အခန်း ၄၂ — ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းကြားတွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်ခြင်း

အခန်း ၄၂—ဆင်းရဲဒုက္ခအောက်တွင် ရဲရင့်ခိုင်ခံ့ခြင်း

၁၈၈၁ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၂၀ ရက်၊ စနေနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကွယ်လွန်ပြီး နှစ်ပတ်အကြာ၌ မစ္စစ် White သည် Battle Creek အသင်းတော်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး လူများအား တစ်နာရီနီးပါး စကားပြောခဲ့သည်။ ထိုဝတ်ပြုအစည်းအဝေးအကြောင်းကို Elder Uriah Smith က အောက်ပါအတိုင်း ရေးသားခဲ့သည်။

“သူမ၏အကြောင်းအရာမှာ မကြာသေးမီက ကျွန်ုပ်တို့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံမှ ကျွန်ုပ်တို့ သင်ယူရမည့် သင်ခန်းစာဖြစ်သည်။ အသက်တာ၏ မသေချာမရေရာမှုသည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ပထမဆုံး အထူးထင်ရှားစေသည့် အတွေးဖြစ်သည်။ … ကျွန်ုပ်တို့ အသက်ရှင်နေစဉ် မည်သို့သောလူမျိုး ဖြစ်သင့်ကြသည်ကိုလည်း စဉ်းစားသင့်သည်။ …

“ထို့နောက် ဟောပြောသူ၏စိတ်သည် ခရစ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာဝင်များအချင်းချင်း ထားရှိသင့်သည့် ဆက်ဆံရေးနှင့် ပတ်သက်၍ တမန်တော်များ၏ မင်္ဂလာရှိသော တိုက်တွန်းချက်များ၊ ထိုသူတို့အချင်းချင်းအပေါ် ပြုမူပုံ၊ ပြောဆိုပုံနှင့် လုပ်ဆောင်ပုံများဆီသို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။ အောက်ပါကဲ့သို့သော ကျမ်းပိုဒ်များကို ကျွန်ုပ်တို့အား ညွှန်ပြခဲ့သည်—‘အချင်းချင်း စိတ်ချမ်းသာစွာ နေကြလော့။’ ‘အချင်းချင်း ချစ်ခင်ကြင်နာကြလော့။’ ‘ကြင်နာကြလော့။’ ‘ယဉ်ကျေးကြလော့။’ ‘တစ်သဘောတည်းကို ပြောကြလော့။’ ‘တစ်စိတ်တစ်သဘောတည်းနှင့် တစ်စီရင်ချက်တည်းရှိ၍ ပြည့်စုံစွာ စည်းလုံးကြလော့။’ ‘အချင်းချင်း မကောင်းပြောကြနှင့်။’ ‘ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် နေကြလော့။ ထိုအခါ ချစ်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း၏ ဘုရားသခင်သည် သင်တို့နှင့်အတူ ရှိတော်မူလိမ့်မည်။’” [The Review and Herald, ဩဂုတ်လ ၂၃ ရက်၊ ၁၈၈၁]

---

ကိုယ်ပိုင်ဆင်ခြင်သုံးသပ်ချက်များ

ကယ်လီဖိုးနီးယားသို့ သွားရာ အနောက်ဘက်ခရီးလမ်းတွင် သူမ၏ ခရီးစဉ်နှင့် Rocky Mountains ရှိ သူမ၏ နွေရာသီအနားယူရာနေရာ၌ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ် နေထိုင်စဉ် သူမ၏ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ချက်များနှင့် ပတ်သက်၍ မစ္စစ် White က အောက်ပါအတိုင်း ရေးသားခဲ့သည်။

