အခန်း ၁၆—ဂေသရှေမန်တွင်

 

အခန်း ၁၆—ဂေသရှေမန်တွင်

ကယ်တင်ရှင်၏ မြေကြီးပေါ်ရှိ အသက်တာသည် ဆုတောင်းခြင်း၏ အသက်တာဖြစ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်နှင့်အတူ တစ်ကိုယ်တည်း ကုန်လွန်ခဲ့သော နာရီများစွာ ရှိခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်ဘုံရှိ မိမိအဖထံသို့ အလေးအနက် တောင်းလျှောက်ခြင်းများကို မကြာခဏ ပြုခဲ့သည်။ ထိုသို့အားဖြင့် ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏အမှုတော်တွင် ထောက်မပေးနိုင်ရန်နှင့် စာတန်၏ စုံစမ်းသွေးဆောင်မှုများအောက်တွင် လဲကျခြင်းမှ ကာကွယ်နိုင်ရန် ခွန်အားနှင့် ဉာဏ်ပညာကို ရရှိခဲ့သည်။

တပည့်တော်များနှင့်အတူ ပသခါညစာစားပြီးနောက် ယေရှုသည် သူတို့နှင့်အတူ ဂေသရှေမန်ဥယျာဉ်သို့ သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာသို့ ကိုယ်တော်သည် ဆုတောင်းရန် မကြာခဏ သွားလေ့ရှိသည်။ လမ်းလျှောက်သွားစဉ် ကိုယ်တော်သည် သူတို့နှင့် စကားပြောကာ သွန်သင်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ဥယျာဉ်အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ ကိုယ်တော်သည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်လာခဲ့သည်။

ယေရှုသည် မိမိ၏အသက်တာတစ်လျှောက်လုံး အဖဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်၌ အသက်ရှင်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ အမြဲတမ်းလမ်းပြနှင့် အထောက်အပံ့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် မြေကြီးပေါ်၌ ပြုလုပ်သော မိမိ၏အမှုတော်များအတွက် ဘုရားသခင်အား အစဉ်ဘုန်းပေးခဲ့ပြီး “ငါသည် ကိုယ်တိုင် ဘာမျှမတတ်နိုင်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ယောဟန် ၅:၃၀။

ငါတို့သည် ကိုယ်တိုင် ဘာမျှမတတ်နိုင်ကြ။ ငါတို့၏ ခွန်အားအားလုံးအတွက် ခရစ်တော်ကိုသာ မှီခိုခြင်းအားဖြင့်သာ အောင်မြင်နိုင်ပြီး မြေကြီးပေါ်၌ ကိုယ်တော်၏အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်နိုင်ကြသည်။ ခရစ်တော်သည် မိမိအဖကို ယုံကြည်အားကိုးခဲ့သကဲ့သို့ ငါတို့သည်လည်း ကိုယ်တော်ကို ထိုကဲ့သို့ ရိုးရှင်းပြီး ကလေးသူငယ်ကဲ့သို့ ယုံကြည်အားကိုးမှု ရှိရမည်။ ခရစ်တော်က “ငါမရှိလျှင် သင်တို့သည် ဘာမျှမတတ်နိုင်ကြ” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ယောဟန် ၁၅:၅။

ကယ်တင်ရှင်အတွက် အလွန်ပြင်းထန်သော ဝေဒနာခံစားရသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ညသည် သူတို့ ဥယျာဉ်အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ စတင်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ အထောက်အပံ့ဖြစ်ခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်သည် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ မရှိတော့သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိအဖနှင့် ကွဲကွာ၍ ပိတ်ပင်ခံရခြင်း၏ အဖြစ်ကို စတင်ခံစားလာခဲ့သည်။

ခရစ်တော်သည် လောက၏အပြစ်များကို ထမ်းရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအပြစ်များသည် ယခု ကိုယ်တော်အပေါ်သို့ ချထားခံရသောအခါ ကိုယ်တော်သည် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် များပြားသည်ဟု ထင်ရသည်။ အပြစ်၏အပြစ်ရှိခြင်းသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်ကို ဆက်လက်ချစ်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ဟု ကိုယ်တော် ကြောက်ရွံ့မိခဲ့သည်။

