အခန်းကြီး - (၂၃ - ၂၄)

 

၂၃:၁၀–၁၉။ မြေကို အနားပေးရသော ပညတ်ချက်များနှင့် ပွဲတော်များ

စတုတ္ထပညတ်ချက် (၂၀:၈–၁၁) သည် မြေကို အနားပေးရသောနှစ်နှင့် သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့နှင့် သက်ဆိုင်သော ဥပဒေဆိုင်ရာ အမှုကိစ္စများ၏ အဓိကအကြောင်း ဖြစ်သည်။ မြေကို အနားပေးရန် လယ်ပိုင်ရှင်များသည် ထိုနှစ်တွင် မြေကို မထွန်ယက်ဘဲ ထားရမည်ဟု ညွှန်ကြားခံရသည်—ယင်းသည် အကျိုးရှိသော စိုက်ပျိုးရေးအလေ့အကျင့်တစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ထိုပညတ်ချက်တွင် လူမှုရေးဆိုင်ရာ ရည်ရွယ်ချက်လည်း ရှိသည်။ ဤအလေ့အကျင့်သည် ဆင်းရဲသားများနှင့် တိရစ္ဆာန်များအတွက် အစားအစာ ရရှိစေသည်။ ဥယျာဉ်များ၊ စပျစ်ခြံများနှင့် လယ်ကွင်းများကို ရိတ်သိမ်းခြင်း မပြုရဘဲ လိုအပ်သူများက မိမိတို့ စားဝတ်နေရေးအတွက် လိုအပ်သမျှကို ယူနိုင်စေရန် ပြုရမည် (၂၃:၁၁)။ သတ္တမနေ့သည် အလုပ်လုပ်ရန်မဟုတ်ဘဲ အနားယူရန်ဖြစ်ကြောင်း ဤနေရာတွင် ထပ်မံအတည်ပြုထားသည် (အခန်းငယ် ၁၂; ၁၆:၂၂–၃၀; ၂၀:၉; တရားဟောရာ ၅:၁၃–၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအနားယူခြင်းသည် တိရစ္ဆာန်များ၊ ကျွန်များနှင့် တိုင်းတစ်ပါးသားများအတွက် အကျိုးရှိစေရန် အလုပ်မှ “ရပ်တန့်ခြင်း” ကို ဆိုလိုသည်။ လူတိုင်းသည် ဤသတ္တမနေ့တွင် အနားယူရရှိစေရန် ဘုရားသခင် အလိုရှိတော်မူသည်။

၂၃:၂၀–၃၃။ ဘုရားသခင်၏ လမ်းညွှန်မှုနှင့် နာခံခြင်း

ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ကောင်းကင်တမန်ဖြစ်သော မိမိ၏သားတော် ယေရှုခရစ်ကို စေလွှတ်ခြင်းဖြင့် ပဋိညာဉ်ကို အတည်ပြုခဲ့သည် (မာလခိ ၃:၁; PP ၃၅၂၊ ၃၆၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ အကြောင်းမူကား ခရစ်တော်တစ်ပါးတည်းသာ လွန်ကျူးမှုများကို ခွင့်လွှတ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၁)။ ဘုရားသခင်က “ငါ၏နာမသည် ထိုသူ၌ ရှိ၏” ဟု မိန့်တော်မူသည်၊ ယင်းက ထိုသူသည် ဘုရားသခင်နှင့် တန်းတူအဆင့်ရှိကြောင်း ဖော်ပြသည် (ယောဟန် ၁:၁–၃၁; ကောလောသဲ ၁:၁၃–၁၉; ဟေဗြဲ ၁:၈)။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏သားတော်အားဖြင့် ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးကို အမြဲတမ်း ဦးစွာစတင်သူ ဖြစ်တော်မူသော်လည်း ဤပဋိညာဉ်သည် ကမ္ဘာဦးကျမ်းတွင် ပြုလုပ်ခဲ့သော ပဋိညာဉ်များကဲ့သို့ပင် အခြေအနေရှိသော ပဋိညာဉ်ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် လူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို နာခံမည်၊ ကိုယ်တော်ညွှန်ကြားသမျှကို ပြုမည်၊ မပြုမည်အပေါ် မူတည်သည် (အခန်းငယ် ၂၂)။ လူတို့သည် မိမိတို့ဘက်မှ ပဋိညာဉ်ကို ထိန်းသိမ်းပါက ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ကတိတော်များကို ပြည့်စုံစေပြီး ကောင်းချီးများကို ပေးမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ ရှုပ်ထွေးခြင်းနှင့် ပျားတုပ်ခြင်းတို့ကို အသုံးပြု၍ ခါနာန်ပြည်သားများကို နှင်ထုတ်မည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၇–၂၈)၊ သို့သော် မြေ၏ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ ဟန်ချက်ညီမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် တစ်နှစ်ထက် ပို၍ အချိန်ယူမည်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၉)။ ခါနာန်ပြည်မှ ပြန်လာသော သူလျှိုဆယ်ဦး၏ သတင်းကို ယုံကြည်မည့်အစား ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များကို ယုံကြည်ခဲ့ပါက ထိုသို့ ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့ပေမည် (တောလည်ရာ ၁၃:၂၆–၃၃; “ခါနာန်လူမျိုးများကို သုတ်သင်ခြင်း” [စာမျက်နှာ ၃၃၀] နှင့် “သန့်ရှင်းသော စစ်ပွဲ” [စာမျက်နှာ ၃၇၂] ကို ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ပဋိညာဉ်သည် မိမိနှင့် မိမိ၏လူမျိုးတို့အကြားသာ ဖြစ်ပြီး အခြားလူမျိုးများနှင့် မဟုတ်ကြောင်း သတ်မှတ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၂)။

