အခန်း ၂၉—ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခြင်း

 

အခန်း ၂၉—ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခြင်း

ဘုရားသခင်၏ အဖိုးထိုက်သောသားတော် ခရစ်တော်ကို ထုတ်ဆောင်လာ၍ လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ရန် လူတို့လက်သို့ အပ်နှံခဲ့ကြသည်။ တပည့်တော်များနှင့် အနီးအနားဒေသများမှ ယုံကြည်သူများသည် ယေရှုနောက်သို့ ကရာနီတောင်သို့ လိုက်ပါလာသော လူအုပ်ထဲတွင် ပါဝင်ကြသည်။ ယေရှု၏မိခင်လည်း ချစ်မြတ်နိုးရသော တပည့်တော် ယောဟန်၏ အားပေးကူညီမှုဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။ သူမ၏နှလုံးသည် စကားဖြင့်ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုဖြင့် ထိခိုက်နေသော်လည်း၊ သူမနှင့် တပည့်တော်များသည် ထိုနာကျင်ဖွယ်မြင်ကွင်း ပြောင်းလဲသွားမည်၊ ယေရှုသည် မိမိ၏တန်ခိုးကို ထင်ရှားစေ၍ ရန်သူများရှေ့တွင် ဘုရားသခင်၏သားတော်အဖြစ် ပေါ်ထွန်းမည်ဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။ ထို့နောက် ထိုနေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသောအရာများကို အကျဉ်းမျှ ရည်ညွှန်းပြောခဲ့သော ကိုယ်တော်၏စကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရသောအခါ မိခင်၏နှလုံးသည် တစ်ဖန်ကျဆင်းနစ်မြုပ်သွားသည်။

ယေရှုသည် ပိလတ်၏အိမ်တံခါးကို ဖြတ်သန်းပြီး မကြာမီမှာပင် ဗာရဗ္ဗအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထုတ်ယူလာ၍ ရိုက်နှက်ဒဏ်ရာများနှင့် သွေးထွက်နေသော ကိုယ်တော်၏ပခုံးပေါ်သို့ တင်ပေးကြသည်။ ဗာရဗ္ဗ၏အဖော်များအပေါ်တွင်လည်း လက်ဝါးကပ်တိုင်များ တင်ထားကြပြီး၊ သူတို့သည် ယေရှုနှင့်အတူ တစ်ချိန်တည်း သေဆုံးရမည့်သူများဖြစ်ကြသည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် မိမိ၏ဝန်ကို အနည်းငယ်မျှသာ သယ်ဆောင်သွားနိုင်ပြီး သွေးအလွန်အကျွံဆုံးရှုံးခြင်း၊ အလွန်အမင်းပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းတို့ကြောင့် မြေပေါ်သို့ သတိလစ်လဲကျသွားသည်။

ယေရှုပြန်လည်သတိရလာသောအခါ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ကိုယ်တော်၏ပခုံးပေါ်သို့ ထပ်မံတင်ပေးပြီး ရှေ့သို့ အတင်းအကျပ် လိုက်စေကြသည်။ လေးလံသောဝန်ကို သယ်ဆောင်ရင်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းသွားပြီးနောက် အသက်မရှိသကဲ့သို့ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ အစပိုင်းတွင် ကိုယ်တော်သေပြီဟု ဆိုကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဖန် သတိရလာသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများသည် မိမိတို့၏ဆင်းရဲဒုက္ခခံနေရသော သားကောင်အပေါ် သနားခြင်းမရှိကြသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရာကိရိယာကို ဆက်လက်သယ်ဆောင်သွားနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သူတို့မြင်ကြသည်။ ဘာလုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေကြစဉ် ဆိုင်ရင်းမြို့သားတစ်ဦးဖြစ်သော ရှိမုန်သည် ဆန့်ကျင်ဘက်ဦးတည်ရာမှ လာရင်း လူအုပ်နှင့်တွေ့ပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ လှုံ့ဆော်မှုဖြင့် ဖမ်းဆီးကာ ခရစ်တော်၏လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို သယ်ဆောင်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရသည်။ ရှိမုန်၏သားများသည် ယေရှု၏တပည့်များဖြစ်ကြသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာ ကိုယ်တော်နှင့် မည်သည့်ဆက်နွှယ်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

