အခန်း ၂၂ — အခက်အခဲများကြားမှ ရှေ့သို့တက်လှမ်းခြင်း

 

အခန်း ၂၂—အခက်အခဲများကြားတွင် ရှေ့ဆက်ခြင်း

၁၈၅၃ ခုနှစ် မေလတွင် Nathaniel ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းသည် အလွန်စိတ်ဆင်းရဲခဲ့သည်။ စိတ်ပူပန်ခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ခြင်းများကြောင့် သူ၏ခွန်အားများ လျော့ကျခဲ့သည်။ အဖျားကြီးပြီး အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေရသည်။ သူ့အတွက် ကျွန်မတို့အတူတကွ ဆုတောင်းခဲ့ကြသော်လည်း သက်သာလာပြီးနောက်တွင်ပင် သူသည် အလွန်အားနည်းနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ့တွင် Mill Grove, N. Y. နှင့် Michigan သို့ သွားရောက်ရန် ချိန်းဆိုထားမှုများရှိသော်လည်း ၎င်းတို့ကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်မည်မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သို့သော် Mill Grove အထိ စွန့်စားသွားကြည့်ရန်နှင့် သူ့အခြေအနေ မကောင်းလာပါက အိမ်သို့ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ Mill Grove ရှိ အကြီးအကဲ R. F. Cottrell ၏အိမ်တွင် နေစဉ် သူသည် အလွန်အမင်း အားနည်းမှုကို ခံစားခဲ့ရပြီး ထိုထက်ပို၍ ခရီးမဆက်နိုင်တော့ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ကျွန်မတို့သည် အလွန်အခက်တွေ့နေကြသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အားနည်းခြင်းများကြောင့် အမှုတော်မှ မောင်းထုတ်ခံရမည်လော။ ကျွန်ုပ်တို့ ဤလောကတွင် ရှိနေသရွေ့ စာတန်အား မိမိ၏တန်ခိုးကို အသုံးပြု၍ ကျွန်ုပ်တို့၏ အသုံးဝင်မှုနှင့် အသက်များအတွက် တိုက်ခိုက်ခွင့် ပေးထားမည်လော။ ဘုရားသခင်သည် စာတန်၏တန်ခိုးကို ကန့်သတ်နိုင်ကြောင်း ကျွန်မတို့သိကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်မတို့ကို မီးဖိုထဲတွင် စမ်းသပ်ခံစေနိုင်သော်လည်း စင်ကြယ်သန့်ရှင်းလာပြီး ကိုယ်တော်၏အမှုတော်အတွက် ပိုမိုသင့်လျော်ကောင်းမွန်လာစေရန် ပြန်လည်ထုတ်ဆောင်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

ကျွန်မသည် အနီးရှိ သစ်လုံးအိမ်တစ်အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ရောဂါကိုဆုံးမပေးကာ ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းအား ခရီးကိုခံနိုင်ရန် ခွန်အားပေးတော်မူပါရန် ဘုရားသခင်ရှေ့၌ ဆုတောင်းရင်း မိမိ၏ဝိညာဉ်ကို သွန်ချခဲ့သည်။ အခြေအနေသည် အရေးပေါ်ဖြစ်ပြီး ကျွန်မ၏ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ကတိတော်များကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ Michigan သို့ ခရီးဆက်သွားမည်ဆိုလျှင် ဘုရားသခင်၏ကောင်းကင်တမန်သည် ကျွန်မတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါမည်ဟူသော သက်သေကို ရရှိခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏စိတ်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့်အရာကို ခင်ပွန်းအား ပြောပြသောအခါ သူ၏စိတ်တွင်လည်း အလားတူ ဖြစ်ပျက်နေကြောင်း ပြောသဖြင့် သခင်ဘုရားကို ယုံကြည်၍ ဆက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းသည် အလွန်အားနည်းသဖြင့် သူ၏ခရီးဆောင်အိတ်မှ ကြိုးများကိုပင် မချည်နိုင်ဘဲ Brother Cottrell ကို သူ့အတွက် ချည်ပေးရန် ခေါ်ခဲ့ရသည်။

ကျွန်မတို့ ခရီးသွားခဲ့သော မိုင်တိုင်းတွင် သူသည် ပို၍ခွန်အားရလာသည်။ သခင်ဘုရားက သူ့ကို ထောက်ပံ့တော်မူခဲ့သည်။ သူသည် နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောနေစဉ် ဘုရားသခင်၏ကောင်းကင်တမန်များ သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေကြသည်ဟု ကျွန်မအနေဖြင့် သေချာစွာ ခံစားရသည်။

