အခန်းကြီး - ( ၂၀ - ၂၁ - ၂၂ - ၂၃ - ၂၄ - ၂၅ - ၂၆ )

 

၂၀း၁–၁၇။ အီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်မြောက်ခြင်းနှင့် သိနာတောင်။ အီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်မြောက်စဉ် (အခန်းငယ်များ ၅–၉) ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလကို ရွေးကောက်၍ ခါနာန်ပြည်ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးမည်ဟု ကတိပြုတော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ ကယ်တင်ရှင်နှင့် စစ်သည်တော်ဖြစ်တော်မူသည် (ထွက် ၁၅း၁–၁၈)။ သို့သော် ဣသရေလတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်၍ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော ရုပ်တုများကို ဆက်လက်ကိုင်စွဲထားကြသည် (ယေဇကျေလ ၂၀း၇–၈; နှိုင်းယှဉ်ရန် ထွက် ၃၂–၃၄; တရား ၂၉း၁၆–၁၇)။ အီဂျစ်ရုပ်တုများဖြင့် မိမိတို့ကိုယ်ကို ညစ်ညူးစေကြသည် (နှိုင်းယှဉ်ရန် ရောမ ၁း၁၈–၂၃; PP ၃၁၅–၃၃၀)။ ဘုရားသခင်၏ တားဆီးထိန်းချုပ်ခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ နာမတော်နှင့် ဂုဏ်သိက္ခာ၏ သန့်ရှင်းခြင်းကို ထိန်းသိမ်းရန် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် ရွေးချယ်မှုတစ်ခုတည်းအပေါ် အခြေခံခဲ့သည်။ ထိုနာမတော်နှင့် ဂုဏ်သိက္ခာသည် လူမျိုးတို့ရှေ့တွင် ဖြောင့်မတ်ကြောင်း ထင်ရှားစေရမည်ဖြစ်သည် (ယေဇကျေလ ၂၀း၉)။

သိနာတောင်တွင် (အခန်းငယ်များ ၁၀–၁၇) ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား စည်းမျဉ်းများနှင့် ပဋိညာဉ်၏ နိမိတ်လက္ခဏာအဖြစ် ဥပုသ်နေ့ကို ပေးတော်မူခဲ့သည် (အခန်းငယ်များ ၁၁–၁၂)။ ထိုသို့အားဖြင့် ကိုယ်တော်သည် ဣသရေလ၏ ဉာဏ်ပညာရှိသော ပညတ်ပေးရှင်အဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဝမ်းနည်းစရာမှာ အီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်မြောက်လာသော ပထမမျိုးဆက်သည် တော၌ အပြစ်နှင့် ပုန်ကန်ခြင်း၏ ပုံစံတစ်ရပ်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည် (အခန်းငယ်များ ၁၀–၁၆)။ ပြဿနာ၏ အဓိကအချက်မှာ သူတို့၏နှလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် သန့်ရှင်းခြင်းကို လက်ခံကျင့်သုံးရန် ဆန္ဒမရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်း၏ အာရုံစူးစိုက်ရာမှာ စစ်မှန်သော ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ရွေးနုတ်ရှင် ဖြစ်ရမည်။ ထိုအရှင်၏ ဣသရေလနှင့်လည်းကောင်း၊ ဖန်ဆင်းခြင်းအလုံးစုံနှင့်လည်းကောင်း ဆက်ဆံရေးကို ပညတ်တော်ဆယ်ပါးတွင် အထူးအသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။ “ဥပုသ်နေ့များ” ဟူသော အများကိန်းပုံစံတွင် တစ်နှစ်လျှင် သုံးကြိမ် ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုရန် ယေရုရှလင်မြို့သို့ တက်ရောက်ရသော ဘာသာရေးပွဲတော်များ ပါဝင်သည်ဟု မဆိုလိုပေ (ထွက် ၂၃း၁၄–၁၉; တရား ၁၆း၁–၁၇)။ ဤရည်ညွှန်းချက်မှာ ပဋိညာဉ်၏ နိမိတ်လက္ခဏာဖြစ်သော ဥပုသ်နေ့ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ အခမ်းအနားဆိုင်ရာ ဥပုသ်နေ့များသည် ဣသရေလ၏ ယာယီစည်းစိမ်နှင့် ကောင်းချီးများ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားသခင်ကို ဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် စစ်မှန်သော ဘုရားဝတ်ပြုခြင်းကို မြှင့်တင်ရန် အထောက်အကူပြုခဲ့သည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ဤဥပုသ်နေ့များသည် ယေရှု၏အသက်တာ၊ သေခြင်းနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် အမှုဆောင်ခြင်းတွင် သမ္မာကျမ်းစာဆိုင်ရာ ပုံဆောင်နည်းအားဖြင့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို ရရှိကြသည် (နှိုင်းယှဉ်ရန် တမန် ၂း၁–၄; ၁ကော ၅း၇; ဗျာ ၇း၉–၁၂)။ လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏လမ်းထက် အခြားအရာတစ်ခုကို လိုချင်ကြသောကြောင့် ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို ဆုံးမခြင်း၌ တရားမျှတတော်မူသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် ကျေးဇူးတော်နှင့် မေတ္တာပြည့်ဝသော ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူသောကြောင့် သူတို့ကို ပဋိညာဉ်အပေါ် သစ္စာရှိခြင်းသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ရန် အစဉ်မပြတ် ရှာဖွေတော်မူခဲ့သည် (ယေဇကျေလ ၂၀း၁၇)။

၂၀း၁၈–၄၄။ တော၌လှည့်လည်ခြင်းမှ မင်းစိုးစံခြင်းအထိ။ ဘုရားသခင်သည် အီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်မြောက်လာသော ဒုတိယမျိုးဆက်အား သူတို့၏ဘိုးဘေးများအား ပေးခဲ့သည့်အတိုင်း တူညီသော အခွင့်အရေးကို ပေးတော်မူခဲ့သော်လည်း သူတို့သည်လည်း တော၌ အပြစ်ပြုကြသည် (အခန်းငယ်များ ၁၈–၂၆)။ သားသမီးများသည် မိမိတို့၏ ဘိုးဘေးများထံမှ သင်ခန်းစာများကို မသင်ယူဘဲ တူညီသောအပြစ်များကို ထပ်မံကျူးလွန်ကြသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် တစ်နေ့သောအခါ သူတို့သည် လူမျိုးတို့အကြား ကွဲလွင့်သွားကြမည်ဟု ဘုရားသခင်က သူတို့အား အသိပေးတော်မူခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၃; တရား ၂၈း၆၄)။ ဘုရားသခင်၏ အသက်ရှင်ခြင်းလမ်းကို ငြင်းပယ်သည့် ပုံစံသည် လူတို့အတွက် အသက်ရှင်ပုံတစ်ရပ် ဖြစ်လာခဲ့သည် (ယေဇကျေလ ၂၀း၂၄)။ ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလလူတို့အား “မကောင်းသော” ပညတ်တော်များနှင့် ဥပဒေများကို ပေးတော်မူခဲ့သည်ဟူသော အယူအဆနှင့်ပတ်သက်၍ အောက်တွင် “ဘုရားသခင်နှင့် မကောင်းသောပညတ်များ (ယေဇကျေလ ၂၀း၂၅)” ကိုကြည့်ပါ။

လူတို့သည် သားဦးနှင့်ပတ်သက်သော ပညတ်များ (ထွက် ၁၃း၂၊ ၁၃; ၂၂း၂၉; ၃၄း၂၀; တော ၁၈း၁၅) ကို ငြင်းပယ်၍ ထိုအစား မိမိတို့၏ သားသမီးများကို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အယူမှားရုပ်တုများအတွက် ယဇ်ပူဇော်ကြသည်။ မိမိတို့၏ သားဦးများကို မီးထဲဖြတ်သန်းစေခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုကြသည် (နှိုင်းယှဉ်ရန် ယေဇကျေလ ၂၀း၃၁; တရား ၁၂း၂၉–၃၁; ၄ရာ ၂၁း၆; ၂၃း၁၀; ယေရမိ ၇း၃၁; ၁၉း၅; ၃၂း၃၅)။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏လုပ်ရပ်များကို တရားစီရင်၍ သူတို့ကို ညစ်ညူးသည်ဟု ကြေညာတော်မူခဲ့သည် (ယေဇကျေလ ၂၀း၃၁)။ ဤသို့ သားသတ်ခြင်းဓလေ့ (မိမိ၏သားသမီးများကို ကိုယ်တိုင်သတ်ခြင်း) သည် ဣသရေလလူတို့သည် အယူမှားသော လူမျိုးများ၏ ဘာသာရေးထုံးတမ်းများကို လိုက်နာနေကြကြောင်း ဖော်ပြသည် (နှိုင်းယှဉ်ရန် အခန်းငယ် ၁၈)။ ညစ်ညူးသည်ဟု ကြေညာခံရသောကြောင့် သူတို့သည် ထာဝရဘုရားထံ ချဉ်းကပ်၍မရဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ပြည်မှ နှင်ထုတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် မိမိသည် ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်း ပြသတော်မူမည်။ အခန်းငယ် ၂၇ သည် လူတို့အပေါ် စွဲချက်များကို ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့ပြစ်မှားခြင်းနှင့် သစ္စာမဲ့ခြင်းတို့နှင့် ဆက်စပ်နေသည်ဟု အနှစ်ချုပ်ဖော်ပြသည်။ ဘုရားသခင်၏လူတို့သည် လောကီဓလေ့များကို လက်ခံကျင့်သုံးပြီး ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်၊ မေတ္တာနှင့် အုပ်စိုးမှုကို ငြင်းပယ်သောအခါ ဘုရားသခင်သည် ကဲ့ရဲ့ပြစ်မှားခံရတော်မူသည်။

ဘုရားသခင်နှင့် မကောင်းသောပညတ်များ (ယေဇကျေလ ၂၀း၂၅)

ယေဇကျေလ ၂၀း၂၅ သည် ယေဇကျေလကျမ်းတွင် အခက်ခဲဆုံးသော ကျမ်းပိုဒ်များထဲမှ တစ်ပိုဒ်ဖြစ်နိုင်သည်။ ဘာသာပြန်ကျမ်းအချို့က “သူတို့အား မကောင်းသော ပညတ်တော်များကို ငါပေး၏” ဟု ဘာသာပြန်ကြသည်။ မှတ်ချက်ပြုရှင်းလင်းချက်များတွင် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် အမျိုးမျိုးကို ပေးထားကြသော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာမှာ ထိုအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များထဲမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လက်ခံထားခြင်းမရှိပေ။ ဤအခန်းငယ်ကို ဖတ်ရှုနားလည်နိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်သောနည်းလမ်းတစ်ခုကို တင်ပြမည်။

၁။ ပြဿနာကို ဖော်ပြခြင်း။ ယေဇကျေလသည် ဘုရားသခင်က ဣသရေလလူတို့အား “မကောင်းသော ပညတ်တော်များနှင့် သူတို့အားဖြင့် အသက်မရှင်နိုင်သော စီရင်ချက်များ” ကို ပေးတော်မူခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုပါက ဘုရားသခင်သည် မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် ဆန့်ကျင်ရာရောက်မည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ ရင်ဆိုင်နေရသော အခြေခံပြဿနာဖြစ်သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ အခြားမည်သည့်နေရာတွင်မျှ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော် သို့မဟုတ် ဥပဒေတစ်ရပ်ရပ်ကို “မကောင်းသော” ဟု မဖော်ပြထားပေ။ ထိုအစား ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလလူတို့အား မိမိ၏အခြေခံမူများအတိုင်း အသက်ရှင်သင့်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်ကို တွေ့ရသည် (ဝတ် ၁၈း၅; နှိုင်းယှဉ်ရန် တရား ၄း၁)။ ဤကျမ်းပိုဒ်များကိုပင် ယေဇကျေလ ၂၀း၁၁၊ ၁၃ နှင့် ၂၁ တွင် ကိုးကားထားပြီး ထိုကျမ်းပိုဒ်များအားလုံးသည် အခန်းငယ် ၂၅ နှင့် တူညီသော အကြောင်းအရာအတွင်းတွင် ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် ဘုရားသခင်က “မကောင်းသော” အရာကို သူတို့အား ပေးခြင်းအကြောင်း ရည်ညွှန်းထားသည်။ အပေါ်ယံအားဖြင့် ဤဖော်ပြချက်များသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆန့်ကျင်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သို့သော် အခြားအကြောင်းအရာများအပါအဝင် အခြေအနေ၏ အခြားရှုထောင့်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် အရေးကြီးသည်။ ထိုအရာများက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော သဟဇာတဖြစ်အောင် နားလည်နိုင်သည့် နည်းလမ်းတစ်ရပ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

