အခန်း ၁၆—အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ ကျွန်ဘဝမှ လွတ်မြောက်ခြင်း

 

အခန်း ၁၆—အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ ကျွန်ဘဝမှ လွတ်မြောက်ခြင်း

ဤအခန်းသည် ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၂:၂၉-၁၅:၁၉ ကို အခြေခံထားသည်။

အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်ပေးထားသော ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာခဲ့ကြသည်။ သေမင်း၏ကောင်းကင်တမန်သည် အီဂျစ်လူမျိုးတို့၏ အိမ်တစ်အိမ်မှတစ်အိမ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားနေစဉ် သူတို့အားလုံးသည် ခရီးထွက်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေကြပြီး၊ ပုန်ကန်သောမင်းကြီးနှင့် သူ၏အကြီးအကဲများက သူတို့ကို ထွက်ခွာရန် အမိန့်ပေးမည့်အချိန်ကို စောင့်နေကြသည်။

“သန်းခေါင်ယံအချိန်၌ ထာဝရဘုရားသည် အဲဂုတ္တုပြည်၌ ရှိသမျှသောသားဦးတို့ကို ဒဏ်ခတ်တော်မူ၏။ ပလ္လင်ပေါ်၌ထိုင်သော ဖာရောမင်း၏သားဦးမှစ၍ ထောင်ထဲမှာရှိသော အကျဉ်းသား၏သားဦးတိုင်အောင်၊ တိရစ္ဆာန်တို့၏သားဦးရှိသမျှတို့ကို ဒဏ်ခတ်တော်မူ၏။ ဖာရောမင်းသည် ညဉ့်အခါထ၍ မိမိ၏ကျွန်များ၊ အဲဂုတ္တုလူအပေါင်းတို့နှင့်အတူ ထလေ၏။ အဲဂုတ္တုပြည်၌ ကြီးစွာသောအော်ဟစ်ခြင်းဖြစ်၏။ အကြောင်းမူကား လူသေတစ်ယောက်မျှမရှိသောအိမ် မရှိ။ ထိုအခါ သူသည် ညဉ့်အခါ မောရှေနှင့် အာရုန်ကို ခေါ်၍၊ ‘ထကြ။ ငါ၏လူတို့အထဲမှ သင်တို့သည်လည်းကောင်း၊ အစ္စရေးအမျိုးသားတို့သည်လည်းကောင်း ထွက်သွားကြ။ သင်တို့ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုကြလော့။ သင်တို့ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း သိုးစု၊ နွားစုတို့ကိုလည်း ယူ၍ သွားကြလော့။ ငါ့ကိုလည်း ကောင်းချီးပေးကြလော့’ ဟုဆို၏။ အဲဂုတ္တုလူတို့သည် လူများကို အလျင်အမြန် ပြည်မှထွက်စေခြင်းငှာ အရေးတကြီး တိုက်တွန်းကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ‘ငါတို့ရှိသမျှ သေလူဖြစ်ကြပြီ’ ဟု ဆိုကြ၏။

“လူတို့သည် မုန့်ညက်ဖောင်းပွခြင်းမရှိမီ မုန့်ညက်ကို ယူကြ၏။ မုန့်နယ်စရာခွက်များကို အဝတ်ဖြင့် ထုပ်၍ ပခုံးပေါ်၌ တင်ကြ၏။ အစ္စရေးအမျိုးသားတို့သည်လည်း မောရှေ၏စကားအတိုင်း ပြုကြ၏။ အဲဂုတ္တုလူတို့ထံမှ ငွေထည်၊ ရွှေထည်နှင့် အဝတ်အစားတို့ကို ချေးယူကြ၏။ ထာဝရဘုရားသည် လူတို့အား အဲဂုတ္တုလူတို့ရှေ့၌ မျက်နှာသာရစေတော်မူသဖြင့် သူတို့တောင်းသမျှကို ချေးပေးကြ၏။ ထိုသို့ သူတို့သည် အဲဂုတ္တုလူတို့၏ ဥစ္စာကို ယူဆောင်သွားကြ၏။”

