ဂလာတိဩဝါဒစာ 2

 

အခန်းကြီး - ၂

chapter 2

 

၁။ သူသည် ဘယ်အချိန်တွင် ယေရုဆလင်မြို့သို့ ထပ်မံသွားခဲ့သည်၊ မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်သွားခဲ့သည်ကို ပြသသည်။ ၃။ တိတုသည် အရေဖျားလှီးခြင်းမခံရဘူးကြောင်း၊ ၁၁။ သူသည် ပေတရုကို ဆန့်ကျင်ပြီး အကြောင်းပြချက်ကို ပြောပြခဲ့သည်၊ ၁၄။ သူနှင့်အခြားသူများ၊ ဂျူးလူမျိုးများဖြစ်လျက်၊ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ရာရောက်ရန် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ရသည့်အကြောင်း၊ အကျင့်အားဖြင့်မဟုတ်ကြောင်း၊ ၂၀။ ထိုသို့ ဖြောင့်မတ်ရာရောက်သူများသည် အပြစ်ထဲတွင် မနေထိုင်ကြဟု ဆိုသည်။

 

1 He sheweth when he went up again to Jerusalem, and for what purpose: 3 and that Titus was not circumcised: 11 and that he resisted Peter, and told him the reason, 14 why he and other, being Jews, do believe in Christ to be justified by faith, and not by works: 20 and that they live not in sin, who are so justified.

 

၁-၁၀ (တမန်တော် ၁၅:၄-၂၉)။ ပေါလု၏ဉာဏ်ပညာ။—ပေါလုသည် … ဂလာတိရှိအသင်းတော်များကို ယခုအုတ်အုတ်ကျက်ကျဖြစ်စေနေသော မေးခွန်းများဖြစ်သည့် တပါးအမျိုးသားများသည် အရေဖျားလှီးခြင်းကိုလက်ခံရမည်လား၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာဥပဒေကို လိုက်နာရမည်လားဟူသော မေးခွန်းများကို ဖြေရှင်းရန် ယေရုဆလင်မြို့သို့ သူသွားရောက်ခဲ့သည့်အကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ ၎င်းသည် သူ၏အမြင်ထက် အခြားတမန်တော်များ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဦးစားပေးခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသောဖြစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဦးစွာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ တွေ့ဆုံမှုတစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတွင် ထိပ်တန်းတမန်တော်များဖြစ်သော ပေတရု၊ ယာကုပ်၊ ယောဟန်တို့ရှေ့တွင် အကြောင်းအရာအားလုံးကို အသေးစိတ်ရှင်းပြခဲ့သည်။ သူသည် ရှေ့သို့မျှော်မြင်သော ဉာဏ်ပညာဖြင့်၊ ဤပုဂ္ဂိုလ်များကို မှန်ကန်သောရပ်တည်ချက်သို့ ဦးဆောင်နိုင်လျှင် အားလုံးရရှိမည်ဟု ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသည် ဦးစွာ ကောင်စီတစ်ခုလုံးရှေ့တွင် မေးခွန်းကို တင်ပြခဲ့လျှင်၊ အမြင်မတူညီမှုများ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သည်။ သူသည် တပါးအမျိုးသားများအပေါ် အရေဖျားလှီးခြင်းကို မလိုအပ်ဟု မသတ်မှတ်ခဲ့သည့်အတွက် ရှိပြီးသား ပြင်းထန်သော ဘက်လိုက်မှုသည် များစွာသောသူများကို သူ့ကို ဆန့်ကျင်သောရပ်တည်ချက်သို့ ဦးတည်စေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ခရီးရည်ရွယ်ချက်သည် အောင်မြင်မှုမရရှိဘဲ၊ သူ၏အသုံးဝင်မှုသည် များစွာအဟန့်အတားဖြစ်လာနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုသုံးဦးသော ထိပ်တန်းတမန်တော်များသည်၊ ၎င်းတို့အပေါ် ထိုကဲ့သို့သော ဘက်လိုက်မှုမရှိသူများဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် မှန်ကန်သောရပ်တည်ချက်သို့ ဆွဲဆောင်ခံရပြီးနောက်၊ ကောင်စီရှေ့တွင် အကြောင်းအရာကို တင်ပြခဲ့ပြီး၊ တပါးအမျိုးသားများကို ထုံးတမ်းစဉ်လာဥပဒေ၏ တာဝန်ဝတ္တရားများမှ လွတ်မြောက်စေရန် အားလုံးထံမှ သဘောတူညီမှုကို ရရှိခဲ့သည် (အယ်လ်ပီ ၁၉၂၊ ၁၉၃)။

 

1–10 (Acts 15:4–29). The Wisdom of Paul.—Paul … describes the visit which he made to Jerusalem to secure a settlement of the very questions which are now agitating the churches of Galatia, as to whether the Gentiles should submit to circumcision and keep the ceremonial law. This was the only instance in which he had deferred to the judgment of the other apostles as superior to his own. He had first sought a private interview, in which he set the matter in all its bearings before the leading apostles, Peter, James, and John. With far-seeing wisdom, he concluded that if these men could be led to take a right position, everything would be gained. Had he first presented the question before the whole council, there would have been a division of sentiment. The strong prejudice already excited because he had not enforced circumcision on the Gentiles, would have led many to take a stand against him. Thus the object of his visit would have been defeated, and his usefulness greatly hindered. But the three leading apostles, against whom no such prejudice existed, having themselves been won to the true position, brought the matter before the council, and won from all a concurrence in the decision to leave the Gentiles free from the obligations of the ceremonial law (LP 192, 193).

 

 

၁။ ဆယ်လေးနှစ်အကြာတွင်။ ပေါလ်၏အကြံအစည်သည် အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ဤဆယ်လေးနှစ်ကာလသည် သူ၏သက်ဝင်ယုံကြည်ခြင်းမှစတင်ခဲ့သည်လား သို့မဟုတ် သုံးနှစ်အကြာတွင် ယေရုဆလင်သို့သွားရောက်ခဲ့သည့်ခရီးမှစတင်ခဲ့သည်လားဆိုသည်မှာ ရှင်းလင်းမှုမရှိပါ။ ဆယ်လေးနှစ်ကို ဖော်ပြရခြင်းအကြောင်းမှာ ပေါလ်သည် တကျိပ်နှစ်ပါးသောသူတော်စင်များနှင့် ကျယ်ပြန့်သောဆက်သွယ်မှုမပြုမီ သူ၏သက်ဝင်ယုံကြည်ခြင်းမှ မည်မျှကြာရှည်ခဲ့သည်ကို ထောက်ပြရန်ဖြစ်သည်။

1. Fourteen years after. Paul’s line of thought continues without interruption. It is not clear whether this 14-year period began with his conversion or with his visit to Jerusalem three years later. For comment on the problem see p. 100 and Additional Note Acts 15. The purpose in mentioning the 14 years is to point out how long it was after his conversion before Paul had an extended contact with the Twelve. He had not borrowed from them the gospel he had been preaching for some 14 (or 17) years.

 

ယေရုဆလင်သို့ ထပ်မံသွားရောက်ခြင်း။ အကယ်၍ သုံးနှစ်နှင့် ဆယ်လေးနှစ်ကာလများသည် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေပါက၊ ပေါလ်၏သက်ဝင်ယုံကြည်ခြင်းမှ သူ၏ဒုတိယအကြိမ် ယေရုဆလင်ခရီးသို့ ဆယ်ခုနစ်နှစ်ကြာခဲ့ပြီး၊ ပေတရုနှင့် ဆယ်ငါးရက်တိုတိုလေးသာ သွားရောက်ခဲ့သည့်ခရီးမှ ဆယ်လေးနှစ်ကြာခဲ့သည် (အခန်းကြီး ၁:၁၈)။ ထိုပထမခရီးတွင် ပေါလ်သည် သူတော်စင်များထံမှ တစုံတရာသင်ယူရန် အခွင့်အလမ်းနည်းပါးခဲ့သည်။ အခန်းကြီး ၂:၁–၁၀ တွင် ပေါလ်သည် သူဟောပြောခဲ့သော ဧဝံဂေလိသတင်းကို သူတော်စင်များထံမှ မည်သို့မျှမရယူခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၆၊ ၇ ကိုကြည့်ပါ)။

Again to Jerusalem. If the 3-year and the 14-year periods are successive, it was 17 years from Paul’s conversion to the time of his second visit to Jerusalem, and 14 years since the brief 15-day visit there with Peter (ch. 1:18). As already noted (vs. 18, 19), there had been little opportunity for Paul to learn anything from the apostles at the time of that first visit. In ch. 2:1–10 Paul makes it clear that he is in no way indebted to the apostles for the message he has been preaching (see on vs. 6, 7). For the relation of the visit of Gal. 2:1–10 to that of Acts 11:25–30 see pp. 318, 319. This commentary favors equating the visit of Gal. 2:1–10 with that of Acts 15.