လူအုပ်ကြီးသည် ကယ်တင်ရှင်နောက်သို့ ကရာနီတောင်သို့ လိုက်ပါလာကြပြီး၊ အများစုမှာ ပြက်ရယ်ပြု၍ ကဲ့ရဲ့ကြသည်။ သို့သော် အချို့မှာ ငိုကြွေးရင်း ကိုယ်တော်၏ဂုဏ်ကို ပြန်လည်ဖော်ပြကြသည်။ အမျိုးမျိုးသော ရောဂါဝေဒနာများမှ ကိုယ်တော်ကုသပေးခဲ့သူများနှင့် သေခြင်းမှ ထမြောက်စေခဲ့သူများသည် ကိုယ်တော်ပြုခဲ့သော အံ့ဖွယ်အမှုများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြေညာကြပြီး ယေရှုကို အဘယ်အရာပြုခဲ့သောကြောင့် ရာဇဝတ်သားကဲ့သို့ ဆက်ဆံရသနည်းဟု မေးမြန်းကြသည်။ ရက်အနည်းငယ်မျှသာ မတိုင်မီက ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ အောင်ပွဲခံဝင်ရောက်စဉ် သူတို့သည် ဝမ်းမြောက်စွာ ဟောရှဏ္ဏာဟု ကြွေးကြော်၍ စွန်ပလွံခက်များ ဝှေ့ယမ်းကာ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်က လူကြိုက်များသောကြောင့် ကိုယ်တော်၏ဂုဏ်ကို ကြွေးကြော်ခဲ့သူများစွာသည် ယခုအခါ “သူ့ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ပါ။ လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ပါ” ဟူသော အော်ဟစ်သံထဲသို့ ပါဝင်လာကြသည်။

လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် သံမှိုရိုက်ခြင်း

သေဒဏ်စီရင်ရာနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သေဒဏ်ခံရမည့်သူများကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်ထားသော ကိရိယာများတွင် ချည်နှောင်ကြသည်။ ဓားပြနှစ်ဦးသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် သူတို့ကို ဆန့်တန်းနေသူများ၏ လက်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေကြသော်လည်း ယေရှုသည် မည်သည့်ခုခံမှုမျှ မပြုခဲ့ပေ။ ယေရှု၏မိခင်သည် အလွန်စိုးရိမ်တုန်လှုပ်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီး ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန် အံ့ဖွယ်အမှုတစ်စုံတစ်ရာ ပြုလုပ်မည်ဟု မျှော်လင့်နေသည်။ ကိုယ်တော်၏လက်များသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ဆန့်တန်းထားသည်ကို သူမမြင်ရသည်—ထိုချစ်မြတ်နိုးရသောလက်များသည် အစဉ်မပြတ် ကောင်းချီးများကို ဖြန့်ဝေပေးခဲ့ပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသူများကို ကုသပေးရန် အကြိမ်များစွာ ဆန့်တန်းခဲ့သော လက်များဖြစ်သည်။ ယခု သံတူနှင့် သံမှိုများကို ယူဆောင်လာကြပြီး၊ သံမှိုများကို နူးညံ့သောအသားထဲသို့ ထိုးဖောက်၍ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ခိုင်မြဲစွာ ရိုက်သွင်းကြသောအခါ နှလုံးကြေကွဲနေသော တပည့်တော်များသည် ခရစ်တော်၏မိခင် သတိလစ်နေသောကိုယ်ကို ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မြင်ကွင်းမှ အဝေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

ယေရှုသည် ညည်းညူတိုင်ကြားခြင်း တစ်စုံတစ်ရာမပြုခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သော်လည်း ငြိမ်သက်တည်ငြိမ်နေပြီး နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်ကြီးများ ပေါ်နေသည်။ ကိုယ်တော်၏မျက်နှာမှ သေခါနီးချွေးစက်များကို သုတ်ပေးမည့် သနားကြင်နာသောလက်တစ်ဖက်မျှ မရှိသကဲ့သို့၊ လူသားနှလုံးသားကို ထောက်မပေးမည့် ကိုယ်ချင်းစာသောစကားနှင့် မပြောင်းလဲသော သစ္စာရှိမှုစကားများလည်း မရှိခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်သည် စပျစ်သီးနင်းရာအရပ်ကို တစ်ဦးတည်း နင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ထိုလူအပေါင်းတို့ထဲတွင် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ရှိသူတစ်ဦးမျှ မရှိပေ။ စစ်သားများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်နေစဉ်၊ ကိုယ်တော်သည် အပြင်းထန်ဆုံးသော ဝေဒနာကို ခံစားနေစဉ် ယေရှုသည် မိမိ၏ရန်သူများအတွက် ဆုတောင်းတော်မူသည်—“အဖ၊ သူတို့သည် အဘယ်သို့ပြုကြသည်ကို မသိကြသောကြောင့် သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။” [လုကာ ၂၃:၃၄]။ ခရစ်တော်သည် မိမိ၏ရန်သူများအတွက် ပြုသောထိုဆုတောင်းချက်တွင် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံး ပါဝင်ပြီး အချိန်ကာလအဆုံးတိုင်အောင် အသက်ရှင်မည့် အပြစ်သားတိုင်းလည်း ပါဝင်သည်။

ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် သံမှိုရိုက်ပြီးနောက် အင်အားကြီးသော လူအချို့က ထိုလက်ဝါးကပ်တိုင်ကို မြှောက်ကာ အလွန်ပြင်းထန်စွာ ပြင်ဆင်ထားသောနေရာထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ကြသည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်၏သားတော်သည် အလွန်ပြင်းထန်သော ဝေဒနာကို ခံစားရသည်။ ယခု ကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်းတစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ အုပ်စိုးသူများနှင့် ကျမ်းပြုဆရာများသည် မိမိတို့၏မြင့်မြတ်သောရာထူး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မေ့လျော့ကာ လူဆိုးလူမိုက်များနှင့် ပူးပေါင်း၍ သေဆုံးနေသော ဘုရားသခင်၏သားတော်ကို ပြက်ရယ်ပြုကာ ကဲ့ရဲ့ကြပြီး “သင်သည် ယုဒလူတို့၏ရှင်ဘုရင်ဖြစ်လျှင် မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်လော့” ဟု ဆိုကြသည်။ [လုကာ ၂၃:၃၇]။ အချို့ကလည်း အချင်းချင်း ပြက်ရယ်ပြု၍ “သူတစ်ပါးတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်၊ မိမိကိုယ်ကိုမူကား မကယ်တင်နိုင်” ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ဆိုကြသည်။ [မာကု ၁၅:၃၁]။ ဗိမာန်တော်၏ ဂုဏ်သရေရှိသူများ၊ စိတ်နှလုံးခိုင်မာသော စစ်သားများ၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်ရှိ ယုတ်ညံ့သောဓားပြနှင့် လူအုပ်ထဲမှ အောက်တန်းကျ၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူများ—အားလုံးသည် ခရစ်တော်ကို စော်ကားကဲ့ရဲ့ရာတွင် တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း ဖြစ်ကြသည်။

ယေရှုနှင့်အတူ လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခံရသော ဓားပြများသည်လည်း ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံစားကြရသည်။ သို့သော် တစ်ဦးမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ပို၍စိတ်နှလုံးခိုင်မာလာပြီး စိတ်ပျက်ကာ ဆန့်ကျင်ပုန်ကန်လာသည်။ သူသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ ပြက်ရယ်ကဲ့ရဲ့မှုကို လိုက်လံပြုလုပ်ပြီး ယေရှုကို “သင်သည် ခရစ်တော်ဖြစ်လျှင် မိမိကိုယ်ကိုလည်းကောင်း၊ ငါတို့ကိုလည်းကောင်း ကယ်တင်ပါ” ဟု ဆိုကာ ကဲ့ရဲ့သည်။ [လုကာ ၂၃:၃၉]။ အခြားသော ရာဇဝတ်သားမှာမူ စိတ်နှလုံးခိုင်မာသော ရာဇဝတ်သားမဟုတ်ပေ။ သူ၏အပြစ်ဖော်အဖော်က ကဲ့ရဲ့ပြောဆိုသောစကားကို ကြားသောအခါ “သင်သည် ထိုသို့သောပြစ်ဒဏ်ကို ခံနေရသော်လည်း ဘုရားသခင်ကို မကြောက်သလော။ ငါတို့သည် ငါတို့ပြုသောအမှုနှင့် ထိုက်တန်သောအပြစ်ဒဏ်ကို ခံရကြသည်မှာ မှန်၏။ သို့သော် ဤသူသည် မည်သည့်အပြစ်ကိုမျှ မပြုခဲ့” ဟု သူ့ကို ဆုံးမသည်။ [လုကာ ၂၃:၄၀၊ ၄၁]။ ထို့နောက် သူ၏နှလုံးသည် ခရစ်တော်ထံသို့ လှည့်လာသောအခါ ကောင်းကင်အလင်းသည် သူ၏စိတ်ကို လင်းလက်စေသည်။ ရိုက်နှက်ဒဏ်ရာများနှင့် ပြက်ရယ်ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ခံရပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲခံထားရသော ယေရှုထဲတွင် သူသည် မိမိ၏ကယ်တင်ရှင်၊ မိမိ၏တစ်ခုတည်းသောမျှော်လင့်ချက်ကို မြင်တွေ့ပြီး နှိမ့်ချသောယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်ထံ တောင်းလျှောက်သည်—“သင်၏နိုင်ငံတော်သို့ ကြွလာတော်မူသောအခါ အကျွန်ုပ်ကို အောက်မေ့တော်မူပါ။” ယေရှုကလည်း သူ့အား “ငါအမှန်ဆိုသည်ကား ယနေ့ သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသုဘုံ၌ ရှိလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ [လုကာ ၂၃:၄၂၊ ၄၃]။

ယေရှု၏ အဆုံးမဲ့မေတ္တာကို ကောင်းကင်တမန်များသည် အံ့ဩခြင်းဖြင့် ကြည့်ရှုကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် စိတ်နှင့်ကိုယ်ခန္ဓာတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော ဝေဒနာကို ခံစားနေရသော်လည်း အခြားသူများအကြောင်းကိုသာ စဉ်းစားပြီး နောင်တရသောဝိညာဉ်ကို ယုံကြည်ရန် အားပေးတော်မူသည်။ အသက်ကို သေခြင်းတွင် သွန်းလောင်းနေစဉ် လူသားအပေါ် သေခြင်းထက် ပိုမိုခိုင်မာသော မေတ္တာကို ပြသတော်မူသည်။ ကရာနီတောင်ပေါ်ရှိ ထိုမြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့သူများစွာသည် နောက်ပိုင်းတွင် ထိုအဖြစ်အပျက်များအားဖြင့် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်း၌ ခိုင်မာတည်ကြည်လာကြသည်။

