အခန်း - (၁၂ - ၁၃ - ၁၄ - ၁၅ - ၁၆ -၁၇)

အခန်း (၁၂) — ထုတ်ဝေခြင်းနှင့် ခရီးသွားခြင်း

အခန်း (၁၃) — မီချီဂန်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်း

အခန်း (၁၄) — ကျွန်မ၏ခင်ပွန်း ကွယ်လွန်ခြင်း

အမှတ် (၁) — အသင်းတော်အတွက် သက်သေခံချက် 

အခန်း (၁၅) — သင်၏ ညီအစ်ကိုကို စောင့်ရှောက်သူ

အခန်း (၁၆) — ဥပုသ်နေ့ စတင်ရမည့်အချိန်

အခန်း (၁၇) — သမ္မာတရားကို ဆန့်ကျင်သူများ





အခန်းကြီး - ၁၂။

အခန်း (၁၂) — စာပေထုတ်ဝေခြင်းနှင့် ခရီးလှည့်လည်ခြင်း

Chapter 12—Publishing and Traveling

 

၁၈၄၉ ခုနှစ်၊ ဇွန်လတွင် ကွန်နက်တီကတ်ပြည်နယ်၊ ရော်ကီးဟေးလ် (Rocky Hill) ၌ ကျွန်ုပ်တို့ ခေတ္တအခြေစိုက်နေထိုင်ရန် လမ်းပွင့်လာခဲ့သည်။ ဤနေရာ၌ပင် ဇူလိုင်လ ၂၈ ရက်နေ့တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဒုတိယမြောက်သားရတနာ ဂျိမ်းစ် အက်ဒ်ဆင် (James Edson) ကို ဖွားမြင်ခဲ့သည်။

In June, 1849, the way was opened for us to make our home for a time at Rocky Hill, Connecticut. Here, on the 28th of July, our second child, James Edson, was born.

 

ကျွန်ုပ်တို့ ဤနေရာတွင် နေထိုင်စဉ်အတွင်း၊ လက်ရှိသမ္မာတရားကို ရေးသားထုတ်ဝေရန်မှာ မိမိ၏တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းသည် စိတ်ထဲ၌ ခံစားခဲ့ရသည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သောအခါ သူသည် များစွာအားတက်ရပြီး ကောင်းချီးခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူ၌ တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မရှိသောကြောင့် တစ်ဖန် သံသယနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။ [၈၈]

While we were living at this place, my husband was impressed that it was his duty to write and publish the present truth. He was greatly encouraged and blessed as he decided thus to do. But again [88]

 

ဓနအင်အားရှိသော ညီအစ်ကိုအချို့ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့သည် ထိုငွေကြေးကို သိမ်းဆည်းထားရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ သူသည် နောက်ဆုံး၌ စိတ်ပျက်အားလျော့ကာ မြက်ရိတ်ရန် ကွင်းပြင်တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ အိမ်မှထွက်သွားသည်နှင့် ကျွန်ုပ်အပေါ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ကျရောက်လာပြီး ကျွန်ုပ် သတိလစ်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်အတွက် ဆုတောင်းပေးကြရာ ကျွန်ုပ်သည် ကောင်းချီးခံစားရပြီး ဗျာဒိတ်ရူပါရုံကို မြင်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းသည် လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က လယ်ကွင်း၌ အလုပ်လုပ်နိုင်ရန် ထာဝရဘုရားသည် ကောင်းချီးပေး၍ ခွန်အားပေးခဲ့ကြောင်း၊ ထိုနေရာမှ ရရှိသောငွေကြေးကို သူသည် မှန်ကန်စွာ အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း၊ သူ၏အသက်တာ၌ အဆတရာ ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ သစ္စာရှိပါက ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၌ ကြီးမြတ်သောဆုလာဘ်ကို ရရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူ့အတွက် အခြားအလုပ်တစ်ခု ရှိသောကြောင့် လယ်ကွင်း၌ အလုပ်လုပ်ရန် ထာဝရဘုရားသည် ခွန်အားပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း၊ သူသည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် လျှောက်လှမ်းရမည်ဖြစ်ပြီး လက်ရှိသမ္မာတရားကို ရေးသားထုတ်ဝေရမည်ဖြစ်ကြောင်း မြင်ခဲ့ရသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် စာစတင်ရေးသားခဲ့ပြီး ခက်ခဲသော ကျမ်းချက်များသို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော်၏ မှန်ကန်သောအဓိပ္ပာယ်ကို ပေးသနားတော်မူရန် ထာဝရဘုရားထံ ကျွန်ုပ်တို့ အသနားခံကြသည်။

he would be in doubt and perplexity, as he was penniless. There were brethren who had means, but they chose to keep it. He at length gave up in discouragement, and decided to look for a field of grass to mow. As he left the house, a burden was rolled upon me, and I fainted. Prayer was offered for me, and I was blessed, and taken off in vision. I saw that the Lord had blessed and strengthened my husband to labor in the field one year before; that he had made a right use of the means there earned; and that he would have a hundredfold in his life, and, if faithful, a rich reward in the kingdom of God; but that the Lord would not now give him strength to labor in the field, for He had another work for him; that he must walk out by faith, and write and publish the present truth. He immediately commenced to write, and when he came to some difficult passage, we would call upon the Lord to give us the true meaning of His word.

 

ထိုအချိန်ဝန်းကျင်မှာပင် သူသည် "The Present Truth" (လက်ရှိသမ္မာတရား) အမည်ရှိသော စာစောင်ငယ်တစ်ခုကို စတင်ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ထုတ်ဝေရေးရုံးမှာ ရော်ကီးဟေးလ်မှ ၈ မိုင်ကွာဝေးသော မိဒယ်တောင်း (Middletown) တွင် ဖြစ်ပြီး၊ ထိုစဉ်က သူသည် ခြေထောက်မသန်သော်လည်း ထိုခရီးကို မကြာခဏ ခြေလျင်အသွားအပြန် လုပ်ခဲ့သည်။ သူသည် ပထမဆုံးအစောင်ကို ပုံနှိပ်တိုက်မှ ယူဆောင်လာသောအခါ၊ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ထိုစာစောင်ကို ဝိုင်းရံကာ ဒူးထောက်လျက်၊ နှိမ့်ချသောနှလုံးသားနှင့် မျက်ရည်များစွာဖြင့် ကိုယ်တော်၏အစေခံ၏ အားနည်းသောကြိုးပမ်းမှုအပေါ် ကောင်းချီးပေးသနားတော်မူရန် ထာဝရဘုရားထံ တောင်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဖတ်ရှုလိမ့်မည်ဟု ထင်ရသူအားလုံးထံသို့ ထိုစာစောင်များကို လိပ်စာတပ်ပြီး ကော်ဇောအိတ် (carpetbag) တစ်ခုဖြင့် စာတိုက်သို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ အစောင်တိုင်းကို မိဒယ်တောင်းမှ ရော်ကီးဟေးလ်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး၊ စာတိုက်သို့ မပို့ဆောင်မီ အမြဲတမ်း ထာဝရဘုရား၏ရှေ့တော်၌ ဖြန့်ခင်းထားကာ၊ ထိုတိတ်ဆိတ်သော သံတမန်များနှင့်အတူ ကိုယ်တော်၏ကောင်းချီးတော် ပါရှိစေရန် မျက်ရည်နှင့်ရောနှောသော စိတ်အားထက်သန်သည့် ဆုတောင်းချက်များဖြင့် အသနားခံခဲ့ကြသည်။ မကြာမီမှာပင် [၈၉] စာစောင်ထုတ်ဝေရန် အထောက်အပံ့ငွေများနှင့် သမ္မာတရားကို လက်ခံယုံကြည်သူ များစွာရှိကြောင်း သတင်းကောင်းပါရှိသည့် စာများ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

About the same time he began to publish a small sheet entitled, The Present Truth. The office of publication was at Middletown, eight miles from Rocky Hill, and he often walked this distance and back again, although he was then lame. When he brought the first number from the printing office, we all bowed around it, asking the Lord, with humble hearts and many tears, to let His blessing rest upon the feeble efforts of His servant. He then directed the papers to all he thought would read them, and carried them to the post office in a carpetbag. Every number was taken from Middletown to Rocky Hill, and always before preparing them for the post office, we spread them before the Lord, and with earnest prayers mingled with tears, entreated that His blessing might attend the silent messengers. Very

83

84 Testimonies for the Church, vol. 1

soon letters came bringing means to publish the paper, and the good news of many souls embracing the truth.

 

ဤထုတ်ဝေရေးလုပ်ငန်းကို စတင်ခဲ့သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့သည် သမ္မာတရားကို ဟောပြောခြင်းလုပ်ငန်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ဘဲ၊ ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ ကြီးစွာသော အလင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာပေးသည့် အယူဝါဒများကို ကြေညာရင်း၊ ယုံကြည်သူများကို အားပေးရင်း၊ အမှားများကို ပြုပြင်ပေးရင်းနှင့် အသင်းတော်အတွင်း အစီအစဉ်တကျဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ရင်း တစ်နေရာမှတစ်နေရာသို့ ခရီးလှည့်လည်ခဲ့ကြသည်။ ထုတ်ဝေရေးလုပ်ငန်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်နှင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နယ်ပယ်အသီးသီး၌ ကျွန်ုပ်တို့၏လုပ်ငန်းများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်အတွက်၊ ထိုစာစောင်ကို အခါအားလျော်စွာ နေရာအသီးသီးသို့ ပြောင်းရွှေ့ထုတ်ဝေခဲ့သည်။

With the beginning of this work of publishing, we did not cease

[89] our labors in preaching the truth, but traveled from place to place, proclaiming the doctrines which had brought so great light and joy to us, encouraging the believers, correcting errors, and setting things in order in the church. In order to carry forward the publishing enterprise, and at the same time continue our labors in different parts of the field, the paper was from time to time moved to different places.

 

၁၈၅၀ ပြည့်နှစ်တွင် မိန်းပြည်နယ် (Maine)၊ ပဲရစ် (Paris) မြို့၌ ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် စာစောင်ကို ပိုမိုချဲ့ထွင်ခဲ့ပြီး အမည်ကိုလည်း ယခုလက်ရှိအမည်ဖြစ်သော "The Advent Review and Sabbath Herald" ဟု ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ဤလုပ်ငန်းကို ထောက်ခံသူများသည် အရေအတွက်နည်းပါးပြီး လောကီစည်းစိမ် ချို့တဲ့ကြသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဆင်းရဲမွဲတေမှုနှင့် ကြီးစွာသော စိတ်ပျက်အားလျော့မှုများကို ဆက်လက်ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ အလွန်အကျွံ အလုပ်လုပ်ရခြင်း၊ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း၊ အာဟာရဖြစ်စေသော အစားအစာ ချို့တဲ့ခြင်းနှင့် ရှည်လျားသော ဆောင်းရာသီခရီးစဉ်များအတွင်း အအေးဒဏ်ခံရခြင်းတို့သည် ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းအတွက် အလွန်ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် သူသည် ထိုဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအောက်တွင် ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်အားနည်းသွားသဖြင့် ပုံနှိပ်တိုက်သို့ပင် ခဲယဉ်းစွာ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် အစွမ်းကုန် စမ်းသပ်ခံခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ချို့ငဲ့မှု၊ ပင်ပန်းမှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို လိုလိုလားလား ခံစားခဲ့ကြသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့၏ စေတနာကို အလွဲကောက်ခံရပြီး သံသယနှင့် မနာလိုမှုများဖြင့် ရှုမြင်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ဆင်းရဲဒုက္ခခံခဲ့ရသော အကျိုးကျေးဇူးရှင်များထဲမှ အနည်းငယ်သာလျှင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကို အသိအမှတ်ပြုပုံရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အလွန်စိတ်ပူပန်သဖြင့် အိပ်မရ၊ အနားမရဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အိပ်စက်အနားယူသင့်သော နာရီများကို မနာလိုစိတ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရှည်လျားသော ဆက်သွယ်စာများကို ပြန်လည်ဖြေကြားရာတွင် ကုန်ဆုံးစေခဲ့ရသည်။ အခြားသူများ အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် နာကျင်စွာ မျက်ရည်ကျလျက် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ ငိုကြွေးရင်း နာရီပေါင်းများစွာကို ကုန်လွန်စေခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းက ပြောသည်မှာ - "မိန်းမ၊ ဆက်လက်ရုန်းကန်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဘာမှ အကျိုးမရှိတော့ပါဘူး။ ဒီအရာတွေက ငါ့ကို ဖိစီးနှိပ်စက်နေပြီး မကြာခင် ငါ့ကို သင်္ချိုင်းထဲ ပို့ဆောင်တော့မယ်။ ငါ ရှေ့ဆက်မသွားနိုင်တော့ဘူး။ ငါ နောက်ထပ် ထုတ်ဝေမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့အကြောင်း စာစောင်အတွက် မှတ်ချက်တစ်ခု ရေးလိုက်ပြီ" ဟု ဆိုသည်။ ထိုစာကို ပုံနှိပ်တိုက်သို့ ယူဆောင်သွားရန် တံခါးပြင်သို့ ထွက်သွားစဉ် ကျွန်ုပ် သတိလစ်သွားခဲ့သည်။ သူ ပြန်လာပြီး ကျွန်ုပ်အတွက် ဆုတောင်းပေးရာ၊ သူ၏ဆုတောင်းချက်ကို ဖြေကြားတော်မူပြီး ကျွန်ုပ် သက်သာရာရခဲ့သည်။

In 1850 it was issued at Paris, Maine. Here it was enlarged, and its name changed to that which it now bears, The Advent Review and Sabbath Herald. The friends of the cause were few in numbers and poor in worldly wealth, and we were still compelled to struggle with poverty and great discouragement. Excessive labor, care, and anxiety, a lack of proper and nourishing food, and exposure to cold in our long winter journeys, were too much for my husband, and he sank under the burden. He became so weak that he could scarcely walk to the printing office. Our faith was tried to the utmost. We had willingly endured privation, toil, and suffering; yet our motives were misinterpreted, and we were regarded with distrust and jealousy. Few of those for whose good we had suffered, seemed to appreciate our efforts. We were too much troubled to sleep or rest. The hours in which we should have been refreshed with sleep, were often spent in answering long communications occasioned by envy; and many hours while others were sleeping we spent in agonizing tears, and mourning before the Lord. At length my husband said: “Wife, it is of no use to try to struggle on any longer. These things are crushing me, and will soon carry me to the grave. I cannot go any farther. I have written a note for the paper stating that I shall publish no more.” As he stepped out of the door to carry it to the printing office, I fainted. He came back and prayed for me; his prayer was answered, and I was relieved.

 

နောက်တစ်နေ့နံနက် မိသားစုဆုတောင်းခြင်း ပြုလုပ်နေစဉ်၊ ကျွန်ုပ်သည် ဗျာဒိတ်ရူပါရုံကို မြင်ခဲ့ရပြီး ဤကိစ္စရပ်များနှင့်ပတ်သက်၍ ပြသခြင်းခံရသည်။ ကျွန်ုပ်၏ [၉၀] ခင်ပွန်းသည် ထိုစာစောင်ကို မစွန့်လွှတ်ရကြောင်း ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်။ အကြောင်းမူကား ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းမှာ စာတန်က သူ့ကို အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးနေသော အရာဖြစ်ပြီး၊ စာတန်သည် လူသားများကို အေးဂျင့်အဖြစ် အသုံးချ၍ လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဆက်လက်ထုတ်ဝေရမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ထောက်မတော်မူမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ထိုသို့သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ တင်ခဲ့သူများသည် ၎င်းတို့၏ ရက်စက်သော လုပ်ရပ်၏ အတိုင်းအတာကို မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ မတရားမှုကို ဝန်ခံလျက် ပြန်လာရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ သို့မဟုတ်ပါက ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောင်တော်သည် ၎င်းတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်ကို ပြသခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့ကိုသာ ဆန့်ကျင်ပြောဆိုလုပ်ဆောင်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ်တော် အလိုရှိသော နေရာတွင် အမှုတော်ထမ်းဆောင်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ကို ခေါ်ယူတော်မူသော ကိုယ်တော့်ကို ဆန့်ကျင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ သံသယ၊ မနာလိုမှုနှင့် လျှို့ဝှက်သော လွှမ်းမိုးမှုအားလုံးကို ကောင်းကင်ဘုံ၌ သစ္စာရှိစွာ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ပါဝင်ပတ်သက်သူတိုင်း မိမိတို့၏ မှားယွင်းသောလမ်းစဉ်ကို သိမြင်ပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ခြင်း မပြုမချင်း ထိုမှတ်တမ်းကို ပယ်ဖျက်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

The next morning, while at family prayer, I was taken off in vision, and was shown concerning these matters. I saw that my

[90] husband must not give up the paper; for such a step was just what Satan was trying to drive him to take, and he was working through agents to do this. I was shown that we must continue to publish, and

Publishing and Traveling 85

that the Lord would sustain us; that those who had been guilty of casting upon us such burdens would have to see the extent of their cruel course, and come back confessing their injustice, or the frown of God would be upon them; that it was not against us merely that they had spoken and acted, but against Him who had called us to fill the place He wished us to occupy; and that all their suspicion, jealousy, and secret influence was faithfully chronicled in heaven, and would not be blotted out until everyone who had taken a part in it should see the extent of his wrong course, and retrace every step.

 

"Review" (ရီဗျူး) ၏ ဒုတိယတွဲကို နယူးယောက်ပြည်နယ်၊ ဆာရာတိုဂါ စပရင်းစ် (Saratoga Springs) တွင် ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ၁၈၅၂ ခုနှစ်၊ ဧပြီလတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် နယူးယောက်ပြည်နယ်၊ ရိုချက်စတာ (Rochester) သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် လျှောက်လှမ်းခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဆင်းရဲမွဲတေမှုကြောင့် ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း ချွေတာခြင်းနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငြင်းပယ်ခြင်းတို့ကို ကျင့်သုံးခဲ့ရသည်။ ၁၈၅၂ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၁၆ ရက်နေ့စွဲဖြင့် ညီအစ်ကို ဟောင်လန်း (Howland) ၏ မိသားစုထံ ရေးသားသောစာမှ ကောက်နုတ်ချက်အတိုကို ဖော်ပြပေးပါမည် - "ကျွန်မတို့ ရိုချက်စတာမှာ အခြေစိုက်နေထိုင်နေကြပါပြီ။ တစ်နှစ်ကို ၁၇၅ ဒေါ်လာနဲ့ အိမ်ဟောင်းတစ်လုံးကို ငှားရမ်းထားပါတယ်။ ပုံနှိပ်စက်ကို အိမ်ထဲမှာပဲ ထားပါတယ်။ အဲဒီလိုမဟုတ်ရင် ရုံးခန်းအတွက် တစ်နှစ်ကို ၅၀ ဒေါ်လာ ထပ်ပေးရပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပရိဘောဂတွေကို ကြည့်ရင် ရှင့်အနေနဲ့ ပြုံးမိမှာပါ။ ကုတင်ဟောင်း နှစ်လုံးကို တစ်လုံးကို ၂၅ ဆင့် (cents) နဲ့ ဝယ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မခင်ပွန်းက ကုလားထိုင်ဟောင်း ၆ လုံးကို အိမ်ကို သယ်လာပေးပါတယ်၊ အားလုံးက ပုံစံမတူကြဘူး၊ ၁ ဒေါ်လာ ပေးခဲ့ရပါတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ ထိုင်ခုံနေရာ မပါတဲ့ ကုလားထိုင်ဟောင်း ၄ လုံးကို ၆၂ ဆင့်နဲ့ ထပ်ဝယ်လာပေးပါတယ်။ ဖရိန်တွေက ခိုင်ခံ့တဲ့အတွက် ကျွန်မ အဝတ်ကြမ်းတွေနဲ့ ထိုင်ခုံလုပ်နေပါတယ်။ ထောပတ်က ဈေးကြီးလွန်းလို့ ကျွန်မတို့ မဝယ်ပါဘူး၊ အာလူးလည်း မဝယ်နိုင်ပါဘူး။ ထောပတ်အစား ဆော့စ် (sauce) ကို သုံးပြီး အာလူးအစား မုန်လာဥဖြူ (turnips) ကို သုံးပါတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပထမဆုံး အစားအစာတွေကို ဂျုံမှုန့်ပုံးခွံ နှစ်လုံးပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ မီးခံပြား (fireboard) ပေါ်မှာ စားခဲ့ကြပါတယ်။ [၉၁] ဘုရားသခင်ရဲ့ အမှုတော် တိုးတက်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ချို့တဲ့မှုတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိပါတယ်။ ဒီနေရာကို လာရတာ ထာဝရဘုရားရဲ့ လက်တော်ပါဝင်တယ်လို့ ကျွန်မတို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ နယ်ပယ်ကြီးမားပေမယ့် လုပ်သားနည်းပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ ဥပုသ်နေ့က ကျွန်မတို့ရဲ့ အစည်းအဝေးဟာ အလွန်ကောင်းမွန်ပါတယ်။ ထာဝရဘုရားဟာ ကိုယ်တော်ရဲ့ ရှိနေခြင်းနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ စိတ်ကို လန်းဆန်းစေခဲ့ပါတယ်"။

The second volume of the Review was published at Saratoga Springs, New York. In April, 1852, we moved to Rochester, New York. At every step we were obliged to move out by faith. We were still crippled by poverty, and compelled to exercise the most rigid economy and self-denial. I will give a brief extract from a letter to Brother Howland’s family, dated April 16, 1852: “We are just getting settled in Rochester. We have rented an old house for one hundred and seventy-five dollars a year. We have the press in the house. Were it not for this, we should have to pay fifty dollars a year for office room. You would smile could you look in upon us and see our furniture. We have bought two old bedsteads for twenty-five cents each. My husband brought me home six old chairs, no two of them alike, for which he paid one dollar, and soon he presented me with four more old chairs without seating, for which he paid sixty-two cents. The frames are strong, and I have been seating them with drilling. Butter is so high that we do not purchase it, neither can we afford potatoes. We use sauce in the place of butter, and turnips for potatoes. Our first meals were taken on a fireboard placed upon two empty flour barrels. We are willing to endure privations if the [91]

work of God can be advanced. We believe the Lord’s hand was in our coming to this place. There is a large field for labor, and but few laborers. Last Sabbath our meeting was excellent. The Lord refreshed us with His presence.”

 

ကျွန်ုပ်တို့သည် နယ်ပယ်အသီးသီးရှိ ညီလာခံများသို့ တက်ရောက်ရန် အခါအားလျော်စွာ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းသည် တရားဟောခြင်း၊ စာအုပ်ရောင်းခြင်းနှင့် စာစောင်ပျံ့နှံ့မှု တိုးပွားစေရန် ကြိုးပမ်းခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်ပိုင်ယာဉ်ဖြင့် ခရီးသွားခဲ့ပြီး မွန်းတည့်ချိန်တွင် လမ်းဘေး၌ မြင်းကို အစာကျွေးရန်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ နေ့လယ်စာကို စားရန် ရပ်နားလေ့ရှိသည်။ ထို့နောက် စက္ကူနှင့် ခဲတံကို အသုံးပြုကာ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ထမင်းဘူးအဖုံးပေါ်တွင် သို့မဟုတ် သူ၏ဦးထုပ်အပေါ်တွင် တင်လျက် ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းသည် "Review" နှင့် "Instructor" အတွက် ဆောင်းပါးများကို ရေးသားခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများကို များစွာကောင်းချီးပေးခဲ့ပြီး သမ္မာတရားသည် နှလုံးသားများစွာကို ထိမိစေခဲ့သည်။

From time to time we went out to attend Conferences in different parts of the field. My husband preached, sold books, and labored to extend the circulation of the paper. We traveled by private conveyance, and stopped at noon to feed our horse by the roadside, and to eat our lunch. Then with paper and pencil, on the cover of our dinner box or the top of his hat, my husband wrote articles for the

86 Testimonies for the Church, vol. 1

Review and Instructor. The Lord greatly blessed our labors, and the truth affected many hearts.