၂။ အကြောင်းအရာဆိုင်ရာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားချက်များ။ မှတ်ချက်ပြုရှင်းလင်းချက်တွင် ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ အခန်းငယ် ၂၅ သည် အီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်ခွာစဉ်နှင့် တော၌ လှည့်လည်နေထိုင်စဉ် ဣသရေလအတွက် ဘုရားသခင်ပြုတော်မူခဲ့သော အင်အားကြီးသော ရွေးနုတ်ခြင်းဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ထာဝရဘုရားက ပြန်လည်ရေတွက်ဖော်ပြသည့် ကျမ်းပိုဒ်တစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစာသား၏ အဓိကစိတ်ဝင်စားရာမှာ ဘုရားသခင်၏လူတို့သည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းဆိုင်ရာ လုပ်ရပ်များဖြင့် အစဉ်မပြတ် ပုန်ကန်နေသော စိတ်ဓာတ်ကို ဖော်ပြရန်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ဂုဏ်အသရေအတွက် စိုးရိမ်တော်မူသောကြောင့် သူတို့ကို မစွန့်ပစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ဣသရေလအတွက် မိမိပြုတော်မူခဲ့သောအရာများကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေစဉ်အတွင်း ထာဝရဘုရားက “မကောင်းသော ပညတ်တော်များကို သူတို့အား ငါပေး၏” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအခါသမယတစ်ခုတွင် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ပြုတော်မူခဲ့သော အရာတစ်ခုကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် အခြေအနေအကြောင်းအရာက ဘုရားသခင်ပေးတော်မူသော ပညတ်တော်များသည် ကောင်းမွန်ပြီး သူတို့သည် ထိုအတိုင်း အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ခံရကြောင်းကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ယေဇကျေလသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ရည်ညွှန်းရာတွင် မိန်းမပုံစံ ခူခေါ့တ် (“ပညတ်တော်များ”) ကို အသုံးပြုသည် (အခန်းငယ်များ ၁၁၊ ၁၃)။ သို့သော် အခန်းငယ် ၂၅ တွင် အထီးပုံစံ ခူခိမ် (“ပညတ်တော်များ”) ကို အသုံးပြုထားသည်။ ဤပြောင်းလဲမှုသည် အခန်းငယ် ၂၅ တွင် ယေဇကျေလသည် အခန်းငယ်များ ၁၁ နှင့် ၁၃ တွင် ဖော်ပြထားသော ပညတ်တော်များကို ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ကြောင်း အချက်ပြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ အခန်းငယ် ၂၅ ၏ အဓိပ္ပာယ် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယေဇကျေလကိုယ်တိုင်သာမက ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတစ်လျှောက်လုံးက ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို ကောင်းမွန်သည်ဟု ယူဆကြသည်။

၃။ အကြံပြုထားသော ဖြေရှင်းချက်။ ဖြစ်နိုင်သော ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုကို နောက်အခန်းငယ်ဖြစ်သော အခန်းငယ် ၂၆ တွင် တွေ့ရသည်။ ထိုကျမ်းပိုဒ်သည် သီးခြားပညတ်တော်တစ်ရပ်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထိုအရာမှာ သားဦးနှင့်ပတ်သက်သော ပညတ်တော်ဖြစ်သည်။ သားဦးတိုင်းသည် ထာဝရဘုရား၏ ပိုင်ဆိုင်ရာဖြစ်သော်လည်း ထာဝရဘုရားသည် သားသမီးယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို ငြင်းပယ်တော်မူသောကြောင့် ဣသရေလလူတို့သည် မိမိတို့၏သားသမီးများကို ရွေးနုတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာမှာ သူတို့သည် မိမိတို့၏သားသမီးများကို အယူမှားသောဘုရား မောလုတ်ထံ ယဇ်ပူဇော်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည့် အချိန်များ ရှိခဲ့သည်။ ဤအကျင့်ကို အခန်းငယ် ၃၁ တွင် အတိအလင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဤသည်မှာ မကောင်းသောပညတ်တစ်ရပ် ဖြစ်သော်လည်း ထာဝရဘုရားထံမှ လာခြင်းမဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် “မကောင်းသော” ပညတ်ဟူသည် အဘယ်အရာကို ဆိုလိုကြောင်းကို အခြေအနေအကြောင်းအရာက အသိပေးသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက ထာဝရဘုရားက “မကောင်းသော ပညတ်တော်များကို သူတို့အား ငါပေး၏” ဟု အဘယ်ကြောင့် မိန့်တော်မူသနည်းဟု မေးရမည်။ ထိုစာသားကို အနည်းငယ်ပို၍ နီးကပ်စွာ ကြည့်ရှုသင့်သည်။

ဘာသာပြန်ကျမ်းအများစုသည် အခန်းငယ် ၂၅ ၏ ပထမကြိယာကို “သူတို့အား ငါပေး၏” ဟု ဘာသာပြန်ကြသည်။ ဤဘာသာပြန်ချက်သည် ကောင်းမွန်သော်လည်း အခြားဖြစ်နိုင်ခြေများလည်း ရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့် “သူတို့အပေါ် ငါပင် ချမှတ်လိုက်၏” သို့မဟုတ် “မကောင်းသော ပညတ်တော်များကို လိုက်နာရန် သူတို့အား ငါပင် အပ်လိုက်၏” ဟုလည်း ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ ဤဘာသာပြန်ချက်များသည် ဟေဗြဲကြိယာ နာတန် (“ပေးသည်”) ၏နောက်တွင် လေ (“သို့”) ဟူသော ဝိဘတ်လိုက်ပါလာသောအခါ “တစ်စုံတစ်ဦးကို အပ်ပေးသည်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်သည်ဟူသော အချက်အပေါ် အခြေခံထားသည်။ “မကောင်းသော ပညတ်တော်များကို လိုက်နာရန် သူတို့အား ငါပင် အပ်လိုက်၏” ဟူသော ဘာသာပြန်ချက်သည် မှန်ကန်နိုင်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဣသရေလလူတို့သည် မိမိတို့၏အိမ်နီးချင်းများထံမှ မကောင်းသောပညတ်များကို လိုက်နာရန် ဆုံးဖြတ်ထားသောကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် သူတို့၏ဆန္ဒအလျောက် ပုန်ကန်ခြင်းကို ထိုမကောင်းသောပညတ်များကို လိုက်နာခြင်း၌ သူတို့အား အပ်နှံခြင်းဖြင့် အတည်ပြုတော်မူခဲ့သည်ဟု စာသားက ဆိုလိုမည်။ ပုန်ကန်သူတို့ကို ထိုပုန်ကန်မှု၌ပင် အပ်နှံခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် နားမထောင်ခြင်းကို အတည်ပြုတော်မူသည်ဟူသော အယူအဆကို သမ္မာကျမ်းစာ၏ အခြားနေရာများတွင်လည်း သက်သေခံထားသည် (ဥပမာ၊ ဟေရှာယ ၆း၉–၁၀; ၆၃း၁၇; ၂သက် ၂း၁၁–၁၂)။ ယေဇကျေလ ၂၀း၂၆ အရ ထိုအချိန်၌ပင် ထာဝရဘုရားသည် သူတို့၏အပြစ်များ၏ ကြီးမားမှုကို သူတို့နားလည်သိရှိစေရန် ကြိုးစားတော်မူပြီး နောင်တရစေရန် မျှော်လင့်တော်မူသည်။

တရားသူကြီးများခေတ်မှ မင်းစိုးစံသောခေတ်အထိ လူတို့၏ အတွေ့အကြုံ (အခန်းငယ်များ ၂၇–၃၂) သည် ဘုရားသခင်သည် ပြည်နှင့်ပတ်သက်သော မိမိ၏ကတိတော်ကို ပြည့်စုံစေတော်မူကြောင်း ပြသသည် (အခန်းငယ် ၂၈)။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာမှာ ဣသရေလသည် ခါနာန်လူတို့၏ ဘုရားများကို ဝတ်ပြုခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်ကို ကဲ့ရဲ့ပြစ်မှားခဲ့သည်။

အခန်း၏ အပိုင်းတစ်ခုစီတွင် တူညီသောပုံစံကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ဘုရားသခင်က မထိုက်တန်သူတို့အား ကျေးဇူးတော်ပေးတော်မူခြင်း၊ ဣသရေလက ယုံကြည်ခြင်းမှ ဖောက်ပြန်ခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်က မိမိ၏နာမတော်အတွက် တရားစီရင်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ ဣသရေလ၏သမိုင်းတွင် တောက်ပသောအချိန်များ ရှိခဲ့သော်လည်း ယေဇကျေလ၏ ထိုသမိုင်းအပေါ် ရှည်လျားစွာကြည့်မြင်ချက်မှာ အစမကောင်းသော အစပြုမှုများ၊ ဘေးအန္တရာယ်ဖြစ်စေသော ရလဒ်များနှင့် အဆက်မပြတ် ပုန်ကန်မှုများဖြစ်သည် (နှိုင်းယှဉ်ရန် ၂း၃)။ ဘုရားသခင်၏ ဖြေရှင်းချက်မှာ ပြန်လည်ထူထောင်ပေးသော တရားစီရင်ခြင်းဖြစ်သည် (၂၀း၃၃–၄၄)။ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံနေရသူများအား သူတို့တွေ့ကြုံခဲ့သော ကောင်းကျိုးတိုင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ကိုယ်တော်ဖြစ်ကြောင်း သတိရစေရန်၊ ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် ပဋိညာဉ်ကတိတော်များကို တွေ့ကြုံခဲ့သော နေရာသို့ သူတို့ကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်မည်ဟု ကတိပြုတော်မူခဲ့သည်။

၂၀း၄၅–၂၂း၃၁

ဆွဲထုတ်ထားသော ဓားနှင့် မသန့်ရှင်းသောမြို့

ဤအပိုင်း၏ ဇာတ်ကြောင်းသည် မီး (၂၀း၄၅–၄၉//၂၁း၃၁–၃၂ ရှိ inclusio ကို နှိုင်းယှဉ်ပါ) နှင့် ဓားတို့ကို အခြေခံ၍ ဖွဲ့စည်းထားသည်—ဓားနှင့်ပတ်သက်သော စကားထာ (၂၁း၁–၇)၊ ထက်မြက်အောင်သွေး၍ အသင့်ဖြစ်နေသော ဓား (အခန်းငယ်များ ၈–၁၇)၊ လုပ်ဆောင်နေသော ဓား (အခန်းငယ်များ ၁၈–၂၇) နှင့် အိမ်အတွင်း ပြန်သွင်းထားသော ဓား (အခန်းငယ်များ ၂၈–၃၂) တို့ဖြစ်သည်။ (ခေတ်သစ်ဘာသာပြန်များတွင် ၂၀း၄၅–၄၉ သည် ဟေဗြဲစာသားရှိ ၂၁း၁–၅ နှင့် ကိုက်ညီသည်။) ဘုရားသခင်သည် လူမျိုးများကို စစ်ရေးရှုံးနိမ့်ခြင်းအားဖြင့် တရားစီရင်တော်မူခဲ့သကဲ့သို့ ဣသရေလကိုလည်း ထိုနည်းတူ တရားစီရင်တော်မူမည်ဖြစ်ကြောင်း ယေဇကျေလအား အသိပေးတော်မူခဲ့သည် (နှိုင်းယှဉ်ရန် အခန်းများ ၂၅–၃၂)။ ကိုယ်တော်၏ ဓားဖြစ်သော ဗာဗုလုန်သည် အိမ်အတွင်းမှ ထုတ်ထားပြီး ဖြတ်တောက်ဖျက်ဆီးကာ သေခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းမည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုဓားကိုယ်တိုင်လည်း ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ခံရမည် (၂၁း၃၀–၃၂; နှိုင်းယှဉ်ရန် ဟဗက္ကုတ် ၁း၅–၂း၂၀)။ လူတို့က ယေဇကျေလသည် ပုံဥပမာများဖြင့် ပြောဆိုနေသည်ဟု တိုင်ကြားသောကြောင့် မီး၏ပုံရိပ်ကို ဓားကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုထားသည် (ယေဇကျေလ ၂၀း၄၆–၄၉; ၂၁း၃)။ နှလုံးများ အရည်ပျော်သွားစေမည့်၊ လက်များ အားနည်းစေမည့်၊ ဝိညာဉ်များ အားလျော့စေမည့်၊ ဒူးများသည် ရေကဲ့သို့ တုန်လှုပ်အားနည်းစေမည့် သတင်းဆိုးသည် ရောက်လာတော့မည်ဖြစ်သည် (၂၁း၇)။