ယေရှု၏ရန်သူများသည် ယခု ကိုယ်တော်သေဆုံးမည့်အချိန်ကို စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မျှော်လင့်နေကြသည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်သည် ကိုယ်တော်၏ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာတန်ခိုးနှင့် အံ့ဖွယ်အမှုများအကြောင်း သတင်းစကားများကို အစဉ်အမြဲ တိတ်ဆိတ်သွားစေမည်ဟု သူတို့ထင်ကြသည်။ ထိုအခါ ကိုယ်တော်၏သြဇာကြောင့် မိမိတို့သည် နောက်ထပ် တုန်လှုပ်စရာမလိုတော့ဟု သူတို့ကိုယ်သူတို့ ချော့မော့ယုံကြည်ကြသည်။ ယေရှု၏ကိုယ်ခန္ဓာကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ဆန့်တန်းချိတ်ဆွဲခဲ့သော သနားခြင်းမရှိသည့် စစ်သားများသည် ကိုယ်တော်၏အဝတ်များကို အချင်းချင်း ခွဲယူကြပြီး ချုပ်ရိုးမရှိဘဲ ရက်လုပ်ထားသော အဝတ်တစ်ထည်အတွက် အငြင်းပွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မဲချ၍ ထိုကိစ္စကို ဖြေရှင်းကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ဖြစ်ပျက်မည့်အချိန်မတိုင်မီ နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ၍ မှုတ်သွင်းခြင်းခံရသော ကျမ်းရေးသူက တိကျစွာ ရေးသားထားခဲ့သည်—“ခွေးများသည် ငါ့ကို ဝိုင်းရံကြပြီ။ လူဆိုးတို့၏အစုအဝေးသည် ငါ့ကို ဝိုင်းထားကြပြီ။ သူတို့သည် ငါ့လက်နှင့် ငါ့ခြေကို ထိုးဖောက်ကြပြီ။ … သူတို့သည် ငါ၏အဝတ်ကို အချင်းချင်း ခွဲဝေကြ၍ ငါ၏အင်္ကျီအတွက် မဲချကြသည်။” [ဆာလံ ၂၂:၁၆၊ ၁၈]။

သားသမီးဝတ္တရားရှိသော မေတ္တာ၏သင်ခန်းစာ

ယေရှု၏မျက်စိသည် ကိုယ်တော်၏သေခြင်းကို ကြည့်ရှုရန် စုဝေးလာသော လူအုပ်ကြီးပေါ်သို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုရာ လက်ဝါးကပ်တိုင်ခြေရင်းတွင် ခရစ်တော်၏မိခင် မာရိကို ယောဟန်က ထောက်ပံ့ပေးနေသည်ကို မြင်တော်မူသည်။ သူမသည် မိမိ၏သားထံမှ အဝေးတွင် ဆက်လက်မနေနိုင်တော့သဖြင့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ယေရှု၏နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာမှာ သားသမီးဝတ္တရားရှိသော မေတ္တာအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော မိခင်၏မျက်နှာကို ကြည့်ပြီးနောက် ယောဟန်ကို ကြည့်တော်မူကာ မိခင်အား “အချင်းမိန်းမ၊ သင်၏သားကို ကြည့်ပါ” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် တပည့်တော်အား “သင်၏အမေကို ကြည့်ပါ” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ [ယောဟန် ၁၉:၂၇]။ ယောဟန်သည် ယေရှု၏စကားများနှင့် မိမိထံအပ်နှံထားသော မြင့်မြတ်သည့်တာဝန်ကို ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ခရစ်တော်၏မိခင်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကရာနီမြင်ကွင်းမှ ချက်ချင်းခေါ်ဆောင်သွားပြီး သားကောင်းတစ်ဦးက မိခင်ကို စောင့်ရှောက်သကဲ့သို့ သူမကို မိမိအိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ ပြည့်စုံသော သားသမီးဝတ္တရားရှိသော မေတ္တာ၏ပုံသက်သေသည် ခေတ်ကာလများ၏ မြူမှိုင်းမှုထဲမှ မမှေးမှိန်သော အလင်းရောင်ဖြင့် ထွန်းလင်းနေသည်။ အပြင်းထန်ဆုံးသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံနေရစဉ်တွင်ပင် ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏မိခင်ကို မမေ့ဘဲ သူမ၏အနာဂတ်အတွက် လိုအပ်သမျှကို စီစဉ်ပေးတော်မူသည်။

