Myanmar 3AM (Official) : Testimonies for the Church Volume (2)

သက်သေခံချက်များ အတွဲ (၁) သည် အသစ်တည်ထောင်စ အကြွင်းအကျန် အသင်းတော်၏ သွန်သင်ချက်များ၊ အတွေ့အကြုံများနှင့် လုပ်ငန်းဆောင်တာများ၏ အစပျိုးမှုနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုတို့နှင့် အဓိကသက်ဆိုင်သော အကြံပေးချက်များကို တင်ပြထားသော်လည်း၊ အတွဲ (၂) သည် အသင်းဝင်များ၏ တစ်ကိုယ်ရေ ဘုရားတရားကြည်ညိုမှုအတွက်သာ လုံးလုံးလျားလျား မြှုပ်နှံထားပါသည်။ ယခု အတွဲ (၁) ကို ဖွဲ့စည်းထားသော သက်သေခံချက် စာစောင် (၁၄) စောင်နှင့် ယှဉ်တွဲနေသည့် (၁၃) နှစ်တာ ကာလအတွင်း၊ စာပေထုတ်ဝေရေးလုပ်ငန်းသည် ခိုင်မာလာခဲ့ပြီး၊ အသင်းတော်ကို စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့ကာ၊ ၎င်း၏ ဘဏ္ဍာရေးစနစ်ကို ထူထောင်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ကြီးမားသော ကျန်းမာရေး အစီအစဉ်တစ်ခုကိုလည်း စတင်နိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးဆောင်းပါးကို ရေးသားချိန်တွင်၊ မီချီဂန်ပြည်နယ်၊ ဘက်တဲလ် ခရိစ် (Battle Creek) ရှိ Review and Herald ထုတ်ဝေရေးစက်ရုံမှ စာပေများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ အနီးအနားတွင် အသစ်တည်ထောင်ထားသော ကျန်းမာရေးစင်တာ (Sanitarium) သည်လည်း အပြည့်အဝ လည်ပတ်နေပြီဖြစ်သည်။ ပြည်တွင်းစစ်နှစ်များ၏ မှောင်မိုက်သော အချိန်များသည် အတိတ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ အသင်းတော်အတွက်မူ ၎င်းသည် အခွင့်အလမ်းများသော နေ့ရက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ရှေ့မှောက်ရှိ အလုပ်မှာ ရရှိထားသော နယ်မြေကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် နယ်နိမိတ်များကို ချဲ့ထွင်ရန်ဖြစ်သည်။ အသင်းတော်၏ စဉ်ဆက်မပြတ် အောင်မြင်မှုအတွက် အရေးကြီးသည်မှာ အသင်းဝင်တစ်ဦးချင်းစီ၏ သစ္စာရှိမှုပင်ဖြစ်သည်။

While volume 1 of the Testimonies presents counsel having to do largely with the inception and development of the teachings, experiences, and enterprises of the newly established remnant church, volume 2 is devoted almost entirely to the personal piety of its members. During the thirteen years paralleled by the fourteen testimony pamphlets now forming volume 1, the publishing work was solidified, the church was organized, its system of finance was established, and it had launched into a great health program. When the closing article was written, literature was pouring in a steady stream from its presses at the Review and Herald publishing plant at Battle Creek, Michigan, and, near by, the newly established sanitarium was in full operation. The dark hours of the Civil War years were in the past, and for the church it was a day of opportunity. The task before it was to hold the ground gained and to enlarge its borders. Vital to the continued success of the church was the integrity of its individual members.

၁၈၆၈ ခုနှစ် အစောပိုင်းတွင်၊ အတွဲ (၁) ၏ အဆုံးနားရှိ ဆောင်းပါးတစ်ခုတွင် ရှင်းပြထားသည့်အတိုင်း၊ အယ်လင် ဂျီ ဝှိုက်သည် ထိုအချိန်အထိ ယေဘုယျအားဖြင့် ဖြန့်ဝေခြင်းမပြုရသေးသော အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ သက်သေခံချက်များကို အသင်းတော်တစ်ခုလုံး၏ အကျိုးအတွက် စတင်ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ သက်သေခံချက်များနှင့် ပတ်သက်၍ သူမက ဤသို့ဆိုသည်- "၎င်းတို့အားလုံးတွင် အလားတူအခြေအနေမျိုး၌ ရှိနေသော ရာနှင့်ချီ သို့မဟုတ် ထောင်နှင့်ချီသော အခြားသူများနှင့် သက်ဆိုင်သည့် ပြစ်တင်မောင်မံမှုနှင့် သွန်သင်ချက်များ အနည်းနှင့်အများ ပါဝင်နေသည်။ ဘုရားသခင် ပေးသနားတော်မူသော ဤအလင်းသည် ၎င်းတို့၏ အခြေအနေနှင့် ကိုက်ညီသောကြောင့် ၎င်းတို့ထံသို့ ရောက်ရှိသင့်သည်။" — အတွဲ (၁)၊ စာမျက်နှာ ၆၃၁။