“ဩဂုတ်လ ၂၂ ရက်နေ့တွင် ကျွန်မ၏သမီးများဖြစ်သော Emma နှင့် Mary White တို့နှင့်အတူ ရာသီဥတုပြောင်းလဲခြင်းမှ အကျိုးကျေးဇူးရမည်ဟု မျှော်လင့်လျက် Battle Creek မှ အနောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ပြင်းထန်သော ငှက်ဖျားရောဂါဖြစ်ပွားမှု၏ အကျိုးဆက်များကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သကဲ့သို့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ သေဆုံးခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော စိတ်ထိခိုက်မှုကိုလည်း ခံစားနေရသော်လည်း မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ခရီးကို ပို၍ ကောင်းမွန်စွာ ခံနိုင်ခဲ့သည်။ ဩဂုတ်လ ၂၅ ရက်၊ ကြာသပတေးနေ့တွင် Colo. ပြည်နယ် Boulder သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး နောက်တစ်ပတ်၏ တနင်္ဂနွေနေ့တွင် ထိုနေရာမှ တောင်များအတွင်းရှိ ကျွန်မတို့အိမ်သို့ ကိုယ်ပိုင်မြင်းလှည်းဖြင့် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

“ကျွန်မတို့အိမ်ငယ်လေးမှ ကြည့်လိုက်လျှင် ပင်နံပင်ငယ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော တောအုပ်တစ်ခုကို မြင်ရသည်။ ထိုတောအုပ်သည် အလွန်လတ်ဆတ်၍ မွှေးကြိုင်သဖြင့် လေထုတစ်ခုလုံးမှာ ထင်းရှူးရနံ့ဖြင့် မွှေးပျံ့နေသည်။ ယခင်နှစ်များတွင် ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းနှင့် ကျွန်မသည် ဤတောအုပ်ကို ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆုတောင်းဝတ်ပြုရာနေရာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ဤတောင်များအကြားတွင် ကျွန်ုပ်တို့ မကြာခဏ အတူတကွ ဒူးထောက်၍ ဝတ်ပြုဆုတောင်းခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နေရာတိုင်းသည် ထိုသို့ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးဖွယ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာများကို ကြည့်ရှုသောအခါ ထိုနေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဆုတောင်းချက်အတွက် တိုက်ရိုက်နှင့် အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အဖြေများ ရရှိခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်များစွာကို ပြန်လည်မှတ်မိနိုင်ခဲ့သည်။ …

“တိတ်ဆိတ်သော တောင်စောင်းတစ်နေရာ၌ ကြည်လင်သော လရောင်အောက်တွင် လိုအပ်သောကောင်းချီးများကို ကိုယ်တော်၏လက်တော်မှ တောင်းခံရန် ဒူးထောက်သောအခါ ဘုရားသခင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ မည်မျှနီးကပ်သည်ဟု ထင်ရသနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့၌ မည်မျှသော ယုံကြည်ခြင်းနှင့် စိတ်ချမှု ရှိခဲ့ကြသနည်း။ ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းနှင့် ကရုဏာတော်၏ ရည်ရွယ်ချက်များသည် ပို၍ ပြည့်စုံစွာ ဖော်ပြခံရသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်များနှင့် အမှားများကို ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့ပြီဟူသော အာမခံချက်ကို ခံစားခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့သောအခါများတွင် ကျွန်မ၏ခင်ပွန်း၏ မျက်နှာသည် ဘုရားသခင်၏ ရာဇပလ္လင်မှ ပြန်လည်ထင်ဟပ်လာသကဲ့သို့ တောက်ပသောအလင်းရောင်ဖြင့် ထွန်းလင်းနေသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။ အသံကို ပြောင်းလဲ၍ ကိုယ်တော်၏ကျေးဇူးတော်မှ ရရှိသော ကြွယ်ဝသောကောင်းချီးများအတွက် ထာဝရဘုရားကို ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ မြေကြီး၏ မှောင်မိုက်မှုနှင့် အမိုက်မှောင်များကြား၌ပင် အလင်း၏ရင်းမြစ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော တောက်ပသည့် အလင်းရောင်များကို နေရာတိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်လက်မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အမှုတော်များမှတစ်ဆင့် ထာဝရကာလ၌ နေထိုင်တော်မူသောအရှင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ မိတ်သဟာယဖွဲ့ခဲ့ကြသည်။ မြင့်မားထည်ဝါသော ကျောက်တောင်များနှင့် မြင့်မားသောတောင်များကို ကြည့်ရှုသောအခါ ‘ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ ကြီးမြတ်သောဘုရားသည် အဘယ်သူရှိသနည်း’ ဟု ကျွန်ုပ်တို့ အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည်။