 

ဗာနဗတွဲဖက်၍။ ပေါလ်သည် အန္တိအုတ်မြို့ရှိ အသင်းတော်မှ ယေရုဆလင်သို့ ကောင်စီတွေ့ဆုံပွဲသို့ စေလွှတ်ခံရစဉ် ဗာနဗအပါအဝင် အခြားသူများလည်း လိုက်ပါခဲ့သည် (တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၅:၂ ကိုကြည့်ပါ)။ တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၅ နှင့် ဂလာတိ ၂ ကို တပြိုင်နက်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆပါက၊ ထိုသူများထဲတွင် တိတုလည်းပါဝင်သည်။ လုကာသည် ပေါလ်၏ခရီးများနှင့်ပတ်သက်၍ တိတုကို တစက္ကန့်မျှမဖော်ပြထားပါ။ ပေါလ်သည် တိတုကို ဒုတိယကောရိန္တိဩဝါဒစာတွင် ပထမဆုံးဖော်ပြခဲ့ပြီး၊ သူ့ကို အလွန်တန်ဖိုးရှိသော အကူအညီပေးသူအဖြစ် ယူဆခဲ့သည် (၂ ကောရိန္သု ၂:၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။

With Barnabas. When the apostles Paul was sent by the church at Antioch to attend the council in Jerusalem certain others accompanied him, one of these being Barnabas (see Acts 15:2). Considering the accounts of Acts 15 and Gal. 2 to be parallel, one of them was Titus. Luke makes no mention of Titus in connection with any of Paul’s journeys. Paul’s first reference to him is in the second Corinthian letter, where he evidently considers him a most valuable helper (see on 2 Cor. 2:13).

 

၂။ ဗျာဒိတ်ရရှိခြင်းဖြင့်။ ဤခရီးသည် တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၅ နှင့်အတူတူဖြစ်သည်ဟု ယူဆပါက၊ ပေါလ်သည် ဘုရားထံမှ ယေရုဆလင်သို့သွားရောက်ရန် ညွှန်ကြားခံရသည်ဟု ဤနေရာတွင်ဖော်ပြချက်သည် အန္တိအုတ်မြို့အသင်းတော်မှ ပေါလ်နှင့် ဗာနဗကို ယေရုဆလင်သို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်ဟု လုကာ၏ဖော်ပြချက်နှင့် ဆန့်ကျင်နေပုံရသည်။ ထင်ရှားစွာ ပေါလ်နှင့် အန္တိအုတ်မြို့အသင်းတော်တို့သည် ဤအခန်းငယ်တွင် ပေါလ်ဖော်ပြထားသော ယေရုဆလင်ခရီးသို့ ဘုရားထံမှ ညွှန်ကြားခံခဲ့ရသည်။ ထိုနည်းတူစွာ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်နှင့် အသင်းတော်သည် ပေါလ်နှင့် ဗာနဗကို ၎င်းတို့၏ပထမဆုံးသာသနာပြုခရီးသို့ စေလွှတ်ရာတွင် ပူးပေါင်းခဲ့သည် (တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၃:၂၊ ၃)။ နံပါတ် ၁၃:၁၊ ၂ နှင့် ဒုတိယတရားဟောရာ ၁:၂၂ ကိုလည်း နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ။ ပေါလ်သည် မကြာခဏ ကောင်းကင်မှ ဉာဏ်အလင်းရရှိခဲ့သည်။ အခါများစွာတွင် သူသည် ဘုရားထံမှ လမ်းညွှန်မှု၊ သတိပေးချက်၊ သို့မဟုတ် အားပေးမှုများ ရရှိခဲ့သည် (တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၆:၉၊ ၂၀:၂၃၊ ၂၃:၁၁၊ ၂၇:၂၂–၂၆ ကိုကြည့်ပါ)။

2. By revelation. Granting that this is the same visit as that of Acts 15, Paul’s statement here that God directed him to visit Jerusalem appears to be in conflict with that of Luke, who says that Paul and Barnabas were sent to Jerusalem by the Antioch church. Apparently both Paul and the church at Antioch were directed by God to make the visit to Jerusalem to which the apostle here makes reference. In a similar way the Holy Spirit and the church were united in sending Paul and Barnabas forth on their First Missionary Journey (Acts 13:2, 3). Compare also Num. 13:1, 2 with Deut. 1:22. Often Paul was the recipient of heavenly illumination. At various times he was directed, warned, or encouraged by God (see Acts 16:9; 20:23; 23:11; 27:22–26).

 

ဆက်သွယ်ပြောဆိုခြင်း။ သို့မဟုတ် “ကြေညာ”၊ “ဖော်ပြသည်”။ ပေါလ်သည် ဗျာဒိတ်ဖြင့်ရရှိသော ညွှန်ကြားချက်များအရ ယေရုဆလင်သို့သွားရောက်ရန်နှင့် ထိုနေရာရှိ ခေါင်းဆောင်များအား သူသည် တပါးအမျိုးသားများထဲတွင် ဟောပြောခဲ့သော ဧဝံဂေလိသတင်းကို တင်ပြရန် ညွှန်ကြားခံခဲ့ရသည်။ သူ၏တမန်တော်အဖြစ်အရည်အချင်းနှင့် သူ၏ဧဝံဂေလိသတင်း၏သဘောသဘာဝနှင့်ပတ်သက်၍ အချို့သူများ၏စိတ်ထဲတွင် သံသယရှိနေသည့်အခါ ဤလုပ်ဆောင်မှုသည် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်ပုံရသည်။ ယေရုဆလင်ရှိ ခေါင်းဆောင်များသည် သိရှိရန်နှင့် တာဝန်ရှိသည်။

Communicated. Or, “declared,” “set forth.” The instructions Paul received by revelation directed him to go to Jerusalem and to present before the leaders there the gospel he had been preaching among the Gentiles. In view of the doubt in the minds of some concerning his qualifications as an apostle and the nature of his gospel, this procedure seems most appropriate. The leaders in Jerusalem had the right and duty to know.

 

သီးသန့်အနေဖြင့်။ ပညာရှိစွာဖြင့်၊ ပေါလ်သည် ဘုရားထံမှခေါ်ဆိုခံရသော လုပ်ဆောင်မှုအတွက် မလိုအပ်ဘဲ ဆန့်ကျင်မှုများကို မဖြစ်ပေါ်စေရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းတွင် အသင်းတော်၏အသိအမှတ်ပြုခံရသော ခေါင်းဆောင်များနှင့် တိုင်ပင်ခဲ့သည်။

Privately. Wisely, Paul sought to avoid unnecessarily stirring up opposition to the course of action to which God had called him, yet at the same time took counsel with the recognized leaders of the church.

 

ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူများ။ ဆိုလိုသည်မှာ ခေါင်းဆောင်များဖြစ်သည့် ယာကုပ်၊ ပေတရု၊ နှင့် ယောဟန်တို့ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၉ တွင်ဖော်ပြထားသည်)။ ပေါလ်သည် ဤအကြီးတန်းသူတော်စင်များ၏ရာထူးကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ရန်အကြောင်းမရှိပါ၊ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် (အခန်းငယ် ၆) သူသည် ၎င်းတို့ထံမှ ရရှိခဲ့သော ညွှန်ကြားချက်များ၏တန်ဖိုးကို လျှော့ချဖော်ပြထားသည်။

Of reputation. That is, those who were leaders, identified in v. 9 as James, Peter, and John. There is no reason to doubt that Paul recognized the position of these senior apostles, though later (v. 6) he minimizes the value of any instruction he may have received from them.