အဆိုးအပေါ် အဖဘုရားသခင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်မနှစ်မြို့ခြင်းကို ကိုယ်တော်ခံစားရသောအခါ “ငါ၏စိတ်ဝိညာဉ်သည် သေသည်တိုင်အောင် အလွန်ဝမ်းနည်းခြင်းရှိ၏” ဟူသောစကားများသည် ကိုယ်တော်၏နှုတ်မှ မလွဲမရှောင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဥယျာဉ်တံခါးအနီးတွင် ယေရှုသည် ပေတရု၊ ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့မှလွဲ၍ တပည့်တော်အားလုံးကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ထိုသုံးဦးနှင့်အတူ ဥယျာဉ်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ အလေးအနက်အရှိဆုံး နောက်လိုက်များဖြစ်ကြပြီး ကိုယ်တော်နှင့် အနီးကပ်ဆုံး အဖော်များလည်း ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်ခံရမည့် ဆင်းရဲဒုက္ခကို သူတို့ပင် မြင်တွေ့စေရန် ကိုယ်တော် မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်က သူတို့အား—

“ဤအရပ်၌ နေကြလော့၊ ငါနှင့်အတူ စောင့်ကြည့်ကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ မဿဲ ၂၆:၃၈။

ကိုယ်တော်သည် သူတို့ထံမှ အနည်းငယ်ဝေးရာသို့ သွားပြီး မြေပေါ်တွင် ပက်လက်မှောက်လျက် ကျခဲ့သည်။ အပြစ်ကြောင့် အဖဘုရားသခင်နှင့် ကွဲကွာနေသည်ဟု ကိုယ်တော်ခံစားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အကွာအဝေးသည် အလွန်ကျယ်ပြန့်၊ အလွန်မှောင်မိုက်ပြီး အလွန်နက်ရှိုင်းသကဲ့သို့ ထင်ရသဖြင့် ကိုယ်တော်သည် ထိုအရာရှေ့တွင် တုန်လှုပ်ခဲ့သည်။

ခရစ်တော်သည် မိမိ၏အပြစ်များကြောင့် ဆင်းရဲခံရခြင်းမဟုတ်ဘဲ လောက၏အပြစ်များကြောင့် ဆင်းရဲခံရခြင်းဖြစ်သည်။ အပြစ်သားသည် ကြီးမားသော တရားစီရင်ရာနေ့တွင် ခံစားရမည့်အတိုင်း အပြစ်အပေါ် ဘုရားသခင်၏ မနှစ်မြို့ခြင်းကို ကိုယ်တော် ခံစားနေခဲ့သည်။

ကိုယ်တော်၏ ဝေဒနာအတွင်း ခရစ်တော်သည် အေးစက်သောမြေကြီးကို ဖက်တွယ်ထားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ဖြူဖျော့သောနှုတ်ခမ်းများမှ “အို ငါ့အဖ၊ ဖြစ်နိုင်လျှင် ဤခွက်ကို ငါ့ထံမှ လွန်စေတော်မူပါ။ သို့သော်လည်း ငါအလိုရှိသည်အတိုင်းမဟုတ်ဘဲ ကိုယ်တော်အလိုရှိသည်အတိုင်း ဖြစ်ပါစေ” ဟူသော ခါးသီးသောအော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မဿဲ ၂၆:၃၉။

ခရစ်တော်သည် ဤကြောက်မက်ဖွယ် ဆင်းရဲဒုက္ခကို တစ်နာရီကြာ တစ်ကိုယ်တည်း ခံခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်ချင်းစာစကားတစ်ခွန်းခန့် ရရှိမည်ဟု မျှော်လင့်ကာ တပည့်တော်များထံသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့သည် အိပ်ပျော်နေကြသောကြောင့် ကိုယ်ချင်းစာမှုတစ်စုံတစ်ရာကို မတွေ့ရပေ။ ကိုယ်တော်၏အသံကြောင့် သူတို့နိုးလာကြသော်လည်း ကိုယ်တော်၏မျက်နှာသည် ဝေဒနာကြောင့် အလွန်ပြောင်းလဲနေသဖြင့် ကိုယ်တော်ကိုပင် ကောင်းစွာမသိကြပေ။ ကိုယ်တော်သည် ပေတရုကို မိန့်တော်မူသည်မှာ—

“ရှိမုန်၊ သင်အိပ်ပျော်သလော။ တစ်နာရီပင် စောင့်မနေနိုင်သလော” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ မာကု ၁၄:၃၇။