၂၀း၄၅–၂၁း၇။ တရားစီရင်ခြင်း၏ မီးလျှံနှင့် ဓား။ ဣသရေလ၏ သမိုင်းကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် (အခန်း ၂၀) ယခုအခါ အကျိုးဆက်များကို ခံစားရမည့်အချိန် ရောက်လာသည် (၂၁း၁–၅)။ ဘုရားသခင်သည် သမိုင်းအခြေအနေများကို ဖော်ပြသည့် ပုံရိပ်အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး ယေရုရှလင်မြို့သားများအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းကို ဖော်ပြရန် မီးကို အသုံးပြုခဲ့သည် (နှိုင်းယှဉ်ရန် ၁၅း၅–၈)။ ထို့အပြင် ဗာဗုလုန်သည် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ပိုင်လူတို့အပေါ် တရားစီရင်ခြင်းကို ဆောင်ရွက်ရန် ဘုရားသခင်၏ ကိရိယာဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (၁၂း၁၃; ၁၇း၁၂၊ ၁၆၊ ၂၀; ၁၉း၉)။ ထင်ရှားသော မကျေနပ်ချက်သည် သတင်းစကား၏ အကြောင်းအရာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သမ္မာတရားကို ငြင်းပယ်နေသော လူတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ မိုက်မဲထုံထိုင်းမှုကြောင့် ဖြစ်သည် (၁၂း၂၁–၂၈)။ ဘုရားသခင်သည် ယေဇကျေလအား ဗာဗုလုန်၌ရှိသော သူ၏လက်ရှိအနေအထားကို ကိုးကားရာနေရာအဖြစ် အသုံးပြုရန် ညွှန်ကြားတော်မူခဲ့သည် (၂၀း၄၆)။ တေမန် (တောင်ဘက်မြေ) သည် ယေရုရှလင်မြို့ဖြစ်ပြီး ဗာဗုလုန်၏ တောင်ဘက်တွင် ရှိသည်ဟု ယူဆထားသည် (အခန်းငယ်များ ၄၆–၄၇)။ ဣသရေလပြည်ကို မငြိမ်းနိုင်သော တရားစီရင်ခြင်း၏ မီးအတွက် လောင်စာဖြစ်သော တောအုပ်တစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၄၇; နှိုင်းယှဉ်ရန် ၃ရာ ၅း၆)။ ယေဇကျေလသည် ယုဒပြည်ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခံရမည့် အခြေအနေများကို ရေးသားဖော်ပြပြီးဖြစ်သည် (ယေဇကျေလ ၄–၇)။ ဤနေရာတွင်မူ ဗာဗုလုန်သည် ကျူးကျော်ရန် ပြင်ဆင်နေကြောင်း သတင်းရသောအခါ ဖြစ်ပေါ်လာမည့် တုံ့ပြန်မှုအကြောင်း ရေးသားထားသည် (၂၁း၆–၇)။ ဘုရားသခင်သည် စုံစမ်းစစ်ဆေး၍ တရားစီရင်ခြင်းတွင် ဖြောင့်မတ်သူနှင့် ဆိုးညစ်သူတို့ကို ခွဲခြားနိုင်သော်လည်း (နှိုင်းယှဉ်ရန် အခန်း ၉) ကျူးကျော်လာသော အယူမှားစစ်တပ်သည် ထိုသို့ ခွဲခြားနိုင်မည်မဟုတ် (၂၁း၃–၅)။ ဤအခြေအနေတွင် ဖြောင့်မတ်သူအနည်းငယ်သည် ဆိုးညစ်သူများနှင့်အတူ ခံစားကြရမည်။

၂၁း၈–၁၇။ ဓားကို ထက်မြက်အောင် သွေးထားခြင်း။ ဝမ်းနည်းနာကျင်မှုနှင့် ပြည့်နှက်သော ကဗျာဆန်သည့် စကားဖြင့် ဓားကို ထာဝရဘုရား၏ တရားစီရင်ခြင်းတွင် အသုံးပြုရန် အသင့်ပြင်ထားသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်—ထိုဓားကို ထက်မြက်အောင်သွေး၍ ပွတ်တိုက်ထားသည် (အခန်းငယ် ၉)။ ဘုရားသခင်၏ စီမံစောင့်ရှောက်မှုဆိုင်ရာ အလုပ်ရုံတော်တွင် ကိုယ်တော်သည် ဗာဗုလုန် (ဗာဗုလုန်သစ်အင်ပါယာ) ကို ကမ္ဘာ့စင်မြင့်ပေါ်တွင် ထင်ရှားလာရန် ပြင်ဆင်တော်မူခဲ့သည်။ လူမျိုးများ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာနှင့် ပရောဖက်ပြုချက် ပြည့်စုံခြင်း၏ နယ်ပယ်အတွင်းတွင် မြင်တွေ့ရမည် (ဟေရှာယ ၄၄း၂၈; ယေရမိ ၂၅း၉)။ ပရောဖက် ယေရမိမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူတို့အား လက်ရှိနိုင်ငံရေးအုပ်ချုပ်မှု (ဆိုလိုသည်မှာ ဗာဗုလုန်၏ အုပ်စိုးမှု) ကို လက်ခံပြီး ကိုယ်တော်နှင့် သူတို့၏ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းအပေါ် အာရုံစိုက်ရန် မိန့်တော်မူခဲ့သည် (ယေရမိ ၂၅း၅–၆; ၂၉း၁–၁၄)။

ဘုရားသခင်သည် ဓားကို အသုံးပြုတော်မူခြင်း၏ သင်္ကေတအဖြစ် ယေဇကျေလအား မိမိ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ရိုက်ခတ်ရန် ညွှန်ကြားတော်မူခဲ့သည် (ယေဇကျေလ ၂၁း၁၄)။ ဓားကို လက်ျာဘက်နှင့် လက်ဝဲဘက်၊ အပေါ်နှင့် အောက်သို့ လှည့်တော်မူမည် (အခန်းငယ် ၁၆)။ ထာဝရဘုရားသည် လူတို့အပေါ် နေရာတိုင်း၌ သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းကို ဖြစ်စေတော်မူမည်။ သို့သော် ဤတရားစီရင်ခြင်းကြေညာချက်တွင် မျှော်လင့်ချက်၏ အရိပ်အမြွက်တစ်ခု ရှိသည်။ ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးမှုအောက်တွင် ရှိသော လူမျိုးများသည် ကိုယ်တော်ခွင့်ပြုသည့်အတိုင်းအတာအထိသာ သွားနိုင်ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏လူတို့သည် ဆိုးညစ်သူတို့၏ လှည့်ကွက်များထံ လုံးဝအပ်နှံခံရမည်မဟုတ်ပေ။ ဓားကို ကိုင်ဆောင်အသုံးပြုမည့်သူမှာ ဘုရားသခင်ပင်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ်များ ၁၆–၁၇)။ ပရောဖက် ဟဗက္ကုတ် (၆၄၀–၆၀၉ ဘီစီခန့်) သည် အာရှုရိအင်အားကြီးနိုင်ငံ၏ ကျဆင်းမှုနှင့် ဗာဗုလုန်၏ တက်လာမှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ယနေ့လူအများ စိုးရိမ်ကြသည့် အရာဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ မေးမြန်းခဲ့သည်။ သို့သော် ယေဇကျေလသည် စစ်ပွဲမှတစ်ဆင့်ပင် တရားမျှတခြင်းနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ပြည် (ဣသရေလ) အတွင်း ပြန်လည်တည်ထောင်ပေးသော ဘုရားသခင်ကို မြင့်မြတ်သော စစ်သည်တော်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။

၂၁း၁၈–၃၂။ လုပ်ဆောင်နေသော ဓား။ ယေဇကျေလသည် လမ်းနှစ်လမ်း သို့မဟုတ် လမ်းမနှစ်ခုကို သတ်မှတ်၍ ထိုလမ်းနှစ်လမ်း ခွဲထွက်သည့်နေရာတွင် လမ်းညွှန်အမှတ်အသားတစ်ခု ထားရမည်။ လမ်းတစ်လမ်းသည် အမ္မုန်မြို့တော် ရဗ္ဗာသို့ သွားပြီး အခြားလမ်းမှာ ယေရုရှလင်မြို့သို့ သွားသည် (အခန်းငယ်များ ၁၉–၂၀)။ ဗာဗုလုန်ရှင်ဘုရင်သည် ဓားကိုကိုင်၍ ထိုလမ်းနှစ်လမ်း၏ အစတွင် ရပ်ကာ မည်သည့်လမ်းကို ရွေးရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် ဗေဒင်ဟောနည်း သုံးမျိုးကို အသုံးပြုမည်—(၁) အမှတ်အသားပြုထားသော မြှားများကို ရွေးချယ်ခြင်း၊ (၂) ရုပ်တုများကို တိုင်ပင်မေးမြန်းခြင်းနှင့် (၃) အသည်းကို စစ်ဆေးဟောကိန်းထုတ်ခြင်း—သတ်ထားသော တိရစ္ဆာန်များ၏ အသည်းကို စစ်ဆေး၍ အနာဂတ်ကို ဟောခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ယုဒပြည်အပေါ် တရားစီရင်ခြင်းကို ဆောင်ရွက်ရန် ဗာဗုလုန်ကို စေလွှတ်ရုံသာမက ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်များ ပြည့်စုံလာစေမည့် လမ်းကို ဆုံးဖြတ်ရန် ဗာဗုလုန်ရှင်ဘုရင်အား သူ၏ ဘာသာရေးအလေ့အထများမှတစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်ခွင့်ပြုတော်မူမည်။ ဤအရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာ ရှိသည်။ ဝတ်ပြုထုံးတမ်းများကို နာခံခြင်းထက် ပို၍ အာရုံစိုက်သော ယုဒခေါင်းဆောင်များအတွက် (၁ရာ ၁၅း၂၂–၂၃) ဤအရာသည် မှားယွင်းသော ဗေဒင်ဟောခြင်းကဲ့သို့ ထင်ရပြီး မှားယွင်းသည်ဟု စီရင်ထားသောကြောင့် ၎င်း၏ တရားဝင်မှုကို ငြင်းပယ်ကြမည်။ သို့သော် ယုဒပြည်ထံသို့ ပေးသော သတင်းစကားမှာ ရှင်းလင်းသည်—ဘုရားသခင်သည် အချုပ်အခြာအာဏာရှိတော်မူပြီး လူတို့ရှိနေသည့် အခြေအနေတွင်ပင် သူတို့နှင့်အတူ အလုပ်လုပ်တော်မူသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နေဗုခဒ်နေဇာသည် မိမိ၏အသိသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည် (ဒံယေလ ၄း၃၄–၃၇)။ သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်သွယ်ခွင့်ရရှိခဲ့သူ၊ ကိုယ်တော်၏ ဗျာဒိတ်တော်ကို ရရှိခွင့်နှင့် အမြဲတည်ရှိသော မျက်မှောက်တော်ကို ရရှိခဲ့သူ၊ ဣသရေလအတွက် ကိုယ်တော်၏ သစ္စာရှိခြင်းနှင့် တန်ခိုးကြီးသော လုပ်ဆောင်ချက်များ၏ သက်သေများကို ရရှိခဲ့သူ ဒါဝိဒ်မင်းမျိုးမှ ရှင်ဘုရင်သည် မယုံကြည်ခြင်းနှင့် ပုန်ကန်ခြင်း၌ ဆက်လက်ရှိနေခဲ့သည်။

ဗာဗုလုန်က ဣသရေလကို တိုက်ခိုက်သောကြောင့် မိမိတို့သည် လုံခြုံမည်ဟု အမ္မုန်လူတို့က ယူဆခဲ့ကြပုံရသော်လည်း သူတို့၏အချိန် ရောက်လာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ဘုရားသခင်က အာမခံတော်မူခဲ့သည် (ယေဇကျေလ ၂၁း၂၈–၂၉)။ ၂၅း၁–၇ တွင် အမ္မုန်၏ သတ်မှတ်ထားသော ပျက်စီးခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်က နောက်ထပ်အသေးစိတ်များကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ အာရှုရိကဲ့သို့ပင် (ဟေရှာယ ၁၀း၅–၁၉) ဗာဗုလုန်ကို ဘုရားသခင်က တရားစီရင်ခြင်းကို ဆောင်ရွက်ရန် အသုံးပြုသော်လည်း သူ့ကိုယ်တိုင်လည်း တရားစီရင်ခြင်းကို ခံရမည်။ သမိုင်း၏ ကျယ်ပြန့်သော မြင်ကွင်းအတွင်း ဣသရေလ၏ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဆက်ဆံလုပ်ဆောင်မှုသည် ဣသရေလ၏ နာခံခြင်း သို့မဟုတ် ဖီဆန်ခြင်းနှင့်အတူ လူမျိုးများသည် ကမ္ဘာ၏ အချုပ်အခြာအာဏာရှင်ကို သက်သေခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။

