အခန်း ၃၀ — ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းခရီးဖြင့် ခရီးသွားခြင်း

 

အခန်း ၃၀—ကျဉ်းမြောင်းသောလမ်းကို ခရီးသွားခြင်း

၁၈၆၈ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လတွင် Battle Creek ၌ရှိနေစဉ် လူအများအပြားနှင့်အတူ ရှိနေသည်ဟု ကျွန်မ အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။ ထိုလူစုထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသည် ခရီးထွက်ရန် ပြင်ဆင်ပြီး စတင်ထွက်ခွာကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့တွင် ပစ္စည်းများ အလွန်အမင်းတင်ဆောင်ထားသော လှည်းများ ရှိကြသည်။ ခရီးဆက်သွားသည်နှင့်အမျှ လမ်းသည် အထက်သို့ တက်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ထိုလမ်း၏ တစ်ဖက်တွင် နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးရှိပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင် အင်္ဂတေဖြင့် အင်္ဂတေသုတ်ထားသော အခန်းများ၏ ချောမွေ့သော အချောသတ်မျက်နှာပြင်ကဲ့သို့ မြင့်မား၍ ချောမွေ့ဖြူဖွေးသော နံရံကြီး ရှိသည်။

ခရီးဆက်သွားသည်နှင့် လမ်းသည် ပို၍ကျဉ်းလာပြီး ပို၍မတ်စောက်လာသည်။ အချို့နေရာများတွင် လမ်းသည် အလွန်ကျဉ်းလွန်းသဖြင့် ပစ္စည်းများတင်ထားသော လှည်းများဖြင့် ဆက်လက်သွားနိုင်တော့မည်မဟုတ်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ကောက်ချက်ချကြသည်။ ထို့နောက် လှည်းများကို မြင်းများမှ ဖြုတ်လိုက်ကြပြီး လှည်းပေါ်ရှိ ပစ္စည်းအချို့ကို ချကာ မြင်းများပေါ်တွင် တင်လိုက်ကြပြီး မြင်းစီး၍ ခရီးဆက်ကြသည်။

ကျွန်ုပ်တို့ ရှေ့ဆက်သွားသည်နှင့် လမ်းသည် ဆက်လက်၍ ပိုမိုကျဉ်းလာသည်။ ကျဉ်းမြောင်းသောလမ်းမှ မတ်စောက်သောချောက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျခြင်းမှ မိမိတို့ကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန် နံရံနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ကပ်ထားရသည်။ ထိုသို့ပြုသောအခါ မြင်းများပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများသည် နံရံကို ဖိမိသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ချောက်ဘက်သို့ ယိမ်းစေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ပြုတ်ကျပြီး ကျောက်ဆောင်များပေါ်တွင် တစစီဖြစ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ ထို့နောက် မြင်းများပေါ်မှ ပစ္စည်းများကို ဖြတ်ချလိုက်ကြပြီး ထိုပစ္စည်းများသည် ချောက်ထဲသို့ ကျသွားကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မြင်းစီး၍ ဆက်လက်သွားကြပြီး လမ်း၏ ပိုမိုကျဉ်းမြောင်းသော နေရာများသို့ ရောက်လာသောအခါ ဟန်ချက်ပျက်၍ ပြုတ်ကျမည်ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ ထိုအချိန်များတွင် လက်တစ်ဖက်က မြင်းဇက်ကြိုးကို ကိုင်၍ အန္တရာယ်များသော လမ်းပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို လမ်းညွှန်ပေးနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

လမ်းသည် ပို၍ကျဉ်းလာသည်နှင့်အမျှ မြင်းစီး၍ လုံခြုံစွာ ဆက်သွားနိုင်တော့မည်မဟုတ်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ဆုံးဖြတ်ကြပြီး မြင်းများကို ထားခဲ့ကာ ခြေလျင်သွားကြသည်။ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်၏ ခြေရာနောက်ကို လိုက်၍ တန်းစီသွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် ဖြူစင်ဖြူဖွေးသော နံရံထိပ်မှ ကြိုးငယ်များကို ချထားပေးကြသည်။ လမ်းပေါ်တွင် ဟန်ချက်မပျက်စေရန် အထောက်အကူဖြစ်စေဖို့ ထိုကြိုးများကို ကျွန်ုပ်တို့ အလွန်တက်ကြွစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ခရီးသွားသည်နှင့်အမျှ ကြိုးသည်လည်း ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ရွေ့လျားလာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လမ်းသည် အလွန်ကျဉ်းသွားသဖြင့် ဖိနပ်မပါဘဲ သွားလျှင် ပို၍လုံခြုံမည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ကောက်ချက်ချကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဖိနပ်များကို ခြေထောက်မှ ချွတ်လိုက်ပြီး အတော်အတန် အကွာအဝေးအထိ ဖိနပ်မပါဘဲ ဆက်သွားကြသည်။ မကြာမီ ခြေအိတ်မပါဘဲ သွားလျှင် ပို၍လုံခြုံမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ခြေအိတ်များကို ချွတ်လိုက်ပြီး ခြေဗလာဖြင့် ဆက်လက်ခရီးသွားကြသည်။