၂၄:၁–၁၈။ ပဋိညာဉ်နှင့် ကျောက်ပြားများ

ဘုရားသခင်သည် ပညတ်တော်ဆယ်ပါးကို မိမိလက်ညှိုးဖြင့် ရေးသားခဲ့ပြီး၊ မောရှေသည် ပဋိညာဉ်စာအုပ်၏ စကားလုံးအားလုံးကို လူတို့အား ဖတ်ပြခြင်းမပြုမီ ကူးရေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၊ ၇)။ ဤနေရာတွင် တွဲဖက်အသုံးပြုထားသော ဟေဗြဲစကားလုံးများဖြစ်သည့် karat နှင့် berit တို့သည် စာသားအရ “ပဋိညာဉ်ကို ဖြတ်သည်” ဟု ဆိုလိုသည်။ ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင် စာချုပ်တစ်ရပ် ပြုလုပ်ရာ၌ ပဋိညာဉ်တစ်ရပ်ကို တည်ထောင်ရန် သို့မဟုတ် အတည်ပြုရန် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် သို့မဟုတ် တိရစ္ဆာန်များကို သတ်၍ “ဖြတ်ခြင်း” သည် သာမန်ကျင့်စဉ်တစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာဦး ၁၅:၇–၂၁ တွင် အာဗြံနှင့် ပဋိညာဉ်ပြုရာ၌ တိရစ္ဆာန်များကို နှစ်ပိုင်းခွဲဖြတ်ခြင်းဖြင့် ပဋိညာဉ်ကို အတည်ပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် မီးခိုး/မိုးတိမ်နှင့် မီးရှူးတိုင်တို့ဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသော ဘုရားသခင်သည် ခွဲထားသော အပိုင်းများအကြား ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ မောရှေသည် အစ္စရေးလူငယ်များကို နွားထီးများကို သတ်၍ ဘုရားသခင်ထံ မီးရှို့ရာယဇ်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း သို့မဟုတ် မိတ်သဟာယယဇ်များအဖြစ် ပူဇော်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ပြီး၊ ထိုအသွေးကို ယဇ်ပလ္လင်နှင့် လူတို့အပေါ် ဖြန်းခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၆၊ ၈)။ ယင်းသည် ဘုရားသခင်နှင့် အစ္စရေးအကြား ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေး တည်ထောင်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အစ္စရေးသည် ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသမျှကို အလုံးစုံ ပြုမည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ပဋိညာဉ်၏ အခြေအနေများကို လိုက်နာရန် မိမိတို့၏ ကတိကဝတ်ကို အတည်ပြုခဲ့ကြသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၉:၅–၈ ကို ကြည့်ပါ)။

မောရှေသည် ထာဝရဘုရားထံမှ ကျောက်ပြားများနှင့် ပညတ်ချက်များကို ထပ်မံခံယူရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ ကျောက်ပြားများကို သူတို့အား သွန်သင်ရန် ရည်ရွယ်၍ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် ရေးသားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၂)။ torah ဟူသော “ပညတ်” ဆိုသည့် စကားလုံးသည် အကျယ်ပြန့်ဆုံးအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် “သွန်သင်ခြင်း” သို့မဟုတ် “ညွှန်ကြားခြင်း” ဟု ဆိုလိုပြီး ဘုရားသခင် ဖော်ပြတော်မူသော အလိုတော်အားလုံးကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဤနေရာတွင်မူ ကျဉ်းမြောင်းသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ပညတ်တော်ဆယ်ပါးကို သတ်မှတ်ရန် အသုံးပြုထားသည်။ ယင်းတို့၏ အလုံးစုံရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘုရားသခင်နှင့် လူတို့အကြား ပဋိညာဉ်ကို အုပ်ချုပ်ရန် ဖြစ်သည်။ မောရှေသည် ဘုရားသခင်နှင့်အတူ တောင်ပေါ်တွင် ရက်ပေါင်းလေးဆယ်နှင့် ညပေါင်းလေးဆယ် နေခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၈)။ ယင်းသည် ခရစ်တော် နှစ်ခြင်းခံပြီးနောက် ချက်ချင်းကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံကို ကြိုတင်ရိပ်ဖမ်းပြခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုအတွေ့အကြုံသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ကို စတင်ခြင်းမပြုမီ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကာ ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းနှင့် ပဋိညာဉ်အသစ် တည်ထောင်ခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းလာမည့် အမှုတော်ဖြစ်သည် (မဿဲ ၄:၂; လုကာ ၄:၁–၂)။