အခန်း ၂—ယေရှုကို ဗိမာန်တော်၌ ဆက်ကပ်ခြင်း

 

အခန်း ၂—ယေရှုကို ဗိမာန်တော်၌ ဆက်ကပ်ခြင်း

ယောသပ်နှင့် မာရိတို့သည် ယုဒလူမျိုးများဖြစ်ကြပြီး မိမိတို့လူမျိုး၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို လိုက်နာကြသည်။ ယေရှုသည် အသက်ခြောက်ပတ်ရှိသောအခါ သူ့ကို ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ဗိမာန်တော်၌ ထာဝရဘုရားထံသို့ ဆက်ကပ်ရန် ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။

ဤအမှုသည် ဘုရားသခင်က ဣသရေလလူမျိုးတို့အား ပေးတော်မူခဲ့သော ပညတ်တော်နှင့်အညီ ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် အရာရာ၌ နာခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အရှင်သခင်၊ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ပိုင်သားတော်သည် မိမိ၏စံနမူနာအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် နာခံသင့်ကြောင်း သွန်သင်တော်မူသည်။

မိသားစုတစ်စုစီ၏ သားဦးကိုသာ ဤသို့ ဗိမာန်တော်၌ ဆက်ကပ်ကြသည်။ ဤအခမ်းအနားသည် ရှေးကာလက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်တစ်ရပ်ကို အမှတ်ရစေရန် ဖြစ်သည်။

ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် အဲဂုတ္တုပြည်၌ ကျွန်ခံနေကြစဉ် ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို လွတ်မြောက်စေရန် မောရှေကို စေလွှတ်တော်မူခဲ့သည်။ မောရှေအား အဲဂုတ္တုပြည်၏ ဘုရင်ဖာရောထံသို့ သွား၍ ဤသို့ဆိုရန် မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

“ထာဝရဘုရားမိန့်တော်မူသည်ကား၊ ဣသရေလသည် ငါ၏သား၊ ငါ၏သားဦးပင် ဖြစ်၏။ သင့်အား ငါဆိုသည်ကား၊ ငါ၏သားသည် ငါ့ကို ဝတ်ပြုနိုင်မည်အကြောင်း သူ့ကို လွှတ်လော့။ သို့မဟုတ် သူ့ကို လွှတ်ခြင်းငှာ ငြင်းဆန်လျှင်၊ သင်၏သား၊ သင်၏သားဦးကို ငါသတ်မည်။” [ထွက်မြောက်ရာ ၄:၂၂၊ ၂၃]

မောရှေသည် ဤသတင်းစကားကို ဘုရင်ထံသို့ ယူဆောင်သွားသည်။ သို့သော် ဖာရော၏ အဖြေမှာ “ထာဝရဘုရား၏ စကားကို နားထောင်၍ ဣသရေလကို လွှတ်ရမည့်အကြောင်း ထာဝရဘုရားကား အဘယ်သူနည်း။ ထာဝရဘုရားကို ငါမသိ။ ဣသရေလကိုလည်း ငါမလွှတ်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ [ထွက်မြောက်ရာ ၅:၂]

ထိုအခါ ထာဝရဘုရားသည် အဲဂုတ္တုလူတို့အပေါ်သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဘေးဒဏ်များကို စေလွှတ်တော်မူသည်။ ထိုဘေးဒဏ်များထဲမှ နောက်ဆုံးဘေးဒဏ်မှာ ဘုရင်၏မိသားစုမှစ၍ ပြည်၌ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ရှိသူတို့၏ မိသားစုများအထိ မိသားစုတိုင်း၏ သားဦးကို သတ်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ မိသားစုတိုင်းသည် သိုးသငယ်တစ်ကောင်ကို သတ်၍ မိမိတို့နေအိမ်များ၏ တံခါးတိုင်ပေါ်တွင် ထိုသွေးအချို့ကို သုတ်ထားရမည်ဟု ထာဝရဘုရားက မောရှေအား မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

ဤအရာသည် နိမိတ်လက္ခဏာဖြစ်ပြီး သေမင်း၏ကောင်းကင်တမန်သည် ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ အိမ်များအားလုံးကို ကျော်ဖြတ်သွား၍ မာနကြီးပြီး ရက်စက်သော အဲဂုတ္တုလူတို့မှလွဲ၍ မည်သူ့ကိုမျှ မဖျက်ဆီးစေရန် ဖြစ်သည်။