ထို့နောက် ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ခက်ခဲမှုများကို မိမိတို့ကိုယ်ကို အကျင့်မလုပ်ထားသူများအကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ စဉ်းစားမိကြသည်။ ထိုသူတို့သည် ယခု ဘယ်မှာရှိကြသနည်း။ သူတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့အဖွဲ့ထဲတွင် မရှိကြတော့ပေ။ အပြောင်းအလဲတစ်ခုစီတိုင်းတွင် အချို့သူများ နောက်ကျန်ခဲ့ကြပြီး၊ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် အကျင့်လုပ်ထားသူများသာ ကျန်ရှိခဲ့ကြသည်။ လမ်းခရီး၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများက သူတို့အား အဆုံးတိုင်အောင် ပို၍စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှေ့ဆက်သွားစေသည်။

လမ်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျမည့် အန္တရာယ်သည် ပိုမိုများပြားလာသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဖြူဖွေးသောနံရံနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ကပ်ထားကြသော်လည်း လမ်းသည် အလွန်ကျဉ်းသောကြောင့် ခြေထောက်များကို လမ်းပေါ်တွင် အပြည့်အဝ မချထားနိုင်ကြပေ။ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်အလေးချိန်နီးပါး အားလုံးကို ကြိုးများပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး “အထက်မှ ကိုင်ထားပေးသည်! အထက်မှ ကိုင်ထားပေးသည်!” ဟု အော်ပြောကြသည်။ ကျဉ်းမြောင်းသောလမ်းပေါ်ရှိ အဖွဲ့ဝင်အားလုံးကလည်း ထိုစကားများကို တစ်ပြိုင်နက် ပြောကြသည်။ အောက်ဘက်ရှိ ချောက်နက်ကြီးထဲမှ လာသည်ဟု ထင်ရသော ပျော်ရွှင်မြူးတူးခြင်းနှင့် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲအသံများကို ကြားရသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့ တုန်လှုပ်ကြသည်။ မသန့်ရှင်းသော ကျိန်ဆိုသံ၊ အောက်တန်းကျသော ဟာသစကားနှင့် ယုတ်ညံ့ညစ်ညမ်းသော သီချင်းများကို ကြားရသည်။ စစ်သီချင်းနှင့် ကခုန်သီချင်းများကို ကြားရသည်။ တူရိယာဂီတနှင့် ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံများကိုလည်း ကြားရပြီး၊ ၎င်းတို့နှင့်အတူ ကျိန်ဆဲသံများ၊ နာကျင်ဒုက္ခကြောင့် အော်ဟစ်သံများနှင့် ခါးသီးစွာ ငိုကြွေးမြည်တမ်းသံများ ရောနှောနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျဉ်းမြောင်း၍ ခက်ခဲသော လမ်းပေါ်တွင် ဆက်လက်ရှိနေရန် ယခင်ကထက် ပို၍ စိုးရိမ်ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ရှေ့ဆက်သွားသည်နှင့်အမျှ အရွယ်အစား ပို၍ကြီးလာသော ကြိုးများပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်အလေးချိန်တစ်ခုလုံးနီးပါးကို ချိတ်ဆွဲထားရသည့်အချိန် များပြားလှသည်။