ဤအကြောင်းကို မဖြစ်ပျက်မီ အနှစ်လေးရာခန့်ကပင် ထာဝရဘုရားသည် အာဗြဟံအား ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားက အာဗြံအား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ‘သင်၏အမျိုးအနွယ်သည် မိမိတို့မပိုင်သောပြည်၌ ဧည့်သည်ဖြစ်၍ သူတို့ကို အစေခံရမည်ကို အမှန်သိလော့။ သူတို့သည် အနှစ်လေးရာပတ်လုံး ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ခံရကြလိမ့်မည်။ သူတို့အစေခံရသောလူမျိုးကိုလည်း ငါစီရင်မည်။ ထိုနောက် သူတို့သည် များစွာသောဥစ္စာနှင့် ထွက်လာကြလိမ့်မည်’” ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁၅:၁၃၊ ၁၄။

“အစ္စရေးလူမျိုးတို့နှင့်အတူ ရောနှောနေသော လူအစုအဝေးကြီးလည်း ထွက်လာကြ၏။ သိုးစု၊ နွားစုနှင့် အလွန်များပြားသော တိရစ္ဆာန်တို့လည်း ပါကြ၏။” အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ဖာရောမင်းမပိုင်သော မိမိတို့၏ဥစ္စာများနှင့်အတူ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်လာကြ၏။ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် မိမိတို့၏ဥစ္စာများကို ဖာရောမင်းထံသို့ တစ်ခါမျှ မရောင်းခဲ့ကြပေ။ ယာကုပ်နှင့် သူ၏သားများသည် မိမိတို့၏သိုးစုနှင့် နွားစုများကို အဲဂုတ္တုပြည်သို့ အတူယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် အလွန်များပြားလာကြပြီး သူတို့၏သိုးစုနှင့် နွားစုများလည်း အလွန်တိုးပွားလာခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် အဲဂုတ္တုလူတို့အပေါ် ကပ်ဘေးများချခြင်းဖြင့် တရားစီရင်တော်မူခဲ့ပြီး၊ သူတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှနှင့်အတူ မိမိလူတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ အလျင်အမြန် ထွက်စေခဲ့သည်။

“ဖာရောမင်းသည် လူတို့ကို လွှတ်ပြီးသောအခါ၊ ဖိလိတ္တိလူတို့၏ပြည်သို့ သွားသောလမ်းသည် နီးသော်လည်း ထိုလမ်းကို ဘုရားသခင် မပို့ဆောင်ဘဲ၊ ‘လူတို့သည် စစ်ကိုမြင်သောအခါ စိတ်ပြောင်း၍ အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ပြန်သွားမည်စိုးသောကြောင့်’ ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် လူတို့ကို လမ်းလွှဲ၍ ပင်လယ်နီဘက်သို့ သွားသော တောလမ်းမှ ပို့ဆောင်တော်မူ၏။ အစ္စရေးအမျိုးသားတို့သည် အဲဂုတ္တုပြည်မှ စစ်ပွဲအတွက် အသင့်ပြင်ဆင်ထားသကဲ့သို့ ထွက်လာကြ၏။ မောရှေသည် ယောသပ်၏အရိုးတို့ကိုလည်း မိမိနှင့်အတူ ယူဆောင်လာ၏။ အကြောင်းမူကား ယောသပ်သည် အစ္စရေးအမျိုးသားတို့ကို အကျိန်အလေးအနက်ပြု၍ ‘ဘုရားသခင်သည် သင်တို့ကို အမှန်လာရောက်ကြည့်ရှုတော်မူလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ငါ၏အရိုးတို့ကို ဤအရပ်မှ သင်တို့နှင့်အတူ ယူဆောင်သွားကြ’ ဟု မှာထားခဲ့၏။