Early in 1868, as explained in an article now found near the close of volume 1, Ellen G. White began to publish, for the benefit of the church as a whole, certain personal testimonies which up to that time had not been distributed generally. Of these personal testimonies she stated: “They all contain more or less reproof and instruction which apply to hundreds or thousands of others in similar condition. These should have the light which God has seen fit to give which meets their cases.”—Vol. 1, p. 631.

၁၈၆၈ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလမှ ၁၈၇၁ ခုနှစ် မေလအထိ သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း အသင်းဝင်တစ်ဦးချင်းစီထံသို့ ပေးပို့ထားသော ထိုသို့သော သွန်သင်ချက်များသည် ယခု ဤအတွဲ (၂) တွင် ပါဝင်နေသော သက်သေခံချက် နံပါတ် ၁၅ မှ ၂၀ အထိ၏ အကြောင်းအရာ အားလုံးနီးပါး ဖြစ်သည်။ ထိုသွန်သင်ချက်များသည် အတင်းအဖျင်းပြောခြင်း၊ အစားအသောက် အလိုလိုက်ခြင်းနှင့် အိမ်ထောင်ရေးဆက်ဆံရေးမှသည် မှားယွင်းသော စိတ်အားထက်သန်မှု၊ လောဘကြီးမှုနှင့် အစွန်းရောက်ယုံကြည်မှုတို့အထိ တစ်ကိုယ်ရေ အတွေ့အကြုံနှင့် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အကျိုးစီးပွားများ၏ ကဏ္ဍတိုင်းနီးပါးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းထားပြီး တိကျကာ လက်တွေ့ကျသည်။

Such instruction addressed personally to individual church members through the three-year period of February, 1868, to May, 1871, comprises almost the entire content of Testimonies Nos. 15-20, now embodied in this volume 2. The instruction is pointed and practical, dealing with almost every phase of personal experience and religious

[6] interests, from gossip, the indulgence of appetite, and the marriage relationship to misdirected zeal, avariciousness, and fanaticism.

အတွဲ (၂) တွင် ဖော်ပြထားသော ကာလ၏ အစပိုင်းတွင်၊ အែលဒါ ဝှိုက် (Elder White) ၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကြောင့် မစ္စစ်ဝှိုက်နှင့် အတူ မီချီဂန်ပြည်နယ်၊ ဂရင်းဗေးလ် (Greenville) တွင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း အနားယူနေခဲ့ကြသည်။ မကြာမီတွင် သူတို့သည် မီချီဂန်နှင့် ကပ်လျက်ပြည်နယ်များရှိ ယုံကြည်သူများနှင့် အစည်းအဝေးများ ကျင်းပရန်နှင့် ခရီးလှည့်လည်ရန် သူတို့၏ လုပ်ငန်းများကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့ကြသည်။ ၁၈၆၈ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလတွင် သူတို့သည် ဘက်တဲလ် ခရိစ် သို့ ပြန်လာပြီး ထိုနေရာတွင် အိမ်ထောင်ချ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

Times of Volume Two vii

At the beginning of the period of time covered by volume 2 Elder and Mrs. White were in partial retirement in Greenville, Michigan, due to the condition of Elder White’s health. They soon resumed their activity in traveling and holding meetings with the believers in states adjacent to michigan. In November, 1868, they returned to Battle Creek to make their home there.