လှပသော ဖြူဖွေးသည့် နံရံတွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေသည်ကို ကျွန်မ သတိပြုမိသည်။ နံရံသည် ထိုသို့ သွေးစွန်းထင်းနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဝမ်းနည်းစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ထိုခံစားချက်သည် ခဏမျှသာ ကြာသည်။ အကြောင်းမှာ မကြာမီပင် ထိုသို့ဖြစ်နေခြင်းသည် ဖြစ်သင့်သည့်အတိုင်း ဖြစ်နေခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု ကျွန်မ စဉ်းစားမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နောက်မှ လိုက်လာမည့်သူများသည် အခြားသူများက သူတို့ရှေ့တွင် ထိုကျဉ်းမြောင်း၍ ခက်ခဲသောလမ်းကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြသည်ကို သိကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားသူများက ရှေ့ဆက်နိုင်ခဲ့လျှင် မိမိတို့လည်း ထိုအတိုင်း ဆက်သွားနိုင်မည်ဟု ကောက်ချက်ချကြမည်။ သူတို့၏ နာကျင်ကိုက်ခဲနေသော ခြေထောက်များမှ သွေးများ ဖိထွက်လာသောအခါ စိတ်ပျက်အားလျော့၍ မေ့လဲကြမည်မဟုတ်ပေ။ နံရံပေါ်ရှိ သွေးကိုမြင်၍ အခြားသူများလည်း ထိုနာကျင်မှုကို ခံစားခဲ့ကြရသည်ကို သိကြမည်ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကြီးမားသော ချောက်ကွာဟမှုတစ်ခုထံသို့ ရောက်လာကြပြီး ထိုနေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ လမ်းဆုံးသွားသည်။ ယခု ခြေထောက်များကို လမ်းညွှန်ပေးရန် ဘာမျှမရှိတော့သလို ခြေထောက်များကို ထောက်ထားရန်လည်း ဘာမျှမရှိတော့ပေ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ မှီခိုအားထားရာ အားလုံးသည် ကြိုးများပေါ်တွင်သာ ဖြစ်ရမည်။ ထိုကြိုးများသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာအရွယ်အစားအထိ ကြီးမားလာခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ခဏတာ စိတ်ရှုပ်ထွေး၍ စိတ်သောကရောက်ကြသည်။ ကြောက်ရွံ့သော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး “ကြိုးက ဘာနဲ့ ချိတ်ထားတာလဲ” ဟု မေးကြသည်။ ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်းသည် ကျွန်မရှေ့တွင် ရှိနေသည်။ သူ၏ နဖူးမှ ချွေးစက်ကြီးများ ကျဆင်းနေပြီး၊ လည်ပင်းနှင့် နားထင်ရှိ သွေးကြောများသည် ပုံမှန်ထက် နှစ်ဆအရွယ်အထိ ဖောင်းထွက်နေကာ ဖိနှိပ်ထားသော ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းတွားသံများသည် သူ၏နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်မ၏ မျက်နှာမှလည်း ချွေးများ ကျဆင်းနေပြီး၊ ယခင်က မခံစားဖူးသမျှသော ပြင်းထန်သည့် ဝေဒနာကို ခံစားနေရသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်သော ရုန်းကန်မှုတစ်ရပ်သည် ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့တွင် ရှိနေသည်။ ဤနေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ မအောင်မြင်ခဲ့လျှင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ခရီးတစ်လျှောက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲများအားလုံးသည် အချည်းနှီးဖြစ်သွားမည်။

ချောက်ကွာဟမှု၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့၌ အမြင့် ခြောက်လက်မခန့်ရှိသော စိမ်းလန်းစိုပြေသည့် မြက်ခင်းပြင်လှလှတစ်ခု ရှိသည်။ နေကို ကျွန်မ မမြင်ရသော်လည်း ရွှေငွေစင်များကဲ့သို့ တောက်ပ၍ နူးညံ့သော အလင်းရောင်ခြည်များသည် ထိုမြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ကျရောက်နေသည်။ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ကျွန်မ မြင်ဖူးသမျှအရာများထဲမှ မည်သည့်အရာမျှ ထိုမြက်ခင်းပြင်၏ အလှအပနှင့် ဂုဏ်အသရေကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ ထိုနေရာသို့ ရောက်အောင်မြင်နိုင်ပါမည်လောဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းမိသည်။ ကြိုးပြတ်သွားလျှင် ကျွန်ုပ်တို့ ပျက်စီးရမည်။

တစ်ဖန် ဝေဒနာဖြင့် တိုးတိုးလေး “ကြိုးကို ဘာက ထိန်းထားတာလဲ” ဟူသော စကားများကို ပြောကြသည်။ ခဏတာ ကျွန်ုပ်တို့သည် စွန့်စားရန် တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။ ထို့နောက် “ကျွန်ုပ်တို့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ ကြိုးကို လုံးဝယုံကြည်အားကိုးရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ခက်ခဲသောလမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ထိုကြိုးကို ကျွန်ုပ်တို့ မှီခိုအားထားခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ ထိုကြိုးသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ပျက်ကွက်မည်မဟုတ်” ဟု အော်ပြောကြသည်။ သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့သည် တွန့်ဆုတ်၍ စိတ်သောကရောက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့နောက် “ဘုရားသခင်က ကြိုးကို ကိုင်ထားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ကြောက်စရာမလို” ဟူသော စကားများကို ပြောကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့နောက်မှ လိုက်လာသူများကလည်း ထိုစကားများကို ပြန်လည်ပြောကြပြီး “ယခု သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ပျက်ကွက်မည်မဟုတ်။ ဤအထိ ကျွန်ုပ်တို့ကို လုံခြုံစွာ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီ” ဟူ၍ ထပ်မံပြောကြသည်။

ထို့နောက် ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်းသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်သော ချောက်နက်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်၍ အခြားတစ်ဖက်ရှိ လှပသော မြက်ခင်းပြင်ထဲသို့ မိမိကိုယ်ကို လွှဲကူးလိုက်သည်။ ကျွန်မလည်း ချက်ချင်းပင် သူ့နောက်သို့ လိုက်ခဲ့သည်။ အို၊ ကျွန်ုပ်တို့ ခံစားလိုက်ရသော သက်သာရာရမှုနှင့် ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတင်မှုသည် မည်မျှကြီးမားလှသနည်း။ ဘုရားသခင်အား အောင်ပွဲခံချီးမွမ်းသံများဖြင့် အသံမြှင့်၍ ချီးမွမ်းနေကြသော အသံများကို ကျွန်မ ကြားရသည်။ ကျွန်မ ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်၊ လုံးဝပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။