 

မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို။ ပေါလ်သည် ဤနေရာတွင် သူ၏ဧဝံဂေလိသတင်း၏မှန်ကန်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ သံသယရှိသည်ဟု မဆိုလိုပါ၊ သို့သော် ယေရုဆလင်သို့သူ၏ခရီးစဉ်၏အောင်မြင်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ဖြစ်သည်။ သူသည် ယေရုဆလင်ရှိ ညီအစ်ကိုများက သူ၏တပါးအမျိုးသားများအကြား ဧဝံဂေလိဟောပြောမှုကို သဘောမတူမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ယုဒဝါဒီဆန့်ကျင်သူများအတွက် အဓိကအောင်မြင်မှုတစ်ခုဖြစ်လာနိုင်ပြီး၊ တပါးအမျိုးသားများကို ဧဝံဂေလိဖြန့်ဝေရန် သူ၏အစီအစဉ်များအတွက် ပြင်းထန်သောအတားအဆီးတစ်ခုဖြစ်လာနိုင်သည်။ အကယ်၍ ယုဒဝါဒီများသည် ပေါလ်နှင့် သူ၏ဧဝံဂေလိသတင်းကို ရှုတ်ချသည့် တကျိပ်နှစ်ပါးသောသူတော်စင်များထံမှ တရားဝင်စာများဖြင့် ဆန့်ကျင်နိုင်ခဲ့ပါက၊ သူသည် အမှားတမန်တော်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရလိမ့်မည်။

Lest by any means. Paul does not here suggest a doubt in his mind concerning the soundness of his gospel, but of the success of his visit to Jerusalem. He feared that the brethren in Jerusalem might disapprove of his gospel ministry among the Gentiles. This would be a major victory for his Judaizing opponents and a serious obstacle to his plans for evangelizing the Gentiles. Had the Judaizers been able to oppose Paul with official letters from the twelve apostles condemning him and his gospel, he would have been cast in the role of an apostle of error.

 

၃။ အရေဖြတ်ခြင်း။ အခန်းငယ် ၃–၅ သည် အဓိကအငြင်းပွားမှုလမ်းကြောင်းအတွက် ကွင်းဆက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ တိတု၏ဖြစ်ရပ်သည် သူတော်စင်များက ပေါလ်၏ဧဝံဂေလိသတင်းကို နားလည်ပြီး ထောက်ခံကြောင်း ထိတွေ့နိုင်သော သက်သေဖြစ်သည်။ ပေါလ်သည် ဤဖြစ်ရပ်ကို ထည့်သွင်းဖော်ပြရန် နောက်ထပ်အရေးကြီးသောအကြောင်းတစ်ခုရှိနိုင်သည်။ ဂလာတိလူမျိုးဖြစ်သော တိမောသေ၊ တစ်ဝက်ယုဒလူမျိုးနှင့် တစ်ဝက်တပါးအမျိုးသားဖြစ်သူသည် ယုဒလူမျိုးများ၏ဘက်လိုက်မှုကို လိုက်လျောရန် သူ၏ဓမ္မအမှုစတင်ချိန်တွင် အရေဖြတ်ခံခဲ့ရသည် (တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၆:၁–၃)။ ပါဝင်သောနိယာမကို ၁ ကောရိန္သု ၉:၂၁–၂၃ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ဤအလျှော့အတင်းသည် တပါးအမျိုးသားများနှင့်ယုဒလူမျိုးများအကြား ဧဝံဂေလိသတင်းဟောပြောမှုကို လွယ်ကူစေရန် လက်တွေ့ကျသောနည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ တိတု၏ကိစ္စတွင်၊ သူသည် စစ်မှန်သောတပါးအမျိုးသားဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ပေါလ်သည် တိတုကို အရေဖြတ်ရန် သဘောတူခဲ့ပါက၊ သူသည် သူ၏ဧဝံဂေလိသတင်းကို ငြင်းပယ်ပြီး၊ ဤပြင်ပကိုယ်ခန္ဓာပုံစံများသည် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်ဟု ဝန်ခံပုံပေါက်လိမ့်မည်။ ပေါလ်သည် တိတု၏ဖြစ်ရပ်ကို ဖော်ပြရခြင်းအကြောင်းမှာ သူတော်စင်များက တပါးအမျိုးသားသက်ဝင်ယုံကြည်သူတစ်ဦးအား အရေဖြတ်ရန် မလိုအပ်ကြောင်း ဥပမာတစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြရန်ဖြစ်သည်။ ထင်ရှားစွာ ၎င်းတို့သည် ဂလာတိ ၂:၄၊ ၅ ရှိ “ညီအစ်ကိုများအတုများ” ၏တောင်းဆိုမှုကို လိုက်လျောမှုမပြုခဲ့ပါ။ ဂလာတိလူမျိုးများကို လမ်းလွဲစေသော မမှန်ကန်သောဆရာများသည် ဤအချက်များကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့အား ဖြေရှင်းရန်ခက်ခဲသော အငြင်းအခုံတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်။ ယေရုဆလင်ရှိ ခေါင်းဆောင်များက တိတုအား အရေဖြတ်ရန် ဖိအားမပေးခဲ့ခြင်းသည် ၎င်းတို့၏ရပ်တည်ချက်ကို သက်သေပြသည်။

3. Circumcised. Verses 3–5 are parenthetical to the main line of argument. The incident of Titus is tangible evidence that the apostles understood and approved Paul’s gospel. There may be another and equally important reason in Paul’s mind for inserting this incident. Timothy, himself a Galatian, half Jew and half Gentile, had been circumcised at the beginning of his ministry as a concession to Jewish prejudice (Acts 16:1–3). For a statement of the principle involved see 1 Cor. 9:21–23. The compromise was a practical one intended to facilitate the preaching of the gospel among the Jews of Gentile lands. In the case of Titus, a full-blooded Gentile, it was different. Had Paul consented to circumcise Titus he would have denied his gospel and appeared to admit that these outward forms were essential to salvation. Paul’s purpose in mentioning the incident involving Titus is to cite an instance where the apostles themselves did not require a Gentile convert to be circumcised. Obviously they did not concede to the demands of the “false brethren” of Gal. 2:4, 5. The false teachers who have been leading the Galatians astray must face these facts, which confront them with an argument they will find most difficult to answer. The fact that the leaders in Jerusalem did not press Titus to be circumcised is evidence of their stand in the matter.

 

ဤဖြစ်ရပ်သည် ပေါလ်၏ တသမတ်တည်းမှုနှင့် ခေါင်းဆောင်များ၏ ဘက်လိုက်မှုကို ဖယ်ရှားပြီး တင်ပြခံရသောအခါ အမှန်တရားကို အသိအမှတ်ပြုရန် ဆန္ဒရှိမှုကို ဖော်ပြသည်။ ဤစိတ်ဓာတ်သည် ဘုရားသခင်အား အစောပိုင်းအသင်းတော်မှတစ်ဆင့် အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် လုပ်ဆောင်နိုင်စေခဲ့သည်။ ယနေ့အသင်းတော်တွင် တူညီသောချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် သည်းခံခြင်းစိတ်ဓာတ်ကို ဘုရားသခင်က ရှာဖွေနေသည်။ အသင်းတော်သည် ဝိညာဉ်ရေးရာအတွေ့အကြုံအသစ်များနှင့် ဘုရားသခင်၏အသင်းတော်အတွက် အစီအစဉ်ကို နားလည်မှုအသစ်များရရှိရန်အတွက် တင်ပြခံရသောအခါ အလင်းသစ်ကို လက်ခံရန် ဆန္ဒရှိရမည်။

This incident reveals both Paul’s consistency and the willingness of the leaders to lay aside prejudice and recognize truth when it was presented to them. This spirit made it possible for God to work through the early church in a marvelous way. He looks for the same spirit of love and tolerance in the church today. There must be the same willingness to accept new light when it is presented, if the church is to attain to new heights of spiritual experience, and new depths—a new comprehension—of God’s plan for His church.