 

၁၈၅၃ ခုနှစ် နွေရာသီတွင် မီချီဂန်ပြည်နယ် (Michigan) သို့ ကျွန်ုပ်တို့၏ ပထမဆုံးခရီးစဉ်ကို သွားရောက်ခဲ့သည်။ အစည်းအဝေး အစီအစဉ်များကို ထုတ်ပြန်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းသည် အပြင်းဖျားသဖြင့် လဲကျသွားခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူ၏အတွက် စုပေါင်းဆုတောင်းခဲ့ကြရာ၊ ဝေဒနာသက်သာသွားသော်လည်း သူသည် အလွန်အားနည်းနေဆဲဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အလွန်အခက်ကြုံခဲ့ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းချက်ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အမှုတော်မှ ဖယ်ခွာသွားရတော့မည်လား။ စာတန်သည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ၎င်း၏တန်ခိုးကို အသုံးပြုရန်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ ဤလောကတွင် ရှိနေသရွေ့ ကျွန်ုပ်တို့၏ အကျိုးပြုမှုနှင့် အသက်များကို တိုက်ခိုက်ရန် ခွင့်ပြုခြင်းခံရမည်လား။ ဘုရားသခင်သည် စာတန်၏တန်ခိုးကို ကန့်သတ်နိုင်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ သိရှိပါသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို မီးဖိုထဲ၌ စမ်းသပ်ခြင်း ခံခွင့်ပြုကောင်း ပြုနိုင်သော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို စင်ကြယ်စေပြီး ကိုယ်တော့်အမှုတော်အတွက် ပိုမိုသင့်လျော်သူများဖြစ်အောင် ထွက်ပေါ်လာစေမည်ဖြစ်သည်။

In the summer of 1853, we made our first journey to the State of Michigan. After publishing our appointments, my husband was prostrated with fever. We united in prayer for him, but though relieved, he still remained very weak. We were in great perplexity. Must we be driven from the work by bodily infirmities? Would Satan be permitted to exercise his power upon us, and contend for our usefulness and lives as long as we should remain in the world? We knew that God could limit the power of Satan. He might suffer us to be tried in the furnace, but would bring us forth purified and better fitted for His work.

 

ကိုယ်တော်သည် ရောဂါကို ဆုံးမပြီး ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းကို ခရီးသွားနိုင်ရန် ခွန်အားပေးသနားတော်မူပါရန် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ကျွန်ုပ်တစ်ဦးတည်း စိတ်နှလုံးသွန်ပျက်၍ ဆုတောင်းခဲ့သည်။ အခြေအနေမှာ အရေးကြီးနေသဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ကတိတော်များကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မီချီဂန်ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက်သွားပါက ဘုရားသခင်၏ကောင်းကင်တမန်သည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာမည်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေအထောက်အထားကို ထိုနေရာတွင် ကျွန်ုပ် ရရှိခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏စိတ်ထဲ၌ ဖြစ်ပေါ်လာသော ခံစားချက်ကို ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းအား ပြောပြသောအခါ၊ သူ၏စိတ်သည်လည်း ထိုနည်းတူ ခံစားရကြောင်း ပြောဆိုသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် [၉၂] ထာဝရဘုရားကို ကိုးစားလျက် သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ခရီးသွားရသည့် တစ်မိုင်တိုင်းတွင် သူသည် ခွန်အားရရှိလာသည်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။

Alone I poured out my soul before God in prayer that He would rebuke the disease and strengthen my husband to endure the journey. The case was urgent, and my faith firmly grasped the promises of God. I there obtained the evidence that if we should proceed on our journey to Michigan, the angel of God would go with us. When I related to my husband the exercise of my mind, he said that his own mind had been exercised in a similar manner, and we decided to go,

[92] trusting in the Lord. Every mile we traveled he felt strengthened.

 

ထာဝရဘုရားသည် သူ့ကို ထောက်မတော်မူခဲ့သည်။ သူသည် နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောနေစဉ်အတွင်း၊ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်များသည် သူ့ကို အမှုတော်၌ ထောက်မရန် သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေကြောင်း ကျွန်ုပ် စိတ်ချခဲ့ရသည်။

The Lord sustained him. And while he was preaching the word, I felt assured that angels of God were standing by his side to sustain him in his labors.

 

ဤခရီးစဉ်အတွင်း ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်း၏စိတ်သည် ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်း (spiritualism) အကြောင်းအရာနှင့်ပတ်သက်၍ များစွာ စဉ်းစားတွေးတောခဲ့ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် "Signs of the Times" (ခေတ်ကာလ၏ နိမိတ်လက္ခဏာများ) အမည်ရှိ စာအုပ်ကို စတင်ရေးသားခဲ့သည်။ သူသည် အားနည်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အိပ်ချိန်အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း ထာဝရဘုရားသည် သူ၏အားကိုးရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်သည် ရှုပ်ထွေးပြီး နာကျင်ခံစားနေရသောအခါ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ပျပ်ဝပ်လျက် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဒုက္ခများအတွင်း ကိုယ်တော့်ထံ အော်ဟစ်ဆုတောင်းကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်အားထက်သန်သော ဆုတောင်းချက်များကို နားညောင်းတော်မူပြီး ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းကို မကြာခဏ ကောင်းချီးပေးသဖြင့် သူသည် လန်းဆန်းသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် အလုပ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ တစ်နေ့တာအတွင်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကျွန်ုပ်တို့သည် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်သို့ ဤကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းခဲ့ကြသည်။ ထိုစာအုပ်ကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားဖြင့် ရေးသားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

On this journey my husband’s mind was much exercised upon the subject of spiritualism, and soon after our return he engaged in writing the book entitled, Signs of the Times. He was still feeble, and could sleep but little, but the Lord was his support. When his mind was in a confused, suffering state, we would bow before God, and in our distress cry unto Him. He heard our earnest prayers, and often blessed my husband so that with refreshed spirits he went on with the work. Many times in the day did we thus go before the Lord in earnest prayer. That book was not written in his own strength.

 

ဆောင်းရာသီနှင့် နွေဦးရာသီတွင် ကျွန်ုပ်သည် နှလုံးရောဂါကြောင့် များစွာ ခံစားခဲ့ရသည်။ လဲလျောင်းနေစဉ် အသက်ရှူရန် ခက်ခဲပြီး ထိုင်လျက်အနေအထားနီးပါး ရှိမှသာ ကျွန်ုပ် အိပ်စက်နိုင်သည်။ အသက်ရှူ မကြာခဏ ရပ်သွားတတ်ပြီး သတိလစ်သွားတတ်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ ဘယ်ဘက်မျက်ခွံတွင် ကင်ဆာဟု ထင်ရသော အဖုတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် တစ်နှစ်ကျော်ကြာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာခဲ့ရာ၊ အလွန်နာကျင်လာပြီး ကျွန်ုပ်၏ [၉၃] အမြင်အာရုံကို ထိခိုက်လာခဲ့သည်။ စာဖတ်ခြင်း သို့မဟုတ် စာရေးခြင်းပြုလုပ်သောအခါ ဝေဒနာခံစားနေရသော မျက်စိကို အဝတ်စည်းထားရသည်။ ၎င်းသည် ကင်ဆာကြောင့် ပျက်စီးသွားမည်ကို ကျွန်ုပ် စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ မျက်စိကို အားစိုက်ခဲ့ရသော ပုံနှိပ်မူကြမ်း ဖတ်ရှုခြင်းတွင် ကုန်လွန်ခဲ့သော နေ့ရက်နှင့် ညများကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း - "အကယ်၍ ကျွန်မရဲ့ မျက်စိနဲ့ အသက် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရင်၊ ဒါတွေဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ အမှုတော်အတွက် ပေးဆပ်ခဲ့တာပဲ" ဟု စဉ်းစားခဲ့မိသည်။

In the winter and spring I suffered much from heart disease. It was difficult for me to breathe while lying down, and I could not sleep unless raised in nearly a sitting posture. My breath often stopped, and I often fainted. I had upon my left eyelid a swelling which appeared to be a cancer. It had been increasing gradually for more than a year, until it had become quite painful, and affected my

Publishing and Traveling 87

sight. When reading or writing, I was forced to bandage the afflicted eye. I feared that it was to be destroyed by a cancer. I looked back to the days and nights spent in reading proof sheets, which had strained my eyes, and thought: “If I lose my eye and my life, they will be sacrificed to the cause of God.”

 

ဤအချိန်ဝန်းကျင်တွင် ရိုချက်စတာသို့ လာရောက်လည်ပတ်သော၊ အခမဲ့ အကြံပေးဆွေးနွေးပေးသည့် ကျော်ကြားသော ဆရာဝန်တစ်ဦးထံ ကျွန်ုပ်၏မျက်စိကို စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုအဖုမှာ ကင်ဆာဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ထင်မြင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ပြီးနောက် သူက - "ခင်ဗျားမှာ ရောဂါတွေ အများကြီးရှိနေပြီး၊ အဲဒီအဖုက မပေါက်ခင်မှာပဲ ခင်ဗျားဟာ လေဖြတ်ပြီး သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်။ နှလုံးရောဂါကြောင့် ခင်ဗျားဟာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတယ်" ဟု ပြောခဲ့သည်။ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သက်သာရာမရပါက ကျွန်ုပ် သေဆုံးတော့မည်ကို သိရှိထားသဖြင့် ဤစကားသည် ကျွန်ုပ်ကို မအံ့သြစေခဲ့ပါ။ အကြံဉာဏ်တောင်းရန် လာရောက်သော အခြားအမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာလည်း ထို [၉၃] ရောဂါကိုပင် ခံစားနေရသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ၎င်းတို့ထက် ပိုမိုအန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး ၃ ပတ်ထက်မပိုသော အချိန်အတွင်း လေဖြတ်ခြင်းဝေဒနာ ခံစားရလိမ့်မည်ဟု ဆရာဝန်က ပြောသည်။ သူ၏ဆေးသည် ကျွန်ုပ်ကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်မလားဟု ကျွန်ုပ် မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်အား များစွာ အားမပေးခဲ့ပေ။ သူ ညွှန်းဆိုသော ဆေးများကို ကျွန်ုပ် စမ်းသပ်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အကျိုးကျေးဇူးမျှ မရရှိခဲ့ပါ။

About this time a celebrated physician who gave counsel free visited Rochester, and I decided to have him examine my eye. He thought the swelling would prove to be a cancer. But upon feeling my pulse, he said: “You are much diseased, and will die of apoplexy before that swelling shall break out. You are in a dangerous condition with disease of the heart.” This did not startle me, for I had been aware that without speedy relief I must go down to the grave. Two other women who had come for counsel were suffering with the same [93]

disease. The physician said that I was in a more dangerous condition than either of them, and it could not be more than three weeks before I would be afflicted with paralysis. I asked if he thought his medicine would cure me. He did not give me much encouragement. I tried the remedies which he prescribed, but received no benefit.

 

၃ ပတ်ခန့်အကြာတွင် ကျွန်ုပ်သည် သတိလစ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ၃၆ နာရီခန့် သတိမရဘဲ နေခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ် အသက်မရှင်နိုင်တော့ဟု စိုးရိမ်ခဲ့ကြသော်လည်း ဆုတောင်းချက်များကို ဖြေကြားခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ် ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည်။ တစ်ပတ်အကြာတွင် ကျွန်ုပ်၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်း၌ လေဖြတ်ခြင်း (shock) ခံစားခဲ့ရသည်။ ဦးခေါင်းတွင် ထူးဆန်းသော အေးစက်ခြင်းနှင့် ထုံကျင်ခြင်းကို ခံစားရပြီး၊ နားထင်၌ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားရသည်။ ကျွန်ုပ်၏ လျှာမှာ လေးလံထုံကျင်နေသဖြင့် စကားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်တော့ပေ။ ကျွန်ုပ်၏ ဘယ်ဘက်လက်နှင့် ကိုယ်တစ်ခြမ်းမှာ အားမရှိတော့ပေ။ ကျွန်ုပ် သေဆုံးတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ပြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ အကြီးမားဆုံးသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ ကျွန်ုပ်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများအတွင်း ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်ကို ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း သက်သေအထောက်အထား ရရှိရန်ဖြစ်သည်။ လပေါင်းများစွာ ကျွန်ုပ်သည် နှလုံး၌ စဉ်ဆက်မပြတ် နာကျင်မှုကို ခံစားခဲ့ရပြီး စိတ်ဓာတ်များမှာ အမြဲတမ်း ကျဆင်းနေခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ခံစားချက်မပါဘဲ မူအရ ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းကို တောင့်တနေမိသည်၊ ကိုယ်ခန္ဓာ ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားနေရသော်လည်း ကိုယ်တော်၏ ကောင်းချီးကို သိရှိခံစားရန် ကျွန်ုပ် လိုလားခဲ့သည်။

In about three weeks I fainted and fell to the floor, and remained nearly unconscious about thirty-six hours. It was feared that I could not live, but in answer to prayer I again revived. One week later I received a shock upon my left side. I had a strange sensation of coldness and numbness in my head, and severe pain in my temples. My tongue seemed heavy and numb; I could not speak plainly. My left arm and side were helpless. I thought I was dying, and my great anxiety was to have the evidence in my sufferings that the Lord loved me. For months I had suffered continual pain in my heart, and my spirits were constantly depressed. I had tried to serve God from principle without feeling, but I now thirsted for the salvation of God, I longed to realize His blessing notwithstanding my physical suffering.

 

ညီအစ်ကို မောင်နှမများသည် ကျွန်ုပ်၏ကိစ္စကို အထူးဆုတောင်းချက်အဖြစ် ပြုလုပ်ရန် စုဝေးခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်၏ အလိုဆန္ဒ ပြည့်ဝခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးကို ခံယူခဲ့ရပြီး ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်ကို ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း စိတ်ချမှု ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် နာကျင်မှုမှာ ဆက်ရှိနေပြီး နာရီတိုင်းတွင် ကျွန်ုပ် ပိုမိုအားနည်းလာခဲ့သည်။ တစ်ဖန် ညီအစ်ကို မောင်နှမများသည် ကျွန်ုပ်၏ကိစ္စကို ထာဝရဘုရားထံ တင်ပြရန် စုဝေးခဲ့ကြပြန်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်အားနည်းသဖြင့် အသံထွက်၍ ဆုမတောင်းနိုင်ခဲ့ပေ။ ကျွန်ုပ်၏ အခြေအနေမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို အားနည်းစေပုံရသည်။ ထိုစဉ်အခါ၌ ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များသည် ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့်အတိုင်း ကျွန်ုပ်၏ရှေ့၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။ စာတန်သည် ကျွန်ုပ်အား ခင်ပွန်းနှင့် သားသမီးများထံမှ ခွဲထုတ်ကာ သင်္ချိုင်းထဲသို့ ပို့ဆောင်ရန် ကြိုးပမ်းနေသည်ဟု ကျွန်ုပ် ခံစားခဲ့ရပြီး၊ ဤမေးခွန်းများသည် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲ၌ ပေါ်လာခဲ့သည် - ဘုရားသခင်၏ ဗလာကတိတော် (naked promise) ကို သင် ယုံကြည်နိုင်သလား။ [၉၄] အခြေအနေမှာ မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် လျှောက်လှမ်းနိုင်သလား။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းအား တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်မှာ - "ကျွန်မ ပြန်ကောင်းလာမယ်လို့ ယုံကြည်တယ်" ဟု ဖြစ်သည်။ သူက - "ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလို ယုံကြည်နိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ" ဟု ပြန်ပြောသည်။ ထိုညတွင် ကျွန်ုပ်သည် ဝေဒနာမသက်သာဘဲ အိပ်ရာဝင်ခဲ့သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များအပေါ် ခိုင်မာသော ယုံကြည်စိတ်ချမှုဖြင့် အိပ်စက်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ် အိပ်မရခဲ့သော်လည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။ မိုးမလင်းမီလေးတွင် ကျွန်ုပ် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

The brethren and sisters came together to make my case a special subject of prayer. My desire was granted; I received the blessing of God, and had the assurance that He loved me. But the pain continued, and I grew more feeble every hour. Again the brethren and sisters assembled to present my case to the Lord. I was so weak that I could not pray vocally. My appearance seemed to weaken the faith of those around me. Then the promises of God were arrayed

88 Testimonies for the Church, vol. 1

before me as I had never viewed them before. It seemed to me that Satan was striving to tear me from my husband and children and lay me in the grave, and these questions were suggested to my mind: Can you believe the naked promise of God? Can you walk out by

[94] faith, let the appearance be what it may? Faith revived. I whispered

to my husband: “I believe that I shall recover.” He answered: “I wish I could believe it.” I retired that night without relief, yet relying with firm confidence upon the promises of God. I could not sleep, but continued my silent prayer. Just before day I fell asleep.

 

နေထွက်ချိန်တွင် ကျွန်ုပ် နိုးလာသောအခါ နာကျင်မှု ဝေဒနာအားလုံး လုံးဝ ကင်းစင်နေသည်။ နှလုံးအပေါ်မှ ဖိအားများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ အို၊ ဘယ်လောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားလိုက်သလဲ။ ကျွန်ုပ် အိပ်ပျော်နေစဉ် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးက ကျွန်ုပ်ကို တို့ထိလိုက်သည်ဟု ကျွန်ုပ် ခံစားရသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းခြင်းသံများ ရှိနေခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းကို နှိုးပြီး ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်အတွက် ပြုလုပ်ပေးတော်မူသော အံ့သြဖွယ်အမှုကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူသည် အစပိုင်းတွင် ထိုအရာကို ခဲယဉ်းစွာ နားလည်ခဲ့သော်လည်း၊ ကျွန်ုပ် ထလာပြီး အဝတ်အစားလဲကာ အိမ်ထဲ၌ လမ်းလျှောက်နေသောအခါတွင်မူ သူသည် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ဝေဒနာခံစားခဲ့ရသော မျက်စိမှာလည်း နာကျင်မှု ကင်းစင်သွားခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ထိုအဖုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမြင်အာရုံမှာလည်း အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ထိုအမှုတော်မှာ ပြီးပြည့်စုံခဲ့သည်။

I awoke at sunrise perfectly free from pain. The pressure upon my heart was gone, and I was very happy. Oh, what a change! It seemed to me that an angel of God had touched me while I was sleeping. I was filled with gratitude. The praise of God was upon my lips. I awoke my husband, and related to him the wonderful work that the Lord had wrought for me. He could scarcely comprehend it at first; but when I arose and dressed and walked around the house, he could praise God with me. My afflicted eye was free from pain. In a few days the swelling disappeared, and my eyesight was fully restored. The work was complete.

 

တစ်ဖန် ကျွန်ုပ်သည် ထိုဆရာဝန်ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့ရာ၊ သူသည် ကျွန်ုပ်၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်သည်နှင့်တပြိုင်နက် - "အမျိုးသမီး၊ ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်စနစ်တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝဥဿုံ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် လာတုန်းက အကြံဉာဏ်တောင်းဖို့ လာခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကတော့ သေဆုံးသွားပါပြီ" ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူ၏ဆေးကို ကျွန်ုပ် လုံးဝမသောက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ဆေးကြောင့် ပျောက်ကင်းသွားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ကျွန်ုပ် ပြောပြခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဆရာဝန်က ကျွန်ုပ်၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးကို ပြောခဲ့သည်မှာ - "သူ့အခြေအနေက ပဟေဠိတစ်ခုပဲ။ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ဘူး" ဟု ဖြစ်သည်။

Again I visited the physician, and as soon as he felt my pulse, he said: “Madam, an entire change has taken place in your system; but the two women who visited me for counsel when you were last here are dead.” I stated to him that his medicine had not cured me, as I could take none of it. After I left, the doctor said to a friend of mine: “Her case is a mystery. I do not understand it.”

 

မကြာမီ ကျွန်ုပ်တို့သည် မီချီဂန်သို့ ထပ်မံလည်ပတ်ခဲ့ကြပြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် ကြမ်းတမ်းသော သစ်လုံးလမ်းများနှင့် ရွှံ့ဗွက်အိုင်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရှည်လျားပင်ပန်းသော ခရီးစဉ်များကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ပြီး ကျွန်ုပ်၏ ခွန်အားမှာ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဝစ္စကွန်ဆင် (Wisconsin) သို့ သွားရောက်ရန် ထာဝရဘုရား အလိုရှိတော်မူသည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ခံစားရသဖြင့် ည ၁၀ နာရီတွင် ဂျက်ဆင် (Jackson) မြို့မှ ရထားစီးရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။

We soon visited Michigan again, and I endured long and wearisome journeys over the rough logways, and through mud sloughs, and my strength failed not. We felt that the Lord would have us visit Wisconsin, and arranged to take the cars at Jackson at ten in the evening.

 

ရထားစီးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ကျွန်ုပ်တို့သည် အလွန်တည်ငြိမ်လေးနက်သော စိတ်ခံစားချက်ရှိနေသဖြင့် ဆုတောင်းခြင်း အချိန်တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်ကို ဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံလိုက်သောအခါ ကျွန်ုပ်တို့သည် မငိုဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကြီးမားသော တည်ငြိမ်လေးနက်မှုများဖြင့် ဘူတာရုံသို့ သွားခဲ့ကြသည်။ ရထားပေါ်တက်သောအခါ ညဘက်၌ အနည်းငယ် အိပ်စက်နိုင်ရန် မျှော်လင့်လျက်၊ နောက်မှီမြင့်သော ထိုင်ခုံများပါသည့် ရှေ့တွဲသို့ သွားခဲ့ကြသည်။ [၉၅] ထိုတွဲတွင် လူပြည့်နေသဖြင့် နောက်တွဲတစ်ခုသို့ ကူးသွားခဲ့ရာ ထိုနေရာ၌ ထိုင်ခုံများ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ညဘက်ခရီးသွားသောအခါ လုပ်လေ့ရှိသည့်အတိုင်း ဦးထုပ်ကို မချွတ်ဘဲ၊ တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ကော်ဇောအိတ်ကို လက်ထဲ၌ ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်များအကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

As we were preparing to take the train, we felt very solemn, and proposed a season of prayer. And as we there committed ourselves to God, we could not refrain from weeping. We went to the depot with feelings of deep solemnity. On boarding the train, we went into a forward car, which had seats with high backs, hoping that

[95] we might sleep some that night. The car was full, and we passed

back into the next, and there found seats. I did not, as usual when traveling in the night, lay off my bonnet, but held my carpetbag in

Publishing and Traveling 89

my hand, as if waiting for something. We both spoke of our singular feelings.

 

ရထားသည် ဂျက်ဆင်မှ ၃ မိုင်ခန့် ခရီးနှင်ပြီးသောအခါ ရုတ်တရက် အလွန်ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါပြီး ရှေ့တိုးနောက်ငင် ဖြစ်သွားကာ နောက်ဆုံး၌ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ရထားတွဲတစ်ခုမှာ ထောင်လျက်နီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။ နာကျင်စွာ ငိုကြွေးသံများကို ကြားရပြီး ကြီးစွာသော ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ အင်ဂျင်မှာ လမ်းချော်သွားခဲ့သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့စီးလာသော တွဲမှာ လမ်းပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ရှေ့တွဲများနှင့် ပေ ၁၀၀ ခန့် ကွာဝေးနေခဲ့သည်။ ခရီးဆောင်အိတ်တွဲမှာ များစွာ မပျက်စီးဘဲ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ စာအုပ်များပါသော သေတ္တာကြီးမှာလည်း ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ဒုတိယတန်းတွဲမှာ ကြေမွသွားပြီး အပိုင်းအစများနှင့် ခရီးသည်များသည် လမ်းဘေးနှစ်ဖက်စလုံးသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ထိုင်ခုံရှာခဲ့သော တွဲမှာ များစွာ ပျက်စီးသွားပြီး တစ်ဖက်မှာ အပျက်အစီးပုံပေါ်သို့ မြင့်တက်နေခဲ့သည်။ ချိတ်ဆက်မှုမှာ ပြတ်တောက်မသွားခဲ့သော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့စီးလာသော တွဲမှာ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးက ခွဲထုတ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှေ့တွဲမှ ပြုတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။ လူ ၄ ဦး သေဆုံး သို့မဟုတ် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး လူများစွာလည်း ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရခဲ့ကြသည်။ ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အသက်များကို ကာကွယ်ရန် ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးကို စေလွှတ်ခဲ့သည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

The train had run about three miles from Jackson when its motion became very violent, jerking backward and forward, and finally stopping. I opened the window, and saw one car raised nearly upon end. I heard agonizing groans, and there was great confusion. The engine had been thrown from the track; but the car we were in was on the track, and was separated about one hundred feet from those before it. The baggage car was not much damaged, and our large trunk of books was uninjured. The second-class car was crushed, and the pieces, with the passengers, were thrown on both sides of the track. The car in which we tried to get a seat was much broken, and one end was raised upon the heap of ruins. The coupling did not break, but the car we were in was unfastened from the one before it, as if an angel had separated them. Four were killed or mortally wounded, and many were much injured. We could but feel that God had sent an angel to preserve our lives.