မီးတိုင်

“သူတို့သည် စုကုတ်မှ ခရီးထွက်၍ တောစပ်ရှိ ဧသံ၌ တပ်ချကြ၏။ ထာဝရဘုရားသည် နေ့အချိန်၌ သူတို့သွားရမည့်လမ်းကို ပြရန် မိုးတိမ်တိုင်ဖြင့် သူတို့ရှေ့မှာ ကြွတော်မူ၏။ ညအချိန်၌လည်း အလင်းပေးရန် မီးတိုင်ဖြင့် ကြွတော်မူ၏။ ထိုသို့ နေ့ညမပြတ် သွားနိုင်ကြ၏။ နေ့အချိန်၌ မိုးတိမ်တိုင်၊ ညအချိန်၌ မီးတိုင်ကို လူတို့ရှေ့မှ မဖယ်ရှားတော်မူ။”

ဖိလိတ္တိလူတို့သည် သူတို့၏ပြည်ကို ဖြတ်သန်းသွားခြင်းကို ဆန့်ကျင်ကြမည်ကို ထာဝရဘုရားသိတော်မူ၏။ သူတို့သည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့အကြောင်း၊ “သူတို့၏အဲဂုတ္တုသခင်များထံမှ ခိုးထွက်လာကြပြီ” ဟု ပြောဆို၍ သူတို့နှင့် စစ်တိုက်ကြမည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ပင်လယ်လမ်းမှ ပို့ဆောင်ခြင်းအားဖြင့် တရားစီရင်တော်မူသော ဘုရားသခင်ဖြစ်သကဲ့သို့ သနားကြင်နာတော်မူသော ဘုရားသခင်လည်း ဖြစ်တော်မူကြောင်း ဖော်ပြတော်မူ၏။ ဖာရောမင်းသည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်မည်ဖြစ်ကြောင်း ထာဝရဘုရားက မောရှေအား အသိပေးပြီး၊ ပင်လယ်ရှေ့တွင် မည်သည့်နေရာ၌ တပ်ချရမည်ကိုလည်း ညွှန်ကြားတော်မူ၏။ ဖာရောမင်းနှင့် သူ၏တပ်သားအပေါင်းတို့ရှေ့၌ မိမိသည် ဂုဏ်အသရေထင်ရှားစေမည်ဟု မောရှေအား မိန့်တော်မူ၏။

ဟေဗြဲလူတို့ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်သွားပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ အဲဂုတ္တုလူတို့သည် ဖာရောမင်းအား သူတို့ထွက်ပြေးသွားကြပြီဖြစ်၍ နောက်တစ်ဖန် သူ့ကို အစေခံရန် ပြန်လာတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောကြ၏။ သူတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်ခွာခွင့်ပြုခဲ့မိခြင်းအတွက်လည်း ဝမ်းနည်းကြ၏။ သူတို့၏အလုပ်အမှုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကို ထွက်ခွာခွင့်ပြုရန် သဘောတူခဲ့မိခြင်းကို နောင်တရကြ၏။ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းများကို အလုံးစုံခံစားခဲ့ရသော်လည်း သူတို့သည် အစဉ်မပြတ် ပုန်ကန်ခြင်းကြောင့် အလွန်ခေါင်းမာမာကျောလာကြသဖြင့် အစ္စရေးအမျိုးသားတို့နောက်သို့ လိုက်၍ အဲဂုတ္တုပြည်သို့ အင်အားသုံးပြီး ပြန်ခေါ်လာရန် ဆုံးဖြတ်ကြ၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်ကြီးမားသော စစ်တပ်နှင့် ရထားခြောက်ရာကို ယူ၍ သူတို့နောက်သို့ လိုက်ကာ ပင်လယ်နားတွင် တပ်ချနေစဉ် သူတို့ကို လိုက်မီ၏။

