အခန်းကြီး - (၃ - ၄)

 

၃:၁–၄:၁၇။ ဘုရားသခင်သည် မောရှေကို ခေါ်တော်မူခြင်း။ ဘုရားသခင်၏ ခေါ်တော်မူခြင်းသည် ထူးခြားပြင်းထူပြီး မောရှေ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။ မောရှေသည် ဘုရားသခင်၏ တောင်တော် ဖြစ်သော ဟောရပ် (Horeb) သို့ ရောက်လာသောအခါ ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကွာမန် (v. 1) သည် သူ့အား ထင်ရှားပြသခဲ့သည်။ “ဟောရပ်” ဆိုသည်မှာ စာသားအတိုင်း အားဖြင့် “ခြောက်သွေ့သောနေရာ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၇:၆ နှင့် ၃၃:၆ တို့တွင်လည်း ပါရှိသည်။ ဘုရားသခင်၏ တောင်တော်ကို ဆိုင်းနိုင်း (Sinai) ဟုလည်း လူသိများကြသည် (ထွက် ၁၉:၁၊ ၁၈၊ ၂၀၊ ၂၃၊ ၂၄:၁၆)။ အမည်နှစ်ခုစလုံးသည် တူညီသော ကျယ်ပြန့်သည့် တောင်တန်းကြီးနှင့် သက်ဆိုင်နေပေမည်။

 

မီးတောက်လောင်နေသော်လည်း မလောင်ကျွမ်းဘဲ တည်နေသော ချုံပုတ်အလယ်တွင် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာသော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ထာဝရဘုရား သခင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်တွင် မောရှေထံသို့ ထင်ရှားပေါ်ထွန်း၍ စကားပြောဆိုခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို ညွှန်းဆိုရန်အတွက် ဝေါဟာရသုံးခု (ကောင်းကွာမန်၊ ထာဝရဘုရား၊ ဘုရားသခင်) ကို အပြန်အလှန် အသုံးပြုထားသည် (ကမ္ဘာဦး ၁၈၊ ၂၂:၁၁–၁၈၊ ၂၃:၁၀–၁၃၊ ၃၁:၁၁–၁၃၊ တရားသူကြီး ၂:၁–၅၊ ၁၃:၂–၂၃၊ ဟောရှေ ၁၂:၃–၅၊ မာလခိ ၃:၁ [“သတင်းစကားပို့ဆောင်သူ” ဆိုသည်မှာ “ကောင်းကွာမန်” အတွက် အသုံးပြုသည့် တူညီသော ဟေဗြဲစကားလုံး၏ ဘာသာပြန်ဆိုချက် ဖြစ်သည်])။ ဘုရားသခင် ရှိနေတော်မူခြင်းကြောင့် ထိုမြေသည် သန့်စင်သောမြေ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ မောရှေသည် မိမိ၏ ဖိနပ်ကို ချွတ်ရန် ညွှန်ကြားခြင်း ခံခဲ့ရသည် (v. 5)။ ဖိနပ်ကိုချွတ်ပြီး မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ခြင်းအားဖြင့် မောရှေသည် ပဋိညာဉ်တရား၏ ဘုရားသခင်ကို အံ့သြကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ ရိုသေလေးစားခြင်းတို့ဖြင့် ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်သည် ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်တော်အနီးတွင် ရပ်တည်နေကြသော စယ်ရာဖိမ် (ဆေရာဖိမ်) များကို အမှတ်ရစေသည်။ တစ်ဦးစီတွင် အတောင်ခြောက်ဖက်စီ ရှိကြသည် — နှစ်ဖက်က မျက်နှာကိုဖုံးကြ၊ နှစ်ဖက်က ခြေဖဝါးကိုဖုံးကြပြီး နှစ်ဖက်က ပျံသန်းရန် အသုံးပြုကြသည် (ဟေရှာယ ၆:၂)။ ဤနေရာတွင် မောရှေ၏ လုပ်ရပ်များမှာ စကြာဝဠာ၏ ဘုရားသခင်အား ပေးအပ်ရမည့် ဂုဏ်ပြုခြင်း၊ အံ့သြကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ရိုသေလေးစားခြင်းတို့၏ ဖော်ပြချက် ဖြစ်ပေသည်။

 

ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ လူမျိုးတော်ကို အီဂျစ်ပြည်မှ ကယ်တင်မည့် အကြံအစည်တော်ကို မောရှေအား ဖော်ပြပေးတော်မူမည် ဖြစ်သည် (၃:၇–၁၂)။ အာဗြဟံနှင့် ပြုခဲ့သော ပဋိညာဉ် ကတိတော်ကို ပြည့်စုံစေရန်အတွက် (ကမ္ဘာဦး ၁၃:၁၅) ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလလူတို့ကို ကယ်တင်ရန် “ဆင်းသက်လာမည်” ဖြစ်ပြီး “ကောင်းမွန်၍ ကျယ်ဝန်းသော မြေ” သို့ ပို့ဆောင်မည် ဖြစ်သည် (v. 8)။ ဂေါရှင်ဒေသ၏ ဧရိယာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဣသရေလပြည်သည် အလွန်ကြီးမားလှပေသည်။ ယနေ့ခေတ် ဣသရေလနိုင်ငံတွင် ကန္တာရဒေသ အချို့ ပါဝင်သော်လည်း၊ ဗဟိုတောင်တန်းဒေသ၏ အထွတ်အထိပ်များ၏ အနောက်ဘက်ရှိ မြေအများစုမှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်ပြီး စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းများကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ထောက်ပံ့ပေးနေပါသည်။ မြောက်ဘက်ပိုင်းတွင် ဟာမွန်တောင် (Mount Hermon) မှ စီးဆင်းလာသော မြစ်များ ရှိပြီး၊ ၎င်းတို့သည် ဂါလိလဲပင်လယ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးကာ ယော်ဒန်မြစ်မှတစ်ဆင့် သေပင်လယ် (Dead Sea) ထဲသို့ စီးဝင်ကြသည်။ ဤနေရာတွင် ရေတံခွန်များနှင့် ရေစီးသန်သော နေရာများ ရှိသည်။ နိုင်ငံ၏ မြောက်ဘက်ဗဟိုပိုင်းရှိ ကာမေလတောင်တန်းများတွင် ရေထွက်ပေါက်များ ပါရှိသည်။ “နို့နှင့် ပျားရည်” ဟူသော ဝေါဟာရသည် သိုးဆိတ်မွေးမြူရေး (ဆိတ်နို့) နှင့် စိုက်ပျိုးရေး (အသီးအနှံထွက်ရှိမှု) မြေများကိုလည်းကောင်း၊ ခါနာန်ပြည်၏ အနာဂတ် နေထိုင်သူတို့၏ လူနေမှုပုံစံကိုလည်းကောင်း ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ “အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သူနည်း” ဟူသော မောရှေ၏ ငြင်းဆိုချက်သည် (v. 11) ဖာရောဘုရင်၏ နန်းတော်အတွင်း သူ၏ ယခင် ရာထူးအဆင့်အတန်း မြင့်မားမှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ ဤအချိန်သို့ ရောက်လာသောအခါ သူသည် အောက်ကျို့သော သိုးထိန်းတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်က မောရှေအား မိမိသည် သူ့နှင့်အတူ အမှန်တကယ် ရှိနေမည်ဖြစ်ကြောင်း အာမခံပေးတော်မူခဲ့သည် (v. 12)။ ဘုရားသခင်သည် လူတို့အား ကြီးမားခက်ခဲလှသော တာဝန်များကို ခေါ်ဆိုသည့်အခါ၊ ကိုယ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြီးမြောက်စေရန် ၎င်းတို့အား အမြဲတမ်း စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းကို ပေးသနားတော်မူတတ်ပါသည်။

မောရှေသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့က ဘုရားသခင်၏နာမတော်ကို မေးမြန်းလာလျှင် မည်သို့ဖြေဆိုရမည်ကို ဘုရားသခင်အား မေးမြန်းခဲ့သည်။ ထိုအခါ ဘုရားသခင်သည် မိမိကိုယ်ကို “ငါသည် ငါဖြစ်သည်အတိုင်း ဖြစ်၏” ဟု မောရှေအား ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် “ငါဖြစ်မည့်အတိုင်း ငါဖြစ်မည်” ဟုလည်း ပြန်ဆိုနိုင်သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ထိုဝါကျသည် ဂရိဒဿနအယူအဆအရ “သန့်စင်သော ဖြစ်တည်ခြင်း” ကို ဖော်ပြခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ဗျာဒိတ်ဖော်ပြခြင်းနှင့်သက်ဆိုင်သော “တက်ကြွစွာ ဖြစ်တည်ခြင်း” ကို ဖော်ပြသည်။ ဘုရားသခင်သည် အတိတ်၌ ရှိတော်မူခဲ့သည်၊ ပစ္စုပ္ပန်၌ ရှိတော်မူသည်၊ အနာဂတ်၌လည်း ရှိတော်မူမည်။ ကြီးမြတ်တော်မူသော “ငါဖြစ်သည်” သည် မောရှေကို စေလွှတ်တော်မူခဲ့သည်။ ထာဝရတည်ရှိတော်မူပြီး မည်သူ့ထံမှမျှ ဖြစ်တည်လာခြင်းမရှိသောအရှင် (ယောဟန် ၈:၅၈၊ ဒါဝိဒ်အာမိန် ၄၆၉ ကိုလည်းကြည့်ပါ) သည် မောရှေနှင့်အတူ ရှိတော်မူမည်။ “ယဟွေး” ဟူသော ဆင်းသက်လာသည့်ပုံစံသည် မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်ခြင်းလုပ်ဆောင်ချက်အားဖြင့် သိစေတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ မြင့်မြတ်သည့် ပဋိညာဉ်နာမတော် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို ကျွန်ခံခြင်းမှ လွတ်မြောက်စေတော်မူပြီး၊ မိမိ၏ အထူးပဋိညာဉ်လူမျိုးအဖြစ် သတ်မှတ်တော်မူကာ၊ မိမိ၏ကျေးဇူးတော်နှင့် ခွန်အားပေးတော်မူသော တန်ခိုးအားဖြင့် မိမိ၏ပဋိညာဉ်လူမျိုးအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနိုင်ရန် လမ်းစီမံပေးတော်မူခဲ့သည်။

မောရှေအား အားပေးရန် ယဟွေးက မိမိလက်ကို ဆန့်တော်မူပြီး အဲဂုတ္တုပြည်ကို “အံ့ဖွယ်အမှုများ” ဖြင့် ရိုက်ခတ်တော်မူမည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၀)။ လက်ကိုဆန့်ခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြထားခြင်းသည် အဲဂုတ္တုဘာသာစကား၌ မကြာခဏအသုံးပြုလေ့ရှိသော စကားရပ်ကို တိုက်ရိုက်ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဖာရောမင်းသည် စစ်ပွဲတွင် မိမိ၏ရန်သူများကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ရာ၌ “မိမိလက်ကို ဆန့်တော်မူသည်” ဟု ဖော်ပြလေ့ရှိသည်။ သို့သော် မောရှေသည် လူသားအများစုကဲ့သို့ မိမိ၏အာရုံများဖြင့် သိမြင်နိုင်သည့် သက်သေကို တောင်းဆိုခဲ့ပြီး၊ လူတို့သည် မောရှေသည် ထာဝရဘုရား၏ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိစေရန် ဘုရားသခင်က သက်သေ ၃ ခုကို ပေးတော်မူခဲ့သည် (၄:၁–၉)။ မိမိ၏စိတ်နောက်ကွယ်တစ်နေရာ၌ မောရှေသည် မိမိ၏အစ္စရေးလူမျိုးချင်းတို့က မိမိအား လှောင်ပြောင်၍ မည်သူက သူတို့၏အုပ်ချုပ်သူ (သို့မဟုတ် “မင်းသား”) နှင့် တရားသူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သနည်းဟု မေးမြန်းခဲ့သည့် စကားကို သတိရနေပေမည် (၂:၁၄)။ တောင်ဝှေးသည် မောရှေ (၇:၁၅၊ ၁၇:၅) နှင့် အာရုန် (၇:၉၊ ၈:၅၊ ၈:၁၆) တို့၏လက်ထဲတွင် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးကို ကိုယ်စားပြုသည့် သင်္ကေတဖြစ်လိမ့်မည်။ ဖန်ဆင်းရှင်ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် တောင်ဝှေးမှ မြွေတစ်ကောင်ကို ဖန်ဆင်းနိုင်ပြီး၊ အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြုလုပ်ရန် တောင်ဝှေးကို အသုံးပြုနိုင်တော်မူသည်။ ဒုတိယနိမိတ်လက္ခဏာက မောရှေ၏လက်သည် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးဖြင့် ကိုယ်တော်၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို ပြုလုပ်နိုင်ရန် အစွမ်းပေးခံရမည်ကို ညွှန်ပြသည်။ တတိယနိမိတ်လက္ခဏာက အသက်နှင့်သေခြင်းအပေါ် ဘုရားသခင်၏ အာဏာတော်ရှိကြောင်း သက်သေပြသည်။ မောရှေသည် ဘုရားသခင်၏ကျွန်အဖြစ်သာ နေပြီး ကိုယ်တော်၏ခွန်အားကို မှီခိုရန်သာ လိုအပ်သည်။