“ကျွန်ုပ်တို့သည် မကြာခဏ အခက်အခဲများဖြင့် ဝန်းရံခံရပြီး တာဝန်များဖြင့် ဝန်ပိလျက် အကန့်အသတ်ရှိသော၊ အားနည်းသော၊ မှားယွင်းတတ်သော လူသားများအဖြစ် အကောင်းဆုံးကြိုးစားနေကြရသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်ပျက်အားလျော့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သဘာဝကျမ်းစာနှင့် ဗျာဒိတ်တော်စာမျက်နှာများတွင် ဖော်ပြထားသည့် ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းခံများအပေါ် ချစ်ခြင်းနှင့် စောင့်ရှောက်မှုကို ကျွန်ုပ်တို့ စဉ်းစားသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏နှလုံးသားများသည် နှစ်သိမ့်မှုနှင့် ခွန်အားကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်၏ သက်သေအထောက်အထားများဖြင့် ဝန်းရံခံရပြီး ကိုယ်တော်၏မျက်မှောက်တော်၏ အရိပ်အောက်တွင် ရှိနေသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် မယုံကြည်မှု သို့မဟုတ် မယုံသင်္ကာမှုကို မထားရှိနိုင်ခဲ့ကြပါ။ ဤကျောက်တောင်ထူထပ်သော အထီးကျန်နေရာများ၌ ကျွန်ုပ်တို့၏ အတွေ့အကြုံအတွင်း ငြိမ်သက်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်းပင်လျှင် ကျွန်ုပ်တို့ထံ မည်မျှမကြာခဏ ရောက်ရှိလာခဲ့သနည်း။

“တစ်ဖန် ကျွန်မ တောင်များအကြားတွင် ရှိနေပြန်သော်လည်း တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သည်။ ထိုခမ်းနားကြီးကျယ်၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းများကို တစ်ဖန်ကြည့်ရှုသောအခါ ကျွန်မ၏ အတွေးများနှင့် ခံစားချက်များကို မျှဝေပေးမည့်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိပါ။ တစ်ယောက်တည်း၊ တစ်ယောက်တည်းပင် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဆက်ဆံတော်မူပုံသည် နားမလည်နိုင်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေပုံရပြီး ကိုယ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ဖော်ထုတ်၍ မရနိုင်သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သို့သော် ထိုအရာများသည် တရားမျှတ၍ ပညာရှိကာ ကရုဏာပြည့်ဝရမည်ကို ကျွန်မသိသည်။ ကိုယ်တော်ကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းရန်မှာ ကျွန်မ၏ အခွင့်အရေးလည်းဖြစ်၊ တာဝန်လည်းဖြစ်သည်။ အချိန်တိုင်း ကျွန်မ၏နှလုံးသားမှ ထွက်ပေါ်သောစကားမှာ ‘ကိုယ်တော်သည် အရာခပ်သိမ်းကို ကောင်းမွန်စွာ ပြုတော်မူ၏’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

“ကျွန်မ၏ခင်ပွန်း သေဆုံးခြင်းသည် ကျွန်မအတွက် အလွန်ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့ ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ပို၍ နာကျင်စွာ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် သေခြင်း၏ တံဆိပ်ကို မြင်သောအခါ ကျွန်မ၏ခံစားချက်များသည် မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသို့ပြုခြင်းသည် ချစ်မြတ်နိုးရသောသူ၏ အသက်ကို ပြန်လည်ကယ်တင်ပေးနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကျွန်မသိခဲ့ပြီး ဝမ်းနည်းခြင်းထဲသို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လုံးလုံးလျားလျား အပ်နှံလိုက်ခြင်းသည် ခရစ်ယာန်တစ်ဦးနှင့် မသင့်လျော်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ကျွန်မသည် အထက်မှ အကူအညီနှင့် နှစ်သိမ့်မှုကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များသည် ကျွန်မအတွက် အမှန်တကယ်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခံခဲ့ရသည်။ ထာဝရဘုရား၏ လက်တော်သည် ကျွန်မကို ထောက်မထားတော်မူခဲ့သည်။

