မတ်ခြင်း နေမင်း၏ ရောင်ခြည်တော်သည် ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲရှိ တိမ်တိုက်များနှင့် မှောင်မိုက်များကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီး ၎င်း၏ အုံ့မှိုင်းမှုကို ပယ်ဖျောက်ပေးခဲ့သည်။

Soon after this the meeting closed, and we started for home. My mind was full of the sermons, exhortations, and prayers we had heard. Everything in nature seemed changed. During the meeting, clouds and rain prevailed a greater part of the time, and my feelings had been in harmony with the weather. Now the sun shone bright and clear, and flooded the earth with light and warmth. The trees and grass were a fresher green, the sky a deeper blue. The earth seemed to smile under the peace of God. So the rays of the Sun of Righteousness had penetrated the clouds and darkness of my mind, and dispelled its gloom.

 

လူတိုင်းသည် ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်းချမ်းပြီး ကိုယ်တော်၏ ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြသည်ဟု ကျွန်မ ထင်မိသည်။ ကျွန်မ၏ မျက်လုံးများ နားခိုရာ အရာတိုင်းသည် ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။ သစ်ပင်များမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို လှပနေပြီး ငှက်ကလေးများမှာလည်း ယခင်ကထက် ပိုမို ချိုသာစွာ သီချင်းဆိုနေကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ သီချင်းများဖြင့် ဖန်ဆင်းရှင်ကို ချီးမွမ်းနေပုံရသည်။ ဤပျော်ရွှင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယေရှု ကျွန်မကို ချစ်ကြောင်း အဖိုးတန်သော သက်သေကို ဆုံးရှုံးသွားမည် စိုးသဖြင့် ကျွန်မ စကားမပြောလိုခဲ့ပါ။

It seemed to me that everyone must be at peace with God and animated by His Spirit. Everything that my eyes rested upon seemed to have undergone a change. The trees were more beautiful and the birds sang more sweetly than ever before; they seemed to be praising the Creator in their songs. I did not care to talk, for fear this

 

ကျွန်မတို့ ပေါ့တလန်မြို့ရှိ အိမ်အနီးသို့ ရောက်သောအခါ လမ်းပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်နေသော အမျိုးသားများကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် သာမန်အကြောင်းအရာများကို အချင်းချင်း စကားပြောနေကြသော်လည်း ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းသံမှလွဲ၍ အခြားအရာများကို မကြားရဘဲ သူတို့၏ စကားလုံးများသည် ကျေးဇူးတင်စကားများနှင့် ဝမ်းမြောက်ဖွယ် ဟောရှဏ္ဏ သီချင်းများကဲ့သို့ ကျွန်မထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အမေ့ထံသို့ လှည့်ကာ ကျွန်မက- “အမေ၊ ဒီလူတွေက စခန်းသွင်း တရားပွဲကို မသွားဘဲနဲ့ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းနေကြတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။ အမေ့၏ မျက်လုံးတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အတွေ့အကြုံနှင့် တူညီသော ကျွန်မ၏ ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများကို ကြားရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာတွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခြင်းကို ထိုစဉ်က ကျွန်မ နားမလည်ခဲ့ပါ။

20 Testimonies for the Church, vol. 1

happiness might pass away, and I should lose the precious evidence of Jesus’ love for me.

As we neared our home in Portland, we passed men at work upon the street. They were conversing with one another upon ordinary topics, but my ears were deaf to everything but the praise of God, and their words came to me as grateful thanks and glad hosannas. Turning to my mother, I said: “Why, these men are all praising God, and they haven’t been to the camp meeting.” I did not then

[19] understand why the tears gathered in my mother’s eyes, and a tender

smile lit up her face, as she listened to my simple words that recalled a similar experience of her own.

 

ကျွန်မ၏ အမေမှာ ပန်းများကို ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို စိုက်ပျိုးကာ သားသမီးများအတွက် သူမ၏ အိမ်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး သာယာအောင် ပြုလုပ်ခြင်း၌ ပျော်ရွှင်မှုကို ရရှိသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်မတို့ ပြန်ရောက်သည့်နေ့တွင် ကျွန်မတို့၏ ဥယျာဉ်မှာ ယခင်က မည်သည့်အခါမျှ ဤမျှလောက် မလှပခဲ့ဖူးပါ။ ချုံပင်၊ အဖူးနှင့် ပန်းတိုင်းတွင် ယေရှု၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ဖော်ပြချက်ကို ကျွန်မ အသိအမှတ်ပြုခဲ့ရသည်။ ဤလှပသော အရာများသည် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအကြောင်းကို စကားမဲ့စွာ ပြောနေပုံရသည်။

My mother was a lover of flowers and took much pleasure in cultivating them and thus making her home attractive and pleasant for her children. But our garden had never before looked so lovely to me as upon the day of our return. I recognized an expression of the love of Jesus in every shrub, bud, and flower. These things of beauty seemed to speak in mute language of the love of God.

 

ဥယျာဉ်ထဲတွင် ရှာရုန်နှင်းဆီ (Rose of Sharon) ဟု ခေါ်သော လှပသော ပန်းရောင်ပန်းတစ်ပွင့် ရှိသည်။ ကျွန်မသည် ၎င်းအနားသို့ ချဉ်းကပ်ပြီး နူးညံ့သော ပွင့်ချပ်များကို ရိုသေစွာ ထိတွေ့ခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသည်။ ၎င်းတို့သည် ကျွန်မ၏ မျက်လုံးတွင် မြင့်မြတ်မှုရှိပုံရသည်။ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားသည် ဘုရားသခင်၏ ဤလှပသော ဖန်ဆင်းမှုများအတွက် နူးညံ့မှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာများဖြင့် လျှံထွက်နေခဲ့သည်။ ကမ္ဘာမြေကို အလှဆင်ထားသော ပန်းများတွင် မြင့်မြတ်သော ပြည့်စုံမှုကို ကျွန်မ မြင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး ကိုယ်တော်၏ အလုံးစုံကို မြင်နိုင်သော မျက်စိတော်သည် ၎င်းတို့အပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ ကိုယ်တော်သည် ၎င်းတို့ကို ဖန်ဆင်းပြီး ကောင်းမြတ်သည်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်။

There was a beautiful pink flower in the garden called the rose of Sharon. I remember approaching it and touching the delicate petals reverently; they seemed to possess a sacredness in my eyes. My heart overflowed with tenderness and love for these beautiful creations of God. I could see divine perfection in the flowers that adorned the earth. God tended them, and His all-seeing eye was upon them. He had made them and called them good.

 

“အို၊ ကိုယ်တော်က အလှဆင်ထားတဲ့ ပန်းတွေကိုတောင် ဒီလောက် ချစ်ပြီး ဂရုစိုက်တယ်ဆိုရင်၊ ကိုယ်တော်ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်တော်အတိုင်း ဖန်ဆင်းထားတဲ့ ကလေးတွေကို ဘယ်လောက်တောင် ပိုပြီး နူးညံ့စွာ ကာကွယ်ပေးလိုက်မလဲ” ဟု ကျွန်မ တွေးမိသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုနေမိသည်- “ကျွန်မဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ သမီးတော်တစ်ယောက်ပါ၊ ကိုယ်တော်ရဲ့ မေတ္တာရှိတဲ့ ဂရုစိုက်မှုဟာ ကျွန်မရဲ့ အနားမှာ ရှိနေတယ်။ ကျွန်မဟာ နာခံမှုရှိမှာဖြစ်ပြီး ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ကိုယ်တော့်ကို စိတ်မဆိုးစေဘဲ ကိုယ်တော်ရဲ့ ချစ်လှစွာသော နာမတော်ကို ချီးမွမ်းပြီး ကိုယ်တော့်ကို အမြဲတမ်း ချစ်သွားပါ့မယ်။”

“Ah,” thought I, “if He so loves and cares for the flowers that He has decked with beauty, how much more tenderly will He guard the children who are formed in His image.” I repeated softly to myself: “I am a child of God, His loving care is around me. I will be obedient and in no way displease Him, but will praise His dear name and love Him always.”

 

ကျွန်မ၏ ဘဝသည် ကွဲပြားသော အမြင်တစ်ခုဖြင့် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ကလေးဘဝကို အမှောင်ချခဲ့သော ဆင်းရဲဒုက္ခသည် ကျွန်မ၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ကရုဏာတော်ဖြင့် ပေးသနားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရပြီး၊ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို လောကနှင့် ၎င်း၏ မပြည့်စုံသော ပျော်ရွှင်မှုများမှ လွှဲဖယ်ကာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ တည်မြဲသော ဆွဲဆောင်မှုများဆီသို့ ဦးတည်စေခဲ့သည်။

My life appeared to me in a different light. The affliction that had darkened my childhood seemed to have been dealt me in mercy for my good, to turn my heart away from the world and its unsatisfying pleasures, and incline it toward the enduring attractions of heaven.

 

စခန်းသွင်း တရားပွဲမှ ပြန်လာပြီး မကြာမီတွင် ကျွန်မသည် အခြားသူများနှင့်အတူ စမ်းသပ်ကာလ အသင်းသားအဖြစ် အသင်းတော်အတွင်းသို့ လက်ခံခြင်း ခံရသည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်သည် ဗတ္တိဇံ ခံယူခြင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာအပေါ် အလွန် အလေးထားနေခဲ့သည်။ ကျွန်မ ငယ်သေးသော်လည်း ကျမ်းစာအရ ခွင့်ပြုထားသော ဗတ္တိဇံ ပုံစံတစ်မျိုးတည်းကိုသာ မြင်နိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ရေထဲတွင် နှစ်ခြင်းခြင်း (Immersion) ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ မက်သဒစ် အသင်းသူ ညီအစ်မအချို့သည် ဖျန်းခြင်း (Sprinkling) မှာလည်း ကျမ်းစာလာ ဗတ္တိဇံ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်မကို နားချရန် အချည်းနှီး ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ မက်သဒစ် သင်းအုပ်ဆရာက ဖျန်းခြင်းသည်လည်း ဘုရားသခင် လက်ခံနိုင်သော အရာဖြစ်သည်ဟု သွယ်ဝိုက်ပြောဆိုသော်လည်း၊ အကယ်၍ ကိုယ်တိုင် ဆန္ဒရှိပါက နှစ်ခြင်းဗတ္တိဇံကို ပေးရန် သဘောတူခဲ့သည်။

Soon after our return from the camp meeting, I, with several others, was taken into the church on probation. My mind was very much exercised on the subject of baptism. Young as I was, I could see but one mode of baptism authorized by the Scriptures, and

My Conversion 21

that was immersion. Some of my Methodist sisters tried in vain to convince me that sprinkling was Bible baptism. The Methodist minister consented to immerse the candidates if they conscientiously [20]

preferred that method, although he intimated that sprinkling would be equally acceptable with God.

 

နောက်ဆုံးတွင် ဤမြင့်မြတ်သော စနစ်ကို ခံယူရန် အချိန်သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့ ၁၂ ဦး ဗတ္တိဇံ ခံယူရန် ပင်လယ်ထဲသို့ ဆင်းသွားသောနေ့မှာ လေပြင်းထန်သော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။ လှိုင်းတံပိုးများမှာ မြင့်တက်နေပြီး ကမ်းခြေသို့ ရိုက်ခတ်နေသည်။ သို့သော် ဤလေးလံသော လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ကျွန်မ ထမ်းလိုက်သောအခါ ကျွန်မ၏ ငြိမ်သက်ခြင်းမှာ မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျွန်မ ရေထဲမှ ထလာသောအခါ သခင်ဘုရား၏ တန်ခိုးတော်သည် ကျွန်မအပေါ်တွင် ရှိနေသောကြောင့် ကျွန်မတွင် ခွန်အား လုံးဝ မကျန်တော့သလောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုမှစ၍ ကျွန်မသည် ဤလောကနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ဘဲ ရေသင်္ချိုင်းမှ အသက်ရှင်ခြင်း အသစ်သို့ ထမြောက်လာပြီဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

Finally the time was appointed for us to receive this solemn ordinance. It was a windy day when we, twelve in number, went down into the sea to be baptized. The waves ran high and dashed upon the shore; but as I took up this heavy cross, my peace was like a river. When I arose from the water, my strength was nearly gone, for the power of the Lord rested upon me. I felt that henceforth I was not of this world, but had risen from the watery grave into a newness of life.

 

ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင်ပင် ကျွန်မသည် အသင်းတော်၏ အမြဲတမ်း အသင်းသားအဖြစ် လက်ခံခြင်း ခံရသည်။ အသင်းသားအဖြစ် လက်ခံရန် အသင့်ဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသည် ကျွန်မ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ထိုညီအစ်မ၏ လက်ချောင်းများတွင် ရွှေလက်စွပ်များ တောက်ပနေပြီး နားရွက်တွင်လည်း ကြီးမားပြီး သိသာသော နားကပ်များကို သတိပြုမိသည်အထိ ကျွန်မ၏ စိတ်သည် ငြိမ်းချမ်းပြီး ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခေါင်းဆောင်းတွင် ပန်းတုများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး ဈေးကြီးသော ဖဲကြိုးများကို အလှဆင်ထားသည်ကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရသည်။ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ယေရှု၏ နောက်လိုက်တစ်ဦးဟု ဝန်ခံသူတစ်ဦးတွင် ဤကဲ့သို့သော လောကီအလှအပကို ပြသနေမှုကြောင့် ကျွန်မ၏ ဝမ်းမြောက်မှုမှာ မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

The same day in the afternoon I was received into the church in full membership. A young woman stood by my side who was also a candidate for admission to the church. My mind was peaceful and happy till I noticed the gold rings glittering upon this sister’s fingers, and the large, showy earrings in her ears. I then observed that her bonnet was adorned with artificial flowers, and trimmed with costly ribbons arranged in bows and puffs. My joy was dampened by this display of vanity in one who professed to be a follower of the meek and lowly Jesus.

 

သင်းအုပ်ဆရာသည် ဤညီအစ်မအား တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်း သို့မဟုတ် အကြံပေးခြင်းများ ပြုလုပ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်မ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် သူမ၏ တောက်ပြောင်သော ဝတ်စုံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မည်သည့် ပြစ်တင်မှုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အသင်းတော်၏ လက်ခံမှုကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ရတနာများဖြင့် အလှဆင်ထားသော လက်ကို ခရစ်တော်၏ ကိုယ်စားလှယ်က ဆုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး ကျွန်မတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ အမည်များကို အသင်းတော်စာအုပ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။

I expected that the minister would give some whispered reproof or advice to this sister; but he was apparently regardless of her showy apparel, and no rebuke was administered. We both received the right hand of fellowship. The hand decorated with jewels was clasped by the representative of Christ, and both our names were registered upon the church book.

 

ဤအခြေအနေသည် တမန်တော်၏ စကားများကို ကျွန်မ သတိရသောအခါ ကျွန်မအတွက် နည်းနည်းမဟုတ်သော ဝေခွဲမရဖြစ်မှုနှင့် စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်- “ထိုနည်းတူ မိန်းမတို့သည်လည်း ကျစ်သောဆံပင်၊ ရွှေ၊ ပုလဲ၊ အဖိုးထိုက်သောအဝတ်နှင့် ကိုယ်ကို မဆင်ဘဲ၊ ရှက်ကြောက်ခြင်း၊ စောင့်စည်းခြင်းနှင့်တကွ လျောက်ပတ်သောအဝတ်နှင့်လည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုသောမိန်းမတို့၌ သင့်လျော်သော ကောင်းသော အကျင့်နှင့်လည်းကောင်း ကိုယ်ကို ဆင်ကြစေလို၏။” ဤကျမ်းစာ၏ သွန်သင်ချက်ကို ကျွန်မက ဆည်းကပ်သော ခရစ်ယာန်များဟု မှတ်ယူထားပြီး ကျွန်မထက် အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူများက ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ အကယ်၍ ၎င်းသည် ကျွန်မ ထင်ထားသကဲ့သို့ လောကီလူသားများ၏ အပိုအလှပြင်မှုကို အတုယူခြင်းမှာ အပြစ်ဖြစ်ပါက၊ ဧကန်စင်စစ် ဤခရစ်ယာန်များသည် ၎င်းကို နားလည်ကြမည်ဖြစ်ပြီး သမ္မာကျမ်းစာ စံနှုန်းနှင့်အညီ နေထိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်အတွက်မူ ကျွန်မ၏ တာဝန်အပေါ် ယုံကြည်ချက်အတိုင်း လိုက်နာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင် ပေးသနားတော်မူသော အချိန်နှင့် အရင်းအမြစ်များကို ကျွန်မတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အလှဆင်ရန်အတွက် အသုံးပြုခြင်းမှာ ဧဝံဂေလိတရား၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် ဆန့်ကျင်နေသည်ဟု ကျွန်မ ခံစားရသည်—နှိမ့်ချမှုနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ငြင်းပယ်ခြင်းတို့သည် မိမိတို့၏ အပြစ်များအတွက် ဘုရားသခင်၏ သားတော်အား အတိုင်းအဆမရှိသော စတေးမှု ပြုလုပ်ခဲ့ရသူများအတွက် ပိုမို သင့်လျော်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

This circumstance caused me no little perplexity and trial as I remembered the apostle’s words: “In like manner also, that women adorn themselves in modest apparel, with shamefacedness and sobriety; not with broided hair, or gold, or pearls, or costly array; but (which becometh women professing godliness) with good works.” The teaching of this scripture seemed to be openly disregarded by [21]

those whom I looked upon as devoted Christians, and who were much older in experience than myself. If it was indeed as sinful as I supposed, to imitate the extravagant dress of worldlings, surely these Christians would understand it and would conform to the Bible

22 Testimonies for the Church, vol. 1

standard. Yet for myself I determined to follow my convictions of duty. I could but feel that it was contrary to the spirit of the gospel to devote God-given time and means to the decoration of our persons—that humility and self-denial would be more befitting those whose sins had cost the infinite sacrifice of the Son of God.

အခန်းကြီး - ၃။

အခန်း (၃)—စိတ်ပျက်အားလျော့မှု ဝေဒနာများ

Chapter 3—Feelings of Despair

 

၁၈၄၂ ခုနှစ်၊ ဇွန်လတွင် မစ္စတာမီလာသည် ပေါ့တ်လန်းမြို့၌ သူ၏ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ဟောပြောပွဲသင်တန်းကို ပို့ချခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ကျွန်ုပ်၏ ကယ်တင်ရှင်နှင့် တွေ့ဆုံရန် အသင့်မဖြစ်သေးဟု ခံစားနေရသဖြင့် ဤဟောပြောပွဲများသို့ တက်ရောက်ခွင့်ရခြင်းကို အခွင့်အရေးထူးတစ်ရပ်ဟု မှတ်ယူခဲ့သည်။ ဤဒုတိယအကြိမ် သင်တန်းသည် ပထမအကြိမ်ထက် မြို့အတွင်း ပိုမိုလှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။ ချွင်းချက်အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ဂိုဏ်းဂဏအသီးသီးတို့သည် မစ္စတာမီလာအတွက် ၎င်းတို့၏ ဘုရားကျောင်းတံခါးများကို ပိတ်ထားခဲ့ကြသည်။ များစွာသော ဓမ္မဆရာတို့က မစ္စတာမီလာ၏ အယူအဆများသည် လွဲမှားသော အစွန်းရောက်မှုများဖြစ်ကြောင်း ပလ္လင်ပေါ်မှနေ၍ ဝေဖန်ဟောကြားခဲ့ကြသော်လည်း၊ များပြားလှသော နားထောင်သူ ပရိသတ်တို့သည် သူ၏ အစည်းအဝေးများသို့ စိုးရိမ်တကြီး တက်ရောက်ခဲ့ကြရာ အချို့မှာ အဆောက်အအုံအတွင်းသို့ပင် မဝင်နိုင်ကြတော့ချေ။

In June, 1842, Mr. Miller gave his second course of lectures in Portland. I felt it a great privilege to attend these lectures, for I had fallen under discouragements and did not feel prepared to meet my Saviour. This second course created much more excitement in the city than the first. With few exceptions the different denominations closed the doors of their churches against Mr. Miller. Many discourses from the various pulpits sought to expose the alleged fanatical errors of the lecturer; but crowds of anxious listeners attended his meetings, while many were unable to enter the house.

 

ပရိသတ်တို့သည် ထူးခြားစွာ ငြိမ်သက်ပြီး အာရုံစိုက်ကြသည်။ သူ၏ ဟောပြောပုံမှာ ပန်းသကာနွှယ်သော စကားလုံးများ သို့မဟုတ် ဟိတ်ဟန်ပါသော ဟောပြောမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ပေါ့ဆစွာ နေထိုင်သူများကို နိုးကြားစေမည့် ရိုးရှင်းပြီး တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အချက်အလက်များကိုသာ ကိုင်တွယ်ဟောပြောခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ ပြောကြားချက်များနှင့် သီအိုရီများကို ဟောပြောနေစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ကျမ်းစာအထောက်အထားများဖြင့် အခိုင်အမာ ပြဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ စကားလုံးများတွင် အမှန်တရား၏ လက္ခဏာကို ဖော်ညွှန်းနေသည့် ဆွဲဆောင်နိုင်သော စွမ်းအားများ ပါရှိသည်။

The congregations were unusually quiet and attentive. His manner of preaching was not flowery or oratorical, but he dealt in plain and startling facts that roused his hearers from their careless indifference. He supported his statements and theories by Scripture proof as he progressed. A convincing power attended his words that seemed to stamp them as the language of truth.

 

သူသည် ယဉ်ကျေးပျူငှာပြီး စာနာတတ်သူဖြစ်သည်။ အဆောက်အအုံအတွင်းရှိ နေရာတိုင်းတွင် လူပြည့်နေပြီး ပလ္လင်ပတ်လည်တွင် ကြပ်ညပ်နေချိန်၌၊ သူသည် ဟောပြောစင်မှ ဆင်းလာကာ လူသွားလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားပြီး အားနည်းသော အဘိုးအို သို့မဟုတ် အဘွားအိုတစ်ဦး၏ လက်ကိုဆွဲ၍ ၎င်းတို့အတွက် ထိုင်ခုံရှာပေးပြီးမှ ဟောပြောစင်သို့ ပြန်သွားကာ ဟောပြောမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်ကို ကျွန်ုပ် မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။ သူသည် မိမိ၏ သွန်သင်မှုကို ခံယူသူများအပေါ် နိုးကြားစွာ ဂရုစိုက်တတ်ခြင်း၊ ချစ်ခင်ကြင်နာသော အမူအရာရှိခြင်း၊ ဖော်ရွေသော သဘောထားနှင့် နူးညံ့သော နှလုံးသားရှိခြင်းတို့ကြောင့် “အဖေကြီး မီလာ” ဟု အမှန်ပင် ခေါ်တွင်ထိုက်သူ ဖြစ်သည်။

He was courteous and sympathetic. When every seat in the [22]

house was full, and the platform and places about the pulpit seemed crowded, I have seen him leave the desk and walk down the aisle, and take some feeble old man or woman by the hand and find a seat for them, then return and resume his discourse. He was indeed rightly called Father Miller, for he had a watchful care over those who came under his ministrations, was affectionate in his manner, of a genial disposition and tender heart.

 

သူသည် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော ဟောပြောသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ခရစ်ယာန်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ဝန်ခံသူများရော၊ နောင်တမရသေးသူများအတွက်ပါ သူ၏ တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ချက်များသည် သင့်လျော်ပြီး အစွမ်းထက်လှသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ၏ အစည်းအဝေးများ၌ နာကျင်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်သော တည်ငြိမ်လေးနက်မှုများ လွှမ်းမိုးနေတတ်သည်။ လူများစွာတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်၏ တိုက်တွန်းမှုကို လက်ခံခဲ့ကြသည်။ ဆံပင်ဖြူနေသော အဘိုးအိုများနှင့် အဘွားအိုများသည် တုန်ရင်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဝန်ချတောင်းပန်ရာနေရာသို့ လာရောက်ခဲ့ကြသည်။ လူလတ်ပိုင်းများ၊ လူငယ်များနှင့် ကလေးငယ်များမှာလည်း အကြီးအကျယ် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။ ဆုတောင်းခြင်း ပလ္လင်ရှေ့တွင် ညည်းတွားသံများ၊ ငိုကြွေးသံများနှင့် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းသံများ ရောထွေးနေခဲ့သည်။

He was an interesting speaker, and his exhortations, both to professed Christians and the impenitent, were appropriate and powerful. Sometimes a solemnity so marked as to be painful, pervaded his meetings. Many yielded to the conviction of the Spirit of God. Grayhaired men and aged women with trembling steps sought the anxious seats. Those in the strength of maturity, the youth and children, were deeply stirred. Groans and the voice of weeping and of praise to God were mingled at the altar of prayer.

23

24 Testimonies for the Church, vol. 1

 

ဘုရားသခင်၏ အစေခံက ပြောကြားသော လေးနက်သည့် စကားလုံးများကို ကျွန်ုပ် ယုံကြည်ခဲ့ပြီး၊ ထိုစကားလုံးများကို ဆန့်ကျင်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြက်ရယ်ပြုခြင်း ခံရသောအခါ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားမှာ နာကျင်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်သည် အစည်းအဝေးများသို့ မကြာခဏ တက်ရောက်ခဲ့ပြီး ယေရှုသည် မကြာမီ ကောင်းကင်တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် ကြွလာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်၏ အကြီးမားဆုံးသော စိုးရိမ်မှုမှာ ကိုယ်တော်နှင့် တွေ့ဆုံရန် အသင့်ဖြစ်နေဖို့ပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်သည် နှလုံးသား သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ရေး အကြောင်းအရာအပေါ်တွင်သာ အမြဲတစေ စွဲလမ်းနေခဲ့သည်။ ဤကြီးမြတ်သော ကောင်းချီးကို ရရှိရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏ အပြည့်အဝ လက်ခံမှုကို ရရှိကြောင်း ခံစားရရန် အရာအားလုံးထက် ကျွန်ုပ် တောင့်တခဲ့သည်။

I believed the solemn words spoken by the servant of God, and my heart was pained when they were opposed or made the subject of jest. I frequently attended the meetings, and believed that Jesus was soon to come in the clouds of heaven; but my great anxiety was to be ready to meet Him. My mind constantly dwelt upon the subject of holiness of heart. I longed above all things to obtain this great blessing and feel that I was entirely accepted of God.

 

မက်သဒစ်အသင်းသားများကြားတွင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း (Sanctification) နှင့် ပတ်သက်၍ များစွာ ကြားဖူးခဲ့သည်။ ပြင်းထန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လူအချို့ ကိုယ်လက်အင်အား ချည့်နဲ့သွားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး၊ ၎င်းကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း၏ အထောက်အထားဟု ဆိုကြသည်ကို ကြားဖူးသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်ထံ အပြည့်အဝ ဆက်ကပ်အပ်နှံရန်အတွက် မည်သည်အရာ လိုအပ်သည်ကို ကျွန်ုပ် နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။ ကျွန်ုပ်၏ ခရစ်ယာန် သူငယ်ချင်းများက ကျွန်ုပ်ကို “ယေရှုကို အခုပဲ ယုံကြည်လိုက်ပါ! ကိုယ်တော်က သင့်ကို အခုပဲ လက်ခံတယ်လို့ ယုံကြည်လိုက်ပါ!” ဟု ပြောကြသည်။ ဤအတိုင်း ကျွန်ုပ် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လျှပ်စစ်စီးသွားသကဲ့သို့ တုန်ခါသွားစေသင့်သည်ဟု ထင်မြင်ရသော ထိုကောင်းချီးမျိုးကို ကျွန်ုပ် ရရှိပြီဟု ယုံကြည်ရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ချေ။ အခြားသူများ ပြသနေသည့် စိတ်ဝိညာဉ် တက်ကြွကြည်နူးမှုကို ကျွန်ုပ် မခံစားရသဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ ခက်ထန်လှသော နှလုံးသားကို ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် အံ့သြမိသည်။ ကျွန်ုပ်သည် အခြားသူများနှင့် ကွာခြားနေပြီး၊ နှလုံးသား သန့်ရှင်းခြင်း၏ ပြည့်စုံသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းမှ ထာဝရ ဖယ်ကြဉ်ခံထားရသည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်မြင်မိသည်။

Among the Methodists I had heard much in regard to sanctification. I had seen persons lose their physical strength under the influence of strong mental excitement, and had heard this pronounced the evidence of sanctification. But I could not comprehend what was necessary in order to be fully consecrated to God. My Christian friends said to me: “Believe in Jesus now! Believe that He accepts you now!” This I tried to do, but found it impossible to believe that I had received a blessing which, it seemed to me, should electrify

[23] my whole being. I wondered at my own hardness of heart in being

unable to experience the exaltation of spirit that others manifested. It seemed to me that I was different from them and forever shut out from the perfect joy of holiness of heart.

 

ဖြောင့်မတ်ရာသို့ ရောက်ခြင်း (Justification) နှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း (Sanctification) တို့နှင့် ပတ်သက်သော ကျွန်ုပ်၏ အယူအဆများမှာ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ ဤအခြေအနေ နှစ်ရပ်ကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု သီးခြားစီဖြစ်သည်ဟု ကျွန်ုပ် စိတ်ထဲတွင် မြင်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့၏ ခြားနားချက်ကို နားမလည်ခဲ့သလို ထိုစကားလုံးများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကိုလည်း သဘောမပေါက်ခဲ့ချေ။ ဓမ္မဆရာများ၏ ရှင်းပြချက်အားလုံးသည်လည်း ကျွန်ုပ်၏ အခက်အခဲကို ပို၍သာ တိုးစေခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ထိုကောင်းချီးကို ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် မပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သဖြင့်၊ ၎င်းသည် မက်သဒစ်များကြားတွင်သာ ရှိသလား၊ သို့မဟုတ် အဒ်ဗင်း (Advent) အစည်းအဝေးများသို့ တက်ရောက်နေခြင်းဖြင့် ကျွန်ုပ် အလိုချင်ဆုံးဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းစေသော ဝိညာဉ်တော်နှင့် ဝေးကွာအောင် ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်နေမိသလားဟု တွေးတောမိသည်။

My ideas concerning justification and sanctification were confused. These two states were presented to my mind as separate and distinct from each other; yet I failed to comprehend the difference or understand the meaning of the terms, and all the explanations of the preachers increased my difficulties. I was unable to claim the blessing for myself, and wondered if it was to be found only among the Methodists, and if, in attending the advent meetings, I was not shutting myself away from that which I desired above all else, the sanctifying Spirit of God.