 

ကျွန်ုပ်တို့ ဂျက်ဆင်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ဝစ္စကွန်ဆင်သို့ ရထားစီးခဲ့ကြသည်။ ထိုပြည်နယ်သို့ ကျွန်ုပ်တို့ သွားရောက်ခြင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကြောင့် ဝိညာဉ်များ ပြောင်းလဲလာခဲ့ကြသည်။ ထာဝရဘုရားသည် ခက်ခဲသော ခရီးစဉ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ကျွန်ုပ်အား ခွန်အားပေးခဲ့သည်။

We returned to Jackson, and the next day took the train for Wisconsin. Our visit to that state was blessed of God. Souls were converted as the result of our efforts. The Lord strengthened me to endure the tedious journey.

 

၁၈၅၄ ခုနှစ်၊ သြဂုတ်လ ၂၉ ရက်နေ့တွင် ဝီလီ (Willie) ကို ဖွားမြင်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ မိသားစုတွင် နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခု တိုးလာခဲ့သည်။ ဤအချိန်ဝန်းကျင်တွင် "The Messenger of Truth" (သမ္မာတရား၏ သံတမန်) ဟု မှားယွင်းစွာ အမည်ပေးထားသော စာစောင်၏ ပထမဆုံးအစောင်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ထိုစာစောင်မှတဆင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချသူများသည် ၎င်းတို့၏ အမှားများနှင့် ချို့ယွင်းချက်များအတွက် ဆုံးမခြင်း ခံခဲ့ရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဆုံးမစကားကို မနာယူနိုင်ဘဲ၊ အစပိုင်းတွင် လျှို့ဝှက်စွာ၊ နောက်ပိုင်းတွင် ပိုမိုသိသာစွာ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆန့်ကျင်ရန် ၎င်းတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ဤအရာကို ကျွန်ုပ်တို့ ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့ဘက်တွင် ရပ်တည်သင့်သူအချို့မှာ ထိုမကောင်းသော သူများ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ [၉၆] ကျွန်ုပ်တို့ ယုံကြည်ခဲ့သူအချို့နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများသည် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးကို အထူးခံစားရကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သူအချို့မှာ ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ထားရှိသော စာနာမှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူစိမ်းများအပေါ်သို့ ပေးအပ်လိုက်ကြသည်။

August 29, 1854, another responsibility was added to our family in the birth of Willie. About this time the first number of the paper falsely called The Messenger of Truth was received. Those who slandered us through that paper had been reproved for their faults and errors. They would not bear reproof, and in a secret manner at first, afterward more openly, used their influence against us. This we could have borne, but some of those who should have stood by us were influenced by these wicked persons. Some whom we had [96]

trusted, and who had acknowledged that our labors had been signally blessed of God, withdrew their sympathy from us, and bestowed it upon comparative strangers.

 

ထိုအုပ်စု၏ စရိုက်လက္ခဏာနှင့် နောက်ဆုံးရလဒ်ကို ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်အား ပြသခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ မျက်မှောင်တော်သည် ထိုစာစောင်နှင့် ပတ်သက်သူများအပေါ်တွင် ရှိနေပြီး ကိုယ်တော်၏ လက်တော်သည် ၎င်းတို့ကို ဆန့်ကျင်နေသည်။ ၎င်းတို့သည် ခေတ္တခဏအတွင်း အောင်မြင်ပုံရပြီး ရိုးသားသူအချို့ လှည့်စားခံရသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် သမ္မာတရားသည် အောင်ပွဲခံမည်ဖြစ်ပြီး ရိုးသားသော ဝိညာဉ်တိုင်းသည် မိမိတို့ကို ချုပ်နှောင်ထားသော လှည့်စားမှုများမှ ရုန်းထွက်ကာ ထိုမကောင်းသောသူများ၏ လွှမ်းမိုးမှုမှ ကင်းစင်သွားလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်၏ လက်တော်သည် ၎င်းတို့ကို ဆန့်ကျင်နေသောကြောင့် ၎င်းတို့သည် ပျက်စီးသွားရမည်ဖြစ်သည်။

The Lord had shown me the character and final come-out of that party; that His frown was upon those connected with that paper, and His hand was against them. And although they might appear to prosper for a time, and some honest ones be deceived, yet truth would eventually triumph, and every honest soul would break away from the deception which had held him, and come out clear from

90 Testimonies for the Church, vol. 1

the influence of those wicked men; as God’s hand was against them, they must go down.

 

တစ်ဖန် ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်း၏ ကျန်းမာရေးမှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ချောင်းဆိုးခြင်းနှင့် အဆုတ်နာကျင်ခြင်း ဝေဒနာများ ခံစားရပြီး၊ သူ၏ အာရုံကြောစနစ်မှာလည်း ပျက်စီးအားနည်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ပူပန်မှု၊ ရိုချက်စတာတွင် သူ ထမ်းဆောင်ခဲ့သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ၊ ရုံးအလုပ်များ၊ မိသားစုအတွင်း ဖျားနာမှုနှင့် သေဆုံးမှုများ၊ သူ၏ဝန်ကို မျှဝေထမ်းဆောင်သင့်သူများထံမှ စာနာမှုကင်းမဲ့ခြင်း၊ ခရီးသွားခြင်းနှင့် တရားဟောခြင်းတို့သည် သူ၏ခွန်အားထက် ကျော်လွန်နေသဖြင့် သူသည် တီဘီရောဂါ (consumption) ဖြင့် သေဆုံးတော့မည့် အခြေအနေသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိနေပုံရသည်။ ထိုအချိန်မှာ မှောင်မိုက်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျစရာ အချိန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ အလင်းတန်းအနည်းငယ်ကသာ တစ်ခါတစ်ရံ ထူထပ်သော တိမ်တိုက်များကို ခွဲထွက်ကာ ကျွန်ုပ်တို့အား မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ် ပေးခဲ့သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ကျွန်ုပ်တို့သည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအတွင်း နစ်မြုပ်သွားခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီဟု ထင်ရသည်။

Again my husband’s health became very poor. He was troubled with cough and soreness of lungs, and his nervous system was prostrated. His anxiety of mind, the burdens which he bore in Rochester, his labor in the office, sickness and deaths in the family, the lack of sympathy from those who should have shared his labors, together with his traveling and preaching, were too much for his strength, and he seemed to be fast going down to a consumptive’s grave. That was a time of gloom and darkness. A few rays of light occasionally parted the heavy clouds, giving us a little hope, or we should have sunk in despair. It seemed at times that God had forsaken us.

 

"Messenger" အဖွဲ့သည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်ပတ်သက်၍ မဟုတ်မမှန်သော လုပ်ကြံပြောဆိုမှု အမျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ဆာလံဆရာ၏ ဤစကားများသည် ကျွန်ုပ်၏စိတ်ထဲ၌ မကြာခဏ ပေါ်လာခဲ့သည် - "လူဆိုးတို့ကြောင့် စိတ်မပူနှင့်။ မတရားသောအမှုကို ပြုသောသူတို့အား မနာလိုမရှိနှင့်။ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် မြက်ပင်ကဲ့သို့ မကြာမမြင့်မီ ရိတ်ခြင်းကို ခံရ၍၊ စိမ်းသောသစ်ပင်ကဲ့သို့ ညှိုးနွမ်းပျက်စီးကြလိမ့်မည်"။ ထိုစာစောင်ကို ရေးသားသူအချို့မှာ ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်း၏ အားနည်းမှုကိုပင် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် - ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ဂရုစိုက်ပြီး လမ်းမှ ဖယ်ရှားလိုက်လိမ့်မည်ဟု ဆိုခဲ့ကြသည်။ သူ ဖျားနာနေစဉ် ဤအရာကို ဖတ်ရသောအခါ ယုံကြည်ခြင်း ပြန်လည်နိုးထလာပြီး သူက - "ငါ မသေဘူး၊ အသက်ရှင်ပြီး ထာဝရဘုရားရဲ့ အမှုတော်တွေကို ကြေညာမယ်၊ သူတို့ရဲ့ နာရေးမှာတောင် ငါ တရားဟောကောင်း ဟောဦးမှာပါ" ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။

The Messenger party framed all manner of falsehoods concerning us. These words of the psalmist were often brought forcibly to my mind: “Fret not thyself because of evildoers, neither be thou envious against the workers of iniquity. For they shall soon be cut down like the grass, and wither as the green herb.” Some of the writers of that sheet even triumphed over the feebleness of my husband, saying that God would take care of him, and remove him out of the way. When he read this as he lay sick, faith revived, and he exclaimed: “I shall not die, but live, and declare the works of the Lord, and may yet preach at their funeral.”

 

[၉၇] အမှောင်ဆုံးသော တိမ်တိုက်များသည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ်သို့ ကျရောက်နေပုံရသည်။ ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်ဟန်ဆောင်သော မကောင်းသောသူများသည် စာတန်၏အမိန့်အောက်တွင် မဟုတ်မမှန် လုပ်ကြံရန်နှင့် ၎င်းတို့၏ အင်အားများကို ကျွန်ုပ်တို့အား ဆန့်ကျင်ရန် အလျင်အမြန် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်အမှုသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက ကျွန်ုပ်တို့ တုန်လှုပ်ကောင်း တုန်လှုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်၊ သို့သော် ၎င်းသည် - "ငါ့လက်ထဲကနေ ဘယ်သူမှ လုယူလို့မရဘူး" ဟု ဆိုနိုင်သော ကိုယ်တော်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေပါသည်။ ယေရှုသည် အသက်ရှင်၍ စိုးစံနေကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ သိရှိခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ - ဤအမှုတော်သည် ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ဖြစ်ပါသည်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒအရ မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ်တော်၏ အမိန့်တော်ကြောင့်သာ ဤနေရာ၌ ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တော် သိတော်မူပါသည်ဟု လျှောက်ထားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

[97] The darkest clouds seemed to shut down over us. Wicked men professing godliness, under the command of Satan were hurried on to forge falsehoods, and to bring the strength of their forces against us. If the cause of God had been ours alone, we might have trembled; but it was in the hands of Him who could say: “No one is able to pluck it out of My hands.” We knew that Jesus lived and reigned. We could say before the Lord: The cause is Thine, and Thou knowest that it has not been our own choice, but by Thy command, that we have acted the part we have in it.

 

အခန်းကြီး - ၁၃။

အခန်း (၁၃) — မီချီဂန်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်း

Chapter 13—Removal to Michigan

 

၁၈၅၅ ခုနှစ်တွင် မီချီဂန်ရှိ ညီအစ်ကိုများသည် ထုတ်ဝေရေးရုံးကို ဘက်တဲလ်ခရီးခ် (Battle Creek) သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် လမ်းစဖွင့်ပေးခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းသည် ဒေါ်လာ နှစ်ထောင်မှ သုံးထောင်ကြား အကြွေးတင်နေပြီး၊ လက်ဝယ်ရှိသော စာအုပ်များအပြင် သူ၌ ရှိသမျှမှာ စာအုပ်များအတွက် ရရန်ရှိသော ငွေစာရင်းများသာ ဖြစ်သည်၊ ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့မှာ ရရန်မသေချာပေ။ အမှုတော်မှာ ရပ်တန့်နေပုံရပြီး၊ စာစောင်မှာယူမှုများမှာလည်း အလွန်နည်းပါးကာ သေးငယ်လှသဖြင့် သူသည် အကြွေးနှင့် သေဆုံးရတော့မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ မီချီဂန်ရှိ ညီအစ်ကိုများသည် ကျွန်ုပ်တို့အား မြေကွက်တစ်ကွက်ရရှိရန်နှင့် အိမ်တစ်လုံး ဆောက်လုပ်ရန် ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်း သေဆုံးပြီးနောက် ကျွန်ုပ် စိတ်ကြိုက် စီမံခန့်ခွဲနိုင်ရန်အတွက် မြေပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်ကို ကျွန်ုပ်၏အမည်ဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

In 1855 the brethren in Michigan opened the way for the office of publication to be removed to Battle Creek. At that time my husband was owing between two and three thousand dollars, and all he had besides the books on hand was accounts for books, and some of these were doubtful. The cause had apparently come to a halt, orders for publications were very few and small, and he feared that he would die in debt. Brethren in Michigan assisted us in obtaining a lot and building a house. The deed was made in my name, so that I could dispose of it at pleasure after the death of my husband.

 

ထိုနေ့ရက်များသည် ဝမ်းနည်းစရာ နေ့ရက်များ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ သားငယ်သုံးဦးကို ကြည့်ရင်း၊ မကြာမီ ဖခင်မဲ့ ဖြစ်တော့မည်ကို စိုးရိမ်မိကာ ဤကဲ့သို့သော အတွေးများ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည် - ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းသည် လက်ရှိသမ္မာတရား အမှုတော်၌ အလုပ်များလွန်းသဖြင့် သေဆုံးရတော့မည်၊ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံစားခဲ့ရသော ဒုက္ခများ၊ သူ၏စိတ်ကို ဖိစီးနှိပ်စက်ပြီး ကျန်းမာရေးကို ပျက်စီးစေကာ သူ့ကို အချိန်မတိုင်မီ သင်္ချိုင်းသို့ ပို့ဆောင်နေသည့် ကြီးမားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ၊ သူ၏မိသားစုကို ချို့တဲ့စွာနှင့် အခြားသူများကို အားကိုးရမည့်အခြေအနေသို့ ရောက်အောင် ပြုလုပ်နေသည့်အရာများကို မည်သူက သိရှိပါသနည်း။ ဘုရားသခင်သည် ဤအရာများကို ဂရုမစိုက်ဘူးလား၊ သတိမပြုဘဲ ကျော်သွားတာလားဟု ကျွန်ုပ် မကြာခဏ မေးမြန်းခဲ့မိသည်။ ဖြောင့်မတ်စွာ တရားစီရင်တော်မူသော အရှင်တစ်ပါး ရှိကြောင်း သိရှိရသဖြင့် ကျွန်ုပ် သက်သာရာရခဲ့သည်၊ ကိုယ်တော့်အတွက် ပေးဆပ်ခဲ့သော စတေးမှုတိုင်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငြင်းပယ်မှုတိုင်းနှင့် နာကျင်ခံစားခဲ့ရမှုတိုင်းကို ကောင်းကင်ဘုံ၌ [၉၈] သစ္စာရှိစွာ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ဆုလာဘ်ကို ယူဆောင်လာပေးမည်ဖြစ်သည်။ ထာဝရဘုရား၏ နေ့ရက်တွင် မထင်ရှားသေးသော အရာများကို ကိုယ်တော်သည် ဖော်ပြ၍ အလင်းသို့ ယူဆောင်လာလိမ့်မည်။

Those were days of sadness. I looked upon my three little boys, soon, as I feared, to be left fatherless, and thoughts like these forced themselves upon me: My husband dies of overwork in the cause of present truth; and who realizes what he has suffered, the burdens he has for years borne, the extreme care which has crushed his spirits and ruined his health, bringing him to an untimely grave, leaving his family destitute and dependent? I have often asked the question, Does God have no care for these things? Does He pass them by unnoticed? I was comforted to know that there is One who judgeth [98]

righteously, and that every sacrifice, every self-denial, and every pang of anguish endured for His sake, is faithfully chronicled in heaven, and will bring its reward. The day of the Lord will declare and bring to light things that are not yet made manifest.

 

ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ထူထောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ကျွန်ုပ်ကို ပြသခဲ့သည်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ခိုင်မာသော ယုံကြည်ခြင်းကို ကျင့်သုံးရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ အကြောင်းမူကား ကြိုးပမ်းမှုတိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် စာတန်၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြင်ပန်း အခြေအနေများကို မကြည့်ဘဲ ယုံကြည်ရမည်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် တစ်နေ့လျှင် သုံးကြိမ် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်သို့ သီးသန့်သွားရောက်ပြီး သူ၏ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းခဲ့ကြသည်။ မကြာခဏဆိုသလို ကျွန်ုပ်တို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကြောင့် ပျပ်ဝပ်လဲကျသွားတတ်သည်။ ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်အားထက်သန်သော အော်ဟစ်သံများကို ကြင်နာစွာ နားညောင်းတော်မူပြီး ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းသည် စတင်သက်သာလာခဲ့သည်။ လပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်ရန် ကျန်းမာရေးအတွက် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆုတောင်းချက်များသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တစ်နေ့လျှင် သုံးကြိမ် တက်လှမ်းခဲ့သည်။ ဤဆုတောင်းခြင်း အချိန်များသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် သန့်ရှင်းစွာ နီးကပ်လာခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်နှင့် ချိုမြိန်သော မိဿဟာယ ဖွဲ့နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ကျွန်ုပ်၏ ခံစားချက်များကို နှမတော် ဟောင်လန်းထံ ရေးသားခဲ့သော စာမှ ကောက်နုတ်ချက်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ဖော်ပြနိုင်မည်မဟုတ်ပေ -

I was shown that God designed to raise my husband up gradually; that we must exercise strong faith, for in every effort we should be fiercely buffeted by Satan; that we must look away from outward appearance, and believe. Three times a day we went alone before God, and engaged in earnest prayer for the recovery of his health. Frequently one of us would be prostrated by the power of God. The Lord graciously heard our earnest cries, and my husband began to recover. For many months our prayers ascended to heaven three times a day for health to do the will of God. These seasons of prayer were very precious. We were brought into a sacred nearness to

91

92 Testimonies for the Church, vol. 1

God, and had sweet communion with Him. I cannot better state my feelings at this time than they are expressed in the following extracts from a letter I wrote to Sister Howland:

 

"အခု ကျွန်မရဲ့ သားသမီးတွေကို ကိုယ်တိုင် စောင့်ရှောက်နိုင်ပြီး၊ သူတို့ကို မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ လေ့ကျင့်ပေးနိုင်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။ လပေါင်းများစွာ ကျွန်မဟာ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ဆာငတ်တောင့်တနေခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်နဲ့ အနှောင့်အယှက်ကင်းတဲ့ မိဿဟာယကို ခံစားခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်မတို့မှာ လာရောက်သောက်သုံးနိုင်တဲ့ စမ်းရေတွင်းရှိပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ ဝေးဝေးမှာ နေနေကြမှာလဲ။ စားစရာတွေ အပြည့်ရှိတဲ့ စတိုခန်းကြီး ရှိပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ ငတ်မွတ်သေဆုံးနေကြမှာလဲ။ အဲဒါဟာ ကြွယ်ဝပြီး အခမဲ့ပါ။ အို၊ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်၊ အဲဒါကို စားသုံးပြီး နေ့စဉ် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို သောက်သုံးပါ။ ကျွန်မ ငြိမ်သက်မနေပါဘူး။ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းခြင်းဟာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာရော နှုတ်ခမ်းပေါ်မှာပါ ရှိနေပါတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ပြည့်စုံမှုထဲမှာ ကျွန်မတို့ ဝမ်းမြောက်နိုင်ပါတယ်။ ကိုယ်တော်၏ ထူးကဲသော ဘုန်းတော်ကို ကျွန်မတို့ စားသုံးနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်က ဒါကို သက်သေခံပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မှောင်မိုက်မှုတွေဟာ ဒီအဖိုးတန်တဲ့ အလင်းကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ ဒါကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး။ အို၊ ထာဝရဘုရား၊ ဒါကို အမြဲ အမှတ်ရနေအောင် ကျွန်မကို ကူညီပေးပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်အင်အားအားလုံး နိုးထကြလော့။ နိုးထပြီး သင့်ရဲ့ ရွေးနှုတ်ရှင်ကို ကိုယ်တော်ရဲ့ အံ့သြဖွယ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက် ကိုးကွယ်ကြလော့။

“I feel thankful that I can now have my children with me, under my own watchcare, and can better train them in the right way. For weeks I have felt a hungering and thirsting for salvation, and we have enjoyed almost uninterrupted communion with God. Why do we stay away from the fountain, when we can come and drink? Why do we die for bread, when there is a storehouse full? It is rich and free. O my soul, feast upon it, and daily drink in heavenly joys. I will not hold my peace. The praise of God is in my heart and upon my lips. We can rejoice in the fullness of our Saviour’s love. We can feast upon His excellent glory. My soul testifies to this. My gloom has been dispersed by this precious light, and I can never forget it. Lord, help me to keep it in lively remembrance. Awake, all the energies of my soul! Awake, and adore thy Redeemer for His wondrous love!

 

[၉၉] "ကျွန်မတို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို နိုးကြားစေပြီး ကယ်တင်ရပါမယ်၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ ပျက်စီးသွားပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်မတို့မှာ ဖြုန်းတီးဖို့ အချိန်တစ်မိနစ်တောင် မရှိပါဘူး။ ကျွန်မတို့ အားလုံးမှာ သမ္မာတရားအတွက် ဖြစ်စေ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အတွက် ဖြစ်စေ သက်ရောက်မှုရှိတဲ့ လွှမ်းမိုးမှုတွေ ရှိနေကြပါတယ်။ ကျွန်မဟာ ခရစ်တော်ရဲ့ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ငြင်းဆိုလို့မရတဲ့ သက်သေတွေကို ကျွန်မနဲ့အတူ သယ်ဆောင်သွားချင်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ဟာ ဥပုသ်နေ့ ဝတ်ပြုရုံတင်မကဘဲ အခြားအရာတွေကိုလည်း လိုအပ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ဟာ ရှင်သန်တဲ့ မူဝါဒကို လိုအပ်ပြီး နေ့စဉ် တစ်ဦးချင်း တာဝန်ယူမှုကို ခံစားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါကို လူအများက ရှောင်လွှဲကြတယ်၊ အဲဒီရဲ့ အသီးအပွင့်ကတော့ ပေါ့ဆမှု၊ ဂရုမစိုက်မှု၊ နိုးကြားမှု ကင်းမဲ့မှုနဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာ အားနည်းမှုတွေပါပဲ။ အသင်းတော်ရဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာဟာ ဘယ်မှာလဲ။ ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်နဲ့ ပြည့်ဝတဲ့ အမျိုးသား အမျိုးသမီးတွေ ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဆုတောင်းချက်ကတော့ - အို ဘုရားသခင်၊ ကိုယ်တော်ရဲ့ အသင်းတော်ကို စင်ကြယ်စေတော်မူပါ။ လပေါင်းများစွာ ကျွန်မဟာ လွတ်လပ်မှုကို ခံစားခဲ့ရပြီး၊ ကျွန်မရဲ့ စကားပြောဆိုမှုနဲ့ လမ်းစဉ်အားလုံးကို ထာဝရဘုရားရှေ့တော်မှာ မှန်ကန်အောင် လုပ်ဆောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်။

[99] “Souls around us must be aroused and saved, or they perish.

Not a moment have we to lose. We all have an influence that tells for the truth or against it. I desire to carry with me unmistakable evidences that I am one of Christ’s disciples. We want something besides Sabbath religion. We need the living principle, and to daily feel individual responsibility. This is shunned by many, and the fruit is carelessness, indifference, a lack of watchfulness and spirituality. Where is the spirituality of the church? Where are men and women full of faith and the Holy Spirit? My prayer is: Purify Thy church, O God. For months I have enjoyed freedom, and I am determined to order my conversation and all my ways aright before the Lord.

