အခန်း ၁ — ငယ်ဘဝ

 

အခန်း ၁—ကလေးဘဝ

ကျွန်မကို ၁၈၂၇ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၂၆ ရက်နေ့တွင် Maine ပြည်နယ်၊ Gorham ၌ မွေးဖွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ မိဘများဖြစ်ကြသော Robert နှင့် Eunice Harmon တို့သည် ဤပြည်နယ်၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက Methodist Episcopal Church ၏ စိတ်အားထက်သန်၍ အပ်နှံထားသော အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုအသင်းတော်၌ သူတို့သည် ထင်ရှားသော တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြပြီး၊ အပြစ်သားများ ပြောင်းလဲလာစေရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ကို တည်ဆောက်မြှင့်တင်ရန် အနှစ်လေးဆယ်တိုင်တိုင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုကာလအတွင်း သားသမီးရှစ်ယောက်စလုံး ပြောင်းလဲလာပြီး ခရစ်တော်၏ သိုးစုထဲသို့ စုဝေးဝင်ရောက်လာကြသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းသည် သူတို့အတွက် အလွန်ဝမ်းမြောက်စရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်း

ကျွန်မ ကလေးအရွယ်မျှသာ ရှိသေးစဉ် မိဘများသည် Gorham မှ Maine ပြည်နယ်၊ Portland သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာတွင် ကျွန်မ အသက်ကိုးနှစ်အရွယ်၌ ကျွန်မ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးကို ထိခိုက်စေမည့် မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ အမြွှာညီမနှင့် ကျောင်းနေဖက်တစ်ဦးတို့နှင့်အတူ Portland မြို့ရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနေစဉ် အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်ခန့်ရှိ မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် အသေးအဖွဲကိစ္စတစ်ခုကြောင့် ဒေါသထွက်လာပြီး ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ပစ်လိုက်ရာ ကျွန်မ၏ နှာခေါင်းကို ထိမှန်ခဲ့သည်။ ထိုရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ကျွန်မ မူးဝေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ သတိလစ်လဲကျသွားခဲ့သည်။

သတိပြန်ရလာသောအခါ ကျွန်မသည် ကုန်သည်တစ်ဦး၏ ဆိုင်ထဲတွင် ရောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကြင်နာသော သူစိမ်းတစ်ဦးက သူ၏ ရထားဖြင့် ကျွန်မကို အိမ်သို့ လိုက်ပို့ပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း ကျွန်မ၏ အားနည်းမှုကို မသိရှိသဖြင့် လမ်းလျှောက်သွားလိုကြောင်း သူ့ကို ပြောခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူများသည် ကျွန်မ၏ ဒဏ်ရာမှာ ဤမျှလောက် ပြင်းထန်ကြောင်း မသိကြသဖြင့် ကျွန်မကို သွားခွင့်ပြုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အကွာအဝေး အနည်းငယ်မျှသာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ကျွန်မ အားနည်းမူးဝေလာခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ အမြွှာညီမနှင့် ကျောင်းနေဖက်က ကျွန်မကို အိမ်သို့ ပွေ့ချီသယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

မတော်တဆမှုဖြစ်ပြီးနောက် အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ကျွန်မ မမှတ်မိတော့ပါ။ ကျွန်မ၏ မိခင်က ကျွန်မသည် ဘာကိုမျှ သတိမထားမိဘဲ သုံးပတ်ကြာမျှ သတိလစ်မေ့မြောနေခဲ့သည်ဟု ပြောပြသည်။ ကျွန်မ ပြန်လည်ကျန်းမာလာနိုင်မည်ဟု မိခင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ မထင်ခဲ့ကြသော်လည်း အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် မိခင်က ကျွန်မ အသက်ရှင်မည်ဟု ခံစားယုံကြည်နေခဲ့သည်။

ကျွန်မ သတိပြန်လည်နိုးကြားလာသောအခါ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်ဟု ထင်မိသည်။ မတော်တဆမှုကို မမှတ်မိတော့ဘဲ ကျွန်မ ဘာကြောင့် နေမကောင်းဖြစ်နေသည်ကိုလည်း မသိခဲ့ပါ။ ကျွန်မအတွက် ပုခက်ကြီးတစ်ခု ပြုလုပ်ပေးထားပြီး ထိုပုခက်ထဲတွင် ရက်သတ္တပတ်များစွာ လဲလျောင်းနေခဲ့ရသည်။ ကျွန်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အရိုးစုနီးပါးမျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်အထိ ပိန်ကျုံ့သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျွန်မ သေဆုံးရန်အတွက် ပြင်ဆင်ပေးတော်မူရန် သခင်ဘုရားထံ ဆုတောင်းစပြုခဲ့သည်။ ခရစ်ယာန်မိတ်ဆွေများက မိသားစုထံ လာရောက်လည်ပတ်ကြသောအခါ ကျွန်မ မိခင်အား ကျွန်မသေဆုံးတော့မည့်အကြောင်း ကျွန်မနှင့် ပြောဆိုပြီးပြီလားဟု မေးတတ်ကြသည်။ ထိုစကားကို ကျွန်မ ကြားမိသောအခါ သတိပြန်နိုးကြားလာခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ခရစ်ယာန်တစ်ဦး ဖြစ်လာလိုပြီး မိမိ၏ အပြစ်များ ခွင့်လွှတ်ပေးရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ထိုနောက် စိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရပြီး လူတိုင်းကို ချစ်မြတ်နိုးလာခဲ့သည်။ လူတိုင်း မိမိတို့၏ အပြစ်များ ခွင့်လွှတ်ခံရပြီး ကျွန်မကဲ့သို့ ယေရှုကို ချစ်ကြစေလိုသော ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