 

သို့သော်လည်း၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီဟု ပြောဆိုသူ အချို့သည် ခရစ်တော် မကြာမီ ကြွလာမည့် အကြောင်းအရာကို ပြောဆိုသောအခါ ခါးသီးသော စိတ်ဓာတ်ကို ပြသကြသည်ကို ကျွန်ုပ် သတိပြုမိသည်။ ၎င်းသည် သူတို့ အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေသော သန့်ရှင်းခြင်း၏ ပြယုဂ်ဟု ကျွန်ုပ် မထင်မြင်မိချေ။ ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ဓမ္မဆရာများက ခရစ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်း နီးကပ်ပြီဟူသော အယူအဆကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဆန့်ကျင်နေကြသည်ကို ကျွန်ုပ် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါ။ ဤယုံကြည်ချက်ကို ဟောပြောပြီးနောက်တွင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ အကြည်ညိုဆုံးသော ဓမ္မဆရာများနှင့် ဝတ်ပြုသူ အများအပြားသည် ၎င်းကို အမှန်တရားအဖြစ် လက်ခံခဲ့ကြသည်။ ယေရှုကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချစ်မြတ်နိုးသူများသည် ကိုယ်တော် ကြွလာမည့် သတင်းစကားကို လက်ခံရန် အသင့်ရှိကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ဝမ်းမြောက်ကြမည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်မြင်မိသည်။

Still, I observed that some of those who claimed to be sanctified, manifested a bitter spirit when the subject of the soon coming of Christ was introduced; this did not seem to me a manifestation of the holiness which they professed. I could not understand why ministers from the pulpit should so oppose the doctrine that Christ’s second coming was near. Reformation had followed the preaching of this belief, and many of the most devoted ministers and laymen had received it as the truth. It seemed to me that those who sincerely loved Jesus would be ready to accept the tidings of His coming and rejoice that it was at hand.

Feelings of Despair 25

 

ကျွန်ုပ်သည် သူတို့ခေါ်သော ဖြောင့်မတ်ရာသို့ ရောက်ခြင်း (Justification) ကိုသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်တွင် သန့်ရှင်းခြင်းမရှိလျှင် မည်သူမျှ ဘုရားသခင်ကို မဖူးမြင်ရဟု ဖတ်ရှုခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ထာဝရအသက်ကို စိတ်ချနိုင်ရန်အတွက် ကျွန်ုပ် မရောက်ရှိသေးသော ပိုမိုမြင့်မားသော အောင်မြင်မှု အဆင့်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ခရစ်တော်သည် မကြာမီ ကြွလာတော့မည်ဟု ကျွန်ုပ် ယုံကြည်ထားပြီး၊ ကိုယ်တော် ကြွလာသောအခါ ကျွန်ုပ် အသင့်မဖြစ်သေးမှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဤအကြောင်းအရာကို အမြဲတစေ လေ့လာနေခဲ့သည်။ ပြစ်ဒဏ်ခတ်မည့် စကားလုံးများသည် ကျွန်ုပ်၏ နားထဲတွင် နေ့ရောညပါ မြည်ဟည်းနေပြီး၊ ဘုရားသခင်ထံ ကျွန်ုပ်၏ အမြဲတမ်း တောင်းလျှောက်သံမှာ “ကျွန်ုပ် ကယ်တင်ခြင်းခံရရန် ဘာလုပ်ရမလဲ?” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

I felt that I could claim only what they called justification. In the word of God I read that without holiness no man should see God. Then there was some higher attainment that I must reach before I could be sure of eternal life. I studied over the subject continually; for I believed that Christ was soon to come, and feared He would find me unprepared to meet Him. Words of condemnation rang in my ears day and night, and my constant cry to God was, What shall I do to be saved?

 

ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲတွင် ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုသည် ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာနှင့် မေတ္တာကို ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ ထာဝရလောင်ကျွမ်းနေသော ငရဲရှိသည်ဟု ကျွန်ုပ်ကို သွန်သင်ထားခဲ့သဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်များသည် ခွင့်လွှတ်ရန် ကြီးလေးလွန်းပြီး ကျွန်ုပ်သည် ထာဝရ ပျက်စီးရတော့မည်ဟူသော ကြောက်မက်ဖွယ် အတွေးသည် အမြဲ ရှိနေခဲ့သည်။ ငရဲကျနေသော ဝိညာဉ်များ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖော်ပြချက်များသည် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲထင်နေခဲ့သည်။ ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ဓမ္မဆရာများသည် ပျက်စီးသူတို့၏ အခြေအနေကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပုံဖော်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သူများမှတစ်ပါး မည်သူ့ကိုမျှ ကယ်တင်ရန် အစီအစဉ်မရှိကြောင်း သူတို့ သွန်သင်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ မျက်စိတော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ်တွင် အမြဲရှိနေပြီး၊ အပြစ်တိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားကာ ထိုက်တန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ပေးမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင် ကိုယ်တိုင်က အတိုင်းအဆမရှိသော ဉာဏ်ပညာဖြင့် စာရင်းဇယားများကို တိကျစွာ ထိန်းသိမ်းထားပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့ ပြုလုပ်သမျှ အပြစ်တိုင်းကို ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် သစ္စာရှိစွာ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

In my mind the justice of God eclipsed His mercy and love. I [24]

had been taught to believe in an eternally burning hell, and the horrifying thought was ever before me that my sins were too great to be forgiven, and that I should be forever lost. The frightful descriptions that I had heard of souls in perdition sank deep into my mind. Ministers in the pulpit drew vivid pictures of the condition of the lost. They taught that God proposed to save none but the sanctified. The eye of God was upon us always; every sin was registered and would meet its just punishment. God Himself was keeping the books with the exactness of infinite wisdom, and every sin we committed was faithfully recorded against us.

 

စာတန်သည် သူ၏ သားကောင်ကို ဖမ်းဆီးကာ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ဝေဒနာများရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် အသင့်ရှိနေပြီး၊ ထိုနေရာရှိ ထာဝရလောင်ကျွမ်းနေသော ငရဲ၏ ထိတ်လန့်စရာများထဲတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဒုက္ခများအပေါ် ကြည့်၍ ဝမ်းမြောက်နေမည်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် နှစ်ပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ နှိပ်စက်ခံရပြီးနောက်၊ မီးလှိုင်းများသည် တွန့်လိမ်နေသော သားကောင်များကို မျက်နှာပြင်သို့ တွန်းတင်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့က “အို ထာဝရဘုရား၊ ဘယ်လောက်ကြာဦးမှာလဲ?” ဟု အော်ဟစ်ကြလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ချောက်ကမ်းပါးအတွင်းသို့ “ထာဝရကာလပတ်လုံး!” ဟူသော အဖြေသည် ထစ်ချုန်းသံကဲ့သို့ ကျဆင်းလာလိမ့်မည်။ ထို့နောက် အရည်ပျော်နေသော မီးလှိုင်းများသည် ပျက်စီးသူများကို ပြန်လည် ဝါးမြိုသွားပြီး၊ အမြဲတစေ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော မီးပင်လယ်၏ အောက်ခြေသို့ ပြန်လည် သယ်ဆောင်သွားလိမ့်မည်။

Satan was represented as eager to seize upon his prey and bear us to the lowest depths of anguish, there to exult over our sufferings in the horrors of an eternally burning hell, where, after the tortures of thousands upon thousands of years, the fiery billows would roll to the surface the writhing victims, who would shriek: “How long, O Lord, how long?” Then the answer would thunder down the abyss: “Through all eternity!” Again the molten waves would engulf the lost, carrying them down into the depths of an ever-restless sea of fire.

 

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖော်ပြချက်များကို နားထောင်နေစဉ်၊ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ပုံဖော်မိသဖြင့် ချွေးများ ထွက်လာပြီး နာကျင်ခြင်း အော်ဟစ်သံကို မနည်း ထိန်းထားရသည်၊ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်သည် ငရဲ၏ ဝေဒနာများကို ခံစားနေရပြီဟု ထင်မှတ်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဓမ္မဆရာသည် ဘဝ၏ မရေရာမှုကို ဆက်လက်ဟောပြောမည်ဖြစ်သည်။ တစ်ခဏတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဤနေရာ၌ ရှိနေနိုင်သော်လည်း၊ နောက်တစ်ခဏတွင် ငရဲ၌ ဖြစ်နိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် တစ်ခဏတွင် ကမ္ဘာမြေပေါ်၌ ဖြစ်သော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဖြစ်နိုင်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မီးအိုင်နှင့် နတ်ဆိုးများ၏ အပေါင်းအသင်းကို ရွေးချယ်မည်လား၊ သို့မဟုတ် ကောင်းကင်တမန်များနှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံ၏ သုခကို ရွေးချယ်မည်လား? ထာဝရကာလပတ်လုံး ပျက်စီးနေသော ဝိညာဉ်များ၏ ငိုကြွေးသံနှင့် ကျိန်ဆဲသံများကို နားထောင်မည်လား၊ သို့မဟုတ် ပလ္လင်တော်ရှေ့တွင် ယေရှု၏ သီချင်းများကို သီဆိုမည်လား?

While listening to these terrible descriptions, my imagination would be so wrought upon that the perspiration would start, and it was difficult to suppress a cry of anguish, for I seemed to already feel the pains of perdition. Then the minister would dwell upon the uncertainty of life. One moment we might be here, and the next in hell, or one moment on earth, and the next in heaven. Would we choose the lake of fire and the company of demons, or the bliss of heaven with angels for our companions? Would we hear the voice of wailing and the cursing of lost souls through all eternity, or sing the songs of Jesus before the throne?

 

ကျွန်ုပ်တို့၏ ကောင်းကင်ဘုံရှိ အဖခမည်းတော်ကို ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခံရသူများ၏ ဝေဒနာကို ကြည့်၍ ပျော်မွေ့သော အာဏာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ပုံဖော်မိသည်။ ကိုယ်တော်၏ ဖန်ဆင်းခံများကို နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်သော မေတ္တာဖြင့် ချစ်မြတ်နိုးပြီး၊ ၎င်းတို့ကို ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော်တွင် ကယ်တင်ခြင်း ခံရစေလိုသော နူးညံ့ပြီး သနားကြင်နာတတ်သည့် အပြစ်သားတို့၏ မိတ်ဆွေအဖြစ် မမြင်ခဲ့မိချေ။

26 Testimonies for the Church, vol. 1

Our heavenly Father was presented before my mind as a tyrant, who delighted in the agonies of the condemned; not the tender,

[25] pitying Friend of sinners, who loves His creatures with a love past

all understanding and desires them to be saved in His kingdom.

 

ကျွန်ုပ်၏ ခံစားချက်များသည် အလွန် နုနယ်လှသည်။ သက်ရှိသတ္တဝါ တစ်စုံတစ်ဦးကို နာကျင်စေရမည်ကို ကျွန်ုပ် အလွန်ကြောက်သည်။ တိရစ္ဆာန်များကို နှိပ်စက်သည်ကို မြင်ရလျှင် ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားမှာ သူတို့အတွက် ခံစားရသည်။ ကျွန်ုပ်၏ ကလေးဘဝကို မှောင်မိုက်သွားစေခဲ့သော မတော်တဆ ထိခိုက်မှုကြောင့် ခံစားခဲ့ရသော ဒုက္ခများကြောင့် ဝေဒနာအပေါ် စာနာစိတ်မှာ ပို၍ လွယ်ကူနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော်အတိုင်း ဖန်ဆင်းထားသော သတ္တဝါများကို နှိပ်စက်ရခြင်း၌ ပျော်မွေ့သည်ဟူသော အတွေးသည် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ကို စွဲလန်းသွားသောအခါ၊ မှောင်မိုက်သော တံတိုင်းကြီးတစ်ခုက ကျွန်ုပ်နှင့် ကိုယ်တော်ကို ခွဲခြားထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းရှင်သည် လူဆိုးများကို ငရဲသို့ ပစ်ချကာ ထာဝရကာလပတ်လုံး လောင်ကျွမ်းစေမည်ဟု တွေးတောမိသောအခါ၊ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားမှာ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် နစ်မွန်းသွားပြီး၊ ဤမျှ ရက်စက်ပြီး အာဏာရှင်ဆန်သော အရှင်သည် ကျွန်ုပ်အား အပြစ်၏ အဆုံးသတ်မှ ကယ်တင်ရန် မည်သည့်အခါမျှ နှိမ့်ချဆောင်ရွက်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု စိတ်ပျက်မိသည်။

My feelings were very sensitive. I dreaded giving pain to any living creature. When I saw animals ill-treated, my heart ached for them. Perhaps my sympathies were more easily excited by suffering because I myself had been the victim of thoughtless cruelty, resulting in the injury that had darkened my childhood. But when the thought took possession of my mind that God delighted in the torture of His creatures, who were formed in His image, a wall of darkness seemed to separate me from Him. When I reflected that the Creator of the universe would plunge the wicked into hell, there to burn through the ceaseless rounds of eternity, my heart sank with fear, and I despaired that so cruel and tyrannical a being would ever condescend to save me from the doom of sin.

 

ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခံရသော အပြစ်သား၏ ကံကြမ္မာသည် ကျွန်ုပ်အတွက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင် ကိုယ်တိုင် တည်ရှိသရွေ့ ထာဝရကာလပတ်လုံး ငရဲမီးကို ခံစားရမည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်မြင်ခဲ့သည်။ ဤခံစားချက်သည် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲမြဲနေသဖြင့် ကျွန်ုပ် စိတ်ရူးပေါက်သွားတော့မည်ကိုပင် စိုးရိမ်ခဲ့ရသည်။ စကားမပြောနိုင်သော တိရစ္ဆာန်များမှာ သေပြီးနောက် အပြစ်ပေးခံရမည့် ဝိညာဉ်မရှိသဖြင့် ၎င်းတို့ကို မနာလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်မိသည်။ ကျွန်ုပ် လုံးဝ မမွေးဖွားခဲ့လျှင် ကောင်းလေစွဟု အကြိမ်ကြိမ် ဆန္ဒရှိခဲ့မိသည်။

I thought that the fate of the condemned sinner would be mine, to endure the flames of hell forever, even as long as God Himself existed. This impression deepened upon my mind until I feared that I would lose my reason. I would look upon the dumb beasts with envy, because they had no soul to be punished after death. Many times the wish arose that I had never been born.

 

ကျွန်ုပ်အပေါ်တွင် လုံးဝ မှောင်မိုက်မှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ထိုအရိပ်များထဲမှ ထွက်ပေါက်မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ယခု ကျွန်ုပ် နားလည်သကဲ့သို့ အမှန်တရားကိုသာ ကျွန်ုပ် သိရှိခဲ့ရပါမူ၊ များစွာသော ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများမှ ကင်းဝေးခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုထက် မေတ္တာတော်ကို ပိုမို အသားပေး ပြောကြားခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ ကိုယ်တော်၏ စရိုက်လက္ခဏာ၏ လှပမှုနှင့် ဘုန်းအသရေသည် ကျွန်ုပ်၏ ဖန်ဆင်းရှင်အပေါ် နက်ရှိုင်းပြီး စစ်မှန်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို စေ့ဆော်ပေးခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

Total darkness settled upon me, and there seemed no way out of the shadows. Could the truth have been presented to me as I now understand it, much perplexity and sorrow would have been spared me. If the love of God had been dwelt upon more, and His stern justice less, the beauty and glory of His character would have inspired me with a deep and earnest love for my Creator.

 

စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံများရှိ လူနာအများအပြားသည် ကျွန်ုပ်၏ အတွေ့အကြုံနှင့် ဆင်တူသော အတွေ့အကြုံများကြောင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြခြင်းဖြစ်မည်ဟု နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ် တွေးမိသည်။ သူတို့၏ အသိစိတ်သည် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားနေရပြီး၊ သူတို့၏ တုန်လှုပ်နေသော ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ကတိပေးထားသော ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို မတောင်းဆိုဝံ့ကြချေ။ သူတို့သည် ရိုးရာငရဲအကြောင်း ဖော်ပြချက်များကို နားထောင်ရင်း သွေးများ ခဲမတတ် ခံစားရကာ ၎င်းသည် သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စွဲထင်သွားခဲ့သည်။ နိုးနေချိန်ဖြစ်စေ၊ အိပ်နေချိန်ဖြစ်စေ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ပုံရိပ်များသည် သူတို့၏ ရှေ့တွင် အမြဲရှိနေပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် လက်တွေ့ဘဝနှင့် စိတ်ကူးယဉ်မှုများ ရောထွေးသွားကာ၊ လုပ်ကြံထားသော ငရဲ၏ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးလျှံများကိုသာ မြင်ယောင်ပြီး ပျက်စီးသူတို့၏ အော်ဟစ်သံများကိုသာ ကြားနေရတော့သည်။ ဆင်ခြင်တုံတရားများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ဦးနှောက်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် အိပ်မက်ဆိုးများ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ထာဝရငရဲ အယူအဆကို သွန်သင်သူများသည် ထိုကဲ့သို့သော ရက်စက်သည့် ယုံကြည်ချက်အတွက် ၎င်းတို့၏ အထောက်အထားကို သေချာစွာ ပြန်လည် ဆန်းစစ်သင့်သည်။

I have since thought that many inmates of insane asylums were brought there by experiences similar to my own. Their consciences were stricken with a sense of sin, and their trembling faith dared not claim the promised pardon of God. They listened to descriptions of the orthodox hell until it seemed to curdle the very blood in their

[26] veins, and burned an impression upon the tablets of their memory.

Waking or sleeping, the frightful picture was ever before them, until reality became lost in imagination, and they saw only the wreathing flames of a fabulous hell, and heard only the shrieking of the doomed. Reason became dethroned, and the brain was filled with the wild

Feelings of Despair 27

phantasy of a terrible dream. Those who teach the doctrine of an eternal hell would do well to look more closely after their authority for so cruel a belief.

 

ကျွန်ုပ်သည် လူအများရှေ့တွင် ဆုတောင်းခြင်းကို တစ်ခါမျှ မလုပ်ဖူးဘဲ၊ ဆုတောင်းပွဲများတွင် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် စကားအနည်းငယ်သာ ပြောဖူးသည်။ ယခုမူ ကျွန်ုပ်တို့၏ သေးငယ်သော လူမှုရေးအစည်းအဝေးများတွင် ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းသင့်သည်ဟု ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲတွင် စေ့ဆော်မှု ရရှိလာသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ကျွန်ုပ်၏ အတွေးများကို ဖော်ပြရန် ပျက်ကွက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဤသို့ မလုပ်ဝံ့ခဲ့ချေ။ သို့သော် ဤတာဝန်သည် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပြင်းထန်စွာ စွဲမြဲနေသဖြင့်၊ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းရန် ကြိုးစားသောအခါတွင် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို မနာခံသောကြောင့် ကိုယ်တော်ကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ စိတ်ပျက်အားလျော့မှုများက ကျွန်ုပ်ကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး၊ သုံးပတ်တိုင်တိုင် ကျွန်ုပ်ကို ဝန်းရံထားသော မှောင်မိုက်မှုထဲသို့ မည်သည့် အလင်းရောင်မှ မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ချေ။

I had never prayed in public and had only spoken a few timid words in prayer meeting. It was now impressed upon me that I should seek God in prayer at our small social meetings. This I dared not do, fearful of becoming confused and failing to express my thoughts. But the duty was impressed upon my mind so forcibly that when I attempted to pray in secret I seemed to be mocking God because I had failed to obey His will. Despair overwhelmed me, and for three long weeks no ray of light pierced the gloom that encompassed me.

 

ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ဝေဒနာမှာ အလွန် ပြင်းထန်လှသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ညလုံး မျက်စိမှိတ်ရန် မဝံ့ဘဲ၊ ကျွန်ုပ်၏ အမြွှာညီမ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားသည်အထိ စောင့်ကာ၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တိတ်တဆိတ် ဒူးထောက်၍ ဖော်ပြ၍မရသော ဝေဒနာများဖြင့် ဆုတောင်းနေမိသည်။ ထာဝရလောင်ကျွမ်းနေသော ငရဲ၏ ထိတ်လန့်စရာများသည် ကျွန်ုပ်၏ ရှေ့မှောက်တွင် အမြဲရှိနေသည်။ ဤအခြေအနေအတိုင်း ကျွန်ုပ် ကြာရှည် အသက်မရှင်နိုင်တော့သည်ကို ကျွန်ုပ် သိသော်လည်း၊ မသေဝံ့ခဲ့ချေ၊ အကြောင်းမှာ အပြစ်သားတစ်ဦး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကံကြမ္မာနှင့် တွေ့ဆုံရမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ လက်ခံမှုကို ရရှိထားသူများကို ကျွန်ုပ် မည်မျှ မနာလိုဖြစ်ခဲ့ရသည်နည်း! ခရစ်ယာန်တစ်ဦး၏ မျှော်လင့်ချက်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဝေဒနာ ခံစားနေရသော ဝိညာဉ်အတွက် မည်မျှ အဖိုးတန်လှသနည်း!

My sufferings of mind were intense. Sometimes for a whole night I would not dare to close my eyes, but would wait until my twin sister was fast asleep, then quietly leave my bed and kneel upon the floor, praying silently with a dumb agony that cannot be described. The horrors of an eternally burning hell were ever before me. I knew that it was impossible for me to live long in this state, and I dared not die and meet the terrible fate of the sinner. With what envy did I regard those who realized their acceptance with God! How precious did the Christian’s hope seem to my agonized soul!

 

ကျွန်ုပ်သည် တစ်ညလုံးနီးပါး ဆုတောင်းလျက် ဒူးထောက်နေလေ့ရှိပြီး၊ ဖော်ပြ၍မရသော ပြင်းထန်သည့် ဝေဒနာနှင့် စိတ်ပျက်မှုများဖြင့် ညည်းတွားတုန်ရင်နေခဲ့သည်။ “အို ထာဝရဘုရား၊ ကရုဏာတော်မူပါ!” ဟူသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ တောင်းပန်သံ ဖြစ်သည်။ သနားစရာ ကောက်ခံသူ (Publican) ကဲ့သို့ပင် ကျွန်ုပ်သည် မျက်နှာကို ကောင်းကင်သို့ မမြှောက်ဝံ့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်သာ မှောက်ထားခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်အလေးချိန် ကျဆင်းလာပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းလာခဲ့သော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်၏ ဝေဒနာနှင့် စိတ်ပျက်မှုများကို လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည်။

I frequently remained bowed in prayer nearly all night, groaning and trembling with inexpressible anguish and a hopelessness that passes all description. Lord, have mercy! was my plea, and, like the poor publican, I dared not lift my eyes to heaven, but bowed my face upon the floor. I became very much reduced in flesh and strength, yet kept my suffering and despair to myself.

 

ဤသို့ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေစဉ်အတွင်း ကျွန်ုပ်၏ စိတ်၌ နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်ကျန်ရစ်စေသော အိပ်မက်တစ်ခုကို မြင်မက်ခဲ့သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် လူအများအပြား စုရုံးရောက်ရှိနေသော ဗိမာန်တော်တစ်ခုကို မြင်ရသည်။ အချိန်ကာလ ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ ထိုဗိမာန်တော်အတွင်း ခိုလှုံသူများသာ ကယ်တင်ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်သူအားလုံးသည် ထာဝရ ပျက်စီးကြလိမ့်မည်။ အပြင်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်အတိုင်း သွားလာနေကြပြီး၊ ဗိမာန်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နေသူများကို လှောင်ပြောင် ပြက်ရယ်ပြုကာ၊ ဤဘေးကင်းရေး အစီအစဉ်မှာ လှည့်စားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း၊ အမှန်တကယ် ရှောင်လွှဲရမည့် ဘေးအန္တရာယ် မရှိကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အချို့သောသူများ တံတိုင်းအတွင်းသို့ မဝင်နိုင်ရန်ပင် ဆွဲတားထားကြသည်။

While in this state of despondency I had a dream that made a [27]

deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.

 

ကျွန်ုပ်သည် လှောင်ပြောင်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လူအုပ်ကြီး လူစုကွဲသွားသည်အထိ သို့မဟုတ် မည်သူမျှ သတိမပြုမိဘဲ ဝင်နိုင်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် လူဦးရေမှာ လျော့မသွားဘဲ ပိုမို များပြားလာသဖြင့်၊ နောက်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အိမ်မှ အမြန်ထွက်လာပြီး လူအုပ်ကြားထဲမှ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ဗိမာန်တော်သို့ ရောက်ရှိရန် စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို ဝန်းရံထားသော လူအုပ်ကြီးကို သတိမပြုမိသလို ဂရုလည်း မစိုက်နိုင်ခဲ့ချေ။ အဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ၊ ကြီးမားလှသော ဗိမာန်တော်ကြီးကို တိုင်လုံးကြီးတစ်လုံးတည်းဖြင့် ထောက်ကန်ထားသည်ကို မြင်ရပြီး၊ ထိုတိုင်တွင် စုတ်ပြတ်သတ်ကာ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်နေသော သိုးသငယ်တစ်ကောင်ကို ချည်နှောင်ထားသည်။ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူများအားလုံးသည် ဤသိုးသငယ်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက်ကြောင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရကာ နှိပ်စက်ခံထားရသည်ကို သိရှိနေကြပုံရသည်။ ဗိမာန်တော်အတွင်း ဝင်ရောက်လာသူ အားလုံးသည် ထိုသိုးသငယ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ လာရောက်၍ ၎င်းတို့၏ အပြစ်များကို ဝန်ချရမည် ဖြစ်သည်။

Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the

28 Testimonies for the Church, vol. 1

numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.

 

သိုးသငယ်၏ ရှေ့နားတွင် အလွန် ပျော်ရွှင်နေပုံရသော လူစုတစ်စု ထိုင်နေသည့် မြင့်မားသော ထိုင်ခုံများ ရှိသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလင်းရောင်သည် သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထွန်းလင်းနေပြီး၊ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကာ ကောင်းကင်တမန်များ၏ တေးဂီတကဲ့သို့သော ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း သီချင်းများကို သီဆိုနေကြသည်။ ဤသူများသည် သိုးသငယ်ရှေ့သို့ လာရောက်ကာ အပြစ်များကို ဝန်ချပြီး၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ရရှိထားကာ ယခုအခါ ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို မျှော်လင့်စောင့်စားနေသူများ ဖြစ်သည်။

Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.

 

အဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးသည့်တိုင်အောင်၊ ဤလူများရှေ့တွင် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချရမည်ကို ရှက်ရွံ့စိုးရိမ်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားရန် တွန်းအားပေးခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ သိုးသငယ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်နိုင်ရန် တိုင်လုံးကြီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပတ်၍ လျှောက်လာစဉ်၊ တံပိုးမှုတ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဗိမာန်တော်ကြီး တုန်ခါသွားကာ၊ စုရုံးနေသော သန့်ရှင်းသူများထံမှ အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် တောက်ပသော အလင်းရောင်သည် အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေကာ၊ ထို့နောက်တွင် အရာအားလုံးသည် မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။ ပျော်ရွှင်နေသော လူများသည် အလင်းရောင်နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး၊ ကျွန်ုပ် တစ်ဦးတည်းသာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ည၏ အမှောင်ထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် စိတ်ဝေဒနာဖြင့် နိုးလာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်အောင် ခက်ခဲစွာ ကြိုးစားရသည်။ ကျွန်ုပ်၏ ကံကြမ္မာမှာ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ကျွန်ုပ်ထံမှ ထာဝရ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။

Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded,

[28] the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints,

an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.

 

ထိုအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် မကြာမီတွင် ကျွန်ုပ် နောက်ထပ် အိပ်မက်တစ်ခု မြင်မက်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ အောက်ပါအတိုင်း တွေးတောလျက် အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ထိုင်နေသည်ဟု မြင်မက်သည်- အကယ်၍ ယေရှုသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ရှိနေပါက၊ ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော့်ထံသွား၍ ကိုယ်တော့်ခြေရင်း၌ ဝပ်စိုးကာ ကျွန်ုပ်၏ ဝေဒနာအားလုံးကို ပြောပြမည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်ကို နှင်ထုတ်မည်မဟုတ်၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာထားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော့်ကို အမြဲတမ်း ချစ်မြတ်နိုးကာ ဝတ်ပြုပါမည်။ ထိုစဉ်တွင် တံခါးပွင့်လာပြီး လှပသော ကိုယ်ဟန်နှင့် မျက်နှာရှိသူတစ်ဦး ဝင်လာသည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်ကို သနားကြင်နာစွာ ကြည့်ပြီး “မင်း ယေရှုကို တွေ့ချင်သလား? ကိုယ်တော်က ဒီမှာ ရှိတယ်၊ မင်း အလိုရှိရင် ကိုယ်တော့်ကို တွေ့နိုင်ပါတယ်။ မင်း ပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံးကို ယူပြီး ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ” ဟု ပြောသည်။

Soon after this I had another dream. I seemed to be sitting in abject despair with my face in my hands, reflecting like this: If Jesus were upon earth, I would go to Him, throw myself at His feet, and tell Him all my sufferings. He would not turn away from me, He would have mercy upon me, and I would love and serve Him always. Just then the door opened, and a person of beautiful form and countenance entered. He looked upon me pitifully and said: “Do you wish to see Jesus? He is here, and you can see Him if you desire it. Take everything you possess and follow me.”

 

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ကျွန်ုပ်သည် ဖော်ပြ၍မရသော ဝမ်းမြောက်မှု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ကျွန်ုပ် ပိုင်ဆိုင်သမျှသော အရာလေးများ၊ တန်ဖိုးထားသော လက်ဝတ်ရတနာလေးများ အားလုံးကို စုဆောင်းကာ ကျွန်ုပ်၏ လမ်းပြနောက်သို့ ဝမ်းမြောက်စွာ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်ကို မတ်စောက်ပြီး အားနည်းပုံရသော လှေကားတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ လှေကားထစ်များပေါ်သို့ စတင် တက်လှမ်းသောအခါ၊ သူက ကျွန်ုပ်ကို ခေါင်းမူးပြီး ပြုတ်မကျစေရန် မျက်စိကို အထက်သို့သာ စိုက်ကြည့်ထားရန် သတိပေးခဲ့သည်။ မတ်စောက်သော လှေကားကို တက်နေသူ အခြားများစွာတို့သည် ထိပ်သို့ မရောက်မီ ပြုတ်ကျသွားကြသည်။

I heard this with unspeakable joy, and gladly gathered up all my little possessions, every treasured trinket, and followed my guide. He led me to a steep and apparently frail stairway. As I commenced to ascend the steps, he cautioned me to keep my eyes fixed upward,

Feelings of Despair 29

lest I should grow dizzy and fall. Many others who were climbing the steep ascent fell before gaining the top.

