အခန်း ၂၄—ခရစ်တော်၏ သေခြင်း

 

အခန်း ၂၄—ခရစ်တော်၏ သေခြင်း

မိမိ၏ အဖိုးတန်အသက်ကို စွန့်လွှတ်ရာတွင် ခရစ်တော်သည် အောင်ပွဲခံဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ထောက်မထားခြင်းခံရသည်မဟုတ်။ ကိုယ်တော်၏ နှလုံးသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုဖြင့် စုတ်ပြတ်ခဲ့ပြီး မှောင်မိုက်မှုဖြင့် ဖိစီးခံနေရသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်ခံစားနေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ သေခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် သေခြင်း၏ နာကျင်မှုကြောင့် မဟုတ်။ လောက၏ အပြစ်များ၏ ကြိတ်ချေဖိစီးနေသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးနှင့် မိမိ၏ ခမည်းတော်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှ ခွဲခွာနေရသည်ဟူသော ခံစားချက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် ကယ်တင်ရှင်၏ နှလုံးကို ချိုးဖဲ့ခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်၏ သေခြင်းကို ဤမျှလောက် စောစေခဲ့သည်။

အပြစ်သားတို့သည် မိမိတို့၏ အပြစ်ရှိခြင်းဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို သိရှိနားလည်လာသောအခါ၊ မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ကောင်းကင်၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းမှ အစဉ်အမြဲ ခွဲထွက်စေခဲ့ကြကြောင်း သိရှိလာသောအခါ ခံစားရမည့် ဝမ်းနည်းဒုက္ခကို ခရစ်တော် ခံစားခဲ့သည်။

ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်သော ဝေဒနာကို ခံယူနေရသည်ကို ကောင်းကင်တမန်တို့သည် အံ့ဩခြင်းကြီးစွာဖြင့် ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ ဝေဒနာသည် အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ နာကျင်မှုကိုပင် ကောင်းစွာမခံစားရသလောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။

သဘာဝတရားကိုယ်တိုင်ပင် ထိုမြင်ကွင်းနှင့်အတူ ထပ်တူခံစားနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ နေမွန်းတည့်ချိန်အထိ နေသည် တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေခဲ့ပြီး ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် ဖုံးကွယ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပတ်လည်တစ်ဝိုက်တွင် အနက်ရှိုင်းဆုံး သန်းခေါင်ယံကဲ့သို့ မှောင်မိုက်နေခဲ့သည်။ ဤသဘာဝလွန် မှောင်မိုက်ခြင်းသည် သုံးနာရီတိတိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

အမည်မဖော်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်သည် လူအုပ်ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ ကျိန်ဆဲခြင်းနှင့် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချခြင်းများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးနှင့် ကလေးများသည် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်လျက် မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ တိမ်များထဲမှ လျှပ်စီးများ လက်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်နှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံနေသော ကယ်တင်ရှင်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်စေခဲ့သည်။ လူတိုင်းက မိမိတို့အပေါ် အပြစ်ဒဏ်ပြန်လည်ကျရောက်မည့်အချိန် ရောက်လာပြီဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

နဝမနာရီတွင် မှောင်မိုက်ခြင်းသည် လူများထံမှ လွင့်ပျောက်သွားသော်လည်း ကယ်တင်ရှင်ကိုမူ ဝတ်ရုံတစ်ထည်ကဲ့သို့ ဆက်လက်ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲခံနေရစဉ် လျှပ်စီးများသည် ကိုယ်တော်ထံသို့ ပစ်လွှတ်ခံနေရသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ထိုအခါ ကိုယ်တော်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ အော်ဟစ်ခဲ့သည်—

“အကျွန်ုပ်၏ ဘုရားသခင်၊ အကျွန်ုပ်၏ ဘုရားသခင်၊ အဘယ်ကြောင့် အကျွန်ုပ်ကို စွန့်ပစ်တော်မူသနည်း။”

ထိုအတောအတွင်း ယေရုရှလင်မြို့နှင့် ယုဒပြည်၏ လွင်ပြင်များပေါ်တွင် မှောင်မိုက်ခြင်း ကျရောက်နေခဲ့သည်။ လူတိုင်း၏ မျက်စိများသည် ကံကြမ္မာဆိုးကျရောက်နေသော မြို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်နေကြစဉ် ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်မှ ပြင်းထန်သော လျှပ်စီးများသည် ထိုမြို့ဘက်သို့ ဦးတည်နေသည်ကို သူတို့မြင်ခဲ့ကြသည်။

ရုတ်တရက် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ မှောင်မိုက်ခြင်း လွင့်ပျောက်သွားပြီး ဖန်တီးခြင်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရသော ကြည်လင်၍ တံပိုးသံကဲ့သို့သော အသံဖြင့် ယေရှုက အော်ဟစ်တော်မူသည်—

“အမှုပြီးပြီ။” ယောဟန် ၁၉:၃၀။ “အိုအဘ၊ ကိုယ်တော်၏ လက်တော်ထဲသို့ အကျွန်ုပ်၏ ဝိညာဉ်ကို အပ်ပါ၏။” လုကာ ၂၃:၄၆။