၂၂း၁–၃၁။ မသန့်ရှင်းသောမြို့။ ဣသရေလ၏ သန့်ရှင်းခြင်းဆိုင်ရာ အယူအဆတွင် သူတို့၏ဘုရား (ဝတ် ၁၉း၁–၈)၊ သူတို့၏ကိုယ်ခန္ဓာ (ဝတ် ၁၁း၁–၁၄း၃၂; ၁၈)၊ သူတို့၏ လူမှုဆက်ဆံရေးများ (ဝတ် ၁၉း၉–၁၈; ၂၅း၃၅–၅၅)၊ သူတို့၏အိမ်များ (ဝတ် ၁၄း၃၃–၅၇)၊ သူတို့၏မြေနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုများ (ဝတ် ၂၅း၁–၃၄) နှင့် သူတို့၏ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်း (ဝတ် ၁၇း၁–၈; ၂၃) တို့ ပါဝင်သည်။ အသက်တာ၏ နယ်ပယ်တိုင်းကို ဘုရားသခင်ပိုင်ဆိုင်တော်မူသော အရာအဖြစ် သီးခြားသန့်ရှင်းစေထားသည်။ ယခုအခါ ယေဇကျေလသည် ယခင်အခန်းတွင် ကြေညာထားသော တရားစီရင်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ဖော်ပြသည်။ ဣသရေလသည် အသက်တာ၏ နယ်ပယ်တိုင်းတွင်—ဘာသာရေး၊ နိုင်ငံရေး၊ လူမှုရေးနှင့် စီးပွားရေးတို့၌—မိမိကိုယ်ကို ညစ်ညူးစေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ယုဒပြည်၏ အပြစ်များကို စာရင်းပြုဖော်ပြတော်မူသည် (ယေဇကျေလ ၂၂း၁–၁၆)၊ အပြစ်ပေးခြင်းအားဖြင့် တုံ့ပြန်မည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (အခန်းငယ်များ ၁၇–၂၂)၊ ထို့နောက် အဓိကအပြစ်ရှိသူများကို ဖော်ထုတ်တော်မူသည် (အခန်းငယ်များ ၂၃–၃၁)။

ဣသရေလ၏ ပြစ်မှုစာရင်းတွင် အဓိကအားဖြင့် ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၈–၂၀ တွင် တွေ့ရသော ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ ပြဋ္ဌာန်းချက်များကို ချိုးဖောက်ခြင်းများ ပါဝင်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အာရုံစူးစိုက်ရာမှာ မြို့ဖြစ်ပြီး ထိုမြို့ကို မြို့တွင်းရှိ လူများအတွက် ပုံဆောင်အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် အသုံးပြုထားသည်။ လူမျိုးများသည် ဣသရေလကို လှောင်ပြောင်ကြမည် (ယေဇကျေလ ၂၂း၄–၅)။ ဘုရားသခင်၏လူတို့အကြား လူမှုဆက်ဆံရေးများ ပျက်စီးခြင်းကို ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့်ပတ်သက်သော သမ္မာကျမ်းစာနှင့် မကိုက်ညီသည့် အမြင်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု ဆိုနိုင်သည် (က ၁း၂၆)။ သွေးသွန်းခြင်း (ယေဇကျေလ ၂၂း၃) သည် အသက်ကို အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းပြီး လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ဖန်ဆင်းထားသောကြောင့် ထိုအသက်ကို ယူသောသူ၏ အသက်ကို ပြန်လည်ပေးဆပ်စေရန် တောင်းဆိုခြင်းဖြစ်သည် (က ၉း၆; တော ၃၅း၃၃)။ သို့သော် သွေးသွန်းခြင်းသည် အခြားပြဿနာတစ်ရပ်ကိုလည်း ဖန်တီးခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် ပြည်ကို ညစ်ညူးစေပြီး သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် မကိုက်ညီအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့သော ညစ်ညူးခြင်းကို မဖြေရှင်းဘဲ ထားရှိပါက ပြည်နှင်ဒဏ်သို့ ဦးတည်သွားမည်ဟု ယေဇကျေလ၏ အဓိကအချက်မှာ ဆိုလိုသည် (ဝတ် ၁၈း၂၈)။ လူသတ်သူများသည် တရားမျှတသော ပြစ်ဒဏ်ကို ခံထိုက်ကြသည်။ အခြားပြဿနာများလည်း ဖော်ပြထားသည်—ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း (ယေဇကျေလ ၂၂း၃; နှိုင်းယှဉ်ရန် ထွက် ၂၀း၂–၇)၊ မိဘများကို မရိုမသေပြုခြင်း (ယေဇကျေလ ၂၂း၇; နှိုင်းယှဉ်ရန် ထွက် ၂၀း၁၂; ဝတ် ၁၉း၃)၊ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း အခွင့်အရေးနည်းပါးသူများကို ဂရုမစိုက်ခြင်း (ယေဇကျေလ ၂၂း၇; နှိုင်းယှဉ်ရန် ဝတ် ၁၉း၃၊ ၁၀)၊ ဥပုသ်နေ့ကို ချိုးဖောက်ခြင်း (ယေဇကျေလ ၂၂း၈; နှိုင်းယှဉ်ရန် ထွက် ၂၀း၈–၁၁)၊ အသရေဖျက်ပြောဆိုခြင်း (ယေဇကျေလ ၂၂း၉; နှိုင်းယှဉ်ရန် ထွက် ၂၀း၁၆)၊ အယူမှားဝတ်ပြုခြင်း (ယေဇကျေလ ၂၂း၉; နှိုင်းယှဉ်ရန် ဝတ် ၁၈း၁၇)၊ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖောက်ပြန်မှု (ယေဇကျေလ ၂၂း၁၀–၁၁; နှိုင်းယှဉ်ရန် ဝတ် ၁၈း၇–၂၀; ထွက် ၂၀း၁၄) နှင့် ငွေကြေးဆိုင်ရာ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူခြင်းနှင့် အတင်းအကျပ် ငွေညှစ်ခြင်း (ယေဇကျေလ ၂၂း၁၂; နှိုင်းယှဉ်ရန် တရား ၁၆း၁၉; ၂၇း၂၅) တို့ဖြစ်သည်။ ဤအရာများအားလုံးသည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် လူသားတို့အတွင်း ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ရန် ကိုယ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အသရေဖျက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ဤအရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်စေတော်မူမည် (ယေဇကျေလ ၂၂း၁၃–၁၆)။

ယေဇကျေလ၏ ဘုရားသခင်နှင့် ဂိဒေါင်၏ ဘုရားသခင်သည် တစ်ပါးတည်းသော ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူသည် (နှိုင်းယှဉ်ရန် တရားသူကြီးမှတ်စာ ၇)။ ဘုရားသခင်သည် ယုံကြည်ခြင်း၏ သန့်စင်သောသတ္တုကို အလိုရှိတော်မူသည်။ မယုံကြည်ခြင်း၊ သံသယနှင့် ပုန်ကန်ခြင်းတို့၏ အညစ်အကြေးကို ဖယ်ရှားရန် လိုအပ်သည် (ယေဇကျေလ ၂၂း၁၈)။ အရေအတွက်ထက် အရည်အသွေးကို လိုလားတော်မူသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဆန္ဒတော်မှာ လူတိုင်း ကယ်တင်ခြင်းရရန်ဖြစ်သော်လည်း (၁တိ ၂း၄) ကိုယ်တော်၏ အမေးစကား (ယေဇကျေလ ၂၂း၁၄) သည် အဆုံးတိုင်အောင် ခံနိုင်ရည်ရှိသော ယုံကြည်ခြင်း၏ ရွှေကို ပိုင်ဆိုင်လိုသူ အများအပြား ရှိမည်မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည် (လုကာ ၁၈း၈)။ ယုဒပြည်သည် ခံနိုင်ရည်နှင့် ယုံကြည်အားကိုးရန် ဘုရားသခင်၏ ခေါ်တော်မူခြင်းအပေါ် စိတ်မရှည်တော့ပေ (ယေရမိ ၂၈း၁–၄; ၂၉း၂၄–၂၈)။ အနာဂတ်တွင် “စုဝေးခြင်း” နှင့်ပတ်သက်သော ပရောဖက်ပြုချက်များသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မျှော်လင့်ချက်၊ ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းနှင့် အသစ်ပြုပြင်ခြင်းကို ဆိုလိုသည် (ဟေရှာယ ၁၁း၁၂; ၄၀း၉–၁၁; ၅၄း၇; ယေရမိ ၂၃း၃; ၂၉း၁၄)။ ဝမ်းနည်းစရာမှာ ဤနေရာတွင်မူ လူတို့သည် တရားစီရင်ခြင်းအတွက် စုဝေးခံရမည် (ယေဇကျေလ ၂၂း၁၉)။ ပုံရိပ်မှာ သတ္တုကို အရည်ကျိုသန့်စင်ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော အညစ်အကြေး၊ စွန့်ပစ်ပစ္စည်းဖြစ်သော အညစ်အကြေးကျန်များကို ဖော်ပြသည် (အခန်းငယ်များ ၁၇–၂၂)။

ခေါင်းဆောင်များနှင့် လူတို့သည် အားလုံး ပုန်ကန်ခြင်းအတွက် အပြစ်ရှိကြသော်လည်း (နှိုင်းယှဉ်ရန် ဟောရှေ ၄း၉) ယေဇကျေလတွင် မြို့ကို ညစ်ညူးစေခြင်းအတွက် အဓိကတာဝန်ရှိသော ခေါင်းဆောင်များအပေါ် အလေးပေးမှု ပိုမိုများပြားသည်။ သူတို့ကို ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၏ ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး သူတို့သည် (၁) ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို သစ္စာရှိစွာ ကြေညာရန် (ပရောဖက်များ၊ ယေဇကျေလ ၂၂း၂၅)၊ (၂) လူတို့အား သန့်ရှင်းသောအရာနှင့် မသန့်ရှင်းသောအရာကို ခွဲခြားသိမြင်စေရန် ကူညီပေးရန်၊ ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းကို ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ပေးရန်နှင့် စစ်မှန်သောဝတ်ပြုခြင်းတွင် ဦးဆောင်ရန် (ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ အခန်းငယ် ၂၆; ဝတ် ၁၀း၁၀)၊ (၃) တရားမျှတခြင်းအားဖြင့် လူမျိုးတော်ရှေ့တွင် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို စံနမူနာပြရန် (မင်းသားများ သို့မဟုတ် အရာရှိများ၊ ယေဇကျေလ ၂၂း၂၇; တရား ၁း၉–၁၈) ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လူတို့အား သန့်ရှင်းစွာ အသက်ရှင်ရန် လမ်းညွှန်ပေးရန် ဘုရားသခင်တည်ထောင်ထားသော နည်းလမ်းနှင့် စနစ်တိုင်းကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ခဲ့ကြသည်—တော်ရာပညတ်၊ သန့်ရှင်းသောနေရာများ၊ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းဆိုင်ရာ ပညတ်များ၊ တရားမျှတခြင်းစသည်တို့ ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်များသည် မုသားများ၊ လှည့်ဖြားခြင်းများ၊ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူမှုများ၊ အတင်းအကျပ် ငွေညှစ်ခြင်းနှင့် မတရားမှုအမျိုးမျိုးတို့ဖြင့် မိမိတို့ကိုယ်ကို ကြွယ်ဝစေရန် မိမိတို့၏အာဏာနှင့် အနေအထားကို အသုံးပြုကြသည်။ ဘုရားသခင်၏လူတို့အကြား ခေါင်းဆောင်မှု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ထင်ရှားစေနိုင်ပြီး ကိုယ်တော်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ဖော်ပြနိုင်သည့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ရပ်ကို ကာကွယ်ပေး၍ ပံ့ပိုးပေးရန် ဖြစ်သည်။

 

 

၂၃:၁–၄၉

အဟောလနှင့် အဟောလိဗာ

အခန်းကြီး ၁၆ နှင့် ထင်ရှားစွာ တူညီသောအချက်များသည် မိမိ၏လူမျိုးအပေါ် ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းနှင့် ထိုလူမျိုးတို့က ကိုယ်တော်နှင့် သဟဇာတဖြစ်စွာ နေထိုင်ရန် အစဉ်မပြတ် ငြင်းပယ်ခဲ့ခြင်းကို တစ်ဖန်ပြသသည်။ ညီအစ်မနှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကိုအသုံးပြု၍ ရှမာရိမြို့ (၂၃:၅–၁၀) နှင့် ယေရုရှလင်မြို့ (အခန်းငယ် ၁၁–၃၅) တို့၏ လုပ်ရပ်များကို ဖော်ပြထားသည်။ နိုင်ငံနှစ်နိုင်ငံအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို အသေးစိတ် ထင်ရှားစွာ ပြန်လည်သုံးသပ်ထားပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ နောက်ဆုံးစကားတော်ဖြင့် မိမိ၏လူမျိုးထံ အရောက်ပို့နိုင်ရန် ယေဇကျေလအား ထပ်မံအားပေးတော်မူခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၆–၄၉)။ ဤပုံဥပမာ၏ အပိုင်းအမျိုးမျိုးကို ပြည့်တန်ဆာပြုခြင်းဟူသော အကြောင်းအရာက ဆက်စပ်ပေးထားသည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သော လုပ်ရပ်များသည် နိုင်ငံရေးမဟာမိတ်များကို ရှာဖွေခြင်း၊ နိုင်ငံခြားဘာသာရေးထုံးတမ်းများကို ကူးယူခြင်းနှင့် မိမိတို့အတွက် ထောက်ပံ့ပေးတော်မူသော အရှင်သခင်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ရောဂါလက္ခဏာတစ်ရပ်ကို ဖော်ပြသည်။