ကျွန်မ၏ အင်အားသည် အလွန်နှေးကွေးစွာသာ ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့သည်။ ငယ်ရွယ်သော မိတ်ဆွေများနှင့် ကစားပျော်နိုင်လာသည့်အခါ ကျွန်မတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ရုပ်ရည်သွင်ပြင်သည် မိတ်ဆွေများထံမှ ကျွန်မတို့ ရရှိသည့် ဆက်ဆံပုံတွင် မကြာခဏ ကွာခြားမှု ဖြစ်စေတတ်ကြောင်းကို ခါးသီးသော သင်ခန်းစာအဖြစ် မဖြစ်မနေ သင်ယူခဲ့ရသည်။

ပညာရေး

ကျွန်မ၏ ကျန်းမာရေးသည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန် မျှော်လင့်ချက်မရှိသလောက် ဖြစ်နေပုံရသည်။ နှစ်နှစ်ကြာမျှ ကျွန်မသည် နှာခေါင်းမှတစ်ဆင့် အသက်မရှူနိုင်ခဲ့ဘဲ ကျောင်းသို့လည်း အနည်းငယ်မျှသာ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။ စာလေ့လာရန်နှင့် လေ့လာသမျှကို မှတ်သားထားရန် မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်နေပုံရသည်။ ကျွန်မ၏ ကံဆိုးမှု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော ထိုမိန်းကလေးကိုပင် ကျွန်မတို့၏ ဆရာမက အတန်းတာဝန်ခံအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့ပြီး၊ ကျွန်မ စာရေးခြင်းနှင့် အခြားသင်ခန်းစာများတွင် အကူအညီပေးရန်မှာ သူမ၏ တာဝန်များထဲတွင် ပါဝင်သည်။ ကျွန်မက သူမအား ထိုအကြောင်းကို သတိမပေးမိအောင် ဂရုစိုက်ခဲ့သော်လည်း သူမကြောင့် ကျွန်မ အကြီးအကျယ် ထိခိုက်ခဲ့ရခြင်းအတွက် သူမသည် အမြဲတမ်း စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဝမ်းနည်းနေဟန်ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် ကျွန်မအပေါ် နူးညံ့၍ စိတ်ရှည်ခဲ့ပြီး၊ ပညာသင်ယူရန် ကြီးမားသော အခက်အခဲများအောက်တွင် ကျွန်မ ရုန်းကန်နေရသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဝမ်းနည်း၍ စဉ်းစားဆင်ခြင်နေဟန် ရှိခဲ့သည်။

ကျွန်မ၏ အာရုံကြောစနစ်သည် အလွန်အမင်း အားနည်းချည့်နဲ့သွားပြီး လက်သည် တုန်နေသဖြင့် စာရေးရာတွင် တိုးတက်မှု အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သည်။ ကြမ်းတမ်းသော လက်ရေးဖြင့် ရိုးရိုးစာလုံးကူးရေးခြင်းထက် ပိုမို၍ မရေးနိုင်ခဲ့ပါ။ စာလေ့လာရန် စိတ်ကို အာရုံစိုက်ရန် ကြိုးစားသောအခါ စာမျက်နှာပေါ်ရှိ စာလုံးများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောထွေးလာပြီး နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်ကြီးများ ထွက်လာကာ အားနည်းမူးဝေခြင်းတို့က ကျွန်မကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆီးလေ့ရှိသည်။ ချောင်းဆိုးလည်း ပြင်းထန်ခဲ့ပြီး ကျွန်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကျွန်မ၏ ဆရာ၊ ဆရာမများက ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်လာသည်အထိ ကျောင်းမှထွက်ပြီး စာဆက်မသင်ရန် အကြံပြုခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မ၏ ငယ်ရွယ်သောဘဝတွင် အားနည်းမှုကို လက်ခံပြီး စာသင်ကြားမှုကို စွန့်လွှတ်ကာ ပညာရေးရရှိမည့် မျှော်လင့်ချက်ကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခြင်းသည် အခက်ခဲဆုံး ရုန်းကန်မှု ဖြစ်ခဲ့သည်။