Michigan သို့ ပထမဆုံးသွားရောက်ခြင်း

Jackson, Mich. တွင် အသင်းတော်သည် အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မသည် သူတို့အလယ်တွင် ရှိနေစဉ် သခင်ဘုရားက သူတို့၏အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ ညွှန်ကြားတော်မူသဖြင့် တည့်တည့်မတ်မတ် သက်သေခံရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ အချို့က ပေးထားသော အကြံဉာဏ်ကို နားမထောင်ဘဲ ကျွန်မ၏သက်သေခံချက်ကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်လာကြသည်။ ထိုနေရာတွင် နောက်ပိုင်း၌ Messenger ပါတီဟု လူသိများလာသော အဖွဲ့၏အစပြုမှု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

Michigan ရှိ ဥပုသ်နေ့စောင့်ရှောက်သူ ယုံကြည်သူအဖွဲ့များအကြား ဤခရီးစဉ်တွင် ကျွန်မတို့၏အမှုတော်နှင့် ပတ်သက်၍ ၁၈၅၃ ခုနှစ် ဇွန်လ ၂၃ ရက်စွဲဖြင့် ရေးသားခဲ့သောစာတွင် အောက်ပါအတိုင်း ရေးခဲ့သည်။

“Michigan တွင်ရှိစဉ် Tyrone, Jackson, Sylvan, Bedford နှင့် Vergennes တို့ကို ကျွန်မတို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းသည် ဘုရားသခင်၏ခွန်အားဖြင့် ခရီးနှင့် သူ၏အမှုကို ကောင်းစွာ ခံနိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ခွန်အား လုံးဝကုန်ခန်းသွားသည်မှာ တစ်ကြိမ်သာရှိခဲ့သည်။ Bedford တွင် သူသည် တရားမဟောနိုင်ခဲ့ပါ။ အစည်းအဝေးကျင်းပရာနေရာသို့ သွား၍ တရားဟောရန် စင်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်ခဲ့သော်လည်း မူးဝေသွားသဖြင့် ထိုင်ချလိုက်ရသည်။ သူချန်ထားခဲ့သည့်နေရာမှ အကြောင်းအရာကို ဆက်ယူ၍ တရားဟောချက်ကို အဆုံးသတ်ပေးရန် အကြီးအကဲ J. N. Loughborough ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထို့နောက် အိမ်ထဲမှ အပြင်လေထဲသို့ ထွက်၍ စိမ်းလန်းသောမြက်ခင်းပေါ်တွင် အနည်းငယ်သက်သာလာသည်အထိ လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ ထိုအခါ Brother Kelsey က သူ၏မြင်းကို စီးခွင့်ပေးသဖြင့် Brother Brooks ၏အိမ်သို့ တစ်မိုင်ခွဲခန့် တစ်ဦးတည်း စီးသွားခဲ့သည်။

“Brother Loughborough သည် အကြောင်းအရာကို အလွန်လွတ်လပ်စွာ ဆက်လက်တင်ပြခဲ့သည်။ အစည်းအဝေးတွင် လူတိုင်း စိတ်ဝင်စားခဲ့ကြသည်။ သခင်ဘုရား၏ဝိညာဉ်တော်သည် ကျွန်မအပေါ် ကျရောက်သဖြင့် သက်သေခံရာတွင် ပြီးပြည့်စုံသော လွတ်လပ်မှုရှိခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးတော်သည် အိမ်ထဲတွင် ရှိနေပြီး တက်ရောက်လာသူ အားလုံးနီးပါးသည် မျက်ရည်ကျသည်အထိ ထိခိုက်ခံစားခဲ့ကြသည်။ အချို့က အမှန်တရားဘက်၌ ပြတ်သားစွာ ရပ်တည်ခဲ့ကြသည်။

“အစည်းအဝေးပြီးဆုံးပြီးနောက် တောအုပ်များကို ဖြတ်၍ လှပသောရေကန်တစ်ခုသို့ စီးသွားကြပြီး ထိုနေရာတွင် လူခြောက်ဦးကို ခရစ်တော်နှင့်အတူ ဗတ္တိဇံခံခြင်းဖြင့် သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် Brother Brooks ၏အိမ်သို့ ပြန်လာကြရာ ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းသည် ပို၍သက်သာနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုနေ့တွင် တစ်ဦးတည်းရှိနေစဉ် သူ၏စိတ်သည် ဝိညာဉ်ရေးဝါဒအကြောင်းအရာကို စဉ်းစားနေခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ‘Signs of the Times’ ဟူသောစာအုပ်ကို ရေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