၂၃:၁–၄။
ညီအစ်မနှစ်ဦးနှင့် သူတို့၏ ပြည့်တန်ဆာပြုခြင်း။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ တာဝန်မှာ ဘုရင်၏ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ်နှင့် သန့်ရှင်းသောလူမျိုးအဖြစ် လူမျိုးတို့အတွက် အလင်းဖြစ်ရန် ဖြစ်သည် (ထွက် ၁၉း၆)။ ရှောလမုန်၏သား ရောဗောင်သည် ယုံကြည်အပ်နှံထားသော မိမိ၏ရာထူးကို ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်၏ အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုအဖြစ် မိုက်မဲစွာ အလွဲသုံးစားပြုခဲ့ပြီး၊ ယုဒပြည်သားများနှင့် မြောက်ပိုင်းအစ္စရေးလူမျိုးများအကြား တင်းမာနေပြီးသား ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်၍မရနိုင်လောက်အောင် ပိုင်းခြားစေခဲ့သည် (၂ရာ ၂–၅၊ ၃ရာ ၁၂)။ ညီအစ်မနှစ်ဦးဖြစ်သော အဟောလ (သူမ၏တဲ) နှင့် အဟောလိဗာ (ငါ၏တဲသည် သူမ၌ရှိသည်)—အစ္စရေးနှင့် ယုဒ—တို့သည် မိခင်တစ်ဦးတည်းမှ ဆင်းသက်လာကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုံဘိုးဘေးအရင်းအမြစ်နှင့် အီဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်မြောက်လာသည့် အတွေ့အကြုံတစ်ရပ်တည်းကို မျှဝေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည် (ယေဇ ၂၃း၂၊ နှိုင်းယှဉ်ပါ ထွက် ၁၉း၁–၅)။ ညီအစ်မများကို နိုင်ငံအသီးသီး၏ မြို့တော်များဖြစ်သည့် ရှမာရိနှင့် ယေရုရှလင်အဖြစ် ဖော်ပြထားခြင်းတွင် နိုင်ငံရေးအခြေအနေကို ရည်ညွှန်းထားသည် (ယေဇ ၂၃း၄)။ ဘုရားသခင်၏ ပြိုကွဲနေသောလူမျိုးဖြစ်သည့် မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံနှင့် တောင်ပိုင်းနိုင်ငံတို့၏ ပုံရိပ်ကို ကိုယ်တော်၏ဝိညာဉ်တော်၏ အသစ်ပြန်လည်လုပ်ဆောင်မှုအားဖြင့် ပြန်လည်ထူထောင်ပေးမည်ဟူသော ကျေးဇူးတော်ကတိတော်က တုံ့ပြန်ထားသည် (အခန်း ၃၇)။ ထိုကျေးဇူးတော်၏လုပ်ဆောင်မှု မဖြစ်ပေါ်မီ သူတို့၏အပြစ်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်သည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်သော ဆက်ဆံရေးသည် အီဂုတ္တုပြည်တွင် အစောပိုင်းကတည်းက စတင်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ နိုင်ငံရေးတည်ရှိမှုတစ်လျှောက် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည် (၂၃:၃၊ နှိုင်းယှဉ်ပါ ၁၆:၂၃–၂၆၊ ၂၀:၅–၈၊ ထွက် ၁၆:၁–၃၊ ၃၂၊ ဟေ ၃၀–၃၁)။ နောက်ဆုံးတွင် ရှမာရိသည် အီဂုတ္တုပြည်၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံရသည်။ အကြောင်းမှာ အီဂုတ္တုပြည်သည် သူတို့၏အရှင်သခင် ယေဟောဝါကဲ့သို့ သူတို့၏အကောင်းဆုံးအကျိုးကို ဘယ်သောအခါမျှ မရှေးရှုခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည် (၄ရာ ၁၇း၄)။

၂၃:၅–၁၀။
ရှမာရိနှင့် သူမ၏ ချစ်သူများ။ ရှမာရိ၏ အာရှုရိနှင့် ပြည့်တန်ဆာပြုခြင်းကို အာရှုရိအပေါ် အလွန်အမင်း မှီခိုအားထားကာ အခွန်ဆက်ပေးရသော လက်အောက်ခံနိုင်ငံဖြစ်လာသည့်အထိ မှီခိုခဲ့ခြင်းတွင် အထင်ရှားဆုံး တွေ့မြင်ရသည်။ မြောက်ပိုင်းဘုရင်များဖြစ်သော မေနဟင် (၄ရာ ၁၅း၁၉) နှင့် ဟောရှေ (၄ရာ ၁၇း၃) တို့သည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် မဟုတ်ဘဲ မျက်မြင်အားဖြင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပြီး၊ ထိုအချိန်က ကမ္ဘာ့အင်အားကြီးနိုင်ငံကို နှစ်သိမ့်ကျေနပ်စေခြင်းသည် မိမိတို့၏အာဏာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည် (ဟော ၅း၁၃၊ ၇း၁၁၊ ၈း၉)။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ ဘာသာရေးလုပ်ရပ်များအပေါ် နိုင်ငံရေးဩဇာသက်ရောက်မှုသည် မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံ၏ ပထမဆုံးဘုရင် ယေရောဗောင်ထံမှ အစပြုခဲ့ပြီး၊ သူသည် ဘုရင်စနစ်အတွင်း ပဋိညာဉ်ပျက်ကွက်ခြင်း၏ နမူနာဖြစ်ခဲ့သည် (၄ရာ ၁၀း၂၉၊ ၁၇း၂၁)။ သူသည် မိမိ၏ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုလုပ်ရပ်များဖြင့် အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ ဝတ်ပြုခြင်းကို အီဂုတ္တုပြည်နှင့် ဆက်စပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းမှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည် (၃ရာ ၁၁း၄၀၊ ၁၂း၂၈)။ မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံခြားလူမျိုးများနှင့် ဆက်ဆံရေးသည် ထိုလူမျိုးများထံ စေလွှတ်ခံရသော ပရောဖက်များ၏ အမြဲတမ်း ဝေဖန်မှုခံရသော အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည် (ဟော ၈း၉၊ အာမုတ် ၁–၂)။

၂၃:၁၁–၃၅။
ယုဒနှင့် သူမ၏ ချစ်သူများ။ လူတို့သည် အခြားသူများ၏အမှားများမှ သင်ယူကြလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရသော်လည်း ယေရုရှလင်သည် ရှမာရိပျက်စီးခြင်းမှ မည်သည့်သင်ခန်းစာကိုမျှ မယူခဲ့ပါ။ အမှန်မှာ ယေရုရှလင်၏ နှစ်မျက်နှာပြသမှုသည် ရှမာရိထက်ပင် အလွန်ကျော်လွန်သွားပုံရသည် (ယေဇ ၁၆း၄၇–၅၂)။ ယုဒ (အဟောလိဗာ) အပေါ် ပိုမိုအာရုံစိုက်ထားခြင်းတွင် အကြောင်းရင်းနှစ်ရပ်ရှိသည်။ (၁) ယေဇကျေလ ရေးသားချိန်တွင် ကျန်ရှိနေသော တစ်ခုတည်းသောနိုင်ငံဖြစ်ပြီး ထိုအခြေအနေမှာ ရာစုနှစ်တစ်ခုကျော် ကြာမြင့်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ (၂) ဒါဝိဒ်မင်းဆက်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်များ ပြည့်စုံစေရန် မျှော်လင့်ချက်အတွက် တစ်ခုတည်းသော နောက်ဆုံးခံတပ်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယေရှဲ၏အငုတ်မှ အကိုင်းအခက်တော် ပေါ်ထွန်းလာမည်ဟူသော ဟေရှာယ၏ ကြေညာချက်များသည် အလွန်ဝေးကွာသော အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည် (နှိုင်းယှဉ်ပါ ဟေ ၁၁း၁)။ အီဂုတ္တုပြည်၊ အာရှုရိနှင့် ဗာဗုလုန်တို့အကြား ယုဒ၏ အပြောင်းအလဲများသည် ခေါင်းဆောင်များအကြား ရှိနေသော ရှုပ်ထွေးမှုကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြသည်။ ယုဒ၏ အကောင်းဆုံးဘုရင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော ဟေဇကိပင် မြောက်ပိုင်းဘုရင်များတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော မိုက်မဲမှုမျိုးထဲသို့ ပါဝင်သွားခဲ့သည်။ အာရှုရိ၏ လက်အောက်ခံအဖြစ် ရှိနေဆဲအချိန်တွင် ဟေဇကိသည် ဗာဗုလုန်မှ သံတမန်များကို လက်ခံခဲ့ပြီး၊ ထိုအရာကြောင့် ဟေရှာယသည် စိတ်မကျေနပ်ခြင်းနှင့် ပြစ်တင်ဆုံးမခြင်းကို ပြုခဲ့သည် (ယေဇ ၂၃း၁၂–၁၈၊ ၄ရာ ၁၈း၁၄–၁၆၊ ၂၀း၁၂–၁၃၊ ဟေ ၃၉)။ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးသည် အီဂုတ္တုပြည်၏ ကျွန်ဘဝမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း အီဂုတ္တုပြည်သည် ယုဒ၏ နိုင်ငံရေးအခြေအနေတွင် အဓိကဩဇာလွှမ်းမိုးမှုတစ်ခုအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေခဲ့သည်။ အမည်ဖြင့် ပရောဖက်ပြုခံရသော တစ်ဦးတည်းသောဘုရင် ယောရှိသည် အီဂုတ္တုလူတို့၏ လက်ချက်ဖြင့် ကျဆုံးပြီးနောက်၌ပင် (၄ရာ ၂၃း၂၈–၃၀)၊ ယေဟောအာဟတ်သည် အီဂုတ္တုပြည်သို့ သုံ့ပန်းအဖြစ် ခေါ်ဆောင်ခံရပြီးနောက်၌ပင် (၄ရာ ၂၃း၃၁–၃၄)၊ ထီးနန်းပေါ်တွင် ရုပ်သေးဘုရင်တစ်ပါးကို တင်မြှောက်ကာ ငွေကြေးအရ ချွတ်ခြုံကျစေပြီးနောက်၌ပင် (၄ရာ ၂၃း၃၄–၃၅) ယုဒသည် အကူအညီရရန် အီဂုတ္တုပြည်ကို တပ်မက်နေဆဲဖြစ်သည် (ယေဇ ၂၃း၁၉–၂၁)။ တရားစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဗျာဒိတ်တော် လေးခုတွင် ယုဒကို မည်သို့ ဖျက်ဆီးပစ်မည်ကို ဘုရားသခင်က ရှင်းပြတော်မူသည်။ ချစ်သူများ၏ သစ္စာဖောက်ခြင်း (အခန်းငယ် ၂၂–၂၇)၊ စိုက်ပျိုးရေးအသက်တာ၏ စီးပွားရေးပျက်စီးခြင်း (အခန်းငယ် ၂၈–၃၁)၊ နိုင်ငံတကာ၏ အထင်အမြင်သေးခြင်းနှင့် ပြည်နှင်ဒဏ် (အခန်းငယ် ၃၂–၃၄)၊ ရုပ်တုကိုးကွယ်သည့် လမ်းစဉ်များအတွက် ဘုရားသခင်၏ တုံ့ပြန်အပြစ်ပေးမှု လိုအပ်ခြင်း (အခန်းငယ် ၃၅) တို့ဖြစ်သည်။

၂၃:၃၆–၄၉။
ဤအရာတို့ကို ငါ့အား ပြုကြပြီ။ ယေရုရှလင်မြို့ရှိ သန့်ရှင်းရာဌာနမှ ဘုရားသခင်၏ ရှိနေခြင်းသည် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုနေရာသည် ယုဒ၏ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်အရာများဖြင့် ညစ်ညူးစေခံခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သားသမီးယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ဖော်ပြထားသည် (၁၆း၂၀၊ ၂၃း၃၇၊ ၃၉)။ ဤအရာသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းရသည်ကို သိရှိရန် အလွန်အရေးကြီးသည်။ မိမိတို့၏သားသမီးများကို သတ်ခြင်းသည်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်သော်လည်း ထိုအရာထက်ပင် ပို၍ အရေးကြီးသည်။ ပညတ်တရားအရ သားဦးတိုင်းကို ယေဟောဝါထံ ပေးရမည်—လူမျိုးကို အီဂုတ္တုပြည်မှ ထုတ်ဆောင်တော်မူခဲ့သော ကိုယ်တော်၏ ရွေးနုတ်ခြင်းကို အောက်မေ့စေရန် ကိုယ်တော်အတွက် သီးသန့်ခွဲထားရမည် ဖြစ်သည်။ သားဦးယောက်ျားတိုင်းကို တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ဖြင့် ရွေးနုတ်ရမည် (ထွက် ၁၃း၁၂–၁၆၊ ၃၄း၁၉–၂၀)။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့နှင့် မတူဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အယူမှားသောလူမျိုးအချို့သည် မိမိတို့၏ ရုပ်တုများထံ သားသမီးများကို ယဇ်ပူဇော်ကြသည် (၄ရာ ၃း၂၇)။ မောဘကျောက်စာက အရိပ်အမြွက်ပြသသကဲ့သို့၊ မိမိ၏ပြည်အပေါ် အမျက်ထွက်နေသော မိမိတို့၏ အမျိုးသားဘုရား ခေမုရှ်ကို ကျေနပ်စေရန် ဘုရင်မေရှသည် ဤအလေ့အထကို အသုံးပြုခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ဤအလေ့အထသည် မောလက်နှင့်လည်း ဆက်စပ်နေသည် (ဝတ် ၁၈း၂၁၊ ၂၀း၂–၅)။ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ရှောင်လွှဲရန် ကြိုးပမ်းမှုအဖြစ် ယုဒပြည်သားတို့သည် တစ်ခါတစ်ရံ ဤအလေ့အထတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြဖွယ်ရှိသည်။ ထိုအယူမှားသော အလေ့အထကို ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းရာဌာနထဲသို့ပင် ယူဆောင်လာခဲ့ကြဖွယ်ရှိပြီး ထိုသို့ပြုခြင်းက ၎င်းတို့၏ အခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားစေခဲ့သည် (ယေဇ ၂၃း၃၉)။ ထို့ကြောင့် ဘေးဒုက္ခကို ရှောင်လွှဲမည့်အစား ဘုရားသခင်၏ နောင်တရရန် ခေါ်တော်မူခြင်းကို ငြင်းပယ်ကာ မိမိတို့၏အခြေအနေကို ပို၍ ဆိုးရွားစေခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် လူမျိုးများ၏ အလေ့အထများကို ကူးယူခြင်းအားဖြင့် ယုဒသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူမျိုးများထံမှ လက်ခံအသိအမှတ်ပြုခံရရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ထိုသို့ဖြင့် လူမျိုးတို့သည် ယေဟောဝါကို ရှာဖွေနိုင်သည့် ပဋိညာဉ်လူမျိုးအဖြစ် မိမိတို့၏ ထူးခြားသောအခန်းကဏ္ဍကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြသည်။ ဝမ်းနည်းစရာမှာ သူတို့၏သားများသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သတ်ဖြတ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အကျပ်အတည်းကို ရှောင်လွှဲရန်မဟုတ်ဘဲ အကျပ်အတည်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ် သတ်ဖြတ်ခံရမည် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၄၆–၄၉)။