 

"ကျွန်မတို့ရဲ့ ရန်သူတွေဟာ အောင်ပွဲခံကောင်း ခံနေပါလိမ့်မယ်။ သူတို့ဟာ ခါးသီးတဲ့ စကားတွေကို ပြောပြီး၊ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှု၊ လှည့်စားမှုနဲ့ မဟုတ်မမှန် လုပ်ကြံမှုတွေကို လုပ်ဆောင်နေပါလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ တုန်လှုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ ဘယ်သူ့ကို ယုံကြည်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မတို့ သိပါတယ်။ ကျွန်မတို့ အချည်းနှီး ပြေးခဲ့တာ မဟုတ်သလို၊ အချည်းနှီး အလုပ်လုပ်ခဲ့တာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပြုမူခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေအပေါ် မူတည်ပြီး အားလုံးကို စီရင်မယ့် စာရင်းရှင်းရမယ့်နေ့ လာနေပါပြီ။ လောကကြီး မှောင်မိုက်နေတာ မှန်ပါတယ်။ ဆန့်ကျင်ဘက်တွေ အားကောင်းလာနိုင်ပါတယ်။ လှောင်ပြောင်သူနဲ့ ကဲ့ရဲ့သူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ဒုစရိုက်ထဲမှာ ရဲတင်းလာနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေအားလုံးအတွက် ကျွန်မတို့ တုန်လှုပ်မှာမဟုတ်ဘဲ၊ ခွန်အားရဖို့အတွက် တန်ခိုးကြီးတော်မူသော အရှင်၏ လက်ရုံးကို အားကိုးသွားပါမယ်။

“Our enemies may triumph. They may speak bitter words, and their tongue frame slander, deceit, and falsehood, yet will we not be moved. We know in whom we have believed. We have not run in vain, neither labored in vain. A reckoning day is coming, when all will be judged according to the deeds done in the body. It is true the world is dark. Opposition may wax strong. The trifler and the scorner may grow bold in their iniquity. Yet for all this we will not be moved, but lean upon the arm of the Mighty One for strength.

 

"ဘုရားသခင်ဟာ ကိုယ်တော်ရဲ့ လူမျိုးတွေကို စစ်ထုတ်နေပါတယ်။ ကိုယ်တော်ဟာ စင်ကြယ်ပြီး သန့်ရှင်းတဲ့ အသင်းတော်ကို ပိုင်ဆိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်မတို့ဟာ လူ့နှလုံးသားကို မဖတ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထာဝရဘုရားဟာ အသင်းတော်ကို စင်ကြယ်အောင် ထားဖို့ နည်းလမ်းတွေကို ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ လူမျိုးတော်နဲ့ အတူမနေနိုင်တဲ့ ပုပ်သိုးပျက်စီးနေတဲ့ လူတချို့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ဟာ ဆုံးမမှုကို မုန်းတီးပြီး အမှားပြင်ဆင်တာကို လက်မခံကြပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲဟာ မတရားဘူးဆိုတာ သိဖို့ သူတို့မှာ အခွင့်အရေးရှိခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အမှားတွေကို နောင်တရဖို့ အချိန်ရှိခဲ့ပေမယ့် အတ္တဟာ သေဖို့အတွက် အလွန်အဖိုးတန်လွန်းနေခဲ့တယ်။ သူတို့ဟာ အတ္တကို မွေးမြူခဲ့ပြီး အဲဒါဟာ အားကောင်းလာတဲ့အခါ၊ ဘုရားသခင်က မိမိအတွက် စင်ကြယ်စေနေတဲ့ သစ္စာရှိတဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ လူမျိုးတော်နဲ့ သူတို့ ခွဲထွက်သွားခဲ့ကြတယ်။ အသင်းတော်ကို ကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်းပွင့်လာခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်မတို့အားလုံး ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ရပါမယ်။ အကြောင်းမူကား ဒီလို ပုပ်သိုးပျက်စီးနေတဲ့ ဟန်ဆောင်သူတွေသာ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ ဆက်ရှိနေမယ်ဆိုရင် ဘုရားသခင်ရဲ့ အမျက်တော်ဟာ ကျွန်မတို့အပေါ် ကျရောက်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

“God is sifting His people. He will have a clean and holy church. We cannot read the heart of man. But the Lord has provided means

Removal to Michigan 93

to keep the church pure. A corrupt people has arisen who could not live with the people of God. They despised reproof, and would not be corrected. They had an opportunity to know that theirs was an unrighteous warfare. They had time to repent of their wrongs; but self was too dear to die. They nourished it, and it grew strong, and they separated from the trusting people of God, whom He is purifying unto Himself. We all have reason to thank God that a way has been opened to save the church; for the wrath of God must have come upon us if these corrupt pretenders had remained with us.

 

[၁၀၀] "ဒီလို စိတ်ဓာတ်ကျနေသူတွေရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံရနိုင်တဲ့ ရိုးသားတဲ့ ဝိညာဉ်တိုင်းဟာ၊ ကောင်းကင်ဘုံက ကောင်းကင်တမန်တိုင်းက သူတို့ဆီ ဆင်းလာပြီး သူတို့ရဲ့ စိတ်ကို အလင်းပေးရမယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့နဲ့ပတ်သက်တဲ့ မှန်ကန်တဲ့ အလင်းကို ရရှိပါလိမ့်မယ်။ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မတို့မှာ ကြောက်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ တရားစီရင်ရာနေ့နဲ့ နီးကပ်လာတာနဲ့အမျှ အားလုံးဟာ သူတို့ရဲ့ စရိုက်အမှန်ကို ထင်ရှားစေမှာဖြစ်ပြီး သူတို့ ဘယ်အုပ်စုဝင်လဲဆိုတာ ရှင်းလင်းသွားပါလိမ့်မယ်။ ဆန်ခါဟာ လှုပ်ခါနေပါပြီ။ အို ဘုရားသခင်၊ ကိုယ်တော်ရဲ့ လက်ကို ရပ်တန့်တော်မူပါလို့ ကျွန်မတို့ မပြောကြပါစို့နဲ့။ အသင်းတော်ဟာ စင်ကြယ်ခြင်း ခံရပါမယ်၊ ခံရမှာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဘုရားသခင် စိုးစံနေပါတယ်၊ လူမျိုးတော်ဟာ ကိုယ်တော့်ကို ချီးမွမ်းကြပါစေ။ ကျွန်မ စိတ်ပျက်အားလျော့သွားဖို့ ဝေးဝေးကမှ မတွေးပါဘူး။ ကျွန်မဟာ မှန်ကန်ဖို့နဲ့ မှန်တာကို လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ပါတယ်။ တရားစီရင်ခြင်း စတင်တော့မယ်၊ စာအုပ်တွေ ပွင့်လာတော့မယ်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအရ စီရင်ခြင်း ခံရတော့မှာပါ။ ကျွန်မကို ဆန့်ကျင်ပြီး လုပ်ကြံသမျှ မဟုတ်မမှန် စကားတွေဟာ ကျွန်မကို ပိုပြီး ဆိုးသွားအောင်လည်း မလုပ်နိုင်သလို၊ ကျွန်မကို ကျွန်မရဲ့ ရွေးနှုတ်ရှင်နဲ့ ပိုပြီး နီးကပ်သွားအောင် တွန်းပို့ပေးတာမျိုး မဟုတ်ရင် ကျွန်မကို ပိုပြီးတော့လည်း ကောင်းမွန်သွားအောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"။

“Every honest soul that may be deceived by these disaffected [100]

ones, will have the true light in regard to them, if every angel from heaven has to visit them, to enlighten their minds. We have nothing to fear in this matter. As we near the judgment, all will manifest their true character, and it will be made plain to what company they belong. The sieve is moving. Let us not say: Stay Thy hand, O God. The church must be purged, and it will be. God reigns; let the people praise Him. I have not the most distant thought of sinking down. I mean to be right and do right. The judgment is to set, the books are to be opened, and we are to be judged according to our deeds. All the falsehoods that may be framed against me will not make me any worse, nor any better unless they have a tendency to drive me nearer my Redeemer.”

 

ကျွန်ုပ်တို့ ဘက်တဲလ်ခရီးခ်သို့ ပြောင်းရွှေ့သည့် အချိန်မှစ၍ ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်း (captivity) ကို စတင်ပြောင်းလဲပေးတော်မူခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို မျှဝေထမ်းဆောင်ရန်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် အသင့်ရှိသော စာနာတတ်သော သူငယ်ချင်းများကို မီချီဂန်တွင် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ နယူးယောက်အလယ်ပိုင်းနှင့် နယူးအင်္ဂလန် (New England) အထူးသဖြင့် ဗားမောင့် (Vermont) ပြည်နယ်ရှိ စမ်းသပ်ခံခဲ့ရသော သူငယ်ချင်းဟောင်းများသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများတွင် စာနာခဲ့ကြပြီး ဒုက္ခရောက်ချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကူညီရန် အသင့်ရှိခဲ့ကြသည်။ ၁၈၅၆ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလတွင် ကျင်းပသော ဘက်တဲလ်ခရီးခ် ညီလာခံ၌ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အမှုပြုခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ အစေခံများ၏ စိတ်ထဲတွင် အသင်းတော်၏ ဆုကျေးဇူးများနှင့်ပတ်သက်၍ စဉ်းစားလာကြသည်။ ဆုကျေးဇူးများကို လျစ်လျူရှုပြီး ပစ်ပယ်ထားခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောင်တော်သည် ကိုယ်တော့်လူမျိုးတော်အပေါ် ကျရောက်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ ယခုအခါတွင်မူ ကိုယ်တော်၏ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာတော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် တစ်ဖန် ပြန်လည်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ကိုယ်တော်သည် ဆုကျေးဇူးများကို ကြင်နာစွာ ပြန်လည်နိုးထစေမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထိုဆုကျေးဇူးများသည် အားငယ်နေသော ဝိညာဉ်ကို အားပေးရန်နှင့် မှားယွင်းသူကို ပြုပြင်ဆုံးမရန် အသင်းတော်အတွင်း ရှင်သန်နေမည်ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းသော မျှော်လင့်ချက် ရှိလာခဲ့သည်။ အမှုတော်၌ အသက်တာသစ် ရရှိလာပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ ဟောပြောသူများ၏ ကြိုးပမ်းမှုများတွင် အောင်မြင်မှုများ ရရှိခဲ့သည်။

From the time we moved to Battle Creek, the Lord began to turn our captivity. We found sympathizing friends in Michigan, who were ready to share our burdens and supply our wants. Old, tried friends in central New York and New England, especially in Vermont, sympathized with us in our afflictions, and were ready to assist us in time of distress. At the Conference at Battle Creek in November, 1856, God wrought for us. The minds of His servants were exercised as to the gifts of the church. If God’s frown had been brought upon His people because the gifts had been slighted and neglected, there was a pleasing prospect that His smiles would again be upon us, that He would graciously revive the gifts, and they would live in the church to encourage the fainting soul, and to correct and reprove the erring. New life was given to the cause, and success attended the labors of our preachers.

 

စာစောင်များကို တောင်းဆိုမှုများ ရှိလာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် အမှုတော်က လိုအပ်နေသော အရာများဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ "Messenger of Truth" စာစောင်မှာ မကြာမီ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ထိုစာစောင်မှတဆင့် ပြောဆိုနေသော စိတ်ဓာတ်မမှန်သူများသည်လည်း [၁၀၁] ကွဲပြားသွားခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းသည် သူ၏အကြွေးအားလုံးကို ပေးဆပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ချောင်းဆိုးခြင်း ရပ်တန့်သွားပြီး၊ အဆုတ်နှင့် လည်ချောင်းရှိ နာကျင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ ဥပုသ်နေ့တွင် သုံးကြိမ်နှင့် တနင်္ဂနွေနေ့တွင် သက်သောင့်သက်သာ တရားဟောနိုင်သည်အထိ ကျန်းမာရေး တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အံ့သြဖွယ် အမှုတော်ဖြစ်ပြီး၊ ဘုန်းတော်အားလုံးကို ကိုယ်တော်သာလျှင် ရရှိသင့်ပါသည်။

The publications were called for, and proved to be just what the cause demanded. The Messenger of Truth soon went down, and the

94 Testimonies for the Church, vol. 1

discordant spirits who had spoken through it were scattered. My

[101] husband was enabled to pay all his debts. His cough ceased, the pain and soreness left his lungs and throat, and he was gradually restored to health, so that he could preach three times on the Sabbath and on first day with ease. This wonderful work in his restoration was of God, and He should have all the glory.

 

ရိုချက်စတာမှ မပြောင်းရွှေ့မီ ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်း အလွန်အားနည်းနေစဉ်အတွင်း၊ သူသည် ထုတ်ဝေရေးလုပ်ငန်း၏ တာဝန်များမှ မိမိကိုယ်ကို လွတ်မြောက်စေချင်ခဲ့သည်။ အသင်းတော်က ထိုလုပ်ငန်းကို တာဝန်ယူရန်နှင့် ၎င်းတို့ ခန့်အပ်သော ထုတ်ဝေရေးကော်မတီက စီမံခန့်ခွဲရန် သူ အကြံပြုခဲ့သည်၊ ထို့ပြင် ရုံးနှင့် ဆက်စပ်သူ မည်သူမျှ သူ၏ လုပ်အားခထက် ပိုသော ငွေကြေးအကျိုးအမြတ် မရရှိစေရန်လည်း အကြံပြုခဲ့သည်။

When my husband became so feeble, before our removal from Rochester, he desired to free himself from the responsibility of the publishing work. He proposed that the church take charge of the work, and that it be managed by a publishing committee whom they should appoint, and that no one connected with the office derive any financial benefit therefrom beyond the wages received for his labor.

 

ဤကိစ္စကို ၎င်းတို့၏ အာရုံစိုက်မှု ရရှိစေရန် ထပ်တလဲလဲ တိုက်တွန်းခဲ့သော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ညီအစ်ကိုများသည် ၁၈၆၁ ခုနှစ်အထိ မည်သည့်အရေးယူဆောင်ရွက်မှုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ကြပေ။ ဤအချိန်အထိ ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းသည် ထုတ်ဝေရေးတိုက်၏ တရားဝင် ပိုင်ရှင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး လုပ်ငန်းတစ်ခုလုံးကို တစ်ဦးတည်း စီမံခန့်ခွဲသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် အမှုတော်ကို တက်ကြွစွာ ထောက်ခံသူများ၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ တိုးတက်လာသော အမှုတော်၏ လိုအပ်ချက်အရ ထုတ်ဝေရေးလုပ်ငန်း တည်ဆောက်ရန် ၎င်းတို့ အခါအားလျော်စွာ လှူဒါန်းသော ငွေကြေးများကို သူ၏စောင့်ရှောက်မှုအောက်၌ ယုံကြည်စွာ ထားရှိခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထုတ်ဝေရေးတိုက်သည် လက်တွေ့တွင် အသင်းတော်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ကြောင်း Review မှတဆင့် မကြာခဏ ထုတ်ပြန်ခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် တစ်ဦးတည်းသော တရားဝင် စီမံခန့်ခွဲသူ ဖြစ်နေသောကြောင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ရန်သူများသည် ထိုအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ စီးပွားရှာနေသည် (speculation) ဟု စွပ်စွဲလျက် သူ့ကို ထိခိုက်စေရန်နှင့် အမှုတော် တိုးတက်မှုကို နှောင့်နှေးစေရန် ၎င်းတို့ တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ဤအခြေအနေများကြောင့် သူသည် အဖွဲ့အစည်း ဖွဲ့စည်းခြင်းကိစ္စကို တင်ပြခဲ့ရာ၊ ၁၈၆၁ ခုနှစ် နွေဦးရာသီတွင် မီချီဂန်ပြည်နယ်၏ ဥပဒေများအရ "Seventh-day Adventist Publishing Association" (သတ္တမနေ့ အဒ်ဗင်းတစ် ထုတ်ဝေရေးအသင်း) ကို တရားဝင် မှတ်ပုံတင် ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့သည်။

Though the matter was repeatedly urged upon their attention, our brethren took no action in regard to it until 1861. Up to this time my husband had been the legal proprietor of the publishing house, and sole manager of the work. He enjoyed the confidence of the active friends of the cause, who trusted to his care the means which they donated from time to time, as the growing cause demanded, to build up the publishing enterprise. But although the statement was frequently repeated through the Review, that the publishing house was virtually the property of the church, yet as he was the only legal manager, our enemies took advantage of the situation, and under the cry of speculation, did all in their power to injure him, and to retard the progress of the cause. Under these circumstances he introduced the matter of organization, which resulted in the incorporation of the Seventh-day Adventist Publishing Association, according to the laws of Michigan, in the spring of 1861.

 

ထုတ်ဝေရေးလုပ်ငန်းနှင့် အခြားအမှုတော် အကိုင်းအခက်များနှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ကျရောက်လာသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများသည် များစွာသော ရှုပ်ထွေးမှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ဤအမှုတော်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ် ပြုလုပ်ခဲ့ရသော အကြီးမားဆုံးသော စတေးမှုမှာ ကျွန်ုပ်၏ သားသမီးများကို အခြားသူများ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ [၁၀၂] ဟင်နရီ (Henry) သည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ခွဲခွာနေရသည်မှာ ၅ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး၊ အက်ဒ်ဆင်သည်လည်း ကျွန်ုပ်တို့၏ စောင့်ရှောက်မှုကို အနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျွန်ုပ်တို့၏ မိသားစုမှာ အလွန်ကြီးမားခဲ့ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အိမ်မှာ ဟိုတယ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ကာ၊ ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအိမ်မှ ခွဲခွာနေရချိန် များပြားခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ သားသမီးများကို မကောင်းသော အလေ့အကျင့်များ ကင်းစင်စွာ ကြီးပြင်းစေလိုသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒရှိခဲ့သဖြင့်၊ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မယူဘဲ မိမိတို့ သားသမီးများနှင့်အတူ အမြဲရှိနေနိုင်ကာ၊ သားသမီးများကို အကြံပေး ဆုံးမနိုင်ပြီး မိမိတို့၏ အချိန်များကို မိသားစုအတွင်း၌သာ ကုန်လွန်စေနိုင်သူများနှင့် ကျွန်ုပ်၏ အခြေအနေကို နှိုင်းယှဉ်ကာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ထံမှ ဤမျှလောက် တောင်းဆိုပြီး အခြားသူများကိုမူ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မရှိစေဘဲ ထားသလား။ ဒါဟာ တန်းတူညီမျှမှုလား။ ကျွန်ုပ်တို့ဟာ တစ်ခုပြီးတစ်ခုသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခုသော အမှုတော်ကဏ္ဍတွေကြားမှာ မျောပါနေရပြီး၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ သားသမီးတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ အချိန်အနည်းငယ်ပဲ ရှိရမှာလားဟု ကျွန်ုပ် မေးမြန်းခဲ့မိသည်။ အခြားသူများ အိပ်ပျော်နေစဉ် ညပေါင်းများစွာကို ကျွန်ုပ်သည် ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးရင်း ကုန်လွန်စေခဲ့ရသည်။

Although the cares that came upon us in connection with the publishing work and other branches of the cause involved much perplexity, the greatest sacrifice I was called to make in connection with the work was to leave my children to the care of others.

[102] Henry had been from us five years, and Edson had received but little of our care. For years our family was very large, and our home like a hotel, and we from that home much of the time. I had felt the deepest anxiety that my children should be brought up free from evil habits, and I was often grieved as I thought of the contrast between my situation and that of others who would not take burdens and cares, who could ever be with their children, to counsel and

Removal to Michigan 95

instruct them, and who spent their time almost exclusively in their own families. And I have inquired: Does God require so much of us, and leave others without burdens? Is this equality? Are we to be thus hurried on from one care to another, one part of the work to another, and have but little time to bring up our children? Many nights, while others were sleeping, have been spent by me in bitter weeping.

 

ကျွန်ုပ်၏ သားသမီးများအတွက် ပိုမိုအဆင်ပြေစေမည့် အစီအစဉ်အချို့ကို ကျွန်ုပ် စီစဉ်သော်လည်း၊ ထိုအစီအစဉ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့် အဟန့်အတားများ ပေါ်ပေါက်လာတတ်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ သားသမီးများ၏ ချို့ယွင်းချက်များကို အလွန်အမင်း ခံစားလွယ်ပြီး၊ ၎င်းတို့ ကျူးလွန်သော အမှားတိုင်းသည် ကျွန်ုပ်၏ ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်စေလောက်အောင် နှလုံးနာကျင်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ အချို့သော မိခင်များကို ကျွန်ုပ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အခြေအနေမျိုးတွင် ခေတ္တမျှ ထားရှိစေချင်မိသည်၊ သို့မှသာ ၎င်းတို့ ခံစားနေရသော ကောင်းချီးများကို တန်ဖိုးထားတတ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်၏ ဆုံးရှုံးမှုများကို ပိုမိုစာနာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သားသမီးများအတွက် ဆုတောင်းပေးခဲ့ကြ၊ အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့ကို ထိန်းကျောင်းခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကြိမ်လုံး (the rod) ကို အသုံးမပြုဘဲ မနေခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းကို အသုံးမပြုမီ ၎င်းတို့၏ အမှားကို သိမြင်စေရန် ဦးစွာ ကြိုးပမ်းခဲ့ပြီး ၎င်းတို့နှင့်အတူ ဆုတောင်းခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သားသမီးများအား အကယ်၍ ၎င်းတို့၏ အပြစ်ကို လွှတ်ပေးထားမည်ဆိုပါက ဘုရားသခင်၏ စိတ်တော်ကို ထိခိုက်စေလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်စေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများသည် ၎င်းတို့၏ အကျိုးအတွက် ကောင်းချီးဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ အကြီးမားဆုံးသော ပျော်ရွှင်မှုမှာ ကျွန်ုပ်တို့ကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အမှားနှင့် ကင်းစင်သူများ မဟုတ်ကြသော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် ခရစ်တော်၏ သိုးခြံမှ သိုးသငယ်များ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

I would plan some course more favorable for my children, then objections would arise which would sweep away these plans. I was keenly sensitive to faults in my children, and every wrong they committed brought on me such heartache as to affect my health. I have wished that some mothers could be circumstanced for a short time as I have been for years; then they would prize the blessings they enjoy, and could better sympathize with me in my privations. We prayed and labored for our children, and restrained them. We did not neglect the rod, but before using it we first labored to have them see their faults, and then prayed with them. We sought to have our children understand that we would merit the displeasure of God if we excused them in sin. And our efforts were blessed to their good. Their greatest pleasure was to please us. They were not free from faults, but we believed that they would yet be lambs of Christ’s fold.

 

၁၈၆၀ ပြည့်နှစ်တွင် သေမင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အိမ်တံခါးကို ကျော်ဖြတ်ဝင်ရောက်လာပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့ မိသားစုသစ်ပင်၏ အငယ်ဆုံးသော အကိုင်းအခက်လေးကို ချိုးဖဲ့သွားခဲ့သည်။ ၁၈၆၀ ပြည့်နှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၂၀ ရက်နေ့တွင် ဖွားမြင်သော ဟာဘတ် (Herbert) လေးသည် [၁၀၃] ထိုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၁၄ ရက်နေ့တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ ထိုနုနယ်သော အကိုင်းအခက်လေး ချိုးဖဲ့ခံရသောအခါ၊ မိမိတို့၏ မျှော်လင့်ချက် သားငယ်လေးများကို သင်္ချိုင်းသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ရသူများမှအပ ကျွန်ုပ်တို့၏ နှလုံးသား မည်မျှအထိ သွေးထွက်ခဲ့ရသည်ကို မည်သူမျှ သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

In 1860 death stepped over our threshold, and broke the youngest branch of our family tree. Little Herbert, born September 20, 1860, [103]

died December 14 of the same year. When that tender branch was broken, how our hearts did bleed none may know but those who have followed their little ones of promise to the grave.