 

နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်သည် နောက်ဆုံး လှေကားထစ်သို့ ရောက်ရှိကာ တံခါးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ကျွန်ုပ်၏ လမ်းပြက ကျွန်ုပ် ယူဆောင်လာသမျှ အရာအားလုံးကို ထားခဲ့ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ၎င်းတို့ကို ဝမ်းမြောက်စွာ ချထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် တံခါးကို ဖွင့်ပေးပြီး ကျွန်ုပ်ကို ဝင်ရန် ပြောသည်။ ခဏချင်းတွင် ကျွန်ုပ်သည် ယေရှု၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ထိုလှပသော မျက်နှာတော်မှာ အမှားအယွင်းမရှိနိုင်ချေ။ ထိုကဲ့သို့သော ကြင်နာမှုနှင့် ဘုန်းအာနုဘော်၏ ဖော်ပြချက်မှာ အခြားမည်သူနှင့်မျှ မတူနိုင်ပါ။ ကိုယ်တော်၏ အကြည့်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် ကျရောက်လာသောအခါ၊ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဘဝအခြေအနေ အားလုံးနှင့် ကျွန်ုပ်၏ အတွင်းစိတ် ခံစားချက်အားလုံးကို သိရှိနေကြောင်း ကျွန်ုပ် ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။

Finally we reached the last step, and stood before a door. Here my guide directed me to leave all the things that I had brought with me. I cheerfully laid them down; he then opened the door and bade me enter. In a moment I stood before Jesus. There was no mistaking that beautiful countenance. That expression of benevolence and majesty could belong to no other. As His gaze rested upon me, I knew at once that He was acquainted with every circumstance of my life and all my inner thoughts and feelings.

 

ကိုယ်တော်၏ စူးရှသော မျက်လုံးများကို မကြည့်ဝံ့သဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် ပြုံးလျက် အနားသို့ တိုးလာကာ ကျွန်ုပ်၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ လက်တင်၍ “မကြောက်နှင့်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏ ချိုသာသော အသံသည် ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားကို တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ကျွန်ုပ်သည် စကားတစ်လုံးမှ မပြောနိုင်လောက်အောင် ဝမ်းမြောက်လွန်းသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လွှမ်းမိုးကာ ကိုယ်တော့်ခြေရင်းတွင် မှောက်လျက် လဲကျသွားခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ထိုနေရာတွင် အားအင်ကုန်ခမ်းလျက် လဲနေစဉ်၊ လှပပြီး ဘုန်းကြီးသော မြင်ကွင်းများမှာ ကျွန်ုပ်၏ ရှေ့မှ ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘေးကင်းမှုနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အချိန်အတန်ကြာမှ ကျွန်ုပ်၏ အားအင်များ ပြန်လည်ရရှိကာ ထရပ်ခဲ့သည်။ ယေရှု၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ပြည့်ဝသော မျက်လုံးများသည် ကျွန်ုပ်အပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ အပြုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ ဝိညာဉ်ကို ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်လျှံစေသည်။ ကိုယ်တော်၏ ရှိနေခြင်းသည် ကျွန်ုပ်အား သန့်ရှင်းသော ရိုသေလေးမြတ်မှုနှင့် ဖော်ပြ၍မရသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်စေသည်။

I tried to shield myself from His gaze, feeling unable to endure His searching eyes, but He drew near with a smile, and, laying His [29]

hand upon my head, said: “Fear not.” The sound of His sweet voice thrilled my heart with a happiness it had never before experienced. I was too joyful to utter a word, but, overcome with emotion, sank prostrate at His feet. While I was lying helpless there, scenes of beauty and glory passed before me, and I seemed to have reached the safety and peace of heaven. At length my strength returned, and I arose. The loving eyes of Jesus were still upon me, and His smile filled my soul with gladness. His presence filled me with a holy reverence and an inexpressible love.

 

ယခုအခါ ကျွန်ုပ်၏ လမ်းပြသည် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးလုံး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူက ကျွန်ုပ်အား အပြင်တွင် ထားခဲ့သော အရာအားလုံးကို ပြန်လည် ယူဆောင်ရန် ပြောသည်။ ယူပြီးသောအခါ၊ သူသည် ကျွန်ုပ်အား ကျစ်ကျစ်လစ်လစ် လိပ်ထားသော အစိမ်းရောင် ကြိုးတစ်ချောင်းကို ပေးသည်။ ၎င်းကို ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားနှင့် အနီးဆုံးနေရာတွင် ထားရှိရန်နှင့် ယေရှုကို တွေ့လိုသောအခါ ရင်ဘတ်ထဲမှ ထုတ်၍ အစွမ်းကုန် ဆန့်ထုတ်ရန် သူက ညွှန်ကြားသည်။ ၎င်းကို အချိန်အတော်ကြာ လိပ်ထားခြင်း မပြုရန်၊ အကြောင်းမှာ ကြိုးများ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ဖြောင့်ရန် ခက်ခဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု သတိပေးခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ကြိုးကို နှလုံးသားအနီးတွင် ထားကာ၊ လှေကားကျဉ်းလေးအတိုင်း ဝမ်းမြောက်စွာ ဆင်းလာခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းလျက်၊ တွေ့သမျှ လူတိုင်းကို ယေရှုကို မည်သည့်နေရာတွင် ရှာတွေ့နိုင်ကြောင်း ပြောပြနေခဲ့သည်။ ဤအိပ်မက်သည် ကျွန်ုပ်အား မျှော်လင့်ချက် ပေးခဲ့သည်။ အစိမ်းရောင်ကြိုးသည် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲတွင် ယုံကြည်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ကိုးစားခြင်း၏ လှပမှုနှင့် ရိုးရှင်းမှုသည် ကျွန်ုပ်၏ ဝိညာဉ်တွင် စတင် ထွန်းလင်းလာခဲ့သည်။

My guide now opened the door, and we both passed out. He bade me take up again all the things I had left without. This done, he handed me a green cord coiled up closely. This he directed me to place next my heart, and when I wished to see Jesus, take it from my bosom and stretch it to the utmost. He cautioned me not to let it remain coiled for any length of time, lest it should become knotted and difficult to straighten. I placed the cord near my heart and joyfully descended the narrow stairs, praising the Lord and telling all whom I met where they could find Jesus. This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.

 

ယခုအခါ ကျွန်ုပ်၏ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ အားလုံးကို ကျွန်ုပ်၏ မိခင်အား ဖွင့်ပြောခဲ့သည်။ သူမသည် ကျွန်ုပ်အား ကြင်နာစွာ စာနာပြီး အားပေးခဲ့ကာ၊ ထိုစဉ်က ပေါ့တ်လန်းမြို့တွင် အဒ်ဗင်း (Advent) အယူအဆကို ဟောပြောနေသော အကြီးအကဲ စတော့ခ်မန်း (Elder Stockman) ထံတွင် အကြံဉာဏ်တောင်းရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ သူသည် ခရစ်တော်၏ သစ္စာရှိသော အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် သူ့အပေါ် များစွာ ယုံကြည်မှု ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်၏ အကြောင်းကို ကြားသောအခါ၊ သူသည် သူ၏လက်ကို ကျွန်ုပ်၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ချစ်ခင်စွာ တင်လျက်၊ မျက်ရည်များဖြင့် ဤသို့ ပြောခဲ့သည်-

I now confided all my sorrows and perplexities to my mother. She tenderly sympathized with and encouraged me, advising me to go for counsel to Elder Stockman, who then preached the advent doctrine in Portland. I had great confidence in him, for he was a devoted servant of Christ. Upon hearing my story, he placed his hand affectionately upon my head, saying with tears in his eyes:

30 Testimonies for the Church, vol. 1

 

“အယ်လင်၊ သမီးက ကလေးပဲ ရှိပါသေးတယ်။ မင်းရဲ့ နုနယ်တဲ့ အသက်အရွယ်အတွက် ဒါဟာ အရမ်း ထူးခြားတဲ့ အတွေ့အကြုံပါပဲ။ ယေရှုက သမီးကို ထူးခြားတဲ့ အလုပ်တစ်ခုခုအတွက် ပြင်ဆင်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။”

“Ellen, you are only a child. Yours is a most singular experience for one of your tender age. Jesus must be preparing you for some special work.”

 

အကယ်၍ ကျွန်ုပ်သည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့ သံသယနှင့် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုများဖြင့် နှိပ်စက်ခံနေရလျှင်ပင်၊ ယေရှု၏ မေတ္တာတော်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိကြောင်း သူ သိသည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ် ခံစားခဲ့ရသော ပြင်းထန်သော စိတ်ဝေဒနာသည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ရှိနေကြောင်း ခိုင်လုံသော အထောက်အထားပင် ဖြစ်သည်။ အပြစ်သားသည် အပြစ်ထဲတွင် စိတ်နှလုံး မာကျောသွားသောအခါ၊ သူ၏ အပြစ်ကြီးလေးမှုကို မသိရှိတော့ဘဲ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် မှန်ကန်နေပြီး မည်သည့် အန္တရာယ်မှ မရှိဟု ထင်မှတ်တတ်ကြောင်း သူ ပြောသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် သူ့ထံမှ ထွက်ခွာသွားပြီး၊ သူသည် ပေါ့ဆသူ၊ လျစ်လျူရှုသူ သို့မဟုတ် မဆင်မခြင် ဆန့်ကျင်သူ ဖြစ်လာသည်။ ဤသူတော်ကောင်းကြီးသည် ကျွန်ုပ်အား လမ်းမှားရောက်နေသော သားသမီးများအပေါ် ထားရှိသည့် ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော်အကြောင်း ပြောပြခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် ၎င်းတို့ ပျက်စီးခြင်း၌ ဝမ်းမြောက်မည့်အစား ရိုးရှင်းသော ယုံကြည်ကိုးစားမှုဖြင့် မိမိထံသို့ ဆွဲဆောင်ရန် တောင့်တနေကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ သူသည် ခရစ်တော်၏ ကြီးမြတ်သော မေတ္တာတော်နှင့် ကယ်တင်ခြင်း အစီအစဉ်အကြောင်းကို အလေးပေး ပြောကြားခဲ့သည်။

He then told me that even if I were a person of mature years

[30] and thus harassed by doubt and despair, he should tell me that he

knew there was hope for me through the love of Jesus. The very agony of mind I had suffered was positive evidence that the Spirit of the Lord was striving with me. He said that when the sinner becomes hardened in guilt, he does not realize the enormity of his transgression, but flatters himself that he is about right and in no particular danger. The Spirit of the Lord leaves him, and he becomes careless and indifferent or recklessly defiant. This good man told me of the love of God for His erring children, that instead of rejoicing in their destruction, He longed to draw them to Himself in simple faith and trust. He dwelt upon the great love of Christ and the plan of redemption.

 

သူသည် ကျွန်ုပ်၏ ငယ်ဘဝ မတော်တဆမှုကို ပြောကြားခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသော ဒုက္ခတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ မေတ္တာရှိသော အဖခမည်းတော်၏ လက်တော်သည် ကျွန်ုပ်ထံမှ ရုပ်သိမ်းခြင်း မခံရကြောင်း ယုံကြည်ရန် သူက တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ နောင်အနာဂတ် ဘဝတွင် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ကို မှောင်မိုက်စေသော မြူများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ၊ တစ်ချိန်က ရက်စက်ပြီး နားမလည်နိုင်ဟု ထင်ရသော ထိုကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်များတွင် ပါဝင်သည့် ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာကို သိမြင်လာမည် ဖြစ်သည်။ ယေရှုက ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များကို မိန့်တော်မူခဲ့သည်မှာ- “ငါပြုသောအမှုကို သင်သည် ယခုနားမလည်သော်လည်း၊ နောက်မှ နားလည်လိမ့်မည်။” ကြီးမြတ်သော အနာဂတ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် မှန်ထဲတွင် မှုန်ဝါးစွာ မြင်ရသကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့မြင်ရမည် ဖြစ်သည်။

He spoke of my early misfortune and said it was indeed a grievous affliction, but he bade me believe that the hand of a loving Father had not been withdrawn from me; that in the future life, when the mist that then darkened my mind had vanished, I would discern the wisdom of the providence which had seemed so cruel and mysterious. Jesus said to His disciples: “What I do thou knowest not now; but thou shalt know hereafter.” In the great future we should no longer see as through a glass darkly, but come face to face with the mysteries of divine love.

 

“လွတ်လပ်စွာ သွားပါ အယ်လင်၊” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ယေရှုကို ယုံကြည်ကိုးစားရင်း အိမ်ပြန်ပါ၊ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်သည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ရှာဖွေသူ မည်သူ့ကိုမဆို ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာကို ငြင်းပယ်မည်မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။” ထို့နောက် သူသည် ကျွန်ုပ်အတွက် ထက်ထက်သန်သန် ဆုတောင်းပေးခဲ့ပြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ နှိမ့်ချသော တောင်းလျှောက်မှုများကို မကြားရလျှင်ပင်၊ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ သန့်ရှင်းသူ၏ ဆုတောင်းချက်ကို သေချာပေါက် နားညောင်းလိမ့်မည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သူ၏ ထံမှ သက်သာရာရကာ အားတက်လျက် ပြန်လာခဲ့သည်။

“Go free, Ellen,” said he; “return to your home trusting in Jesus, for He will not withhold His love from any true seeker.” He then prayed earnestly for me, and it seemed that God would certainly regard the prayer of His saint, even if my humble petitions were unheard. I left his presence comforted and encouraged.

 

အကြီးအကဲ စတော့ခ်မန်း ထံမှ ညွှန်ကြားချက် ခံယူခဲ့ရသော မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း၌၊ ကျွန်ုပ်သည် ယခင်က နားထောင်ခဲ့ဖူးသမျှသော ဟောပြောချက်များနှင့် တိုက်တွန်းချက် အားလုံးထက် ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော်နှင့် သနားကြင်နာတတ်သော ကရုဏာတော် အကြောင်းကို ပိုမို သိရှိခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဘုရားသခင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ တစ်ဖန်သွားရောက်ကာ၊ ယေရှု၏ အပြုံးက ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားကို အားပေးမည်ဆိုပါက ကိုယ်တော် တောင်းဆိုသမျှ မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်ရန်နှင့် ခံစားရန် ကတိပြုခဲ့သည်။

During the few minutes in which I received instruction from Elder Stockman, I had obtained more knowledge on the subject of God’s love and pitying tenderness than from all the sermons and exhortations to which I had ever listened. I returned home and again went before the Lord, promising to do and suffer anything He might require of me, if only the smiles of Jesus might cheer my heart.

 

ယခင်က ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ကို နှောင့်ယှက်ခဲ့သော တာဝန်တစ်ခုဖြစ်သည့်—စုရုံးနေသော ဘုရားသခင်၏ လူစုကြားတွင် ကျွန်ုပ်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းဆောင်ရန် (ဝန်ခံသက်သေခံရန်)—အချက်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာခဲ့သည်။

[31] The same duty was presented to me that had troubled my mind

before—to take up my cross among the assembled people of God.

Feelings of Despair 31

 

အခွင့်အရေး ရရှိရန် မကြာလိုက်ချေ။ ထိုနေ့ညနေတွင် ဆုတောင်းပွဲတစ်ခု ရှိခဲ့ပြီး ကျွန်ုပ် တက်ရောက်ခဲ့သည်။

An opportunity was not long wanting; there was a prayer meeting that evening, which I attended.

 

ဆုတောင်းခြင်းများ ပြုလုပ်နေစဉ် ကျွန်ုပ်သည် တုန်ရင်လျက် ဒူးထောက်နေခဲ့သည်။ လူအနည်းငယ် ဆုတောင်းပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ် မသိလိုက်ဘဲ ကျွန်ုပ်၏ အသံကို လွှတ်၍ ဆုတောင်းခဲ့မိသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များသည် တောင်းရုံမျှဖြင့် ရရှိနိုင်သော အဖိုးတန် ပုလဲလုံးများကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်အား ထင်မြင်လာစေသည်။ ကျွန်ုပ် ဆုတောင်းနေစဉ်တွင်၊ ကျွန်ုပ် ကြာရှည်စွာ ခံစားခဲ့ရသော စိတ်နှလုံး၏ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးနှင့် ဝေဒနာများသည် ကျွန်ုပ်ထံမှ ထွက်ခွာသွားပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာသည် နူးညံ့သော နှင်းစက်များကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် နှလုံးသား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ ယေရှုနှင့် ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းအသရေမှလွဲ၍ အခြားအရာအားလုံးသည် ကျွန်ုပ်ထံမှ ကွယ်ပျောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကိုပင် သတိမပြုမိတော့ချေ။

I bowed trembling during the prayers that were offered. After a few had prayed, I lifted up my voice in prayer before I was aware of it. The promises of God appeared to me like so many precious pearls that were to be received only for the asking. As I prayed, the burden and agony of soul that I had so long endured left me, and the blessing of the Lord descended upon me like the gentle dew. I praised God from the depths of my heart. Everything seemed shut out from me but Jesus and His glory, and I lost consciousness of what was passing around me.

 

ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားဖြင့် တည်ရှိနေသဖြင့် ထိုညတွင် အိမ်သို့ မပြန်နိုင်ခဲ့ချေ။ နောက်တစ်နေ့တွင် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ၊ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲတွင် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ညနေက ဖခင်၏ အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားသူနှင့် ယခု လူမှာ တစ်ဦးတည်း ဟုတ်ပါလေစဟုပင် ထင်မှတ်ရသည်။ ဤကျမ်းစကားမှာ ကျွန်ုပ်၏ အတွေးထဲတွင် အမြဲရှိနေခဲ့သည်- “ထာဝရဘုရားသည် ငါ၏ သိုးထိန်းဖြစ်တော်မူ၏။ ငါသည် ဆင်းရဲခြင်း မရှိရ။” ဤစကားလုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရွတ်ဆိုရင်း ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားမှာ ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

The Spirit of God rested upon me with such power that I was unable to go home that night. When I did return, on the following day, a great change had taken place in my mind. It seemed to me that I could hardly be the same person that left my father’s house the previous evening. This passage was continually in my thoughts: “The Lord is my shepherd; I shall not want.” My heart was full of happiness as I softly repeated these words.

 

အဖခမည်းတော်အပေါ် ကျွန်ုပ်၏ အမြင်များ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကိုယ်တော်အား လူသားများကို မျက်ကန်းနာခံမှု ဖြစ်စေရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေသော ရက်စက်သည့် အာဏာရှင်အဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ ကြင်နာပြီး နူးညံ့သော မိဘတစ်ဦးအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားသည် ကိုယ်တော်ထံသို့ နက်ရှိုင်းပြီး ထက်သန်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ကို နာခံခြင်းသည် ပျော်ရွှင်စရာတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး၊ ကိုယ်တော့်ကို ဝတ်ပြုရခြင်းမှာ စိတ်ကျေနပ်စရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ပြည့်စုံသော အလိုတော်ကို ဖော်ပြသည့် အလင်းရောင်ကို မည်သည့် အရိပ်ကမျှ မဖုံးလွှမ်းနိုင်ခဲ့ချေ။ ကျွန်ုပ်အတွင်း၌ ကယ်တင်ရှင် ကိန်းဝပ်နေကြောင်း စိတ်ချမှုကို ခံစားရပြီး၊ “ငါ့နောက်သို့လိုက်သောသူသည် မှောင်မိုက်၌မသွား၊ အသက်၏အလင်းကိုရလိမ့်မည်” ဟု ခရစ်တော် မိန့်ကြားခဲ့သည့် အမှန်တရားကို သိရှိခဲ့ရသည်။

My views of the Father were changed. I now looked upon Him as a kind and tender parent, rather than a stern tyrant compelling men to a blind obedience. My heart went out toward Him in a deep and fervent love. Obedience to His will seemed a joy; it was a pleasure to be in His service. No shadow clouded the light that revealed to me the perfect will of God. I felt the assurance of an indwelling Saviour, and realized the truth of what Christ had said: “He that followeth Me shall not walk in darkness, but shall have the light of life.”

 

ကျွန်ုပ်၏ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်မှုမှာ ယခင်က မှောင်မိုက်ခြင်းနှင့် ဝေဒနာတို့နှင့် သိသိသာသာ ကွာခြားနေသဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်သည် ငဲရဲမှ ကယ်တင်ခံရပြီး ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ကျွန်ုပ်၏ ဘဝတွင် စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သော မတော်တဆ ထိခိုက်မှုအတွက်ပင် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းနိုင်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်၏ အတွေးများကို ထာဝရကာလအပေါ်တွင် စွဲမြဲစေရန် အကြောင်းအရင်း ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပင်ကိုယ်အားဖြင့် ဂုဏ်မောက်ပြီး ရည်မှန်းချက် ကြီးသူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့်၊ လောက၏ အောင်မြင်မှုနှင့် အချည်းနှီးသော အရာများမှ ကျွန်ုပ်ကို ခွဲထုတ်လိုက်သည့် ထိုပြင်းထန်သော ဒုက္ခသာ မရှိခဲ့လျှင် ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားကို ယေရှုထံ ပေးအပ်ရန် လိုလားချင်မှ လိုလားလိမ့်မည်။

My peace and happiness was in such marked contrast with my former gloom and anguish that it seemed to me as if I had been rescued from hell and transported to heaven. I could even praise [32]

God for the misfortune that had been the trial of my life, for it had been the means of fixing my thoughts upon eternity. Naturally proud and ambitious, I might not have been inclined to give my heart to Jesus had it not been for the sore affliction that had cut me off, in a manner, from the triumphs and vanities of the world.

 

ခြောက်လတိုင်တိုင် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ကို မည်သည့်အရိပ်ကမျှ မဖုံးလွှမ်းခဲ့သလို၊ သိရှိထားသော တာဝန်တစ်ခုကိုမျှလည်း ပေါ့ဆခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ကျွန်ုပ်၏ ကြိုးပမ်းမှု အားလုံးမှာ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်ရန်နှင့် ယေရှုနှင့် ကောင်းကင်ဘုံကို အမြဲ အမှတ်ရနေရန်သာ ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ အပြစ်ဖြေခြင်းနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များအပေါ် ယခုအခါ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရသော အမြင်များကြောင့် ကျွန်ုပ်မှာ အံ့သြဝမ်းမြောက်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်အခြေအနေများကို ဆက်လက်၍ ရှင်းမပြတော့ပါ၊ ဟောင်းသောအရာများ ကွယ်ပျောက်၍ အရာအားလုံး အသစ်ဖြစ်သွားပြီဟု ပြောလျှင် လုံလောက်ပါပြီ။ ကျွန်ုပ်၏ ပြည့်စုံသော သုခကို နှောင့်ယှက်မည့် တိမ်တိုက်တစ်ခုမျှ မရှိခဲ့ချေ။ ယေရှု၏ မေတ္တာတော် အကြောင်းကို ပြောပြရန် ကျွန်ုပ် တောင့်တခဲ့သော်လည်း၊ မည်သူနှင့်မျှ သာမန်စကားများကို ပြောဆိုလိုစိတ် မရှိခဲ့ချေ။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားမှာ ဘုရားသခင်ကို ချစ်သောမေတ္တာနှင့် နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်သော ငြိမ်သက်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့်၊ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းကိုသာ နှစ်သက်ခဲ့သည်။

For six months not a shadow clouded my mind, nor did I neglect one known duty. My whole endeavor was to do the will of God and keep Jesus and heaven continually in mind. I was surprised and enraptured with the clear views now presented to me of the

32 Testimonies for the Church, vol. 1

atonement and the work of Christ. I will not attempt to further explain the exercises of my mind; suffice it to say that old things had passed away, all things had become new. There was not a cloud to mar my perfect bliss. I longed to tell the story of Jesus’ love, but felt no disposition to engage in common conversation with anyone. My heart was so filled with love to God and the peace that passeth understanding that I loved to meditate and to pray.

 

ဤမျှ ကြီးမားသော ကောင်းချီးကို ရရှိပြီးနောက် ညတွင် အဒ်ဗင်း (Advent) အစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်များက ကိုယ်တော့်ကို ထောက်ခံ၍ စကားပြောရမည့် အချိန်ရောက်သောအခါ၊ ကျွန်ုပ်သည် ငြိမ်သက်စွာ မနေနိုင်ဘဲ ထရပ်၍ ကျွန်ုပ်၏ အတွေ့အကြုံကို ပြောပြခဲ့သည်။ မည်သည်ကို ပြောရမည်ဟု ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင် မစဉ်းစားခဲ့သော်လည်း၊ ယေရှုက ကျွန်ုပ်ကို ချစ်မြတ်နိုးသည့် ရိုးရှင်းသော အကြောင်းအရာသည် ကျွန်ုပ်၏ နှုတ်ဖျားမှ လွတ်လပ်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားမှာ မှောင်မိုက်သော စိတ်ပျက်အားလျော့မှု၏ အချုပ်အနှောင်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သဖြင့် အလွန် ပျော်ရွှင်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို မမြင်တော့ဘဲ ဘုရားသခင်နှင့် နှစ်ဦးတည်း ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ကျွန်ုပ်၏ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ဖော်ပြရန် မည်သည့် အခက်အခဲမျှ မရှိခဲ့ဘဲ၊ ယေရှုက ကျွန်ုပ်အပေါ် ပြသခဲ့သည့် ထူးဆန်းသော မေတ္တာတော်အကြောင်း ပြောပြစဉ် ထွက်ပေါ်လာသော ကျေးဇူးတင်မျက်ရည်များကြောင့်သာ စကားပြောရသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ဆို့နေခဲ့သည်။

The night after receiving so great a blessing, I attended the advent meeting. When the time came for the followers of Christ to speak in His favor, I could not remain silent, but rose and related my experience. Not a thought had entered my mind of what I should say; but the simple story of Jesus’ love to me fell from my lips with perfect freedom, and my heart was so happy to be liberated from its bondage of dark despair that I lost sight of the people about me and seemed to be alone with God. I found no difficulty in expressing my peace and happiness, except for the tears of gratitude that choked my utterance as I told of the wondrous love that Jesus had shown for me.

 

အကြီးအကဲ စတော့ခ်မန်းသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်အား ပြင်းထန်သော စိတ်ပျက်မှုထဲတွင် မကြာမီကပင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်၏ ရုပ်ရည်နှင့် ခံစားချက်များ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားမှုကို မြင်ရသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ထိခိုက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အသံကျယ်စွာ ငိုကြွေးရင်း၊ ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်ကာ ဘုရားသခင်၏ နူးညံ့သော ကရုဏာနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက် ကိုယ်တော့်ကို ချီးမွမ်းခဲ့သည်။

Elder Stockman was present. He had recently seen me in deep despair, and the remarkable change in my appearance and feelings touched his heart; he wept aloud, rejoicing with me and praising God for this proof of His tender mercy and loving-kindness.

 

ဤကြီးမားသော ကောင်းချီးကို ရရှိပြီးနောက် မကြာမီတွင်၊ အကြီးအကဲ ဘရောင်း (Elder Brown) ဓမ္မဆရာအဖြစ် ဆောင်ရွက်သော ခရစ်ယာန်ဘုရားကျောင်းရှိ ကွန်ဖရင့် အစည်းအဝေးတစ်ခုသို့ ကျွန်ုပ် တက်ရောက်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ အတွေ့အကြုံကို ပြောပြရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်း ခံရသဖြင့်၊ ယေရှု၏ မေတ္တာတော်နှင့် ဘုရားသခင်၏ လက်ခံမှုကို ရရှိခြင်းကြောင့် ခံစားရသော ပျော်ရွှင်မှုအကြောင်းကို ရိုးရှင်းစွာ ပြောပြရာတွင် လွတ်လပ်မှုသာမက ပျော်ရွှင်မှုကိုပါ ခံစားခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်သည် နှိမ့်ချသော နှလုံးသားနှင့် မျက်ရည်များဖြင့် ပြောပြနေစဉ်၊ ကျွန်ုပ်၏ ဝိညာဉ်သည် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းရင်း ကောင်းကင်ဘုံသို့ ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဘုရားသခင်၏ နူးညံ့စေသော တန်ခိုးတော်သည် စုရုံးနေသော လူများအပေါ်သို့ သက်ရောက်လာခဲ့သည်။ များစွာသောသူတို့မှာ ငိုကြွေးနေကြပြီး အချို့မှာ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းနေကြသည်။

[33] Not long after receiving this great blessing, I attended a conference meeting at the Christian church, where Elder Brown was pastor. I was invited to relate my experience, and I felt not only great freedom of expression, but happiness, in telling my simple story of the love of Jesus and the joy of being accepted of God. As I spoke, with subdued heart and tearful eyes, my soul seemed drawn toward heaven in thanksgiving. The melting power of the Lord came upon the assembled people. Many were weeping and others praising God.

 

အပြစ်သားများကို ဆုတောင်းပေးရန် ဖိတ်ခေါ်သောအခါ၊ များစွာသောသူတို့က တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင် ပေးသနားသော ကောင်းချီးအတွက် ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားမှာ အလွန် ကျေးဇူးတင်နေသဖြင့်၊ အခြားသူများကိုလည်း ဤသန့်ရှင်းသော ဝမ်းမြောက်ခြင်း၌ ပါဝင်စေလိုသော ဆန္ဒ ပြင်းပြခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ မနှစ်သက်မှုကို ခံစားနေရခြင်းနှင့် အပြစ်၏ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေသူများအတွက် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်မှာ များစွာ စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ အတွေ့အကြုံကို ပြောပြနေစဉ်၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ဤမျှ ထူးဆန်းသော ပြောင်းလဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည့် ဘုရားသခင်၏ ခွင့်လွှတ်သော မေတ္တာတော်၏ အထောက်အထားကို မည်သူမျှ မငြင်းဆန်နိုင်ဟု ကျွန်ုပ် ခံစားခဲ့ရသည်။ စစ်မှန်သော ပြောင်းလဲခြင်း၏ လက်တွေ့ဘဝမှာ ကျွန်ုပ်အတွက် အလွန် ထင်ရှားနေသဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ လူငယ်သူငယ်ချင်းများကို အလင်းထဲသို့ ရောက်ရှိအောင် ကူညီပေးချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပြီး၊ အခွင့်အရေးရတိုင်း ဤရည်ရွယ်ချက်အတွက် ကျွန်ုပ်၏ သြဇာကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

Sinners were invited to arise for prayers, and many responded to the call. My heart was so thankful to God for the blessing He had given me that I longed to have others participate in this sacred joy. My mind was deeply interested for those who might be suffering under a sense of the Lord’s displeasure and the burden of sin. While relating my experience, I felt that no one could resist the evidence of God’s pardoning love that had wrought so wonderful a change in me. The reality of true conversion seemed so plain to me that I felt like

Feelings of Despair 33

helping my young friends into the light, and at every opportunity exerted my influence toward this end.