၂၄:၁–၂၇

ယေရုရှလင်မြို့ကို ဝိုင်းရံခြင်း

ကျမ်း၏ အရေးပါသော အလှည့်အပြောင်းတစ်ရပ်အဖြစ် ယေဇကျေလ ၂၄ သည် ယုဒ၏ ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကို အစဉ်မပြတ် ပြိုကွဲစေခဲ့ခြင်းကြောင့် ယေရုရှလင်၏ နောက်ဆုံးပျက်စီးခြင်းကို တစ်နည်းအားဖြင့် ကြိုတင်အရိပ်အမြွက်ပြသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ အဆုံးစွန်ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရွေးနုတ်ပြီး သန့်စင်ထားသော လူမျိုးတစ်မျိုးအတွက် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ယုဒကို ဝိုင်းရံခြင်းသည် ဒါဝိဒ်မင်းဆက်၏ အဆုံးသတ်စတင်ခြင်းကို ဆိုလိုသော်လည်း တိုရာ၏ သတိပေးချက်များ ပြည့်စုံခြင်းနှင့် ပြည်နှင်ဒဏ်မခံရမီ ပရောဖက်များအစုအဖွဲ့၏ ပရောဖက်ပြုချက်များ ပြည့်စုံခြင်းကိုလည်း အမှတ်အသားပြုခဲ့သည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွင် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ထံ ပြန်သွားရန်နှင့် မည်သည့်အရာ မှားယွင်းခဲ့သည်ကို မေးမြန်းရန် အားပေးခြင်းလည်း ပါဝင်သည်။ ဝိုင်းရံမှု၏ နောက်ဆက်တွဲကာလတွင် ပြည်နှင်ဒဏ်ပြီးနောက် ပရောဖက်များသည် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာအပေါ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နားလည်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကို ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်၏ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းဆိုင်ရာ ကတိတော်များ ပြည့်စုံလာသည်ကို သူတို့မြင်တွေ့ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယေရုရှလင်မြို့ကို ဝိုင်းရံခြင်းသည် ထိုအချိန်အထိ ယေဇကျေလ၏ ကြေညာချက်များတစ်လျှောက် စိမ့်ဝင်နေခဲ့သော ထာဝရဘုရား၊ ယေဟောဝါ မိန့်တော်မူခဲ့သည့်အရာအပေါ် ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို တည်ဆောက်ပေးမည် ဖြစ်သည်။ ယေဇကျေလ၏ ခေတ်ပြိုင်ဖြစ်သော ဒံယေလသည် ယေဇကျေလ၏ နောက်ဆုံးကာလဆိုင်ရာ ဘာသာစကားပေါ်တွင် အခြေခံ၍ သမိုင်းကို နောက်ဆုံးကာလဆိုင်ရာ ရှုမြင်ချက်ဖြင့် ကြေညာခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းရာဌာန၊ အပြစ်ဖြေရှင်းခြင်း (ယေဇ ၈–၁၁၊ ၄၀–၄၈၊ ဒံ ၈း၁၄၊ ၉း၂၄–၂၇)၊ လူမျိုးတို့၏ တရားစီရင်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိသောလူမျိုးများ၏ ဖြောင့်မတ်ကြောင်း အတည်ပြုခံရခြင်း (ယေဇ ၂၅–၃၂၊ ၃၄–၃၇၊ ဒံ ၂၊ ၇–၈၊ ၁၀–၁၂) တို့ကို အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံတစ်ခုအပေါ် နေရာမကျသော ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို ထားရှိခဲ့ကြသောကြောင့် (ယေ ၇း၁–၄) ပထမဗိမာန်တော်၏ ပျက်စီးခြင်းသည် တစ်နည်းအားဖြင့် ပို၍အရေးပါသော ဗိမာန်တော်တစ်ခုအတွက် လမ်းခင်းပေးခဲ့သည် (မ ၁၂း၆၊ ယော ၂း၁၉)။ ယေဇကျေလကျမ်းတွင် ဝိုင်းရံခြင်း စတင်မည့်အချိန်မတိုင်မီ နောက်ဆုံးသတင်းစကားကို အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲထားသည်။ ဆူပွက်နေသောအိုး၏ ပုံဥပမာ (ယေဇ ၂၄း၁–၁၄) နှင့် ရုတ်တရက်သေဆုံးခြင်းကို နိမိတ်အဖြစ် လုပ်ဆောင်ပြခြင်း (အခန်းငယ် ၁၅–၂၇) တို့ဖြစ်သည်။

၂၄:၁–၁၄

ဆူပွက်နေသောအိုးနှင့် ယေရုရှလင်မြို့ကို ဝိုင်းရံခြင်း

ဆူပွက်နေသောအိုး၏ ပုံဥပမာကို ကဗျာတစ်ပုဒ်အဖြစ် ပြောဆိုထားပြီး (အခန်းငယ် ၃–၅) ထို့နောက် ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းပြထားသည် (အခန်းငယ် ၆–၁၄)။ ဗာဗုလုန်ဘုရင်သည် ယေရုရှလင်မြို့ကို ဝိုင်းရံခြင်း စတင်သည့်နေ့ရက်ကို ယေဇကျေလက ရေးမှတ်ထားရန် ဘုရားသခင်က အမိန့်ပေးတော်မူသည် (ဆိုလိုသည်မှာ ဇန်နဝါရီ ၁၅၊ ခရစ်တော်မပေါ်မီ ၅၈၈ ခုနှစ်၊ အခန်းငယ် ၁–၂)။ ပရောဖက်ပြုဖြစ်ရပ်များ၏ ရက်စွဲကို သတ်မှတ်ရေးသားရန် ဘုရားသခင်၏ တောင်းဆိုချက်သည် လူတို့၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းရန် သက်သက်မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ ကြိုတင်သိမြင်တော်မူခြင်းနှင့် စောင့်ရှောက်စီမံတော်မူခြင်း၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို ကြေညာခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အလုံးစုံတန်ခိုးရှိပြီး အလုံးစုံသိတော်မူသော ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ရွေးနုတ်ရှင်၏ ဘုန်းအာနုဘော်ထံ အညံ့ခံရန် သွယ်ဝိုက်၍ ခေါ်ဆိုခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာက ဘုရားသခင်သည် ဖြစ်ရပ်၏ “အဘယ်အရာ” နှင့် အချိန်၏ “အဘယ်အခါ” ကို ပြောကြားတော်မူသည့်အပြင် လုပ်ငန်းစဉ်၏ “အဘယ်သို့” တွင်လည်း နက်ရှိုင်းစွာ ပါဝင်တော်မူကြောင်း ကြေညာသည် (နှိုင်းယှဉ်ပါ ဒံ ၉း၂၀–၂၃၊ ၁၀း၁၈–၂၁)။

အခန်း ၁၁ တွင် ဆူပွက်နေသောအိုး (ယေဇ ၂၄း၆၊ ယေရုရှလင်မြို့) နှင့် ၂၂း၁၈–၂၂ တွင် ဖော်ပြထားသော စားပျက်စေသည့် အရာများသည် ယခုအခါ အလွန်ကြီးမားသော ပုံပြင်ဆန်သည့် စကားပုံတစ်ရပ်အဖြစ် ပေါင်းစပ်ထားသည်။ မင်းများက အကာအကွယ်ပေးသည့် ပုံဥပမာအဖြစ် ယူဆခဲ့သောအရာ (၁၁း၃၊ ၆–၇) ကို ဤအခန်း (အခန်း ၂၄) တွင် ဘုရားသခင်က တရားစီရင်ခြင်း၏ သန့်စင်ပေးသော အိုးကြီးအဖြစ် ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်သည်။ သရော်စာဆန်သော ပုံစံဖြင့် ချက်ပြုတ်သူသည် ကောင်းမွန်ပြီး ရွေးချယ်ထားသော အသားပိုင်းများအားလုံးကို အိုးထဲသို့ ထည့်မည် (နှိုင်းယှဉ်ပါ ၂၃း၇)။ ဤသည်မှာ နိုင်ငံရေးနှင့် လူမှုရေးဆိုင်ရာ အထက်တန်းလွှာများကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဆိုင်ရာ ဘာသာစကားနှင့် ပေါင်းစပ်ထားခြင်းကြောင့် ထူးခြားသော ကြေးအိုးအသုံးပြုခြင်း (၂၄း၁၁) သည် နန်းတွင်းဧည့်ခံပွဲနှင့် ဘာသာရေးထုံးတမ်းဆိုင်ရာ အစားအစာစားပွဲ နှစ်မျိုးစလုံးကို ညွှန်ပြနေသည်။ ပုံဥပမာနှင့်ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တွင် အချက်နှစ်ချက်ရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ ယုဒ၏ ညစ်ညူးမှုတွင် အသက်၏ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း ပါဝင်သည် (အခန်းငယ် ၆–၈)။ သူတို့၏ သွေးသွန်းခြင်းလုပ်ရပ်များ (အခန်းငယ် ၇) သည် အသက်ကို လေးစားရမည့် တာဝန်ကို လိုက်နာရန် ပျက်ကွက်ခြင်းအဖြစ် ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားပြီး၊ ထိုအတွက် အပြစ်ဒဏ်မှာ “ပယ်ရှားခြင်း” နှင့် “မိမိအပြစ်ကို ခံယူခြင်း” ဖြစ်သည် (ဝတ် ၁၇း၁၀–၁၆)။ ဒုတိယအချက်မှာ လိုအပ်သော သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးမည့် အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်သော ကျွမ်းကျင်ချက်ပြုတ်သူကြီးအဖြစ် ဘုရားသခင်ကို ဖော်ပြထားခြင်း ဖြစ်သည် (ယေဇ ၂၄း၉–၁၄)။ ယုဒ၏ မိမိကိုယ်ကို သန့်စင်ရန် ကြိုးပမ်းမှုများသည် အချိန်တိုအတွင်းသာ တည်တံ့ခဲ့ပြီး ဘုရားသခင် တောင်းဆိုသော သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုမျိုးကို နောက်ဆုံးတွင် မဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပါ (ဥပမာ ဟေဇကိ၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ၊ ၄ရာ ၁၈၊ ယောရှိ၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ၊ ၄ရာ ၂၂–၂၃)။