 

သို့သော် အို၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ မွန်မြတ်သော ဟင်နရီ ကွယ်လွန်ချိန်၌မူ [ဟင်နရီ အင်န် ဝှိုက် (Henry N. White) သည် ၁၈၆၃ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၈ ရက်နေ့တွင် မိန်းပြည်နယ်၊ တော့ပ်ရှမ် (Topsham) ၌ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်] ၊ သူ၏ အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ်တွင်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ချိုမြိန်သော အဆိုတော်လေးကို သင်္ချိုင်းသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ရပြီး သူ၏ နံနက်ခင်း တေးသံများကို နောက်ထပ် မကြားရတော့သောအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏ အိမ်မှာ အထီးကျန်ဆန်လှသည်။ မိဘနှစ်ပါးနှင့် ကျန်ရှိသော သားနှစ်ဦးစလုံးသည် ထိုဒဏ်ချက်ကို အပြင်းထန်ဆုံး ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆုံးရှုံးမှုများတွင် နှစ်သိမ့်တော်မူခဲ့ပြီး၊ ဖျားနာခြင်းနှင့် သေခြင်း လုံးဝမရှိတော့မည့် ထိုကမ္ဘာတွင် သေမင်းက ခွဲထုတ်သွားခဲ့သော ကျွန်ုပ်တို့၏ သားသမီးများနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရမည်ဟူသော တောက်ပသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့်၊ ကိုယ်တော် ပေးသနားတော်မူသော အမှုတော်တွင် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် သတ္တိတို့ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ ရှေ့ဆက်လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

But oh, when our noble Henry died, [The death of Henry N. White occurred at Topsham, Maine, December 8, 1863.] at the age of sixteen; when our sweet singer was borne to the grave, and we no more heard his early song, ours was a lonely home. Both parents and the two remaining sons felt the blow most keenly. But God comforted us in our bereavements, and with faith and courage we pressed forward in the work He had given us, in bright hope of meeting our children who had been torn from us by death, in that world where sickness and death will never come.

 

၁၈၆၅ ခုနှစ်၊ သြဂုတ်လတွင် ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းသည် လေဖြတ်ခြင်းဝေဒနာကို ရုတ်တရက် ခံစားခဲ့ရသည်။ ဤအရာသည် ကျွန်ုပ်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ သားသမီးများအတွက်သာမက ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်အတွက်ပါ ကြီးမားသော ဒဏ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ အသင်းတော်များသည် ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်း၏ ကြိုးပမ်းမှုများနှင့် ကျွန်ုပ်၏ ကြိုးပမ်းမှုများ နှစ်ခုစလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ စမ္မာတရား အမှုတော် နှောင့်နှေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ စာတန်သည် အောင်ပွဲခံခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါ၏။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဖျက်ဆီးရန် ခွင့်ပြုခြင်း မခံရပေ။ ၁၅ လတိုင်အောင် တက်ကြွသော အလုပ်များမှ ကင်းကွာခဲ့ပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အသင်းတော်များအကြား အလုပ်လုပ်ရန် တစ်ဖန်အတူတကွ စွန့်စားထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

In August, 1865, my husband was suddenly stricken down by paralysis. This was a heavy blow, not only to myself and my children, but to the cause of God. The churches were deprived both of my

96 Testimonies for the Church, vol. 1

husband’s labors and of my own. Satan triumphed as he saw the work of truth thus hindered. But, thank God! he was not permitted to destroy us. After being cut off from all active labor for fifteen months, we ventured out once more together to work among the churches.

 

ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းသည် အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေနေပါက သူ၏ ရှည်လျားသော ဖျားနာမှုမှ ပြန်လည်သက်သာလာမည်မဟုတ်ကြောင်းနှင့်၊ ကျွန်ုပ်သည်လည်း ရှေ့သို့ထွက်၍ လူမျိုးတော်အား သက်သေခံရမည့်အချိန် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း အပြည့်အဝ ယုံကြည်မိသဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်အားနည်းနေသော ခင်ပွန်းနှင့်အတူ အအေးဆုံးသော ဆောင်းရာသီတွင် မီချီဂန်မြောက်ပိုင်းသို့ ခရီးလှည့်လည်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဤမျှကြီးမားသော စွန့်စားမှုကို ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ရန်အတွက် သာမန်မဟုတ်သော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ သတ္တိနှင့် ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းတို့ လိုအပ်ခဲ့သည်၊ သို့သော် ကျွန်ုပ်တွင် လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်ရှိကြောင်း သိရှိခဲ့ပြီး စာတန်သည် ကျွန်ုပ်အား ထိုအလုပ်မှ ဝေးကွာအောင် ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်ဟု ခံစားရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်း (captivity) ပြောင်းလဲသွားရန် ကျွန်ုပ် ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီး [၁၀၄] နှောင့်နှေးမှုကြောင့် အဖိုးတန်သော ဝိညာဉ်များ ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ အမှုတော်နယ်ပယ်မှ ထပ်မံဝေးကွာနေရန်မှာ ကျွန်ုပ်အတွက် မဖြစ်နိုင်တော့ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။ ၁၈၆၆ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၁၉ ရက်နေ့တွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘက်တဲလ်ခရိစ် (Battle Creek) မြို့မှ မစ်ရှီဂန်ပြည်နယ်၊ ရိုက်ထ် (Wright) မြို့သို့ ဆီးနှင်းမုန်တိုင်းထဲ၌ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းသည် မိုင်ပေါင်း ၉၀ ခရီးစဉ်ကို ကျွန်ုပ်စိုးရိမ်သည်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့ ရည်မှန်းရာနေရာသို့ ရောက်ရှိသောအခါတွင်လည်း ဘက်တဲလ်ခရိစ်မှ ထွက်ခွာစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်ပုံရပါသည်။

 

Having become fully satisfied that my husband would not recover from his protracted sickness while remaining inactive, and that the time had fully come for me to go forth and bear my testimony to the people, I decided to make a tour in northern Michigan, with my husband in his extremely feeble condition, in the severest cold of winter. It required no small degree of moral courage and faith in God to bring my mind to the decision to risk so much; but I knew that I had a work to do, and it seemed to me that Satan was determined to keep me from it. I had waited long for our captivity to be turned,

[104] and feared that precious souls would be lost by the delay. To remain longer from the field seemed to me worse than death, and should we move out we could but perish.

So, on the 19th of December, 1866, we left Battle Creek in a snowstorm for Wright, Michigan. My husband stood the journey of ninety miles much better than I feared, and seemed quite as well when we reached our destination as when we left Battle Creek.

 

သူဖျားနာပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်ုပ်တို့၏ ပထမဆုံးသော ထိရောက်သည့် လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ဤနေရာတွင် စတင်ခဲ့သည်။ သူသည် အားနည်းနေသေးသော်လည်း ယခင်နှစ်များကကဲ့သို့ပင် ဤနေရာ၌ အလုပ်များကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဥပုသ်နေ့နံနက်ပိုင်းနှင့် ပထမနေ့တို့တွင် မိနစ် ၃၀ သို့မဟုတ် ၄၀ ခန့် စကားပြောလေ့ရှိပြီး၊ ကျန်ရှိသောအချိန်များကို ကျွန်ုပ်က ဖြည့်ဆည်းပေးကာ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် တစ်ကြိမ်လျှင် တစ်နာရီခွဲခန့် စီမံခန့်ခွဲ ပြောကြားခဲ့ပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကို အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်၍ နားထောင်ကြပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းသည် ပိုမိုသန်မာလာပြီး၊ အကြောင်းအရာများကို ရှင်းလင်းပြတ်သားကာ ပိုမိုဆက်စပ်မိလာသည်ကို ကျွန်ုပ်တွေ့ရပါသည်။ တစ်ခါက သူသည် သူဖျားနာခြင်းမဖြစ်မီကကဲ့သို့ပင် တာဝန်ဝတ္တရားများကို ပခုံးထမ်း၍ တစ်နာရီတိုင်တိုင် ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး အစွမ်းသတ္တိရှိရှိ စကားပြောကြားခဲ့သောအခါ ကျွန်ုပ်၏ ကျေးဇူးတင်ရှိမှု ခံစားချက်တို့မှာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် လူပရိသတ်ကြားတွင် ထရပ်ကာ မိနစ်ဝက်နီးပါးခန့် ငိုကြွေးလျက် ထိုခံစားချက်တို့ကို ထုတ်ဖော်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပါသည်။ ပရိသတ်များမှာလည်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်သောနေ့ရက်များ၏ အရုဏ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ကျွန်ုပ်ယုံကြည်ခဲ့ပါသည်။

Here commenced our first effective labors since his sickness. Here he began labor as in former years, though in much weakness. He would speak thirty or forty minutes in the forenoon of the Sabbath and on first day, while I would occupy the rest of the time, and then speak in the afternoon of each day, about an hour and a half each time. We were listened to with the greatest attention. I saw that my husband was growing stronger, clearer, and more connected in his subjects. And when on one occasion he spoke one hour with clearness and power, with the burden of the work upon him as before his sickness, my feelings of gratitude were beyond expression. I arose in the congregation, and for nearly half an hour tried with weeping to give utterance to them. The congregation was deeply moved. I felt assured that this was the dawn of better days for us.

 

သူ၏ ပြန်လည်ကျန်းမာလာမှုတွင် ဘုရားသခင်၏ လက်တော်ပါဝင်မှုမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားလှပါသည်။ ဤကဲ့သို့သော ထိုးနှက်ချက်မျိုး ခံစားရသူတိုင်းသည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိသလောက်ပင်။ သို့သော် ဦးနှောက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေခဲ့သော လေဖြတ်သည့်ဝေဒနာမှာ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်သောလက်တော်ကြောင့် ပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှစ်ရပ်လုံးတွင် ခွန်အားအသစ်များကို ပေးသနားတော်မူခဲ့သည်။

The hand of God in his restoration was most apparent. Probably no other one upon whom such a blow has fallen ever recovered. Yet a severe shock of paralysis, seriously affecting the brain, was by

Removal to Michigan 97

the good hand of God removed from His servant, and new strength granted him both in body and mind.

 

ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်း ပြန်လည်ကျန်းမာလာပြီးနောက် နှစ်များအတွင်း ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့၌ ကျယ်ပြန့်သော လုပ်ငန်းခွင်ကြီးကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်သည် စကားပြောဟောပြောသူအဖြစ် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မရပ်တည်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ စောင်မမှုဖြင့် လမ်းစများ ပွင့်လာသည်နှင့်အမျှ ပရိသတ်အများအပြားရှေ့တွင် ရပ်တည်နိုင်ရန် ယုံကြည်မှု ရရှိလာခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မိန်း (Maine) ပြည်နယ်မှ ဒါကိုတာ (Dakota) ပြည်နယ်အထိ၊ မစ်ရှီဂန် (Michigan) ပြည်နယ်မှ တက္ကဆပ် (Texas) နှင့် ကယ်လီဖိုးနီးယား (California) ပြည်နယ်များအထိ ကျင်းပသော စခန်းချအစည်းအဝေးများနှင့် အခြားသော လူစုလူဝေးကြီးများသို့ အတူတကွ တက်ရောက်ခဲ့ကြပါသည်။

During the years that followed the recovery of my husband, the Lord opened before us a vast field of labor. Though I took the stand as a speaker timidly at first, yet as the providence of God opened the way before me, I had confidence to stand before large audiences. Together we attended our camp meetings and other large gatherings, from Maine to Dakota, from Michigan to Texas and California.

 

အားနည်းခြင်းနှင့် မထင်မရှားဘဝဖြင့် စတင်ခဲ့သော အလုပ်သည် ဆက်လက်၍ ကြီးထွားခိုင်မာလာခဲ့သည်။ မစ်ရှီဂန်နှင့် ကယ်လီဖိုးနီးယားရှိ ပုံနှိပ်တိုက်များ၊ အင်္ဂလန်၊ နော်ဝေးနှင့် ဆွစ်ဇာလန်ရှိ သာသနာပြုလုပ်ငန်းများက ၎င်း၏ ကြီးထွားမှုကို သက်သေခံနေပါသည်။ လက်ဆွဲအိတ်ငယ်တစ်ခုဖြင့် ရုံးခန်းသို့ သယ်သွားခဲ့ရသော ကျွန်ုပ်တို့၏ ပထမဆုံး သတင်းစာစောင်ရေနေရာတွင် ယခုအခါ အမျိုးမျိုးသော လစဉ်ထုတ်စာစောင်ပေါင်း တစ်သိန်းလေးသောင်းခန့်ကို ပုံနှိပ်တိုက်များမှ ထုတ်ဝေဖြန့်ချိနေပြီဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ လက်တော်သည် ကိုယ်တော်၏လုပ်ငန်းတော်နှင့်အတူရှိ၍ ၎င်းကို တိုးတက်စည်ပင်စေခဲ့ပါသည်။

The work begun in feebleness and obscurity has continued to [105]

increase and strengthen. Publishing houses in Michigan and in California, and missions in England, Norway, and Switzerland, attest its growth. In place of the edition of our first paper carried to the office in a carpetbag, about one hundred and forty thousand copies of our various periodicals are now sent out monthly from the offices of publication. The hand of God has been with His work to prosper and build it up.

 

ကျွန်ုပ်ဘဝ၏ နောက်ပိုင်းသမိုင်းကြောင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကြား၌ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော အမျိုးမျိုးသော လုပ်ငန်းဆောင်တာများ၏ သမိုင်းကြောင်းများ ပါဝင်နေမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုလုပ်ငန်းများနှင့် ကျွန်ုပ်၏ ဘဝအလုပ်မှာလည်း အနီးကပ် ရောယှက်နေခဲ့ပါသည်။ ဤအဖွဲ့အစည်းများ တည်ဆောက်ရေးအတွက် ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းနှင့် ကျွန်ုပ်သည် ကလောင်တံဖြင့်လည်းကောင်း၊ နှုတ်ထွက်စကားဖြင့်လည်းကောင်း ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ ဤတက်ကြွပြီး အလုပ်များလှသော နှစ်များ၏ အတွေ့အကြုံကို အကျဉ်းချုပ်မျှ ဖော်ပြရန်ပင်လျှင် ဤစာစု၏ အကန့်အသတ်ထက် များစွာကျော်လွန်သွားမည်ဖြစ်သည်။ အလုပ်ကို နှောင့်ယှက်ရန်နှင့် လုပ်သားများကို ဖျက်ဆီးရန် စာတန်၏ အားထုတ်မှုများသည် ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပါ။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ အစေခံများနှင့် ကိုယ်တော်၏ လုပ်ငန်းတော်အတွက် ဂရုစိုက်စောင့်ရှောက်တော်မူခဲ့ပါသည်။

The later history of my life would involve the history of the various enterprises which have arisen among us, and with which my lifework has been closely intermingled. For the upbuilding of these institutions, my husband and myself labored with pen and voice. To notice, even briefly, the experience of these active and busy years, would far exceed the limits of this sketch. Satan’s efforts to hinder the work and to destroy the workmen have not ceased; but God has had a care for His servants and for His work.

အခန်းကြီး - ၁၄။

အခန်း ၁၄—ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်း ကွယ်လွန်ခြင်း

Chapter 14—The Death of My Husband

 

ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်းသည် ပင်ပန်းခက်ခဲသော လုပ်ငန်းများ၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် တာဝန်ဝတ္တရားများအကြားတွင် အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့ရသော်လည်း၊ သူ၏ အသက် ၆၀ အရွယ်တွင် စိတ်ရောကိုယ်ပါ တက်ကြွလန်းဆန်းလျက်ရှိနေသေး၏။ သူသည် လေဖြတ်သည့်ဝေဒနာကို ၃ ကြိမ်တိုင်တိုင် ခံစားခဲ့ရဖူးသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးတော်၊ သဘာဝအတိုင်း သန်စွမ်းသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကျန်းမာရေးနိယာမများကို တိကျစွာ လိုက်နာမှုတို့ကြောင့် ပြန်လည် နာလန်ထူနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ခရီးလှည့်လည်ခြင်း၊ တရားဟောခြင်းနှင့် စာပေရေးသားခြင်းများကို ပြုလုပ်ခဲ့၏။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ခရစ်တော်၏ လုပ်ငန်းတော်တွင် ၃၆ နှစ်တိုင်တိုင် ဘေးချင်းယှဉ်၍ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပြီး၊ အောင်ပွဲခံသည့် အဆုံးသတ်ကို အတူတကွ မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လာရန်မှာ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ကျွန်ုပ်၏ ငယ်စဉ်ဘဝမှ ရွေးချယ်ထားသော အကာအကွယ်ပေးသူ၊ ဘဝ၏ အဖော်မွန်၊ လုပ်ငန်းတော်နှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို အတူမျှဝေခံစားခဲ့သူသည် ကျွန်ုပ်၏ နံဘေးမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ကျွန်ုပ်သည် လုပ်ငန်းများကို အဆုံးသတ်ရန်နှင့် တိုက်ပွဲကို တစ်ဦးတည်း ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ရလေပြီ။

Notwithstanding the labors, cares, and responsibilities with which my husband’s life had been crowded, his sixtieth year found him active and vigorous in mind and body. Three times had he fallen under a stroke of paralysis; yet by the blessing of God, a naturally strong constitution, and strict attention to the laws of health, he had been enabled to rally. Again he traveled, preached, and wrote with his wonted zeal and energy. Side by side we had labored in the cause of Christ for thirty-six years; and we hoped that we might stand together to witness the triumphant close. But such was not the will

[106] of God. The chosen protector of my youth, the companion of my

life, the sharer of my labors and afflictions, has been taken from my side, and I am left to finish my work and to fight the battle alone.

 

၁၈၈၁ ခုနှစ်၏ နွေဦးနှင့် နွေရာသီ အစောပိုင်းကာလများကို ဘက်တဲလ် ခရိ (Battle Creek) ရှိ ကျွန်ုပ်တို့၏ နေအိမ်တွင် အတူတကွ ကုန်လွန်စေခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်းသည် ပစိဖိတ်ကမ်းခြေသို့ သွားရောက်၍ စာပေရေးသားခြင်းလုပ်ငန်းတွင် အာရုံစိုက်နိုင်ရန် သူ၏ စီးပွားရေးကိစ္စများကို စီစဉ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် စာပေရေးသားသင့်သည့် အချိန်တွင် ညီအစ်ကိုများ၏ တောင်းဆိုမှုနှင့် အသင်းတော်၏ လိုအပ်ချက်များကြောင့် တရားဟောခြင်း လုပ်ငန်းများတွင်သာ အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့မိခြင်းမှာ မှားယွင်းခဲ့သည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ ခင်ပွန်းသည်သည် ရွေးနုတ်ခြင်းဆိုင်ရာ ဘုန်းကြီးသော အကြောင်းအရာကို ပိုမိုပြည့်စုံစွာ တင်ပြလိုခဲ့ပြီး၊ ကျွန်ုပ်သည်လည်း အရေးကြီးသော စာအုပ်များကို ပြင်ဆင်ရန် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြံရွယ်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးများ မယုတ်လျော့သေးမီ ဤစာပေများကို ပြည့်စုံအောင် ရေးသားသင့်ကြောင်း—၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ ကိုယ်တိုင်အတွက်လည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ လုပ်ငန်းတော်အတွက်လည်းကောင်း ပေးဆပ်ရမည့် တာဝန်ဖြစ်ပြီး၊ တိုက်ပွဲ၏ အရှိန်အဟုန်မှ ခေတ္တအနားယူကာ ဘုရားသခင်က ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်ထဲသို့ ဖွင့်ပြပေးထားသော အဖိုးတန်သည့် သမ္မာတရား အလင်းကို လူတို့အား ပေးဝေရန်ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး ခံစားခဲ့ရသည်။

The spring and early summer of 1881 we spent together at our home in Battle Creek. My husband hoped to arrange his business so that we could go to the Pacific Coast and devote ourselves to writing. He felt that we had made a mistake in allowing the apparent wants of the cause and the entreaties of our brethren to urge us into active labor in preaching when we should have been writing. My husband desired to present more fully the glorious subject of redemption, and I had long contemplated the preparation of important books. We both felt that while our mental powers were unimpaired we should complete these works—that it was a duty which we owed to ourselves and to the cause of God to rest from the heat of battle, and give to our people the precious light of truth which God had opened to our minds.

 

ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်း မကွယ်လွန်မီ အပတ်အနည်းငယ်က ဘက်တဲလ် ခရိတွင် ကြုံတွေ့နေရသော ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးများမှ ကင်းဝေးမည့် လုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် အရေးကြီးကြောင်း သူ့ကို ကျွန်ုပ် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သူက ပြန်လည်ဖြေကြားရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ မထွက်ခွာမီ ဆောင်ရွက်ရမည့် ကိစ္စရပ်အမျိုးမျိုး ရှိနေသေးကြောင်း၊ ၎င်းတို့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဤသို့ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်- “ဒီအလုပ်တွေကို လုပ်ဖို့ လူတွေ ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေအပေါ်မှာ အတ္တမပါတဲ့ စိတ်ဝင်စားမှု ရှိတဲ့သူတွေ၊ ဘယ်လို လွှမ်းမိုးမှုတွေနဲ့ပဲ ကြုံရပါစေ မှန်ကန်တဲ့အရာအတွက် ရပ်တည်မယ့်သူတွေ ဘယ်မှာလဲ။”

Some weeks before the death of my husband, I urged upon him the importance of seeking a field of labor where we would be released from the burdens necessarily coming upon us at Battle Creek. In reply he spoke of various matters which required attention before we could leave—duties which someone must do. Then with deep feeling he inquired: “Where are the men to do this work? Where are those who will have an unselfish interest in our institutions, and

98

Death of My Husband 99

who will stand for the right, unaffected by any influence with which they may come in contact?”

 

သူသည် မျက်ရည်များဖြင့် ဘက်တဲလ် ခရိရှိ ကျွန်ုပ်တို့၏ အဖွဲ့အစည်းများအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူက “ကျွန်ုပ်ရဲ့ ဘဝကို ဒီအဖွဲ့အစည်းတွေ တည်ဆောက်ဖို့အတွက် ပေးဆပ်ခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။ ဒါတွေကို စွန့်ခွာရမှာက သေရမှာထက်တောင် ပိုဆိုးသလို ခံစားရတယ်။ ဒါတွေက ကျွန်ုပ်ရဲ့ သားသမီးတွေလိုပဲ၊ ဒါတွေအပေါ်မှာ ထားတဲ့ ကျွန်ုပ်ရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို ခွဲထုတ်လို့ မရဘူး။ ဒီအဖွဲ့အစည်းတွေဟာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ဖို့ ဘုရားသခင် အသုံးပြုတဲ့ ကိရိယာတွေ ဖြစ်တယ်။ လူသားတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ဘုရားသခင် လုပ်ဆောင်နေတဲ့ နည်းလမ်းမှန်သမျှကို ဟန့်တားဖျက်ဆီးဖို့ စာတန်က ကြိုးစားနေတယ်။ အကယ်၍ ရန်သူကြီးဟာ ဒီအဖွဲ့အစည်းတွေကို လောကရဲ့ စံနှုန်းအတိုင်း ပုံဖော်နိုင်သွားမယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်တယ်။ မှန်ကန်တဲ့ နေရာမှာ မှန်ကန်တဲ့ လူရှိဖို့က ကျွန်ုပ်ရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော စိုးရိမ်မှုပဲ။ အကယ်၍ တာဝန်ရှိတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေဟာ ကိုယ်ကျင့်တရား အားနည်းပြီး မပြတ်မသား ဖြစ်နေမယ်၊ လောကဘက်ကို ဦးတည်သွားမယ်ဆိုရင်၊ သူတို့နောက်ကို လိုက်မယ့်သူတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ မကောင်းတဲ့ လွှမ်းမိုးမှုတွေ မလွှမ်းမိုးရဘူး။ ဒီအဖွဲ့အစည်းတွေ စီမံခန့်ခွဲမှု မှားယွင်းတာ ဒါမှမဟုတ် တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကနေ သွေဖည်သွားတာကို မြင်ရမယ့်အစား ကျွန်ုပ် အသေခံလိုက်ချင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။

With tears he expressed his anxiety for our institutions at Battle Creek. Said he: “My life has been given to the up-building of these institutions. It seems like death to leave them. They are as my children, and I cannot separate my interest from them. These institutions are the Lord’s instrumentalities to do a specific work. Satan seeks to hinder and defeat every means by which the Lord is working for the salvation of men. If the great adversary can mold [107]

these institutions according to the world’s standard, his object is gained. It is my greatest anxiety to have the right man in the right place. If those who stand in responsible positions are weak in moral power, and vacillating in principle, inclined to lead toward the world, there are enough who will be led. Evil influences must not prevail. I would rather die than live to see these institutions mismanaged, or turned aside from the purpose for which they were brought into existence.