“ခရစ်တော်သည် မိမိ၏တမန်တော်များနှင့် နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်မှ သတ္တိနှင့် ခိုင်ခံ့ခြင်းဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာကို ကျွန်ုပ်တို့ သင်ယူကြစို့။ သူတို့သည် မကြာမီ ခွဲခွာရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်သည် ကရာနီသို့ ပို့ဆောင်မည့် သွေးစွန်းသောလမ်းကို ဝင်ရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော် မကြာမီ ဖြတ်သန်းရမည့် မြင်ကွင်းထက် ပို၍ စမ်းသပ်မှုများသော မြင်ကွင်း မည်သည့်အခါမျှ မရှိခဲ့ပါ။ တမန်တော်များသည် ကိုယ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် သေခြင်းကို ကြိုတင်ဟောပြောထားသော ခရစ်တော်၏ စကားများကို ကြားခဲ့ကြပြီး သူတို့၏နှလုံးသားများသည် ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် လေးလံနေကာ သူတို့၏စိတ်များသည် သံသယနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ သို့သော် ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများ မရှိခဲ့ပါ။ ဝမ်းနည်းခြင်းကို စွန့်လွှတ်အပ်နှံခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပါ။ ထိုနောက်ဆုံး အလေးအနက်ထားရသော အရေးကြီးလှသည့် နာရီများကို ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်သည် တပည့်တော်များအား နှစ်သိမ့်မှုနှင့် အာမခံချက်ပေးသည့် စကားများကို ပြောဆိုရင်း ကုန်ဆုံးစေခဲ့ပြီး ထို့နောက် အားလုံးအတူတကွ ချီးမွမ်းသီချင်းကို သီဆိုခဲ့ကြသည်။ … ဂေသရှေမန်ဥယျာဉ်၌ ခံရမည့် ဝေဒနာ၊ တရားစီရင်ရာခန်းမ၌ ခံရမည့် နှိပ်စက်မှုနှင့် ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှု၊ ကရာနီ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းများမတိုင်မီ ထိုနောက်ဆုံးနာရီများကို အမြင့်ဆုံးသောအရှင်၏ ချီးမွမ်းခြင်းများကို သီဆိုရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ခြင်းသည် မည်မျှထူးခြားသော နိဒါန်းဖြစ်ခဲ့သနည်း။

“Martin Luther သည် စိတ်ဓာတ်ကျစရာ သတင်းများကို ရရှိသောအခါ ‘လာကြ၊ လေးဆယ့်ခြောက်မြောက်သော ဆာလံကို သီဆိုကြစို့’ ဟု မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိသည်။ ထိုဆာလံသည် ‘ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ခိုလှုံရာနှင့် ခွန်အားဖြစ်တော်မူ၏။ ဆင်းရဲဒုက္ခအချိန်တွင် အလွန်နီးကပ်စွာ ကူညီတော်မူသောအရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် မြေကြီးသည် ရွေ့သွား၍ တောင်များသည် ပင်လယ်အလယ်သို့ သယ်ဆောင်သွားသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့သည် ကြောက်ရွံ့မည်မဟုတ်’ ဟူသော စကားများဖြင့် အစပြုသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ပတ်ဝန်းကျင်၌ ပြဿနာများသည် ရေလွှမ်းမိုးသကဲ့သို့ စုဝေးလာပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကို လွှမ်းမိုးဖျက်ဆီးရန် ခြိမ်းခြောက်သောအခါ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ငိုကြွေးခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်းတို့ကို ပြုမည့်အစား ဘုရားသခင်ထံမှ အကူအညီကိုသာ ဆုတောင်းရုံမက ကျန်ရှိနေသေးသော ကောင်းချီးများစွာအတွက် ကိုယ်တော်ကို ချီးမွမ်းပြီး ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကူညီနိုင်တော်မူကြောင်းအတွက် ချီးမွမ်းမည်ဆိုလျှင် ကျွန်ုပ်တို့၏ လုပ်ဆောင်ပုံသည် ကိုယ်တော်နှစ်သက်တော်မူဖွယ် ပို၍ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းကိုလည်း ပို၍ မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။” [The Review and Herald, နိုဝင်ဘာလ ၁ ရက်၊ ၁၈၈၁]