နှစ်လစော၍ ၁၈၆၈ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလတွင် မီချီဂန်ပြည်နယ်၊ ရိုက် (Wright) ၌ တောစခန်းအစည်းအဝေး (Camp Meeting) တစ်ခု ကျင်းပခဲ့သည်။ ဤစုဝေးပွဲသည် ထိုသို့သော အမျိုးအစားထဲတွင် ပထမဆုံးဖြစ်ပြီး တက်ရောက်သူများအတွက် အလွန်ကြီးမားသော ကောင်းချီးဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် နောက်နှစ်များတွင် တောစခန်းအစည်းအဝေးများကို ပြည်နယ်အဖွဲ့ချုပ်များအတွက် ပုံမှန်အစီအစဉ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ အែលဒါနှင့် မစ္စစ်ဝှိုက်တို့၏ တက်ရောက်မှုကို တောင်းဆိုကြသောကြောင့် နောက်ဆက်တွဲနှစ်များ၏ နွေရာသီလများကို သူတို့သည် ဤနှစ်ပတ်လည် စုဝေးပွဲများတွင် အများဆုံး ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ အတွဲ (၂) ၏ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုသို့သော "စုဝေးပွဲများ" (convocations) နှင့် ပတ်သက်သော အကြံပေးချက်များကို တွေ့ရှိနိုင်သည်။

Two months earlier, in September of 1868, a camp meeting was held in Wright, Michigan. This gathering, the first of its kind, proved such a great blessing to those who attended that the following years witnessed the establishment of camp meetings as a regular part of the program for the state conferences. Elder and Mrs. White’s presence was called for, and so it came that the summer months in succeeding years were largely spent by them in these annual gatherings. In the latter part of volume 2 may be found counsel regarding such “convocations.”

အတွဲ (၂) တွင် ပါဝင်သော သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း ပစ္စုပ္ပန်သမ္မာတရား (Present Truth) လုပ်ငန်းတွင် အားတက်ဖွယ် တိုးတက်မှုများ ရှိခဲ့သည်။ ဘက်တဲလ် ခရိစ် ရှိ ကျန်းမာရေးဌာန (Health Institute) သည် စိတ်ဓာတ်ကျစရာ အခြေအနေများကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ယခုအခါ သာယာဝပြောသော ကာလသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၁၈၆၈ ခုနှစ် နောက်ပိုင်းတွင် အကြီးအကဲ ဂျေ. အန်. လော့ဖ်ဘတ်ရိုး (J. N. Loughborough) နှင့် ဒီ. တီ. ဘော်ဒီယိုး (D. T. Bourdeau) တို့သည် ပစိဖိတ်ကမ်းခြေတွင် သတ္တမနေ့ အဒ်ဗင်းတစ် (Seventh-day Adventism) ယုံကြည်ခြင်း မီးရှူးတိုင်ကို ထွန်းညှိခဲ့ကြသည်။ ထိုနှစ်မှာပင် ဥရောပရှိ ဥပုသ်စောင့် အဒ်ဗင်းတစ် ၅၀ ခန့်ရှိသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် ဘက်တဲလ် ခရိစ် ရှိ အထွေထွေညီလာခံ (General Conference) မှ ညီအစ်ကိုများနှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့ကြပြီး၊ နောက်တစ်နှစ်တွင် သာသနာပြုများ စေလွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုရန်အတွက် ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးကို ပင်လယ်ရပ်ခြားသို့ စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။

During the three-year period covered by volume 2 there was encouraging advance in the cause of present truth. The Health Institute at Battle Creek, having passed through a discouraging depression, now emerged into a period of prosperity. In the latter part of 1868 Elders J. N. Loughborough and D. T. Bourdeau lighted the torch of Seventh-day Adventism on the Pacific Coast. The same year a company of fifty Sabbathkeeping Adventists in Europe entered into correspondence with the General Conference brethren in Battle Creek, and the next year sent a representative across the ocean to plead for missionaries to be sent to them.