 

“ဒီလုပ်ငန်းတော်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်ုပ်ဟာ စာပေထုတ်ဝေရေး လုပ်ငန်းနဲ့ အကြာဆုံးနဲ့ အနီးကပ်ဆုံး ဆက်နွှယ်ခဲ့တယ်။ ဒီလုပ်ငန်းခွဲအတွက် ကျွန်ုပ်ရဲ့ ဆက်ကပ်မှုကြောင့် ၃ ကြိမ်တိုင်တိုင် လေဖြတ်ခဲ့ရတယ်။ အခု ဘုရားသခင်က ကျွန်ုပ်ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားတွေ ပြန်ပေးထားတဲ့အတွက်၊ ယခင်ကထက် ပိုပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့ လုပ်ငန်းတော်ကို အမှုဆောင်နိုင်မယ်လို့ ခံစားရတယ်။ စာပေထုတ်ဝေရေး လုပ်ငန်း တိုးတက်တာကို ကျွန်ုပ် မြင်ချင်တယ်။ အဲဒါက ကျွန်ုပ်ရဲ့ ဘဝရှင်သန်မှုနဲ့ ရောယှက်နေတာ။ အကယ်၍ ဒီလုပ်ငန်းရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ကျွန်ုပ် မေ့လျော့သွားမယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်ုပ်ရဲ့ လက်ယာလက်ဟာလည်း သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကို မေ့ပါစေ” ဟု ဆိုခဲ့သည်။

“In my relations to this cause I have been longest and most closely connected with the publishing work. Three times have I fallen, stricken with paralysis, through my devotion to this branch of the cause. Now that God has given me renewed physical and mental strength, I feel that I can serve His cause as I have never been able to serve it before. I must see the publishing work prosper. It is interwoven with my very existence. If I forget the interests of this work, let my right hand forget her cunning.”

 

ဇူလိုင်လ ၂၃ နှင့် ၂၄ ရက်၊ ဥပုသ်နေ့နှင့် တနင်္ဂနွေနေ့များတွင် ရှောလတ် (Charlotte) မြို့ရှိ တဲအစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်ရန် ချိန်းဆိုချက် ရှိခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ ကျန်းမာရေး ချို့ယွင်းနေသဖြင့် ကိုယ်ပိုင်ယာဉ်ဖြင့် ခရီးသွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ လမ်းခရီးတွင် ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်းသည် ပျော်ရွှင်နေပုံရသော်လည်း၊ တည်ငြိမ် လေးနက်သော ခံစားချက်တစ်ခုသည် သူ၏အပေါ်တွင် တည်ရှိနေသည်။ သူသည် ရရှိခဲ့သော ကရုဏာတော်နှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများအတွက် ဘုရားသခင်ကို ထပ်တလဲလဲ ချီးမွမ်းခဲ့ပြီး၊ အတိတ်နှင့် အနာဂတ်အတွက် သူ၏ ခံစားချက်များကို လွတ်လပ်စွာ ဖော်ပြခဲ့သည်- “ထာဝရဘုရားသည် ကောင်းမြတ်တော်မူ၏၊ အလွန် ချီးမွမ်းထိုက်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် ဘေးရောက်သည်ကာလ၌ အနီးဆုံးသော အထောက်အမ ဖြစ်တော်မူ၏။ အနာဂတ်သည် အုံ့မှိုင်းပြီး မရေမရာ ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း၊ ထိုအရာများအတွက် ကျွန်ုပ်တို့ စိတ်သောက ရောက်နေစေရန် ဘုရားသခင် အလိုမရှိပေ။ ဒုက္ခရောက်လာသောအခါ၊ ၎င်းကို သည်းခံနိုင်ရန် ကိုယ်တော်သည် ကျေးဇူးတော်ကို ပေးသနားမည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် မည်သို့သော အရှင်ဖြစ်ခဲ့သည်၊ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် မည်သို့ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်ဟူသောအချက်က ကျွန်ုပ်တို့ကို ကျေးဇူးတင်ရှိစေပြီး မည်သည့်အခါမျှ မညည်းတွား သို့မဟုတ် မမြည်တမ်းစေသင့်ပေ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ လုပ်အားများ၊ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးများနှင့် ပေးဆပ်မှုများကို လူတိုင်းက အပြည့်အဝ တန်ဖိုးထားကြမည် မဟုတ်ပေ။ ဤအရာများကြောင့် ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် စိတ်ဒုက္ခရောက်ရန် ခွင့်ပြုမိခြင်းဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ငြိမ်သက်မှုနှင့် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရကြောင်း ကျွန်ုပ် သိမြင်လာပါသည်။”

We had an appointment to attend a tent meeting at Charlotte, Sabbath and Sunday, July 23 and 24. As I was in feeble health, we decided to travel by private conveyance. On the way, my husband seemed cheerful, yet a feeling of solemnity rested upon him. He repeatedly praised the Lord for mercies and blessings received, and freely expressed his own feelings concerning the past and future: “The Lord is good, and greatly to be praised. He is a present help in time of need. The future seems cloudy and uncertain, but the Lord would not have us distressed over these things. When trouble comes, He will give us grace to endure it. What the Lord has been to us, and what He has done for us, should make us so grateful that we would never murmur or complain. Our labors, burdens, and sacrifices will never be fully appreciated by all. I see that I have lost my peace of

100 Testimonies for the Church, vol. 1

mind and the blessing of God by permitting myself to be troubled by these things.

 

“ကျွန်ုပ်၏ စေတနာကို အထင်မှားခံရခြင်းနှင့် ကျွန်ုပ်၏ ညီအစ်ကိုများကို ကူညီရန်၊ အားပေးရန်နှင့် ခွန်အားပေးရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားမှုများသည် ကျွန်ုပ်အပေါ်သို့ တစ်ဖန်ပြန်၍ ရောက်ရှိလာခြင်းတို့မှာ ကျွန်ုပ်အတွက် ခက်ခဲလှပါသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် ယေရှုနှင့် ကိုယ်တော်၏ စိတ်ပျက်ရမှုများကို သတိရသင့်ပါသည်။ ကိုယ်တော် ကောင်းချီးပေးရန် ကြွလာသောသူများက ကိုယ်တော့်ကို တန်ဖိုးမထားကြသည့်အတွက် ကိုယ်တော် စိတ်နှလုံး နာကျင်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာနှင့် မေတ္တာကရုဏာတော်ကိုသာ ဆင်ခြင်ပြီး၊ ကိုယ်တော့်ကို ပိုမိုချီးမွမ်းကာ ကျွန်ုပ်၏ ညီအစ်ကိုများ၏ ကျေးဇူးကန်းမှုကို လျှော့၍ မြည်တမ်းသင့်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏ ရှုပ်ထွေးမှုအားလုံးကို ထာဝရဘုရားထံတွင် အပ်နှံထားခဲ့ပြီး၊ သူတစ်ပါးက ကျွန်ုပ်အပေါ် မည်သို့ပြောဆို လုပ်ဆောင်သည်ကို လျှော့၍ တွေးခဲ့မည်ဆိုပါက၊ ကျွန်ုပ်သည် ပိုမိုသော ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ရရှိခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ ယခုမူကား ကျွန်ုပ်သည် စကားဖြင့်လည်းကောင်း၊ လုပ်ရပ်ဖြင့်လည်းကောင်း မမှားယွင်းစေရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဦးစွာ စောင့်ထိန်းမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ ညီအစ်ကိုများအတွက် ဖြောင့်တန်းသော လမ်းများကို ပြင်ဆင်ရန် ကူညီမည်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်အပေါ် ပြုလုပ်ခဲ့သော မည်သည့် အမှားအတွက်မျှ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေတော့မည် မဟုတ်ပါ။ လူသားများအပေါ် ကျွန်ုပ် မျှော်လင့်ထားသင့်သည်ထက် ပို၍ မျှော်လင့်ခဲ့မိသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏ လုပ်ငန်းတော်ကို ချစ်ပါသည်၊ ကျွန်ုပ်၏ ညီအစ်ကိုများကိုလည်း ချစ်ပါသည်” ဟု ဆိုသည်။

[108] “It has seemed hard to me that my motives should be misjudged,

and that my best efforts to help, encourage, and strengthen my brethren should again and again be turned against me. But I should have remembered Jesus and His disappointments. His soul was grieved that He was not appreciated by those He came to bless. I should have dwelt upon the mercy and loving-kindness of God, praising Him more, and complaining less of the ingratitude of my brethren. Had I ever left all my perplexities with the Lord, thinking less of what others said and did against me, I should have had more peace and joy. I will now seek first to guard myself that I offend not in word or deed, and then to help my brethren make straight paths for their feet. I will not stop to mourn over any wrong done to me. I have expected more of men than I ought. I love God and His work, and I love my brethren also.”

 

ကျွန်ုပ်တို့ အတူတကွ သွားကြမည့် နောက်ဆုံးခရီးစဉ် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခရီးသွားနေစဉ်တွင် ကျွန်ုပ် လုံးဝ မထင်မှတ်ခဲ့မိပါ။ ရာသီဥတုမှာ အလွန်အမင်း ပူအိုက်ရာမှ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်းသည် အအေးမိသွားခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ ကျန်းမာရေးမှာ ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် အမြဲတမ်း ထိခိုက်မှုရှိမည်မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူသည် ရှောလတ်မြို့ရှိ အစည်းအဝေးများတွင် သမ္မာတရားကို အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး ခွန်အားပါပါ တင်ပြကာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူ အမြတ်နိုးဆုံးသော အကြောင်းအရာများကို အလွန် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ကြသော လူစုအား တရားဟောရခြင်းအတွက် သူ ခံစားရသော ပျော်ရွှင်မှုကို ပြောကြားခဲ့သည်။ “အခြားသူများအတွက် အသက်မုန့်ကို ဖဲ့ပေးနေစဉ်အတွင်းမှာ ထာဝရဘုရားက ကျွန်ုပ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို အမှန်တကယ် လန်းဆန်းစေခဲ့ပါတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “မီချီဂန် (Michigan) တစ်ခွင်လုံးမှာ လူတွေဟာ အကူအညီအတွက် စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါ်ဆိုနေကြတယ်။ အခုအချိန်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ သမ္မာတရားတွေနဲ့ သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ဖို့၊ အားပေးဖို့နဲ့ ခွန်အားပေးဖို့ ကျွန်ုပ် ဘယ်လောက်တောင် တောင့်တနေမိသလဲ!”

Little did I think, as we traveled on, that this was the last journey we would ever make together. The weather changed suddenly from oppressive heat to chilling cold. My husband took cold, but thought his health so good that he would receive no permanent injury. He labored in the meetings at Charlotte, presenting the truth with great clearness and power. He spoke of the pleasure he felt in addressing a people who manifested so deep an interest in the subjects most dear to him. “The Lord has indeed refreshed my soul,” he said, “while I have been breaking to others the bread of life. All over Michigan the people are calling eagerly for help. How I long to comfort, encourage, and strengthen them with the precious truths applicable to this time!”

 

နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၊ ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်းသည် အနည်းငယ် နေမကောင်းဖြစ်နေကြောင်း ညည်းတွားသော်လည်း သူ၏ အလုပ်များကို ပုံမှန်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ မနက်တိုင်း ကျွန်ုပ်တို့သည် နေအိမ်အနီးရှိ တောအုပ်ငယ်လေးသို့ သွားရောက်ကာ အတူတကွ ဆုတောင်းခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ တာဝန်ကို သိရှိရန် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။ နေရာအနှံ့အပြားမှ စာများ ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကို စခန်းအစည်းအဝေး (camp meetings) များသို့ တက်ရောက်ရန် တိုက်တွန်းနေကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် စာပေရေးသားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော်လည်း၊ ထိုကဲ့သို့သော အရေးကြီးသည့် အစည်းအဝေးများတွင် ညီအစ်ကိုများနှင့် တွေ့ဆုံရန် ငြင်းပယ်ဖို့ ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ မှန်ကန်သော လမ်းစဉ်ကို သိရှိနိုင်ရန် ဉာဏ်ပညာပေးပါရန် ကျွန်ုပ်တို့ အလေးအနက် တောင်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။

On our return home, my husband complained of slight indisposition, yet he engaged in his work as usual. Every morning we visited the grove near our home, and united in prayer. We were anxious to know our duty. Letters were continually coming in from different places, urging us to attend the camp meetings. Notwithstanding our

[109] determination to devote ourselves to writing, it was hard to refuse to

meet with our brethren in these important gatherings. We earnestly pleaded for wisdom to know the right course.

 

ဥပုသ်နေ့ နံနက်တွင် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ကျွန်ုပ်တို့သည် တောအုပ်ငယ်လေးသို့ အတူတကွ သွားခဲ့ကြပြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်းသည် ၃ ကြိမ်တိုင်တိုင် အလွန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်ထံမှ အထူးလမ်းညွှန်မှုနှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို တောင်းလျှောက်ခြင်းမှ မရပ်နားလိုဘဲ ရှိနေပုံရသည်။ သူ၏ ဆုတောင်းသံများကို နားညောင်းတော်မူခဲ့ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်နှလုံးထဲသို့ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် အလင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် ထာဝရဘုရားကို ချီးမွမ်းကာ ဤသို့ဆိုခဲ့သည်- “အခုတော့ အားလုံးကို ယေရှုထံ အပ်နှံလိုက်ပါပြီ။ ချိုမြိန်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရတယ်၊ ထာဝရဘုရားက ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ တာဝန်ကို ပြသလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ အာမခံချက်ကို ရရှိပါတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်ုပ်တို့ဟာ ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ကို လုပ်ဆောင်ဖို့ တောင့်တနေလို့ပါပဲ။” သူသည် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ဝတ်ပြုရာကျောင်း (Tabernacle) သို့ လိုက်ပါလာပြီး ဓမ္မသီချင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် ဝတ်ပြုပွဲကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် တရားဟောစင်မြင့်ပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်၏ ဘေး၌ သူ နောက်ဆုံးအကြိမ် ရပ်တည်ပေးခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

Sabbath morning, as usual, we went to the grove together, and my husband prayed most fervently three times. He seemed reluctant

Death of My Husband 101

to cease pleading with God for special guidance and blessing. His prayers were heard, and peace and light came to our hearts. He praised the Lord, and said: “Now I give it all up to Jesus. I feel a sweet, heavenly peace, an assurance that the Lord will show us our duty; for we desire to do His will.” He accompanied me to the Tabernacle, and opened the services with singing and prayer. It was the last time he was ever to stand by my side in the pulpit.

 

နောက်တစ်ပတ် တနင်္လာနေ့တွင် သူသည် ပြင်းထန်သော ချမ်းတုန်ဖျားခြင်းကို ခံစားခဲ့ရပြီး၊ နောက်တစ်နေ့တွင် ကျွန်ုပ်လည်း ဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆေးကုသမှု ခံယူရန် ဆေးရုံ (Sanitarium) သို့ အတူတကွ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သောကြာနေ့တွင် ကျွန်ုပ်၏ ရောဂါလက္ခဏာများမှာ သက်သာလာခဲ့သည်။ ထိုအခါ ဆရာဝန်က ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်းသည် အိပ်ငိုက်နေကြောင်းနှင့် အန္တရာယ်ရှိနိုင်ကြောင်း အသိပေးခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်ကို သူ၏ အခန်းသို့ ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူ သေဆုံးတော့မည်ကို ကျွန်ုပ် သိလိုက်ရသည်။ ကျွန်ုပ် သူ့ကို နှိုးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူသည် ပြောသမျှအားလုံးကို နားလည်ပြီး “ဟုတ်ကဲ့” သို့မဟုတ် “မဟုတ်ပါ” ဟု ဖြေဆိုနိုင်သော မေးခွန်းမှန်သမျှကို ဖြေကြားနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ထို့ထက်ပို၍ မပြောနိုင်တော့ပုံရသည်။ သူ သေဆုံးတော့မည်ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သောအခါ၊ သူသည် အံ့သြခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ယေရှုသည် သူ့အတွက် အဖိုးတန်သလားဟု ကျွန်ုပ် မေးမြန်းခဲ့ရာ၊ “ဟုတ်ပါတယ်၊ အို၊ ဟုတ်ပါတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “အသက်ရှင်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ မရှိဘူးလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးမြန်းရာ၊ သူက “မရှိပါဘူး” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။

On the following Monday he had a severe chill, and the next day I, too, was attacked. Together we were taken to the sanitarium for treatment. On Friday my symptoms became more favorable. The doctor then informed me that my husband was inclined to sleep, and that danger was apprehended. I was immediately taken to his room, and as soon as I looked upon his countenance I knew that he was dying. I tried to arouse him. He understood all that was said to him, and responded to all questions that could be answered by Yes or No, but seemed unable to say more. When I told him I thought he was dying, he manifested no surprise. I asked if Jesus was precious to him. He said “Yes, oh, yes.” “Have you no desire to live?” I inquired. He answered: “No.”

 

ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် သူ၏ ကုတင်နံဘေးတွင် ဒူးထောက်၍ ကျွန်ုပ်က သူ့အတွက် ဆုတောင်းပေးခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ငြိမ်သက်သော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်က သူ့ကို “ယေရှု သင့်ကို ချစ်တယ်။ ထာဝရ လက်မောင်းတော်တွေဟာ သင့်ရဲ့ အောက်မှာ ရှိနေတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူက “ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့” ဟု တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

We then knelt by his bedside, and I prayed for him. A peaceful expression rested upon his countenance. I said to him. “Jesus loves you. The everlasting arms are beneath you.” He responded: “Yes, yes.”

 

ညီအစ်ကို စမစ် (Brother Smith) နှင့် အခြားသော ညီအစ်ကိုများသည် သူ၏ ကုတင်နံဘေးတွင် ဆုတောင်းပေးခဲ့ကြပြီး၊ ညဉ့်နက်သည်အထိ ဆုတောင်းရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ ခင်ပွန်းသည်က သူ နာကျင်မှု မရှိကြောင်း ပြောခဲ့သော်လည်း၊ သိသိသာသာ အခြေအနေ ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ ဒေါက်တာ ကဲလော့ဂ် (Dr. Kellogg) နှင့် သူ၏ လက်ထောက်များသည် သူ့ကို သေမင်းလက်မှ ဆွဲယူရန် တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည် သတိရလာသော်လည်း အလွန် အားနည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

Brother Smith and other brethren then prayed around his bedside, and retired to spend much of the night in prayer. My husband said he felt no pain; but he was evidently failing fast. Dr. Kellogg and his helpers did all that was in their power to hold him back from death. [110]

He slowly revived, but continued very weak.

 

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူသည် အနည်းငယ် ပြန်လည် သတိရလာသော်လည်း၊ မွန်းတည့်ချိန်ခန့်တွင် ချမ်းတုန်ကာ သတိမေ့သွားခဲ့သည်။ ၁၈၈၁ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၆ ရက်၊ ဥပုသ်နေ့ ညနေ ၅ နာရီတွင် သူသည် မည်သည့် ရုန်းကန်မှု သို့မဟုတ် ညည်းညူမှုမျှ မရှိဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

The next morning he seemed slightly to revive, but about noon he had a chill, which left him unconscious. At 5 p. m., Sabbath, August 6, 1881, he quietly breathed his life away, without a struggle or a groan.

 

ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်း၏ သေဆုံးမှုမှာ အလွန် ရုတ်တရက်ဆန်ပြီး မမျှော်လင့်ထားခြင်းဖြစ်ရာ၊ ကျွန်ုပ်အပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ရိုက်ခတ်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ အားနည်းသော အခြေအနေကြားမှပင် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သူ၏ ကုတင်နံဘေးတွင် ရှိနေနိုင်ရန် ခွန်အားကို စုစည်းခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ မျက်လုံးများ ပိတ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျွန်ုပ်၏ အားအင်များ ကုန်ခမ်းသွားပြီး လုံးဝ လဲကျသွားခဲ့ရသည်။ အချိန်အတန်ကြာ ကျွန်ုပ်သည် အသက်နှင့် သေခြင်းအကြားတွင် ဟန်ချက်ပျက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အသက်ရှင်ခြင်း မီးလျှံသည် အလွန်ပင် မှေးမှိန်နေသဖြင့် လေတစ်ချက် တိုက်ရုံမျှဖြင့် ငြိမ်းသွားနိုင်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ညအချိန်များတွင် ကျွန်ုပ်၏ သွေးခုန်နှုန်းမှာ အားနည်းလာပြီး၊ အသက်ရှူသံမှာလည်း ရပ်တန့်တော့မည့်အလား ပို၍ ပို၍ တိုးညင်းလာခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးတော်နှင့် ဆရာဝန်၊ ပြုစုသူများ၏ မရပ်မနား ဂရုစိုက် စောင့်ကြည့်မှုများကြောင့်သာ ကျွန်ုပ်၏ အသက်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

The shock of my husband’s death—so sudden, so unexpected— fell upon me with crushing weight. In my feeble condition I had summoned strength to remain at his bedside to the last, but when I saw his eyes closed in death, exhausted nature gave way, and I was completely prostrated. For some time I seemed balancing between life and death. The vital flame burned so low that a breath

102 Testimonies for the Church, vol. 1

might extinguish it. At night my pulse would grow feeble, and my breathing fainter and fainter till it seemed about to cease. Only by the blessing of God and the unremitting care and watchfulness of physician and attendants was my life preserved.

 

ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်း ကွယ်လွန်ပြီးနောက် နာမကျန်းဖြစ်ရာ ကုတင်ပေါ်မှ မထလာနိုင်သေးသော်လည်း၊ နောက်တစ်ပတ် ဥပုသ်နေ့တွင် သူ၏ ဈာပန အခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်ရန် ဝတ်ပြုရာကျောင်းသို့ ကျွန်ုပ်ကို ထမ်းဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။ တရားဒေသနာ အပြီးတွင်၊ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု ခံစားနေရချိန်၌ ခရစ်ယာန်တို့၏ မျှော်လင့်ခြင်း တန်ဖိုးကို သက်သေခံရန် တာဝန်ရှိသည်ဟု ကျွန်ုပ် ခံစားခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ် ထရပ်လိုက်သောအခါ ခွန်အားများ ရရှိလာပြီး၊ ထိုလူအုပ်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်နှင့် မေတ္တာတော်ကို ချီးမြှောက်ကာ ၁၀ မိနစ်ခန့် စကားပြောကြားခဲ့သည်။ အခမ်းအနားအပြီးတွင် ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်းကို အုတ် ဟေးလ် (Oak Hill) သင်္ချိုင်းသို့ လိုက်လံ ပို့ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ရာ နံနက်တိုင်အောင် သူ့ကို ထိုနေရာတွင် ထားရှိခဲ့သည်။

Though I had not risen from my sickbed after my husband’s death, I was borne to the Tabernacle on the following Sabbath to attend his funeral. At the close of the sermon I felt it a duty to testify to the value of the Christian’s hope in the hour of sorrow and bereavement. As I arose, strength was given me, and I spoke about ten minutes, exalting the mercy and love of God in the presence of that crowded assembly. At the close of the services I followed my husband to Oak Hill Cemetery, where he was laid to rest until the morning of the resurrection.