ဥယျာဉ်သို့ ခြေလှမ်းမပြင်မီလေးတွင် ခရစ်တော်သည် တပည့်တော်များအား “ဤညတွင် သင်တို့အားလုံးသည် ငါ့ကြောင့် ထိမိလဲကြလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ထောင်သို့လည်းကောင်း၊ သေခြင်းသို့လည်းကောင်း သွားမည်ဟု အခိုင်အမာ အာမခံခဲ့ကြသည်။ မိမိကိုယ်ကို အားကိုးလွန်းသော ဆင်းရဲသော ပေတရုကလည်း “လူအပေါင်းတို့သည် ထိမိလဲကြသော်လည်း ကျွန်ုပ်သည် မထိမလဲပါ” ဟု ထပ်လောင်းပြောခဲ့သည်။ မာကု ၁၄:၂၇၊ ၂၉။

သို့သော် တပည့်တော်များသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို အားကိုးခဲ့ကြသည်။ ခရစ်တော်က သူတို့အား လုပ်ဆောင်ရန် အကြံပေးခဲ့သည့်အတိုင်း အားကြီးသော အကူအညီရှင်ကို မကြည့်ခဲ့ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ကယ်တင်ရှင်သည် သူတို့၏ ကိုယ်ချင်းစာမှုနှင့် ဆုတောင်းခြင်းများကို အလိုအပ်ဆုံးအချိန်တွင် သူတို့သည် အိပ်ပျော်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပေတရုပင် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။

ချစ်ခြင်းမေတ္တာပြည့်ဝသော တပည့်တော် ယောဟန်သည် ယေရှု၏ရင်ခွင်ပေါ် မှီလျက်နေခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ ယောဟန်၏ ဆရာအပေါ်ထားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် သူ့ကို နိုးကြားစွာ ရှိစေသင့်သည်မှာ သေချာသည်။ ကိုယ်တော်၏ ကြီးမားသောဝေဒနာခံစားချိန်တွင် သူ၏ အလေးအနက်ဆုတောင်းချက်များသည် ချစ်မြတ်နိုးရသော ကယ်တင်ရှင်၏ ဆုတောင်းချက်များနှင့် ရောနှောသင့်သည်။ ရွေးနုတ်ရှင်သည် သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်း စမ်းသပ်ခြင်းအချိန်၌ မပျက်စီးစေရန် တပည့်တော်များအတွက် တစ်ညလုံး ဆုတောင်းခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ တစ်နာရီပင် နိုးကြားစွာ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။

ယခု ခရစ်တော်သည် ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့အား “ငါသောက်မည့်ခွက်ကို သင်တို့သောက်နိုင်ကြသလော။ ငါခံသော ဗတ္တိဇံကို သင်တို့ခံနိုင်ကြသလော” ဟု မေးခဲ့ပါက ယခင်က “ကျွန်ုပ်တို့ တတ်နိုင်ပါသည်” ဟု လျင်မြန်စွာ ဖြေခဲ့ကြသကဲ့သို့ ဖြေနိုင်ကြမည်မဟုတ်ပေ။ မာကု ၁၀:၃၈၊ ၃၉။

ကယ်တင်ရှင်၏နှလုံးသည် တပည့်တော်များ၏ အားနည်းမှုအပေါ် သနားခြင်းနှင့် ကိုယ်ချင်းစာခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် သေခြင်းက သူတို့အပေါ် ကျရောက်စေမည့် စမ်းသပ်မှုကို သူတို့ မခံနိုင်မည်ကို ကိုယ်တော် စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့၏ အားနည်းမှုအတွက် ကိုယ်တော်သည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် မဆုံးမခဲ့ပေ။ သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသော စမ်းသပ်မှုများကို ကိုယ်တော် စဉ်းစားပြီး—

“စုံစမ်းခြင်းသို့ မဝင်ရောက်မည်အကြောင်း စောင့်ကြည့်၍ ဆုတောင်းကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

ကိုယ်တော်အပေါ် သူတို့၏တာဝန်ကို ပျက်ကွက်ခြင်းအတွက် ကိုယ်တော်က ဆင်ခြေပေးခဲ့သည်မှာ “စိတ်ဝိညာဉ်သည် အမှန်ပင် အလိုရှိ၏၊ သို့သော် ဇာတိပကတိမူကား အားနည်း၏” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ မဿဲ ၂၆:၄၁။ ကယ်တင်ရှင်၏ နူးညံ့၍ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပြည့်ဝသော သနားခြင်းအတွက် အဘယ်မျှ အံ့ဖွယ်ကောင်းသော စံနမူနာပါတကား။