၂၄:၁၅–၂၇

ယေဇကျေလ၏ ဇနီးသည် နိမိတ်ဖြစ်ခြင်း

ဘုရားသခင်သည် ပရောဖက်ယေဇကျေလအား မိမိ၏မျက်စိနှစ်လုံး၏ နှစ်သက်ရာ သို့မဟုတ် မြတ်နိုးရာအရာကို သူ့ထံမှ ဖယ်ရှားတော်မူမည်ဖြစ်သော်လည်း ပရောဖက်၏ဘက်မှ မြင်သာထင်ရှားသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုမျိုးကို မပြုစေမည်ဟု အသိပေးတော်မူသည်။ အခမ်းအနားဆိုင်ရာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း အစဉ်အလာများကို ပြုလုပ်ခွင့်မရှိပေ (အခန်းငယ် ၁၇၊ နှိုင်းယှဉ်ပါ ဝတ် ၁၃း၄၅၊ မိကာ ၃း၇)။ ထို့ကြောင့် ယေဇကျေလ၏ ဇနီးသည် သေဆုံးခဲ့ပြီး ယေဇကျေလ၏ အတိတ်က ပုံမှန်မဟုတ်သော လုပ်ရပ်များကို သိရှိထားသော လူများသည် သူ၏တုံ့ပြန်မှုတွင် ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ရှိကြောင်း နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ယေဇကျေလသည် မိမိ၏ဇနီးသည် ရုတ်တရက် သေဆုံးခြင်းကို တွေ့ကြုံခဲ့ရသကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းရာဌာနသည်လည်း ရုတ်တရက် ပျက်စီးမည်ဖြစ်သည်။ ယေဇကျေလသည် မိမိ၏ဇနီးဆုံးရှုံးခြင်းအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း မပြုခဲ့ရသကဲ့သို့ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည်လည်း ဘုရားသခင်၏ နေထိုင်ရာနေရာကို မသန့်ရှင်းစေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆုံးရှုံးမှုအတွက်လည်းကောင်း၊ ဝိုင်းရံခြင်းအတွင်း သေဆုံးကြမည့် မိမိတို့၏ အိမ်ထောင်ဖက်များနှင့် သားသမီးများ ဆုံးရှုံးခြင်းအတွက်လည်းကောင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးခွင့် မပြုခံရကြပေ (ယေဇ ၂၄း၁၅–၂၄)။ ဤအခြေအနေသည် သေဆုံးခြင်းကို တွေ့ကြုံရသည့်အခါ ပုံမှန်တုံ့ပြန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေမည့် သာမန်အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပါ။ ယေရုရှလင်မှ ဗာဗုလုန်သို့ ရှည်လျားသော ခရီးကို သွားရောက်ကြရစဉ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ပရောဖက်ပြုသတင်းစကား၏ မှန်ကန်ကြောင်းကို အတည်ပြုကြမည်ဖြစ်သည်။

 

၂၅:၁–၃၂:၃၂

လူမျိုးတို့ကို ဆန့်ကျင်သော ဗျာဒိတ်တော်များ

ယုဒပြည်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အိမ်နီးချင်းလူမျိုးတို့ကို ဆန့်ကျင်သော ဗျာဒိတ်တော်များသည် အရှေ့မြောက်ဘက် အထက်ပိုင်း ယော်ဒန်မြစ်တစ်ဖက်ဒေသမှ စတင်ကာ တောင်ဘက်သို့ ရွေ့လျားပြီးနောက် အနောက်ဘက် ကမ်းရိုးတန်းဒေသများသို့ ဦးတည်သွားသည်။ အရှေ့မြောက်ဘက်တွင် အမ္မုန်၊ အရှေ့ဘက်တွင် မောဘ၊ အရှေ့တောင်ဘက်တွင် ဧဒုံနှင့် အနောက်တောင်ဘက်တွင် ဖိလိတ္တိတို့ ဖြစ်ကြသည်။ အခန်းကြီး ၂၅ တွင် ဖော်ပြထားသော လူမျိုးအားလုံးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မိမိတို့၏ ပထဝီဝင်နယ်နိမိတ်အတွင်း၌သာ အာဏာနှင့် ဩဇာကို အသုံးပြုကြပြီး ယုဒပြည်၏ ကံဆိုးမှုကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် အခွင့်ကောင်းယူခဲ့ကြသော သေးငယ်သည့် ဒေသန္တရနိုင်ငံများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အခါအားလျော်စွာ မဟာမိတ်ဖွဲ့၍ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည် (၂ရာ ၈၊ ၄ရာ ၂၄း၂)။ ယေဇကျေလသည် အခန်းကြီး ၂၆–၂၈ တွင် အစ္စရေး၏ အနောက်မြောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသော အင်အားကြီး မြို့နိုင်ငံများဖြစ်သည့် ဖိနိကိပြည် (တုရုနှင့် ဇိဒုန်) ကို ဆန့်ကျင်၍ ဗျာဒိတ်တော် သုံးရပ်ကို ကြေညာသည်။ အခန်းကြီး ၂၉–၃၂ တွင် အဲဂုတ္တုပြည်ကို ဆန့်ကျင်သော ဗျာဒိတ်တော်များဖြင့် သူ၏ဗျာဒိတ်တော်များကို အဆုံးသတ်သည်။ တုရု/ဇိဒုန်နှင့် အဲဂုတ္တုပြည်ကို ဆန့်ကျင်သော ဗျာဒိတ်တော်များသည် ပရောဖက်ပြုချက် (အခန်း ၂၆၊ ၂၉)၊ ငိုချင်း (အခန်း ၂၇၊ ၃၀) နှင့် ထပ်မံသော ပရောဖက်ပြုချက် (အခန်း ၂၈၊ ၃၁) ဟူသော ပုံစံတူ လိုက်နာထားသည်။ လူမျိုးတို့ကို ဆန့်ကျင်သော ဗျာဒိတ်တော်များတွင် ဘုံဖွဲ့စည်းပုံတစ်ရပ် ရှိပြီး၊ ၎င်းတို့အကြား ဒြပ်စင်လေးခု သို့မဟုတ် ငါးခုကို ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် မျှဝေထားသည်။ ဤနေရာတွင် လေးခုရှိသည်။

• တမန်တော်ပုံသေနည်း—ဘုရားသခင်၏ ကြေညာချက်

• စွဲချက်တင်ခြင်း—ကျူးလွန်ခဲ့သော အမှားကို ဖော်ပြခြင်း

• စီရင်ချက်—ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း

• ရည်ရွယ်ချက်—ဘုရားသခင်ကို ဖော်ပြခြင်း

ဤဗျာဒိတ်တော်များသည် သူတို့ဝေဖန်ထားသော လူမျိုးများထံ အမှန်တကယ် ပေးပို့ခဲ့ခြင်း ရှိ၊ မရှိ မသိရပါ။ ယုဒပြည်အတွက်မူ ဤဗျာဒိတ်တော်များကို ဝိုင်းရံခြင်း စတင်ခြင်း (အခန်း ၂၄) နှင့် ပြီးဆုံးခြင်း (အခန်း ၃၃) အကြား စာပေဖွဲ့စည်းပုံအရ ထည့်သွင်းထားခြင်းသည် သင်ကြားပေးသည့် ရည်ရွယ်ချက်များစွာကို ဆောင်ရွက်ပေးသည်။ ပထမအချက်မှာ ဤပရောဖက်ပြုချက်များသည် လူမျိုးတို့အပေါ် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို ညွှန်ပြသည်။ လူသားအားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော်နှင့်အညီ ဖန်ဆင်းခံရကြသောကြောင့် ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ စံနှုန်းများကို အားလုံးမျှဝေကြပြီး ကိုယ်တော်ထံ တာဝန်ခံရကြသည်။ အစ္စရေး၏ အိမ်နီးချင်းလူမျိုးများ၏ ပညတ်တရားများကိစ္စဆိုင်ရာ စာရင်းများသည် များစွာသောကိစ္စများတွင် ထိုလူမျိုးတို့၌ အစ္စရေးလူမျိုးတို့နှင့် ဆင်တူသော တရားစီရင်ရေး၊ လူမှုရေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ဓလေ့ထုံးစံများ ရှိခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် လူမျိုးတို့ကို ဆန့်ကျင်သည့် တရားစွဲဆိုမှုများသည် အခြေခံကျင့်ဝတ်စံနှုန်းပေါ်တွင် အခြေခံထားသည် (နှိုင်းယှဉ်ပါ အာမုတ် ၁–၂)။ ဒုတိယအချက်မှာ ဤပရောဖက်ပြုချက်များသည် ယုဒပြည်အတွက် သတိပေးချက်တစ်ရပ်အဖြစ်လည်း ဆောင်ရွက်သည်။ (၁) ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ခံရသောကြောင့် စစ်ရေးအင်အား သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေးကျွမ်းကျင်မှုကဲ့သို့သော လူသားတို့၏ နည်းလမ်းများကို မယုံကြည်ရန်၊ (၂) ယုဒသည် ကိုယ်တော်ရွေးချယ်ထားသော လူမျိုးဖြစ်သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် မည်သူ့ကိုမျှ မျက်နှာလိုက်တော်မမူကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ယုဒသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူမျိုးများကဲ့သို့ ပြုမူပါက ထိုလူမျိုးများနည်းတူ တရားစီရင်ခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ယေရမိ ၂၇ အရ အခန်းကြီးတွင် နောက်ပိုင်း၌ ဖော်ပြမည့် အဲဂုတ္တုပြည်မှလွဲ၍ ဤလူမျိုးများကို ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်အရ ဗာဗုလုန်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်သို့ အပ်နှံမည်ဖြစ်သည်။

၂၅:၁–၁၇

အမ္မုန်၊ မောဘ၊ စိရ၊ ဧဒုံနှင့် ဖိလိတ္တိ

ပရောဖက်များ၏ စာများတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် အတူတကွ ဖော်ပြခံရသော ပထမလူမျိုးအချို့ကို အစ္စရေးနှင့် အဆုံးမဲ့ ပဋိပက္ခများတွင် ပါဝင်ခဲ့သော ဆွေမျိုးတော်စပ်သည့် နိုင်ငံများအဖြစ် မြင်နိုင်သည် (ဆာ ၆၀း၈၊ ယေ ၉း၂၅–၂၆)။ ပထမဦးစွာ အမ္မုန် (ယေဇ ၂၅း၂–၇) သည် အာဗြဟံ၏ တူဖြစ်သူ လောတထံမှ သွေးနီးဆက်နွယ်မှုမသင့်လျော်သော ဆက်ဆံမှုတစ်ရပ်အားဖြင့် မွေးဖွားလာခဲ့သည် (က ၁၉း၃၀–၃၈)။ သူ၏ဘိုးဘေးတို့၏ အာဗြဟံ၏အမျိုးအနွယ်များနှင့် သမိုင်းဝင် ဆက်ဆံရေးသည် မြေနှင့် စီးပွားရေးအကျိုးစီးပွားများအပေါ် အငြင်းပွားမှုများဖြင့် ထင်ရှားခဲ့သည် (တရားသူကြီး ၁၀–၁၁၊ ၁ရာ ၁၁၊ ၂ရာ ၁၀၊ ယေ ၄၉း၁–၆)။ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းရာဌာန၊ ပြည်တော်နှင့် ဘုရင်စနစ်အပေါ် အမ္မုန်တို့၏ အယူမှားသော ဩဇာနှင့် သဘောထားသည် အမ္မုန်လူမျိုးတို့၏ ရုပ်တုများအတွက် ဆက်ကပ်ထားသော သန့်ရှင်းရာနေရာများကို ဖယ်ရှားရန် ယောရှိ၏ ကြိုးပမ်းမှု၏ အကြောင်းရင်းတစ်ရပ် ဖြစ်ခဲ့သည် (၄ရာ ၂၃း၁၃)။ ယေဇကျေလ ၂၁း၁၉–၂၀ တွင် လမ်းညွှန်တိုင်တစ်ခုက နေဗုခဒ်နေဇာသည် မိမိ၏ ကျူးကျော်လာသော စစ်တပ်ကို ပထမဦးစွာ ယုဒပြည်ဘက်သို့ ရွှေ့ရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်းကို အမှတ်အသားပြုခဲ့သည်။ ယေဇကျေလ ၂၅း၁–၇ သည် ၂၁း၂၈–၂၉ ကို ပိုမိုချဲ့ထွင်ဖော်ပြပြီး၊ အမ္မုန်သည် မိမိလွတ်မြောက်ပြီဟု ယူဆကာ ဝမ်းမြောက်ကြွားဝါမနေစေရန်၊ တရားစီရင်ခြင်းသည် လာနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပေးသည်။ ဘုရားသခင်၏ သတိပေးချက်နှင့်အညီ အမ္မုန်၏ မြို့တော်နှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သော ရဗ္ဗာကို ကျက်စားရာမြေအဖြစ် ပြောင်းလဲတော်မူခဲ့သည်။ ထိုမြို့တွင် လူဦးရေ အများအပြား လျော့နည်းသွားပြီး လူများစွာသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခံခဲ့ရသည်။ ခရစ်တော်မပေါ်မီ ၅၈၂ ခုနှစ်ခန့်တွင် နေဗုခဒ်နေဇာ၏ အပြစ်ပေးရေး စစ်ဆင်ရေးသည် အမ္မုန်အား လွတ်လပ်သော နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်းတစ်ရပ်အဖြစ် ဆက်လက်ရပ်တည်နိုင်ခြင်းမှ ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။