 

၄။ ညီအစ်ကိုများအတုများ။ ဤယုဒဝါဒီများသည် တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၅:၅ ရှိ ဖာရိရှဲခရစ်ယာန်များဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ၎င်းတို့၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပေါလ်သည် ထုံးတမ်းဥပဒေ၏လိုအပ်ချက်များကို လျစ်လျူရှုသည့်အတွက် ယုံကြည်သူယုဒလူမျိုးများကို သူ့အား ဆန့်ကျင်ရန် လှုံ့ဆော်ရန်ဖြစ်သည်။

4. False brethren. These bigoted Judaizers were probably the Pharisee Christians of Acts 15:5. Their purpose was to influence believing Jews against Paul because of his indifference to the requirements of the ceremonial law.

 

ထောက်လှမ်းရန်။ ၎င်းတို့၏ဟန်ဆောင်ဖော်ရွေမှုသည် တပါးအမျိုးသားသက်ဝင်ယုံကြည်သူများ၏ “လွတ်လပ်မှု” ကို မနာလိုဖြစ်စေသော မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်။

To spy out. Their pretended friendliness had a sinister motive—jealousy of the “freedom” of Gentile converts.

 

လွတ်လပ်မှု။ ဆိုလိုသည်မှာ ထုံးတမ်းဥပဒေ၏လိုအပ်ချက်များမှ လွတ်မြောက်မှုနှင့် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ် ဥပဒေဝါဒမှ လွတ်မြောက်မှုဖြစ်သည် (စာမျက်နှာ ၉၃၃ ကိုကြည့်ပါ)။

Liberty. That is, freedom from the requirements of the ritual law and from legalism as a means of salvation (see p. 933).

 

ချုပ်နှောင်မှု။ ဆိုလိုသည်မှာ ထုံးတမ်းဥပဒေ၏လိုအပ်ချက်များနှင့် ဥပဒေဝါဒသို့ဖြစ်သည် (အခန်းကြီး ၄:၃၊ ၉၊ ၂၄၊ ၂၅၊ ၃၁၊ ၅:၁၊ ၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ဥပဒေဝါဒ၏နိယာမကို လက်ခံသူများအားလုံး—ကယ်တင်ခြင်းသည် သတ်မှတ်ထားသောကျင့်စဉ်များနှင့် ကိုက်ညီမှုဖြင့် ရရှိနိုင်သည်ဟူသော—ထိုကျင့်စဉ်၏လိုအပ်ချက်အားလုံးကို လိုက်နာရန် ၎င်းတို့ကိုယ်ကိုယ်ချုပ်နှောင်ထားသည်။ ၎င်းတို့သည် ဥပဒေ၏အကျဉ်းသားများဖြစ်လာပြီး၊ “ဥပဒေစာအုပ်တွင် ရေးထားသမျှအားလုံးကို” လုပ်ဆောင်ရန် တာဝန်ရှိသည် (အခန်းကြီး ၃:၁၀)။ အကယ်၍ ယုဒဝါဒီများသည် ၎င်းတို့၏လမ်းကို ရရှိခဲ့ပါက၊ ဧဝံဂေလိသတင်း၏လွတ်လပ်မှုသည် လုပ်ဆောင်မှုများပေါ်တွင် မှီခိုနေရခြင်းမှလာသော ချုပ်နှောင်မှုနှင့် လဲလှယ်ခံရလိမ့်မည်။

Bondage. That is, to the requirements of the ritual law and to legalism (see chs. 4:3, 9, 24, 25, 31; 5:1, 2). All who adopt the principle of legalism—that salvation can be earned by conformity to a prescribed code—obviously bind themselves to comply with every requirement of that code. They become bondservants of the law, obliged to do “all things which are written in the book of the law” (ch. 3:10). Should the Judaizers have their way, the liberty of the gospel would be exchanged for the bondage that comes from dependence on works.

 

၅။ သူတို့ထံသို့။ ဆိုလိုသည်မှာ ယုဒဝါဒီများနှင့် တိတုအား အရေဖြတ်ရန် ၎င်းတို့၏တောင်းဆိုမှုဖြစ်သည်။

5. To whom. That is, to the Judaizers and their demand that Titus be circumcised.

 

လက်အောက်ခံမှုဖြင့် နေရာပေးခြင်း။ သို့မဟုတ် “လိုက်လျောသည်”။ ယခုဂလာတိအသင်းတော်များကို ဒုက္ခပေးနေသော မေးခွန်းသည် တိတုနှင့်ပတ်သက်၍ ယေရုဆလင်တွင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတော်စင်များသည် တိတုအား အရေဖြတ်ရန် ယုဒဝါဒီများ၏တောင်းဆိုမှုကို ထောက်ခံရန် ငြင်းဆိုခဲ့ပုံရသည်။ ထို့ကြောင့်၊ ဂလာတိလူမျိုးများအား အရေဖြတ်ခြင်းကို အတင်းအကြပ်လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားရာတွင်၊ ပေါလ်မဟုတ်ဘဲ ယုဒဝါဒီများသည် သူတော်စင်များ၏ရပ်တည်ချက်ကို ဆန့်ကျင်နေသူများဖြစ်သည်။

Gave place by subjection. Or, “submitted.” The very question now troubling the churches of Galatia had arisen at Jerusalem with respect to Titus. But the apostles apparently refused to support the demand of the Judaizers that Titus be circumcised. Thus, in attempting to force circumcision upon the Galatians, it was the Judaizers—not Paul—who stood opposed to the position of the apostles.

 

အမှန်တရား။ ယေရုဆလင်တွင်ဖြစ်စေ၊ ဂလာတိတွင်ဖြစ်စေ ယုဒဝါဒီများအား လိုက်လျောလျှင်၊ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏အဓိကနိယာမကို ငြင်းပယ်ရာ ရောက်လိမ့်မည်။ ၎င်းသည် ပေါလ်၏ခိုင်မာသောသဘောထားကို ပြသခြင်းမဟုတ်ပါ၊ သို့သော် ဥပဒေလုပ်ဆောင်မှုများဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို အစားထိုးရန် ကြိုးစားမှုကို ဆန့်ကျင်သည့် ပြတ်သားသောရပ်တည်ချက်ဖြစ်သည်။

The truth. To have yielded to the Judaizers—either at Jerusalem or in Galatia—would have been to deny the great principle of justification by faith. It was in no sense an exhibition of stubbornness on Paul’s part; rather it was a determined stand against an attempt to pervert the gospel by substituting justification by the works of the law for the cardinal truth of the gospel—justification by faith.

 

၆။ ထင်ရှားသူများဟု ထင်ရသူများ။ ဆိုလိုသည်မှာ အသင်းတော်၏အသိအမှတ်ပြုခံရသော ခေါင်းဆောင်များဖြစ်သည့် သူတော်စင်များဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ဤသူများကို အခန်းငယ် ၂ တွင် “ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူများ” ဟုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ အခန်းငယ် ၆ သည် အခန်းငယ် ၃–၅ ဖြင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခဲ့သော အကြံအစည်လမ်းကြောင်းကို ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ပေါလ်သည် ဤ“ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူများ” ကို နှိမ့်ချပြောဆိုခြင်းမဟုတ်ပါ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့၏သူ့ကိုလက်ခံမှုနှင့် သူ၏ဧဝံဂေလိသတင်းကို ထောက်ခံမှု (အခန်းကြီး ၁:၂၄၊ ၂:၉) သည် သူ၏တမန်တော်အဖြစ်အခွင့်အာဏာကို အတည်ပြုသည့် အရေးကြီးသောသက်သေဖြစ်သည်။ အခန်းငယ် ၉ ကိုကြည့်ပါ။

6. Seemed to be somewhat. That is, probably, the apostles themselves, the recognized leaders of the church. These persons are also described in v. 2 as men “of reputation.” Verse 6 continues the line of thought interrupted by vs. 3–5. Paul does not here speak deprecatingly of these men “of reputation,” as might at first appear, for their acceptance of him and approval of his gospel (chs. 1:24; 2:9) constitute important evidence confirming his authority as an apostle. See v. 9.