“နောက်တစ်နေ့တွင် သစ်လုံးများခင်းထားသော ကြမ်းတမ်းသည့်လမ်းများနှင့် ရွှံ့နွံများကို ဖြတ်၍ Vergennes သို့ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ ခရီးလမ်းအများစုတွင် ကျွန်မသည် မူးလဲမည့်အခြေအနေနီးပါးဖြင့် စီးနင်းခဲ့ရသော်လည်း ကျွန်မတို့၏နှလုံးသားများသည် ခွန်အားရရန် ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် မြှောက်တင်ခံခဲ့ရပြီး ကိုယ်တော်သည် အနီးအနား၌ ကူညီတော်မူသူဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ခရီးကို ပြီးမြောက်အောင် သွားနိုင်ခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် သက်သေခံနိုင်ခဲ့ကြသည်။”

စာရေးခြင်းနှင့် ခရီးသွားခြင်း

Rochester, N. Y. သို့ ကျွန်မတို့ ပြန်ရောက်ပြီး မကြာမီတွင် ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းသည် “Signs of the Times” စာအုပ်ကို စတင်ရေးသားခဲ့သည်။ သူသည် အားနည်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အိပ်စက်နိုင်သည်မှာ အနည်းငယ်သာရှိသော်လည်း သခင်ဘုရားက သူ့ကို ထောက်ပံ့တော်မူခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်သည် ရှုပ်ထွေး၍ ဆင်းရဲနာကျင်နေသောအခြေအနေသို့ ရောက်သောအခါ ကျွန်မတို့သည် ဘုရားသခင်ရှေ့၌ ဒူးထောက်ကာ မိမိတို့၏ဆင်းရဲခြင်းထဲမှ ကိုယ်တော်ထံ အော်ဟစ်တောင်းလျှောက်ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်မတို့၏ ရိုးသားစွာဆုတောင်းခြင်းကို နားညောင်းတော်မူပြီး ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းအား မကြာခဏ ကောင်းကြီးပေးတော်မူသဖြင့် စိတ်ဓာတ်သစ်လန်းလာကာ အမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ တစ်နေ့လျှင် အကြိမ်များစွာ ဤသို့ ရိုးသားစွာ ဆုတောင်း၍ သခင်ဘုရားထံ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုစာအုပ်သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားဖြင့် ရေးသားခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပါ။

၁၈၅၃ ခုနှစ် ဆောင်းဦးတွင် Buck’s Bridge, N. Y.; Stowe, Vt.; Boston, Dartmouth နှင့် Springfield, Mass.; Washington, N. H.; နှင့် New Haven, Vt. တို့၌ ကျင်းပသော ညီလာခံများကို ကျွန်မတို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေပြီး အတော်ပင် စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော ခရီးဖြစ်သည်။ လူများစွာသည် အမှန်တရားကို လက်ခံခဲ့ကြသော်လည်း နှလုံးသားနှင့် အသက်တာ၌ သန့်ရှင်းခြင်းမရှိကြသေးပေ။ ရန်ပွဲနှင့် ပုန်ကန်မှု၏ အစိတ်အပိုင်းများသည် လှုပ်ရှားနေကြပြီး အသင်းတော်ကို သန့်ရှင်းစေရန် လှုပ်ရှားမှုတစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်လာရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။

ရောဂါမှ ကယ်နုတ်ခြင်း

ဆောင်းရာသီနှင့် နွေဦးရာသီတွင် ကျွန်မသည် နှလုံးရောဂါကြောင့် အလွန်ဆင်းရဲခံစားခဲ့ရသည်။ လဲလျောင်းနေစဉ် အသက်ရှူရန် ခက်ခဲပြီး ထိုင်နေသကဲ့သို့ နီးပါး မြှင့်ထားခြင်းမရှိလျှင် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏ဘယ်ဘက်မျက်ခွံပေါ်တွင် ကင်ဆာဖြစ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသော အဖုတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းသည် တစ်နှစ်ကျော်ကြာ တဖြည်းဖြည်းကြီးထွားလာခဲ့ပြီး အလွန်နာကျင်လာကာ ကျွန်မ၏အမြင်အာရုံကိုလည်း ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

