အခန်း ၇ — ကျွန်ုပ်၏ ပထမဆုံး ရူပါရုံ

 

အခန်း ၇—ကျွန်ုပ်၏ ပထမဆုံးရူပါရုံ

၁၈၄၄ ခုနှစ်တွင် သတ်မှတ်ထားသောအချိန် ကုန်လွန်ပြီး မကြာမီတွင် ကျွန်ုပ်အား ပထမဆုံးရူပါရုံကို ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၌ ချစ်ခင်ရသော ညီအစ်မဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်နှင့် စိတ်နှလုံးချင်း ရင်းနှီးစွာ ချည်နှောင်ထားသော Portland မြို့မှ Mrs. Haines ထံ ကျွန်ုပ်သွားရောက်လည်ပတ်နေခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ငါးဦး၊ အားလုံးအမျိုးသမီးများဖြစ်ကြပြီး မိသားစုဝတ်ပြုရာယဇ်ပလ္လင်၌ ငြိမ်သက်စွာ ဒူးထောက်နေကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ဆုတောင်းနေစဉ်တွင် ယခင်က မည်သည့်အခါမျှ မခံစားဖူးသည့်အတိုင်း ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ကျွန်ုပ်သည် အလင်းဖြင့် ဝန်းရံခံထားရပြီး မြေကြီးမှ ပို၍မြင့်၍ မြင့်၍ တက်သွားနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အာဒ်ဗင့်လူများကို ရှာရန် လှည့်ကြည့်သော်လည်း မတွေ့နိုင်ခဲ့ရာ အသံတစ်သံက “ထပ်ကြည့်ပါ၊ အနည်းငယ်ပိုမြင့်သောနေရာကို ကြည့်ပါ” ဟု ကျွန်ုပ်အား ပြောသည်။ ထိုအခါ ကျွန်ုပ်သည် မျက်စိကို မြှောက်ကြည့်လိုက်ရာ ကမ္ဘာအထက် အလွန်မြင့်သောနေရာတွင် ခင်းထားသည့် ဖြောင့်တန်း၍ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းတစ်လမ်းကို တွေ့မြင်ရသည်။ ထိုလမ်းပေါ်တွင် အာဒ်ဗင့်လူများသည် လမ်း၏အဆုံးဘက်၌ရှိသော မြို့တော်သို့ သွားနေကြသည်။ လမ်း၏အစတွင် သူတို့နောက်၌ တောက်ပသောအလင်းတစ်ခု ထွန်းထားပြီး ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးက ထိုအလင်းသည် “သန်းခေါင်ယံအော်ဟစ်သံ” ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်အား ပြောပြသည်။ ထိုအလင်းသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ထွန်းလင်းနေပြီး သူတို့၏ခြေထောက်များအတွက် အလင်းပေးသဖြင့် သူတို့ မချော်လဲစေရန် ဖြစ်သည်။

သူတို့ရှေ့တွင်ရှိ၍ မြို့တော်သို့ ဦးဆောင်နေသော ယေရှုကို မျက်စိမလွှဲဘဲ ကြည့်နေကြလျှင် သူတို့သည် ဘေးကင်းကြသည်။ သို့သော် မကြာမီ အချို့သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာကြပြီး မြို့တော်သည် အလွန်ဝေးကွာနေကြောင်း၊ ယခင်ကပင် ထိုမြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးဖြစ်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြောင်း ပြောကြသည်။ ထိုအခါ ယေရှုသည် မိမိ၏ ဘုန်းအသရေရှိသော ညာလက်ရုံးတော်ကို မြှောက်တော်မူ၍ သူတို့ကို အားပေးတော်မူသည်။ ထိုလက်ရုံးတော်မှ အလင်းတစ်ခု ထွက်လာပြီး အာဒ်ဗင့်အဖွဲ့အပေါ် ဖြာကျလာသဖြင့် သူတို့က “ဟာလေလုယာ!” ဟု ကြွေးကြော်ကြသည်။ အခြားသူများကမူ မိမိတို့နောက်ရှိ အလင်းကို မဆင်မခြင် ငြင်းပယ်ကြပြီး ထိုမျှဝေးသောနေရာအထိ သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ဘုရားသခင်မဟုတ်ကြောင်း ပြောကြသည်။ သူတို့နောက်ရှိ အလင်းသည် ငြိမ်းသွားပြီး သူတို့၏ခြေထောက်များသည် လုံးဝအမှောင်ထဲ၌ ကျန်ရစ်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ချော်လဲ၍ ပန်းတိုင်နှင့် ယေရှုကို မျက်စိမှောက်သွားကာ လမ်းပေါ်မှ အောက်ဘက်ရှိ မှောင်မိုက်၍ ဆိုးညစ်သော ကမ္ဘာကြီးထဲသို့ ကျသွားကြသည်။