“ပသခါ”၏ ဤသွေးသည် ယုဒလူမျိုးတို့အတွက် ခရစ်တော်၏သွေးကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အကြောင်းမူကား သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသော သိုးသငယ်ကဲ့သို့ ဘုရားသခင်သည် သင့်လျော်သောအချိန်၌ မိမိချစ်မြတ်နိုးရသော သားတော်ကို သတ်ခြင်းခံရန် ပေးတော်မူမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်သူအပေါင်းတို့သည် ထာဝရသေခြင်းမှ ကယ်တင်ခြင်းခံရမည်။ ခရစ်တော်ကို ကျွန်ုပ်တို့၏ ပသခါဟု ခေါ်သည်။ ([၁ ကောရိန္သု ၅:၇]။) ကိုယ်တော်၏သွေးအားဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ရွေးနုတ်ခြင်းခံရကြသည်။ ([ဧဖက် ၁:၇]။)

ထို့ကြောင့် ဣသရေလလူမျိုးရှိ မိသားစုတိုင်းက သားကြီးကို ဗိမာန်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာသောအခါ၊ ကလေးများသည် ဘေးဒဏ်မှ မည်သို့ကယ်တင်ခံခဲ့ရကြောင်းနှင့် လူတိုင်းသည် အပြစ်နှင့် ထာဝရသေခြင်းမှ မည်သို့ကယ်တင်ခြင်းခံရနိုင်ကြောင်းကို အမှတ်ရရမည်ဖြစ်သည်။ ဗိမာန်တော်၌ ဆက်ကပ်ခံရသော ကလေးကို ယဇ်ပုရောဟိတ်က မိမိလက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ချီပိုး၍ ယဇ်ပလ္လင်ရှေ့တွင် မြှောက်ထားသည်။

ထိုသို့ဖြင့် ထိုကလေးကို ဘုရားသခင်ထံ အလေးအနက် ဆက်ကပ်အပ်နှံသည်။ ထို့နောက် မိခင်ထံ ပြန်အပ်ပြီးသောအခါ ၎င်း၏အမည်ကို ဣသရေလ၏ သားဦးတို့၏ အမည်များပါဝင်သော မှတ်တမ်းစာရင်း သို့မဟုတ် စာအုပ်၌ ရေးမှတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်တော်၏သွေးအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းခံရသူအပေါင်းတို့၏ အမည်များကို အသက်စာအုပ်၌ ရေးမှတ်ထားလိမ့်မည်။

ယောသပ်နှင့် မာရိတို့သည် ပညတ်တော်တောင်းဆိုသည့်အတိုင်း ယေရှုကို ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံသို့ ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဖခင်များနှင့် မိခင်များသည် မိမိတို့၏သားသမီးများနှင့်အတူ လာကြပြီး ယောသပ်နှင့် မာရိတို့ကို ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် အခြားသူများစွာနှင့် မတူသောအရာတစ်စုံတစ်ရာကို မမြင်ခဲ့ပါ။ သူတို့သည် ရိုးရိုးအလုပ်လုပ်ကိုင်သော လူများသာဖြစ်ကြသည်။

ကလေးယေရှု၌ သူသည် အကူအညီမဲ့သော ကလေးငယ်တစ်ဦးကိုသာ မြင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏လက်ထဲ၌ လောက၏ကယ်တင်ရှင်၊ ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကို ကိုင်ထားရကြောင်းကို ယဇ်ပုရောဟိတ်က အနည်းငယ်မျှပင် မစဉ်းစားခဲ့ပါ။ သို့သော် သူသိနိုင်ခဲ့ပေသည်။ အကြောင်းမူကား သူသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို နာခံခဲ့လျှင် ထာဝရဘုရားသည် ဤအရာများကို သူ့အား သွန်သင်တော်မူမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ဗိမာန်တော်၌ ဘုရားသခင်၏ စစ်မှန်သောအစေခံနှစ်ဦးဖြစ်သော ရှိမောင်နှင့် အန္နတို့ ရှိကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကိုယ်တော်၏အမှုတော်၌ အသက်ကြီးသည်အထိ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး မာနကြီး၍ ကိုယ်ကျိုးရှာသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များအား မသိစေနိုင်သော အရာများကို ကိုယ်တော်က သူတို့အား ပြသတော်မူခဲ့သည်။

ရှိမောင်အား ကယ်တင်ရှင်ကို မမြင်မချင်း မသေရဟူသော ကတိတော်ကို ပေးထားသည်။ ဗိမာန်တော်၌ ယေရှုကို မြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဤသူသည် ကတိထားတော်မူသောသူဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။