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အောင်မြင်မှုများနှင့် တိုးတက်မှုများ ရှိနေသော်လည်း၊ ရန်သူ (စာတန်) သည် အသင်းဝင်များ၏ ဝိညာဉ်ရေးကို လျှော့ချရန်၊ လောကနှင့် ၎င်း၏ ဆွဲဆောင်မှုများကို ချစ်မြတ်နိုးလာစေရန်၊ ဝေဖန်တတ်သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် အသင်းတော်ကို ပျက်စီးစေရန်၊ ရက်ရောမှု၏ စမ်းရေတွင်းများကို ခမ်းခြောက်စေရန်နှင့် အထူးသဖြင့် လူငယ်များကို သူ၏အုပ်စုထဲသို့ သွင်းရန် အစဉ်တစိုက် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဤအန္တရာယ်ရှိသော လမ်းကြောင်းများကို ဆန့်ကျင်ရန်အတွက် မစ္စစ်ဝှိုက်သည် ဘုရားသခင်၏ စေတမန်အဖြစ် သူမထံ အပ်နှံထားသော သတင်းစကားများကို နှုတ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကလောင်ဖြင့်လည်းကောင်း သစ္စာရှိရှိနှင့် အားတက်သရော ပေးပို့ခဲ့ပြီး၊ အသင်းဝင်များကို ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် သစ္စာရှိခြင်း စံနှုန်းသို့ ခေါ်ယူခဲ့သည်။

But, with all these gains and advance moves, the adversary continued to work earnestly to lower the spirituality of church members, to cause them to love the world and its attractions, to leaven the church with the spirit of criticism, to dry up the springs of benevolence, and especially to bring the youth into his ranks. Against these [7]

dangerous trends Mrs. White, as God’s messenger, was faithfully and earnestly delivering her messages by voice and pen, calling the members of the church to God’s standard of integrity and righteousness.

အချို့သော အခါသမယများတွင် မစ္စစ်ဝှိုက်သည် အသင်းတော်တစ်ခုတည်းရှိ လူပုဂ္ဂိုလ် အများအပြား၏ အတွေ့အကြုံများနှင့် ပတ်သက်သော ဗျာဒိတ်တော်များကို ရရှိခဲ့သည်။ အစည်းအဝေးတွင် ဤပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ သက်သေခံချက်များကို ပြောကြားပြီးနောက်၊ သူမသည် သွန်သင်ချက်များကို ရေးသား၍ သက်ဆိုင်ရာ အသင်းတော်သို့ ပေးပို့ခဲ့သည်။ အတွဲ (၂) တွင် ထိုသို့သော ဆက်သွယ်စာ အများအပြားကို တွေ့ရသည်။

On some occasions Mrs. White was given revelations pertaining to the experience of a number of individuals in one church. Having delivered these individual testimonies in meeting, she afterward

viii Testimonies for the Church, vol. 2

wrote out the instruction and sent it to the church concerned. A number of such communications are found in volume 2.

ဤစာမျက်နှာ ၇၁၁ မျက်နှာရှိသော အတွဲကို ဖတ်ရှုသူသည် ဖော်ပြထားသော အကြောင်းအရာများ၏ ကွဲပြားစုံလင်မှုသာမက၊ ဤတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ရေးသားခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ သက်သေခံချက်များ၏ များပြားလှသော ပမာဏကိုလည်း အံ့ဩမိပေမည်။ သို့သော် ထုတ်ဝေခဲ့သော အရာများသည် ထိုကာလအတွင်း မစ္စစ်ဝှိုက် ရေးသားခဲ့သမျှ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုသင့်သည်။

The thoughtful reader of this 711-page volume must be impressed not only with the great diversity of subjects covered, but also with the vast amount of writing devoted to such personal testimonies written during this brief time. Yet it should be noted that what was published represented only a portion of what Mrs. White wrote during this period.

နံပါတ် ၁၅ မထွက်ရှိမီ ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်အလိုတွင် အကြီးအကဲ ဝှိုက်သည် Review and Herald မဂ္ဂဇင်းအတွက် မှတ်စုတစ်ခု ရေးသားခဲ့ပြီး၊ မစ္စစ်ဝှိုက်ထံမှ နှုတ်ဖြင့် သက်သေခံချက် ရရှိထားသူများအနေဖြင့် ရေးသားထားသော မိတ္တူများ ရရှိသည်အထိ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းကြရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဤအလုပ်တွင် မစ္စစ်ဝှိုက်၏ လုံ့လဝီရိယနှင့် ဇွဲနပဲရှိမှုတို့နှင့် ပတ်သက်၍ သူက ဤသို့ဆိုသည်-

A few weeks before the appearance of No. 15 elder white had penned a note for the Review and Herald, asking that those to whom oral testimony had been given by Mrs. White should patiently wait until they might receive written copies. Of Mrs. White’s diligence and persistence in this work, he said:

"ဤအလုပ်ကဏ္ဍတွင် သူမတွင် (၂) လစာခန့် အလုပ်များ လက်ကျန်ရှိနေသည်။ သူမ၏ အရှေ့ပိုင်းခရီးစဉ်တွင် သူမသည် အားလပ်ချိန်အားလုံးကို ထိုသို့သော သက်သေခံချက်များ ရေးသားရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သည်။ အခြားသူများ တရားဟောနေစဉ် သို့မဟုတ် စကားပြောနေစဉ် အစည်းအဝေးထဲမှာပင် သူမသည် ၎င်းတို့အနက်မှ အများအပြားကို ရေးသားခဲ့သည်။ သူမ ပြန်ရောက်လာကတည်းက ဤအလုပ်တွင် အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်နေရသောကြောင့် သူမ၏ ကျန်းမာရေးနှင့် ခွန်အားကို ထိခိုက်ခဲ့သည်။ သူမသည် များသောအားဖြင့် တစ်နေ့လျှင် စာမျက်နှာ (၂၀) မှ (၄၀) အထိ ရေးသားလေ့ရှိသည်။" — The Review and Herald, မတ်လ ၃ ရက်၊ ၁၈၆၈ ခုနှစ်။

“In this branch of her labor she has about two months’ work on hand. On her eastern tour she improved all her spare time in writing such testimonies. She even wrote many of them in meeting while others were preaching and speaking. Since her return she has injured her health and strength in confining herself too closely to this work. She usually writes from twenty to forty pages each day.”—The Review and Herald, March 3, 1868.

သက်သေခံချက် နံပါတ် ၁၅ ထွက်ရှိလာသောအခါ မစ္စစ်ဝှိုက် မည်မျှ စိတ်သက်သာရာရသွားမည်ကိုလည်းကောင်း၊ လိုအပ်နေသော အနားယူမှုကို မည်သို့ မျှော်လင့်ထားမည်ကိုလည်းကောင်း ကျွန်ုပ်တို့ ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပါသည်၊ သို့သော် (၁၀) ရက်အကြာတွင် သူမထံ အပ်နှံထားသော များစွာသော သတင်းစကားများကို ပေးပို့ရမည့် အလုပ်ထဲသို့ ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြန်သည်။ ၁၈၆၈ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၁၂ ရက်၊ သောကြာနေ့ညနေတွင် သူမသည် ဘက်တဲလ် ခရိစ် ၌ "ယေဘုယျအားဖြင့် လူငယ်များသို့" စကားပြောကြားနေပြီး၊ ည (၁၀) နာရီနီးပါးအထိ "လူအချို့ကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ မိန့်ကြားခဲ့သည်" ဟု အကြီးအကဲ ဝှိုက်က ဤသို့ တင်ပြခဲ့သည်-

We may well imagine Mrs. White’s relief on the issuance of Testimony No. 15 and her anticipation of a much-needed rest, but ten days later she was again plunged into the task of delivering the many messages entrusted to her. On Friday evening, June 12, she was at

[8] battle creek speaking “To the young generally,” and “had addressed several personally,” until nearly ten o’clock, when, as reported by Elder White:

"တရားဟောစင်ရှေ့ရှိ စင်မြင့်ပေါ်မှ အလွန်တည်ကြည် လေးနက်သော နည်းလမ်းဖြင့် စကားပြောနေစဉ်၊ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်သည် သူမအပေါ်သို့ သက်ရောက်လာပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမသည် ဗျာဒိတ်တော် (vision) ထဲသို့ ရောက်ရှိကာ ကော်ဇောပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။ များစွာသောသူတို့သည် ဤထူးခြားသော ဖြစ်စဉ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုခဲ့ကြပြီး၊ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ လက်ရာဖြစ်ကြောင်း အပြည့်အဝ ကျေနပ်လက်ခံခဲ့ကြသည်။ ဗျာဒိတ်တော်သည် မိနစ် (၂၀) ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။" — The Review and Herald, ဇွန်လ ၁၆ ရက်၊ ၁၈၆၈ ခုနှစ်။

“While speaking from the platform in front of the pulpit, in the most solemn and impressive manner, the power of God came upon her, and in an instant she fell upon the carpet in vision. Many witnessed this manifestation for the first time, with astonishment, and with perfect satisfaction that it was the work of God. The vision lasted twenty minutes.”—The Review and Herald, June 16, 1868.