“ဖာရောမင်းသည် ချဉ်းကပ်လာသောအခါ အစ္စရေးအမျိုးသားတို့သည် မျက်စိကို မြှောက်ကြည့်၍ အဲဂုတ္တုလူတို့ သူတို့နောက်သို့ ချီတက်လာသည်ကို မြင်ကြ၏။ ထိုအခါ အလွန်ကြောက်ရွံ့၍ ထာဝရဘုရားထံသို့ အော်ဟစ်ကြ၏။ မောရှေအား၊ ‘အဲဂုတ္တုပြည်၌ သင်္ချိုင်းမရှိသောကြောင့် ငါတို့ကို တော၌သေစေရန် ခေါ်လာသလော။ ငါတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထုတ်ဆောင်လာသဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ပြုရသနည်း။ ငါတို့သည် အဲဂုတ္တုပြည်၌ သင့်အား ပြောခဲ့သောစကားမှာ ဤသို့မဟုတ်လော။ “ငါတို့ကို ထားခဲ့ပါ။ ငါတို့သည် အဲဂုတ္တုလူတို့ကို အစေခံကြမည်” ဟု ပြောခဲ့ကြသည်မဟုတ်လော။ တော၌သေခြင်းထက် အဲဂုတ္တုလူတို့ကို အစေခံခြင်းက ငါတို့အတွက် ပိုကောင်းပေသည်’ ဟု ဆိုကြ၏။ မောရှေကလည်း လူတို့အား၊ ‘မကြောက်ကြနှင့်။ ငြိမ်ဝပ်စွာနေကြပြီး ယနေ့ ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့အတွက် ပြုတော်မူမည့် ကယ်တင်ခြင်းကို ကြည့်ရှုကြလော့။ ယနေ့ သင်တို့မြင်ရသော အဲဂုတ္တုလူတို့ကို နောက်တစ်ဖန် ထာဝရမြင်ရတော့မည်မဟုတ်။ ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့အတွက် စစ်တိုက်တော်မူမည်။ သင်တို့သည် ငြိမ်ဝပ်စွာနေကြလော့’ ဟု ဆို၏။”

အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်ကို မည်မျှလျင်မြန်စွာ မယုံကြည်တော့ကြသနည်း! အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို လွှတ်ပေးစေရန် မင်းကြီးအား အတင်းအကျပ်ဖြစ်စေသော ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းအမှုများကို အဲဂုတ္တုပြည်အပေါ်တွင် သူတို့ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်အပေါ် သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို စမ်းသပ်သောအခါ၊ သူ၏တန်ခိုးတော်ကို ထိုမျှအံ့ဖွယ်သော ကယ်တင်ခြင်း၌ ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ကြသော်လည်း ညည်းတွားကြ၏။ အခက်အခဲရောက်သောအခါ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်မည့်အစား သစ္စာရှိသော မောရှေအား ညည်းတွားကြပြီး၊ အဲဂုတ္တုပြည်၌ ပြောခဲ့သော သူတို့၏မယုံကြည်ခြင်းစကားများကို ပြန်လည်သတိပေးကြ၏။ သူတို့ခံစားနေရသမျှ ဒုက္ခ၏အကြောင်းရင်းမှာ မောရှေဖြစ်သည်ဟု စွပ်စွဲကြ၏။ သူက သူတို့အား ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ရန်နှင့် မယုံကြည်ခြင်းစကားများကို မပြောရန် အားပေးပြီး၊ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့အတွက် မည်သို့ပြုတော်မူမည်ကို သူတို့မြင်ရလိမ့်မည်ဟု ဆို၏။ မောရှေသည် မိမိရွေးချယ်ထားသောလူတို့ကို ကယ်တင်တော်မူရန် ထာဝရဘုရားထံ အလေးအနက် တောင်းလျှောက်၏။

ပင်လယ်နီ၌ ကယ်တင်ခြင်း

“ထာဝရဘုရားသည် မောရှေအား၊ ‘အဘယ်ကြောင့် ငါ့ထံသို့ အော်ဟစ်နေသနည်း။ အစ္စရေးအမျိုးသားတို့အား ရှေ့သို့ ချီတက်စေဟု ပြောလော့။ သင်၏လှံတံကို မြှောက်၍ လက်ကို ပင်လယ်ပေါ်သို့ ဆန့်ပြီး ပင်လယ်ကို ခွဲလော့။ အစ္စရေးအမျိုးသားတို့သည် ပင်လယ်အလယ်၌ မြေခြောက်ပေါ်သို့ လျှောက်သွားကြလိမ့်မည်’ ဟု မိန့်တော်မူ၏။” ဘုရားသခင်သည် မောရှေအား မိမိလူတို့အတွက် မိမိလုပ်ဆောင်တော်မူမည်ကို နားလည်စေလိုတော်မူ၏—သူတို့၏အခက်အခဲသည် ဘုရားသခင်အတွက် အခွင့်အရေးဖြစ်မည်။ သူတို့တတ်နိုင်သမျှ အဝေးဆုံးသို့ ရောက်သည့်အခါပင် ရှေ့သို့ ဆက်သွားကြရန် သူတို့အား ပြောရမည်။ ဘုရားသခင်ပေးထားသော လှံတံကို အသုံးပြု၍ ရေကို ခွဲရမည်။