ခရစ်တော်၏ မြေကြီးပေါ်အသက်တာ၏ မစ်ရှင်သည် ယခု ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ကိုယ်တော်၏လျှာသည် ခြောက်သွေ့နေ၍ “ငါရေငတ်သည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ သူတို့သည် ရှာလကာရည်နှင့် သည်းခြေကို ရေမြှုပ်ထဲတွင် စိမ်၍ သောက်ရန် ပေးကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် မြည်းစမ်းပြီးနောက် ငြင်းပယ်တော်မူသည်။ ယခု အသက်နှင့် ဘုန်းအသရေ၏အရှင်သည် လူမျိုးအတွက် ရွေးနုတ်ဖိုးအဖြစ် သေဆုံးနေတော်မူသည်။ လူသားတို့၏ကိုယ်စား အပြစ်၏အကျိုးဆက်ဖြစ်သော အဖဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်ကို ခံယူရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြစ်၏ခံစားချက်သည် ကိုယ်တော်သောက်ရသောခွက်ကို အလွန်ခါးသီးစေပြီး ဘုရားသခင်၏သားတော်၏နှလုံးကို ကြေကွဲစေသည်။

လူသားတို့၏ကိုယ်စား အပြစ်အတွက် အာမခံသူအဖြစ် ခရစ်တော်အပေါ် လူတို့၏ဒုစရိုက်ကို တင်ထားကြသည်။ ဥပဒေ၏ကျိန်ခြင်းမှ သူတို့ကို ရွေးနုတ်နိုင်ရန် ကိုယ်တော်ကို လွန်ကျူးသူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ အာဒံ၏မျိုးဆက်တိုင်းမှ အသက်အရွယ်တိုင်း၏ အပြစ်ရှိမှုသည် ကိုယ်တော်၏နှလုံးပေါ်တွင် ဖိစီးနေသည်။ ဒုစရိုက်ကြောင့် ဘုရားသခင်၏အမျက်တော်နှင့် အမျက်တော်ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏သားတော်၏ဝိညာဉ်ကို ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ပြည့်စေသည်။ ဤအလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးရသောအချိန်တွင် ကယ်တင်ရှင်ထံမှ ဘုရားသခင်၏မျက်နှာတော် ဖုံးကွယ်သွားခြင်းသည် လူသားတို့ အပြည့်အဝနားမလည်နိုင်သော ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်၏နှလုံးကို ထိုးဖောက်ခဲ့သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏သားတော် ခံစားခဲ့ရသော ဝေဒနာတိုင်း၊ ကိုယ်တော်၏ဦးခေါင်း၊ လက်နှင့်ခြေများမှ စီးကျလာသော သွေးစက်များ၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို တုန်လှုပ်စေသော ဝေဒနာ၏လှုပ်ရှားမှုများနှင့် အဖဘုရားသခင်၏မျက်နှာတော် ကိုယ်တော်ထံမှ ဖုံးကွယ်သွားခြင်းကြောင့် ဝိညာဉ်ကို ပြည့်နှက်စေသော စကားဖြင့်မဖော်ပြနိုင်သည့် ပူဆွေးမှုတို့သည် လူသားတို့အား “ဘုရားသခင်၏သားတော်သည် ဤဆိုးညစ်သောအပြစ်များကို မိမိအပေါ် တင်ခံရန် သဘောတူတော်မူသည်မှာ သင့်ကိုချစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သင့်အတွက် ကိုယ်တော်သည် သေခြင်း၏အာဏာပိုင်နက်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ပရဒိသုနှင့် မသေနိုင်သောအသက်၏ တံခါးများကို ဖွင့်ပေးတော်မူသည်” ဟု ပြောနေကြသည်။ မိမိ၏စကားတော်ဖြင့် လှိုင်းထန်နေသော ရေများကို ငြိမ်သက်စေခဲ့သူ၊ အမြှုပ်ထနေသော လှိုင်းတံပိုးများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ခဲ့သူ၊ နတ်ဆိုးများကို တုန်လှုပ်စေပြီး မိမိ၏ထိတွေ့ခြင်းဖြင့် ရောဂါကို ထွက်ပြေးစေခဲ့သူ၊ သေသူများကို အသက်ပြန်ရှင်စေခဲ့ပြီး မျက်စိကန်းသူများ၏မျက်စိကို ဖွင့်ပေးခဲ့သူသည် လူသားအတွက် နောက်ဆုံးသောယဇ်အဖြစ် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် မိမိကိုယ်ကို ဆက်ကပ်တော်မူသည်။ အပြစ်ကို ထမ်းရွက်သူဖြစ်သော ကိုယ်တော်သည် လူသားတို့၏ဒုစရိုက်အတွက် တရားစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ အပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူပြီး လူသားအတွက် အပြစ်ကို ကိုယ်တိုင်ဖြစ်လာတော်မူသည်။