မကြာမီ ကျွန်ုပ်တို့သည် ရေများစွာ၏အသံကဲ့သို့သော ဘုရားသခင်၏အသံကို ကြားရပြီး ယေရှုကြွလာမည့်နေ့နှင့် အချိန်ကို ကျွန်ုပ်တို့အား သိစေတော်မူသည်။ အသက်ရှင်နေသော သန့်ရှင်းသူများဖြစ်သည့် အရေအတွက် ၁၄၄,၀၀၀ တို့သည် ထိုအသံကို သိရှိနားလည်ကြသော်လည်း ဆိုးညစ်သူများကမူ မိုးကြိုးသံနှင့် မြေငလျင်ဟု ထင်ကြသည်။ ဘုရားသခင်က အချိန်ကို မိန့်တော်မူသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့အပေါ်သို့ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို သွန်းလောင်းတော်မူပြီး မောရှေသည် သိနာတောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသောအခါ သူ၏မျက်နှာ ထွန်းလင်းခဲ့သကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်တို့၏မျက်နှာများလည်း ဘုရားသခင်၏ဘုန်းအသရေဖြင့် ထွန်းလင်းတောက်ပလာကြသည်။

၁၄၄,၀၀၀ တို့သည် အားလုံး တံဆိပ်ခတ်ခြင်းခံရပြီး လုံးဝစည်းလုံးညီညွတ်ကြသည်။ သူတို့၏နဖူးပေါ်တွင် “ဘုရားသခင်၊ ယေရုရှလင်သစ်” ဟူ၍ ရေးထားပြီး ယေရှု၏နာမသစ်ပါရှိသော ဘုန်းအသရေရှိသည့် ကြယ်တစ်လုံးလည်း ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ပျော်ရွှင်၍ သန့်ရှင်းသောအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဆိုးညစ်သူများသည် ဒေါသထွက်ကြပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကို အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းဆီး၍ ထောင်ချရန် အပြေးအလွှားလာကြသည်။ ထိုအခါ ကျွန်ုပ်တို့သည် သခင်ဘုရား၏နာမတော်ဖြင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကြရာ သူတို့သည် အားအင်မဲ့စွာ မြေပေါ်သို့ လဲကျကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် စာတန်၏တရားဇရပ်သည် ဘုရားသခင်သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခြေကိုဆေးပေးနိုင်ပြီး သန့်ရှင်းသောနမ်းခြင်းဖြင့် ညီအစ်ကိုများကို နှုတ်ဆက်နိုင်သော ကျွန်ုပ်တို့ကို ချစ်တော်မူကြောင်း သိရှိကြပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ခြေတော်ရင်း၌ ကိုးကွယ်ကြသည်။