“ငါသည်လည်း အဲဂုတ္တုလူတို့၏စိတ်နှလုံးကို ခိုင်မာစေမည်။ သူတို့သည် နောက်သို့ လိုက်ကြလိမ့်မည်။ ဖာရောမင်း၊ သူ၏တပ်သားအပေါင်း၊ သူ၏ရထားများနှင့် မြင်းစီးသူရဲတို့အပေါ်၌ ငါ၏ဘုန်းအသရေကို ထင်ရှားစေမည်။ ဖာရောမင်း၊ သူ၏ရထားများနှင့် မြင်းစီးသူရဲတို့အပေါ်၌ ငါ၏ဘုန်းအသရေကို ထင်ရှားစေသောအခါ အဲဂုတ္တုလူတို့သည် ငါသည် ထာဝရဘုရားဖြစ်ကြောင်း သိကြလိမ့်မည်။ အစ္စရေးတပ်စခန်းရှေ့မှာ သွားသော ဘုရားသခင်၏ကောင်းကင်တမန်သည် နောက်သို့ရွှေ့၍ သူတို့နောက်မှာ နေ၏။ မိုးတိမ်တိုင်သည်လည်း သူတို့ရှေ့မှ ရွှေ့၍ သူတို့နောက်မှာ ရပ်၏။ အဲဂုတ္တုတပ်စခန်းနှင့် အစ္စရေးတပ်စခန်းအကြားသို့ ဝင်ရပ်၏။ အဲဂုတ္တုလူတို့အတွက် ထိုမိုးတိမ်သည် မှောင်မိုက်ဖြစ်သော်လည်း အစ္စရေးလူတို့အတွက် ညအချိန်၌ အလင်းပေး၏။ ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်သည် တစ်ဖက်ထံသို့ တစ်ညလုံး မချဉ်းကပ်နိုင်ကြ။”

ထူထပ်သော မှောင်မိုက်သောမိုးတိမ်သည် သူတို့ရှေ့၌ ရှိနေသောကြောင့် အဲဂုတ္တုလူတို့သည် ဟေဗြဲလူတို့ကို မမြင်နိုင်ကြ။ ထိုမိုးတိမ်သည် အစ္စရေးလူတို့အတွက်မူ အလင်းအပြည့်ဖြစ်၏။ ထိုသို့ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏တန်ခိုးတော်ကို ပြသတော်မူ၍၊ မိမိတို့အပေါ်၌ ဂရုစိုက်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာရှိကြောင်း ထိုမျှသောအထောက်အထားများကို ပေးတော်မူပြီးနောက် သူတို့သည် မိမိကို ယုံကြည်ကြမည်လောဟူ၍ မိမိလူတို့ကို စမ်းသပ်တော်မူ၏။ ထို့အပြင် သူတို့၏မယုံကြည်ခြင်းနှင့် ညည်းတွားခြင်းကိုလည်း ဆုံးမတော်မူ၏။ “မောရှေသည် မိမိလက်ကို ပင်လယ်ပေါ်သို့ ဆန့်၏။ ထာဝရဘုရားသည် ထိုညတစ်လျှောက်လုံး အရှေ့လေပြင်းတိုက်စေ၍ ပင်လယ်ကို နောက်သို့ဆုတ်စေတော်မူသဖြင့် ပင်လယ်သည် မြေခြောက်ဖြစ်လာ၍ ရေများကွဲသွား၏။ အစ္စရေးအမျိုးသားတို့သည် ပင်လယ်အလယ်၌ မြေခြောက်ပေါ်သို့ ဝင်သွားကြ၏။ ရေသည် သူတို့၏လက်ယာဘက်နှင့် လက်ဝဲဘက်၌ နံရံသဖွယ်ဖြစ်၏။” ရေသည် မြင့်တက်၍ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ခဲနေသောနံရံများကဲ့သို့ ရပ်နေစဉ် အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ပင်လယ်အလယ်၌ မြေခြောက်ပေါ်မှ လျှောက်သွားကြ၏။