ဝိညာဉ်များအတွက် အလုပ်လုပ်ခြင်းတွင် အနားယူခြင်းကို ရှာဖွေခြင်း

မစ္စစ် White သည် California ပြည်နယ် Oakland ရှိ သူမ၏သား Elder W. C. White ၏အိမ်သို့ ရောက်ရှိပြီး တစ်ပတ်ပင် မပြည့်မီသေးမီ အောက်တိုဘာလ ၁၃ ရက်မှ ၂၅ ရက်အထိ Sacramento တွင် ကျင်းပသော တဲတော်အစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်ခဲ့သည်။ အစည်းအဝေးကျင်းပသည့် နေ့တိုင်းနီးပါးတွင် သူမသည် လူများအား စကားပြောခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတနင်္ဂနွေနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လူပေါင်း ငါးထောင်ကျော် ပါဝင်သော ပရိသတ်ရှေ့၌ ကာမထိန်းသိမ်းရေးနှင့် ပတ်သက်သည့် ဟောပြောချက်တစ်ရပ်ကို ပြောကြားခဲ့သည်။

၁၈၈၁-၈၂ ခုနှစ် ဆောင်းရာသီလများအတွင်း မစ္စစ် White သည် Sonoma နှင့် Napa ချိုင့်ဝှမ်းများနှင့် အနီးဝန်းကျင်ရှိ ဒေသခံအသင်းတော်များနှင့် ယုံကြည်သူအုပ်စုငယ်များထံ မကြာခဏ သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ “ကျွန်မသည် ကျန်းမာရေးအားနည်းနေခဲ့သည်” ဟု သူမက အသင်းတော်များအကြား လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ဤအမှုများနှင့်ပတ်သက်၍ ပထမဆုံး ထုတ်ဝေခဲ့သည့် အစီရင်ခံစာတွင် ရေးသားခဲ့သည်။ “သို့သော် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ခံစားရကြောင်း အဖိုးတန်သက်သေခံချက်က ကျွန်မပြုလုပ်ခဲ့သော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုအတွက် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုမို၍ ပြန်လည်ပေးဆပ်ခဲ့သည်။

“ကျွန်ုပ်တို့၏ အသင်းတော်ငယ်များကို ပို၍ မကြာခဏ သွားရောက်လည်ပတ်နိုင်ပါက ကောင်းမည်။ အမှန်တရားကို အခိုင်အမာ ကာကွယ်ရပ်တည်နေကြသော သစ္စာရှိသူများသည် သူတို့၏ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများ၏ သက်သေခံချက်ကြောင့် အားပေးခြင်းနှင့် ခွန်အားရခြင်းကို ခံစားကြရမည်။

“ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုရန် အုပ်စုငယ်များအဖြစ် စုဝေးကြသူများကို ကျွန်မ အားပေးလိုပါသည်။ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတို့၊ သင်တို့၏ အရေအတွက်သည် အလွန်နည်းသောကြောင့် စိတ်ဓာတ်မကျကြနှင့်။ လွင်ပြင်ပေါ်တွင် တစ်ပင်တည်း ရပ်နေသော သစ်ပင်သည် မြေကြီးထဲသို့ အမြစ်များကို ပို၍နက်နက် ထိုးချပြီး အကိုင်းအခက်များကို ဘက်ပေါင်းစုံသို့ ပို၍ဝေးဝေး ဖြန့်ထွက်ကာ မုန်တိုင်းနှင့် တစ်ကိုယ်တော် ရင်ဆိုင်ရင်း သို့မဟုတ် နေရောင်အောက်တွင် ဝမ်းမြောက်ရင်း ပို၍ခိုင်ခံ့၍ အချိုးကျလာသည်။ ထိုနည်းတူ ခရစ်ယာန်သည် မြေကြီးပေါ်ရှိ မှီခိုအားထားရာများမှ ဖြတ်တောက်ခံရသောအခါ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းကို လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုအားထားရန် သင်ယူနိုင်ပြီး တိုက်ပွဲတိုင်းမှ ခွန်အားနှင့် သတ္တိကို ရရှိနိုင်သည်။