အခမဲ့ အကြံဉာဏ်ပေးသော နာမည်ကျော်ဆရာဝန်တစ်ဦးသည် Rochester သို့ လာရောက်ခဲ့သဖြင့် ကျွန်မ၏မျက်စိကို စစ်ဆေးပေးရန် သူ့ကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူက ထိုအဖုသည် ကင်ဆာဖြစ်လာမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ပြီးနောက် သူက “သင်သည် အလွန်အမင်း ရောဂါဖြစ်နေပြီး ထိုအဖုမပေါက်မီ လေဖြတ်ရောဂါဖြင့် သေဆုံးလိမ့်မည်။ သင်၏နှလုံးရောဂါအခြေအနေသည် အလွန်အန္တရာယ်ရှိသည်” ဟု ပြောခဲ့သည်။ ဤစကားကြောင့် ကျွန်မ မထိတ်လန့်ခဲ့ပါ။ အလျင်အမြန် သက်သာခြင်းမရလျှင် သင်္ချိုင်းသို့ ဆင်းရတော့မည်ကို ကျွန်မသိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ အကြံဉာဏ်တောင်းရန် ရောက်လာသော အခြားအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည်လည်း အလားတူရောဂါကို ခံစားနေရကြသည်။ ဆရာဝန်က သူတို့နှစ်ဦးထက်ပင် ကျွန်မ၏အခြေအနေက ပို၍အန္တရာယ်ရှိကြောင်းနှင့် သုံးပတ်ထက် မပိုမီ လေဖြတ်ခြင်းကို ခံစားရမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

သုံးပတ်ခန့်အကြာတွင် ကျွန်မ မူးလဲ၍ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ သုံးဆယ့်ခြောက်နာရီခန့် သတိလစ်မေ့မျောနေခဲ့သည်။ ကျွန်မ အသက်ရှင်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်ခဲ့ကြသော်လည်း ဆုတောင်းခြင်းကို ဖြေကြားတော်မူသောကြောင့် ကျွန်မ ပြန်လည်သတိရလာခဲ့သည်။ တစ်ပတ်အကြာတွင် ကျွန်မ၏ဘယ်ဘက်ခြမ်း၌ လေဖြတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဦးခေါင်းတွင် အေးစက်၍ ထုံကျင်နေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသောခံစားချက်ရှိပြီး နားထင်များတွင် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်ခဲ့သည်။ လျှာသည် လေးလံ၍ ထုံနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ရှင်းလင်းစွာ မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏ဘယ်ဘက်လက်နှင့် ဘေးဘက်ခြမ်းသည် လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်းမရှိတော့ပါ။