ယေရှု၏မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ အလင်းရောင်ရှိသည်။ ရှိမောင်သည် ကလေးငယ်ကို မိမိလက်ထဲတွင် ချီပိုး၍ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းလျက် ဤသို့ဆိုသည်။

“အို သခင်၊ ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အတိုင်း ကိုယ်တော်၏ကျွန်သည် ငြိမ်သက်ခြင်းရှိ၍ ယခု ထွက်ခွာနိုင်ပါ၏။ အကြောင်းမူကား လူအပေါင်းတို့ရှေ့တွင် ကိုယ်တော်ပြင်ဆင်တော်မူသော ကယ်တင်ခြင်းကို ကျွန်ုပ်၏မျက်စိတို့သည် မြင်ရပါပြီ။ ထိုအရာသည် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့ကို လင်းစေမည့်အလင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏လူ ဣသရေလတို့၏ ဘုန်းအသရေဖြစ်ပါ၏။” [လုကာ ၂:၂၉-၃၂]

ပရောဖက်မ အန္နသည် “ထိုအချိန်၌ ရောက်လာ၍ ထိုနည်းတူ ထာဝရဘုရားကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပြီး ယေရုရှလင်မြို့၌ ရွေးနုတ်ခြင်းကို စောင့်မျှော်နေသူအပေါင်းတို့အား ကိုယ်တော်အကြောင်း ပြောဆိုလေ၏။” [လုကာ ၂:၃၈]

ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏သက်သေများဖြစ်ရန် နှိမ့်ချသောသူများကို ရွေးချယ်တော်မူသည်။ လောကက ကြီးမြတ်သည်ဟု ခေါ်သောသူတို့ကို မကြာခဏ ကျော်လွန်သွားတတ်သည်။ များစွာသောသူတို့သည် ယုဒယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများကဲ့သို့ ဖြစ်ကြသည်။

များစွာသောသူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို အစေခံရန်နှင့် ဂုဏ်ပြုရန် စိတ်အားထက်သန်ကြသော်လည်း ဘုရားသခင်ကို အစေခံရန်နှင့် ဂုဏ်ပြုရန်မူ အနည်းငယ်သာ စဉ်းစားကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကို ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာနှင့် ကရုဏာအကြောင်း အခြားသူများအား ပြောပြရန် ရွေးချယ်တော်မမူနိုင်ပါ။

ယေရှု၏မိခင် မာရိသည် ရှိမောင်၏ အဝေးအလားအလာကြီးမားသော ပရောဖက်ပြုချက်ကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခဲ့သည်။ မိမိ၏လက်ထဲတွင်ရှိသော ကလေးငယ်ကို ကြည့်ရှု၍ ဗက်လင်မြို့မှ သိုးထိန်းများ ပြောခဲ့သောအရာကို ပြန်လည်အမှတ်ရသောအခါ သူမသည် ကျေးဇူးတင်ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် တောက်ပသောမျှော်လင့်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နေခဲ့သည်။

ရှိမောင်၏စကားများက ဟေရှာယ၏ ပရောဖက်ပြုချက်ကို သူမ၏စိတ်ထဲသို့ ပြန်လည်ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ယေရှုနှင့်ပတ်သက်၍ ဤအံ့ဖွယ်စကားများကို ပြောထားကြောင်း သူမသိသည်။

“မှောင်မိုက်ထဲ၌ လျှောက်သွားသော လူတို့သည် ကြီးစွာသောအလင်းကို မြင်ကြပြီ။ သေမင်း၏အရိပ်ပြည်၌ နေသောသူတို့အပေါ်သို့ အလင်းထွန်းလင်းပြီ။”

“ငါတို့အဖို့ ကလေးသူငယ်တစ်ပါးကို မွေးဖွားပြီ။ ငါတို့အဖို့ သားတော်တစ်ပါးကို ပေးတော်မူပြီ။ အစိုးရခြင်းသည် သူ၏ပခုံးပေါ်မှာ ရှိလိမ့်မည်။ သူ၏အမည်ကို အံ့ဩဖွယ်၊ တိုင်ပင်အကြံပေးသောသူ၊ တန်ခိုးကြီးသော ဘုရားသခင်၊ ထာဝရအဘ၊ ငြိမ်သက်ခြင်း၏ မင်းသားဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ကြလိမ့်မည်။” [ဟေရှာယ ၉:၂၊ ၆]