 

ထိုရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားများ ချို့ယွင်းသွားခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော် တန်ဖိုးသည် ကျွန်ုပ်၏ ကြီးမားသော ပူဆွေးမှုတွင် ကျွန်ုပ်ကို ထောက်မပေးခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်း နောက်ဆုံး ထွက်သက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ယခင် မည်သည့် အချိန်ထက်မဆို ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်အတွက် ပို၍ တန်ဖိုးရှိကြောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်၏ သားဦး ကွယ်လွန်စဉ် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပိတ်ပေးခဲ့ရသောအခါ၊ ကျွန်ုပ်သည် “ထာဝရဘုရားသည် ပေးတော်မူ၏၊ ထာဝရဘုရားသည်လည်း ရုပ်သိမ်းတော်မူ၏၊ ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်သည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ရှိပါစေသော” ဟု ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်ကလည်း ယေရှုတွင် နှစ်သိမ့်ပေးသူ ရှိကြောင်း ကျွန်ုပ် ခံစားခဲ့ရသည်။

My physical strength had been prostrated by the blow, yet the power of divine grace sustained me in my great bereavement. When I saw my husband breathe his last, I felt that Jesus was more precious to me then than He ever had been in any previous hour of my life. When I stood by my first-born, and closed his eyes in death, I could say: “The Lord gave, and the Lord hath taken away; blessed be the name of the Lord.” And I felt then that I had a comforter in Jesus.

 

ကျွန်ုပ်၏ အငယ်ဆုံးသားလေး ကျွန်ုပ်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ခံရပြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ နံဘေးရှိ ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် သူ၏ ဦးခေါင်းလေးကို မမြင်ရတော့သော အခါ၌လည်း “ထာဝရဘုရားသည် ပေးတော်မူ၏၊ ထာဝရဘုရားသည်လည်း ရုပ်သိမ်းတော်မူ၏၊ ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်သည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ရှိပါစေသော” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ ယခုမူကား ကျွန်ုပ် ၃၆ နှစ်တိုင်တိုင် မှီခိုအားထားခဲ့ပြီး အတူတကွ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော သူကို ရုပ်သိမ်းသွားသောအခါ၊ သူ၏ မျက်လုံးများပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်၏ လက်များကို တင်၍ “ရှင်ပြန်ထမြောက်ရာ နံနက်တိုင်အောင် ကျွန်ုပ်၏ ရတနာကို ကိုယ်တော့်ထံ အပ်နှံပါသည်” ဟု ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

[111] And when my latest born was torn from my arms, and I could no

longer see its little head upon the pillow by my side, then I could say: “The Lord gave, and the Lord hath taken away; blessed be the name of the Lord.” And when he upon whose large affections I had leaned, with whom I had labored for thirty-six years, was taken away, I could lay my hands upon his eyes, and say: I commit my treasure to Thee until the morning of the resurrection.

 

သူ ကွယ်လွန်သွားသည်ကို မြင်ရပြီး၊ သူငယ်ချင်းများစွာ ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ထပ်တူဝမ်းနည်းနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ယေရှု သေဆုံးခဲ့ခြင်းနှင့် မည်မျှ ကွာခြားလှသည်ကို ကျွန်ုပ် တွေးမိခဲ့သည်။ အလွန်ပင် ကွာခြားလှပါသည်! ကိုယ်တော်၏ ပြင်းထန်သော ဝေဒနာ ခံစားရချိန်တွင်၊ ကဲ့ရဲ့သူများက ကိုယ်တော့်ကို လှောင်ပြောင် သရော်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် သေဆုံးပြီးနောက် ဂူသင်္ချိုင်းကို လင်းလက်စေရန်နှင့် အလင်းပေးရန် ၎င်းကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သေခြင်း၌ပင်လျှင် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်း ရှိနိုင်စေရန်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ မိတ်ဆွေများကို ယေရှု၌ သိပ်ထားစဉ်တွင် “ကျွန်ုပ်တို့ သူတို့ကို ပြန်လည် တွေ့ဆုံရဦးမည်” ဟု ပြောနိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။

When I saw him passing away, and saw the many friends sympathizing with me, I thought: What a contrast to the death of Jesus as He hung upon the cross! What a contrast! In the hour of His agony, the revilers were mocking and deriding Him. But He died, and He passed through the tomb to brighten it, and to lighten it, that we might have joy and hope even in the event of death; that we might say, as we lay our friends away to rest in Jesus: We shall meet them again.

 

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်းကို မသေစေချင်ဟု ကျွန်ုပ် ခံစားမိသည်။ သို့သော် ဤစကားလုံးများက ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေခဲ့သည်- “ငြိမ်ဝပ်စွာ နေကြလော့၊ ငါသည် ဘုရားသခင် ဖြစ်ကြောင်းကို သိကြလော့။” ကျွန်ုပ်၏ ဆုံးရှုံးမှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားရသော်လည်း အကျိုးမရှိသော ဝမ်းနည်းမှုတွင် ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် နစ်မြောမနေဝံ့ပေ။ ထိုသို့ပြုခြင်းက သေဆုံးသူကို ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ကျွန်ုပ်သည် အတ္တကြီးသူ မဟုတ်သဖြင့်၊ သူ၏ အေးချမ်းသော အိပ်စက်ခြင်းမှ ဘဝ၏ တိုက်ပွဲများကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် သူ့ကို ခေါ်ဆောင်လိုခြင်း မရှိပါ။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးကဲ့သို့ သူသည် အိပ်စက်ရန် လဲလျောင်းသွားခဲ့ပြီ။ သူ၏ အနားယူရာ နေရာကို ကျွန်ုပ်သည် ကျေနပ်စွာ ကြည့်ရှုပါမည်။ ကျွန်ုပ်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ သားသမီးများအနေဖြင့် ကွယ်လွန်သူ၏ အထိမ်းအမှတ်ကို ဂုဏ်ပြုနိုင်မည့် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းမှာ၊ သူ ချန်ထားခဲ့သော အလုပ်ကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရန်နှင့် ယေရှု၏ ခွန်အားဖြင့် ၎င်းကို ပြီးဆုံးအောင် ဆောင်ရွက်ရန် ဖြစ်သည်။ သူ့အား ပေးသနားခဲ့သော အသုံးဝင်သည့် နှစ်များအတွက် ကျွန်ုပ်တို့ ကျေးဇူးတင်ကြပါမည်။ သူ၏ အတွက်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ ခရစ်တော်၏ အတွက်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ သူ၏ သေဆုံးခြင်းမှ ကျွန်ုပ်တို့ ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်သော သင်ခန်းစာတစ်ခုကို သင်ယူပါမည်။ ဤဆုံးရှုံးမှုက ကျွန်ုပ်တို့ကို အသက်ရှင်နေသူများအပေါ် ပိုမို ကြင်နာတတ်စေရန်၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့စေရန်၊ ပိုမို သည်းခံတတ်စေရန်နှင့် ပိုမို အလေးထားတတ်စေရန် ပြုလုပ်ပေးပါမည်။

At times I felt that I could not have my husband die. But these words seemed to be impressed on my mind: “Be still, and know that I am God.” I keenly feel my loss, but dare not give myself up to

Death of My Husband 103

useless grief. This would not bring back the dead. And I am not so selfish as to wish, if I could, to bring him from his peaceful slumber to engage again in the battles of life. Like a tired warrior, he has lain down to sleep. I will look with pleasure upon his resting place. The best way in which I and my children can honor the memory of him who has fallen, is to take the work where he left it, and in the strength of Jesus carry it forward to completion. We will be thankful for the years of usefulness that were granted to him; and for his sake, and for Christ’s sake, we will learn from his death a lesson which we shall never forget. We will let this bereavement make us more kind and gentle, more forbearing, patient, and thoughtful toward the living.

 

ကျွန်ုပ်၏ ရွေးနုတ်ရှင်သည် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ရှိနေမည်ဟူသော အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ ဘဝလုပ်ငန်းကို တစ်ဦးတည်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ပါမည်။ ကျွန်ုပ်တို့တွင် စစ်ပွဲဆင်နွှဲရန် အချိန်အနည်းငယ်သာ ကျန်ပါတော့သည်။ ထို့နောက် ခရစ်တော် ကြွလာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဤပဋိပက္ခ မြင်ကွင်းသည် ပြီးဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ ခရစ်တော်နှင့်အတူ လုပ်ဆောင်ရန်နှင့် ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော်ကို တိုးချဲ့ရန် ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်ဆုံး ကြိုးစားမှုများမှာလည်း ပြီးမြောက်သွားလိမ့်မည်။ တိုက်ပွဲ၏ ရှေ့တန်းမှ ရပ်တည်ကာ ဝင်ရောက်လာသော မကောင်းမှုများကို အားတက်သရော ခုခံခဲ့သူ အချို့သည် မိမိတို့၏ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာ နေရာတွင်ပင် လဲကျသွားကြသည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် လဲကျသွားသော သူရဲကောင်းများကို ဝမ်းနည်းစွာ ကြည့်နေကြသော်လည်း၊ အလုပ်ကို ရပ်နားရန် အချိန်မရှိပေ။ သူတို့သည် အဆင့်အတန်းများကို ပြန်လည် စုစည်းရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သေခြင်းကြောင့် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သော လက်ထဲမှ အလံကို ဆွဲယူကာ ပြန်လည် လန်းဆန်းသော ခွန်အားဖြင့် ခရစ်တော်၏ သမ္မာတရားနှင့် ဂုဏ်အသရေကို စောင့်ရှောက်ရမည်ဖြစ်သည်။ ယခင်ကထက် ပိုမို၍ အပြစ်နှင့် မှောင်မိုက်သော တန်ခိုးများကို ခုခံရမည်။ လက်ရှိ သမ္မာတရားကို ယုံကြည်သူများအတွက် ဤအချိန်သည် တက်ကြွပြီး ပြတ်သားသော လုပ်ဆောင်မှုများ လိုအပ်နေချိန် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင် ကြွလာရန် စောင့်ဆိုင်းရသည့် အချိန်မှာ ကြာမြင့်နေသည်ဟု ထင်ရပါက၊ ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကြောင့် စစ်ပွဲမှ ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ အနားယူလိုစိတ် ပြင်းပြနေပါက—မည်သည့် ညည်းညူမှုကိုမဆို တားဆီးရန် ဤအချက်ကို သတိရပါ—ကျွန်ုပ်တို့သည် လောကရှိ မုန်တိုင်းများနှင့် ပဋိပက္ခများကို ရင်ဆိုင်ရန်၊ ခရစ်ယာန် စရိုက်လက္ခဏာကို ပြည့်စုံစေရန်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အဖခမည်းတော် ဘုရားသခင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ အစ်ကိုကြီး ခရစ်တော်ကို ပိုမို သိရှိနားလည်လာရန်နှင့် များစွာသော ဝိညာဉ်များကို ခရစ်တော်ထံသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် သခင်ဘုရား၏ လုပ်ငန်းကို လုပ်ဆောင်ရန် ဤလောကတွင် ကျန်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ “ပညာရှိသောသူတို့သည် မိုးကောင်းကင် မျက်နှာကြက်၏ အလင်းကဲ့သို့၎င်း၊ လူအများကို ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းသို့ သွင်သောသူတို့သည် ကြယ်များကဲ့သို့၎င်း အစဉ်အမြဲ ထွန်းလင်းကြလိမ့်မည်။”

I take up my lifework alone, in full confidence that my Redeemer will be with me. We have only a little while to wage the warfare; [112]

then Christ will come, and this scene of conflict will close. Then our last efforts will have been made to work with Christ, and advance His kingdom. Some who have stood in the forefront of the battle, zealously resisting incoming evil, fall at the post of duty; the living gaze sorrowfully at the fallen heroes, but there is no time to cease work. They must close up the ranks; seize the banner from the hand palsied by death, and with renewed energy vindicate the truth and the honor of Christ. As never before, resistance must be made against sin—against the powers of darkness. The time demands energetic and determined activity on the part of those who believe present truth. If the time seems long to wait for our Deliverer to come; if, bowed by affliction and worn with toil, we feel impatient to receive an honorable release from the warfare, let us remember—and let the remembrance check every murmur—that we are left on earth to encounter storms and conflicts, to perfect Christian character, to become better acquainted with God our Father, and Christ our Elder Brother, and to do work for the Master in winning many souls to Christ. “They that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever.”

 

၁၀၄ အသင်းတော်အတွက် သက်သေခံချက်များ၊ အတွဲ ၁ နံပါတ်တစ်—အသင်းတော်အတွက် သက်သေခံချက် [၁၁၃]

104 Testimonies for the Church, vol. 1

Number One—Testimony for the Church [113]

အခန်းကြီး - ၁၅။

အခန်း ၁၅ — သင်၏ညီအစ်ကိုကို စောင့်ရှောက်သောသူ

Chapter 15—Thy Brother’s Keeper

 

၁၈၅၅ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၂၀ ရက်နေ့တွင် ဆုတောင်းနေစဉ်အတွင်း ထာဝရဘုရား၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ်သို့ ရုတ်တရက် အားကြီးစွာ သက်ရောက်လာပြီး ကျွန်ုပ်သည် ဗျာဒိတ်ရူပါရုံထဲသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

November 20, 1855, while in prayer, the Spirit of the Lord came suddenly and powerfully upon me, and I was taken off in vision.

 

ထာဝရဘုရား၏ ဝိညာဉ်တော်သည် အသင်းတော်မှ ကွယ်ပျောက်လာနေသည်ကို ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်။ ထာဝရဘုရား၏ အစေခံများသည် အငြင်းအခုံပြုခြင်း၏ ခွန်အားအပေါ်တွင်သာ အလွန်အမင်း ယုံကြည်ကိုးစားနေကြပြီး၊ ဘုရားသခင်အပေါ်တွင် ထားရှိသင့်သည့် ခိုင်မာသော မှီခိုအားထားမှု မရှိကြချေ။ သမ္မာတရားကို အကြောင်းပြရုံမျှဖြင့် ဝိညာဉ်များကို ကြွင်းကြန်သောသူတို့နှင့်အတူ ရပ်တည်လာအောင် လှုံ့ဆော်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရ၏။ အကြောင်းမှာ သမ္မာတရားသည် လူကြိုက်မများသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အစေခံများသည် မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်ထဲတွင် သမ္မာတရား ရှိနေရမည်။ ကောင်းကင်တမန်က “သူတို့သည် ဘုန်းအသရေတော်ထံမှ နွေးထွေးသော သမ္မာတရားကို ရယူရမည်၊ ၎င်းကို မိမိတို့၏ ရင်ထဲတွင် ဆောင်ထားရမည်၊ ထို့နောက် နားထောင်သောသူတို့အား ဝိညာဉ်၏ နွေးထွေးမှုနှင့် ထက်သန်မှုတို့ဖြင့် သွန်းလောင်းပေးရမည်” ဟု ဆိုသည်။ အမှားအမှန် သိတတ်သော လူအနည်းငယ်သည် သက်သေအထောက်အထားများ၏ အလေးချိန်ကြောင့် ဆုံးဖြတ်ရန် အသင့်ရှိကြသော်လည်း၊ လူအများကိုမူ သမ္မာတရား၏ သီအိုရီသက်သက်ဖြင့် လှုံ့ဆော်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သမ္မာတရားနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော တန်ခိုးတော်နှင့် သူတို့ကို လှုပ်နှိုးနိုင်မည့် အသက်ရှင်သော သက်သေခံချက် ရှိရမည်။

I saw that the Spirit of the Lord has been dying away from the church. The servants of the Lord have trusted too much to the strength of argument, and have not had that firm reliance upon God which they should have. I saw that the mere argument of the truth will not move souls to take a stand with the remnant; for the truth is unpopular. The servants of God must have the truth in the soul. Said the angel: “They must get it warm from glory, carry it in their bosoms, and pour it out in the warmth and earnestness of the soul to those that hear.” A few that are conscientious are ready to decide from the weight of evidence; but it is impossible to move many with a mere theory of the truth. There must be a power to attend the truth, a living testimony to move them.

 

ရန်သူသည် ဝိညာဉ်များကို ဖျက်ဆီးရန် အလုပ်များနေသည်ကို ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်။ အဆင့်အတန်းများအတွင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ချီးမြှောက်ခြင်းများ ဝင်ရောက်လာပြီဖြစ်၍ ပိုမိုနှိမ့်ချမှု ရှိရမည်။ သတင်းစကားဆောင်သူများအကြားတွင် လွတ်လပ်လွန်းသော စိတ်ဓာတ်ကို အလိုလိုက်မှု များပြားနေသည်။ ၎င်းကို ဘေးဖယ်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ အစေခံများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပူးပေါင်းစည်းလုံးကြရမည်။ “ငါသည် ငါ့ညီအစ်ကိုကို စောင့်ရှောက်သောသူ ဖြစ်သလော” ဟု မေးလိုသော စိတ်ဓာတ်များ လွှမ်းမိုးနေသည်။ ကောင်းကင်တမန်က “အမှန်စင်စစ်၊ သင်သည် သင်၏ညီအစ်ကိုကို [၁၁၄] စောင့်ရှောက်သောသူ ဖြစ်၏။ သင်သည် သင်၏ညီအစ်ကိုအပေါ် နိုးကြားစွာ ဂရုစိုက်သင့်သည်၊ သူ၏ ကောင်းစားရေးအတွက် စိတ်ဝင်စားသင့်သည်၊ သူ၏အပေါ်တွင် ကြင်နာပြီး ချစ်ခင်သော စိတ်ဓာတ်ကို မွေးမြူသင့်သည်။ အတူတကွ ပူးပေါင်းကြလော့၊ အတူတကွ ပူးပေါင်းကြလော့” ဟု ဆိုသည်။ ဘုရားသခင်သည် လူသားအား ပွင့်လင်းရိုးသားသူ၊ ဟန်ဆောင်မှုကင်းသူ၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သူ၊ နှိမ့်ချသူနှင့် ရိုးရှင်းသူ ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်တော်မူသည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ မူဝါဒဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင် ထိုသို့ စီရင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သနားစရာကောင်းပြီး အားနည်းသော လူသားမူကား ထိုအရာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော — မိမိဘာသာ လျှောက်လှမ်းခြင်းနှင့် မိမိ၏ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကိုသာ ဂရုတစိုက် ဆောင်ရွက်ခြင်းတို့ကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

I saw that the enemy is busy to destroy souls. Exaltation has come into the ranks; there must be more humility. There is too much of an independence of spirit indulged in among the messengers. This must be laid aside, and there must be a drawing together of the servants of God. There has been too much of a spirit to ask, “Am I my brother’s keeper?” Said the angel: “Yea, thou art thy brother’s

[114] keeper. Thou shouldest have a watchful care for thy brother, be interested for his welfare, and cherish a kind, loving spirit toward him. Press together, press together.” God designed that man should be openhearted and honest, without affectation, meek, humble, with simplicity. This is the principle of heaven; God ordered it so. But poor, frail man has sought out something different—to follow his own way, and carefully attend to his own self-interest.

 

အဘယ်ကြောင့် အသင်းတော်တွင် ရိုးရှင်းမှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ မာနထောင်လွှားခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ချီးမြှောက်ခြင်းများ ဝင်ရောက်လာသနည်းဟု ကောင်းကင်တမန်ကို ကျွန်ုပ်မေးမြန်းခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ရန်သူ၏လက်သို့ ကျရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်။ ကောင်းကင်တမန်က “ကြည့်ရှုလော့၊ ‘ငါသည် ငါ့ညီအစ်ကိုကို စောင့်ရှောက်သောသူ ဖြစ်သလော’ ဟူသော ဤခံစားချက် လွှမ်းမိုးနေသည်ကို သင်မြင်ရလိမ့်မည်” ဟု ဆိုသည်။ တစ်ဖန် ကောင်းကင်တမန်က “သင်သည် ၁၀၆ သင်၏ညီအစ်ကိုကို စောင့်ရှောက်သောသူ ၁၀၇ ဖြစ်၏။ သင်၏ ဝန်ခံချက်နှင့် သင်၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ငြင်းပယ်ရန်နှင့် ဘုရားသခင်ထံ ယဇ်ပူဇော်ရန် တောင်းဆိုသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သင်သည် ထာဝရအသက်နှင့် ထိုက်တန်လိမ့်မည်မဟုတ်။ အကြောင်းမှာ ထိုအသက်ကို သင်၏အတွက် ချစ်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ သားတော်၏ ပြင်းစွာသော ဝေဒနာ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် အသွေးတော်ဖြင့် အဖိုးကြီးစွာ ပေး၍ ဝယ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်” ဟု ဆို၏။

I asked the angel why simplicity had been shut out from the church, and pride and exaltation had come in. I saw that this is the reason why we have almost been delivered into the hand of the enemy. Said the angel: “Look ye, and ye shall see that this feeling prevails: Am I my brother’s keeper?” Again said the angel: “Thou

106

Thy Brother’s Keeper 107

art thy brother’s keeper. Thy profession, thy faith, requires thee to deny thyself and sacrifice to God, or thou wilt be unworthy of eternal life; for it was purchased for thee dearly, even by the agony, the sufferings, and blood of the beloved Son of God.”

 

အရှေ့နှင့် အနောက် အရပ်ရပ်ရှိ လူအများတို့သည် လယ်ယာတစ်ခုပြီးတစ်ခု၊ မြေကွက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု၊ အိမ်တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး တိုးချဲ့ပိုင်ဆိုင်နေကြသည်ကို ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရ၏။ သူတို့က ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ကို ကူညီရန်ဖြစ်သည်ဟု အကြောင်းပြကြသည်။ သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိပ်တုံးခတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် အမှုတော်အတွက် အကျိုးအနည်းငယ်သာ ပေးနိုင်ကြသည်။ အချို့မှာ မြေကွက်တစ်ကွက်ကို ဝယ်ယူပြီး ၎င်းအတွက် အကြွေးဆပ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ကြသည်။ သူတို့၏ အချိန်များကို အလွန်အမင်း အသုံးချနေရသဖြင့် ဆုတောင်းရန်၊ ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုရန်နှင့် သူတို့၏ အားနည်းချက်များကို အောင်နိုင်ရန် ဘုရားသခင်ထံမှ ခွန်အားယူရန် အချိန်အနည်းငယ်သာ ပေးနိုင်ကြသည်။ သူတို့သည် အကြွေးတင်နေကြသဖြင့် အမှုတော်အတွက် အကူအညီ လိုအပ်သောအခါတွင် မကူညီနိုင်ကြချေ၊ အကြောင်းမှာ အရင်ဆုံး အကြွေးကျေအောင် လုပ်ရမည်ဟု ဆိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အကြွေးကျေသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် ယခင်ကထက် အမှုတော်ကို ကူညီရန် ပို၍ ဝေးကွာသွားကြပြန်သည်၊ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ထပ်မံတိုးချဲ့ခြင်းဖြင့် အကြွေးနွံထဲ ပြန်လည်နစ်ဝင်သွားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် မှန်ကန်သည်ဟု မိမိကိုယ်ကို မြှောက်ပင့်ကြပြီး ရရှိလာသော အကျိုးအမြတ်များကို အမှုတော်တွင် အသုံးပြုမည်ဟု ပြောကြသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင်မူ ဤလောက၌ ဘဏ္ဍာများကို စုဆောင်းနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သမ္မာတရားကို နှုတ်ဖြင့် ချစ်ကြသော်လည်း အလုပ်ဖြင့် မချစ်ကြချေ။ သူတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များ ပြသသလောက်သာ အမှုတော်ကို ချစ်ကြသည်။ သူတို့သည် [၁၁၅] လောကကို ပို၍ချစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ကို လျော့၍ ချစ်ကြသည်၊ လောက၏ ဆွဲဆောင်မှုသည် ပို၍ အားကောင်းလာပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ အားနည်းလာသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားသည် သူတို့၏ ဘဏ္ဍာရှိရာ၌ ရှိ၏။ သူတို့၏ စံနမူနာအားဖြင့် သူတို့သည် ဤလောကတွင်သာ အမြဲနေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်းနှင့် ဤလောကသည် သူတို့၏ အိမ်ဖြစ်ကြောင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ပြောနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်တမန်က “သင်သည် သင်၏ညီအစ်ကိုကို စောင့်ရှောက်သောသူ ဖြစ်၏” ဟု ဆိုသည်။

I saw that many in different places, East and West, were adding farm to farm, and land to land, and house to house, and they make the cause of God their excuse, saying they do this that they may help the cause. They shackle themselves so that they can be of but little benefit to the cause. Some buy a piece of land, and labor with all their might to pay for it. Their time is so occupied that they can spare but little time to pray, and serve God, and gain strength from Him to overcome their besetments. They are in debt, and when the cause needs their help they cannot assist; for they must get free from debt first. But as soon as they are free from debt they are farther from helping the cause than before; for they again involve themselves by adding to their property. They flatter themselves that this course is right, that they will use the avails in the cause, when they are actually laying up treasure here. They love the truth in word, but not in work. They love the cause just as much as their works show. They love the [115]

world more and the cause of God less; the attraction to earth grows stronger and the attraction to heaven weaker. Their heart is with their treasure. By their example they say to those around them that they are intending to stay here, that this world is their home. Said the angel: “Thou art thy brother’s keeper.”