 

သူတို့မည်သူဖြစ်သည်ဖြစ်စေ။ ဤကွင်းဆက်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဂလာတိလူမျိုးများအား ဆွေးနွေးနေသောမေးခွန်းသည် သူတော်စင်များ၏ထူးချွန်မှုမဟုတ်ဘဲ၊ ပေါလ်၏ဧဝံဂေလိသတင်း၏မှန်ကန်မှုဖြစ်သည်ကို သတိပေးရန်ဖြစ်သည်။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးနှင့် ရာထူးမြင့်မားမှုသည် အမှန်တရားထက် အနည်းငယ်သာအရေးကြီးသည်။ တကျိပ်နှစ်ပါးသောသူတော်စင်များသည် သုံးနှစ်ကြာ ယေရှုနှင့်ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဆက်သွယ်မှုရှိခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏တရားဒေသနာကို ကြားနာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏အံ့ဖွယ်လုပ်ဆောင်မှုများကို သက်သေခံခဲ့သည်။ ပေါလ်သည် သူတော်စင်များ၏အရေးပါမှုကို နှိမ့်ချရန်မကြိုးစားပါ၊ သို့သော် ၎င်းတို့၏ရာထူးနှင့် ရာထူးသည် ဆွေးနွေးနေသောပြဿနာအပေါ် မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိနိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းရန် ကြိုးစားသည်။ ဘုရားသခင်သည် အမှန်တရားကို ဆုံးဖြတ်ရာတွင် လူသားနှင့် တိုင်ပင်ခြင်းမပြုဘဲ၊ အမှန်တရားကို ကြေညာရန် လူသားကို ခန့်အပ်သည်။ ဤအရေးကြီးသောတာဝန်သို့ ပေါလ်သည် တကျိပ်နှစ်ပါးသောသူတော်စင်များကဲ့သို့ ခေါ်ဆိုခံခဲ့ရသည်။

Whatsoever they were. The purpose of this parenthesis is to remind the Galatians that the question under discussion is not the excellence of the apostles but the validity of Paul’s gospel. Personality, and even high office, is of less consequence than truth. Unquestionably the Twelve had had great privileges. They had been associated personally with Jesus for three years. They had heard Him preach. They had witnessed His miracles. Paul is not detracting from the importance of the apostles, but he endeavors to make clear that their position and office could have no bearing whatever on the problem under consideration. God did not consult man with respect to what is truth, but commissions him to declare truth. To this important duty Paul has been called, even as had the Twelve.

 

ပုဂ္ဂိုလ်။ စကားလုံးအရ “မျက်နှာ” ဆိုသည်မှာ အပြင်ပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် အတွင်းစိတ်စရိုက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည် (၁ရာ ၁၆:၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏အကဲဖြတ်နည်းဖြစ်သည်ဖြစ်ရာ၊ ရာထူးနှင့် အဆင့်အတန်းသည် စရိုက်ထက် အဘယ်ကြောင့် ပိုမိုမြင့်မားစွာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်နည်း။ အမှန်တရားသည် အဓိကအရေးကြီးပြီး၊ ၎င်းကိုကြေညာသူများ၏ရာထူးနှင့် အဆင့်အတန်းသည် အနည်းငယ်သာအရေးကြီးသည်။ သို့သော်၊ ပေါလ်သည် အသင်းတော်တွင် တာဝန်ယူရန်ခန့်အပ်ခံရသူများကို အမြဲသစ္စာရှိစွာ ထောက်ခံခဲ့သည်။ သူသည် သူကဲ့သို့ပင် ဧဝံဂေလိသတင်းကို ဟောပြောရန် ဘုရားသခင်က ခန့်အပ်ထားသူများကို အမြင့်ဆုံးတန်ဖိုးထားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခေါ်ဆိုမှုကို မြင့်မားသောဂုဏ်ယူစရာအဖြစ် ယူဆခဲ့ပြီး၊ အခါသမယလိုအပ်သည့်အခါတွင် အခွင့်အာဏာကို အသုံးပြုရန် တာဝန်ရှိသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည် (ရောမ ၁၁:၁၃၊ ၂ ကောရိန္သု ၁၃:၂ ကိုကြည့်ပါ)။ တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၀:၃၄ ကိုနှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ။

Person. Literally, “face,” that is, outward appearance in contrast with inward character (see on 1 Sam. 16:7). This being God’s method of evaluation, why should position or rank be considered more highly than character? Truth is of paramount importance, while the position or rank of those proclaiming it is of little consequence. Nevertheless, Paul ever loyally supported those who had been appointed to positions of responsibility in the church. He held in highest esteem those who, like himself, had been commissioned by God to preach the gospel. He considered his own call a high honor and believed it carried authority which he was under obligation to exercise when the occasion demanded (see Rom. 11:13; 2 Cor. 13:2). Compare Acts 10:34.

 

ဘာမှထပ်မထည့်ခဲ့ပါ။ ပေါလ်၏ဧဝံဂေလိသတင်းသည် သူတော်စင်များနှင့်အတူတူပင် အရင်းအမြစ်မှလာပြီး၊ ပြည့်စုံသောဧဝံဂေလိသတင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ထပ်မံထည့်သွင်းခြင်း သို့မဟုတ် ဖယ်ရှားခြင်းသည် ၎င်း၏ပြည့်စုံမှုကို ဖျက်ဆီးလိမ့်မည်။ သူ၏အငြင်းအခုံ၏အားသာချက်မှာ၊ ပေါလ်သည် တကျိပ်နှစ်ပါးသောသူတော်စင်များနှင့် တိုင်ပင်ခြင်း သို့မဟုတ် ညွှန်ကြားခံရခြင်းမရှိခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ဧဝံဂေလိသတင်းသည် ၎င်းတို့နှင့်အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ တိတုနှင့် ခရစ်ယာန်သက်ဝင်ယုံကြည်သူတပါးအမျိုးသားအားလုံးကို အရေဖြတ်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ယုဒဝါဒီများ၏တောင်းဆိုမှုကို စစ်ဆေးရာတွင်၊ သူတော်စင်များသည် ပေါလ်နှင့် လုံးဝသဘောတူညီခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ပေါလ်၏ရပ်တည်ချက်ကို ပြောင်းလဲရန် သို့မဟုတ် ပြင်ဆင်ရန် အဆိုမပြုခဲ့ပါ။

Added nothing. Paul’s gospel had come from the same source as that of the apostles, and was a complete gospel. To add to or subtract from it would mar its perfection. The strength of his argument is that, although Paul had not conferred with, or been instructed by, the Twelve, his gospel was nevertheless the same as theirs. Examining the demand of the Judaizers that Titus and all Gentile converts to Christianity be required to submit to circumcision, the apostles found themselves in complete agreement with Paul. They did not propose that Paul either alter or modify his stand.

 

၇. အရေဖျားလှီးခြင်းမခံသူများအတွက် ဧဝံဂေလိတရား။ အရေဖျားလှီးခြင်းခံသူများအတွက် ဧဝံဂေလိတစ်မျိုးနှင့် အရေဖျားလှီးခြင်းမခံသူများအတွက် ဧဝံဂေလိတစ်မျိုးဟူ၍ ဧဝံဂေလိနှစ်မျိုးမရှိပါ။ ပေါလုက အခန်း ၃ နှင့် ၄ တွင် ရှင်းလင်းတင်ပြထားသည့်အတိုင်း၊ ယုဒလူမျိုးရော တပါးအမျိုးသားများပါ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းရရှိပြီး တရားဥပဒေ၏အကျင့်များအားဖြင့် မဟုတ်ပါ (အခန်း ၃:၂၈ ကိုကြည့်ပါ)။ တရားဥပဒေ၏အကျင့်များသည် ဧဝံဂေလိတရား၏အစိတ်အပိုင်းမဟုတ်ပါ။ ကွဲပြားခြားနားမှုသည် သတင်းစကား၌မဟုတ်ဘဲ၊ ၎င်းကိုလက်ခံရရှိသူများ၏ ယခင်အခြေအနေ၌သာဖြစ်သည်။

7. Gospel of the uncircumcision. There are not two different gospels, one for the circumcised and the other for the uncircumcised. As Paul makes clear in chs. 3 and 4, both Jew and Gentile are saved by faith and not by the works of the law (see ch. 3:28). The works of the law are really not a part of the gospel at all. The difference was not in the message, but in the prior status of those to whom it was given.