ထိုညတစ်လျှောက် အဲဂုတ္တုတပ်သားတို့သည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် မိမိတို့၏လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာပြီဟု အောင်ပွဲခံနေကြ၏။ သူတို့ထွက်ပြေးနိုင်မည့် အလားအလာမရှိဟု ထင်ကြ၏။ အကြောင်းမူကား သူတို့ရှေ့၌ ပင်လယ်နီသည် ဆန့်တန်းနေပြီး သူတို့၏အင်အားကြီးမားသော တပ်များက သူတို့နောက်၌ အနီးကပ်လိုက်လာကြ၏။ နံနက်အချိန် ပင်လယ်နားသို့ ရောက်လာသောအခါ ကြည့်လိုက်သော် လမ်းခြောက်တစ်လမ်းရှိနေပြီး ရေများကွဲကာ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် နံရံကဲ့သို့ ရပ်နေကြသည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ပင်လယ်အလယ်တစ်ဝက်ခန့်သို့ ရောက်နေကြပြီး မြေခြောက်ပေါ်၌ လျှောက်သွားနေကြသည်။ သူတို့သည် ခဏစောင့်၍ မည်သည့်လမ်းကို ရွေးချယ်သင့်သည်ကို ဆုံးဖြတ်ကြ၏။ ဟေဗြဲလူတို့သည် မိမိတို့လက်ထဲသို့ ရောက်လုနီးပါးဖြစ်၍ သူတို့ကို သေချာပေါက် ဖမ်းဆီးနိုင်ပြီဟု ထင်နေချိန်တွင် ပင်လယ်အတွင်း၌ မမျှော်လင့်ထားသောလမ်း ပွင့်လာသောကြောင့် စိတ်ပျက်၍ ဒေါသထွက်ကြ၏။ သူတို့သည် ထိုလမ်းအတိုင်း လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ကြ၏။

“အဲဂုတ္တုလူတို့သည် လိုက်၍ ပင်လယ်အလယ်သို့ သူတို့နောက်မှ ဝင်ကြ၏။ ဖာရောမင်း၏မြင်းများ၊ ရထားများနှင့် မြင်းစီးသူရဲတို့ အားလုံးပင် ပါကြ၏။ နံနက်စောင့်ချိန်၌ ထာဝရဘုရားသည် မီးတိုင်နှင့် မိုးတိမ်တိုင်မှတစ်ဆင့် အဲဂုတ္တုတပ်သားတို့ကို ကြည့်ရှု၍ သူတို့၏တပ်ကို ရှုပ်ထွေးစေတော်မူ၏။ သူတို့၏ရထားဘီးများကို ဖြုတ်ပစ်တော်မူသဖြင့် ရထားများကို အလွန်ခက်ခဲစွာ မောင်းနှင်ရကြ၏။ ထိုအခါ အဲဂုတ္တုလူတို့က၊ ‘အစ္စရေးလူတို့ရှေ့မှ ထွက်ပြေးကြစို့။ ထာဝရဘုရားသည် အဲဂုတ္တုလူတို့ကို ဆန့်ကျင်၍ သူတို့အတွက် စစ်တိုက်တော်မူနေပြီ’ ဟု ဆိုကြ၏။”