အမ္မုန်၏ညီ မောဘ၏ ဘိုးဘေးများ (ယေဇ ၂၅း၈–၁၁) သည် အစ္စရေးနှင့် ပဋိပက္ခများရှိခဲ့သော သမိုင်းကြောင်းရှိသော်လည်း (တရားသူကြီး ၃း၁၂–၂၀၊ ၄ရာ ၃) အစ္စရေး၏ ဘုရင်စနစ်နှင့်လည်း ဆက်စပ်သော သမိုင်းကြောင်း ရှိခဲ့သည် (ရုသ ၄း၁၃–၁၈၊ မ ၁း၅)။ ယေရုရှလင်မြို့အနီး အစ္စရေးပြည်ထဲသို့ မောဘဘာသာရေးကို ရှောလမုန်က ယူဆောင်လာခြင်း (၃ရာ ၁၁း၇၊ ၃၃၊ ၄ရာ ၂၃း၁၃) သည် ယုဒနှင့် အစ္စရေးဘုရင်များ၏ နိုင်ငံရေးလုပ်ဆောင်မှုများတွင် ဘာသာရေးအမျိုးမျိုးကို ပေါင်းစပ်ကိုးကွယ်ခြင်း၏ ပုံစံတစ်ရပ်ကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုအရာကြောင့် မောဘနှင့် အခြားသူများသည် အစ္စရေးကို အခြားသော သေးငယ်သည့် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံမျှသာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆလာကြသည် (ယေဇ ၂၅း၈၊ နှိုင်းယှဉ်ပါ ဟေ ၃၇း၈–၁၃)။ သို့သော် ယုဒ၏ ပျက်ကွက်မှုများ ရှိနေသော်လည်း သူတို့၏ ဘုရားသခင်သည် အလုံးစုံတို့၏ အရှင်ဖြစ်တော်မူကြောင်း ဘုရားသခင်က မောဘလူမျိုးတို့အား ပြသတော်မူမည် (နှိုင်းယှဉ်ပါ ဟေ ၁၅း၁)။ ဘုရားသခင်၏ စောင့်ရှောက်စီမံတော်မူမှုဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဖြစ်ရပ်များစွာမှတစ်ဆင့် မောဘသည် ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်ခြင်းအတွက် ဖွင့်လှစ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ မြို့သုံးမြို့ဖြစ်သော ဗက်ယေရှိမုတ်၊ ဗာလမေဩန်နှင့် ကိရျသိမ်တို့သည် မောဘ၏ အနောက်ဘက်ကာကွယ်ရေးမျဉ်းတစ်လျှောက်တွင် တည်ရှိကြသည်။ အစ္စရေးကဲ့သို့ မောဘသည်လည်း ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို အကောင်အထည်ဖော်ခြင်း ခံရမည့်သူ ဖြစ်လာမည် (ယေဇ ၅း၁၅၊ ၁၁း၉၊ ၁၆း၄၁)။

အစ္စရေး၏ အစဉ်အမြဲရန်သူဖြစ်သော ဧဒုံ (၂၅း၁၂–၁၄၊ ဟေ ၃၄) သည် ယာကုပ်၏ညီ ဧသော၏ အမျိုးအနွယ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည် (က ၂၅း၁၉–၃၀)။ ဧဒုံ၏ နှစ်မျက်နှာပြသမှုသည် အစပိုင်းတွင် နေဗုခဒ်နေဇာကို ဆန့်ကျင်သော ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတွင် ပါဝင်ခဲ့သော်လည်း (ယေ ၂၇း၃) ဗာဗုလုန်တို့၏ ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် ယုဒ၏ အားနည်းသွားသော အခြေအနေကို နောက်ပိုင်းတွင် အခွင့်ကောင်းယူခဲ့ခြင်းဖြင့် ပေါ်လွင်လာသည်။ ကဗျာဆန်သော တရားမျှတမှုအရ ဧဒုံက ယုဒအပေါ် ပြုခဲ့သော လက်စားချေမှုကို အနာဂတ်ကာလတစ်ခုတွင် အစ္စရေးအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ လက်စားချေမှုနှင့် ရင်ဆိုင်စေမည် (ယေဇ ၂၅း၁၄)။ ဤကတိတော်သည် ဘုရားသခင်ရွေးချယ်ထားသော လူမျိုးအဖြစ် ပြန်လည်ထူထောင်ထားသော နိုင်ငံတော်အတွက် အစ္စရေးအား မျှော်လင့်ချက် ပေးခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို “ငါ၏လူမျိုး” ဟု ခေါ်တော်မူသည်။ ဧဒုံသည် ကိုယ်တော်၏ လက်စားချေမှုကို သိရမည်ဟု ဘုရားသခင် ကြေညာတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ဤနေရာတွင် ပြန်လည်ပေးဆပ်စေခြင်းဆိုင်ရာ ကျမ်းစာမူတစ်ရပ် လုပ်ဆောင်နေသည် (နှိုင်းယှဉ်ပါ ဩဗဒိ ၁၅)။ ဖိလိတ္တိလူတို့ကို ဆန့်ကျင်သော သတင်းစကားတွင် အသုံးပြုထားသည့် ဘာသာစကားသည် ဧဒုံနှင့် ဆင်တူသောကြောင့် ဖိလိတ္တိလူတို့ကို ထည့်သွင်းဖော်ပြခြင်းမှာ ယုဒနှင့် ဆင်တူသော ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၂၆:၁–၂၁

တုရုနှင့် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း

တုရု (“ကျောက်ဆောင်”၊ နှိုင်းယှဉ်ပါ အခန်းငယ် ၄) ကို ဆန့်ကျင်သော ဗျာဒိတ်တော်များကို တမန်တော်ပုံသေနည်းဖြင့် စတင်ထားသည့် အပိုင်းလေးပိုင်းအဖြစ် ခွဲထားသည်။ တုရုပျက်စီးခြင်း ကြေညာချက် (အခန်းငယ် ၁–၆)၊ တုရုပျက်စီးခြင်း၏ အကောင်အထည်ဖော်သူ (အခန်းငယ် ၇–၁၄)၊ တုရုပျက်စီးခြင်း၏ သက်ရောက်မှု (အခန်းငယ် ၁၅–၁၈) နှင့် တုရုပျက်စီးခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲအခြေအနေ (အခန်းငယ် ၁၉–၂၁) တို့ဖြစ်သည်။ အစ္စရေးအတွက် အရေးပါသော ကုန်သွယ်ရေးကုန်သည်ကြီးနှင့် အခါအားလျော်စွာ မဟာမိတ်ဖြစ်ခဲ့သော တုရု၏ အစ္စရေးနှင့် အကျိုးအမြတ်များသော ကုန်သွယ်မှုများ (၂ရာ ၅း၁၁–၁၂၊ ၃ရာ ၅း၁၊ ၉း၂၆–၂၈၊ ၁၀း၁၁–၁၂) သည် ရှေးခေတ်အနီးအရှေ့ဒေသတစ်လျှောက် အဲဂုတ္တု၊ အာရှုရိနှင့် ဗာဗုလုန်တို့၏ အာဏာလွှမ်းမိုးမှုများ အပြောင်းအလဲဖြစ်လာသည်နှင့်အမျှ ယိုယွင်းလာသည့် လက္ခဏာများကို ပြသခဲ့သည်။ လူမျိုးတို့ထံသို့ ဝင်ပေါက်ဖြစ်သော အစ္စရေးကို ဝိုင်းရံထားစဉ် (အခန်းငယ် ၁) အစ္စရေးကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ လုယက်နိုင်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက် (ယေဇ ၂၆း၂) သည် တုရုသည် လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုများအားဖြင့် အာဏာနိုင်ငံရေးကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ကုန်သွယ်ခဲ့ကြောင်း ပြသပြီး၊ ထိုအရာသည် နောက်ဆုံးတွင် အံ့ဩဖွယ် ငိုချင်းတစ်ရပ်သို့ ဦးတည်စေမည် (အခန်းငယ် ၁၅–၁၈)။ နောက်ပိုင်းဖော်ပြချက်များကို ကြိုတင်အရိပ်အမြွက်ပြသသကဲ့သို့ တုရု၏ နှစ်မျက်နှာပြသမှု၊ လျစ်လျူရှုမှုနှင့် လှည့်ဖြားမှုတို့သည် ၎င်း၏ ကုန်သွယ်ရေးကြွယ်ဝမှုအပေါ် အခြေခံထားပြီး သမိုင်းဝင် နမူနာတစ်ရပ်နှင့် နောက်ဆက်တွဲ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အသုံးပြုမှုများ၏ ကြိုတင်အရိပ်အမြွက်ကို ဖော်ပြသည် (အခန်း ၂၈ ကိုကြည့်ပါ)။

တရားစီရင်ခြင်း၏ ကြေညာချက်နှင့် ၎င်း၏ ပြည့်စုံခြင်းတို့သည် ပရောဖက်ပြုချက်နှစ်မျိုး၏ အလေးပေးချက် မတူညီမှုကို ထင်ရှားစေသည်။ လူမျိုးတို့၏ တရားစီရင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာသောအခါ နောက်ဆုံးကာလဆိုင်ရာ ဘာသာစကားကို အသုံးပြုသော်လည်း ဒံယေလနှင့် ဗျာဒိတ်ကျမ်းတို့၏ နောက်ဆုံးကာလဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်များနှင့် မတူဘဲ ရှေးရိုးပရောဖက်ပြုချက်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ပရောဖက်၏ ခေတ်ကာလနှင့် အခြေအနေများအတွင်း သို့မဟုတ် ထိုနောက် မကြာမီကာလကို အာရုံစိုက်သည်။ တုရုပျက်စီးခြင်းကို လူမျိုးများစွာ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အရာအဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (၂၆း၃၊ ၅)။ သို့သော် နာမည်ဖြင့် ဖော်ပြခံရသူမှာ နေဗုခဒ်နေဇာတစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၇)။ ခရစ်တော်မပေါ်မီ ၅၈၅ ခုနှစ်မှ ၅၇၂ ခုနှစ်အထိ သူ၏ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုသည် ကျွန်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည့် အဓိက ထောက်ပံ့ရေးလမ်းကြောင်းများကို ဖြတ်တောက်ခဲ့ပြီး တုရု၏ ကုန်းမြေပေါ်ရှိ လက်အောက်ခံမြို့များကို အကြီးအကျယ် ဖျက်ဆီးခဲ့သော်လည်း (အခန်းငယ် ၆၊ ၈) ကျွန်းကိုယ်တိုင်ကိုမူ မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပါ (၂၉း၁၇–၂၀)။ သမိုင်းပညာရှင်များက ခရစ်တော်မပေါ်မီ ၃၃၂ ခုနှစ်တွင် အလက်ဇန္ဒားမင်းကြီးသည် ကျွန်းပေါ်ရှိ တုရု၏ ကာကွယ်ရေးကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်း၏ အင်အားကို မလုပ်ဆောင်နိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်ဟု အတည်ပြုကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို သိမ်းပိုက်သူများကို ရည်ညွှန်းသည့် အရိပ်အမြွက်များ ပါဝင်သော်လည်း (၂၆း၄–၅၊ ၁၂–၁၃) ပရောဖက်ပြုချက်၏ အာရုံစိုက်ချက်မှာ ဤစီးပွားရေးအင်အားကြီး၏ တရားစီရင်ခြင်းနှင့် တရားစီရင်ရာတွင် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ဗာဗုလုန်ကို အာရုံစိုက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးပျက်စီးခြင်းမှ အစိတ်အပိုင်းများကို နေဗုခဒ်နေဇာ၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုမှ သမိုင်းဝင် အစိတ်အပိုင်းများနှင့် ရောနှောထားသည်။

ရှေးရိုးပရောဖက်ပြုချက်အတွက် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရာတွင် အရေးကြီးသောအချက်နှစ်ရပ်ရှိသည်။ (၁) စာပေဖွဲ့စည်းပုံအရ ဖြစ်ရပ်များကို ထည့်သွင်းထားပုံနှင့် ဖြစ်ရပ်များ၏ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက်၊ (၂) ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ဖြင့် ပေးသော သတိပေးချက်များ၊ ကိုယ်တော်၏ စောင့်ရှောက်စီမံမှုဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်များနှင့် လူမျိုးတစ်မျိုး၏ တုံ့ပြန်မှုတို့၏ အခြေအနေအတွင်း သမိုင်းဝင် ပြည့်စုံခြင်းတို့ ဖြစ်သည် (နှိုင်းယှဉ်ပါ ယေ ၁၈း၁–၁၁၊ ယောန ၁–၄)။ တုရု၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ဖော်ပြရန် အခန်းသုံးခန်းကို အသုံးပြုခြင်းအားဖြင့် ယေဇကျေလသည် ၂၈း၁၀–၁၉ တွင် ဖော်ပြမည့် ဘိသိက်ခံ ခေရုဗိမ်၏ တရားစီရင်ခြင်းအတွက် စာပေဖွဲ့စည်းပုံဆိုင်ရာ နောက်ခံအခင်းအကျင်းကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။ သမိုင်းကြောင်းအရ ယုဒကို ဝိုင်းရံထားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျဆုံးသွားသောအခါ တုရုနှင့် အဲဂုတ္တုပြည်တို့သာ ဗာဗုလုန်ကို ဆက်လက်ခုခံနေကြသေးသည်။ ထို့ကြောင့် အခန်းကြီး ၂၅ ရှိ အခြားလူမျိုးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤလူမျိုးများအပေါ် ပိုမိုအာရုံစိုက်ထားခြင်းသည် နားလည်နိုင်ပါသည်။