 

ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ လူငယ်သူငယ်ချင်းများနှင့် အစည်းအဝေးများ စီစဉ်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့မှာ ကျွန်ုပ်ထက် သိသိသာသာ အသက်ကြီးသူများဖြစ်ကာ အချို့မှာ အိမ်ထောင်သည်များ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့မှာ အချည်းနှီးသောအရာများကို စိတ်ဝင်စားပြီး ပေါ့ဆသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ကျွန်ုပ်၏ အတွေ့အကြုံမှာ သူတို့အတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ကျွန်ုပ်၏ တောင်းပန်တိုးလျှောက်မှုများကို သူတို့ ဂရုမစိုက်ကြချေ။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် များစွာ စိတ်ဝင်စားရသော ဤချစ်လှစွာသော ဝိညာဉ်များ ဘုရားသခင်ထံ လက်မခံမချင်း ကျွန်ုပ်၏ ကြိုးစားမှုများကို ရပ်တန့်မည်မဟုတ်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အား စုစည်း၍ သူတို့နှင့်အတူ ဆုတောင်းပေးရန်နှင့် အမှုဆောင်ရန်အတွက် ကျွန်ုပ်သည် ညပေါင်းများစွာကို ထက်ထက်သန်သန် ဆုတောင်းရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

I arranged meetings with my young friends, some of whom were considerably older than myself, and a few were married persons. A number of them were vain and thoughtless; my experience sounded to them like an idle tale, and they did not heed my entreaties. But I determined that my efforts should never cease till these dear souls, for whom I had so great an interest, yielded to God. Several entire nights were spent by me in earnest prayer for those whom I had sought out and brought together for the purpose of laboring and praying with them.

 

၎င်းတို့ထဲမှ အချို့မှာ ကျွန်ုပ် ဘာပြောမည်ကို သိလိုသော စူးစမ်းစိတ်ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ လာရောက်တွေ့ဆုံကြခြင်းဖြစ်သည်။ အချို့ကမူ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် မည်သည့် စိုးရိမ်မှုမျှ မရှိဘဲ ကျွန်ုပ်က ဤမျှ ဇွဲနပဲဖြင့် ကြိုးစားနေခြင်းကို မြင်ရသောအခါ ကျွန်ုပ် စိတ်ရူးပေါက်နေသည်ဟု ထင်ကြသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့၏ သေးငယ်သော အစည်းအဝေး တိုင်းတွင်၊ ကျွန်ုပ်သည် တစ်ဦးချင်းစီအတွက် ဆက်လက်၍ တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ပြီး ဆုတောင်းပေးခဲ့ရာ၊ နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်းသည် ကိုယ်တော်၏ ခွင့်လွှတ်သော မေတ္တာတော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ဝန်ခံလျက် ယေရှုထံ လက်နက်ချခဲ့ကြသည်။ လူတိုင်းသည် ဘုရားသခင်ထံသို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့ကြသည်။

Some of these had met with us from curiosity to hear what I had to say; others thought me beside myself to be so persistent in my efforts, especially when they manifested no concern on their own part. But at every one of our little meetings I continued to exhort and [34]

pray for each one separately, until every one had yielded to Jesus, acknowledging the merits of His pardoning love. Every one was converted to God.

 

ညစဉ်ညတိုင်း ကျွန်ုပ်၏ အိပ်မက်ထဲတွင် ဝိညာဉ်များ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် အမှုဆောင်နေသည်ဟု မြင်မက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်များတွင် ထူးခြားသော အခြေအနေများကို ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲတွင် မြင်ယောင်လာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့ကို နောက်ပိုင်းတွင် လိုက်လံရှာဖွေကာ ဆုတောင်းပေးခဲ့သည်။ တစ်ဦးတည်းမှလွဲ၍ ထိုသူအားလုံးသည် ဘုရားသခင်ထံတွင် လက်နက်ချခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်၏ ပိုမို စည်းစနစ်ကျသော ညီအစ်ကို အချို့က ကျွန်ုပ်သည် ဝိညာဉ်များ ပြောင်းလဲခြင်းအတွက် အလွန်အမင်း စိတ်ထက်သန်နေမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်အတွက်မူ အချိန်မှာ အလွန်တိုတောင်းလှသဖြင့်၊ ထာဝရ မသေနိုင်သော မျှော်လင့်ချက်ရှိပြီး ခရစ်တော် မကြာမီ ကြွလာမည်ကို စောင့်မျှော်နေသူ အားလုံးသည် အပြစ်ထဲတွင် ရှိနေသေးပြီး ပျက်စီးခြင်း၏ အနားသတ်တွင် ရပ်နေသူများအတွက် မနားမနေ အမှုဆောင်သင့်သည်ဟု ခံစားရသည်။

Night after night in my dreams I seemed to be laboring for the salvation of souls. At such times special cases were presented to my mind; these I afterward sought out and prayed with. In every instance but one these persons yielded themselves to the Lord. Some of our more formal brethren feared that I was too zealous for the conversion of souls, but time seemed to me so short that it behooved all who had a hope of a blessed immortality and looked for the soon coming of Christ, to labor without ceasing for those who were still in their sins and standing on the awful brink of ruin.

 

ကျွန်ုပ်သည် အလွန် ငယ်ရွယ်သေးသော်လည်း၊ ကယ်တင်ခြင်း အစီအစဉ်မှာ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်တွင် အလွန် ရှင်းလင်းနေပြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံမှာလည်း အလွန် ထင်ရှားလှသဖြင့်၊ ကိစ္စရပ်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ အဖိုးတန်လှသော ဝိညာဉ်များ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ဆက်လက် ကြိုးစားရန်နှင့် အခွင့်အရေးရတိုင်း ခရစ်တော်ကို ဆုတောင်းဝန်ခံရန်မှာ ကျွန်ုပ်၏ တာဝန်ဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို သခင်ဘုရား၏ အမှုတော်ဆောင်ရန်အတွက် ဆက်ကပ်ခဲ့သည်။ မည်သည့်အရာ ဖြစ်လာပါစေ၊ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့် တွေ့ရန်နှင့် သစ္စာရှိသူများကို ဆုလာဘ်ပေးရန် ကြွလာမည့် ကယ်တင်ရှင်ကို စောင့်မျှော်နေသူတစ်ဦးအဖြစ် နေထိုင်ရန် ကျွန်ုပ် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ကလေးငယ်တစ်ဦးက မိမိ၏ ဖခင်ထံသို့ လာသကဲ့သို့ ဘုရားသခင်ထံသို့ လာ၍ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်အား မည်သည်ကို လုပ်ဆောင်စေလိုသနည်းဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ တာဝန်မှာ ထင်ရှားလာသောအခါ၊ ၎င်းကို လုပ်ဆောင်ရခြင်းသည် ကျွန်ုပ်၏ အကြီးမားဆုံးသော ပျော်ရွှင်မှု ဖြစ်ခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ထူးခြားသော စမ်းသပ်မှုများ ကြုံတွေ့ရတတ်သည်။ အတွေ့အကြုံ ပိုမိုရင့်ကျက်သူများသည် ကျွန်ုပ်ကို တားဆီးရန်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ ယုံကြည်ခြင်း အရှိန်အဟုန်ကို လျှော့ချရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယေရှု၏ အပြုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ ဘဝကို တောက်ပစေပြီး ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော်သည် ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရှိနေသဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ လမ်းကို ဝမ်းမြောက်သော စိတ်ဖြင့် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

Though I was very young, the plan of salvation was so clear to my mind, and my personal experience had been so marked, that, upon considering the matter, I knew it was my duty to continue my efforts for the salvation of precious souls and to pray and confess Christ at every opportunity. My entire being was offered to the service of my Master. Let come what would, I determined to please God, and live as one who expected the Saviour to come and reward the faithful. I felt like a little child coming to God as to my father, and asking Him what He would have me to do. Then as my duty was made plain to me, it was my greatest happiness to perform it. Peculiar trials sometimes beset me. Those older in experience than

34 Testimonies for the Church, vol. 1

myself endeavored to hold me back and cool the ardor of my faith; but with the smiles of Jesus brightening my life, and the love of God in my heart, I went on my way with a joyful spirit.

 

ကျွန်ုပ်၏ ငယ်ဘဝ အတွေ့အကြုံများကို ပြန်လည် အမှတ်ရတိုင်း၊ ကျွန်ုပ်၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိုးရိမ်မှုများကို မျှဝေခံစားသူ၊ ကျွန်ုပ်၏ ခရစ်ယာန် အတွေ့အကြုံတွင် ထက်ထက်သန်သန် စာနာပေးသူဖြစ်သည့် ကျွန်ုပ်၏ အစ်ကိုသည် နူးညံ့သော အမှတ်တရများစွာနှင့်အတူ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာတတ်သည်။ သူသည် အပြစ်၏ သွေးဆောင်မှုများကို အနည်းငယ်မျှသာ ခံရသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ပင်ကိုယ်ကပင် ဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းသူဖြစ်သဖြင့်၊ သူသည် လူငယ်များ၏ ပျော်ရွှင်မြူးထူးမှုများကို မရှာဖွေဘဲ၊ အသက်ရှင်ခြင်းလမ်းကို သွန်သင်ပေးနိုင်မည့် ခရစ်ယာန်များနှင့်သာ ပေါင်းသင်းရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ သူ၏ အသက်အရွယ်ထက် ပိုမို တည်ငြိမ်လေးနက်သည်။ သူသည် နူးညံ့ပြီး ငြိမ်သက်သူဖြစ်ကာ သူ၏ စိတ်သည် ဘာသာရေး အတွေးအခေါ်များဖြင့် အမြဲ ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။ သူ့ကို သိသူများက သူ၏ ဘဝကို လူငယ်များအတွက် ပုံစံကောင်းတစ်ခုအဖြစ်၊ စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် လှပမှုတို့၏ အသက်ရှင်သော စံနမူနာတစ်ခုအဖြစ် ညွှန်ပြခဲ့ကြသည်။

As often as I recall the experience of my early life, my brother, the confidant of my hopes and fears, the earnest sympathizer with me in my Christian experience, comes to my mind with a flood of tender memories. He was one of those to whom sin presents but few

[35] temptations. Naturally devotional, he never sought the society of the young and gay, but chose rather the company of Christians whose conversation would instruct him in the way of life. His manner was serious beyond his years; he was gentle and peaceful, and his mind was almost constantly filled with religious thoughts. His life was pointed to, by those who knew him, as a pattern to the youth, a living example of the grace and beauty of true Christianity.

အခန်းကြီး - ၄။

အခန်း (၄) — မက်သဒစ်အသင်းတော်မှ ထွက်ခွာခြင်း

Chapter 4—Leaving the Methodist Church

 

ကျွန်မဖခင်၏ မိသားစုသည် မက်သဒစ်အသင်းတော်သို့လည်းကောင်း၊ ပုဂ္ဂလိကနေအိမ်များတွင် ကျင်းပသော အတန်းလိုက်အစည်းအဝေးများသို့လည်းကောင်း တစ်ခါတစ်ရံ တက်ရောက်နေဆဲဖြစ်သည်။ တစ်ညနေတွင် ကျွန်မ၏အစ်ကို ရောဘတ်နှင့် ကျွန်မသည် အတန်းလိုက်အစည်းအဝေးသို့ သွားခဲ့ကြသည်။ နယ်လှည့်သင်းအုပ်လူကြီးလည်း ရောက်ရှိနေသည်။ ကျွန်မအစ်ကို့အလှည့်ရောက်သောအခါ၊ သူသည် အလွန်နှိမ့်ချစွာဖြင့်၊ သို့သော်လည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာဖြင့်၊ ကျွန်မတို့၏ကယ်တင်ရှင်သည် ကောင်းကင်တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် တန်ခိုးတော်နှင့် ကြီးမြတ်သောဘုန်းတော်နှင့်အတူ ကြွလာတော်မူသောအခါ ကိုယ်တော်နှင့်တွေ့ဆုံရန် အပြည့်အဝအသင့်ဖြစ်နေဖို့ လိုအပ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ကျွန်မအစ်ကို စကားပြောနေစဉ်အတွင်း၊ သူ၏ ပုံမှန်အားဖြင့် ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာထက်တွင် ကောင်းကင်ဘုံမှ အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပနေခဲ့သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်တော်၌ လက်ရှိပတ်ဝန်းကျင်ကို ကျော်လွန်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ယေရှုရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ကျွန်မအား စကားပြောရန် ခေါ်ယူသောအခါ၊ ကျွန်မသည် ဝိညာဉ်၌ လွတ်လပ်ကာ မေတ္တာနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း ပြည့်ဝသောနှလုံးသားဖြင့် ထရပ်ခဲ့သည်။ အပြစ်၏ စီရင်ခြင်းခံရစဉ်က ကျွန်မ၏ အလွန်အမင်း ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားခဲ့ရပုံ၊ ကြာမြင့်စွာ ရှာဖွေခဲ့ရသော ကောင်းချီးဖြစ်သည့် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့် လုံးဝကိုက်ညီခြင်းကို နောက်ဆုံးတွင် မည်သို့ရရှိခဲ့ပုံ၊ နှင့် ကျွန်မတို့၏ ရွေးနှုတ်ရှင်သည် ကိုယ်တော်၏ သားသမီးများကို အိမ်သို့ခေါ်ဆောင်ရန် မကြာမီ ကြွလာတော့မည့် သတင်းစကားကြောင့် ကျွန်မ၏ ဝမ်းမြောက်မှုကို ပြောပြခဲ့သည်။

My father’s family still occasionally attended the Methodist church, and also the class meetings held in private houses. One evening my brother Robert and myself went to class meeting. The presiding elder was present. When it came my brother’s turn, he spoke with great humility, yet with clearness, of the necessity for a complete fitness to meet our Saviour, when He should come in the clouds of heaven with power and great glory. While my brother was speaking, a heavenly light glowed upon his usually pale countenance. He seemed to be carried in spirit above present surroundings, and spoke as if in the presence of Jesus. When I was called upon to speak, I arose, free in spirit, with a heart full of love and peace. I told the story of my great suffering under the conviction of sin, how I had at length received the blessing so long sought, an entire conformity to the will of God, and expressed my joy in the tidings of the soon coming of my Redeemer to take His children home.

 

ကျွန်မ၏ ရိုးသားမှုဖြင့် ကျွန်မ၏ မက်သဒစ်ညီအစ်ကို ညီအစ်မများသည် ကျွန်မ၏ ခံစားချက်များကို နားလည်ပြီး ကျွန်မနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်ကြလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မ စိတ်ပျက်ခဲ့ရသည်။ ညီအစ်မအချို့သည် ညည်းညူကြပြီး ကုလားထိုင်များကို ဆူညံစွာ ရွှေ့ကာ ကျွန်မကို ကျောခိုင်းလိုက်ကြသည်။ သူတို့ကို စိတ်ဆိုးစေရန် ကျွန်မ ဘာပြောမိသလဲဆိုသည်ကို စဉ်းစား၍မရဘဲ၊ သူတို့၏ မနှစ်သက်သော သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ခံစားရသဖြင့် အကျဉ်းချုပ်သာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ကျွန်မ စကားပြောပြီးသောအခါ၊ သင်းအုပ်လူကြီး ဘီ က ကျွန်မအား ယေရှု အလျင်အမြန်ကြွလာပြီး သနားစရာကောင်းသော အပြစ်သားများကို ဖျက်ဆီးခြင်းထက်၊ အခြားသူများကို အကျိုးပြုကာ အသုံးဝင်သော ဘဝသက်တမ်းရှည်ကြာစွာ နေထိုင်ရခြင်းက ပို၍ မွေ့လျော်စရာ မကောင်းပေဘူးလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ ကျွန်မက ယေရှုကြွလာခြင်းကို တောင့်တကြောင်း ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ ထိုအခါ အပြစ်သည် အဆုံးသတ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်မတို့အား သွေးဆောင်ဖျားယောင်းမည့် စာတန်မရှိတော့ဘဲ ထာဝစဉ် သန့်ရှင်းခြင်းကို ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။

In my simplicity I expected that my Methodist brethren and sisters would understand my feelings and rejoice with me. But I was disappointed; several sisters groaned and moved their chairs noisily, turning their backs upon me. I could not think what had been said to [36]

offend them, and spoke very briefly, feeling the chilling influence of their disapprobation. When I had ceased speaking, Elder B. asked me if it would not be more pleasant to live a long life of usefulness, doing others good, than to have Jesus come speedily and destroy poor sinners. I replied that I longed for the coming of Jesus. Then sin would have an end, and we would enjoy sanctification forever, with no devil to tempt and lead us astray.

 

ထို့နောက် သူက ကျွန်မအား အသက်ရှင်စဉ်အတွင်း သေမျိုးမှ မသေမျိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခြင်း၏ ဝေဒနာကို ခံစားရခြင်းထက်၊ မိမိ၏ အိပ်ရာပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ သေဆုံးလိုခြင်း မရှိပေဘူးလားဟု စုံစမ်းမေးမြန်းပြန်သည်။ ကျွန်မ၏အဖြေမှာ ယေရှုကြွလာပြီး ကိုယ်တော်၏ သားသမီးများကို ခေါ်ဆောင်သွားစေလိုကြောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အတိုင်း အသက်ရှင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းကို လက်ခံနိုင်ကြောင်း၊ ခဏချင်းတွင်၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ခံစားရမည့် မည်သည့်ဝေဒနာကိုမဆို လွယ်ကူစွာ သည်းခံနိုင်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဤယုတ်ညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်များသည် ပြောင်းလဲခြင်းခံရပြီး ခရစ်တော်၏ အလွန်ဘုန်းကြီးသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် သဏ္ဌာန်တူလာမည့် ထိုကြိုဆိုဖွယ်နေ့ရက်သို့ အချိန်ဘီးများ အလျင်အမြန် လည်ပတ်သွားစေလိုကြောင်း ကျွန်မ ပြောကြားခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ထာဝရဘုရားနှင့် အနီးကပ်ဆုံး နေထိုင်သည့်အချိန်တွင်၊ ကိုယ်တော်၏ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းကို အလွန်ဆုံး တောင့်တကြောင်းလည်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ရောက်ရှိနေသူအချို့သည် အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

He then inquired if I would not rather die peacefully upon my bed than to pass through the pain of being changed, while living, from mortality to immortality. My answer was that I wished for Jesus to come and take His children; that I was willing to live or die as God willed, and could easily endure all the pain that could be borne in a moment, in the twinkling of an eye; that I desired the

35

36 Testimonies for the Church, vol. 1

wheels of time to roll swiftly round, and bring the welcome day when these vile bodies should be changed, and fashioned like unto Christ’s most glorious body. I also stated that when I lived nearest to the Lord, then I most earnestly longed for His appearing. Here some present seemed to be greatly displeased.

 

သင်းအုပ်လူကြီးသည် အတန်းထဲမှ အခြားသူများကို စကားပြောသောအခါ၊ ပင်လယ်ရေသည် သမုဒ္ဒရာကို ဖုံးလွှမ်းသကဲ့သို့ မြေကြီးသည် ထာဝရဘုရားကို သိကျွမ်းခြင်းနှင့် ပြည့်ဝလာမည့် လောကီသာယာဝပြောသော နှစ်တစ်ထောင်ကာလကို မျှော်လင့်ခြင်း၌ အလွန်ဝမ်းမြောက်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူသည် ဤဘုန်းကြီးသော ကာလကို မြင်တွေ့လိုလှသည်။ အစည်းအဝေးပြီးနောက်၊ ယခင်က ကျွန်မအပေါ် ကြင်နာပြီး ခင်မင်ခဲ့ကြသူများက ကျွန်မအား သိသာထင်ရှားသော အေးစက်မှုဖြင့် ဆက်ဆံကြသည်ကို ကျွန်မ သတိပြုမိသည်။ ကျွန်မနှင့် ကျွန်မအစ်ကိုသည် ကျွန်မတို့၏ ညီအစ်ကိုများက ကျွန်မတို့အား ဤမျှလောက် နားလည်မှုလွဲခြင်းနှင့် ယေရှု မကြာမီကြွလာမည့်အကြောင်းအရာသည် သူတို့၏ရင်ထဲတွင် ထိုမျှလောက် ခါးသီးသော ကန့်ကွက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည့်အတွက် ဝမ်းနည်းစိတ်ဖြင့် အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း အဖိုးတန်သော အလင်းကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ပြီး သခင်ဘုရား ကြွလာခြင်းကို မျှော်လင့်ခြင်း၌ ဝမ်းမြောက်နိုင်သည့်အတွက် ကျွန်မတို့ ကျေးဇူးတင်ခဲ့ကြသည်။

When the presiding elder addressed others in the class, he expressed great joy in anticipating the temporal millennium, when the earth should be filled with the knowledge of the Lord as the waters cover the sea. He longed to see this glorious period ushered in. After the meeting closed, I was conscious of being treated with marked coldness by those who had formerly been kind and friendly to me. My brother and I returned home feeling sad that we should be so misunderstood by our brethren, and that the subject of the near coming of Jesus should awaken such bitter opposition in their breasts. Yet we were thankful that we could discern the precious light and rejoice in looking for the coming of the Lord.

 

မကြာမီတွင် ကျွန်မတို့သည် အတန်းလိုက်အစည်းအဝေးသို့ ထပ်မံတက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မတို့၏ ဝိညာဉ်များကို လှုပ်ရှားစေသော ဘုရားသခင်၏ အဖိုးတန်မေတ္တာတော်အကြောင်း ပြောပြရန် အခွင့်အရေးကို ကျွန်မတို့ အလိုရှိခဲ့သည်။ ကျွန်မအပေါ်ထားရှိသော သခင်ဘုရား၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် ကရုဏာတော်အကြောင်းကို အထူးပြောပြလိုခဲ့သည်။ ကျွန်မအတွင်း၌ ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သဖြင့် ကျွန်မ၏ ကယ်တင်ရှင်၏ မေတ္တာတော်ကို သက်သေခံရန် အခွင့်အရေးတိုင်းကို အသုံးချရန်မှာ ကျွန်မ၏ တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ စကားပြောရမည့် အလှည့်ရောက်သောအခါ၊ ကျွန်မ ခံစားရသော ယေရှု၏ မေတ္တာတော် သက်သေအထောက်အထားများကိုလည်းကောင်း၊ ကျွန်မ၏ ရွေးနှုတ်ရှင်ကို မကြာမီ တွေ့ဆုံရမည့် ပျော်ရွှင်ဖွယ် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် စောင့်စားနေကြောင်းကိုလည်းကောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ခရစ်တော်ကြွလာခြင်း နီးကပ်ပြီဟူသော ယုံကြည်ချက်သည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် သန့်ရှင်းခြင်းကို ပို၍ ထက်ထက်သန်သန် ရှာဖွေရန် ကျွန်မ၏ ဝိညာဉ်ကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် အတန်းခေါင်းဆောင်က ကျွန်မအား ကြားဖြတ်၍ “ညီအစ်မ၊ ညီအစ်မဟာ မက်သဒစ်ဝါဒကတစ်ဆင့် သန့်ရှင်းခြင်းကို ရရှိခဲ့တာပါ၊ မှားယွင်းတဲ့ သီအိုရီကတစ်ဆင့် မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြောခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားသည် ကောင်းချီးအသစ်ကို ရရှိခဲ့သည်မှာ မက်သဒစ်ဝါဒကြောင့်မဟုတ်ဘဲ၊ ယေရှု ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းလာမည့်အကြောင်း စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် သမ္မာတရားများကြောင့် ဖြစ်သည်ဟူသော အမှန်တရားကို ကျွန်မ ဝန်ခံရပါတော့သည်။ ၎င်းတို့မှတစ်ဆင့် ကျွန်မသည် ငြိမ်သက်ခြင်း၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံသော မေတ္တာကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ကျွန်မ၏ သက်သေခံချက် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် ကျွန်မ၏ မက်သဒစ်ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ အတန်းထဲ၌ နောက်ဆုံးအကြိမ် သက်သေခံခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

 

[37] Not long after this we again attended the class meeting. We

wanted an opportunity to speak of the precious love of God that animated our souls. I particularly wished to tell of the Lord’s goodness and mercy to me. So great a change had been wrought in me that it seemed my duty to improve every opportunity of testifying to the love of my Saviour.

When my turn came to speak, I stated the evidences I enjoyed of Jesus’ love, and that I looked forward with the glad expectation of meeting my Redeemer soon. The belief that Christ’s coming was near had stirred my soul to seek more earnestly for the sanctification of the Spirit of God. Here the class leader interrupted me, saying: “You received sanctification through Methodism, through Methodism, sister, not through an erroneous theory.” I felt compelled to confess the truth, that it was not through Methodism that my heart had received its new blessing, but by the stirring truths concerning the personal appearing of Jesus. Through them I had found peace, joy, and perfect love. Thus my testimony closed, the last that I was to bear in class with my Methodist brethren.

 

ထို့နောက် ရောဘတ်သည် သူ၏ နူးညံ့သော နည်းလမ်းဖြင့်၊ သို့သော် အလွန်ရှင်းလင်းပြီး ထိခိုက်စေသော နည်းလမ်းဖြင့် ပြောဆိုရာ အချို့သူများ ငိုကြွေးကြပြီး အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အခြားသူများမှာမူ သဘောမတူသည့်အလား ချောင်းဟန့်ကြပြီး အတော်လေး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြသည်။ အတန်းလိုက်အစည်းအဝေးခန်းမမှ ထွက်လာပြီးနောက်၊ ကျွန်မတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းအကြောင်းကို ထပ်မံဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး၊ ကျွန်မတို့၏ ခရစ်ယာန်ညီအစ်ကို ညီအစ်မများသည် ကျွန်မတို့ ကယ်တင်ရှင် ကြွလာခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ စကားတစ်ခွန်း ပြောဆိုသည်ကိုပင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ သည်းမခံနိုင်ရသနည်းဟု အံ့သြမိကြသည်။ သူတို့သာ ယေရှုကို ချစ်သင့်သလောက် ချစ်ပါက၊ ကိုယ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းအကြောင်းကို ကြားရခြင်းမှာ ကြီးမားသော အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်ဘဲ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုသတင်းကို ဝမ်းမြောက်စွာ ကြိုဆိုကြလိမ့်မည်ဟု ကျွန်မတို့ ထင်မြင်ခဲ့ကြသည်။

Robert then spoke in his meek way, yet in so clear and touching a manner that some wept and were much moved; but others coughed dissentingly and seemed quite uneasy. After leaving the class room, we again talked over our faith, and marveled that our Christian

Leaving the Methodist Church 37

brethren and sisters could so ill endure to have a word spoken in reference to our Saviour’s coming. We thought if they loved Jesus as they should, it would not be so great an annoyance to hear of His second advent, but, on the contrary, they would hail the news with joy.

 

ကျွန်မတို့သည် အတန်းလိုက်အစည်းအဝေးသို့ ထပ်မံမတက်ရောက်သင့်တော့ကြောင်း ယုံကြည်သွားခဲ့ကြသည်။ ခရစ်တော်၏ ဘုန်းကြီးသော ပေါ်ထွန်းခြင်း မျှော်လင့်ချက်သည် ကျွန်မတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ပြည့်လျှံစေပြီး ကျွန်မတို့ စကားပြောရန် ထရပ်သည့်အခါတိုင်း ဖော်ပြမိမည်သာ ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် ဆန့်ကျင်မှုများကြားမှ မိမိတို့၏ နှလုံးသားကို ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်းဖြင့် ပြည့်ဝစေသော ယုံကြည်ခြင်းအကြောင်းကို ရဲဝံ့စွာ ပြောဆိုခဲ့ကြသော နှိမ့်ချသော ကလေးငယ်နှစ်ဦးအပေါ် ရောက်ရှိနေသူများ၏ ဒေါသကို နှိုးဆွပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အတန်းလိုက်အစည်းအဝေးတွင် ကျွန်မတို့အတွက် လွတ်လပ်မှု မရှိနိုင်တော့ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ အကြောင်းမှာ ကျွန်မတို့၏ သက်သေခံချက်သည် ကျွန်မတို့ လေးစားချစ်ခင်ခဲ့သော ညီအစ်ကို ညီအစ်မများထံမှ အစည်းအဝေးအပြီးတွင် ကျွန်မတို့နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်သံများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

We were convinced that we ought no longer to attend the class meeting. The hope of the glorious appearing of Christ filled our souls and would find expression when we rose to speak. This seemed to kindle the ire of those present against the two humble children who dared, in the face of opposition, to speak of the faith that had filled their hearts with peace and happiness. It was evident that we could [38]

have no freedom in the class meeting; for our testimony provoked sneers and taunts that reached our ears at the close of the meeting, from brethren and sisters whom we had respected and loved.

 

ထိုအချိန်တွင် အက်ဒဗန်းတစ်စ် (Adventists) များသည် ဘီသိုဗင်ခန်းမ (Beethoven Hall) တွင် အစည်းအဝေးများ ကျင်းပနေကြသည်။ ကျွန်မ၏ဖခင်သည် မိသားစုနှင့်အတူ ထိုအစည်းအဝေးများသို့ မှန်မှန်တက်ရောက်ခဲ့သည်။ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာမည့်ကာလမှာ ၁၈၄၃ ခုနှစ်အတွင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ဝိညာဉ်များကို ကယ်တင်နိုင်မည့် အချိန်သည် အလွန်တိုတောင်းလှသည်ဟု ထင်ရသဖြင့်၊ အပြစ်သားများကို သမ္မာတရား၏ အလင်းထဲသို့ ပို့ဆောင်ရန် ကျွန်မ တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အလွန်ငယ်ရွယ်ပြီး ကျန်းမာရေးမကောင်းသောသူတစ်ဦးအတွက် ကြီးမြတ်သော အလုပ်တွင် များစွာလုပ်ဆောင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

The Adventists held meetings at this time in Beethoven Hall. My father, with his family, attended them quite regularly. The period of the second advent was thought to be in the year 1843. The time seemed so short in which souls could be saved that I resolved to do all that was in my power to lead sinners into the light of truth. But it seemed impossible for one so young, and in feeble health, to do much in the great work.

 

ကျွန်မတွင် အိမ်၌ နေထိုင်သော အစ်မ နှစ်ယောက်ရှိရာ၊ ကျွန်မထက် အသက်အနည်းငယ်ကြီးသော စာရာ (Sarah) နှင့် ကျွန်မ၏ အမြွှာညီအစ်မ အဲလိဇဘက် (Elizabeth) တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ကျွန်မတို့ ဤကိစ္စကို အချင်းချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး၊ ကျွန်မတို့ တတ်နိုင်သမျှ ငွေရှာကာ အလကားဝေငှရန် စာအုပ်များနှင့် ဝေစာများ ဝယ်ယူရာတွင် အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ဤအရာသည် ကျွန်မတို့ လုပ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ဤအရာလေးကို ဝမ်းမြောက်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မသည် တစ်နေ့လျှင် ၂၅ ဆင့် (၂၅ cents) သာ ရှာနိုင်သော်လည်း၊ ကျွန်မ၏ အဝတ်အစားမှာ ရိုးရှင်းပြီး မလိုအပ်သော အဆင်တန်ဆာများအတွက် ဘာမှမသုံးစွဲခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ အချည်းနှီးသော ပြသမှုများသည် ကျွန်မ၏ မျက်စိတွင် အပြစ်ဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သင့်တော်သော စာအုပ်များ ဝယ်ယူရန် ကျွန်မတွင် အမြဲတမ်း ရံပုံငွေ အနည်းငယ် ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို နိုင်ငံရပ်ခြားသို့ ပို့ဆောင်ရန် အတွေ့အကြုံရှိသူများ၏ လက်ထဲသို့ အပ်နှံခဲ့သည်။

I had two sisters at home, Sarah, who was several years older, and my twin sister, Elizabeth. We talked the matter over among ourselves, and decided to earn what money we could, and spend it in buying books and tracts to be distributed gratuitously. This was the best we could do, and we did this little gladly. I could earn only twenty-five cents a day; but my dress was plain, nothing was spent for needless ornaments, for vain display appeared sinful in my eyes; so I had ever a little fund in store with which to purchase suitable books. These were placed in the hands of experienced persons to send abroad.