အလင်းရောင်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ဝန်းရံသွားပြီး ကယ်တင်ရှင်၏ မျက်နှာတော်သည် နေကဲ့သို့ ဘုန်းအသရေဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကိုယ်တော်သည် ဦးခေါင်းကို ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ငုံ့ချပြီး အသက်တော်ကို စွန့်တော်မူသည်။

လက်ဝါးကပ်တိုင်ပတ်လည်ရှိ လူအုပ်သည် အကြောက်တရားဖြင့် အကြောသေသကဲ့သို့ ရပ်နေကြပြီး အသက်ရှူသံပင် ထိန်းထားလျက် ကယ်တင်ရှင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ တစ်ဖန် မြေကြီးပေါ်သို့ မှောင်မိုက်ခြင်း ကျရောက်လာပြီး ကြီးမားသော မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံအနိမ့်အမြင့် မညီသော တုန်ဟည်းသံကို ကြားရသည်။ ထိုအရာနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော မြေငလျင်လည်း လှုပ်ခတ်ခဲ့သည်။

မြေငလျင်ကြောင့် လူများသည် အစုလိုက်အပြုံလိုက် လဲကျသွားကြသည်။ အလွန်ပြင်းထန်သော ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်တို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်များတွင် ကျောက်ဆောင်များ အက်ကွဲပြိုကွဲကာ အောက်ဘက်ရှိ လွင်ပြင်များထဲသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ကျဆင်းသွားကြသည်။ သင်္ချိုင်းများ ပွင့်ထွက်သွားပြီး သေဆုံးသူများစွာ အပြင်သို့ လွင့်ထွက်လာကြသည်။ ဖန်ဆင်းခြင်းတစ်ခုလုံး အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲပြားပျက်စီးတော့မည့်ပုံပေါ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ အုပ်ချုပ်သူများ၊ စစ်သားများနှင့် လူများသည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်၍ စကားမပြောနိုင်ဘဲ မြေပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေကြသည်။

ခရစ်တော် သေဆုံးချိန်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်အချို့သည် ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ဗိမာန်တော်၌ အမှုတော်ဆောင်နေကြသည်။ သူတို့သည် မြေငလျင်၏ တုန်ခါမှုကို ခံစားခဲ့ကြပြီး ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် အလွန်သန့်ရှင်းရာဌာနကို ပိုင်းခြားထားသော ဗိမာန်တော်၏ ကန့်လန့်ကာသည် အပေါ်မှအောက်အထိ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားခဲ့သည်။ ထိုကန့်လန့်ကာကို ဖြဲလိုက်သော လက်သည် သွေးမရှိသော လက်ဖြစ်ပြီး ဗေလရှာဇာမင်း၏ နန်းတော်နံရံပေါ်တွင် အပြစ်ဒဏ်ကျရောက်မည့် စကားများကို ရေးသားခဲ့သော ထိုလက်ပင် ဖြစ်သည်။ မြေကြီးပေါ်ရှိ သန့်ရှင်းရာဌာန၏ အလွန်သန့်ရှင်းရာဌာနသည် ထိုအချိန်မှစ၍ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော နေရာမဟုတ်တော့။ ဘုရားသခင်၏ ရှိတော်မူခြင်းသည် ထိုကရုဏာပလ္လင်ပေါ်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် မည်သည့်အခါမျှ အရိပ်မိုးတော့မည် မဟုတ်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ ရင်ဖုံးပေါ်ရှိ အဖိုးတန်ကျောက်များတွင် အလင်းရောင် သို့မဟုတ် အရိပ်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ လက်ခံတော်မူခြင်း သို့မဟုတ် မနှစ်သက်တော်မူခြင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် မည်သည့်အခါမျှ ဖော်ပြတော့မည် မဟုတ်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ဗိမာန်တော်၌ ပူဇော်သက္ကာများ၏ အသွေးသည် တန်ဖိုးမရှိတော့။ ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်သည် အသေခံခြင်းအားဖြင့် လောက၏ အပြစ်များအတွက် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ခရစ်တော်သည် ကရာနီတောင်ကုန်းရှိ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံတော်မူသောအခါ ယုဒလူမျိုးနှင့် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့အတွက် အသစ်သော အသက်ရှင်ရာလမ်းကို တူညီစွာ ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။

ကယ်တင်ရှင်က “အမှုပြီးပြီ” ဟု အော်ဟစ်တော်မူသောအခါ ကောင်းကင်တမန်တို့သည် ဝမ်းမြောက်ကြသည်။ ရွေးနုတ်ကယ်တင်ခြင်း၏ ကြီးမြတ်သော အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရတော့မည်။ အာဒံ၏သားများသည် နာခံခြင်းအသက်တာအားဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်မှောက်သို့ ချီးမြှောက်ခြင်းခံရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

စာတန်သည် ရှုံးနိမ့်သွားပြီး မိမိ၏နိုင်ငံ ပျောက်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့သည်။