မောရှေသည် အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ပြန်မသွားလိုသည့် အခြားအကြောင်းပြချက်တစ်ခုကိုလည်း ပေးခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းမှာ သူသည် စကားပြောရာတွင် နှေးကွေးသူဖြစ်ခြင်း ဖြစ်သည် (၄:၁၀–၁၇)။ အနှစ် ၄၀ ကြာပြီးနောက် အဲဂုတ္တုဘာသာစကားကို သူမေ့သွားခဲ့ပြီလော။ နောက်ပိုင်းတွင် မောရှေသည် မိမိ၏ “အရေလ” ဟူသောအရာကို ရည်ညွှန်း၍ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ထပ်မံပြောဆိုခဲ့သည် (၆:၁၂)—ထိုစကားသည် စာသားအရ “အရေဖျားမလှီးထားသော” နှုတ်ခမ်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း၊ ထိုအခြေအနေအရ စကားအရာတွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောဆိုနိုင်စွမ်းမရှိခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ အခြားပရောဖက်များ (ယေရမိ ၁:၆) နှင့် ပေါလုကဲ့သို့သော တမန်တော်များ (၂ ကောရိန္သု ၁၀:၁၀) သည်လည်း အလားတူစကားများကို ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏အဖြေမှာ ရှင်းလင်းသည်။ ကိုယ်တော်သည် တစ်စုံတစ်ဦးအား သတင်းစကားတစ်ရပ်ကို သယ်ဆောင်ပေးရန် ခေါ်တော်မူသောအခါ၊ ထိုသူတို့၏နှုတ်ကို ဖန်ဆင်းတော်မူသောအရှင်ကိုယ်တော်တိုင်က သူတို့ပြောရမည့် စကားများကို ပေးတော်မူမည် (အခန်းငယ် ၁၁–၁၂)။ အမှန်မှာ မောရှေသည် သွားရန်ကို မလိုလားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်သည် မိမိတို့ကို ကယ်တင်တော်မူသောအရှင်အတွက် သက်သေခံရန် ခေါ်တော်မူခံရသော ယနေ့ခရစ်ယာန်များနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ မောရှေအား မိန့်တော်မူခဲ့သော ဘုရားသခင်သည် သူတို့ရှေ့မှ အမြဲတမ်း သွားတော်မူမည်ကို သူတို့သတိရသင့်သည်။

 

၄:၁၈–၃၁။ အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ပြန်ခြင်း

မောရှေ အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ပြန်ရန်အချိန် ရောက်လာသောအခါ ဘုရားသခင်က သူ့အား လုံခြုံကြောင်း စိတ်ချစေတော်မူသည်—သူ၏အသက်ကို ရှာဖွေခဲ့သူအားလုံး သေဆုံးသွားကြပြီဖြစ်သည် (၄:၁၉)။ မောရှေ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ဘုရားသခင်က သူ၏တာဝန်ကို ရှင်းပြတော်မူသည်။ ထိုတာဝန်မှာ သူ့အား ဖော်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်သော အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြသရန် (အခန်းငယ် ၂၁) နှင့် ဘုရားသခင်ပေးတော်မူမည့် စကားများကို ပြောဆိုရန် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၂–၂၃)။ ဖာရော၏နှလုံးကို ခိုင်မာစေခြင်း (အခန်းငယ် ၂၁) ကို ဟေဗြဲအတွေးအခေါ်၏ စကားအသုံးအနှုန်းဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်အရ တိတိကျကျ နားလည်ရမည်။ ဟေဗြဲလူမျိုးတို့၏ အတွေးအခေါ်အရ ဘုရားသခင်ခွင့်ပြုတော်မူသမျှကို ကိုယ်တော်ပြုတော်မူသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဆယ်ပါးသောဘေးဒဏ်များတစ်လျှောက် ဖာရော၏နှလုံးကို ကိုယ်တော်ခိုင်မာစေမည်ဟု ဘုရားသခင် ကြိုတင်မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုဘေးဒဏ်များကိုလည်း ဘုရားသခင်၏ “နိမိတ်လက္ခဏာများ” သို့မဟုတ် “လုပ်ဆောင်ချက်များ” (၇:၃၊ ၈:၁၉၊ ၁၀:၁–၂)၊ “အံ့ဖွယ်အမှုများ” (၄:၂၁၊ ၇:၃၊ ၁၁:၉–၁၀) နှင့် “ထူးခြားသောအမှုများ/အံ့ဖွယ်အမှုများ” (၁၅:၁၁၊ ၃၄:၁၀) ဟူ၍ ဖော်ပြထားသည်။ ဤအရာသည် ဘုရားသခင်၏ ကြိုတင်သိမြင်တော်မူခြင်းကြောင့် ထာဝရဘုရား သိရှိတော်မူသောအရာဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအရာက ဖာရော၏ ရွေးချယ်ဆုံးဖြတ်ခွင့်ကို မပယ်ဖျက်ခဲ့ပါ။ စကားရပ်ကို အသုံးပြုထားသည့် အစောပိုင်းဘေးဒဏ် ၅ ပါးအတွင်း ၁၀ ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖာရောသည် မိမိ၏နှလုံးကို မိမိကိုယ်တိုင် ခိုင်မာစေခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (ဥပမာ၊ ၈:၁၅၊ ၃၂၊ ၉:၃၄)။ ဘုရားသခင်က မိမိ၏နှလုံးကို နူးညံ့စေရန် ခွင့်ပြုမည့်အစား ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးကို ပြသသည့်အကြိမ်တိုင်းတွင် ထိုမင်းကြီးသည် ပို၍ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာလာပြီး ပို၍ မတုန်မလှုပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤအရာသည် သူကိုယ်တိုင် ရည်ရွယ်၍ ပြုလုပ်ခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးဘေးဒဏ် ၅ ပါးအတွင်း၌မူ ဘုရားသခင်သည် ဖာရော၏နှလုံးကို ခိုင်မာစေတော်မူသည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (ဥပမာ၊ ၉:၁၂၊ ၁၁:၁၀၊ ၁၄:၈)။ ဖာရောသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ရပ်ကို မဖြစ်မနေ ချမှတ်ရစေရန် ဘုရားသခင်က အခြေအနေများနှင့် အခွင့်အရေးကို ဖန်တီးပေးတော်မူခဲ့သည်။ ထိုအခက်အခဲကို စတင်ဖြစ်ပေါ်စေသူနှင့် အစပြုသူမှာ ဘုရားသခင်ဖြစ်သော်လည်း ဖာရော၏ ပုန်ကန်မှုကို ဖန်တီးသူမှာ ဘုရားသခင် မဟုတ်ပါ။