 

ဤပုံနှိပ်ထားသော စာရွက်တိုင်းသည် ကျွန်မ၏ မျက်စိတွင် အလွန်အဖိုးတန်လှသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည် ကမ္ဘာလောကအတွက် အလင်း၏ စေတမန်များကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေသော ကြီးမြတ်သော ဖြစ်ရပ်အတွက် ပြင်ဆင်ရန် နှိုးဆော်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ကျွန်မသည် ခေါင်းအုံးများဖြင့် ကျောမှီကာ အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း၊ တုန်ရင်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် ကျွန်မ၏ သတ်မှတ်ထားသော အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ စာဖတ်စရာများ ဝယ်ယူရန်အတွက် ပြန်လည်ရရှိသော အဖိုးတန် ငွေစလေးများကို အမှောင်ထဲတွင် ရှိနေသူများကို အလင်းပေးရန်နှင့် နှိုးဆော်ရန်အတွက် အလွန်ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ကိုယ်ပိုင်ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ရှာဖွေထားသော ငွေများကို သုံးစွဲရန် မည်သည့် သွေးဆောင်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ၊ ဝိညာဉ်များ ကယ်တင်ခြင်းသည်သာ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် အလေးဂရုပြုစရာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊ သတိပေးချက် သတင်းစကားကို ကမ္ဘာသို့ ပေးနေစဉ်အတွင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် လုံခြုံသည်ဟု ထင်မှတ်နေသူများအတွက် ကျွန်မ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

Every leaf of this printed matter seemed precious in my eyes, for it was as a messenger of light to the world, bidding them prepare for the great event near at hand. Day after day I sat in bed propped up with pillows, performing my allotted task with trembling fingers. How carefully would I lay aside the precious bits of silver taken in return, which were to be expended for reading matter to enlighten and arouse those who were in darkness. I had no temptation to

38 Testimonies for the Church, vol. 1

spend my earnings for my own personal gratification; the salvation of souls was the burden of my mind, and my heart ached for those

[39] who flattered themselves that they were living in security, while the

message of warning was being given to the world.

 

တစ်နေ့တွင်၊ ဝိညာဉ်သည် သဘာဝအတိုင်း မသေနိုင်သော အရာမဟုတ်ကြောင်း မကြာသေးမီက ကြားခဲ့ရသော တရားဒေသနာတစ်ခုနှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်မ၏မိခင်နှင့် ညီအစ်မတစ်ဦးတို့ ပြောဆိုနေသည်ကို ကျွန်မ နားထောင်ခဲ့မိသည်။ သင်းအုပ်ဆရာ၏ သက်သေပြချက် ကျမ်းပိုဒ်အချို့ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့အနက် ဤကျမ်းပိုဒ်များသည် ကျွန်မကို အလွန်အမင်း စွဲထင်စေခဲ့သည်- “ဒုစရိုက်ကို ပြုသောသူသည် သေရမည်။” “အသက်ရှင်သောသူသည် မိမိသေရမည်ကို သိ၏။ သေသောသူမူကား တစုံတခုကိုမျှမသိ။” “မိမိအချိန်ကာလ ရောက်သောအခါ၊ မင်္ဂလာရှိ၍ တစ်ပါးတည်းသော အရှင်၊ ဘုရင်တို့၏ဘုရင်၊ သခင်တို့၏သခင်သည် ထိုပေါ်ထွန်းခြင်းကို ပြတော်မူမည်။ ထိုအရှင်သည်သာလျှင် မသေနိုင်သော သဘာဝနှင့် ပြည့်စုံတော်မူ၏။” “ကောင်းမြတ်သောအကျင့်ကို အမြဲကျင့်၍၊ ဘုန်းအသရေကိုလည်းကောင်း၊ မပျက်စီးနိုင်သော အဖြစ်ကိုလည်းကောင်း ရှာသောသူတို့အား ထာဝရအသက်ကို ပေးတော်မူမည်။” ကျွန်မ၏မိခင်က အထက်ပါ ကျမ်းပိုဒ်ကို ကိုးကားပြီးနောက်၊ “သူတို့တွင် ရှိနှင့်ပြီးသား အရာကို အဘယ်ကြောင့် ရှာနေရသနည်း” ဟု ပြောခဲ့သည်။

One day I listened to a conversation between my mother and a sister, in reference to a discourse which they had recently heard, to the effect that the soul had not natural immortality. Some of the minister’s proof texts were repeated. Among them I remember these impressed me very forcibly: “The soul that sinneth, it shall die.” “The living know that they shall die: but the dead know not anything.” “Which in His times He shall show, who is the blessed and only Potentate, the King of kings, and Lord of Lords; who only hath immortality.” “To them who by patient continuance in welldoing seek for glory and honor and immortality, eternal life.” “Why,” said my mother, after quoting the foregoing passage, “should they seek for what they already have?”

 

ဤအတွေးအခေါ်သစ်များကို ပြင်းပြပြီး နာကျင်သော စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် ကျွန်မ နားထောင်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ မိခင်နှင့် နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေသောအခါ၊ ဝိညာဉ်သည် မသေနိုင်သော အရာမဟုတ်ဟု မိခင် အမှန်တကယ် ယုံကြည်ပါသလားဟု ကျွန်မ မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူမ၏ အဖြေမှာ ကျွန်မတို့သည် အခြားသောအရာများတွင်ကဲ့သို့ပင် ဤအကြောင်းအရာတွင်လည်း မှားယွင်းခဲ့မည်ကို စိုးရိမ်မိကြောင်း ဖြစ်သည်။

I listened to these new ideas with an intense and painful interest. When alone with my mother, I inquired if she really believed that the soul was not immortal. Her reply was that she feared we had been in error on that subject as well as upon some others.

 

“ဒါပေမဲ့ အမေ၊ ဝိညာဉ်ဟာ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း တိုင်အောင် သင်္ချိုင်းထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတယ်လို့ အမေ တကယ် ယုံကြည်သလား။ ခရစ်ယာန်တစ်ယောက် သေတဲ့အခါ ကောင်းကင်ဘုံကို တန်းမသွားဘူး၊ အပြစ်သားတစ်ယောက်ဟာလည်း ငရဲကို တန်းမသွားဘူးလို့ အမေ ထင်သလား” ဟု ကျွန်မ မေးခဲ့သည်။

“But, mother,” said I, “do you really believe that the soul sleeps in the grave until the resurrection? Do you think that the Christian, when he dies, does not go immediately to heaven, nor the sinner to hell?”

 

သူမက “ထာဝရလောင်ကျွမ်းနေတဲ့ ငရဲရှိတယ်ဆိုတာကို သမ္မာကျမ်းစာက ဘာသက်သေမှ မပြပါဘူး။ အကယ်၍ ထိုသို့သော နေရာမျိုး ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် အသန့်ရှင်းဆုံးသော စာအုပ်ထဲမှာ ဖော်ပြထားသင့်ပါတယ်” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။

She answered: “The Bible gives us no proof that there is an eternally burning hell. If there is such a place, it should be mentioned in the Sacred Book.”

 

“ဟာ အမေ!” ဟု ကျွန်မ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်မိသည်၊ “ဒါ အမေ့အတွက် ထူးဆန်းတဲ့ စကားပဲ! အမေ ဒီထူးဆန်းတဲ့ သီအိုရီကို ယုံကြည်တယ်ဆိုရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိမပေးပါနဲ့၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အပြစ်သားတွေဟာ ဒီယုံကြည်ချက်ကနေ လုံခြုံမှုကို ရှာဖွေပြီး သခင်ဘုရားကို ဘယ်တော့မှ ရှာဖွေလိုစိတ် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ စိုးရိမ်လို့ပါ” ဟု ပြောမိသည်။

“Why, mother!” cried I, in astonishment, “this is strange talk for you! If you believe this strange theory, do not let any one know of it; for I fear that sinners would gather security from this belief, and never desire to seek the Lord.”

 

“ဒါဟာ ခိုင်လုံတဲ့ ကျမ်းစာအမှန်တရား ဖြစ်မယ်ဆိုရင်၊ အပြစ်သားတွေရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းကို တားဆီးမယ့်အစား သူတို့ကို ခရစ်တော်ဆီကို ရောက်လာစေမယ့် နည်းလမ်း ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ မေတ္တာတော်က ပုန်ကန်သူကို အညံ့မခံစေနိုင်ဘူးဆိုရင်၊ ထာဝရငရဲရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတွေကလည်း သူ့ကို နောင်တရအောင် တွန်းပို့နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင်၊ စိတ်ရဲ့ အနိမ့်ဆုံး ဂုဏ်အင်္ဂါရပ်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ လုံးဝကြောက်ရွံ့ခြင်းကို အသုံးချပြီး ဝိညာဉ်တွေကို ယေရှုဆီ ခေါ်ဆောင်တာဟာ သင့်တော်တဲ့ နည်းလမ်းမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ ယေရှုရဲ့ မေတ္တာတော်က ဆွဲဆောင်ပါတယ်၊ အဲဒါက အမာကျောဆုံးသော နှလုံးသားကိုတောင် နူးညံ့စေပါလိမ့်မယ်” ဟု သူမက ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

“If this is sound Bible truth,” she replied, “instead of preventing the salvation of sinners, it will be the means of winning them to Christ. If the love of God will not induce the rebel to yield, the

[40] terrors of an eternal hell will not drive him to repentance. Besides,

it does not seem a proper way to win souls to Jesus, by appealing to one of the lowest attributes of the mind, abject fear. The love of Jesus attracts; it will subdue the hardest heart.”

Leaving the Methodist Church 39

 

ဤစကားဝိုင်း ဖြစ်ပွားပြီးနောက် လအနည်းငယ်ကြာမှသာ ဤအယူဝါဒနှင့် ပတ်သက်၍ နောက်ထပ် တစ်စုံတစ်ရာကို ကျွန်မ ကြားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဤအတောအတွင်း ကျွန်မ၏ စိတ်သည် ဤအကြောင်းအရာအပေါ် များစွာ စဉ်းစားဆင်ခြင်နေခဲ့သည်။ ၎င်းကို ဟောပြောသည်ကို ကြားရသောအခါ၊ ၎င်းသည် အမှန်တရားဖြစ်သည်ဟု ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သေလွန်သူများ အိပ်ပျော်နေခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အလင်းသည် ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် စတင်ပေါ်ပေါက်လာချိန်မှစ၍၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ဖုံးလွှမ်းထားသော လျှို့ဝှက်ချက်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ ထိုကြီးမြတ်သော ဖြစ်ရပ်ကိုယ်တိုင်က အသစ်ဖြစ်ပြီး မြင့်မြတ်သော အရေးပါမှုကို ရရှိလာခဲ့သည်။ သေလွန်သူများ၏ ချက်ချင်း လက်ငင်း ဆုလာဘ် သို့မဟုတ် ပြစ်ဒဏ်နှင့် အနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပေါ်မည့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် တရားစီရင်ခြင်း ဟူသော ငြင်းချက်မထုတ်နိုင်သည့် အချက်ကို ပေါင်းစပ်ညှိနှိုင်းရန် ကြိုးပမ်းမှုများကြောင့် ကျွန်မ၏ စိတ်သည် မကြာခဏ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သေဆုံးချိန်တွင် ဝိညာဉ်သည် ထာဝရပျော်ရွှင်မှု သို့မဟုတ် ဆင်းရဲဒုက္ခထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လျှင်၊ ပုပ်စပ်ဆွေးမြည့်နေသော ခန္ဓာကိုယ် ရှင်ပြန်ထမြောက်ရန် အဘယ်ကြောင့် လိုအပ်သနည်း။

It was some months after this conversation before I heard anything further concerning this doctrine; but during this time my mind had been much exercised upon the subject. When I heard it preached, I believed it to be the truth. From the time that light in regard to the sleep of the dead dawned upon my mind, the mystery that had enshrouded the resurrection vanished, and the great event itself assumed a new and sublime importance. My mind had often been disturbed by its efforts to reconcile the immediate reward or punishment of the dead with the undoubted fact of a future resurrection and judgment. If at death the soul entered upon eternal happiness or misery, where was the need of a resurrection of the poor moldering body?

 

သို့သော် ဤလှပသော ယုံကြည်ချက်အသစ်က ဝိညာဉ်တော်တိုက်တွန်းခြင်း ခံရသော ကျမ်းရေးသူများသည် ခန္ဓာကိုယ် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအကြောင်းကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအလေးပေး ရေးသားခဲ့ကြသနည်းဟူသော အကြောင်းရင်းကို ကျွန်မအား သိစေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ လူသားတစ်ရပ်လုံးသည် သင်္ချိုင်းထဲ၌ အိပ်ပျော်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျွန်မတို့၏ ယခင်ခံယူချက်များ၏ မှားယွင်းမှုကို ယခု ကျွန်မ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ သေလွန်သူများ၏ ဝိညာဉ်များသည် တစ်ကြိမ် တရားစီရင်ခြင်း ခံရပြီး မိမိတို့၏ ကံကြမ္မာကို သတ်မှတ်ပြီးဖြစ်ပါက၊ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းသည် ရှုပ်ထွေးပြီး အသုံးမဝင်ကြောင်းကို ကျွန်မအတွက် အလွန်ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။ သေကွဲကွဲရသူများ၏ မျှော်လင့်ချက်မှာ အသက်ပေးရှင်က သင်္ချိုင်း၏ သံခြေကျင်းများကို ချိုးဖျက်ပြီး၊ ဖြောင့်မတ်သော သေလွန်သူများသည် သူတို့၏ ထောင်အိမ်မှ ထွက်ခွာကာ ဘုန်းကြီးသော မသေနိုင်သော အသက်ကို ဝတ်ဆင်ကြမည့် ဘုန်းကြီးသောနေ့ရက်ကို မျှော်လင့်ခြင်း၌ ရှိကြောင်း ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရသည်။

But this new and beautiful faith taught me the reason why inspired writers had dwelt so much upon the resurrection of the body; it was because the entire being was slumbering in the grave. I could now clearly perceive the fallacy of our former position on this question. The confusion and uselessness of a final judgment, after the souls of the departed had already been judged once and appointed to their lot, was very plain to me now. I saw that the hope of the bereaved is in looking forward to the glorious day when the Life-giver shall break the fetters of the tomb, and the righteous dead shall arise and leave their prison house to be clothed with glorious immortal life.

 

ကျွန်မတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် သခင်ဘုရား မကြာမီ ကြွလာတော့မည့် အယူဝါဒကို စိတ်ဝင်စားခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မ၏ဖခင်သည် သူနေထိုင်ရာ မက်သဒစ်အသင်းတော်၏ အမာခံပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် ကာလကြာရှည် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရပြီး၊ မိသားစုတစ်ခုလုံးမှာ တက်ကြွသောအသင်းသားများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကျွန်မတို့သည် ကျွန်မတို့၏ ယုံကြည်ချက်အသစ်ကို လျှို့ဝှက်မထားခဲ့ပေ၊ သို့သော်လည်း မသင့်တော်သော အခါသမယများတွင် အခြားသူများအား အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းခဲ့သလို၊ ကျွန်မတို့၏ အသင်းတော်အပေါ် မည်သည့် ရန်လိုမှုကိုမျှ မပြသခဲ့ပေ။ သို့ရာတွင်၊ မက်သဒစ် သင်းအုပ်ဆရာသည် ကျွန်မတို့ထံ အထူးလာရောက်ခဲ့ပြီး၊ ကျွန်မတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မက်သဒစ်ဝါဒသည် သဟဇာတမဖြစ်နိုင်ကြောင်း အသိပေးခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်မတို့ ဤသို့ ယုံကြည်ရသည့် အကြောင်းရင်းများကို မမေးမြန်းခဲ့သလို၊ ကျွန်မတို့၏ အမှားကို နားချရန် သမ္မာကျမ်းစာကိုလည်း ကိုးကားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သို့သော် မက်သဒစ်အသင်းတော်က လက်မခံနိုင်သော အသစ်ဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းသော ယုံကြည်ချက်ကို ကျွန်မတို့ လက်ခံကျင့်သုံးနေသည်ဟုသာ ပြောကြားခဲ့သည်။

Our family were all interested in the doctrine of the Lord’s soon coming. My father had long been considered one of the pillars of the Methodist church where he lived, and the whole family had been active members; but we made no secret of our new belief, although we did not urge it upon others on inappropriate occasions, or manifest any unfriendliness toward our church. However, the [41]

Methodist minister made us a special visit and took the occasion to inform us that our faith and Methodism could not agree. He did not inquire our reasons for believing as we did, nor make any reference to the Bible in order to convince us of our error; but he stated that we had adopted a new and strange belief that the Methodist Church could not accept.

 

ကျွန်မဖခင်က ဤအရာကို အသစ်ဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းသော အယူဝါဒဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ မှားယွင်းနိုင်ကြောင်း၊ ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်က ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များအား ဟောပြောရာတွင် ကိုယ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းအကြောင်းကို ဟောကြားခဲ့ကြောင်း ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်က “ငါ့ခမည်းတော်၏အိမ်တော်၌ နေစရာအခန်းအများရှိ၏။ သို့မဟုတ်လျှင် သင်တို့အား ငါပြောပြီ။ သင်တို့နေစရာအရပ်ကို ပြင်ဆင်ခြင်းငှါ ငါသွားရ၏။ ငါသွား၍ သင်တို့နေစရာအရပ်ကို ပြင်ဆင်ပြီးလျှင်၊ တစ်ဖန်ပြန်လာ၍၊ ငါရှိရာအရပ်၌ သင်တို့ရှိစေခြင်းငှါ သင်တို့ကို ငါ့ထံသို့ သိမ်းယူမည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ မျက်မှောက်တွင် ကောင်းကင်သို့ ချီဆောင်ခြင်း ခံရပြီး တိမ်တိုက်တစ်ခုက ကိုယ်တော့်ကို ကွယ်သွားစေသည့်အခါ၊ ကိုယ်တော်၏ သစ္စာရှိသော နောက်လိုက်များသည် ကွယ်ပျောက်သွားသော သခင်ကို ငေးကြည့်နေစဉ်၊ “အဖြူရောင်အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်သော လူနှစ်ယောက်တို့သည် သူတို့အနားမှာရပ်လျက်၊ ‘အို ဂါလိလဲလူတို့၊ အဘယ်ကြောင့် ကောင်းကင်သို့ ကြည့်မျှော်လျက် ရပ်နေကြသနည်း။ သင်တို့နှင့်ခွာ၍ ကောင်းကင်သို့ ချီဆောင်ခြင်းကို ခံရသော ဤယေရှုသည်၊ ကောင်းကင်သို့ ကြွသွားတော်မူသည်ကို သင်တို့ မြင်သည်နည်းတူ တစ်ဖန်ကြွလာတော်မူလတ္တံ့’ ဟု ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။”

My father replied that he must be mistaken in calling this a new and strange doctrine, that Christ Himself, in His teachings to His disciples, had preached His second advent. He had said: “In My

40 Testimonies for the Church, vol. 1

Father’s house are many mansions: if it were not so, I would have told you. I go to prepare a place for you. And if I go and prepare a place for you, I will come again, and receive you unto Myself; that where I am, there ye may be also.” When He was taken up to heaven before their eyes and a cloud received Him out of their sight, as His faithful followers stood gazing after their vanishing Lord, “behold, two men stood by them in white apparel; which also said, Ye men of Galilee, why stand ye gazing up into heaven? this same Jesus, which is taken up from you into heaven, shall so come in like manner as ye have seen Him go into heaven.”

 

“ထို့ပြင်” ဟု ကျွန်မဖခင်က သူ၏အကြောင်းအရာ၌ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဆက်လက်ပြောကြားသည်မှာ၊ “ဝိညာဉ်တော်တိုက်တွန်းခြင်း ခံရသော ပေါလုသည် သက်သာလောနိတ်မြို့ရှိ သူ၏ ညီအစ်ကိုများကို အားပေးရန် စာတစ်စောင် ရေးသားခဲ့ရာတွင်၊ ‘ဆင်းရဲခြင်းကို ခံရသော သင်တို့သည်လည်း ငါတို့နှင့်အတူ ချမ်းသာကို ရကြလတ္တံ့။ ဘုရားသခင်ကို မသိသောသူ၊ ငါတို့သခင်ယေရှုခရစ်၏ ဧဝံဂေလိတရားကို နားမထောင်သောသူတို့ကို၊ သခင်ယေရှုသည် မိမိတန်ခိုးရှိသော ကောင်းကင်တမန်တို့နှင့်အတူ၊ ကောင်းကင်ဘုံမှ မီးလျှံ၌ ပေါ်ထွန်းတော်မူ၍ ဒဏ်ပေးတော်မူသောအခါ၊ ထိုသူတို့သည် ထာဝရဘုရား၏ မျက်နှာတော်နှင့်လည်းကောင်း၊ တန်ခိုးတော်၏ ဘုန်းအသရေနှင့်လည်းကောင်း ကွာလျက်၊ ထာဝရပျက်စီးခြင်းတည်းဟူသော ပြစ်ဒဏ်ကို ခံရကြလတ္တံ့။ ထိုနေ့၌ သခင်ဘုရားသည် မိမိသန့်ရှင်းသူတို့တွင် ဘုန်းထင်ရှားစေခြင်းငှါလည်းကောင်း၊ ယုံကြည်သောသူအပေါင်းတို့တွင် အံ့သြချီးမွမ်းခြင်းကို ခံစေခြင်းငှါလည်းကောင်း ကြွလာတော်မူမည်’ ဟု ရေးသားခဲ့သည်။‘အကြောင်းမူကား၊ သခင်ဘုရားသည် ကြွေးကြော်ခြင်း၊ ကောင်းကင်တမန်မင်း၏ အသံပေးခြင်း၊ ဘုရားသခင်၏ တံပိုးတော်မှုတ်ခြင်းနှင့်တကွ၊ ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်တော်မူ၍၊ ခရစ်တော်၌ သေလွန်သောသူတို့သည် အဦးဆုံး ထမြောက်ကြလိမ့်မည်။ ထိုနောက်မှ အသက်ရှင်၍ ကျန်ကြွင်းသော ငါတို့သည်လည်း၊ သခင်ဘုရားနှင့် လေထဲ၌ ဆုံကြခြင်းငှါ၊ ထိုသူတို့နှင့်အတူ မိုးတိမ်ပေါ်သို့ ချီဆောင်ခြင်းကို ခံရကြမည်။ သို့ဖြစ်၍၊ အစဉ်မပြတ် သခင်ဘုရားနှင့်အတူ နေရကြလိမ့်မည်။ ထိုကြောင့်၊ ဤစကားများဖြင့် အချင်းချင်း သက်သာစေကြလော့။’

 

“And,” said my father, warming with his subject, “the inspired Paul wrote a letter to encourage his brethren in Thessalonica, saying: ‘And to you who are troubled rest with us, when the Lord Jesus shall be revealed from heaven with His mighty angels, in flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel of our Lord Jesus Christ: who shall be punished with everlasting destruction from the presence of the Lord, and from the glory of His power; when He shall come to be glorified in His saints, and to be admired in all them that believe ... in that day.’ ‘For the Lord Himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the Archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ

[42] shall rise first: then we which are alive and remain shall be caught up together with them in the clouds, to meet the Lord in the air: and so shall we ever be with the Lord. Wherefore comfort one another with these words.’

 

 

“ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ ယုံကြည်ခြင်းအတွက် မြင့်မြတ်တဲ့ အခွင့်အာဏာ ဖြစ်ပါတယ်။ ယေရှုနဲ့ ကိုယ်တော်ရဲ့ တမန်တော်တွေဟာ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာမယ့် ဖြစ်ရပ်အပေါ် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနဲ့ အောင်ပွဲခံခြင်းနဲ့အတူ တည်ရှိနေကြပါတယ်။ သန့်ရှင်းတဲ့ ကောင်းကင်တမန်တွေကလည်း ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွသွားတဲ့ ခရစ်တော်ဟာ တစ်ဖန် ပြန်ကြွလာမယ်လို့ ကြေညာခဲ့ကြပါတယ်။ ယေရှုနဲ့ ကိုယ်တော်ရဲ့ တပည့်တော်တွေရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အပြစ်ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒါဟာ အလွန်ဟောင်းနားတဲ့ အယူဝါဒဖြစ်ပြီး ဘာမှားယွင်းမှုမှ မရှိပါဘူး” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

“This is high authority for our faith. Jesus and His apostles dwell upon the event of the second advent with joy and triumph; and the holy angels proclaim that Christ, who ascended to heaven, shall come again. This is our offense, believing the word of Jesus and His disciples. This is a very old doctrine, and bears no taint of heresy.”

 

သင်းအုပ်ဆရာသည် ကျွန်မတို့ မှားယွင်းကြောင်း သက်သေပြနိုင်မည့် ကျမ်းပိုဒ်တစ်ခုကိုမျှ ကိုးကားရန် မကြိုးစားဘဲ၊ အချိန်မရှိဟု အကြောင်းပြကာ ရှောင်တိမ်းခဲ့သည်။ သူက ကျွန်မတို့အား အသင်းတော်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားရန်နှင့် လူသိရှင်ကြား စစ်ဆေးခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့နှင့် အလားတူ အကြောင်းပြချက်ကြောင့် အခြားသော ညီအစ်ကိုများသည်လည်း အလားတူ ဆက်ဆံမှုကို ခံနေရသည်ကို ကျွန်မတို့ သိရှိခဲ့ကြသည်၊ ကျွန်မတို့သည် မိမိတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ဝန်ခံရန် ရှက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ကျမ်းစာဖြင့် အတည်မပြုနိုင်ခြင်းမျိုး မဖြစ်စေလိုသဖြင့်၊ ကျွန်မ၏ မိဘများက ဤတောင်းဆိုမှုအတွက် အကြောင်းရင်းများကို သိရှိလိုကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

The minister did not attempt to refer to a single text that would prove us in error, but excused himself on the plea of a want of time. He advised us to quietly withdraw from the church and avoid the publicity of a trial. We were aware that others of our brethren were meeting with similar treatment for a like cause, and we did not wish it understood that we were ashamed to acknowledge our faith, or were unable to sustain it by Scripture; so my parents insisted that they should be acquainted with the reasons for this request.

Leaving the Methodist Church 41

 

ဤအရာအတွက် ရရှိသော တစ်ခုတည်းသော အဖြေမှာ ကျွန်မတို့သည် အသင်းတော်၏ စည်းမျက်ကမ်းများကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ပြီး၊ စစ်ဆေးခြင်းမှ ကင်းလွတ်ရန် မိမိသဘောအလျောက် ထွက်ခွာခြင်းသည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟူသော ရှောင်လွှဲပြောဆိုချက်သာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မတို့က ပုံမှန်စစ်ဆေးမှုကိုသာ ပိုမိုနှစ်သက်ကြောင်းနှင့် ကယ်တင်ရှင် ပေါ်ထွန်းလာခြင်းကို မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် ချစ်မြတ်နိုးခြင်းတွင် မည်သည့်အမှားမှ မရှိဟု ခံယူထားသဖြင့် ကျွန်မတို့အပေါ် မည်သည့်အပြစ်ကို စွပ်စွဲသနည်းဟု မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။

The only answer to this was an evasive declaration that we had walked contrary to the rules of the church, and the best course would be to voluntarily withdraw from it to save a trial. We answered that we preferred a regular trial, and demanded to know what sin was charged to us, as we were conscious of no wrong in looking for and loving the appearing of the Saviour.

 

မကြာမီတွင် ကျွန်မတို့အား အသင်းတော်၏ ဝတ်ပြုဆောင်တွင် ကျင်းပမည့် အစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်ရန် အကြောင်းကြားစာ ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ကျွန်မဖခင်နှင့် သူ၏မိသားစု၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ကျွန်မတို့ကို ဆန့်ကျင်သူများသည် ကျွန်မတို့၏ အမှုကိစ္စကို ပိုမိုများပြားသော ပရိသတ်ရှေ့တွင် မတင်ပြလိုကြပေ။ တင်ပြထားသော တစ်ခုတည်းသော စွဲချက်မှာ ကျွန်မတို့သည် သူတို့၏ စည်းကမ်းများကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်ဟူသောအချက် ဖြစ်သည်။ မည်သည့်စည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်သနည်းဟု မေးမြန်းသောအခါ၊ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးနောက် ကျွန်မတို့သည် အခြားအစည်းအဝေးများသို့ တက်ရောက်ခဲ့ပြီး၊ မိမိတို့၏ အတန်းလိုက်အစည်းအဝေးသို့ မှန်မှန်တက်ရောက်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့က မိသားစုဝင်အချို့မှာ ကာလအတန်ကြာ နယ်သို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း၊ မြို့တွင် ကျန်ရစ်သူ မည်သူမျှ ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်ထက် ပို၍ ပျက်ကွက်ခြင်း မရှိကြောင်း၊ ထို့ပြင် သူတို့ပေးသော သက်သေခံချက်များသည် သိသာထင်ရှားသော မနှစ်သက်မှုကို ခံရသောကြောင့် အစည်းအဝေးသို့ မသွားဘဲနေရန် စာရိတ္တပိုင်းဆိုင်ရာအရ တွန်းအားပေးခံခဲ့ရကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အတန်းလိုက်အစည်းအဝေးသို့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး မတက်ရောက်သော အချို့သူများသည် အသင်းတော်တွင် အဆင့်အတန်းကောင်းမွန်စွာ ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်းလည်း ကျွန်မတို့ သတိပေးခဲ့သည်။

Not long after, we were notified to be present at a meeting to be held in the vestry of the church. There were but few present. The influence of my father and his family was such that our opposers had no desire to present our case before a larger number of the congregation. The single charge preferred was that we had walked contrary to their rules. Upon our asking what rules we had violated, it was stated, after a little hesitation, that we had attended other meetings, and had neglected to meet regularly with our class. We stated that a [43]

portion of the family had been in the country for some time past, that none who remained in the city had been absent from class meeting more than a few weeks, and they were morally compelled to remain away because the testimonies they bore met with such marked disapprobation. We also reminded them that certain persons who had not attended class meeting for a year were yet held in good standing.