ညီအစ်ကိုများနှင့် ညီအစ်မများသည် စုဝေးလာကြပြီး ကျွန်မ၏အခြေအနေကို အထူးဆုတောင်းရန် အကြောင်းအရာအဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မသည် ဘုရားသခင်၏ကောင်းကြီးမင်္ဂလာကို ရရှိခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်သည် ကျွန်မကို ချစ်တော်မူကြောင်း အာမခံချက်ရရှိခဲ့သော်လည်း နာကျင်မှုမှာ ဆက်လက်ရှိနေပြီး နာရီတိုင်း ကျွန်မ ပို၍အားနည်းလာခဲ့သည်။ ထပ်မံ၍ ညီအစ်ကိုများနှင့် ညီအစ်မများ စုဝေးလာပြီး ကျွန်မ၏အခြေအနေကို သခင်ဘုရားထံ တင်ပြဆုတောင်းကြသည်။ ကျွန်မသည် အလွန်အားနည်းသဖြင့် အသံထွက်၍ပင် ဆုမတောင်းနိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏အသွင်အပြင်က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို အားနည်းစေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုအခါ ဘုရားသခင်၏ကတိတော်များသည် ကျွန်မ၏ရှေ့တွင် ယခင်က မမြင်ဖူးသကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ စာတန်သည် ကျွန်မကို ခင်ပွန်းနှင့် သားသမီးများထံမှ ခွဲထုတ်ကာ သင်္ချိုင်းထဲသို့ ချထားရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ကျွန်မခံစားရပြီး ဤမေးခွန်းများသည် ကျွန်မ၏စိတ်ထဲသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်ကို အခြားအရာမပါဘဲ ယုံကြည်နိုင်သလော။ အခြေအနေမည်သို့ပင် ဖြစ်နေပါစေ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ရှေ့ထွက်လျှောက်နိုင်သလော။ ယုံကြည်ခြင်း ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မက ခင်ပွန်းအား တိုးတိုးလေး “ကျွန်မ ပြန်ကောင်းလာမယ်လို့ ယုံတယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူက “ငါလည်း ယုံနိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ” ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ ထိုညတွင် သက်သာမှုမရှိဘဲ အိပ်ရာဝင်ခဲ့သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ကတိတော်များကို ခိုင်မြဲသောယုံကြည်မှုဖြင့် ဆက်လက်မှီခိုနေခဲ့သည်။ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။ မိုးမလင်းမီလေးတွင် ကျွန်မ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နေထွက်ချိန်တွင် ကျွန်မနိုးလာပြီး နာကျင်မှု လုံးဝကင်းစင်နေသည်။ အို၊ အဘယ်မျှ ကြီးမားသောပြောင်းလဲမှုပါလဲ။ ကျွန်မ အိပ်ပျော်နေစဉ် ဘုရားသခင်၏ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးက ကျွန်မကို ထိတွေ့ခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ နှလုံးပေါ်ရှိ ဖိအားသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျွန်မ အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ချီးမွမ်းခြင်းသည် ကျွန်မ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ခင်ပွန်းကို နိုးစေပြီး သခင်ဘုရားက ကျွန်မအတွက် ပြုတော်မူခဲ့သော အံ့ဖွယ်အမှုကို ပြောပြခဲ့သည်။ အစတွင် သူသည် ယုံကြည်ရန်ပင် ခက်ခဲခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မထပြီး အဝတ်အစားဝတ်ကာ အိမ်ပတ်လည် လမ်းလျှောက်ပြသောအခါ သူသည်လည်း ကျွန်မနှင့်အတူ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ရောဂါဖြစ်နေသောမျက်စိသည် နာကျင်မှုကင်းစင်သွားသည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အဖုသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျွန်မ၏အမြင်အာရုံလည်း အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ အမှုသည် ပြီးပြည့်စုံသွားခဲ့သည်။

ထပ်မံ၍ ဆရာဝန်ထံ သွားရောက်ခဲ့ပြီး သူက ကျွန်မ၏သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်သည်နှင့် “မဒမ်၊ သင့်ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အပြောင်းအလဲတစ်ခုလုံး ဖြစ်ပေါ်သွားပြီ။ သို့သော် သင်နောက်ဆုံးလာစဉ် အကြံဉာဏ်တောင်းရန် ကျွန်မထံ လာခဲ့သော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် သေဆုံးသွားပြီ” ဟု ပြောခဲ့သည်။ ကျွန်မထွက်သွားပြီးနောက် ဆရာဝန်က ကျွန်မ၏မိတ်ဆွေတစ်ဦးအား “သူမ၏အမှုသည် နားမလည်နိုင်စရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတစ်ခုပါ။ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ဘူး” ဟု ပြောခဲ့သည်။

Michigan နှင့် Wisconsin သို့ သွားရောက်ခြင်း—၁၈၅၄

၁၈၅၄ ခုနှစ် နွေဦးတွင် Michigan သို့ ထပ်မံသွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ သစ်လုံးများခင်းထားသော လမ်းများနှင့် ရွှံ့နွံများကို ဖြတ်၍ စီးနင်းရသော်လည်း ကျွန်မ၏ခွန်အား မလျော့ခဲ့ပါ။ သခင်ဘုရားက Wisconsin သို့ သွားရောက်စေလိုတော်မူကြောင်း ကျွန်မတို့ခံစားရသဖြင့် Jackson တွင် ညနက်ပိုင်း၌ ရထားစီးရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။

ရထားစီးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ကျွန်မတို့သည် အလွန်လေးနက်သောခံစားချက် ရှိလာပြီး ဆုတောင်းချိန်တစ်ချိန် ပြုလုပ်ရန် အဆိုပြုခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာ၌ မိမိတို့ကိုယ်ကို ဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံသောအခါ မျက်ရည်ကျခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ကြပါ။ အလွန်လေးနက်သောခံစားချက်များဖြင့် ရထားဘူတာသို့ သွားခဲ့ကြသည်။ ရထားပေါ်တက်သောအခါ ရှေ့ဘက်တွဲတစ်တွဲသို့ ဝင်သွားကြပြီး ထိုတွဲတွင် ကျောမှီမြင့်သော ထိုင်ခုံများရှိသဖြင့် ထိုညတွင် အနည်းငယ်အိပ်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ တွဲသည် လူပြည့်နေသဖြင့် နောက်တွဲသို့ ပြန်သွားကာ ထိုင်ခုံများကို တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ညအချိန် ခရီးသွားသည့်အခါ ပုံမှန်အားဖြင့် ဦးထုပ်ကို ချွတ်ထားလေ့ရှိသော်လည်း ထိုအခါ ကျွန်မသည် ဦးထုပ်ကို မချွတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ရာကို စောင့်နေသကဲ့သို့ ကျွန်မ၏ခရီးဆောင်အိတ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မိမိတို့၏ ထူးခြားသောခံစားချက်များအကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

ရထားသည် Jackson မှ သုံးမိုင်ခန့် ထွက်ခွာပြီးသောအခါ ၎င်း၏ရွေ့လျားမှုသည် အလွန်ပြင်းထန်လာကာ ရှေ့နောက် အကြမ်းဖက်လှုပ်ခါပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျွန်မသည် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ တွဲတစ်တွဲသည် အပေါ်ဘက်သို့ ထောင်မတတ် မြင့်တက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံများကို ကြားရပြီး အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ စက်ခေါင်းသည် သံလမ်းမှ ချော်ထွက်သွားသော်လည်း ကျွန်မတို့စီးနေသော တွဲသည် သံလမ်းပေါ်တွင် ရှိနေပြီး ရှေ့တွဲများမှ ပေတစ်ရာခန့် ခွာနေသည်။ ချိတ်ဆက်ထားသောအရာ မပြတ်ခဲ့သော်လည်း ကျွန်မတို့တွဲသည် ရှေ့တွဲမှ လွတ်ထွက်နေခဲ့သည်မှာ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးက ၎င်းတို့ကို ခွဲထားပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အထုပ်အပိုးတင်တွဲသည် အလွန်မပျက်စီးခဲ့ဘဲ ကျွန်မတို့၏ စာအုပ်များပါသော သေတ္တာကြီးလည်း မပျက်စီးခဲ့ပါ။ ဒုတိယတန်းတွဲသည် ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး အပိုင်းအစများနှင့်အတူ ခရီးသည်များသည် သံလမ်း၏ နှစ်ဖက်စလုံးသို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။ ကျွန်မတို့ ထိုင်ခုံရရန် ကြိုးစားခဲ့သောတွဲသည် အလွန်ပျက်စီးသွားပြီး တစ်ဖက်စွန်းသည် ပျက်စီးအပျက်အစီးပုံပေါ်သို့ ထောင်တက်နေသည်။ လူလေးဦး သေဆုံးခဲ့ကြသည် သို့မဟုတ် သေလုနီးပါး ဒဏ်ရာရခဲ့ကြပြီး အများအပြားမှာ အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်မတို့၏အသက်များကို ကယ်တင်ရန် ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးကို စေလွှတ်တော်မူခဲ့သည်ဟု မခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပါ။

Jackson အနီးရှိ Brother Cyrenius Smith ၏အိမ်သို့ ကျွန်မတို့ ပြန်သွားကြပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် Wisconsin သို့ ရထားစီးခဲ့ကြသည်။ ထိုပြည်နယ်သို့ ကျွန်မတို့သွားရောက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ ရရှိခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများကြောင့် ဝိညာဉ်များသည် ပြောင်းလဲခဲ့ကြသည်။ သခင်ဘုရားသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေသော ခရီးကို ခံနိုင်ရန် ကျွန်မအား ခွန်အားပေးတော်မူခဲ့သည်။