စာတန်သည် မိမိ၏ပြင်းထန်သော စုံစမ်းခြင်းများဖြင့် ယေရှု၏နှလုံးကို ညှဉ်းဆဲခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏အမြင်တွင် အလွန်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အပြစ်ကို ကိုယ်တော်အပေါ် အလေးချိန်ကြီးစွာဖြင့် ပုံချထားကြသဖြင့် ကိုယ်တော်သည် ထိုဝန်၏အောက်တွင် ညည်းတွားရသည်အထိ ဖြစ်လာသည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်အချိန်တွင် ကိုယ်တော်၏လူသားသဘာဝ တုန်လှုပ်ခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။ ကောင်းကင်တမန်များသည် ဘုရားသခင်၏သားတော်၏ စိတ်ပျက်အားငယ်ဖွယ် ဝေဒနာကို အံ့ဩခြင်းဖြင့် ကြည့်ရှုကြသည်။ ထိုဝေဒနာသည် ကိုယ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုထက် အလွန်ကြီးမားသဖြင့် ထိုနာကျင်မှုကိုပင် အနည်းငယ်မျှသာ ခံစားရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေအပေါင်းတို့သည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်းမှ မိမိတို့၏မျက်နှာများကို ဖုံးအုပ်ထားကြသည်။

အသက်မရှိသော သဘာဝတရားပင် မိမိကို စော်ကား၍ သေဆုံးစေသော ဖန်ဆင်းရှင်အပေါ် ကိုယ်ချင်းစာမှုကို ဖော်ပြသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ နေသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်းကို မကြည့်လိုသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ မွန်းတည့်အချိန်တွင် ၎င်း၏ပြည့်စုံသော တောက်ပသည့်ရောင်ခြည်များက မြေကြီးကို လင်းစေခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက်လုံးကို အသုဘအခမ်းအနားတွင် ဖုံးအုပ်ထားသော အဝတ်ကဲ့သို့ အမှောင်ထုအပြည့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ အမှောင်ထုသည် သုံးနာရီတိတိ ကြာမြင့်သည်။ နဝမနာရီတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်အမှောင်ထုသည် လူတို့အပေါ်မှ လွင့်ပျောက်သွားသော်လည်း ကယ်တင်ရှင်ကိုမူ ဝတ်ရုံတစ်ထည်ကဲ့သို့ ဆက်လက်ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ကိုယ်တော်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲခံနေရစဉ် ဒေါသထွက်နေသော လျှပ်စီးများကို ကိုယ်တော်ထံသို့ ပစ်လွှတ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ထိုအခါ “ယေရှုသည် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ‘အကျွန်ုပ်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်ဘုရား၊ အဘယ်ကြောင့် အကျွန်ုပ်ကို စွန့်ပစ်တော်မူသနည်း’ ဟု ကြွေးကြော်တော်မူသည်”။ [မာကု ၁၅:၃၄]။

ပြီးစီးပြီ

လူတို့သည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်း၏အဆုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ နေသည် တစ်ဖန် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို အမှောင်ထုက ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ရုတ်တရက် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ အမှောင်ထုလွင့်ပျောက်သွားပြီး ဖန်ဆင်းခြင်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားသော တံပိုးသံကဲ့သို့ အသံဖြင့် ယေရှုက “ပြီးစီးပြီ” ဟု ကြွေးကြော်တော်မူသည်။ “အဖ၊ အကျွန်ုပ်၏ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်တော်၏လက်တော်၌ အပ်နှံပါ၏”။ [လုကာ ၂၃:၄၆]။ အလင်းသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ဝန်းရံပြီး ကယ်တင်ရှင်၏မျက်နှာသည် နေနှင့်တူသော ဘုန်းအသရေဖြင့် ထွန်းလင်းလာသည်။ ထို့နောက် ကိုယ်တော်သည် ဦးခေါင်းကို ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ငိုက်ချ၍ သေဆုံးတော်မူသည်။

ခရစ်တော်သေဆုံးသည့်အချိန်တွင် ဗိမာန်တော်အတွင်း သန့်ရှင်းရာနှင့် အလွန်သန့်ရှင်းရာကို ခွဲထားသော ကန့်လန့်ကာရှေ့တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် အမှုတော်ဆောင်နေကြသည်။ ရုတ်တရက် သူတို့ခြေအောက်တွင် မြေကြီးတုန်လှုပ်သည်ကို ခံစားကြရပြီး နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အသစ်ပြန်လည်ပြုလုပ်ရသော ခိုင်ခံ့၍ တန်ဖိုးကြီးသော ဗိမာန်တော်ကန့်လန့်ကာသည် ဗေလရှာဇာမင်း၏နန်းတော်နံရံပေါ်တွင် သေဒဏ်စီရင်ခြင်းစကားများကို ရေးသားခဲ့သော သွေးမရှိသည့်လက်တော်တစ်ခုတည်းကပင် အပေါ်မှအောက်သို့ နှစ်ပိုင်းဆုတ်ဖြဲလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ယေရှုသည် မိမိလာရောက်လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်ကို မပြီးဆုံးမချင်း မိမိအသက်ကို မစွန့်တော်မူခဲ့ပေ။ ထွက်သက်နောက်ဆုံးတွင် “ပြီးစီးပြီ” ဟု ကြွေးကြော်တော်မူသည်။ ထိုစကားကို မိန့်တော်မူသောအခါ ကောင်းကင်တမန်များ ဝမ်းမြောက်ကြသည်။ အကြောင်းမူကား ရွေးနုတ်ခြင်း၏ကြီးမားသောအစီအစဉ်သည် အောင်မြင်စွာ ပြည့်စုံနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အာဒံ၏သားများသည် ယခုမှစ၍ နာခံသောအသက်တာဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်သို့ ချီးမြှောက်ခံရနိုင်ကြသည့်အတွက် ကောင်းကင်၌ ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိသည်။ စာတန်သည် ရှုံးနိမ့်သွားပြီး မိမိ၏နိုင်ငံတော် ပျောက်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိသည်။

သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း

ယောဟန်သည် မိမိချစ်မြတ်နိုးရသော ဆရာ၏အလောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို မသိဖြစ်နေသည်။ ကြမ်းတမ်း၍ သနားခြင်းမရှိသော စစ်သားများက ကိုယ်တော်၏အလောင်းကို ကိုင်တွယ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာမရှိသော သင်္ချိုင်းတွင် ထားမည်ကို တွေးမိသောအခါ သူတုန်လှုပ်မိသည်။ ယုဒအာဏာပိုင်များထံမှ မည်သည့်အကူအညီမျှ ရနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။ ပိလတ်ထံမှလည်း အနည်းငယ်မျှသာ မျှော်လင့်နိုင်သည်။ သို့သော် ယောသပ်နှင့် နိကောဒင်တို့သည် ဤအရေးပေါ်အခြေအနေတွင် ရှေ့ထွက်လာကြသည်။ ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးသည် ဆန်ဟီဒရင်အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်ကြပြီး ပိလတ်နှင့်လည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝ၍ သြဇာအာဏာရှိသူများဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ယေရှု၏အလောင်းကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ သင်္ဂြိုဟ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။

ယောသပ်သည် ပိလတ်ထံသို့ ရဲဝံ့စွာသွား၍ ယေရှု၏အလောင်းကို သင်္ဂြိုဟ်ရန် တောင်းခံသည်။ ထိုအခါ ပိလတ်သည် ယေရှု၏အလောင်းကို ယောသပ်ထံ ပေးအပ်ရန် တရားဝင်အမိန့်ထုတ်ပေးသည်။ တပည့်တော်ယောဟန်သည် မိမိချစ်မြတ်နိုးရသော ဆရာ၏မြင့်မြတ်သောအလောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်ပူပန်နေစဉ် အရိမသဲမြို့သား ယောသပ်သည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးထံမှ ရရှိသောအမိန့်ဖြင့် ပြန်လာသည်။ နိကောဒင်သည် ပိလတ်နှင့် ယောသပ်တို့၏တွေ့ဆုံမှု၏ရလဒ်ကို ကြိုတင်မျှော်မှန်းပြီး မုရန်နှင့် ရှားစောင်းလက်ပပ်တို့၏ အလေးချိန် ပေါင်တစ်ရာခန့်ရှိသော အဖိုးတန်အရောအနှောကို ယူဆောင်လာသည်။ ယေရုရှလင်မြို့တစ်မြို့လုံးတွင် ဂုဏ်အရှိန်အဝါအမြင့်ဆုံးသူကိုပင် သေဆုံးချိန်၌ ဤမျှလောက် လေးစားမှုကို မပြနိုင်ခဲ့ပေ။