 

ကျွန်မတို့သည် သူတို့၏ စည်းကမ်းများမှ သွေဖည်သွားကြောင်း ဝန်ခံမည်လားနှင့် နောင်တွင် ၎င်းတို့ကို လိုက်နာရန် သဘောတူမည်လားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့က မိမိတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ရန် သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော သမ္မာတရားကို ငြင်းပယ်ရန် မဝံ့ရဲကြောင်း၊ ကျွန်မတို့၏ ရွေးနှုတ်ရှင် မကြာမီ ကြွလာမည့် မျှော်လင့်ချက်ကို လက်မလွှတ်နိုင်ကြောင်း၊ သူတို့က မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိဟု ခေါ်ဆိုသော နည်းလမ်းအတိုင်းပင် သခင်ဘုရားကို ဆက်လက်ကိုးကွယ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ ကျွန်မဖခင်၏ ခုခံပြောဆိုမှုတွင် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ခံယူခဲ့ရပြီး၊ ကျွန်မတို့အားလုံးသည် မှန်ကန်သောအသိနှင့် ယေရှု၏ နှစ်သက်အားရသော အပြုံးကို ရရှိကာ လွတ်လပ်သောစိတ်၊ ပျော်ရွှင်သောစိတ်ဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

It was asked if we would confess that we had departed from their rules, and if we would also agree to conform to them in the future. We answered that we dared not yield our faith or deny the sacred truth of God; that we could not forego the hope of the soon coming of our Redeemer; that after the manner which they called heresy we must continue to worship the Lord. My father in his defense received the blessing of God, and we all left the vestry with free spirits, happy in the consciousness of right and the approving smile of Jesus.

 

နောက်တစ်ပတ် တနင်္ဂနွေနေ့၊ မေတ္တာပွဲစတင်ချိန်တွင်၊ နယ်လှည့်သင်းအုပ်လူကြီးသည် ကျွန်မတို့ ခုနစ်ဦး၏ အမည်များကို အသင်းတော်မှ ရပ်စဲထားသူများအဖြစ် ဖတ်ကြားခဲ့သည်။ သူက ကျွန်မတို့သည် မည်သည့်အမှား သို့မဟုတ် အကျင့်ပျက်ခြစားမှုကြောင့်မှ နှင်ထုတ်ခံရခြင်း မဟုတ်ကြောင်း၊ ကျွန်မတို့သည် အပြစ်ကင်းစင်သော စရိုက်လက္ခဏာနှင့် အားကျဖွယ်ကောင်းသော ဂုဏ်သတင်းရှိသူများ ဖြစ်ကြကြောင်း၊ သို့သော် မက်သဒစ်အသင်းတော်၏ စည်းကမ်းများကို ဆန့်ကျင်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် တံခါးကို ယခုဖွင့်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်းနှင့် အလားတူ စည်းကမ်းချိုးဖောက်သူ မည်သူမဆို အလားတူပင် ဆက်ဆံခံရမည်ဖြစ်ကြောင်းလည်း ကြေညာခဲ့သည်။

The next Sunday, at the commencement of the love feast, the presiding elder read off our names, seven in number, as discontinued from the church. He stated that we were not expelled on account of any wrong or immoral conduct, that we were of unblemished character and enviable reputation, but we had been guilty of walking contrary to the rules of the Methodist Church. He also declared that a door was now open, and all who were guilty of a similar breach of the rules would be dealt with in like manner.

42 Testimonies for the Church, vol. 1

 

အသင်းတော်တွင် ကယ်တင်ရှင် ပေါ်ထွန်းလာခြင်းကို စောင့်မျှော်နေသူ အများအပြား ရှိနေပြီး၊ ဤခြိမ်းခြောက်မှုမှာ သူတို့ကို ကြောက်ရွံ့စေပြီး လက်အောက်ခံဖြစ်လာစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အချို့ကိစ္စများတွင် ဤမူဝါဒသည် လိုချင်သောရလဒ်ကို ရရှိစေခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို အသင်းတော်ရှိ နေရာတစ်ခုနှင့် လဲလှယ်ခဲ့ကြသည်။ အများအပြားက ယုံကြည်ကြသော်လည်း၊ အသင်းတော်မှ နှင်ထုတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မိမိတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို မဝန်ခံဝံ့ကြပေ။ သို့သော် အချို့မှာမူ မကြာမီတွင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီး ကယ်တင်ရှင်ကို စောင့်မျှော်နေသော အုပ်စုနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။

There were many in the church who waited for the appearing of the Saviour, and this threat was made for the purpose of frightening them into subjection. In some cases this policy brought about the desired result, and the favor of God was sold for a place in the church. Many believed, but dared not confess their faith, lest they should be turned out of the synagogue. But some left soon afterward and joined the company of those who were looking for the Saviour.

 

ထိုအချိန်တွင် ပရောဖက်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် အလွန်ပင် အဖိုးတန်လှသည်- “ငါ့နာမကြောင့် သင်တို့ကို မုန်း၍ နှင်ထုတ်သော သင်တို့ညီအစ်ကိုများက၊ ‘ထာဝရဘုရားသည် ဘုန်းထင်ရှားတော်မူပါစေသော’ ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် သင်တို့ ဝမ်းမြောက်ခြင်းအလို့ငှါ ပေါ်ထွန်းတော်မူမည်။ သူတို့မူကား အရှက်ကွဲကြလတ္တံ့။”

 

[44]	At this time the words of the prophet were exceedingly precious: “Your brethren that hated you, that cast you out for My name’s sake,

said, Let the Lord be glorified: but He shall appear to your joy, and they shall be ashamed.”

အခန်းကြီး - ၅။

အခန်း (၅) — ထုံးတမ်းစဉ်လာကို အလေးထားသော ညီအစ်ကိုများ၏ ကန့်ကွက်မှု

ခြောက်လတိုင်တိုင် ကျွန်မနှင့် ကျွန်မ၏ ကယ်တင်ရှင်အကြား မည်သည့်တိမ်တိုက်မျှ ဝင်ရောက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သင့်တော်သော အခွင့်အရေးရတိုင်း ကျွန်မ သက်သေခံခဲ့ပြီး ကြီးစွာသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ရရှိခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သခင်ဘုရား၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ကျွန်မအပေါ်သို့ အလွန်ကြီးမားသော တန်ခိုးဖြင့် သက်ရောက်လာသဖြင့် ကျွန်မ၏ ခွန်အားများ ဆုံးရှုံးသွားတတ်သည်။ ဤအရာသည် ထုံးတမ်းစဉ်လာ အသင်းတော်များမှ ထွက်လာသူအချို့အတွက် စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ကျွန်မကို စိတ်မကောင်းဖြစ်စေသော ဝေဖန်မှုများကို မကြာခဏ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်က လူတစ်ဦးအား အင်အားအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားစေသည်အထိ လွှမ်းမိုးနိုင်သည်ကို အများအပြားက မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။ ကျွန်မ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် နာကျင်စရာ ကောင်းလှသည်။ ကျွန်မထက် အသက်အရွယ်ကြီးပြီး အတွေ့အကြုံရှိသူအချို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကန့်ကွက်မှုများ ရှိနေသောအခါ၊ အစည်းအဝေးတွင် သက်သေခံခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ပြီး ကျွန်မ၏ ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်းက ပို၍မှန်ကန်မည်လားဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆင်ခြင်မိလာသည်။

Chapter 5—Opposition of Formal Brethren

For six months not a cloud intervened between me and my Saviour. Whenever there was a proper opportunity, I bore my testimony, and was greatly blessed. At times the Spirit of the Lord rested upon me with such power that my strength was taken from me. This was a trial to some who had come out from the formal churches, and remarks were often made that grieved me much. Many could not believe that one could be so overpowered by the Spirit of God as to lose all strength. My position was exceedingly painful. I began to reason with myself whether I was not justified in withholding my testimony in meeting, and thus restraining my feelings, when there was such an opposition in the hearts of some who were older in years and experience than myself.

 

ကျွန်မသည် ဤနှုတ်ဆိတ်ခြင်း အစီအစဉ်ကို ခေတ္တကျင့်သုံးခဲ့ပြီး၊ ကျွန်မ၏ သက်သေခံချက်ကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်းသည် ကျွန်မ၏ ဘာသာရေးသက်တမ်းကို သစ္စာရှိစွာ နေထိုင်ခြင်းကို ဟန့်တားလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်အောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။ အစည်းအဝေးတွင် စကားပြောရန် ကျွန်မ၏ တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု အပြင်းအထန် ခံစားရသော်လည်း၊ ထိုသို့မလုပ်ဘဲ နေခဲ့မိသဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်ကို စိတ်မသာညိုစေခဲ့ကြောင်း သတိပြုမိခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ သက်သေခံချက်ကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသူများ တက်ရောက်မည့် အစည်းအဝေးများသို့လည်း တစ်ခါတစ်ရံ မသွားဘဲ နေခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ကျွန်မ၏ ညီအစ်ကိုများကို စိတ်မဆိုးစေလိုသဖြင့်၊ လူကို ကြောက်ရွံ့စိတ်ကြောင့် လအတော်ကြာ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ကောင်းချီးပေးခဲ့သော ဘုရားသခင်နှင့် အဆက်မပြတ် မိဿဟာယဖွဲ့ခြင်းကို ပျက်ပြားစေခဲ့သည်။

I adopted this plan of silence for a time, trying to convince myself that to repress my testimony would not hinder me from faithfully living out my religion. I often felt strongly impressed that it was my duty to speak in meeting, but refrained from doing so, and was sensible of having thereby grieved the Spirit of God. I even remained away from meetings sometimes because they were to be attended by those whom my testimony annoyed. I shrank from offending my brethren, and in this allowed the fear of man to break up that uninterrupted communion with God which had blessed my heart for so many months.

 

ကျွန်မတို့သည် တက်ရောက်လိုသူ အားလုံးအတွက် မြို့၏ နေရာအသီးသီးတွင် ညနေပိုင်း ဆုတောင်းပွဲများကို သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မကို အပြင်းအထန်ဆုံး ကန့်ကွက်ခဲ့သော မိသားစုသည် ဤဆုတောင်းပွဲတစ်ခုသို့ တက်ရောက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် စုဝေးနေသူများ ဆုတောင်းနေစဉ်၊ သခင်ဘုရား၏ ဝိညာဉ်တော်သည် အစည်းအဝေးပေါ်သို့ သက်ရောက်လာပြီး ထိုမိသားစုဝင်တစ်ဦးမှာ လူသေကဲ့သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဆွေမျိုးများသည် သူ့ဘေးတွင် ဝိုင်းရံငိုကြွေးရင်း၊ သူ၏ လက်များကို ပွတ်တိုက်ပေးကာ သတိရလာအောင် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းရန် လုံလောက်သော ခွန်အားကို ရရှိလာပြီး၊ သူ့အပေါ်သို့ သက်ရောက်လာသော သခင်ဘုရား၏ တန်ခိုးတော်၏ ထင်ရှားသော သက်သေအထောက်အထားများအတွက် အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်ကာ သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ငြိမ်သက်စေခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်မှာ ထိုညတွင် အိမ်သို့ မပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။

We had appointed evening prayer meetings in different localities of the city to accommodate all who wished to attend them. The [45]

family that had been most forward in opposing me attended one of these. Upon this occasion, while those assembled were engaged in prayer, the Spirit of the Lord came upon the meeting, and one of the members of this family was prostrated as one dead. His relatives stood weeping around him, rubbing his hands and applying restoratives. At length he gained sufficient strength to praise God, and quieted their fears by shouting with triumph over the marked

43

44 Testimonies for the Church, vol. 1

evidence he had received of the power of the Lord upon him. The young man was unable to return home that night.

 

ဤအရာသည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်၏ ထင်ရှားပြသမှုဖြစ်သည်ဟု ထိုမိသားစုက ယုံကြည်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ၎င်းသည် ကျွန်မအပေါ်တွင်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ သက်ရောက်ခဲ့ပြီး ကျွန်မ၏ သဘာဝခွန်အားများကို လုယူကာ ကျွန်မ၏ ဝိညာဉ်ကို ယေရှု၏ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် မေတ္တာတော်ဖြင့် ပြည့်ဝစေခဲ့သော တန်ခိုးတော်နှင့် တစ်ခုတည်းဖြစ်သည်ကိုမူ သူတို့ မယုံကြည်ခဲ့ကြပေ။ ကျွန်မ၏ ရိုးသားမှုနှင့် စစ်မှန်မှုကို သံသယမရှိနိုင်ကြောင်း သူတို့ လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုခဲ့ကြသော်လည်း၊ သခင်ဘုရား၏ တန်ခိုးတော်ဟု ကျွန်မ ထင်မှတ်နေသောအရာမှာ ကျွန်မ၏ လွန်ကဲသော ခံစားချက်များကြောင့်သာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။

This was believed by the family to be a manifestation of the Spirit of God, but did not convince them that it was the same divine power that had rested upon me at times, robbing me of my natural strength and filling my soul with the peace and love of Jesus. They were free to say that my sincerity and perfect honesty could not be doubted, but they considered me self-deceived in taking that for the power of the Lord which was only the result of my own overwrought feelings.

 

ဤကန့်ကွက်မှုများကြောင့် ကျွန်မ၏ စိတ်မှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ပြီး၊ ပုံမှန်အစည်းအဝေးအချိန် နီးကပ်လာသောအခါ၊ ထိုအစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်သင့်၊ မသင့်ကို ကျွန်မ သံသယဖြစ်နေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်မအပေါ် ထားရှိသော ခံစားချက်များကြောင့် အလွန်ပင် စိတ်သောကရောက်ခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်မသည် အိမ်၌သာ နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ ကျွန်မ၏ ညီအစ်ကိုများ၏ ဝေဖန်မှုကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။ ဆုတောင်းရန် ကြိုးစားသောအခါ၊ “သခင်၊ အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သို့ ပြုရမည်ကို အလိုရှိတော်မူသနည်း” ဟူသော စကားကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားသို့ ရောက်ရှိလာသော အဖြေမှာ ကျွန်မ၏ ကောင်းကင်ဘုံရှင် အဖေကို ယုံကြည်ကိုးစားရန်နှင့် ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ကို သိရှိရန် စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းရန် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော့်နောက်သို့ လိုက်သောသူတို့သည် အမှောင်ထဲတွင် လျှောက်လှမ်းရမည်မဟုတ်ဟု ကတိပေးထားသည်ကို သတိရကာ၊ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော ယုံကြည်ကိုးစားမှုဖြင့် မိမိကိုယ်ကို သခင်ဘုရားထံ အပ်နှံခဲ့သည်။

My mind was in great perplexity in consequence of this opposition, and as the time drew near for our regular meeting, I was in doubt whether or not it was best for me to attend it. For some days previous I had been in great distress on account of the feeling manifested toward me. Finally I decided to remain at home, and thus escape the criticism of my brethren. In trying to pray, I repeated these words again and again: “Lord, what wilt Thou have me to do?” The answer that came to my heart seemed to bid me trust in my heavenly Father and wait patiently to know His will. I yielded myself to the Lord with the simple trust of a little child, remembering He had promised that those who follow Him shall not walk in darkness.

 

တာဝန်သိစိတ်ကြောင့် ကျွန်မသည် အစည်းအဝေးသို့ သွားရန် လှုံ့ဆော်ခံခဲ့ရပြီး၊ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမည်ဟူသော အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုဖြင့် သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့သည် သခင်ဘုရားရှေ့တွင် ဦးညွှတ်နေစဉ်၊ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားသည် ဆုတောင်းခြင်း၌ ပါဝင်ခဲ့ပြီး ခရစ်တော်သာ ပေးနိုင်သော ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ပြည့်ဝခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ဝိညာဉ်သည် ကယ်တင်ရှင်၏ မေတ္တာတော်၌ ဝမ်းမြောက်ခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားများလည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့သော ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကျွန်မက “ကောင်းကင်ဘုံသည် ကျွန်မ၏ အိမ်ဖြစ်ပြီး၊ ခရစ်တော်သည် ကျွန်မ၏ ရွေးနှုတ်ရှင် ဖြစ်ပါသည်” ဟုသာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

A sense of duty impelled me to go to the meeting, and I went with the full assurance in my mind that all would be well. While we were bowed before the Lord, my heart was drawn out in prayer and filled

[46] with a peace that only Christ can give. My soul rejoiced in the love of the Saviour, and physical strength left me. With childlike faith I could only say: “Heaven is my home, and Christ my Redeemer.”

 

ယခင်က ကျွန်မအပေါ်သို့ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော် ထင်ရှားပြသမှုကို ကန့်ကွက်ခဲ့သော မိသားစုဝင်တစ်ဦးက ဤအကြိမ်တွင် ကျွန်မသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုအောက်တွင် ရှိနေပြီး ၎င်းကို ခုခံရန်မှာ ကျွန်မ၏ တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်ကြောင်း၊ သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်မည့်အစား ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာပေးမှုအဖြစ် ကျွန်မက အားပေးနေသည်ဟု ထင်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ သူ၏ သံသယနှင့် ကန့်ကွက်မှုများသည် ထိုအချိန်တွင် ကျွန်မကို မထိခိုက်ခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ကျွန်မသည် သခင်ဘုရားနှင့်အတူ ပိတ်လှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အပြင်ပန်း သြဇာလွှမ်းမိုးမှုအားလုံးကို ကျော်လွန်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ဆည်းကပ်မှုရှိပြီး နှိမ့်ချသော ခရစ်ယာန်တစ်ဦးဖြစ်သည့် သန်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ဖြင့် လဲကျသွားခဲ့ပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် ပြည့်လျှံသွားခဲ့သည်။

One of the family before mentioned as being opposed to the manifestations of the power of God upon me, on this occasion stated his belief that I was under an excitement which he thought it my duty to resist, but instead of doing so, he thought I encouraged it as a mark of God’s favor. His doubts and opposition did not affect me at this time, for I seemed shut in with the Lord, and lifted above all outward influence; but he had scarcely stopped speaking when a strong man, a devoted and humble Christian, was struck down before his eyes by the power of God, and the room was filled with the Holy Spirit.

Opposition of Formal Brethren 45

 

သတိပြန်လည်လာသောအခါ၊ ကျွန်မသည် ယေရှုအတွက် သက်သေခံရခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာတော်အကြောင်း ပြောပြရခြင်းအတွက် အလွန်ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များအပေါ် ယုံကြည်ခြင်း ကင်းမဲ့ခဲ့ပုံ၊ လူကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် ကိုယ်တော်၏ ဝိညာဉ်တော် တိုက်တွန်းချက်များကို တားဆီးမိခဲ့သော ကျွန်မ၏ အမှားကို ဝန်ခံခဲ့ပြီး၊ ကျွန်မ၏ ယုံကြည်ခြင်းအားနည်းမှုကြားမှ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်မအား မျှော်လင့်မထားသော မေတ္တာတော်နှင့် ထောက်မသော ကျေးဇူးတော် သက်သေအထောက်အထားများကို ပေးသနားခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။ ထိုအခါ ကျွန်မကို ကန့်ကွက်ခဲ့သော ညီအစ်ကိုသည် ထရပ်ကာ မျက်ရည်များနှင့်အတူ သူ၏ ခံစားချက်များမှာ အားလုံးမှားယွင်းခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်မအား နှိမ့်ချစွာဖြင့် ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်ခဲ့ပြီး၊ “ညီအစ်မ အယ်လန် (Ellen)၊ ကျွန်တော် ညီအစ်မရဲ့ လမ်းမှာ ဘယ်တော့မှ အနှောင့်အယှက် ထပ်မပေးတော့ပါဘူး။ ဘုရားသခင်ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အေးစက်ပြီး ခေါင်းမာတဲ့ နှလုံးသားကို ကိုယ်တော်ရဲ့ တန်ခိုးတော် သက်သေနဲ့ ချိုးနှိမ်ပြီး ပြသခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်တော် အလွန်မှားခဲ့ပါတယ်” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

Upon recovering, I was very happy in bearing my testimony for Jesus and in telling of His love for me. I confessed my lack of faith in the promises of God and my error in checking the promptings of His Spirit from fear of men, and acknowledged that, notwithstanding my distrust, He had bestowed upon me unlooked-for evidence of His love and sustaining grace. The brother who had opposed me then rose, and with tears confessed that his feelings in regard to me had been all wrong. He humbly asked my forgiveness, and said: “Sister Ellen, I will never again lay a straw in your way. God has shown me the coldness and stubbornness of my heart, which He has broken by the evidence of His power. I have been very wrong.”

 

ထို့နောက် လူအများဘက်သို့ လှည့်ကာ သူက “ညီအစ်မ အယ်လန် ဒီလောက် ပျော်ရွှင်နေတာကို မြင်တဲ့အခါ၊ ကျွန်တော်က ‘ဘာဖြစ်လို့ ငါလည်း အဲဒီလို မခံစားရတာလဲ? ညီအစ်ကို အာရ် (R.) ကရော ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို သက်သေမျိုး မရတာလဲ?’ လို့ တွေးမိခဲ့တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူဟာ ဆည်းကပ်တဲ့ ခရစ်ယာန်တစ်ယောက်ဖြစ်တယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ထားပေမယ့်၊ သူ့အပေါ်ကို အဲဒီလို တန်ခိုးမျိုး ကျရောက်မလာခဲ့လို့ပါပဲ။ ဒါဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ သြဇာလွှမ်းမိုးမှု ဖြစ်တယ်ဆိုရင်၊ ညီအစ်ကို အာရ် ဟာ ဒီညမှာ အဲဒါကို ခံစားရပါစေလို့ ကျွန်တော် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းခဲ့ပါတယ်။

Then, turning to the people, he said: “When Sister Ellen seemed so happy, I would think, Why do I not feel like that? Why doesn’t Brother R. receive some such evidence? for I was convinced that he was a devoted Christian, yet no such power had fallen upon him. I offered a silent prayer, that, if this was the holy influence of God, Brother R. might experience it this evening.

 

“ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားက ဆန္ဒထွက်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်ပဲ၊ ညီအစ်ကို အာရ် ဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ တန်ခိုးတော်ကြောင့် ‘သခင်ဘုရား အလုပ်လုပ်ပါစေ!’ လို့ အော်ဟစ်ပြီး လဲကျသွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားက ဒါဟာ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို ဆန့်ကျင်နေမိတာပဲလို့ ယုံကြည်သွားပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းမာတဲ့ မယုံကြည်မှုနဲ့ ကိုယ်တော့်ကို ထပ်ပြီး စိတ်မနာစေတော့ပါဘူး။ အလင်းကို ကြိုဆိုပါတယ်! ယေရှုကို ကြိုဆိုပါတယ်! ကျွန်တော်ဟာ နောက်ပြန်ဆုတ်ပြီး နှလုံးသားမာကျောနေခဲ့တယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းပြီး ကိုယ်တော့်မေတ္တာထဲမှာ ဝမ်းမြောက်တာကို မြင်ရင် စိတ်ဆိုးနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခံစားချက်တွေ ပြောင်းလဲသွားပါပြီ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကန့်ကွက်မှုတွေ အဆုံးသတ်သွားပါပြီ၊ ယေရှုဟာ ကျွန်တော့်မျက်စိကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပါပြီ၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ကိုယ်တော့်ကို ချီးမွမ်းအော်ဟစ်ရပါလိမ့်မယ်။ ညီအစ်မ အယ်လန်အပေါ် ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့ ခါးသီးပြီး နာကျင်စေတဲ့ စကားတွေအတွက် အခု နောင်တရပါတယ်၊ ညီအစ်မဆီကရော ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးဆီကပါ ခွင့်လွှတ်ဖို့ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

“Almost as the desire went up from my heart, Brother R. fell, [47]

prostrated by the power of God, crying: ‘Let the Lord work!’ My heart is convinced that I have been warring against the Holy Spirit, but I will grieve it no more by stubborn unbelief. Welcome, light! Welcome, Jesus! I have been backslidden and hardened, feeling offended if anyone praised God and manifested a fullness of joy in His love; but now my feelings are changed, my opposition is at an end, Jesus has opened my eyes, and I may yet shout His praises myself. I have said bitter and cutting things of Sister Ellen that I sorrow over now, and I pray for her forgiveness and that of all others who are present.”

 

ထို့နောက် ညီအစ်ကို အာရ် က သူ၏ သက်သေခံချက်ကို ပြောကြားခဲ့သည်။ ထိုညတွင် သခင်ဘုရား ပြုတော်မူခဲ့သော ထူးဆန်းသော အမှုများအတွက် ချီးမွမ်းစဉ်၊ သူ၏ မျက်နှာတွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုန်းတော် တောက်ပနေခဲ့သည်။ သူက “ဒီနေရာဟာ အမြင့်ဆုံးသော အရှင်မြတ်ရဲ့ မျက်မှောက်တော်ရှိနေတာကြောင့် အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပါတယ်။ ညီအစ်မ အယ်လန်၊ နောင်မှာ ညီအစ်မအပေါ် ပြသခဲ့တဲ့ ရက်စက်တဲ့ ကန့်ကွက်မှုတွေအစား ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ထောက်မပေးမယ့် စာနာမှုတွေကို ရရှိပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော် ထင်ရှားပြသမှုတွေကို မျက်စိကွယ်နေခဲ့ကြတာပါ” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

Brother R. then bore his testimony. His face was lighted with the glory of heaven as he praised the Lord for the wonders He had wrought that night. Said he: “This place is awfully solemn because of the presence of the Most High. Sister Ellen, in future you will have our help and sustaining sympathies, instead of the cruel opposition that has been shown you. We have been blind to the manifestations of God’s Holy Spirit.”

 

ကန့်ကွက်ခဲ့သူ အားလုံးသည် ယခုအခါ မိမိတို့၏ အမှားကို မြင်လာကြပြီး ဤအမှုသည် သခင်ဘုရား၏ အမှုတော်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ကြသည်။ မကြာမီတွင် ကျင်းပသော ဆုတောင်းပွဲတစ်ခု၌၊ မိမိ၏ ကန့်ကွက်မှုမှာ မှားယွင်းကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သော ညီအစ်ကိုသည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို ကြီးစွာသော အတိုင်းအတာဖြင့် ခံစားခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာသည် ကောင်းကင်အလင်းဖြင့် တောက်ပလာကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အားအင်ကုန်ခမ်းလျက် လဲကျသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခွန်အားများ ပြန်လည်ရရှိလာသောအခါ၊ သူသည် ကျွန်မအပေါ် ထားရှိသော ခံစားချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းဖြင့် သခင်ဘုရား၏ ဝိညာဉ်တော်ကို မသိနားမလည်ဘဲ ဆန့်ကျင်နေခဲ့မိကြောင်း ထပ်မံဝန်ခံခဲ့သည်။ အခြားသော ဆုတောင်းပွဲတစ်ခုတွင်လည်း ထိုမိသားစုမှပင် အခြားအသင်းသားတစ်ဦးသည် အလားတူပင် ခံစားခဲ့ရပြီး အလားတူ သက်သေခံချက်ကို ပေးခဲ့သည်။ ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်အကြာတွင်၊ ညီအစ်ကို ပီ (P.) ၏ မိသားစုကြီးသည် သူတို့၏ အိမ်၌ ဆုတောင်းနေစဉ်၊ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ဒူးထောက်ဆုတောင်းနေသူများကို လဲကျသွားစေခဲ့သည်။ ကျွန်မဖခင်သည် မကြာမီတွင် ရောက်ရှိလာပြီး၊ မိဘများနှင့် ကလေးများအားလုံး သခင်ဘုရား၏ တန်ခိုးတော်အောက်တွင် အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

All the opposers were now brought to see their mistake and to confess that the work was indeed of the Lord. In a prayer meeting soon after, the brother who had confessed that he was wrong in his

46 Testimonies for the Church, vol. 1

opposition, experienced the power of God in so great a degree that his countenance shone with a heavenly light, and he fell helpless to the floor. When his strength returned, he again acknowledged that he had been ignorantly warring against the Spirit of the Lord in cherishing the feeling he had against me. In another prayer meeting still another member of the same family was exercised in a similar manner and bore the same testimony. A few weeks after, while the large family of Brother P. were engaged in prayer at their own house, the Spirit of God swept through the room and prostrated the kneeling suppliants. My father came in soon after, and found them all, both parents and children, helpless under the power of the Lord.

 

အေးစက်သော ထုံးတမ်းစဉ်လာများသည် အမြင့်ဆုံးသော အရှင်မြတ်၏ ကြီးမားသော သြဇာလွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် အရည်ပျော်ကျလာခဲ့သည်။ ကျွန်မကို ကန့်ကွက်ခဲ့သူ အားလုံးသည် ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို စိတ်မသာညိုစေခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ကြပြီး၊ ကျွန်မနှင့်အတူ စာနာနားလည်မှုရှိကာ ကယ်တင်ရှင်အပေါ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် စည်းလုံးခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်က ကျွန်မ လျှောက်လှမ်းရမည့် လမ်းခရီးကို ချောမွေ့စေခဲ့ပြီး ကျွန်မ၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကိုးစားမှုကို ဤမျှ ရက်ရောစွာ ဆုချခဲ့သည့်အတွက် ကျွန်မ၏ နှလုံးသားသည် ဝမ်းမြောက်ခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သခင်ဘုရား ကြွလာခြင်းကို စောင့်မျှော်နေသော ကျွန်မတို့၏ လူမျိုးများအကြားတွင် စည်းလုံးခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းတို့ ကိန်းဝပ်နေပြီဖြစ်သည်။

[48] Cold formality began to melt before the mighty influence of the Most High. All who had opposed me confessed that they had grieved the Holy Spirit by so doing, and they united in sympathy with me and in love for the Saviour. My heart was glad that divine mercy had smoothed the path for my feet to tread, and rewarded my faith and trust so bounteously. Unity and peace now dwelt among our people who were looking for the coming of the Lord.

အခန်းကြီး - ၆။

အခန်း ၆ — အဒ်ဗင်း အတွေ့အကြုံ (Advent Experience)

Chapter 6—Advent Experience

 

ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင် ပေါ်ထွန်းလာမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည့် အချိန်ကာလ [၁၈၄၃ ခုနှစ်၊ ဂျူးတို့၏ အချိန်သတ်မှတ်ချက်အရ ၁၈၄၃ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၂၁ ရက်မှ ၁၈၄၄ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၂၁ ရက်အထိ ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ အဒ်ဗင်း ယုံကြည်ခြင်းကို လက်ခံသူများသည် ထိုနှစ်အတွင်း ခရစ်တော် ကြွလာမည်ကို မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်] သို့ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဂရုတစိုက်နှင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်ကြွလာချိန်တွင် တွေ့ဆုံရန် အသင့်ဖြစ်စေခြင်းငှာ လူစုတစ်စုအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ အသက်တာများကို သန့်စင်စေရန် တည်ကြည်လေးနက်သော စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ သင်းအုပ်ဆရာများနှင့် ချာ့ခ်ျများ၏ ကန့်ကွက်မှုများ ရှိနေသော်လည်း၊ ပေါ့တလန်မြို့ရှိ ဘီသိုဗင် ခန်းမ (Beethoven Hall) သည် ညစဉ်ညတိုင်း လူပြည့်လျှံနေခဲ့ပြီး၊ အထူးသဖြင့် တနင်္ဂနွေနေ့များတွင် ပရိသတ် အလွန်များပြားခဲ့သည်။ သင်းအုပ်လူကြီး စတော့မန် (Stockman) သည် နက်ရှိုင်းသော ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်သူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့နေသော်လည်း လူအများရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သောအခါ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မကျန်းမာမှုများကို ကျော်လွန်သွားပုံရပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော အမှန်တရားကို သွန်သင်နေရသည်ဟူသော အသိစိတ်ကြောင့် သူ၏မျက်နှာမှာ ဝင်းပနေခဲ့သည်။

With carefulness and trembling we approached the time [The year 1843, Jewish time, was believed to reach from March 21, 1843, to March 21, 1844. Those who received the Advent faith looked for the coming of Christ during that year.] when our Saviour was expected to appear. With solemn earnestness we sought, as a people, to purify our lives that we might be ready to meet Him at His coming. Notwithstanding the opposition of ministers and churches, Beethoven Hall, in the city of Portland, was nightly crowded; especially was there a large congregation on Sundays. Elder Stockman was a man of deep piety. He was in feeble health; yet when he stood before the people he seemed to be lifted above physical infirmity, and his face was lighted with the consciousness that he was teaching the sacred truth of God.