 

အမှုတော်အတွက် အရင်းအမြစ်များ အမှန်တကယ် လိုအပ်နေချိန်တွင်လည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ အချို့သော အစေခံများသည် အဝတ်အစား နွမ်းပါးစွာဖြင့် ငွေကြေးမရှိသဖြင့် အမှုတော်လုပ်ငန်းတွင် အခက်အခဲဖြစ်နေချိန်တွင်လည်းကောင်း၊ လူအများတို့သည် မိမိတို့၏ စိတ်အလို၊ အရသာနှင့် အမြင်အာရုံတို့ကို ကျေနပ်စေရန်အတွက်သာ မလိုအပ်သော အသုံးစရိတ်များကို သုံးစွဲနေကြသည်။ ကောင်းကင်တမန်က “သူတို့ အမှုဆောင်ရမည့် အချိန်သည် မကြာမီ ကုန်လွန်တော့မည်။ သူတို့၏ အပြုအမူများက မိမိကိုယ်ကိုယ် (အတ္တ) သည် သူတို့၏ ရုပ်တုဖြစ်ကြောင်းနှင့် ၎င်းအတွက် သူတို့ ယဇ်ပူဇော်နေကြောင်း ပြသနေသည်” ဟု ဆိုသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် အရင်ဆုံး ကျေနပ်အောင် လုပ်ရမည်ဟူသော ခံစားချက်ဖြင့် “ငါသည် ငါ့ညီအစ်ကိုကို စောင့်ရှောက်သောသူ ဖြစ်သလော” ဟု ဆိုကြသည်။ သတိပေးချက်များစွာ ရရှိခဲ့သော်လည်း လူအများတို့သည် ဂရုမပြုခဲ့ကြချေ။ အတ္တသည် အဓိက ရည်မှန်းချက်ဖြစ်နေပြီး အရာရာတိုင်းသည် ၎င်း၏ရှေ့မှောက်၌ ဒူးထောက်ရမည်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

Many have indulged in needless expense, merely to gratify the feelings, the taste, and the eye, when the cause needed the very means thus used, and when some of the servants of God were poorly clothed and were crippled in their labor for lack of means. Said the angel: “Their time to do will soon be past. Their works show that self is their idol, and to it they sacrifice.” Self must first be gratified; their feeling is: “Am I my brother’s keeper?” Warning after warning many have received, but heeded not. Self is the main object, and to it everything must bow.

 

အသင်းတော်သည် မိမိကိုယ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံခြင်း စိတ်ဓာတ်ကို လုံးဝနီးပါး ဆုံးရှုံးနေပြီဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ်နှင့် မိမိကိုယ်ကျိုးစီးပွားကို ပထမနေရာတွင် ထားကြပြီး၊ အမှုတော်အတွက်မူ သူတို့ အဆင်ပြေသလောက်သာ လုပ်ဆောင်ကြသည်။ ထိုသို့သော ပူဇော်သက္ကာသည် မစုံလင် (ခြေဆွံ့သော ယဇ်) ဖြစ်သဖြင့် ဘုရားသခင် လက်ခံတော်မမူကြောင်း ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်။ အားလုံးသည် အမှုတော် တိုးတက်ပြန့်ပွားစေရန် မိမိတို့ တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ရန် စိတ်ဝင်စားသင့်သည်။ ပစ္စည်းဥစ္စာ မရှိသော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာ ခွန်အားရှိသောသူတို့သည် သူတို့၏ ခွန်အားအတွက် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် တာဝန်ရှိကြောင်း ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အလုပ်တွင် ဝီရိယရှိရမည်ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ရေးတွင် ထက်သန်ရမည်။ ပစ္စည်းဥစ္စာ ရှိသောသူများကိုသာ အနစ်နာခံရန် ပစ်မထားသင့်ပေ။ ပစ္စည်းဥစ္စာ ရှိသူများကဲ့သို့ပင် သူတို့လည်း စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံနိုင်ကြောင်းနှင့် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် တာဝန်ရှိကြောင်း ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ပစ္စည်းဥစ္စာ မရှိသူတို့သည် နည်းလမ်းများစွာဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ငြင်းပယ်နိုင်ကြောင်း၊ မိမိတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွက် အသုံးစရိတ် လျှော့ချနိုင်ကြောင်း၊ မိမိတို့၏ အရသာနှင့် အစားအသောက် အလိုရမ္မက်များကို ထိန်းချုပ်ခြင်းဖြင့် အမှုတော်အတွက် ပိုလျှံသော အရာများကို ရှာဖွေနိုင်ကြောင်းနှင့် ထိုသို့ဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဘဏ္ဍာများကို စုဆောင်းနိုင်ကြောင်း သတိမပြုမိကြချေ။ သမ္မာတရားတွင် နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းခြင်းနှင့် လှပခြင်းများ ရှိသော်လည်း ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပါက ၎င်းသည် အစွမ်းမရှိတော့ကြောင်း ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်။

I saw that the church has nearly lost the spirit of self-denial and sacrifice; they make self and self-interest first, and then they do for the cause what they think they can as well as not. Such a sacrifice, I saw, is lame, and not accepted of God. All should be interested to do their utmost to advance the cause. I saw that those who have

108 Testimonies for the Church, vol. 1

no property, but have strength of body, are accountable to God for their strength. They should be diligent in business and fervent in spirit; they should not leave those that have possessions to do all the sacrificing. I saw that they can sacrifice, and that it is their duty to do so, as well as those who have property. But often those that have no possessions do not realize that they can deny themselves in many ways, can lay out less upon their bodies, and to gratify their tastes and appetites, and find much to spare for the cause, and thus lay up a treasure in heaven. I saw that there is loveliness and beauty in the truth; but take away the power of God, and it is powerless.

 

အခန်းကြီး - ၁၆။

အခန်း ၁၆ — ဥပုသ်နေ့ စတင်ရမည့် အချိန် [၁၁၆]

Chapter 16—Time to Begin the Sabbath [116]

 

[နောက်ဆက်တွဲကို ကြည့်ပါ။]

[See Appendix.]

 

“ညဦးအချိန်မှသည် နောက်တစ်နေ့ ညဦးအချိန်တိုင်အောင် သင်တို့၏ ဥပုသ်နေ့ကို စောင့်ရမည်” ဟူသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်။ ကောင်းကင်တမန်က “ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ယူလော့၊ ဖတ်လော့၊ နားလည်အောင် လုပ်လော့၊ ထိုသို့ဆိုလျှင် သင်တို့ မမှားနိုင်ပါ။ သေချာစွာ ဖတ်ရှုပါက ညဦးအချိန်ဟူသည် အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်းနှင့် မည်သည့်အချိန်ဖြစ်ကြောင်းကို ထိုနေရာ၌ သင်တို့ တွေ့လိမ့်မည်” ဟု ဆိုသည်။ ဥပုသ်နေ့ကို ယခင်ကကဲ့သို့ စတင်ခဲ့ကြခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာတော် အညိုအမဲ ခံခဲ့ရသလားဟု ကောင်းကင်တမန်ကို ကျွန်ုပ်မေးမြန်းခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဥပုသ်နေ့ စတင်ပေါ်ပေါက်လာချိန်သို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ခြင်းခံရပြီး ယခုအချိန်အထိ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော် နောက်သို့ လိုက်ပါကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း၊ ထာဝရဘုရားသည် မနှစ်သက်ခြင်း သို့မဟုတ် မျက်နှာတော် အညိုအမဲ ပြခြင်းကို ကျွန်ုပ်မမြင်ခဲ့ရပါ။ ယခုကဲ့သို့ နောက်ကျသော အချိန်ကျမှ ဥပုသ်နေ့ စတင်ရမည့် အချိန်ကို ပြောင်းလဲရခြင်းမှာ အဘယ်ကြောင့်နည်းဟု ကျွန်ုပ်မေးမြန်းခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တမန်က “သင်တို့ နားလည်ရလိမ့်မည်၊ သို့သော် ယခုမဟုတ်သေး၊ ယခုမဟုတ်သေး” ဟု ဆိုသည်။ ကောင်းကင်တမန်က “အလင်း ရောက်လာပြီး ထိုအလင်းကို ဘေးဖယ်ထားလျှင် သို့မဟုတ် ငြင်းပယ်လျှင် ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာတော် အညိုအမဲ ပြခြင်းတို့ ရောက်လာလိမ့်မည်။ သို့သော် အလင်းမရောက်မီတွင် အပြစ်မရှိချေ၊ အကြောင်းမှာ သူတို့ ငြင်းပယ်စရာ အလင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်” ဟု ဆိုသည်။ ဥပုသ်နေ့သည် ၆ နာရီတွင် စတင်ကြောင်း ထာဝရဘုရား ပြသခဲ့သည်ဟု အချို့သောသူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေကြသည်ကို ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်၊ အမှန်စင်စစ် ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်မှာ “ညဦးအချိန်” တွင် စတင်သည်ဟူ၍သာ ဖြစ်ပြီး ညဦးအချိန်ကို ၆ နာရီဟု မှတ်ယူခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အစေခံများသည် အတူတကွ ပူးပေါင်းကြရမည်၊ စည်းလုံးကြရမည်ဟု ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်။

I saw that it is even so: “From even unto even, shall ye celebrate your Sabbath.” Said the angel: “Take the word of God, read it, understand, and ye cannot err. Read carefully, and ye shall there find what even is, and when it is.” I asked the angel if the frown of God had been upon His people for commencing the Sabbath as they had. I was directed back to the first rise of the Sabbath, and followed the people of God up to this time, but did not see that the Lord was displeased, or frowned upon them. I inquired why it had been thus, that at this late day we must change the time of commencing the Sabbath. Said the angel: “Ye shall understand, but not yet, not yet.” Said the angel: “If light come, and that light is set aside or rejected, then comes condemnation and the frown of God; but before the light comes, there is no sin, for there is no light for them to reject.” I saw that it was in the minds of some that the Lord had shown that the Sabbath commenced at six o’clock, when I had only seen that it commenced at “even,” and it was inferred that even was at six. I saw that the servants of God must draw together, press together.

အခန်းကြီး - ၁၇။

အခန်း ၁၇ — သမ္မာတရားကို ဆန့်ကျင်သောသူများ

Chapter 17—Opposers of the Truth

 

[နောက်ဆက်တွဲကို ကြည့်ပါ။]

[See Appendix.]

 

Wisconsin ပြည်နယ်မှ Stephenson နှင့် Hall တို့၏ အကြောင်းကို ကျွန်ုပ်အား ပြသခဲ့သည်။ ၁၈၅၄ ခုနှစ်၊ ဇွန်လတွင် ကျွန်ုပ်တို့ Wisconsin ၌ ရှိနေစဉ် သူတို့သည် ဤဗျာဒိတ်ရူပါရုံများသည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်လက်ခံခဲ့ကြကြောင်း ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ၎င်းတို့ကို စစ်ဆေးပြီး နောင်လာမည့်ခေတ် (Age-to-Come) နှင့် ပတ်သက်သော သူတို့၏ အမြင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုဗျာဒိတ်ရူပါရုံများသည် သူတို့၏ အမြင်များနှင့် မကိုက်ညီသောအခါ သူတို့သည် နောင်လာမည့်ခေတ် အယူအဆအတွက် ဗျာဒိတ်ရူပါရုံများကို စွန့်ပယ်ခဲ့ကြသည်။ ပြီးခဲ့သည့် နွေဦးရာသီ၊ အရှေ့ပိုင်းသို့ သူတို့ ခရီးထွက်ခဲ့စဉ်က သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မှားယွင်းနေပြီး အကြံအစည်များ ရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် [၁၁၇] နောင်လာမည့်ခေတ် အယူအဆအပေါ် မှားယွင်းခဲ့ကြပြီး၊ Review မဂ္ဂဇင်းကို ထိခိုက်စေရန် မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမဆို အသုံးပြုရန် အသင့်ရှိနေကြသည်။ ၎င်း၏ မိတ်ဆွေများသည် နိုးကြားနေရမည်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများကို လှည့်ဖြားမှုမှ ကယ်တင်ရန် တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ဆောင်ရမည်။ ဤလူများသည် လိမ်လည်လှည့်ဖြားပြီး ပုပ်သိုးနေသော လူစုများနှင့် ပူးပေါင်းနေကြသည်။ သူတို့တွင် ဤအရာအတွက် သက်သေအထောက်အထားများ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့သည် ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်းနှင့် စာနာမှုရှိကြောင်းနှင့် စည်းလုံးကြောင်း ဟန်ဆောင်နေကြသော်လည်း (အထူးသဖြင့် Stephenson သည်) သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် မြွေဆိုးကဲ့သို့ ကိုက်ခဲနေကြသည်။ သူ၏ရှေ့တွင် စကားချိုသာစွာ ပြောနေကြသော်လည်း Wisconsin ပြည်နယ်ရှိ လူများအား Review နှင့် ၎င်းကို စီမံခန့်ခွဲသူများကို ဆန့်ကျင်လာအောင် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်နေကြသည်။ Stephenson သည် ဤကိစ္စတွင် အထူးပင် တက်ကြွလှုပ်ရှားခဲ့သည်။ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ Review မှ နောင်လာမည့်ခေတ် အယူအဆကို ထုတ်ဝေရန် သို့မဟုတ် ၎င်း၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ဖျက်ဆီးရန် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်းမှာမူ ပွင့်လင်းရိုးသားပြီး သံသယမရှိဘဲ သူတို့၏ မနာလိုမှုများကို ဖယ်ရှားရန် နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေခဲ့သည်၊ ရုံးလုပ်ငန်းများကို သူတို့အား ပွင့်လင်းစွာ ပြောပြခဲ့ပြီး သူတို့ကို ကူညီရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူတို့ကမူ အဆိုးမြင်ရန် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြပြီး အရာရာကို မနာလိုသော မျက်စိဖြင့် ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ် သူတို့ကို မြင်နေရစဉ် ကောင်းကင်တမန်က “အားနည်းသော လူသား၊ သင်သည် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ကို ဟန့်တားနိုင်သည်ဟု ထင်သလော။ အားနည်းသော လူသား၊ ကိုယ်တော်၏ လက်ချောင်းတစ်ချက် အထိတွင်ပင် သင်သည် မှောက်လျက် လဲကျသွားနိုင်သည်။ ကိုယ်တော်သည် သင့်ကို ခေတ္တမျှသာ သည်းခံလိမ့်မည်” ဟု ဆိုသည်။

I was shown the case of Stephenson and Hall of Wisconsin. I saw that while we were in Wisconsin, in June, 1854, they were convicted that the visions were of God; but they examined them and compared them with their views of the age to come, and because the visions did not agree with these, they sacrificed the visions for the Age-to-Come. And while on their journey East, last spring, they both were wrong and designing. They have stumbled over the

[117] Age-to-Come, and they are ready to take any course to injure the

Review; its friends must be awake and do what they can to save the children of God from deception. These men are uniting with a lying and corrupt people. They have had evidence of this. And while they were professing sympathy and union with my husband, they (especially Stephenson) were biting like an adder behind his back. While their words were smooth with him, they were inflaming Wisconsin against the Review and its conductors. Especially was Stephenson active in this matter. Their object has been to have the Review publish the Age-to-Come theory, or to destroy its influence. And while my husband was openhearted and unsuspecting, seeking ways to remove their jealousy, and frankly opening to them the affairs of the office, and trying to help them, they were watching for evil, and observing everything with a jealous eye. Said the angel as I beheld them: “Think ye, feeble man, that ye can stay the work of God? Feeble man, one touch of His finger can lay thee prostrate. He will suffer thee but a little while.”

 

ကျွန်ုပ်သည် အဒ်ဗင့် (Advent) အယူဝါဒ စတင်ပေါ်ပေါက်ချိန်နှင့် ထိုမတိုင်မီ အချိန်သို့ ပြန်လည် ညွှန်ပြခြင်း ခံခဲ့ရပြီး၊ Messenger အုပ်စုမှ ကျင့်သုံးခဲ့သော လှည့်ဖြားမှု၊ မမှန်မကန် တင်ပြမှုနှင့် မုသားစကားများကဲ့သို့သော အရာမျိုး သို့မဟုတ် ဘာသာရေး မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် ပုပ်သိုးနေသော နှလုံးသားများ စုစည်းမှုမျိုးကို ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးကြောင်း မြင်ခဲ့ရသည်။ အချို့သော ရိုးသားသော နှလုံးသားများသည် သူတို့၏ ပြောဆိုချက်များတွင် အကြောင်းရင်း အနည်းငယ်တော့ ရှိရမည်ဟု ကောက်ချက်ချကာ သူတို့၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်၊ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ထိုမျှလောက် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း မုသားမပြောနိုင်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သောသူများသည် ဤကိစ္စရပ်များ၏ မှန်ကန်သော သက်သေများကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်သည် လောကတွင် ထိုသို့သော လူစားမျိုး မရှိသကဲ့သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းရမည်။

I was pointed back to the rise of the advent doctrine, and even before that time, and saw that there had not been a parallel to the deception, misrepresentation, and falsehood that has been practiced by the Messenger party, or such an association of corrupt hearts under a cloak of religion. Some honest hearts have been influenced by them, concluding that they must have at least some cause for

110

Opposers of the Truth 111

their statements, thinking them incapable of uttering so glaring falsehoods. I saw that such will have evidence of the truth of these matters. The church of God should move straight along, as though there were not such a people in the world.

 

ခရစ်ယာန် မဆန်သော အသက်တာဖြင့် နေထိုင်သူတို့၏ အမှားများကို ဖော်ထုတ်ပြသရန် ပြတ်သားသော ကြိုးပမ်းမှုများ ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ သူတို့ မပြုပြင်ပါက ဘုရားသခင် နှစ်သက်တော်မူသော စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသည့် လူမျိုးတစ်စု ရှိစေရန်အတွက် သူတို့ကို အဖိုးတန်ပြီး သန့်ရှင်းသောသူများထံမှ ခွဲထုတ်ရမည်။ စင်ကြယ်သောသူနှင့် မစင်ကြယ်သောသူကို ပေါင်းစည်းခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်ကို [၁၁၈] ရှုတ်ချခြင်း မပြုကြနှင့်။

I saw that decided efforts should be made to show those who are unchristian in life their wrongs, and if they do not reform, they should be separated from the precious and holy, that God may have a clean and pure people that He can delight in. Dishonor Him not [118]

by linking or uniting the clean with the unclean.

 

အရှေ့ဘက်မှ အနောက်ဘက်သို့ လာနေသော အချို့သောသူများကို ကျွန်ုပ်အား ပြသခဲ့သည်။ အရှေ့ဘက်မှ အနောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာလာသူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝရန် မဟုတ်ဘဲ၊ ဝိညာဉ်များကို သမ္မာတရားသို့ ရရှိရန် ဖြစ်သင့်ကြောင်း ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်။ ကောင်းကင်တမန်က “သင်တို့ အနောက်ဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာခြင်းမှာ ဂုဏ်အသရေအတွက် သို့မဟုတ် လောက၌ ဘဏ္ဍာစုဆောင်းရန် မဟုတ်ဘဲ၊ သမ္မာတရား၏ စံနှုန်းကို မြှင့်တင်ရန်ဖြစ်ကြောင်း သင်တို့၏ အပြုအမူများဖြင့် သက်သေပြကြလော့” ဟု ဆိုသည်။ အနောက်ဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့သူများသည် မိမိတို့၏ သခင်ကို စောင့်မျှော်နေသောသူများကဲ့သို့ ဖြစ်သင့်ကြောင်း ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်။ ကောင်းကင်တမန်က “အနောက်ဘက်ရှိ လူများအတွက် အသက်ရှင်သော စံနမူနာ ဖြစ်ကြလော့။ သင်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ ထူးခြားသော လူမျိုးဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကမ္ဘာလောကသို့ နောက်ဆုံး ကရုဏာ သတင်းစကား ပေးရန် ထူးခြားသော အလုပ်ရှိကြောင်း သင်တို့၏ အပြုအမူများဖြင့် ပြသကြလော့။ ဤလောကသည် သင်တို့၏ အိမ်မဟုတ်ကြောင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများအား သင်တို့၏ အပြုအမူများဖြင့် ပြသကြလော့” ဟု ဆိုသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျော့ကွင်းမိနေသူများသည် ရန်သူ၏ ကျော့ကွင်းကို ဖျက်ဆီးပြီး လွတ်မြောက်သင့်ကြောင်း ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည်။ လောက၌ ဘဏ္ဍာများကို မစုဆောင်းကြနှင့်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဘဏ္ဍာစုဆောင်းနေကြောင်း သင်တို့၏ အသက်တာဖြင့် ပြသကြလော့။ အကယ်၍ ဘုရားသခင်သည် သင့်ကို အနောက်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့ပါက၊ ကိုယ်တော်သည် သင့်အတွက် မြင့်မြတ်သော အလုပ်တစ်ခု ရှိသည်။ သင်၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အတွေ့အကြုံများဖြင့် အသက်ရှင်သော အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသူများကို ကူညီလော့။ ဆွဲဆောင်မှုသည် ဤသနားစရာကောင်းပြီး မှောင်မိုက်သော ကမ္ဘာမြေငယ်လေးအပေါ်၌ မရှိစေဘဲ၊ အထက်သို့ ဘုရားသခင်၊ ဘုန်းအသရေနှင့် ကောင်းကင်ဘုံဆီသို့သာ ရှိပါစေ။ ဤနေရာရှိ လယ်ယာမြေများအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက သင်၏စိတ်ကို မလွှမ်းမိုးပါစေနှင့်၊ အာဗြဟံ၏ လယ်ယာမြေ (ကောင်းကင်မြေ) ကို ဆင်ခြင်ခြင်း၌သာ စိတ်ချလက်ချ နစ်မြောနေနိုင်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုမဖောက်ပြန်နိုင်သော အမွေတော်ကို ဆက်ခံမည့်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ လောကအပေါ်၌ ထားရှိသော သင်၏ တွယ်တာမှုများကို ဖြတ်တောက်ပြီး ကောင်းကင်အရာများကိုသာ စဉ်းစားဆင်ခြင်လော့။

I was shown some coming from the East to the West. I saw that it should not be the object of those who leave the East for the West to get rich, but to win souls to the truth. Said the angel: “Let your works show that it is not for honor, or to lay up a treasure on earth, that ye have moved West, but to hold up and exalt the standard of truth.” I saw that those who move West should be like men waiting for their Lord. Said the angel: “Be a living example to those in the West. Let your works show that you are God’s peculiar people, and that you have a peculiar work, to give the last message of mercy to the world. Let your works show to those around you that this world is not your home.” I saw that those who have entangled themselves should break the snare of the enemy and go free. Lay not up treasures upon earth, but show by your lives that you are laying up treasure in heaven. If God has called you West, He has a work, an exalted work, for you to do. Let your faith and experience help those who have not a living experience. Let not the attraction be to this poor, dark speck of a world, but let it be upward to God, glory, and heaven. Let not the care and perplexity of farms here engross your mind, but you can safely be wrapped up in contemplating Abraham’s farm. We are heirs to that immortal inheritance. Wean your affections from earth, and dwell upon heavenly things.