အဲဂုတ္တုလူတို့သည် ဘုရားသခင်က မိမိလူတို့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသောလမ်းထဲသို့ ဝင်ရန် ရဲဝံ့ကြ၏။ ဘုရားသခင်၏ကောင်းကင်တမန်များသည် သူတို့၏တပ်အတွင်းသို့ ဖြတ်သန်းသွား၍ သူတို့၏ရထားဘီးများကို ဖြုတ်ပစ်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဘေးဒဏ်ခံရကြ၏။ သူတို့၏ခရီးသည် အလွန်နှေးကွေးလာပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လာကြ၏။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို လွှတ်ပေးစေရန် အဲဂုတ္တုပြည်၌ ဟေဗြဲလူတို့၏ဘုရားသခင် ချမှတ်ခဲ့သော တရားစီရင်ခြင်းများကို သူတို့ပြန်သတိရကြ၏။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အားလုံးကို အစ္စရေးလူတို့၏လက်ထဲသို့ အပ်တော်မူမည်ဖြစ်သည်ဟု ထင်ကြ၏။ ဘုရားသခင်သည် အစ္စရေးလူတို့အတွက် စစ်တိုက်နေတော်မူသည်ဟု ဆုံးဖြတ်ကြပြီး အလွန်ကြောက်ရွံ့ကာ သူတို့ထံမှ ထွက်ပြေးရန် ပြန်လှည့်နေကြစဉ် “ထာဝရဘုရားသည် မောရှေအား၊ ‘သင်၏လက်ကို ပင်လယ်ပေါ်သို့ ဆန့်လော့။ ရေသည် အဲဂုတ္တုလူတို့၊ သူတို့၏ရထားများနှင့် မြင်းစီးသူရဲတို့အပေါ်သို့ ပြန်လာစေလော့’ ဟု မိန့်တော်မူ၏။

“မောရှေသည် မိမိလက်ကို ပင်လယ်ပေါ်သို့ ဆန့်လိုက်၏။ နံနက်မိုးလင်းသောအခါ ပင်လယ်သည် မိမိ၏အင်အားအတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်လာ၏။ အဲဂုတ္တုလူတို့သည် ထိုရေထဲသို့ ပြေးဝင်ကြစဉ် ထာဝရဘုရားသည် အဲဂုတ္တုလူတို့ကို ပင်လယ်အလယ်၌ သုတ်သင်တော်မူ၏။ ရေသည် ပြန်လာ၍ ရထားများ၊ မြင်းစီးသူရဲများနှင့် သူတို့နောက်မှ ပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်လာသော ဖာရောမင်း၏တပ်သားအပေါင်းတို့ကို ဖုံးလွှမ်း၏။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မျှ မကျန်ရစ်။ အစ္စရေးအမျိုးသားတို့မူကား ပင်လယ်အလယ်၌ မြေခြောက်ပေါ်တွင် လျှောက်သွားကြ၏။ ရေသည် သူတို့၏လက်ယာဘက်နှင့် လက်ဝဲဘက်၌ နံရံဖြစ်၏။ ထိုနေ့၌ ထာဝရဘုရားသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို အဲဂုတ္တုလူတို့၏လက်မှ ကယ်တင်တော်မူ၏။ အစ္စရေးလူတို့သည် အဲဂုတ္တုလူတို့ ပင်လယ်ကမ်းခြေ၌ သေဆုံးနေကြသည်ကို မြင်ကြ၏။ ထာဝရဘုရားသည် အဲဂုတ္တုလူတို့အပေါ် ပြုတော်မူသော ကြီးမားသောအမှုကို အစ္စရေးလူတို့ မြင်ကြသောအခါ လူတို့သည် ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ကြ၍ ထာဝရဘုရားကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ကျွန် မောရှေကိုလည်းကောင်း ယုံကြည်ကြ၏။”

ဟေဗြဲလူတို့သည် အဲဂုတ္တုလူတို့ကို ဖျက်ဆီးတော်မူခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်ပြုတော်မူသော အံ့ဖွယ်အမှုကို မျက်မြင်တွေ့ကြသောအခါ မြင့်မြတ်သောအာနုဘော်နှင့် ကျေးဇူးတင်ချီးမွမ်းခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သော ဝိညာဉ်တော်မှုတ်သွင်းသော သီချင်းတစ်ပုဒ်တွင် တညီတညွတ်တည်း ပါဝင်သီဆိုကြ၏။

•