 

ပေတရုထံသို့။ နားထောင်သူများ၏အုပ်စုနှစ်ခု—ယုဒလူမျိုးနှင့် တပါးအမျိုးသားများ—ရှိသော်လည်း ဧဝံဂေလိတရားမှာ တစ်ခုတည်းဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် တစ်ဦးအတွက် သံတမန်အဖြစ်ခန့်အပ်ခံရပြီး ပေတရုသည် နောက်တစ်ဦးအတွက် ခန့်အပ်ခံရသည် (အခန်းငယ် ၇-၉ ကိုကြည့်ပါ)။

Unto Peter. There are two circles of hearers—Jew and Gentile—but one gospel. Paul was commissioned an ambassador to one and Peter to the other (see vs. 7–9).

 

၈. ပေတရုတွင် အကျိုးဖြစ်ထွန်းစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ စကားလုံးအရ “အတွင်း၌လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ဆိုလိုသည်မှာ တက်ကြွစေသည်။ “အကျိုးဖြစ်ထွန်းစွာ” ဟူသောစကားလုံးကို ဘာသာပြန်သူများက ထည့်သွင်းထားသည်။ ပေတရု၏ဓမ္မအမှုတော်၏အောင်မြင်မှုသည် ဘုရားသခင်သည် သူ့မှတစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်နေကြောင်း သက်သေဖြစ်သည်။ သို့သော် ပေါလု၏ဓမ္မအမှုတော်တွင်လည်း ထိုနည်းတူဖြစ်သည်။ တစ်ဦးကို ချီးကျူးပြီး နောက်တစ်ဦးကို ရှုတ်ချခြင်းသည် မညီညွတ်ပါ။ ပေါလု၏အခွင့်အာဏာနှင့် တန်ခိုး၏ရင်းမြစ်သည် ပေတရု၏ရင်းမြစ်နှင့် တူညီသည်။ တစ်ဦးသည် တမန်တော်ဖြစ်ပါက၊ နောက်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

8. Wrought effectually in. Literally, “worked in,” that is, animated. The word “effectually” was supplied by the translators. The success of Peter’s ministry constituted evidence that God was at work through him. But the same was true of Paul’s ministry. It would be inconsistent to acclaim the one and denounce the other. The source of Paul’s authority and power is the same as that of Peter. If one is an apostle, so is the other.

 

အတွင်း၌ တန်ခိုးထက်မြက်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဂရိဘာသာတွင် အခန်းငယ်၏ပထမပိုင်း၌ “အကျိုးဖြစ်ထွန်းစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံးနှင့် တူညီသည်။

Was mighty in. Identical in the Greek with the word translated “wrought effectually in,” in the first part of the verse.

 

၉. ယာကုပ်။ ယောဟန်၏ညီဖြစ်သူ ယာကုပ်မဟုတ်ပါ၊ ၎င်းသည် ပေါလု၏ပထမဆုံးသာသနာပြုခရီးမတိုင်မီ ကွပ်မျက်ခံခဲ့ရသူဖြစ်သည် (တမန် ၁၂:၁- ၂)၊ သို့သော် ဂလာတိ ၁:၁၉ တွင် မိတ်ဆက်ထားပြီးဖြစ်သော “သခင်ယေရှု၏ညီဖြစ်သူ ယာကုပ်” ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူကို ပထမဦးဆုံးအမည်တွင်ခေါ်ဆိုခြင်းသည် ၎င်းသည် ထိုအချိန်က ယေရုဆလင်မြို့ရှိ တမန်တော်များအကြား ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ လုကာ၏ ယေရုဆလင်ကောင်စီဖြစ်ရပ်မှတ်တမ်း၌ (တမန် ၁၅) ယာကုပ်သည် အသင်းတော်၏ခေါင်းဆောင်များအကြား ပထမဦးဆုံးအဆင့်ရှိသည် (အခန်းငယ် ၁၃- ၁၉-၂၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ယာကုပ်သည် အသင်းတော်၏အသိအမှတ်ပြုခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး တမန်တော်ဆယ့်နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးမဟုတ်သည့်အချက်သည်၊ ပေါလုသည် စစ်မှန်သောတမန်တော်အဖြစ် မယူဆနိုင်ဟု ယုဒဘာသာဝင်များက စွပ်စွဲချက်ကို ချေပေးသည်။ ရှေးဟောင်းမူရင်းစာမူများနှင့် ဘာသာပြန်များတွင် “ပေတရုနှင့် ယာကုပ်” ဟု ဖတ်ရှုထားသည့် စာမူအနည်းငယ်ရှိပြီး၊ ပေတရုသည် တမန်တော်များအကြား ပထမဦးဆုံးဖြစ်ပုံပေါ်စေရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရသည်။

9. James. Not the brother of John, who had been put to death before Paul’s First Missionary Journey (Acts 12:1, 2), but doubtless “James the Lord’s brother,” already introduced in Gal. 1:19. The fact that he is named first implies that he was, at the time, leader among the apostles at Jerusalem. In Luke’s account of the Jerusalem Council (Acts 15) James ranks first among the leaders of the church (see vs. 13, 19–22). The fact that James, the acknowledged leader of the church, had not been one of the Twelve, deflates the charge of the Judaizers that Paul cannot be considered a genuine apostle. A few ancient manuscripts and versions read “Peter and James,” obviously to make Peter appear to be first among the apostles.

 

ဇေဖ။ မဿဲ ၁၆:၁၈၊ မာကု ၃:၁၆ ကိုကြည့်ပါ။

Cephas. See on Matt. 16:18; Mark 3:16.

 

ယောဟန်။ မာကု ၃:၁၇ ကိုကြည့်ပါ။

John. See on Mark 3:17.

ထင်ရှားသည်ဟု ယူဆခံရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယေဘုယျအားဖြင့် ထင်ရှားသူများဟု ယူဆခံရသည်။ ပေါလုသည် ဤသုံးဦးသည် ခေါင်းဆောင်များဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုခြင်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရှောင်ရှားခဲ့ပေမည်။ ဧဝံဂေလိတရား၏အောင်မြင်မှု သို့မဟုတ် ကျရှုံးမှုသည် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက် သို့မဟုတ် အုပ်စုတစ်ခုပေါ်တွင် မမူတည်ပါ။ မည်သူမျှ ၎င်း၏အောင်မြင်မှုအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သူမဟုတ်ပါ။

Seemed to be. That is, were generally held to be. Paul may purposely have avoided saying that these three were leaders. The success or failure of the gospel does not depend upon any man or group of men. No person is indispensable to its success.

 

တိုင်များ။ ဆိုလိုသည်မှာ အသင်းတော်တွင် ခေါင်းဆောင်များဖြစ်သည်။ ယာကုပ်သည် တမန်တော်ဆယ့်နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ၊ အသင်းတော်တွင် “တိုင်” အဖြစ် ပေတရုနှင့် ယောဟန်တို့နှင့် တန်းတူအဆင့်ရှိသည်ဟု ခံယူထားပါက၊ ပေါလုကိုလည်း အဘယ်ကြောင့် မထည့်သွင်းနိုင်သနည်း။

Pillars. That is, leaders in the church. If James, who is not of the Twelve, is held in such high esteem as to be rated a “pillar” in the church on an equality with Peter and John, why not Paul also?

