အခန်းကြီး - (၂၉ - ၃၀)

 

၂၉:၁–၃၇။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များကို အပ်နှံခန့်အပ်ခြင်း။ ဤအပိုင်းသည် ဝန်ဆောင်မှုအတွက် လိုအပ်သောအရာများ—နွားငယ်တစ်ကောင်၊ သိုးထီးနှစ်ကောင်နှင့် ပြားပြားမုန့်အမျိုးအစားသုံးမျိုး—ကို စာရင်းပြုခြင်းဖြင့် စတင်သည် (အခန်းငယ် ၁–၂)။ ၎င်းတို့ကို အာရုန်နှင့် သူ၏သားများနှင့်အတူ တဲတော်ဝင်ပေါက်သို့ ယူဆောင်လာရမည် (အခန်းငယ် ၄)။ အာရုန်နှင့် သူ၏သားများသည် အပ်နှံခြင်းအမှု ပြီးဆုံးသည်အထိ တဲတော်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်မရှိကြ။ ထုံးတမ်းသုံးမျိုးကို ပြုလုပ်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ သန့်စင်ခြင်း၊ အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ခြင်းနှင့် ဆီလိမ်းခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ လူတို့အား ရေချိုးစေသည့် ညွှန်ကြားချက် (အခန်းငယ် ၄) သည် သန့်စင်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ဟေဗြဲစကားလုံး “ရခတ်” သည် ရေဖြန်းခြင်းမျှသာမဟုတ်ဘဲ ရေထဲတွင် အပြည့်အဝနစ်မြုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ရေချိုးခြင်းကို ဆိုလိုသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၀:၁၈–၂၀၊ ၄၀:၃၀–၃၂)။ ထုံးတမ်းစဉ်လာ ရေချိုးခြင်းသည် အပြစ်နှင့် မသန့်ရှင်းမှုမှ သန့်စင်ခြင်း၏ အရေးကြီးသော သင်္ကေတဖြစ်လာသည်။ ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်တွင် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်သူအဖြစ် ရပ်တည်ရန် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှု လိုအပ်သည်။ မောရှေသည် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် (ထွက်မြောက်ရာ ၄:၁၆၊ ၇:၁) ယဇ်ပုရောဟိတ်များကို သန့်စင်ပေးပြီးနောက် သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ကြသည် (အခန်းငယ် ၅–၆)။ နောက်ဆုံးတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များကို ဆီဖြင့် လိမ်းပေးခြင်းသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ၎င်းတို့၏တာဝန်အတွက် အပ်နှံခြင်းကို အဓိပ္ပာယ်ပြုနိုင်သည်။ ထိုဆီလိမ်းဆီကိုပင် တဲတော်နှင့် ၎င်း၏အသုံးအဆောင်များကို အပ်နှံခြင်းအတွက်လည်း အသုံးပြုခဲ့ပြီး သန့်ရှင်းသောနေရာနှင့် အမှုဆောင်သူတို့၏ စည်းလုံးမှုကို ထင်ရှားစေသည် (ဝတ်ပြုရာ ၈–၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ခရစ်တော်၌လည်း အလားတူပုံစံကို တွေ့ရသည်။ ကိုယ်တော်သည် ယော်ဒန်မြစ်တွင် နှစ်ခြင်းခံပြီး သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ချိုးငှက်ကဲ့သို့ ကိုယ်တော်အပေါ် ဆင်းသက်လာသည် (မဿဲ ၃:၁၇၊ ၂ ပေတရု ၁:၁၇)။