Rochester သို့ ပြန်လာခြင်း

Wisconsin မှ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ အနားယူလိုစိတ်ဖြင့် ပြန်လာခဲ့ကြသော်လည်း Sister Anna နေမကောင်းဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် စိတ်ဆင်းရဲခဲ့ကြသည်။ ရောဂါသည် သူမကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဖမ်းဆီးထားပြီး အခြေအနေ အလွန်ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ စမ်းသပ်မှုများသည် ကျွန်မတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့တွင် စောင့်ရှောက်ရမည့်အရာများစွာ ရှိခဲ့သည်။ ရုံးဝန်ထမ်းများသည် ကျွန်မတို့နှင့်အတူ နေထိုင်ကြပြီး ကျွန်မတို့မိသားစုတွင် လူဦးရေသည် ဆယ့်ငါးဦးမှ နှစ်ဆယ်အထိ ရှိခဲ့သည်။ ကြီးမားသောညီလာခံများနှင့် ဥပုသ်နေ့အစည်းအဝေးများကို ကျွန်မတို့အိမ်တွင် ကျင်းပခဲ့ကြသည်။ ငြိမ်သက်သော ဥပုသ်နေ့များ မရှိခဲ့ပါ။ အကြောင်းမှာ ညီအစ်မအချို့သည် မိမိတို့၏သားသမီးများနှင့်အတူ တစ်နေ့လုံး နေထိုင်လေ့ရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျွန်မတို့၏ ညီအစ်ကိုများနှင့် ညီအစ်မများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ကျွန်မတို့အပေါ် ကျရောက်လာသော အဆင်မပြေမှုနှင့် ထပ်ဆောင်းစောင့်ရှောက်မှု၊ ကုန်ကျစရိတ်တို့ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်း မရှိကြပါ။ ရုံးဝန်ထမ်းများအနက် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အိမ်သို့ နေမကောင်းဖြစ်၍ ပြန်လာကာ အထူးစောင့်ရှောက်မှု လိုအပ်လာတိုင်း ကျွန်မတို့သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် စောင့်ရှောက်ရသောဝန်အောက်တွင် ကျရှုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့သည် ထပ်၍ မခံနိုင်တော့ဟု မကြာခဏ ထင်ခဲ့သော်လည်း စမ်းသပ်မှုများသည် ပို၍တိုးပွားလာခဲ့ပြီး အံ့ဩစွာဖြင့် ကျွန်မတို့ မလွှမ်းမိုးခံရသည်ကို တွေ့ရသည်။ ယခင်က ဖြစ်နိုင်မည်ဟု ထင်ထားသည်ထက် များစွာပို၍ ဆင်းရဲခြင်းနှင့် စမ်းသပ်ခြင်းကို ခံနိုင်ကြောင်း သင်ခန်းစာရရှိခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မတို့ မပျက်စီးစေရန် စောင့်ကြည့်တော်မူသော သခင်ဘုရား၏မျက်စိသည် ကျွန်မတို့အပေါ် ရှိနေတော်မူသည်။

၁၈၅၄ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၂၉ ရက်နေ့တွင် Willie မွေးဖွားလာခြင်းဖြင့် ကျွန်မတို့မိသားစုတွင် နောက်ထပ်တာဝန်တစ်ရပ် ထပ်မံရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်မ၏စိတ်ကို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဒုက္ခများမှ အနည်းငယ်လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်ခန့်တွင် Messenger of Truth ဟု မှားယွင်းစွာ ခေါ်ဆိုထားသော သတင်းစာ၏ ပထမဆုံးစာစောင်ကို ရရှိခဲ့သည်။ ထိုသတင်းစာမှတစ်ဆင့် ကျွန်မတို့ကို အပုပ်ချသူများသည် မိမိတို့၏အပြစ်များနှင့် အမှားများအတွက် ဆုံးမခြင်းခံခဲ့ကြရသည်။ သူတို့သည် ဆုံးမခြင်းကို မခံနိုင်ကြသဖြင့် အစပိုင်းတွင် လျှို့ဝှက်စွာ၊ နောက်ပိုင်းတွင် ပို၍ပွင့်လင်းစွာ ကျွန်မတို့ကို ဆန့်ကျင်၍ မိမိတို့၏သြဇာကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