 

ညာလက်များ။ ထိပ်တန်းတမန်တော်များသည် ပေါလုနှင့် တရားဝင်ဖော်ရွေသော သဘောတူညီချက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး၊ သူ၏တမန်တော်အဖြစ်ကို အသိအမှတ်ပြုကာ သူ၏ဧဝံဂေလိတရားကို အတည်ပြုခဲ့သည်။ ညာလက်ပေးခြင်းသည် ယုဒလူများအပါအဝင် အခြားလူမျိုးများတွင်လည်း ရင်းနှီးသောအလေ့အထတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤလုပ်ရပ်သည် ဘုရားသခင်က ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ကောင်းချီးပေးခဲ့သည်ဟူသော မနှစ်သက်ဖွယ်ဝန်ခံချက်ထက် ပိုမိုသိသာထင်ရှားသည်။ တမန်တော်များသည် ဤအမူအရာဖြင့် ၎င်းတို့ကို ခရစ်ယာန်ဓမ္မအမှုတော်တွင် တန်းတူအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ၎င်းတို့၏ဧဝံဂေလိတရားသည် သန့်ရှင်းပြီး ဟောပြောရန်ထိုက်တန်သည်ဟု လက်ခံခဲ့သည်။

The right hands. The leading apostles entered into a formal, friendly agreement with Paul, acknowledging his apostleship and approving his gospel. The giving of the right hand was a practice familiar to other nations as well as to the Jews. This act obviously involved more than a grudging admission that God had called and blessed Paul and Barnabas, and a reluctant concession to their views. The apostles, by this gesture, recognized them as equal in the Christian ministry. Also, their gospel was accepted as pure and worthy to be preached.

 

မိတ်သဟာယ။ ဂရိဘာသာတွင် “ကိုင်နိုးနီးယား” ဟု ဆိုလိုသည်မှာ “ပါဝင်ဆောင်ရွက်ခြင်း”၊ “ဝေမျှခြင်း”၊ “ဆက်သွယ်ခြင်း” ဖြစ်သည်။

Fellowship. Gr. koinōnia, “participation,” “sharing,” “association.”

 

တပါးအမျိုးသားများထံသို့။ တမန်တော်များသည် ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့၏ အောင်မြင်မှုကို မနာလိုမဖြစ်ခဲ့ဘဲ၊ ၎င်းကို ဝမ်းမြောက်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ပေါလုအား တပါးအမျိုးသားများအကြား ယခင်ကဲ့သို့ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် သဘောတူခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပြင်းထန်သောအငြင်းပွားမှု သို့မဟုတ် ရန်ဖြစ်မှုမရှိဘဲ အသင်းတော်ပြဿနာများကို သဟဇာတဖြစ်အောင် ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း၏ ဥပမာကောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းရာစုနှစ်များတွင် အသင်းတော်ကို အရှက်ရစေသော ပဋိပက္ခများစွာသည် တမန်တော်ခေတ်၏ခေါင်းဆောင်များကဲ့သို့ ရိုးသားပြီး မြင့်မြတ်သောစိတ်ထားရှိခဲ့ပါက ဘယ်သောအခါမှ ဖြစ်ပွားလာမည်မဟုတ်ပါ။

Unto the heathen. The apostles were not jealous of the success reported by Paul and Barnabas, but rejoiced in it. They consented to Paul’s continuation of his work, as formerly, among the Gentiles. This is a good illustration of the possibility of reaching a harmonious solution to difficult church problems without harsh contention or strife. Many conflicts that disgraced the church in later centuries would never have occurred had the believers been as honest and noble-minded as the leaders of apostolic times.

 

၁၀. ဆင်းရဲသားများကို မှတ်မိပါ။ ၎င်းသည် ယုဒပြည်ရှိ ဆင်းရဲသောခရစ်ယာန်များကို ရည်ညွှန်းပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤတောင်းဆိုမှုအတွက် အကြောင်းပြချက်နှစ်ခုမှာ ထင်ရှားသည်။ ပထမအကြောင်းပြချက်မှာ လိုအပ်ချက်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအကြောင်းပြချက်မှာ ယုဒခရစ်ယာန်များနှင့် တပါးအမျိုးသားအသစ်သို့ ပြောင်းလဲလာသူများအကြား ကွဲပြားမှုကို တားဆီးလိုသော ဆန္ဒဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် တပါးအမျိုးသားများအတွက် တမန်တော်အဖြစ် အသင်းတော်၏ခေါင်းဆောင်များက တရားဝင်လက်ခံခဲ့သည့်အချက်သည် သူ၏ဆွေမျိုးဖြစ်သော ယုဒလူများအပေါ် သူ၏သဘောထားကို မပြောင်းလဲစေပါ။

10. Remember the poor. This doubtless refers to poor Christians in Judea. Two reasons are evident for this request. The first, of course, is the need. The second is a desire to prevent alienation of the new Gentile converts from the Jewish Christians. The fact that he has been formally accepted by the leaders of the church as apostle to the Gentiles will not alter his attitude toward his kinsmen, the Jews.

 

ကျွန်ုပ်လည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ပေါလုသည် ဤတောင်းဆိုမှုကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဂုဏ်ပြုခဲ့ပြီး၊ မက္ကဒိုးနီးယားနှင့် ဂရိရှိ တပါးအမျိုးသားအသင်းတော်များထံသို့ ရက်ရောသောလှူဒါန်းမှုများအတွက် ထပ်ခါတလဲလဲ တောင်းဆိုခဲ့သည် (ရောမ ၁၅:၂၅-၂၇၊ ၁ ကော ၁၆:၃၊ ၂ ကော ၈ ကိုကြည့်ပါ)။

I also was forward. Paul zealously honored this request, making repeated appeals to the Gentile churches of Macedonia and Greece for liberal contributions (see Rom. 15:25–27; 1 Cor. 16:3; 2 Cor. 8).

 

၁၁. ပေတရုရောက်လာသောအခါ။ ပေတရု၏အပြုအမူ (အခန်းငယ် ၁၁-၁၄) သည် ကောနီလုနှင့် သူ၏အတွေ့အကြုံ (တမန် ၁၀:၁၉ မှ ၁၁:၁၈) နှင့် အထူးသဖြင့် ယေရုဆလင်ကောင်စီဆုံးဖြတ်ချက် (တမန် ၁၅:၇- ၂၂- ၂၉) ပြီးနောက် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ပေါလုသည် ဤဖြစ်ရပ်ကို ၎င်း၏မှန်ကန်သော အချိန်ကာလအစီအစဉ်အတိုင်း ပြန်လည်ပြောပြလျက်ရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ယေရုဆလင်ကောင်စီဆုံးဖြတ်ချက်သည် တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများနှင့်သာ သက်ဆိုင်သည်ကို သတိရရမည်။ ၎င်းသည် ယုဒခရစ်ယာန်များကို ထုံးတမ်းဥပဒေ၏လိုအပ်ချက်များမှ တရားဝင်လွတ်မြောက်စေခြင်းမပြုခဲ့ပါ။ တပါးအမျိုးသားများနှင့်ပတ်သက်၍ ၎င်းတို့၏အမှုကိစ္စကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီးနောက်၊ ယုဒဘာသာဝင်များသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တွင် တကယ်ဖော်ပြထားသည်ထက် ပိုမိုဖတ်ရှုရန် သဘာဝကျကျ ငြင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ပေါလုနှင့် အခြားသူများက တပါးအမျိုးသားများသည် ထုံးတမ်းဥပဒေမပါဘဲ ကယ်တင်ခြင်းရနိုင်ပါက၊ ယုဒလူများလည်း ထိုနည်းတူရနိုင်သည်ဟု မှန်ကန်စွာ ဆင်ခြင်ခဲ့ကြသည်။ ယေရုဆလင်မြို့၌ ပေါလုသည် ယုဒလူတစ်ဦးအနေဖြင့် ထုံးတမ်းအခမ်းအနားများတွင် ပါဝင်ရန် သိသာထင်ရှားသောကန့်ကွက်မှုမရှိခဲ့ပါ (တမန် ၂၁:၂၀-၂၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ရုပ်တုများအား ပူဇော်သောအစားအစာကို စားသုံးခြင်းကဲ့သို့ပင် (၁ ကော ၁၀:၂၇-၂၉)၊ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ မူအရ ပြဿနာမပါဝင်ပါ (အခန်း ၈:၈)။ ဤအခါ၌ ပေါလု၏စိုးရိမ်မှုသည် အသင်းတော်၏အဖွဲ့ဝင်များအတွက်ဖြစ်သည် (၁ ကော ၁၀:၂၉-၃၃ ကိုကြည့်ပါ)၊ အန္တိအုတ်မြို့ရှိ အသင်းတော်သည် တပါးအမျိုးသားများဖြင့် အဓိကဖွဲ့စည်းထားသည် (တမန် ၁၁:၁၉-၂၁)။ ထို့ကြောင့် ပေတရုသည် တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများနှင့် အပြည့်အဝရင်းနှီးမှုကို အပြန်အလှန်တန်းတူအခြေခံဖြင့် မူလကယူဆောင်ခဲ့သော ရပ်တည်ချက်တွင် ခိုင်မာစွာရပ်တည်ရန် အသင့်ရှိသင့်သည်။