အပ်နှံခြင်းကို ပြီးမြောက်စေရန် ပူဇော်သက္ကာများစွာ လိုအပ်သည်။ ပထမပူဇော်သက္ကာမှာ အပြစ်ဖြေရာယဇ်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းနှင့် သူ၏သားများသည် ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် နေ့စဉ် ပူဇော်ရမည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် နွားတစ်ကောင်ကို လူထုအတွက် သို့မဟုတ် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအတွက် ပူဇော်ကြသည် (ဝတ်ပြုရာ ၄:၁–၁၂)။ ဆိတ်မကဲ့သို့ သေးငယ်သော တိရစ္ဆာန်များကို တစ်ဦးချင်းအတွက် ပူဇော်ကြသည် (ဝတ်ပြုရာ ၄:၂၈)။ အပြစ်ဖြေရာနေ့တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် ဆိတ်ပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်လုံးတင်၍ လူတို့၏အပြစ်များကို ဝန်ခံရသည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၆၊ “လက်တင်ခြင်း” ကိုကြည့်ပါ)။ အာရုန်နှင့် သူ၏သားများသည် ယဇ်ကောင်ပေါ်သို့ လက်တင်ပြီး နွား၏သွေးကို ယဇ်ပလ္လင်၏ ချိုများပေါ်တွင် လိမ်းရသည်၊ ထိုသို့ဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကို သန့်စင်ပေးသည် (အခန်းငယ် ၁၂)။ ဒုတိယပူဇော်သက္ကာမှာ မီးရှို့ရာယဇ်အတွက် သိုးထီးဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၅–၁၈၊ ဝတ်ပြုရာ ၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုအရာသည် ထာဝရဘုရားရှေ့တွင် မွှေးကြိုင်သောအနံ့ သို့မဟုတ် နှစ်သက်ဖွယ်ရာ အနံ့ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၈)။ ၎င်းသည် လက်ဆောင်ပူဇော်သက္ကာဖြစ်သဖြင့် ဘုရားသခင်နှစ်သက်တော်မူသည်။ တတိယပူဇော်သက္ကာမှာ အပ်နှံခြင်း သို့မဟုတ် ဆက်ကပ်ခြင်းပူဇော်သက္ကာဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၂)။ ဤပူဇော်သက္ကာ၏ သွေးကို ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့၏ ညာဘက်နားရွက်၊ ထာဝရဘုရား၏ ညွှန်ကြားချက်များကို နားထောင်နိုင်ရန်၊ ညာဘက်လက်မ၊ ထာဝရဘုရား၏အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်၊ ညာဘက်ခြေမ၊ ထာဝရဘုရား၏လမ်းတွင် လျှောက်နိုင်ရန် လိမ်းပေးရသည် (အခန်းငယ် ၂၀)။ နောက်ဆုံးအဆင့်မှာ အာရုန်နှင့် သူ၏သားများက မုန့်နှင့် သိုးထီး၏အသားကို စား၍ မိမိတို့ကိုယ်ကို အပ်နှံသန့်ရှင်းစေရန် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၃၂–၃၃)။ ဤနည်းဖြင့် အာရုန်နှင့် သူ၏သားများသည် ဘုရားသခင်၏လူတို့အား သမ္မာတရားနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၌ သွန်သင်၍ ဦးဆောင်ရန် ယဇ်ပုရောဟိတ်အလုပ်အတွက် သီးခြားခွဲထားရမည် (မာလခိ ၂:၆–၇)။

၂၉:၃၈–၃၀:၁၀ (၃၇:၂၅–၂၈)။ အစဉ်မပြတ် မီးရှို့ရာယဇ်နှင့် နံ့သာပေါင်းယဇ်ပလ္လင်။ မီးရှို့ရာယဇ်ကို ညနေပိုင်းနှင့် နံနက်ပိုင်းတွင် ပူဇော်ရမည် (အခန်းငယ် ၃၉)၊ ၎င်းသည် မေနောရာမီးခွက်ကို သန့်ရှင်းပြုပြင်ခြင်းနှင့် နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့ခြင်း (၃၀:၁–၁၀) တို့နှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သည်။ တစ်နှစ်သား သိုးသငယ်ကို နံနက်အစောပိုင်းတွင် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်၌ အရင်တင်ပြီးနောက် ညနေတွင် ထပ်တင်ရမည်၊ ထိုယဇ်ကို တစ်ညလုံး မီးလောင်နေစေရမည်။ ယဇ်ကောင်နှစ်ကောင်—တစ်ကောင်ကို ညနေတွင်၊ တစ်ကောင်ကို နံနက်တွင် ပူဇော်သည်ဟု ဖော်ပြထားသော်လည်း ထိုနှစ်ကောင်သည် “အစဉ်မပြတ် မီးရှို့ရာယဇ်” ဟုခေါ်သော ယဇ်တစ်ခုတည်းကို ဖွဲ့စည်းသည် (တောလည်ရာ ၂၈:၃၊ ၆)။ ဘုရားသခင်သည် ယဇ်ပလ္လင်၌ မိမိလူတို့နှင့် တွေ့ဆုံမည်ဟု ကတိပြုတော်မူသဖြင့် ၎င်းသည် အပြင်ဝင်းထဲရှိ လူတို့အတွက် ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိခြင်းနှင့် ချဉ်းကပ်နိုင်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဟေဗြဲစကားလုံး “တာမိဒ်” သည် အစဉ်မပြတ် သို့မဟုတ် ပုံမှန်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး (အခန်းငယ် ၃၈) ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာနတော်၌ ခရစ်တော်၏ နေ့စဉ်အစဉ်မပြတ် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ခြင်းကို ညွှန်ပြသည် (ဝတ်ပြုရာ ၆:၈–၁၃၊ ဟေဗြဲ ၇:၂၅၊ ဟေဗြဲ ၇:၂၃–၂၅ ၏မှတ်ချက်များကိုလည်း ကြည့်ပါ)။