ဘုရားသခင်၏သားတော်သည် လူသားတို့ထက်လွန်သော ဝေဒနာကို တစ်ဖန် ခံစားရပြန်သည်။ မောဟိုက်၍ အားကုန်နေသော ကိုယ်တော်သည် ယိမ်းယိုင်စွာ ပြန်သွားပြီး ယခင်က ဆုတောင်းခဲ့သကဲ့သို့ ထပ်မံဆုတောင်းခဲ့သည်—

“အို ငါ့အဖ၊ ဤခွက်ကို ငါမသောက်လျှင် ငါ့ထံမှ မလွန်နိုင်လျှင် ကိုယ်တော်၏အလိုတော်သည် ဖြစ်ပါစေ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ မဿဲ ၂၆:၄၂။

ဤဆုတောင်းချက်၏ ဝေဒနာသည် ကိုယ်တော်၏ ချွေးပေါက်များမှ သွေးစက်များကို ထွက်စေခဲ့သည်။ တစ်ဖန် ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်ချင်းစာမှုရရန် တပည့်တော်များထံသို့ သွားခဲ့ပြီး တစ်ဖန် သူတို့ကို အိပ်ပျော်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကိုယ်တော်၏ ရှိနေခြင်းက သူတို့ကို နိုးစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏မျက်နှာကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်ကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်၏မျက်နှာသည် သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသော စိတ်၏ဝေဒနာကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြပေ။

တတိယအကြိမ်တွင် ကိုယ်တော်သည် ဆုတောင်းရာနေရာသို့ သွားခဲ့သည်။ အလွန်ကြီးမားသော မှောင်မိုက်ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် ကိုယ်တော်အပေါ် လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် အဖဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ထိုအရာမရှိလျှင် မိမိ၏လူသားသဘာဝဖြင့် ထိုစမ်းသပ်မှုကို မခံနိုင်မည်ကို ကိုယ်တော် ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။

တတိယအကြိမ်တွင်လည်း ကိုယ်တော်သည် ယခင်က ဆုတောင်းခဲ့သော ဆုတောင်းချက်အတိုင်းပင် ဆုတောင်းသည်။ ကောင်းကင်တမန်များသည် သက်သာရာပေးရန် အလွန်တောင့်တကြသော်လည်း ထိုသို့ပြုခွင့်မရပေ။ ဘုရားသခင်၏သားတော်သည် ဤခွက်ကို သောက်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်လျှင် လောကသည် အစဉ်အမြဲ ပျောက်ဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် လူသား၏ အကူအညီမဲ့မှုကို မြင်သည်။ အပြစ်၏တန်ခိုးကို မြင်သည်။ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်နေသော လောက၏ ဝမ်းနည်းဖွယ်ဒုက္ခများသည် ကိုယ်တော်ရှေ့တွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ကိုယ်တော်သည် နောက်ဆုံးဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်သည်။ မိမိကိုယ်တိုင် မည်သည့်ကုန်ကျစရိတ်ကိုမဆို ခံရသော်လည်း လူသားကို ကယ်တင်မည်။ အရာအားလုံးသည် သန့်ရှင်းခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် ဘုန်းအသရေတို့ဖြင့် ပြည့်နေသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ တန်ဆောင်းများကို ကိုယ်တော်သည် စွန့်ခဲ့ပြီး လမ်းလွဲပျောက်ဆုံးနေသော သိုးတစ်ကောင်၊ ပြစ်မှားခြင်းကြောင့် လဲကျခဲ့သော ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်ရန် ဆင်းလာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မိမိ၏ရည်ရွယ်ချက်မှ နောက်ဆုတ်မည်မဟုတ်ပေ။ ယခု ကိုယ်တော်၏ဆုတောင်းချက်သည် အပြည့်အဝ လက်အောက်ခံခြင်းကိုသာ ဖော်ပြသည်—