မောရှေသည် မိမိ၏တာဝန်အတွက် မိသားစုကို ဝိညာဉ်ရေးအရသာမက ကိုယ်ခန္ဓာရေးအရလည်း ပြင်ဆင်ပေးရမည်ဖြစ်သည် (၄:၂၄–၂၆)။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့နှင့် ဘုရားသခင်ပြုထားသော ပဋိညာဉ်၏ နိမိတ်လက္ခဏာကို အရေဖျားလှီးခြင်းအခမ်းအနားအားဖြင့် ဖော်ပြထားသည် (ကမ္ဘာဦး ၁၇:၁၀–၁၄)။ သားတစ်ဦး၊ အကြီးဆုံးသား ဂေရရှုံဖြစ်မည်ဟု ယူဆရသူသည် အရေဖျားလှီးပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ သားငယ် အေလျေဇာမူကား အရေဖျားမလှီးရသေးပါ (PP ၂၅၆ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ ပဋိညာဉ်လူမျိုးတို့၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် မောရှေ မလုပ်ဆောင်မီ ဤတာဝန်ကို ဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ချက်ချင်း အရေဖျားလှီးပေးခြင်းသည် ထာဝရဘုရားအား ကျေနပ်စေခဲ့ပုံရပြီး၊ သူတို့သည် ခရီးဆက်သွားရန် ခွင့်ပြုခံရသည်။ မကြာမီ မောရှေသည် အာရုန်နှင့် တွေ့ဆုံပြီး ထာဝရဘုရားပြုတော်မူသမျှကို သူ့အား ပြောပြခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၄:၂၇–၂၈)၊ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဂေါရှင်ပြည်သို့ အတူတကွ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ မောရှေ၏ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူအဖြစ် လုပ်ဆောင်ရန် ဘုရားသခင်ပေးအပ်ထားသော တာဝန်ကို သစ္စာရှိစွာ ဆောင်ရွက်လျက် အာရုန်သည် မောရှေကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှကို လူတို့၏ အသက်ကြီးသူများအား ပြောပြခဲ့သည်။ နိမိတ်လက္ခဏာ ၃ ခုကို သူတို့အလယ်၌ ဘုရားသခင်က ပြသတော်မူခဲ့ပြီး၊ သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်း၊ ရိုသေလေးမြတ်ခြင်းတို့ဖြင့် ဦးခေါင်းကို ငုံ့ကာ ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ကြသည် (အခန်းငယ် ၂၉–၃၁)။