မကြာမီ ကျွန်ုပ်တို့၏မျက်စိများသည် အရှေ့အရပ်သို့ ဆွဲခေါ်ခံရသည်။ အကြောင်းမူကား လူတစ်ယောက်၏လက်ဖဝါးခန့် အရွယ်ရှိသော အနက်ရောင်မိုးတိမ်ငယ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုအရာသည် လူသား၏သားတော်၏ နိမိတ်လက္ခဏာဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး သိကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် အလွန်တည်ငြိမ်လေးနက်သော တိတ်ဆိတ်မှုဖြင့် ထိုမိုးတိမ်ကို စိုက်ကြည့်နေကြရာ မိုးတိမ်သည် ပို၍နီးကပ်လာပြီး ပို၍တောက်ပ၊ ဘုန်းအသရေရှိလာကာ နောက်ဆုံးတွင် အလွန်ကြီးမားသော အဖြူရောင်မိုးတိမ်ကြီး ဖြစ်လာသည်။ အောက်ခြေသည် မီးကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ မိုးတိမ်အပေါ်၌ သက်တံတစ်စင်းရှိပြီး ၎င်း၏ပတ်လည်တွင် ကောင်းကင်တမန် တစ်သောင်းသည် အလွန်ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော သီချင်းကို သီဆိုနေကြသည်။ ထိုမိုးတိမ်ပေါ်တွင် လူသား၏သားတော် ထိုင်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏ဆံပင်သည် ဖြူ၍ ကောက်ကွေးပြီး ပခုံးပေါ်တွင် ကျနေသည်။ ဦးခေါင်းတော်ပေါ်တွင် သရဖူများစွာ ရှိသည်။ ခြေတော်များသည် မီးကဲ့သို့ ထင်ရပြီး ညာလက်တော်၌ ထက်မြက်သော တံစဉ်တစ်ချောင်း၊ ဘယ်လက်တော်၌ ငွေတံပိုးတစ်လုံး ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ကိုယ်တော်၏မျက်စိများသည် မီးလျှံကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး မိမိ၏သားသမီးများကို အတွင်းအပြင် စူးစမ်းရှာဖွေတော်မူသည်။ ထိုအခါ လူတိုင်း၏မျက်နှာများသည် ဖြူဖျော့သွားကြပြီး ဘုရားသခင် ပယ်ချခဲ့သူများ၏မျက်နှာများသည် မည်းမှောင်သွားကြသည်။ ထိုအခါ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးက “အဘယ်သူသည် ရပ်တည်နိုင်မည်နည်း။ ငါ၏ဝတ်လုံသည် အပြစ်အနာအဆာကင်းသလော” ဟု ကြွေးကြော်ကြသည်။ ထိုအခါ ကောင်းကင်တမန်များသည် သီချင်းသီဆိုခြင်းကို ရပ်လိုက်ကြပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်ချိန်တစ်ခု ရှိလာသည်။ ထိုအခါ ယေရှုက “လက်သန့်ရှင်း၍ စိတ်နှလုံးဖြူစင်သောသူတို့သည် ရပ်တည်နိုင်ကြလိမ့်မည်။ သင်တို့အတွက် ငါ၏ကျေးဇူးတော်သည် လုံလောက်ပေ၏” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထိုအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏မျက်နှာများ ထွန်းလင်းလာပြီး နှလုံးသားတိုင်း၌ ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပြည့်နှက်လာသည်။ ကောင်းကင်တမန်များသည် အသံကို ပို၍မြင့်သောအဆင့်သို့ မြှင့်၍ ပြန်လည်သီဆိုကြပြီး မိုးတိမ်သည် မြေကြီးနှင့် ပို၍နီးကပ်လာသည်။

ထို့နောက် ယေရှုသည် မီးလျှံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် မိုးတိမ်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာတော်မူစဉ် ကိုယ်တော်၏ ငွေတံပိုးသည် မြည်လေသည်။ အိပ်ပျော်နေသော သန့်ရှင်းသူများ၏ သင်္ချိုင်းများကို ကြည့်ရှုတော်မူပြီးနောက် ကောင်းကင်သို့ မျက်စိနှင့် လက်တို့ကို မြှောက်ကာ “နိုးကြလော့! နိုးကြလော့! နိုးကြလော့! မြေမှုန့်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေကြသော သင်တို့၊ နိုးထ၍ ထကြလော့” ဟု ကြွေးကြော်တော်မူသည်။ ထိုအခါ အလွန်ကြီးမားသော မြေငလျင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သင်္ချိုင်းများ ပွင့်သွားကြပြီး သေဆုံးသူများသည် မဖောက်ပြန်နိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာများကို ဝတ်ဆင်လျက် ထွက်လာကြသည်။ ၁၄၄,၀၀၀ တို့သည် သေခြင်းကြောင့် မိမိတို့ထံမှ ကွဲကွာသွားခဲ့သော မိတ်ဆွေများကို မှတ်မိကြသဖြင့် “ဟာလေလုယာ!” ဟု ကြွေးကြော်ကြသည်။ ထိုအချိန်တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ကျွန်ုပ်တို့သည် သူတို့နှင့်အတူ ပြောင်းလဲခံရပြီး သခင်ဘုရားကို လေထဲ၌ တွေ့ဆုံရန် အတူတကွ ချီဆောင်ခြင်းခံရကြသည်။

ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် အတူတကွ မိုးတိမ်ထဲသို့ ဝင်ကြပြီး မှန်ပင်လယ်သို့ တက်သွားရန် ခုနစ်ရက် ကြာသည်။ ထိုအခါ ယေရှုသည် သရဖူများကို ယူဆောင်လာပြီး မိမိ၏ညာလက်တော်ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ဦးခေါင်းများပေါ်သို့ တင်ပေးတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား ရွှေစောင်းများနှင့် အောင်ပွဲ၏ ထန်းလက်များကို ပေးတော်မူသည်။ ဤမှန်ပင်လယ်ပေါ်တွင် ၁၄၄,၀၀၀ တို့သည် လုံးဝစတုရန်းပုံစံဖြင့် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ အချို့၏သရဖူများသည် အလွန်တောက်ပပြီး အချို့မှာမူ ထိုမျှမတောက်ပကြပါ။ အချို့သရဖူများသည် ကြယ်များဖြင့် လေးလံနေသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး အချို့တွင်မူ ကြယ်အနည်းငယ်သာ ရှိကြသည်။ သို့သော် အားလုံးသည် မိမိတို့၏သရဖူများကို လုံးဝကျေနပ်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ပခုံးမှ ခြေဖျားအထိ ဘုန်းအသရေရှိသော အဖြူရောင်ဝတ်လုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မှန်ပင်လယ်ကို ဖြတ်၍ မြို့တော်၏တံခါးသို့ ချီတက်သွားကြစဉ် ကောင်းကင်တမန်များသည် ကျွန်ုပ်တို့ပတ်လည်တွင် ရှိနေကြသည်။ ယေရှုသည် မိမိ၏ တန်ခိုးကြီး၍ ဘုန်းအသရေရှိသော လက်ရုံးတော်ကို မြှောက်ပြီး ပုလဲတံခါးကို ကိုင်ဆွဲကာ တောက်ပနေသော ပတ္တာများပေါ်တွင် နောက်သို့လှန်ဖွင့်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့အား “သင်တို့သည် ငါ၏သွေးဖြင့် သင်တို့၏ဝတ်လုံများကို ဆေးကြောခဲ့ကြပြီ။ ငါ၏သမ္မာတရားအတွက် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ခဲ့ကြပြီ။ ဝင်ကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ဝင်ရောက်ချီတက်ကြပြီး ထိုမြို့တော်၌ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပြည့်စုံသောအခွင့်အရေးရှိသည်ဟု ခံစားရကြသည်။

ထိုနေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အသက်ပင်နှင့် ဘုရားသခင်၏ပလ္လင်တော်ကို မြင်ကြသည်။ ပလ္လင်တော်ထဲမှ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော ရေစီးကြောင်းတစ်ခု ထွက်လာပြီး ရေစီးကြောင်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အသက်ပင် ရှိသည်။ ရေစီးကြောင်း၏ တစ်ဖက်တွင် သစ်ပင်၏ပင်စည်တစ်ခုရှိပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ပင်စည်တစ်ခုရှိသည်။ နှစ်ခုစလုံးသည် သန့်ရှင်း၍ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော ရွှေစင်ဖြစ်ကြသည်။ အစပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်သည် သစ်ပင်နှစ်ပင်ကို မြင်ရသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ထပ်မံကြည့်လိုက်သောအခါ အပေါ်ပိုင်းတွင် တစ်ပင်တည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းနေကြောင်း တွေ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် အသက်မြစ်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အသက်ပင်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏အကိုင်းအခက်များသည် ကျွန်ုပ်တို့ရပ်နေသောနေရာဘက်သို့ ညွတ်ကျနေပြီး အသီးသည် အလွန်ဘုန်းအသရေရှိသည်။ ၎င်းသည် ရွှေနှင့် ငွေရောစပ်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် ထိုသစ်ပင်အောက်သို့ ဝင်ပြီး ထိုနေရာ၏ဘုန်းအသရေကို ကြည့်ရှုရန် ထိုင်ကြသောအခါ နိုင်ငံတော်၏ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောခဲ့ကြသော၊ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် သင်္ချိုင်းထဲတွင် ထားတော်မူခဲ့သော Brethren Fitch နှင့် Stockman တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ လာပြီး သူတို့အိပ်ပျော်နေစဉ် ကျွန်ုပ်တို့ ဘာတွေဖြတ်သန်းခဲ့ရသလဲဟု မေးကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိတို့၏အကြီးမားဆုံး စမ်းသပ်မှုများကို ပြန်လည်ပြောပြရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ပတ်လည်ရှိ အလွန်ကြီးမား၍ ထာဝရတည်သော ဘုန်းအသရေ၏အလေးချိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုစမ်းသပ်မှုများသည် အလွန်သေးငယ်နေသဖြင့် ၎င်းတို့ကို စကားဖြင့် မပြောနိုင်ကြတော့ဘဲ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးက “ဟာလေလုယာ! ကောင်းကင်ဘုံသည် လုံလောက်စွာ တန်ဖိုးရှိပါသည်!” ဟု ကြွေးကြော်ကြပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘုန်းအသရေရှိသော စောင်းများကို တီးခတ်ကာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ မုတ်ဆောင်များကို မြည်ဟီးစေကြသည်။