နံ့သာပေါင်းယဇ်ပလ္လင်ကို အမြင့်မြတ်ဆုံးသန့်ရှင်းရာအရပ်နှင့် သန့်ရှင်းရာအရပ်ကို ခွဲခြားထားသော ကန့်လန့်ကာ၏ ရှေ့တွင် ထားရမည်။ ၎င်းကို မေနောရာနှင့် တင်ထားသောမုန့်စားပွဲတို့၏ အလယ်တွင် ထားပြီး ၎င်းတို့ကဲ့သို့ အကာရှသားဖြင့် ပြုလုပ်ကာ စင်ကြယ်သောရွှေဖြင့် ဖုံးအုပ်ပြီး ချိုများလည်း ပါရှိသည်။ နံ့သာပေါင်းကို နံနက်နှင့် ညနေ ထာဝရဘုရားရှေ့တွင် မီးရှို့ရမည်။ နံ့သာပေါင်းသည် လူတို့၏ဆုတောင်းချက်များ ဘုရားသခင်ထံသို့ တက်သွားခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး ပြည့်စုံသော ယဇ်ဖြစ်တော်မူသော ခရစ်တော်၏ အကျိုးကျေးဇူးများနှင့် ရောနှောခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ ကောင်းကင်နံ့သာပေါင်းယဇ်ပလ္လင်ကို ယောဟန်သည် မိမိ၏ ရူပါရုံများတွင် မြင်ခဲ့သည် (ဗျာဒိတ် ၈:၃–၄)။

၃၀:၁၁–၁၆။ အပြစ်ဖြေရာအတွက် ရှက်ကယ်တစ်ဝက်။ သန့်ရှင်းရာဌာနတော်၏ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မှုနှင့် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုအတွက် အသုံးပြုရန် လူတို့ထံမှ သတ်မှတ်ထားသော ငွေပမာဏတစ်ခုကို ထာဝရဘုရားက တောင်းဆိုတော်မူသည်။ ချမ်းသာသူနှင့် ဆင်းရဲသူတို့ထံမှ ပမာဏတူညီစွာ တောင်းခံသည်။ ဤအခွန်သည် သူတို့၏အသက်အတွက် ရွေးနုတ်ငွေဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲစကားလုံး “ကိုဖာ” သည် ရွေးနုတ်ငွေ (အခန်းငယ် ၁၂) နှင့် “ငွေဖြင့် အပြစ်ဖြေခြင်း” ဟူသော စကားစုသည် (အခန်းငယ် ၁၆) ဤအခွန်၏ အရေးပါမှုကို ညွှန်ပြသည်။ လူဦးရေစာရင်း ကောက်ယူသောအခါ ဘေးဒဏ်မကျရောက်စေရန် ၎င်းကို ယူဆောင်လာရသည်။ လူတို့ကို တရားဝင်ရေတွက်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သကဲ့သို့ သူတို့၏အသက်များကို စုပေါင်းအင်အားအားဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ထာဝရဘုရားအားဖြင့်သာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ကြောင်း သတိပေးခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် ဒါဝိဒ်မင်းက ကိုယ်ပိုင်အကျိုးနှင့် စစ်ရေးအမြတ်အတွက် လူဦးရေစာရင်း ကောက်ယူခဲ့ခြင်းကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးဆက်များကို သတိရစေသည် (၂ ရာဇဝင် ၂၄)။

၃၀:၁၇–၃၈ (၃၇:၂၉၊ ၃၈:၈၊ ၄၀:၇၊ ၃၀)။ ကြေးဝါအင်တုံ သို့မဟုတ် ရေကန်နှင့် ဆီလိမ်းဆီ။ အင်တုံ သို့မဟုတ် ရေကန်ကို အပြင်ဝင်းထဲတွင် မီးရှို့ရာယဇ်ပလ္လင်နှင့် တဲတော်ဝင်ပေါက်အကြား၌ ထားရသည်။ ၎င်း၏လုပ်ဆောင်ချက်မှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ တဲတော်ထဲသို့ မဝင်မီ လက်နှင့်ခြေများကို သန့်စင်ရန် ရေပေးရန်ဖြစ်သည်။ အပြစ်ဖြေရာနေ့တွင် အမှုတော်ကို ပြီးမြောက်ပြီးနောက်လည်း ဤသန့်စင်ခြင်းကို ပြုလုပ်ရသည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၆:၂၄)။ ဆီလိမ်းဆီကို မုရန်၊ သစ်ကြံပိုး၊ ကျူပင် သို့မဟုတ် ကလမတ်၊ ကက်စီယာနှင့် သံလွင်ဆီတို့ဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော အချိုးအစားအတိုင်း ပြုလုပ်ပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ တဲတော်နှင့် ၎င်း၏ပရိဘောဂများကို အပ်နှံရန် မျိုးဆက်တိုင်းအတွက် အသုံးပြုရသည် (အခန်းငယ် ၂၅–၃၁)။ နံ့သာပေါင်းသည် မွှေးကြိုင်ပြီး (ထွက်မြောက်ရာ ၃၀:၇) အဓိကပါဝင်ပစ္စည်းအချို့ဖြင့် ပြုလုပ်ရသည်။ ဤဖွဲ့စည်းပုံ၏ အရေးပါမှုကို နာဒပ်နှင့် အဘိဟုတို့က ထိုယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မသန့်ရှင်းသော၊ ခွင့်မပြုသော မီးကို မီးရှို့ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံက အလေးပေးဖော်ပြသည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၀:၁)။