“ဤခွက်ကို ငါမသောက်လျှင် ငါ့ထံမှ မလွန်နိုင်လျှင် ကိုယ်တော်၏အလိုတော်သည် ဖြစ်ပါစေ”။

ကယ်တင်ရှင်သည် ယခု သေတော့မည့်အလား မြေပေါ်သို့ လဲကျသည်။ တပည့်တော်တစ်ဦးမျှ ထိုနေရာတွင် မရှိသဖြင့် မိမိဆရာ၏ ဦးခေါင်းအောက်၌ နူးညံ့စွာ လက်ထားပေးမည့်သူလည်း မရှိ၊ လူသားတို့၏သားများထက်ပင် ပို၍ ထိခိုက်ပျက်စီးနေသော ထိုနဖူးကို သုတ်ပေးမည့်သူလည်း မရှိပေ။ ခရစ်တော်သည် တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်နေသည်။ လူအပေါင်းတို့ထဲမှ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ မည်သူမျှ မရှိပေ။

သို့သော် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏သားတော်နှင့်အတူ ဆင်းရဲခံစားနေသည်။ ကောင်းကင်တမန်များသည် ကယ်တင်ရှင်၏ ဝေဒနာကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ကောင်းကင်ဘုံတွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းရှိသည်။ စောင်းတစ်လုံးမျှ မတီးခတ်ပေ။ လူတို့သည် ကောင်းကင်တမန်အစုအဝေး၏ အံ့အားသင့်မှုကို မြင်နိုင်ခဲ့ကြပါက၊ သူတို့သည် ဝမ်းနည်းခြင်းတိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အဖဘုရားသခင်သည် မိမိချစ်မြတ်နိုးရသောသားတော်ထံမှ မိမိ၏ အလင်းရောင်၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ဘုန်းအသရေတို့၏ ရောင်ခြည်များကို ခွဲထုတ်နေသည်ကို ကြည့်ရှုနေကြသည်ကို မြင်ရပါက၊ အပြစ်သည် ဘုရားသခင်၏အမြင်၌ မည်မျှ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသည်ကို ပိုမိုနားလည်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ယခု အင်အားကြီးမားသော ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးသည် ခရစ်တော်၏အနားသို့ ရောက်လာသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ဝေဒနာခံစားနေရသူ၏ ဦးခေါင်းကို မိမိရင်ခွင်ပေါ်တွင် မြှောက်တင်ထားပြီး ကောင်းကင်ဘုံဘက်သို့ ညွှန်ပြသည်။ စာတန်အပေါ် အောင်ပွဲခံပြီးဖြစ်ကြောင်း သူ့အား ပြောပြသည်။ ထိုအောင်ပွဲ၏ရလဒ်အဖြစ် သန်းပေါင်းများစွာသောသူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းအသရေပြည့်ဝသော နိုင်ငံတော်တွင် အောင်ပွဲခံသူများ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။

ကောင်းကင်ငြိမ်သက်ခြင်းသည် သွေးများစွန်းထင်းနေသော ကယ်တင်ရှင်၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကျရောက်နေသည်။ လူသားတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မခံနိုင်သောအရာကို ကိုယ်တော်ခံခဲ့ရသည်။ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်သည် လူသားတိုင်းအတွက် သေခြင်း၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မြည်းစမ်းခံစားခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ်ဖန် ခရစ်တော်သည် တပည့်တော်များထံသို့ သွားခဲ့ပြီး တစ်ဖန် သူတို့ကို အိပ်ပျော်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့သည် နိုးကြားစွာ စောင့်ကြည့်၍ ကယ်တင်ရှင်နှင့်အတူ ဆုတောင်းနေခဲ့ကြပါက သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသော စမ်းသပ်မှုအတွက် အကူအညီကို ရရှိကြမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာကို လွတ်သွားသောကြောင့် သူတို့၏ လိုအပ်ချိန်တွင် ခွန်အားမရှိခဲ့ကြပေ။

ခရစ်တော်သည် သူတို့ကို ဝမ်းနည်းစွာကြည့်ပြီး “ယခု အိပ်ကြလော့၊ အနားယူကြလော့။ ကြည့်ရှုကြ၊ အချိန်နီးပြီ။ လူသားသည် အပြစ်သားတို့၏လက်သို့ အပ်နှံခြင်းခံရလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

ဤစကားများကို ကိုယ်တော်ပြောနေစဉ် ကိုယ်တော်ကို ရှာဖွေလာသော လူအုပ်၏ ခြေလှမ်းသံကို ကြားရပြီး—

“ထကြ၊ သွားကြစို့။ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်သောသူသည် နီးလာပြီ” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ မဿဲ ၂၆:၄၅၊ ၄၆။