ရူပါရုံမှ ကျွန်ုပ်ပြန်ထွက်လာပြီးနောက် အရာရာတိုင်းသည် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ကျွန်ုပ်မြင်သမျှအပေါ်၌ မှိုင်းမှောင်မှုတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အို၊ ဤကမ္ဘာကြီးသည် ကျွန်ုပ်အတွက် မည်မျှမှောင်မိုက်နေသည်ကို ပြောမကုန်နိုင်ပါ။ ဤနေရာသို့ ပြန်ရောက်နေကြောင်း သိရသောအခါ ကျွန်ုပ်ငိုကြွေးပြီး အိမ်ကို လွမ်းဆွတ်မိသည်။ ပိုကောင်းသောကမ္ဘာတစ်ခုကို ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရပြီး ထိုအရာကြောင့် ဤကမ္ဘာသည် ကျွန်ုပ်အတွက် အဆင်မပြေတော့ပေ။

ကျွန်ုပ်သည် ဤရူပါရုံကို Portland ရှိ ယုံကြည်သူများအား ပြောပြခဲ့ပြီး သူတို့က ထိုရူပါရုံသည် ဘုရားသခင်ထံမှဖြစ်ကြောင်း အပြည့်အဝယုံကြည်ကြသည်။ အောက်တိုဘာလတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကြီးမားသည့် စိတ်ပျက်မှုကြီးအပြီး မိမိ၏လူများကို နှစ်သိမ့်၍ ခွန်အားပေးရန် ဘုရားသခင်သည် ဤနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်တော်မူခဲ့ကြောင်း သူတို့အားလုံး ယုံကြည်ကြသည်။ သခင်ဘုရား၏ဝိညာဉ်တော်သည် ထိုသက်သေခံချက်နှင့်အတူ ရှိနေပြီး ထာဝရကာလ၏ လေးနက်မှုသည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ကျရောက်နေသည်။ ဤမျှငယ်ရွယ်၍ အားနည်းသော ကျွန်ုပ်ကို ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူများအား အလင်းပေးရန် အသုံးပြုမည့် ကိရိယာအဖြစ် ရွေးချယ်တော်မူခြင်းသည် စကားဖြင့်မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုကို ကျွန်ုပ်၏နှလုံးထဲသို့ ပြည့်နှက်စေသည်။ သခင်ဘုရား၏တန်ခိုးတော်အောက်တွင် ရှိနေစဉ် ကျွန်ုပ်သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အရာအားလုံးသည် ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နေသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုန်းအသရေရှိသည့် တရားရုံးများ၌ သန့်ရှင်းသောကောင်းကင်တမန်များက ကျွန်ုပ်ကို ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ထိုအခြေအနေမှ သေမျိုးတို့၏ဘဝ အဖြစ်မှန်များထံသို့ နိုးထလာရခြင်းသည် ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်း၍ ခါးသီးသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ရပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။