အမှန်တကယ် ရေတွက်ကြည့်လျှင် သက်သေခံချက်များ အတွဲ (၂) ၏ စာမျက်နှာ ၁၂၀ သည် ၁၈၆၈ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၁၂ ရက် ဗျာဒိတ်တော်တွင် အသင်းတော် သို့မဟုတ် လူပုဂ္ဂိုလ်များအတွက် ပေးထားသော အကြံပေးချက်များကို ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တိကျစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုနှစ်မှာပင် အောက်တိုဘာလ ၂ ရက်၌ အိုင်အိုဝါပြည်နယ်၊ ပိုင်လော့ ဂရုဗ် (Pilot Grove) တွင်လည်းကောင်း၊ အောက်တိုဘာလ ၂၅ ရက်၌ နယူးယောက်ပြည်နယ်၊ အဒမ်စ် စင်တာ (Adams Center) တွင်လည်းကောင်း ရရှိခဲ့သော ဗျာဒိတ်တော်များမှ အမြင်များကို ဖော်ပြထားသည့် စာမျက်နှာပေါင်းများစွာကိုလည်း ရေးသားခဲ့သည်။

By actual count 120 pages of Testimonies volume 2 are definitely stated to have been written setting forth counsel given in this vision of June 12, 1868, for the church or for individuals. Many more pages were written setting forth views given that same year at Pilot Grove, Iowa, October 2, and at Adams Center, New York, October 25.

Times of Volume Two ix

ဤများပြားလှသော ဗျာဒိတ်တော်များသည် မစ္စစ်ဝှိုက်ကို မနားတမ်း ရေးသားရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ ၁၈၇၀ ခုနှစ်တွင် မစ္စစ္စပီမြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက် လှေဖြင့် ခရီးသွားခြင်းအကြောင်း တင်ပြရာတွင် အကြီးအကဲ ဝှိုက်က ဤသို့ မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်-

These many visions led Mrs White to write almost incessantly. In giving a report of their traveling by boat up the Mississippi river in 1870, Elder White comments:

"မစ္စစ်ဝှိုက် စာရေးနေသည်။ သနားစရာ မိန်းမသား! လှပသော ရှုခင်းများနှင့် ပျော်ရွှင်ဖွယ် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ကို အနားယူ ခံစားသင့်သည့် အချိန်တွင်၊ ဤသူ ထိုသူအတွက် ဤအဆုံးမရှိသော စာရေးခြင်းအလုပ်သည် အလွန်ပင် ဆိုးရွားလှသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် ကောင်းချီးပေးပြီး မစတော်မူသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ ကျေနပ်လက်ခံရမည်ဖြစ်သည်။" — The Review and Herald, ဇူလိုင်လ ၅ ရက်၊ ၁၈၇၀ ခုနှစ်။

“Mrs. White is writing. Poor woman! This almost eternal writing for this one and that one, when she should rest and enjoy the beautiful scenery and the pleasant society, seems too bad, but God blesses and sustains, and we must be reconciled.”—The Review and Herald, July 5, 1870.

အစပိုင်းတွင် လူတစ်ဦးချင်းစီထံ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ပေးပို့ခဲ့သော ဤများစွာသော သက်သေခံချက်များသည် အသင်းတော်အတွက် မည်မျှပင် ကောင်းချီးဖြစ်ခဲ့ပါသနည်း။ အသင်းသားတစ်ဦးသည် ဤလေးနက်သော အကြံပေးချက်များနှင့် သတိပေးချက်များကို ဖတ်ရှုစဉ်၊ အစောပိုင်းနှစ်များမှ သတ္တမနေ့ အဒ်ဗင်းတစ်များ၏ ပြဿနာများ၊ သွေးဆောင်မှုများနှင့် အခွင့်အရေးများသည် ယနေ့ခေတ် သူ၏ ပြဿနာများ၊ သွေးဆောင်မှုများနှင့် အခွင့်အရေးများပင် ဖြစ်ကြောင်း မည်သူက မတွေ့ရှိဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။ အယ်လင် ဂျီ ဝှိုက် ကိုယ်တိုင်က အတွဲ (၂) ၏ အဖွင့်နိဒါန်းတွင် "ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်မအား ပြသတော်မူသောအရာများကို တင်ပြရန် ဤထက် ပိုမိုတိုက်ရိုက်ပြီး ထိရောက်သော နည်းလမ်းမရှိပါ" ဟု ဖော်ပြထားသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဤသတင်းစကားများကို အထူးပင် တန်ဖိုးထားကြပါသည်။

What a blessing these many testimonies addressed at first personally to individuals have been to the church. What church member, as he has read these earnest counsels and warnings, has not discovered that the problems, the temptations, and the privileges of Seventh-day Adventists of earlier years are his problems, temptations, and privileges today. We treasure these messages especially because Ellen G. White herself states in her introduction which opens volume 2: “There is no more direct and forcible way of presenting what the Lord has shown me.”