သခင်ဘုရားသည် ထိုအဖွဲ့၏ အကျင့်စရိုက်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် မည်သို့အဆုံးသတ်မည်ကို ကျွန်မအား ပြသတော်မူခဲ့သည်။ ထိုသတင်းစာနှင့် ဆက်နွှယ်သူများအပေါ် ကိုယ်တော်၏မျက်မှောင်ကြုတ်ခြင်း ရှိနေပြီး ကိုယ်တော်၏လက်တော်သည် သူတို့ကို ဆန့်ကျင်နေကြောင်းလည်း ပြသတော်မူခဲ့သည်။ သူတို့သည် ခဏတာအတွင်း အောင်မြင်နေသကဲ့သို့ ထင်ရနိုင်ပြီး ရိုးသားသူအချို့လည်း လှည့်ဖြားခံရနိုင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အမှန်တရားသည် အောင်ပွဲခံမည်ဖြစ်ပြီး ရိုးသားသောဝိညာဉ်တိုင်းသည် မိမိတို့ကို ချုပ်ကိုင်ထားခဲ့သော လှည့်ဖြားမှုမှ ခွဲထွက်ကာ ထိုဆိုးညစ်သောလူများ၏ သြဇာမှ လုံးဝကင်းရှင်းစွာ ထွက်လာမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏လက်တော်သည် သူတို့ကို ဆန့်ကျင်နေသောကြောင့် သူတို့သည် ကျဆုံးရမည်ဖြစ်သည်။

Anna White သေဆုံးခြင်း

Sister Anna သည် ဆက်လက်၍ အားနည်းလာခဲ့သည်။ သူမ၏ဖခင်၊ မိခင်နှင့် အစ်မကြီးသည် သူမ၏ဒုက္ခအခြေအနေတွင် လာရောက်တွေ့ဆုံရန် Maine မှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ Anna သည် ငြိမ်သက်၍ ရွှင်လန်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် မိဘများနှင့် အစ်မနှင့် ဤတွေ့ဆုံမှုကို အလွန်လိုလားခဲ့သည်။ သူတို့သည် Maine သို့ ပြန်သွားရန် ထွက်ခွာသောအခါ Anna က သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်က မိမိ၏သစ္စာရှိသူများကို ကျန်းမာခြင်းနှင့် မသေနိုင်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ထမြောက်စေမည့်အချိန်မရောက်မချင်း သူတို့ကို နောက်ထပ်မတွေ့ရတော့မည်ဖြစ်သည်။

သူမ၏နာမကျန်းဖြစ်သည့် နောက်ဆုံးရက်များတွင် သူမ၏ကိုယ်ပိုင် တုန်လှုပ်နေသောလက်များဖြင့် မိမိ၏ပစ္စည်းများကို စီစဉ်ကာ အားလုံးကို စနစ်တကျ ထားရှိပြီး မိမိစိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။ သူမသည် မိဘများက ဥပုသ်နေ့ကို လက်ခံစောင့်ရှောက်ပြီး ကျွန်မတို့အနီးတွင် နေထိုင်ကြရန် အလွန်ဆန္ဒရှိကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ “ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့သာ ကျွန်မထင်ရင် ကျွန်မ လုံးဝကျေနပ်စွာ သေနိုင်တယ်” ဟု သူမက ပြောခဲ့သည်။

သူမ၏ ပိန်လှီ၍ တုန်လှုပ်နေသောလက်ဖြင့် နောက်ဆုံးပြုလုပ်ခဲ့သည့်အရာမှာ မိဘများထံ စာကြောင်းအနည်းငယ် ရေးပို့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူမ၏မိဘများအတွက် နောက်ဆုံးဆန္ဒနှင့် ဆုတောင်းချက်များကို လျစ်လျူရှုတော်မူခဲ့သလော။ နှစ်နှစ်ပင် မပြည့်မီတွင် Father နှင့် Mother White တို့သည် သမ္မာကျမ်းစာအရ ဥပုသ်နေ့ကို စောင့်ရှောက်နေကြပြီး ကျွန်မတို့အိမ်တံခါးမှ ပေတစ်ရာပင် မပြည့်သောနေရာတွင် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နေကြသည်။

ကျွန်မတို့သည် Anna ကို ကျွန်မတို့နှင့်အတူ ဆက်လက်ထားရှိလိုခဲ့ကြသော်လည်း သူမ၏မျက်စိကို သေဆုံးခြင်း၌ ပိတ်ပေးကာ အနားယူရန် မြှုပ်နှံပေးရမည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယေရှု၌ မျှော်လင့်ခြင်းကို ကြာမြင့်စွာ မြတ်နိုးထားခဲ့ပြီး ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏နံနက်ကို ဝမ်းမြောက်ဖွယ်မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် စောင့်မျှော်ခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့သည် သူမကို ချစ်ခင်ရသော Nathaniel ၏ဘေးတွင် Mount Hope Cemetery ၌ မြှုပ်နှံခဲ့ကြသည်။