သူတို့သည် ကိုယ်တိုင်၏လက်များဖြင့် ယေရှု၏အလောင်းကို ညင်သာရိုသေစွာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရာကိရိယာမှ ဖြုတ်ချကြသည်။ ဒဏ်ရာများနှင့် စုတ်ပြဲနေသော ကိုယ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ကြည့်ရှုကြစဉ် ကိုယ်ချင်းစာသော မျက်ရည်များသည် အဆက်မပြတ် စီးကျလာကြပြီး၊ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏အလောင်းကို ဂရုတစိုက် ရေချိုးသန့်စင်ကာ သွေးစွန်းများကို ဖယ်ရှားပေးကြသည်။ ယောသပ်ပိုင်သော ကျောက်ထဲတွင် ထွင်းထုထားသည့် သင်္ချိုင်းအသစ်တစ်ခုရှိပြီး မိမိအတွက် သိုလှောင်ထားခဲ့သည်။ ထိုသင်္ချိုင်းသည် ကရာနီအနီးတွင်ရှိပြီး ယခု ယေရှုအတွက် ပြင်ဆင်ပေးသည်။ နိကောဒင်ယူလာသော နံ့သာမျိုးများနှင့်အတူ ကိုယ်တော်၏အလောင်းကို ပိတ်ချောအဝတ်ဖြင့် ဂရုတစိုက် ပတ်ရစ်ကြသည်။ ထို့နောက် တပည့်တော်သုံးဦးသည် ထိုအဖိုးထိုက်သောဝန်ကို လူတစ်ဦးမျှ မသင်္ဂြိုဟ်ဖူးသေးသော သင်္ချိုင်းအသစ်ထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ပျက်စီးဒဏ်ရာရနေသော ကိုယ်လက်အင်္ဂါများကို ဖြောင့်တန်းပေးပြီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရနေသော လက်များကို သွေးခုန်ခြင်းမရှိတော့သည့် ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ခေါက်တင်ပေးကြသည်။ ဂါလိလဲပြည်သူ အမျိုးသမီးများသည် အနီးသို့လာပြီး မိမိတို့ချစ်မြတ်နိုးရသော ဆရာ၏ အသက်မဲ့သောကိုယ်ခန္ဓာအတွက် လုပ်ဆောင်နိုင်သမျှအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာစေရန် ကြည့်ရှုကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် သင်္ချိုင်းဝင်ပေါက်ရှေ့သို့ လေးလံသောကျောက်တုံးကို လှိမ့်ပိတ်ထားသည်ကို မြင်ကြပြီး ဘုရားသခင်၏သားတော်သည် အနားယူရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးများသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် နောက်ဆုံးရှိသူများဖြစ်ကြသကဲ့သို့ ခရစ်တော်၏သင်္ချိုင်းတွင်လည်း နောက်ဆုံးရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ယုဒအုပ်စိုးသူများသည် ဘုရားသခင်၏သားတော်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် မိမိတို့၏မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုများသည် မငြိမ်သက်သေးပေ။ ခရစ်တော်အပေါ် သူတို့၏မနာလိုမှုလည်း သေဆုံးမသွားသေးပေ။ လက်စားချေမှုအောင်မြင်ခြင်းကြောင့် ရရှိသောဝမ်းမြောက်မှုနှင့်အတူ ယောသပ်၏သင်္ချိုင်းတွင် လဲလျောင်းနေသော ကိုယ်တော်၏သေဆုံးပြီးအလောင်းသည် အသက်ပြန်ရှင်၍ ထွက်လာမည်ကို အမြဲတစေ ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် “ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးများနှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် ပိလတ်ထံသို့ အတူတကွလာ၍ ‘အရှင်၊ ထိုလှည့်ဖြားသူသည် အသက်ရှင်စဉ်က “သုံးရက်ကြာလျှင် ငါထမြောက်မည်” ဟု ပြောခဲ့သည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မှတ်မိကြပါသည်။ ထို့ကြောင့် တတိယနေ့တိုင်အောင် သင်္ချိုင်းကို လုံခြုံစွာ စောင့်ကြပ်ရန် အမိန့်ပေးတော်မူပါ။ သို့မဟုတ်ပါက သူ၏တပည့်များသည် ညအချိန်တွင် လာ၍ ကိုယ်တော်၏အလောင်းကို ခိုးယူသွားပြီး လူတို့အား “သေခြင်းမှ ထမြောက်ပြီ” ဟု ပြောကြမည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် နောက်ဆုံးသောလှည့်ဖြားမှုသည် ပထမထက် ပိုဆိုးလိမ့်မည်’ ဟု ဆိုကြသည်။” [မဿဲ ၂၇:၆၃၊ ၆၄]။ ပိလတ်သည် ယေရှုထမြောက်၍ ကိုယ်တော်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူတို့၏အပြစ်အတွက် တန်ခိုးဖြင့် အပြစ်ဒဏ်ပေးမည်ကို ယုဒလူများနည်းတူ မလိုလားသဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏အမိန့်အောက်တွင် ရောမစစ်သားတပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ထားပေးသည်။ သူက “သင်တို့တွင် စောင့်ကြပ်သူများ ရှိသည်။ သွားကြ၊ သင်တို့တတ်နိုင်သမျှ အလုံခြုံဆုံးဖြစ်အောင် ပြုကြ” ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သွား၍ ကျောက်တုံးကို တံဆိပ်ခတ်ပြီး စောင့်ကြပ်သူများကို ချထားကာ သင်္ချိုင်းကို လုံခြုံစေကြသည်။ [မဿဲ ၂၇:၆၅၊ ၆၆]။

ယုဒလူများသည် ယေရှု၏သင်္ချိုင်းပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထိုသို့စောင့်ကြပ်သူများ ထားရှိခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကို နားလည်ကြသည်။ သင်္ချိုင်းကို ပိတ်ထားသော ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တံဆိပ်ခတ်ထားကြပြီး ထိုအရာကို အခြားသူများ မသိဘဲ ဖယ်ရှား၍မရစေရန် ပြုလုပ်ကြသည်။ ယေရှု၏အလောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ တပည့်တော်များက လှည့်ဖြားမှုတစ်စုံတစ်ရာ မပြုလုပ်နိုင်စေရန်လည်း ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတိုင်းကို ပြုလုပ်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏အစီအစဉ်များနှင့် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများအားလုံးသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏အောင်ပွဲကို ပိုမိုပြည့်စုံစေရုံသာမက ၎င်း၏အမှန်တရားကိုလည်း ပိုမိုခိုင်မာစွာ အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။