“ထာဝရဘုရားသည် အရပ်ရပ်ကွဲပြား၍ အထီးကျန်နေသူများကို ကောင်းချီးပေးတော်မူပြီး ကိုယ်တော်အတွက် ထိရောက်သော အမှုဆောင်သူများ ဖြစ်စေတော်မူပါစေ။ ညီအစ်ကိုတို့၊ ဤသို့ သေးငယ်၍ သီးခြားဖြစ်နေသော အုပ်စုငယ်များ၏ လိုအပ်ချက်များကို မမေ့ကြနှင့်။ ခရစ်တော်သည် သူတို့၏ သေးငယ်သော စုဝေးပွဲများတွင် ဧည့်သည်အဖြစ် တွေ့ရှိရလိမ့်မည်။” [The Signs of the Times, ဇန်နဝါရီလ ၁၂ ရက်၊ ၁၈၈၂]

Healdsburg တွင်ရှိသော အသင်းတော်၌ သူမ၏လုပ်ဆောင်မှုများနှင့် ပတ်သက်သည့် အစီရင်ခံစာတစ်စောင်တွင်၊ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်အကြာ၌ Healdsburg College တည်ထောင်ရန် အစပြုခဲ့သော ထိုနေရာ၌ မစ္စစ် White သည် ကလေးများနှင့် လူငယ်များ၏နှလုံးသားများထံ ရောက်ရှိရန် သူမပြုလုပ်ခဲ့သော ကြိုးပမ်းမှုကို အထူးဖော်ပြခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် California ရှိ အသင်းတော်များအတွင်း သူမ၏လုပ်ဆောင်မှုများနှင့် သူမ၏အတွေ့အကြုံ၏ ထိုကာလတွင် ထင်ရှားသော လက္ခဏာတစ်ရပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

လူငယ်များအတွက် အထူးကြိုးပမ်းမှုများ

“ဥပုသ်နေ့တွင် အကူအညီအတွက် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်အားကိုးလျက် အစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်ခဲ့သည်။ အသင်းတော်အား စကားပြောသောအခါ ကျွန်မသည် နှစ်သိမ့်မှုနှင့် လန်းဆန်းမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်မအား ကိုယ်တော်၌ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် အနားယူခြင်းကို ပေးတော်မူခဲ့သည်။ လူငယ်များအတွက် ကျွန်မ၏နှလုံးသား၌ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးရှိခဲ့ပြီး ကျွန်မ၏စကားများကို အထူးသဖြင့် သူတို့ထံသို့ ရည်ညွှန်းပြောဆိုခဲ့သည်။ သူတို့သည် လေးနက်သောမျက်နှာများနှင့် မျက်ရည်ဝဲသောမျက်လုံးများဖြင့် အာရုံစိုက်နားထောင်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မ၏စကားများ အဆုံးတွင် ခရစ်ယာန်များ ဖြစ်လာလိုသူများအား ရှေ့သို့ထွက်လာကြရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဆယ့်သုံးဦး တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် အသက်ရှစ်နှစ်မှ ဆယ့်ငါးနှစ်အထိ ကလေးများနှင့် လူငယ်များဖြစ်ကြပြီး ထိုသို့ဖြင့် ဘဝသစ်တစ်ရပ်ကို စတင်ရန် သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့သော မြင်ကွင်းသည် အခက်ထန်ဆုံးသော နှလုံးသားကိုပင် နူးညံ့စေလောက်သည်။ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများ၊ အထူးသဖြင့် ထိုကလေးများ၏ မိဘများသည် အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားကြရပုံရသည်။ နောင်တရသော အပြစ်သားတစ်ဦးအတွက် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိသည်ဟု ခရစ်တော်က ကျွန်ုပ်တို့အား မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တမန်များသည် ဤမြင်ကွင်းကို ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ရှေ့သို့ထွက်လာသူ အားလုံးနီးပါးသည် စကားအနည်းငယ်ဖြင့် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ထိုသက်သေခံချက်များသည် ဘုရားသခင်၏ ရာဇပလ္လင်တော်သို့ နံ့သာပေါင်းကဲ့သို့ တက်သွားကြသည်။ ဤအချိန်သည် အဖိုးတန်သောအချိန်ဖြစ်ကြောင်း နှလုံးသားအားလုံးက ခံစားခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏မျက်မှောက်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ရှိတော်မူခဲ့သည်။” [The Signs of the Times, ဇန်နဝါရီလ ၁၉ ရက်၊ ၁၈၈၂]