 

သူ၏ စကားလုံးများတွင် လူအများ၏ နှလုံးသားကို ထိမှန်စေသော လေးနက်၍ စူးရှသည့် တန်ခိုးပါရှိသည်။ ကောင်းကင်တိမ်တိုက်များဖြင့် ကြွလာမည့် ကယ်တင်ရှင်ကို ကြိုဆိုနိုင်သည့်အချိန်အထိ အသက်ရှင်လိုကြောင်း ပြင်းပြသော ဆန္ဒကို သူ တစ်ခါတစ်ရံ ထုတ်ဖော်ပြောကြားလေ့ရှိသည်။ သူ၏ အမှုတော်ဆောင်မှုအောက်တွင် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် အပြစ်သားများစွာကို အပြစ်နောင်တရစေပြီး ခရစ်တော်၏ သိုးခြံထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ မြို့၏ နေရာအနှံ့အပြားရှိ ပုဂ္ဂလိက အိမ်များတွင်လည်း အစည်းအဝေးများကို ဆက်လက်ကျင်းပခဲ့ရာ အကောင်းဆုံး ရလဒ်များ ရရှိခဲ့သည်။ ယုံကြည်သူများသည် မိမိတို့၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် ဆွေမျိုးများအတွက် အလုပ်လုပ်ရန် တိုက်တွန်းခြင်း ခံခဲ့ရပြီး၊ ပြောင်းလဲလာသူ ဦးရေမှာလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

There was a solemn, searching power in his words that struck home to many hearts. He sometimes expressed a fervent desire to live until he should welcome the Saviour coming in the clouds of heaven. Under his ministration the Spirit of God convicted many sinners and brought them into the fold of Christ. Meetings were still held at private houses in different parts of the city with the best

results. Believers were encouraged to work for their friends and [49]

relatives, and conversions were multiplying day by day.

 

လူတန်းစားမရွေး ဘီသိုဗင် ခန်းမရှိ အစည်းအဝေးများသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာကြသည်။ ချမ်းသာသူ၊ ဆင်းရဲသူ၊ အထက်တန်းစား၊ အောက်ခြေလူတန်းစား၊ သင်းအုပ်ဆရာများနှင့် သာမန်လူဝတ်ကြောင်များ အားလုံးသည် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းဆိုင်ရာ အယူဝါဒကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြားသိလို၍ စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ ရပ်စရာနေရာပင် မရှိတော့သဖြင့် စိတ်ပျက်စွာ ပြန်သွားရသူများစွာ ရှိခဲ့သည်။ အစည်းအဝေး အစီအစဉ်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ တိုတောင်း၍ ထိရောက်သော ဟောပြောချက်ကို အရင်ပေးလေ့ရှိပြီး၊ ထို့နောက်တွင် အထွေထွေ တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ရန် အခွင့်အရေး ပေးသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုမျှများပြားသော လူအုပ်ကြီးအတွက် ဖြစ်နိုင်သမျှ အရှိဆုံးသော ငြိမ်သက်ခြင်း ရှိခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ အစေခံများက သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်း အကြောင်းပြချက်များကို ရှင်းပြနေစဉ်အတွင်း ဘုရားသခင်သည် ဆန့်ကျင်ဘက် စိတ်ဓာတ်များကို ထိန်းချုပ်ထားပေးခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အသုံးပြုသည့် ကိရိယာ (ဟောပြောသူ) သည် အားနည်းသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ အမှန်တရားအား အလေးချိန်နှင့် တန်ခိုးကို ပေးသနားခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းသော ကောင်းကင်တမန်များ၏ ရှိနေခြင်းကို အစည်းအဝေးတွင် ခံစားခဲ့ရပြီး ယုံကြည်သူ အစုအဖွဲ့ငယ်ထဲသို့ နေ့စဉ် လူဦးရေ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

All classes flocked to the meetings at Beethoven Hall. Rich and poor, high and low, ministers and laymen, were all, from various causes, anxious to hear for themselves the doctrine of the second advent. Many came, who, finding no room to stand, went away disappointed. The order of the meetings was simple. A short and pointed discourse was usually given, then liberty was granted for general exhortation. There was, as a rule, the most perfect stillness possible for so large a crowd. The Lord held the spirit of opposition in check while His servants explained the reasons of their faith. Sometimes the instrument was feeble, but the Spirit of God gave weight and power to His truth. The presence of the holy angels was

47

48 Testimonies for the Church, vol. 1

felt in the assembly, and numbers were daily added to the little band of believers.

 

အခါတစ်ပါးတွင် သင်းအုပ်လူကြီး စတော့မန် တရားဟောနေစဉ်၊ ဤဇာတ်ကြောင်းတွင် အစောပိုင်းက ဖော်ပြခဲ့ဖူးသော ခရစ်ယာန် ဗတ္တိဇံဆရာ ဘရောင်း (Brown) သည် စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ တရားဒေသနာကို အလွန်စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ရုတ်တရက် သူ၏မျက်နှာမှာ လူသေကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ယိုင်လဲသွားခဲ့သည်။ သင်းအုပ်လူကြီး စတော့မန်သည် သူ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မလဲကျမီ လက်မောင်းဖြင့် ဖမ်းထိန်းလိုက်ပြီး စားပွဲနောက်ကွယ်ရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် တင်ထားပေးခဲ့ရာ၊ သူသည် တရားဟောချက် ပြီးဆုံးသည်အထိ အင်အားမရှိဘဲ လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။

On one occasion, while Elder Stockman was preaching, Elder Brown, a Christian Baptist minister, whose name has been mentioned before in this narrative, was sitting in the desk listening to the sermon with intense interest. He became deeply moved, and suddenly his countenance grew pale as the dead, he reeled in his chair, and Elder Stockman caught him in his arms just as he was falling to the floor, and laid him on the sofa behind the desk, where he lay powerless until the discourse was finished.

 

ထို့နောက် သူ ထရပ်လိုက်သောအခါ သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဖြောင့်မတ်ခြင်းနေမင်း (Sun of Righteousness) ထံမှ အလင်းဖြင့် ဝင်းပနေပြီး အလွန် အမှတ်ရစရာကောင်းသော သက်သေခံချက်တစ်ခုကို ပေးခဲ့သည်။ သူသည် အထက်မှ သန့်ရှင်းသော ဘိသိက်တော်ကို ခံယူရရှိထားပုံရသည်။ သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် စကားပြောနှေးသော်လည်း တည်ကြည်သော အမူအရာရှိပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှု လုံးဝမရှိသူဖြစ်သည်။ ဤအခါသမယတွင် သူ၏ လေးနက်၍ တည်ငြိမ်သော စကားလုံးများသည် အပြစ်သားများနှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် သင်းအုပ်ဆရာများကို မယုံကြည်မှု၊ အစွဲအလမ်းနှင့် အေးစက်သော ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို စွန့်ပယ်ရန်၊ ထို့ပြင် မြတ်နိုးဖွယ်ရာ ဗေရိမြို့သားများကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော ကျမ်းစာများကို ရှာဖွေကာ ကျမ်းချက်တစ်ခုနှင့်တစ်ခု နှိုင်းယှဉ်၍ ဤအရာများ မှန်၊ မမှန် စစ်ဆေးရန် သတိပေးရာတွင် တန်ခိုးအသစ် တစ်ရပ် ပါရှိနေခဲ့သည်။ သင်းအုပ်လူကြီး စတော့မန်က လူတိုင်း စိတ်ဝင်စားနေသည့် ဤလေးနက်သော အကြောင်းအရာကို တိုက်ရိုက်နှင့် စူးရှစွာ တင်ပြခဲ့သည့်အတွက် အစည်းအဝေး တက်ရောက်နေသော သင်းအုပ်ဆရာများကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ကြရန် သူက အနူးအညွတ် တောင်းပန်ခဲ့သည်။

He then arose, his face still pale, but shining with light from the Sun of Righteousness, and gave a very impressive testimony. He seemed to receive holy unction from above. He was usually slow of speech, with an earnest manner, entirely free from excitement. On this occasion his solemn, measured words carried with them a new power as he warned sinners and his brother ministers to put away unbelief, prejudice, and cold formality, and, like the noble Bereans, search the sacred writings, comparing scripture with scripture, to

[50] ascertain if these things were not true. He entreated the ministers present not to feel themselves injured by the direct and searching manner in which Elder Stockman had presented the solemn subject that interested all minds.

 

သူက ဤသို့ပြောခဲ့သည် - "ကျွန်ုပ်တို့သည် လူများထံသို့ ရောက်ရှိလိုကြသည်၊ အပြစ်သားများ ကယ်တင်ခြင်း ခံရဖို့ အချိန်မနှောင်းမီ အပြစ်နောင်တရပြီး အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲလာစေလိုကြသည်၊ သို့မှသာ သူတို့သည် 'စပါးရိတ်ရာကာလ ကုန်ပြီ၊ နွေကာလ လွန်ပြီ၊ ငါတို့သည် ကယ်တင်ခြင်းသို့ မရောက်ကြ' ဟူသော ညည်းတွားသံကို မပြုကြမည် ဖြစ်သည်။ သင်းအုပ်ဆရာ ညီအစ်ကိုများက ကျွန်ုပ်တို့၏ မြားများသည် သူတို့ကို ထိမှန်သည်ဟု ဆိုကြသည်၊ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် လူထုကြားမှ ဖယ်ပေးကြပါရန်နှင့် အပြစ်သားများ၏ နှလုံးသားသို့ ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်ရှိနိုင်အောင် ခွင့်ပြုပေးပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။ အကယ်၍ သူတို့ကိုယ်တိုင်က ကျွန်ုပ်တို့ ပစ်မှတ်၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေမည်ဆိုပါက ရရှိသည့် ဒဏ်ရာများအတွက် သူတို့တွင် ညည်းတွားစရာ အကြောင်းမရှိပါ။ ဘေးသို့ ဖယ်ရပ်ပေးကြပါ ညီအစ်ကိုတို့၊ သို့ဆိုလျှင် သင်တို့ မြားထိမည် မဟုတ်ပါ!"

Said he: “We want to reach the people; we want sinners to be convicted and become truly repentant before it is too late for them to be saved, lest they shall take up the lamentation, ‘The harvest is past, the summer is ended, and we are not saved.’ Brethren in the ministry say that our arrows hit them; will they please stand aside from between us and the people, and let us reach the hearts of sinners? If they make themselves a target for our aim, they have no reason to complain of the wounds they receive. Stand aside, brethren, and you will not get hit!”

 

သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်တွေ့အတွေ့အကြုံကို ရိုးသားဖြူစင်စွာ ပြောပြခဲ့ရာ အစွဲအလမ်းကြီးနေသူ အများအပြားပင် မျက်ရည်ကျခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်ကို သူ၏ စကားလုံးများတွင် ခံစားရပြီး သူ၏ မျက်နှာပြင်တွင်လည်း မြင်တွေ့ရသည်။ သန့်ရှင်းသော ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် သူသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို သူ၏ အတိုင်ပင်ခံအဖြစ် ခံယူထားကြောင်း၊ သူ၏ သံသယများ ကင်းစင်သွားပြီး သူ၏ ယုံကြည်ခြင်း ခိုင်မာလာကြောင်း ရဲဝံ့စွာ ကြေညာခဲ့သည်။ သူသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် သင်းအုပ်ဆရာများ၊ ချာ့ခ်ျအဖွဲ့ဝင်များ၊ အပြစ်သားများနှင့် ဘုရားမဲ့ဝါဒီများကို သမ္မာကျမ်းစာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စစ်ဆေးကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး၊ အမှန်တရားမှာ အဘယ်နည်းဟူသည်ကို သိရှိခြင်းမှ မည်သူမျှ တားဆီးခြင်း မပြုနိုင်စေရန် မှာကြားခဲ့သည်။

He related his own experience with such simplicity and candor that many who had been greatly prejudiced were affected to tears. The Spirit of God was felt in his words and seen upon his countenance. With a holy exaltation he boldly declared that he had taken the word of God as his counselor, that his doubts had been swept away and his faith confirmed. With earnestness he invited his brother ministers, church members, sinners, and infidels to examine

Advent Experience 49

the Bible for themselves, and charged them to let no man turn them from the purpose of ascertaining what was the truth.

 

သင်းအုပ်လူကြီး ဘရောင်းသည် ထိုအချိန်တွင်လည်းကောင်း၊ ထို့နောက်တွင်လည်းကောင်း ခရစ်ယာန် ဗတ္တိဇံချာ့ခ်ျနှင့် အဆက်အသွယ် မဖြတ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ လူများက သူ့ကို အလွန် လေးစားကြသည်။ သူ စကားပြောပြီးသောအခါ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ၏ ဆုတောင်းပေးမှုကို လိုချင်သူများကို ထရပ်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ရာနှင့်ချီသော လူများက တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် အစည်းအဝေးအပေါ်တွင် ကိန်းဝပ်တော်မူခဲ့သည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ထိစပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အစည်းအဝေးမှာ ညဉ့်နက်သည်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို လူငယ်၊ လူကြီး နှင့် လူလတ်ပိုင်းများအားလုံးတွင် ခံစားခဲ့ရသည်။

Elder Brown neither then nor afterward severed his connection with the Christian Baptist Church, but was looked upon with great respect by his people. When he had finished speaking, those who desired the prayers of the people of God were invited to rise. Hundreds responded to the call. The Holy Spirit rested upon the assembly. Heaven and earth seemed to approach each other. The meeting lasted until a late hour of the night. The power of the Lord was felt upon young, old, and middle-aged.

 

ကျွန်ုပ်တို့သည် လမ်းအသီးသီးမှ အိမ်သို့ ပြန်လာကြစဉ်တွင်၊ အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုမှ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းသော အသံကို ကြားရပြီး၊ ၎င်းကို တုံ့ပြန်သည့်အလား အခြားသော အရပ်မျက်နှာများမှလည်း "ဘုရားသခင်အား ဘုန်းကြီးပါစေ၊ ထာဝရဘုရားသည် စိုးစံတော်မူ၏!" ဟူသော ကြွေးကြော်သံများကို ကြားခဲ့ရသည်။ လူများသည် သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် ချီးမွမ်းခြင်းများဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ကြပြီး သာယာသော အသံများသည် တိတ်ဆိတ်သော ညအပြင်ဘက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။ ဤအစည်းအဝေးများသို့ တက်ရောက်ခဲ့သူ မည်သူမျှ ထိုအလွန် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းများကို မေ့နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

As we returned to our homes by various ways, a voice praising God would reach us from one direction, and, as if in response, voices from another and still another quarter shouted: “Glory to God, the [51]

Lord reigneth!” Men sought their homes with praises upon their lips, and the glad sound rang out upon the still night air. No one who attended these meetings can ever forget those scenes of deepest interest.

 

ယေရှုကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချစ်မြတ်နိုးသူများသည် မိမိတို့၏ ကယ်တင်ရှင် ကြွလာခြင်းကို အပြင်းပြဆုံးသော တောင့်တမှုဖြင့် စောင့်မျှော်နေသူများ၏ ခံစားချက်ကို နားလည်နိုင်ကြလိမ့်မည်။ မျှော်လင့်ချက်၏ အချက်မှာ နီးကပ်လာခဲ့ပြီ။ ကိုယ်တော်နှင့် တွေ့ဆုံရန် ကျွန်ုပ်တို့ မျှော်လင့်ထားသည့် အချိန်မှာ လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေပြီ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဤနာရီသို့ တည်ငြိမ်သော လေးနက်မှုဖြင့် ချဉ်းကပ်ခဲ့ကြသည်။ စစ်မှန်သော ယုံကြည်သူများသည် ဘုရားသခင်နှင့် ချိုမြိန်သော မိဿဟာယ ဖွဲ့ခြင်းတွင် အနားယူခဲ့ကြသည် — ၎င်းသည် နောင်တမလွန်၏ တောက်ပသော အနာဂတ်တွင် သူတို့ ပိုင်ဆိုင်ရမည့် ငြိမ်သက်ခြင်း၏ အာမခံချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤမျှော်လင့်ချက်နှင့် ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို ခံစားခဲ့ရသူ မည်သူမျှ ထိုအဖိုးတန်သော စောင့်ဆိုင်းခြင်း နာရီများကို မေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

Those who sincerely love Jesus can appreciate the feelings of those who watched with the most intense longing for the coming of their Saviour. The point of expectation was nearing. The time when we hoped to meet Him was close at hand. We approached this hour with a calm solemnity. The true believers rested in a sweet communion with God—an earnest of the peace that was to be theirs in the bright hereafter. None who experienced this hope and trust can ever forget those precious hours of waiting.

 

လောကီ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများကို ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်ကြာအောင် အများအားဖြင့် ဘေးဖယ်ထားခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သေအံ့ဆဲဆဲ လူနာကုတင်ပေါ်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ်အတွင်း လောကီမြင်ကွင်းများမှ မျက်စိကို ထာဝရ ပိတ်တော့မည့်အလား ကျွန်ုပ်တို့ နှလုံးသား၏ အတွေးနှင့် စိတ်ခံစားမှု တိုင်းကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးခဲ့ကြသည်။ ထိုကြီးကျယ်သော ဖြစ်ရပ်အတွက် "ကောင်းကင်တက် ဝတ်စုံများ (ascension robes)" ကို ပြုလုပ်ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပါ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ခရစ်တော်နှင့် တွေ့ဆုံရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဟူသော အတွင်းပိုင်း သက်သေအထောက်အထား လိုအပ်သည်ဟု ခံစားခဲ့ကြရပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံများမှာ စိတ်ဝိညာဉ်၏ စင်ကြယ်ခြင်းနှင့် ကယ်တင်ရှင်၏ အသွေးတော်ဖြင့် အပြစ်မှ ဆေးကြောထားသော စရိုက်လက္ခဏာများသာ ဖြစ်ကြသည်။

Worldly business was for the most part laid aside for a few weeks. We carefully examined every thought and emotion of our hearts, as if upon our deathbeds and in a few hours to close our eyes forever upon earthly scenes. There was no making of “ascension robes” for the great event; we felt the need of internal evidence that we were prepared to meet Christ, and our white robes were purity of soul, character cleansed from sin by the atoning blood of our Saviour.

 

သို့သော် မျှော်လင့်ထားသော အချိန်သည် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုသည် ကောင်းကင်တိမ်တိုက်များဖြင့် ကြွလာမည်ဟု ယုံကြည်မျှော်လင့်ခဲ့ကြသူများအပေါ် ကျရောက်လာသော ပထမဦးဆုံးသော ပြင်းထန်သည့် စမ်းသပ်မှု ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်ကို စောင့်မျှော်နေသော လူများ၏ စိတ်ပျက်မှုမှာ ကြီးမားလှသည်။ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်သူများသည် အောင်ပွဲခံခဲ့ကြပြီး အားနည်းသူများနှင့် သတ္တိနည်းသူများကို သူတို့ဘက်သို့ ဆွဲသွင်းခဲ့ကြသည်။ စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်း ရှိပုံရသူ အချို့သည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်သာ လွှမ်းမိုးခံခဲ့ရပုံရပြီး၊ ယခု အချိန်ကာလ ကုန်လွန်သွားသောအခါ သူတို့၏ သတ္တိများ ပြန်လည်ရရှိလာကာ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်သူများနှင့် ဗြောင်ကျကျ ပူးပေါင်းခဲ့ကြပြီး၊ မစ်လာ (Miller) သည် ရူးသွပ်သော အစွန်းရောက်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ အယူဝါဒကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်ရန် မည်သည့်အခါမျှ အရူးလုပ်မခံခဲ့ရကြောင်း ကြေညာခဲ့ကြသည်။ အခြားသော သဘာဝအရ အလျှော့ပေးတတ်သူများ သို့မဟုတ် စိတ်မခိုင်သူများသည် ထိုအမှုတော်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ခရစ်တော်သည် အမှန်တကယ် ကြွလာခဲ့မည်ဆိုလျှင် ထိုအားနည်းပြီး ပြောင်းလဲလွယ်သူများ အဘယ်သို့ ဖြစ်သွားမည်နည်းဟု ကျွန်ုပ် တွေးမိခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယေရှု ကြွလာခြင်းကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး တောင့်တသည်ဟု ဝန်ခံခဲ့ကြသော်လည်း၊ ကိုယ်တော် ပေါ်ထွန်းမလာသောအခါတွင် အလွန် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံရပြီး လျစ်လျူရှုမှုနှင့် စစ်မှန်သော ဘာသာတရားကို အလေးမထားသည့် အခြေအနေသို့ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။

But the time of expectation passed. This was the first close test brought to bear upon those who believed and hoped that Jesus would come in the clouds of heaven. The disappointment of God’s waiting people was great. The scoffers were triumphant and won the weak and cowardly to their ranks. Some who had appeared to possess true faith seemed to have been influenced only by fear;

50 Testimonies for the Church, vol. 1

and now their courage returned with the passing of the time, and they boldly united with the scoffers, declaring they had never been duped to really believe the doctrine of Miller, who was a mad fanatic. Others, naturally yielding or vacillating, quietly deserted the cause. I thought, If Christ had surely come, what would have become of those weak and changing ones? They professed to love and long for the

[52] coming of Jesus; but when He failed to appear, they seemed greatly

relieved, and went back to a state of carelessness and disregard of true religion.

 

ကျွန်ုပ်တို့သည် ဇဝေဇဝါဖြစ်ပြီး စိတ်ပျက်ခဲ့ရသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ များစွာသော သူတို့သည် ယေရှု ကြွလာရန် ကြာမြင့်စွာ နှောင့်နှေးမည် မဟုတ်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် သေချာပါသည်၊ ၎င်းသည် မပျက်ကွက်နိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အဖိုးတန်သော ယုံကြည်ခြင်းနှင့်အညီ နေထိုင်ခဲ့ပြီဟု ခံစားခဲ့ရသည်၊ ကျွန်ုပ်တို့ စိတ်ပျက်ခဲ့ရသော်လည်း အားမလျော့ခဲ့ပါ။ ခေတ်ကာလ၏ အမှတ်လက္ခဏာများက အရာအားလုံး၏ အဆုံးသတ်မှာ နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သတိရှိရှိ စောင့်ကြည့်နေရမည်ဖြစ်ပြီး သခင်ကြွလာမည့် အချိန်တိုင်းအတွက် အသင့်ရှိနေရမည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ယုံကြည်ကိုးစားမှုဖြင့် စောင့်ဆိုင်းရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အလင်းသည် လောက၏ မှောင်မိုက်ထဲသို့ ထွန်းလင်းနိုင်စေရန် သွန်သင်ခြင်း၊ အားပေးခြင်းနှင့် နှစ်သိမ့်ခြင်းတို့အတွက် အတူတကွ စုဝေးခြင်းကို လျစ်လျူမရှုသင့်ပါ။

We were perplexed and disappointed, yet did not renounce our faith. Many still clung to the hope that Jesus would not long delay His coming; the word of the Lord was sure, it could not fail. We felt that we had done our duty, we had lived up to our precious faith; we were disappointed, but not discouraged. The signs of the times denoted that the end of all things was at hand; we must watch and hold ourselves in readiness for the coming of the Master at any time. We must wait with hope and trust, not neglecting the assembling of ourselves together for instruction, encouragement, and comfort, that our light might shine forth into the darkness of the world.

 

အချိန်ကာလကို တွက်ချက်ခြင်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်းပြီး ရှင်းလင်းလှသဖြင့် ကလေးများပင် နားလည်နိုင်ပါသည်။ ဧဇရမှတ်စာ အခန်းကြီး ၇ တွင် တွေ့ရသော ပါရှန်းဘုရင်၏ အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်သည့်နေ့စွဲဖြစ်သော ခရစ်တော်မပေါ်မီ ၄၅၇ ခုနှစ်မှစ၍ ဒံယေလ ၈:၁၄ ပါ အနှစ် ၂၃၀၀ သည် ၁၈၄၃ ခုနှစ်တွင် ကုန်ဆုံးရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုနှစ်၏ အကုန်တွင် သခင်ကြွလာမည်ကို မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ ထိုနှစ်သည် လုံးဝကုန်လွန်သွားပြီး ကယ်တင်ရှင် ကြွမလာသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဝမ်းနည်းစွာ စိတ်ပျက်ခဲ့ရသည်။

Calculation of the time was so simple and plain that even children could understand it. From the date of the decree of the king of Persia, found in Ezra 7, which was given in 457 before Christ, the 2300 years of Daniel 8:14 must terminate with 1843. Accordingly we looked to the end of this year for the coming of the Lord. We were sadly disappointed when the year entirely passed away and the Saviour had not come.

 

အကယ်၍ အမိန့်တော်သည် ခရစ်တော်မပေါ်မီ ၄၅၇ ခုနှစ်၏ အစပိုင်းတွင် မထွက်ခဲ့ပါက၊ အနှစ် ၂၃၀၀ သည် ၁၈၄၃ ခုနှစ် အကုန်တွင် ပြည့်မြောက်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို အစပိုင်းတွင် သတိမပြုမိခဲ့ကြပါ။ သို့သော် အမိန့်တော်သည် ခရစ်တော်မပေါ်မီ ၄၅၇ ခုနှစ်၏ နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် ထွက်ပေါ်ခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသဖြင့်၊ ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ အချိန်ကာလသည် ၁၈၄၄ ခုနှစ်၏ ဆောင်းဦးကာလအထိ ရောက်ရှိရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်ကာလ ဗျာဒိတ်ရူပါရုံသည် ထင်ရသော်လည်း နှောင့်နှေးခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ပရောဖက်၏ စကားအပေါ်တွင် အားကိုးရန် သင်ယူခဲ့ကြသည်။ "ထိုရူပါရုံသည် ချိန်းချက်သော အချိန်သို့ ရောက်ရဦးမည်။ အဆုံး၌ ထင်ရှားလိမ့်မည်။ မုသာမပြော။ နှောင့်နှေးသော်လည်း စောင့်လော့။ ဧကန်အမှန် ရောက်လိမ့်မည်။ မဆိုင်းမလင့်ဘဲ ရောက်လိမ့်မည်။"

It was not at first perceived that if the decree did not go forth at the beginning of the year 457 B.C., the 2300 years would not be completed at the close of 1843. But it was ascertained that the decree was given near the close of the year 457 B.C., and therefore the prophetic period must reach to the fall of the year 1844. Therefore the vision of time did not tarry, though it had seemed to do so. We learned to rest upon the language of the prophet. “For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.”

 

ဘုရားသခင်သည် ၁၈၄၃ ခုနှစ်တွင် အချိန်ကုန်လွန်သွားခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်၏ လူများကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ အချိန်ကာလများကို တွက်ချက်ရာတွင် မှားယွင်းမှုမှာ ခရစ်တော် ကြွလာခြင်းကို မျှော်လင့်နေသူများ၏ အမြင်ကို ဆန့်ကျင်သော ပညာတတ်များပင် ချက်ချင်း ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။ ပညာရှင်များက မစ္စတာ မစ်လာသည် အချိန်ကာလ တွက်ချက်ရာတွင် မှန်ကန်သည်ဟု ကြေညာခဲ့ကြသော်လည်း၊ ထိုကာလ၏ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်ရပ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ့ကို ငြင်းခုံခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့နှင့် ဘုရားသခင်၏ စောင့်မျှော်နေသော လူများသည် အချိန်ကာလ မေးခွန်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဘုံအမှားတစ်ခုတွင် ရှိနေခဲ့ကြသည်။

God tested and proved His people by the passing of the time in [53] 1843. The mistake made in reckoning the prophetic periods was

Advent Experience 51

not at once discovered even by learned men who opposed the views of those who were looking for Christ’s coming. Scholars declared that Mr. Miller was right in his calculation of the time, though they disputed him in regard to the event that would crown that period. But they, and the waiting people of God, were in a common error on the question of time.

 

ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ ဉာဏ်ပညာတော်ဖြင့် ကိုယ်တော်၏ လူများကို စိတ်ပျက်မှုတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်စေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ပါသည်၊ ၎င်းသည် သခင်ကြွလာခြင်းကို မျှော်လင့်ဝမ်းမြောက်နေပါသည်ဟု ဝန်ခံခဲ့သူများ၏ နှလုံးသားကို ဖော်ထုတ်ရန်နှင့် စစ်မှန်သော စရိုက်လက္ခဏာများကို ဖွံ့ဖြိုးစေရန် ကောင်းစွာ တွက်ချက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမကောင်းကင်တမန်၏ သတင်းစကား (ဗျာဒိတ် ၁၄:၆၊ ၇ ကိုကြည့်ပါ) ကို ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း အမျက်ဒေါသကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် လက်ခံခဲ့ကြပြီး၊ အမှန်တရားကို ချစ်မြတ်နိုး၍ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်တွင် အမွေခံလိုသောကြောင့် မဟုတ်သူများသည် ယခုအခါ သူတို့၏ စစ်မှန်သော အခြေအနေအတိုင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယေရှု ပေါ်ထွန်းလာခြင်းကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တောင့်တ၍ ချစ်မြတ်နိုးသောကြောင့် စိတ်ပျက်ခဲ့ရသူများကို ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်သူများထဲတွင် ပထမဆုံးသော သူများ ဖြစ်ကြသည်။

We fully believe that God, in His wisdom, designed that His people should meet with a disappointment, which was well calculated to reveal hearts and develop the true characters of those who had professed to look for and rejoice in the coming of the Lord. Those who embraced the first angel’s message (see Revelation 14:6, 7) through fear of the wrath of God’s judgments, not because they loved the truth and desired an inheritance in the kingdom of heaven, now appeared in their true light. They were among the first to ridicule the disappointed ones who sincerely longed for and loved the appearing of Jesus.