အယ်လင် ဂျီ ဝှိုက် စာပေထုတ်ဝေရေးအဖွဲ့ ဂေါပကများ။

The Trustees of the Ellen G. White Publications.

x Testimonies for the Church, vol. 2

နံပါတ် (၁၅) — အသင်းတော်အတွက် သက်သေခံချက်

Number Fifteen—Testimony for the [9]

Church

Introduction

နိဒါန်း ကျွန်မ၏ ညီအစ်ကို ညီအစ်မများအနေဖြင့် ကျွန်မ၏ ဤသက်သေခံချက် အမှတ်စဉ်ကို ဤမျှစောစော ရရှိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားကြမည် မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ကျွန်မတွင် လက်ကျန် ပုဂ္ဂိုလ်ရေး သက်သေခံချက် အများအပြား ရှိနေပြီး၊ ၎င်းတို့အနက်မှ အချို့ကို နောက်ဆက်တွဲ စာမျက်နှာများတွင် ဖော်ပြထားပါသည်။ ဘုရားသခင်ကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်များကို စောင့်ရှောက်သောသူ အားလုံး၏ တာဝန်များ၊ အမှားများနှင့် ယေဘုယျ အန္တရာယ်များအပေါ် ကျွန်မ၏ အမြင်များကို တင်ပြရန်အတွက် ဤသက်သေခံချက်များကို ပေးအပ်ခြင်းထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းကို ကျွန်မ မသိပါ။ ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်မအား ပြသတော်မူသောအရာများကို တင်ပြရန် ဤထက် ပိုမိုတိုက်ရိုက်ပြီး ထိရောက်သော နည်းလမ်းမရှိနိုင်ဟု ထင်ပါသည်။

My brethren and sisters will hardly expect this number of my Testimonies so soon. But I had many personal testimonies on hand, some of which are given in the following pages. And I know of no better way to present my views of general dangers and errors, and the duty of all who love God and keep His commandments, than by giving these testimonies. Perhaps there is no more direct and forcible way of presenting what the Lord has shown me.

နံပါတ် (၁၄) ကို အထွေထွေညီလာခံ မတိုင်မီ ရက်အနည်းငယ်အလိုတွင် သင်တို့ထံ ရောက်ရှိရန် အရေးကြီးပုံရပါသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနံပါတ်အတွက် ရည်ရွယ်ထားသော အရေးကြီးသော အကြောင်းအရာများကို ပြင်ဆင်ရန် အချိန်မရမီမှာပင် ပုံနှိပ်တိုက်သို့ အလျင်အမြန် ပို့ဆောင်ခဲ့ရသည်။ အမှန်တကယ်တွင် နံပါတ် (၁၄) ၌ ထိုအကြောင်းအရာများအတွက် နေရာမလောက်ငှခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် နံပါတ် (၁၅) အတွက် လုံလောက်သော အကြောင်းအရာများ ရှိနေသဖြင့်၊ ဘုရားသခင်၏ ချစ်လှစွာသော လူမျိုးတော်၏ အကျိုးအတွက် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ခံစားရပါစေကြောင်း ဆုတောင်းလျက် သင်တို့ထံ တင်ပြအပ်ပါသည်။

It seemed important that No. 14 should reach you several days before the General Conference. Therefore that number was hastened through the press before I could find time to prepare important matter designed for it. In fact, there was not room for this matter in No. 14. Therefore, having on hand matter sufficient for No. 15, I present it to you with the prayer that the blessing of God will attend it for the good of His dear people.

Monday, August 31, 2026

Testimonies for the Church Volume (2)

အတွဲ (၂) ၏ အချိန်ကာလများ

နံပါတ် (၁၅) — အသင်းတော်အတွက် သက်သေခံချက်

No comments:

Post a Comment

Blog Archive

Wikipedia