 

စိတ်ပျက်ခဲ့ရသူများသည် မှောင်မိုက်ထဲတွင် ကြာရှည်စွာ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ၊ အကြောင်းမူကား ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ အချိန်ကာလများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းလျက် ရှာဖွေရာတွင် အမှားကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး၊ နှောင့်နှေးနေသော အချိန်ကာလတလျှောက် ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ လမ်းကြောင်းကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော် ကြွလာမည့်အရေးကို ဝမ်းမြောက်စွာ မျှော်လင့်နေကြစဉ်တွင် ဗျာဒိတ်ရူပါရုံ၏ ထင်ရှားသော နှောင့်နှေးမှုကို ထည့်သွင်းတွက်ချက်ခြင်း မပြုခဲ့ကြသဖြင့် ၎င်းသည် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာနှင့် မမျှော်လင့်ထားသော အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤစမ်းသပ်မှုသည်ပင် အမှန်တရားကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ယုံကြည်သူများကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန်နှင့် ခိုင်မာစေရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။

Those who had been disappointed were not long left in darkness; for in searching the prophetic periods with earnest prayer, the error was discovered, and the tracing of the prophetic pencil down through the tarrying time. In the joyful expectation of the coming of Christ the apparent tarrying of the vision had not been taken into account, and was a sad and unlooked-for surprise. Yet this very trial was necessary to develop and strengthen the sincere believers in the truth.

 

ကျွန်ုပ်တို့၏ မျှော်လင့်ချက်များသည် ယခုအခါ ၁၈၄၄ ခုနှစ်တွင် သခင်ကြွလာမည့်အရေးပေါ်တွင် အာရုံစိုက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်အလယ်တွင် ပျံသန်းလျက် "ဗာဗုလုန်မြို့ကြီး ပြိုလဲပြီ၊ ပြိုလဲပြီ" ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့သော ဒုတိယကောင်းကင်တမန်၏ သတင်းစကားအတွက် အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။ ထိုသတင်းစကားကို ၁၈၄၄ ခုနှစ် နွေရာသီတွင် ဘုရားသခင်၏ အစေခံများက ပထမဆုံး ကြေညာခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် များစွာသော သူတို့သည် ပြိုလဲနေသော ချာ့ခ်ျများမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ဤသတင်းစကားနှင့် ဆက်စပ်၍ သန်းခေါင်ယံ ကြွေးကြော်သံ [မဿဲ ၂၅:၁-၁၃ ကိုကြည့်ပါ] ဖြစ်သော "ကြည့်ရှုလော့၊ မင်္ဂလာဆောင်လုလင်သည် လာပြီ။ ခရီးဦးကြိုပြုခြင်းငှာ ထွက်သွားကြလော့" ဟူသော အသံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ပြည်နယ် အနှံ့အပြားတွင် ဤသတင်းစကားနှင့် ပတ်သက်၍ အလင်းကို ပေးခဲ့ပြီး ထိုကြွေးကြော်သံသည် ထောင်ပေါင်းများစွာသော သူများကို နှိုးဆော်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မြို့တစ်မြို့မှ တစ်မြို့သို့၊ ရွာတစ်ရွာမှ တစ်ရွာသို့၊ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ကျေးလက်ဒေသများသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပညာတတ်များနှင့် ပါရမီရှင်များထံသို့သာမက လူမသိသူမသိ နှိမ့်ချသူများထံသို့ပါ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

Our hopes now centered on the coming of the Lord in 1844. This was also the time for the message of the second angel, who, flying through the midst of heaven, cried: “Babylon is fallen, is fallen, that great city.” That message was first proclaimed by the servants of God in the summer of 1844. As a result, many left the fallen churches. In connection with this message the midnight cry [See Matthew 25:1-13.] was given: “Behold, the Bridegroom cometh; [54]

go ye out to meet Him.” In every part of the land, light was given concerning this message, and the cry aroused thousands. It went from city to city, from village to village, and into the remote country regions. It reached the learned and talented, as well as the obscure and humble.

 

ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ ဘဝတွင် အပျော်ရွှင်ဆုံး နှစ်တစ်နှစ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားမှာ ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း၊ စိတ်ပျက်အားငယ်နေပြီး ယေရှုအပေါ် မျှော်လင့်ချက်မရှိသူများအတွက် များစွာ သနားမိပြီး စိုးရိမ်မိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် လူစုတစ်စုအနေဖြင့် စစ်မှန်သော အတွေ့အကြုံနှင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဘုရားသခင် လက်ခံတော်မူကြောင်း သေချာသည့် သက်သေအထောက်အထားများ ရရှိရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းခြင်း၌ ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။

This was the happiest year of my life. My heart was full of glad expectation, but I felt great pity and anxiety for those who were in

52 Testimonies for the Church, vol. 1

discouragement and had no hope in Jesus. We united, as a people, in earnest prayer for a true experience and the unmistakable evidence of our acceptance with God.

 

ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်သူများ များပြားလှသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့တွင် ကြီးမားသော စိတ်ရှည်မှု လိုအပ်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယခင်က စိတ်ပျက်ခဲ့ရမှုကို လှောင်ပြောင်သော စကားများဖြင့် မကြာခဏ နှုတ်ဆက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ "နင်တို့ အပေါ်ကို မတက်သွားသေးဘူးလား၊ ဘယ်တော့ တက်သွားမယ်လို့ မျှော်လင့်ထားသလဲ?" စသည့် ကဲ့ရဲ့မှုများကို ကျွန်ုပ်တို့၏ လောကီအသိမိတ်ဆွေများ၊ ထို့ပြင် သမ္မာကျမ်းစာကို လက်ခံပါသည်ဟု ဆိုသော်လည်း ၎င်း၏ ကြီးမြတ်ပြီး အရေးကြီးသော အမှန်တရားများကို သင်ယူရန် ပျက်ကွက်နေသည့် အမည်ခံ ခရစ်ယာန်အချို့ကပင် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ပက်ပက်စက်စက် ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ကန်းနေသော မျက်စိများသည် "ဘုရားသခင်သည် လောကကို တရားစီရင်မည့် နေ့ရက်ကို သတ်မှတ်ထားတော်မူပြီ" ဟူသော လေးနက်သည့် သတိပေးချက်နှင့် သန့်ရှင်းသူများသည် လေထဲတွင် သခင်နှင့် တွေ့ဆုံရန် အတူတကွ ချီဆောင်ခြင်း ခံရမည်ဟူသော အာမခံချက်တို့အပေါ်တွင် ဝေဝါး၍ ဝေးကွာသော အဓိပ္ပာယ်ကိုသာ မြင်ပုံရသည်။

We needed great patience, for the scoffers were many. We were frequently greeted by scornful references to our former disappointment. “You have not gone up yet; when do you expect to go up?” and similar taunts were often vented upon us by our worldly acquaintances, and even by some professed Christians who accepted the Bible, yet failed to learn its great and important truths. Their blinded eyes seemed to see but a vague and distant meaning in the solemn warning, God “hath appointed a day, in the which He will judge the world,” and in the assurance that the saints will be caught up together to meet the Lord in the air.

 

ရှေးရိုးစွဲ ချာ့ခ်ျများသည် ခရစ်တော် မကြာမီ ကြွလာမည်ဟူသော ယုံကြည်ချက် မပြန့်ပွားစေရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် တားဆီးခဲ့ကြသည်။ ခရစ်တော် မကြာမီ ကြွလာမည့် မျှော်လင့်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုဝံ့သူများကို သူတို့၏ အစည်းအဝေးများတွင် မည်သည့် လွတ်လပ်ခွင့်မျှ မပေးခဲ့ပါ။ ယေရှုကို ချစ်မြတ်နိုးပါသည်ဟု ဆိုသူများသည် သူတို့၏ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော ကိုယ်တော်သည် သူတို့ထံသို့ မကြာမီ လာရောက်လည်ပတ်မည်ဟူသော သတင်းကို လှောင်ပြောင်စွာ ပယ်ချခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော် ကြွလာမည့်သတင်းကို ကြေညာသူများနှင့် ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းအသရေကို မကြာမီ မြင်တွေ့ရတော့မည်ဖြစ်၍ ဝမ်းမြောက်နေသူများအပေါ် စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်ခဲ့ကြသည်။

The orthodox churches used every means to prevent the belief in Christ’s soon coming from spreading. No liberty was granted in their meetings to those who dared mention a hope of the soon coming of Christ. Professed lovers of Jesus scornfully rejected the tidings that He whom they claimed as their best friend was soon to visit them. They were excited and angered against those who proclaimed the news of His coming, and who rejoiced that they should speedily behold Him in His glory.

 

မိနစ်တိုင်းသည် ကျွန်ုပ်အတွက် အလွန်အရေးကြီးပုံရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ထာဝရကာလအတွက် အလုပ်လုပ်နေကြခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဂရုမစိုက်သူများနှင့် စိတ်မဝင်စားသူများသည် အကြီးမားဆုံးသော ဘေးအန္တရာယ်တွင် ရှိနေသည်ဟု ကျွန်ုပ် ခံစားရသည်။ ကျွန်ုပ်၏ ယုံကြည်ခြင်းမှာ တိမ်ကင်းစင်နေပြီး ယေရှု၏ အဖိုးတန်သော ကတိတော်များကို ကျွန်ုပ်အတွက် လက်ခံကျင့်သုံးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်က တပည့်တော်များအား "တောင်းလော့၊ ထိုသို့တောင်းလျှင် ရလိမ့်မည်" ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့်အညီ ကျွန်ုပ် တောင်းသမျှကို ကျွန်ုပ်အား ဧကန်အမှန် ပေးသနားမည်ဟု ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ယေရှု၏ ခြေရင်းတော်တွင် နှိမ့်ချစွာဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားကို ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်စေကာ ဝပ်စတွားခဲ့သည်။

Every moment seemed to me of the utmost importance. I felt that we were doing work for eternity and that the careless and unin-

[55] terested were in the greatest peril. My faith was unclouded, and I

appropriated to myself the precious promises of Jesus. He had said to His disciples: “Ask, and ye shall receive.” I firmly believed that whatever I asked in accordance with the will of God would certainly be granted to me. I sank in humility at the feet of Jesus, with my heart in harmony with His will.

 

ကျွန်ုပ်သည် မိသားစုများထံ မကြာခဏ သွားရောက်ပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းများ ခံစားနေရသူများနှင့်အတူ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းပေးခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ ယုံကြည်ခြင်းမှာ အလွန်ခိုင်မာသဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဆုတောင်းချက်များကို ဖြေကြားပေးမည်ဟု တစ်ခဏမျှပင် သံသယမရှိခဲ့ပါ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ နှိမ့်ချသော တောင်းဆိုချက်များကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ယေရှု၏ ကောင်းချီးနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းသည် တစ်ကြိမ်မျှ မပျက်ကွက်ဘဲ ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် သက်ရောက်ခဲ့ပြီး၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသူများ၏ နှလုံးသားများသည် အလင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကြောင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်း ရှိခဲ့ကြသည်။

I often visited families and engaged in earnest prayer with those who were oppressed by fears and despondency. My faith was so strong that I never doubted for a moment that God would answer my prayers, and without a single exception the blessing and peace of Jesus rested upon us in answer to our humble petitions, and the hearts of the despairing ones were made joyful by light and hope.

 

လုံ့လစိုက်၍ နှလုံးသားကို ရှာဖွေခြင်းနှင့် နှိမ့်ချစွာ အပြစ်ဝန်ခံခြင်းများဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် မျှော်လင့်ထားသော အချိန်သို့ ဆုတောင်းလျက် ချဉ်းကပ်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အသက်တာသည် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် မှန်ကန်နေပြီဟူသော သက်သေကို ရရှိရန်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ ပထမဦးဆုံးသော အလုပ်ဖြစ်သည်ဟု နံနက်တိုင်း ခံစားရသည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု တိုးပွားလာခဲ့သည်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် တစ်ဦးအတွက်တစ်ဦး များစွာ ဆုတောင်းပေးခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်နှင့် မိဿဟာယဖွဲ့ရန်နှင့် ကိုယ်တော်ထံ တောင်းလျှောက်ရန် သစ်သီးခြံများနှင့် တောအုပ်ငယ်များတွင် စုဝေးခဲ့ကြပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ သဘာဝလက်ရာများဖြင့် ဝန်းရံထားချိန်တွင် ကိုယ်တော်၏ ရှိနေခြင်းကို ပိုမိုပြည့်ဝစွာ ခံစားရသည်။ ကယ်တင်ခြင်း၏ ဝမ်းမြောက်မှုသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အစားအစာနှင့် သောက်ရေထက်ပင် ပိုမိုလိုအပ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ တိမ်တိုက်များက ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်ကို ဖုံးလွှမ်းနေပါက၊ သခင်က ကျွန်ုပ်တို့ကို လက်ခံတော်မူသည်ဟူသော အသိစိတ်ဖြင့် ၎င်းတို့ ကင်းစင်သွားခြင်း မရှိမချင်း ကျွန်ုပ်တို့သည် အနားယူခြင်း သို့မဟုတ် အိပ်စက်ခြင်းကို မပြုဝံ့ကြပါ။

With diligent searching of heart and humble confessions we came prayerfully up to the time of expectation. Every morning we felt that it was our first work to secure the evidence that our lives

Advent Experience 53

were right before God. Our interest for one another increased; we prayed much with and for one another. We assembled in the orchards and groves to commune with God and to offer up our petitions to Him, feeling more fully in His presence when surrounded by His natural works. The joys of salvation were more necessary to us than our food and drink. If clouds obscured our minds, we dared not rest or sleep till they were swept away by the consciousness of our acceptance with the Lord.

 

ကျွန်ုပ်၏ ကျန်းမာရေးမှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းနေပြီး၊ အဆုတ်မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်နေကာ အသံလည်း ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ်သို့ ကြီးမားသော တန်ခိုးဖြင့် မကြာခဏ ကိန်းဝပ်တော်မူလေ့ရှိရာ၊ ကျွန်ုပ်၏ အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသော ဘုန်းအသရေကို မခံနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ကောင်းကင်လေထုကို ရှူရှိုက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ ရွေးနှုတ်ရှင်နှင့် မကြာမီ တွေ့ဆုံရတော့မည့်အရေးနှင့် ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော် အလင်းတွင် ထာဝရ နေထိုင်ရမည့် အလားအလာအတွက် ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။

My health was very poor, my lungs were seriously affected, and my voice failed. The Spirit of God often rested upon me with great power, and my frail body could scarcely endure the glory that flooded my soul. I seemed to breathe in the atmosphere of heaven, and rejoiced in the prospect of soon meeting my Redeemer and living forever in the light of His countenance.

 

ဘုရားသခင်ကို စောင့်မျှော်နေသော လူများသည် ကယ်တင်ရှင် ကြွလာခြင်းဖြင့် သူတို့၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းများ ပြည့်စုံတော့မည်ဟု အလွန်အမင်း မျှော်လင့်ထားသည့် နာရီသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ကြသည်။ [စာမျက်နှာ ၅၆] သို့သော် ယေရှု ကြွမလာဘဲ အချိန်ကာလသည် တစ်ဖန် ကုန်လွန်သွားပြန်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ထာဝရ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဟု ထင်မှတ်ထားသော ဘဝ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ပြန်လည် လက်ခံရခြင်းမှာ ခက်ခဲလှသည်။ ယုံကြည်ခြင်း အလွန်ခိုင်မာပြီး မျှော်လင့်ချက် အလွန်ကြီးမားခဲ့သော ထိုသိုးစုငယ်လေးအပေါ် ခါးသီးသော စိတ်ပျက်မှု ကျရောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် သခင်၌ လွတ်လပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ ခွန်အားနှင့် ကျေးဇူးတော်ဖြင့် ခိုင်မာစွာ ထောက်မခြင်း ခံရခြင်းတို့အတွက် အံ့အားသင့်ခဲ့ရသည်။

The waiting people of God approached the hour when they fondly hoped their joys would be complete in the coming of the Saviour. [56]

But the time again passed unmarked by the advent of Jesus. It was hard to take up the cares of life that we thought had been laid down forever. It was a bitter disappointment that fell upon the little flock whose faith had been so strong and whose hope had been so high. But we were surprised that we felt so free in the Lord and were so strongly sustained by His strength and grace.

 

သို့သော် ယခင်နှစ်က အတွေ့အကြုံသည် ပိုမိုကြီးမားသော အတိုင်းအတာဖြင့် ထပ်မံ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ လူအုပ်စုကြီး တစ်ခုသည် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြသည်။ အလွန် ယုံကြည်မှုရှိခဲ့သူ အချို့မှာ သူတို့၏ မာန်မာနတွင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သဖြင့် လောကကြီးမှ ထွက်ပြေးလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကြသည်။ ယောနကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ဘုရားသခင်အပေါ် ညည်းတွားခဲ့ကြပြီး အသက်ရှင်ခြင်းထက် သေခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ အခြားသူများ၏ သက်သေအထောက်အထားများပေါ်တွင် တည်ဆောက်ခဲ့သူများသည် ယခုအခါ သူတို့၏ အမြင်များကို ထပ်မံပြောင်းလဲရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပြန်သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် မိမိကိုယ်ကိုပါ သူတို့၏ ဟန်ဆောင် နောင်တရမှုနှင့် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုများဖြင့် လှည့်ဖြားရန် မျှော်လင့်ခဲ့ကြသော အရေခြုံများသည် ယခုအခါ ကျရောက်တော့မည့် ဘေးအန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးသွားပြီဟု ခံစားရကာ၊ မကြာသေးမီက ချစ်မြတ်နိုးပါသည်ဟု ဆိုခဲ့သော ထိုအမှုတော်ကို ဗြောင်ကျကျ ဆန့်ကျင်ခဲ့ကြသည်။

The experience of the former year was, however, repeated to a greater extent. A large class renounced their faith. Some, who had been very confident, were so deeply wounded in their pride that they felt like fleeing from the world. Like Jonah, they complained of God, and chose death rather than life. Those who had built their faith upon the evidence of others, and not upon the word of God, were now as ready to again change their views. The hypocrites, who had hoped to deceive the Lord as well as themselves with their counterfeit penitence and devotion, now felt relieved from impending danger, and openly opposed the cause they had lately professed to love.

 

အားနည်းသူများနှင့် လူဆိုးများသည် ယခုအခါတွင် ကြောက်ရွံ့စရာ သို့မဟုတ် မျှော်လင့်စရာ မရှိတော့ကြောင်း ပူးပေါင်းကြေညာခဲ့ကြသည်။ အချိန်ကာလ ကုန်လွန်သွားပြီ၊ သခင် ကြွမလာခဲ့ပါ၊ လောကကြီးသည် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ ဤအတိုင်းပင် ဆက်ရှိနေလိမ့်မည်။ ဤဒုတိယအကြိမ်မြောက် ကြီးမားသော စမ်းသပ်မှုသည် အဒ်ဗင်း ယုံကြည်ခြင်း၏ ပြင်းထန်သော ရေစီးကြောင်းထဲသို့ မျောပါလာခဲ့ပြီး စစ်မှန်သော ယုံကြည်သူများနှင့် စိတ်အားထက်သန်သော အလုပ်သမားများနှင့်အတူ ခေတ္တမျှ ပါလာခဲ့သည့် အဖိုးမတန်သော အမှိုက်သရိုက် အစုအပုံကြီးကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့သည်။

The weak and the wicked united in declaring that there could be no more fears or expectations now. The time had passed, the Lord had not come, and the world would remain the same for thousands of years. This second great test revealed a mass of worthless drift that had been drawn into the strong current of the advent faith, and been borne along for a time with the true believers and earnest workers.

54 Testimonies for the Church, vol. 1

 

ကျွန်ုပ်တို့သည် စိတ်ပျက်ခဲ့ရသော်လည်း အားမလျော့ခဲ့ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် လိုအပ်သည်ဟု ဘုရားသခင် ယူဆတော်မူသော သန့်စင်ခြင်း ဖြစ်စဉ်ကို စိတ်ရှည်စွာ လက်ခံရန်နှင့် စမ်းသပ်ခံရသော သစ္စာရှိသူများကို ကယ်တင်ရှင်က ရွေးနှုတ်ပေးမည့်အချိန်ကို စိတ်ရှည်သော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် စောင့်ဆိုင်းရန် ကျွန်ုပ်တို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

We were disappointed, but not disheartened. We resolved to submit patiently to the process of purifying that God deemed needful for us, and to wait with patient hope for the Saviour to redeem His tried and faithful ones.

 

သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ကာလကို ဟောပြောခြင်းမှာ ဘုရားသခင်ထံမှ ဖြစ်သည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ဤအရာကပင် လူများကို သမ္မာကျမ်းစာကို လုံ့လစိုက်၍ ရှာဖွေစေခဲ့ပြီး အရင်က သတိမပြုမိခဲ့သော အမှန်တရားများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိစေခဲ့သည်။ ယောနသည် ရက်ပေါင်း ၄၀ အတွင်း [စာမျက်နှာ ၅၇] မြို့တော် ပျက်စီးတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း နိနဝေမြို့ လမ်းမများပေါ်တွင် ကြေညာရန် ဘုရားသခင် စေလွှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်၊ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် နိနဝေမြို့သားများ၏ နှိမ့်ချမှုကို လက်ခံတော်မူခဲ့ပြီး သူတို့၏ နောင်တရရန် အချိန်ကာလကို တိုးမြှင့်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ယောန ယူဆောင်လာသော သတင်းစကားမှာ ဘုရားသခင် စေလွှတ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး နိနဝေမြို့သည် ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်နှင့်အညီ စမ်းသပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ လောကကြီးက ကျွန်ုပ်တို့၏ မျှော်လင့်ချက်ကို လှည့်ဖြားမှုတစ်ခုအဖြစ် မြင်ကြပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်ပျက်မှုကို ၎င်း၏ နောက်ဆက်တွဲ ကျရှုံးမှုအဖြစ် မြင်ကြသည်။

We were firm in the belief that the preaching of definite time was of God. It was this that led men to search the Bible diligently, discovering truths they had not before perceived. Jonah was sent of God to proclaim in the streets of Nineveh that within forty days

[57] the city would be overthrown; but God accepted the humiliation

of the Ninevites and extended their period of probation. Yet the message that Jonah brought was sent of God, and Nineveh was tested according to His will. The world looked upon our hope as a delusion, and our disappointment as its consequent failure.

 

မကောင်းသော အစေခံပုံဥပမာတွင် ပါရှိသော ကယ်တင်ရှင်၏ စကားများသည် လူသားတော် မကြာမီ ကြွလာမည်ကို လှောင်ပြောင်သူများနှင့် အလွန် ကိုက်ညီလှသည် - "ထိုအစေခံဆိုးကလည်း၊ ငါ့သခင်လာခဲလိမ့်မည်ဟု စိတ်ထဲ၌ ကြံစည်လျက်၊ မိမိနှင့် အတူလုပ်သော အစေခံတို့ကို ရိုက်နှက်၍၊ ယစ်မူးသောသူတို့နှင့်အတူ စားသောက်လျက်နေလျှင်၊ ထိုအစေခံ မမျှော်လင့်သောနေ့၊ မသိသောအချိန်၌ သခင်သည် ရောက်လာ၍၊ ထိုအစေခံကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပြီးလျှင် လျှို့ဝှက်သောသူတို့နှင့်အတူ နေရာချလိမ့်မည်။"

The words of the Saviour in the parable of the wicked servant apply very forcibly to those who ridicule the near coming of the Son of man: “But and if that evil servant shall say in his heart, My Lord delayeth His coming; and shall begin to smite his fellow servants, and to eat and drink with the drunken; the Lord of that servant shall come in a day when he looketh not for Him, and in an hour that he is not aware of, and shall cut him asunder, and appoint him his portion with the hypocrites.”

 

နောက်ဆုံးသော ကာလတွင် မိမိတို့၏ ကိလေသာနောက်သို့ လိုက်လျက် "ကိုယ်တော် ကြွလာမည်ဟူသော ကတိတော်သည် အဘယ်မှာရှိသနည်း။ ဘိုးဘေးများ အိပ်ပျော်သည်နောက်မှ ခပ်သိမ်းသော အရာတို့သည် ဖန်ဆင်းစကကဲ့သို့ပင် တည်ရှိကြသည်မဟုတ်လော" ဟု ဆိုမည့် ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်သူများ ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု ပေတရု ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း သူတို့ကို နေရာတိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သို့သော် သခင်ကြွလာခြင်းကို မျှော်လင့်နေသူများသည် နှစ်သိမ့်မှု မရှိဘဲ မနေခဲ့ကြပါ။ သူတို့သည် နှုတ်ကပတ်တော်ကို ရှာဖွေခြင်းဖြင့် အဖိုးတန်သော အသိပညာများကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ကယ်တင်ခြင်း အစီအစဉ်သည် သူတို့၏ နားလည်မှုတွင် ပိုမိုရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော ကျမ်းမျက်နှာများတွင် အလှတရားအသစ်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြပြီး၊ ကျမ်းချက်တစ်ခုက နောက်တစ်ခုကို ရှင်းပြကာ မည်သည့် စကားလုံးမျှ အချည်းနှီး အသုံးမပြုထားသည့် အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ဟန်ချက်ညီမှုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

We found everywhere the scoffers whom Peter said should come in the last days, walking after their own lusts, and saying: “Where is the promise of His coming? for since the fathers fell asleep, all things continue as they were from the beginning of the creation.” But those who had looked for the coming of the Lord were not without comfort. They had obtained valuable knowledge in the searching of the word. The plan of salvation was plainer to their understanding. Every day they discovered new beauties in the sacred pages, and a wonderful harmony running through all, one scripture explaining another, and no word used in vain.

 

ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်ပျက်မှုသည် တပည့်တော်များ၏ စိတ်ပျက်မှုလောက် မကြီးမားခဲ့ပါ။ လူသားတော်သည် ယေရုရှလင်မြို့ထဲသို့ အောင်ပွဲခံလျက် ဝင်ရောက်လာသောအခါ၊ သူတို့သည် ကိုယ်တော်အား ရှင်ဘုရင်အဖြစ် နန်းတင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ လူများသည် ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်ရပ်မှ စုပြုံလာကြပြီး "ဒါဝိဒ်၏ သားတော်အား ဟောရှဏ္ဏ ဖြစ်စေသတည်း" ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့ကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လူကြီးများက ထိုလူအုပ်ကြီးကို တိတ်ဆိတ်အောင် ပြုရန် ယေရှုအား တောင်းပန်သောအခါ၊ သူတို့ တိတ်ဆိတ်စွာ နေလျှင်ပင် ကျောက်ခဲများက အော်ဟစ်ကြလိမ့်မည်၊ အကြောင်းမူကား ပရောဖက်ပြုချက် ပြည့်စုံရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ကိုယ်တော် ကြေညာခဲ့သည်။ သို့သော် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဤတပည့်တော်များသည် [စာမျက်နှာ ၅၈] ဒါဝိဒ်၏ ပလ္လင်ပေါ်တွင် စိုးစံမည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်ထားသော သူတို့၏ ချစ်လှစွာသော သခင်သည် ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်နေသော ဖာရိရှဲများရှေ့တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံရသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။ သူတို့၏ မြင့်မားသော မျှော်လင့်ချက်များ စိတ်ပျက်ခဲ့ရပြီး သေခြင်း၏ မှောင်မိုက်မှုက သူတို့ကို ဝန်းရံသွားခဲ့သည်။

Our disappointment was not so great as that of the disciples. When the Son of man rode triumphantly into Jerusalem, they expected Him to be crowned king. The people flocked from all the region about, and cried: “Hosanna to the Son of David.” And when the priests and elders besought Jesus to still the multitude, He declared that if they should hold their peace even the stones would cry out, for prophecy must be fulfilled. Yet in a few days these very

Advent Experience 55

disciples saw their beloved Master, whom they believed would reign on David’s throne, stretched upon the cruel cross above the mocking, [58]

taunting Pharisees. Their high hopes were disappointed, and the darkness of death closed about them.

 

သို့သော် ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ ကတိတော်များအပေါ် သစ္စာရှိခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ လူများအား ပေးသနားသော နှစ်သိမ့်မှုသည် ချိုမြိန်လှပြီး စစ်မှန်၍ သစ္စာရှိသူများအတွက် ဆုလာဘ်မှာလည်း ကြွယ်ဝလှသည်။

Yet Christ was true to His promises. Sweet was the consolation He gave His people, rich the reward of the true and faithful.

 

မစ္စတာ မစ်လာနှင့် သူနှင့်အတူ ပူးပေါင်းသူများသည် ဒံယေလ ၈:၁၄ တွင် ဖော်ပြထားသော သန့်ရှင်းရာဌာနကို သန့်စင်ခြင်းဆိုသည်မှာ သန့်ရှင်းသူများ၏ နေထိုင်ရာ မဖြစ်လာမီ ကမ္ဘာမြေကို မီးဖြင့် သန့်စင်ခြင်းဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ဤအရာသည် ခရစ်တော် ကြွလာချိန်တွင် ဖြစ်ပျက်ရမည်ဖြစ်သဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အနှစ် ၂၃၀၀ သို့မဟုတ် ရက် ၂၃၀၀ အဆုံးတွင် ထိုဖြစ်ရပ်ကို မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ စိတ်ပျက်ခဲ့ရပြီးနောက် သမ္မာကျမ်းစာကို ဆုတောင်းခြင်းနှင့် စိတ်အားထက်သန်သော အတွေးများဖြင့် ဂရုတစိုက် ရှာဖွေခဲ့ကြရာ၊ မရေမရာ ဖြစ်နေသည့် ကာလတစ်ခုအပြီးတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ မှောင်မိုက်ထဲသို့ အလင်းများ စီးဝင်လာခဲ့ပြီး၊ သံသယနှင့် မသေချာမှုများမှာ ကင်းစင်သွားခဲ့သည်။

Mr. Miller and those who were in union with him supposed that the cleansing of the sanctuary spoken of in Daniel 8:14 meant the purifying of the earth by fire prior to its becoming the abode of the saints. This was to take place at the advent of Christ; therefore we looked for that event at the end of the 2300 days, or years. But after our disappointment the Scriptures were carefully searched with prayer and earnest thought, and after a period of suspense, light poured in upon our darkness; doubt and uncertainty were swept away.

 

ဒံယေလ ၈:၁၄ ၏ ပရောဖက်ပြုချက်သည် ကမ္ဘာမြေကို သန့်စင်ခြင်းအား ရည်ညွှန်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ကောင်းကင်ဘုံရှိ ကျွန်ုပ်တို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ နောက်ဆုံးသော အလုပ်၊ အပြစ်ဖြေခြင်း လုပ်ငန်းကို အပြီးသတ်ခြင်းနှင့် ကိုယ်တော် ကြွလာမည့်နေ့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် လူများကို ပြင်ဆင်ပေးခြင်းတို့ကို ညွှန်ပြနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယခုအခါ ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

Instead of the prophecy of Daniel 8:14 referring to the purifying of the earth, it was now plain that it pointed to the closing work of our High Priest in heaven, the finishing of the atonement, and the preparing of the people to abide the day of His coming.