11. Peter was come. Although Peter’s conduct (vs. 11–14) seems strange to us after his experience with Cornelius (Acts 10:19 to 11:18), and especially after the decision of the Jerusalem Council (Acts 15:7, 22, 29), it is evident that Paul is here narrating the incident in its proper chronological order. It should be remembered that the decision of the Jerusalem Council pertained to Gentile believers only. It did not specifically release Jewish Christians from the requirements of the ritual law. Having lost their case with respect to Gentile converts, the Judaizers naturally refused to read more into the decision than was actually stated. But Paul and others rightly reasoned that if Gentiles could be saved apart from the ritual law, so could the Jews. When in Jerusalem Paul had no serious objection to participating in ritual ceremonies himself (cf. Acts 21:20–27), as a Jew. As with eating food offered to idols (1 Cor. 10:27–29), no moral principle was involved (ch. 8:8). Paul’s concern on this occasion was for the members of the church (cf. 1 Cor. 10:29–33), and the church at Antioch was composed largely of Gentiles (Acts 11:19–21). Peter therefore should have been ready to stand firmly in the position he originally took, of entering into full fellowship with the Gentile believers on a basis of full reciprocity.

 

ဤပေတရု၏အန္တိအုတ်သို့ လည်ပတ်မှုသည် ယေရုဆလင်ကောင်စီပြီးဆုံးပြီးနောက် မကြာမီပြုလုပ်ခဲ့ပုံရသည်။ တမန် ၁၅:၁- ၂ မှ အန္တိအုတ်မြို့၌ အရေဖျားလှီးခြင်းဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှုသည် ထိုကောင်စီကို ခေါ်ဆိုရန် ချက်ချင်းအကြောင်းဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ယခုဆုံးဖြတ်ချက်သည် သက်ဆိုင်သူအားလုံးအတွက် ကျေနပ်ဖွယ်ဖြစ်ထင်သည့်နည်းဖြင့် ဖြေရှင်းပြီးဖြစ်သဖြင့်၊ ခေါင်းဆောင်များအနည်းဆုံးတစ်ချို့သည် အန္တိအုတ်သို့ လည်ပတ်ရန် သဘာဝကျသည်။ ကောင်စီတွင် ပေတရု၏ပါဝင်မှုမှတ်တမ်းမှ (တမန် ၁၅:၆-၁၁ ကိုကြည့်ပါ)၊ အထူးသဖြင့် ကောနီလု၏အိမ်တွင် သူ၏အတွေ့အကြုံမှ၊ သူသည် အန္တိအုတ်မြို့၌ ကွဲပြားမှုများကို ဖျန်ဖြေရန်နှင့် ကောင်စီဆုံးဖြတ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် သူတတ်နိုင်သမျှ လုပ်ဆောင်ရန် မျှော်လင့်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

This visit of Peter to Antioch was apparently made soon after the close of the Jerusalem Council. From Acts 15:1, 2 it is evident that the discussion at Antioch concerning the question of circumcision had provided the immediate occasion for calling that council. Now that the question had been settled in a way seemingly satisfactory to all concerned, it would be natural for at least some of the leaders to visit Antioch. From the record of Peter’s participation in the council (see Acts 15:6–11), particularly his experience in the home of Cornelius, he would be expected to do what he could at Antioch to compose differences of opinion and to help carry out the decision of the council.

 

ကျွန်ုပ်သည် သူ့ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ ဤဖြစ်ရပ်သည် ပေါလု၏တမန်တော်အဖြစ် တန်းတူညီမျှမှုကို ရှင်းလင်းစွာ သက်သေပြပြီး၊ တပါးအမျိုးသားများအား ယုဒဥပဒေဆိုင်ရာ ထုံးတမ်းများနှင့်အညီ လိုက်နာရန် လိုအပ်သည်ဟူသော သူ၏အငြင်းအခုံကို ထောက်ခံသည် (အခန်းငယ် ၁၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ပေါလု၊ ဗာနဗ၊ နှင့် အခြားနှစ်ဦးသည် ကောင်စီ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အန္တိအုတ်သို့ ပြန်လည်သယ်ဆောင်ရန် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရသည် (တမန် ၁၅:၂၂- ၂၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ပေတရုသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထောက်ခံခဲ့ပြီး စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ သဘောတူခဲ့ပုံရသဖြင့်၊ သူနှင့် ပေါလုအကြား အငြင်းပွားမှုတစ်ခုရှိခဲ့သည်ဟု မဆိုနိုင်ပါ။ ၎င်းတို့သည် အနည်းဆုံး ယေဘုယျမူများနှင့် ကောင်စီတွင် ချမှတ်ထားသော ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် သဘောတူညီမှုရှိခဲ့ပြီး၊ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်အတွင်း တပါးအမျိုးသားများ၏ အဆင့်အတန်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဖြစ်သည်။ ဤရှင်းလင်းပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ပေါလု၏ ပေတရုအား လူသိရှင်ကြား ဆုံးမခြင်း၏ အခြေခံဖြစ်ပြီး ၎င်းကို တရားမျှတစေခဲ့သည်။

I withstood him. This incident clearly proves Paul’s equality as an apostle and vindicates his argument against requiring the Gentiles to conform to Jewish legal practices (see v. 14). Paul, Barnabas, and two others had been chosen to carry the decision of the council back to Antioch (see Acts 15:22, 23). Because Peter had been favorable to, and no doubt concurred wholeheartedly in, the decision, it can hardly be said that there was a controversy between him and Paul. They were in agreement, at least on the general principles, and thus on the decision, laid down at the council with respect to the status of Gentiles within the Christian church. This clear and unequivocal decision doubtless provided the basis of Paul’s open rebuke to Peter, and justified it.

 

အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များသည် မလွှဲမရှောင်သာ ရန်ဖြစ်မှုများမဖြစ်ပေါ်စေဘဲ အမျိုးမျိုးသောထင်မြင်ချက်များကို ဆွေးနွေးနိုင်ရမည်။ ပေတရု၏တိတ်ဆိတ်မှုသည် သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်မမှန်ကန်ကြောင်း ဝန်ခံခြင်းကို ရောင်ပြန်ဟပ်သည်ဟု ယူဆရန်မှာ ကျိုးနပ်သည်။ ၎င်းသည် သူပြုလုပ်ရန် မြင့်မြတ်သောအရာဖြစ်သည်။ မည်သည့်လုပ်ငန်းတွင်မဆို အောင်မြင်မှုအတွက် အားထုတ်မှု၏ ညီညွတ်မှုသည် လိုအပ်သည်။ တမန်တော်ခေါင်းဆောင်များအကြား ထင်ရှားခဲ့သော ရိုးသားမှုနှင့် ဖြောင့်မတ်မှုမျိုးရှိမထားမချင်း အသင်းတော်သည် ၎င်း၏သာသနာတော်ကို ဘယ်သောအခါမှ ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်နိုင်မည်မဟုတ်ပါ။

It should be possible for church leaders to discuss various opinions without creating feelings of resentment. It is reasonable to assume that Peter’s silence reflected his admission of having erred in judgment. This was a noble thing for him to do. Unity of effort is necessary for success in any enterprise. The church can never fulfill her commission until there is the same type of honesty and straightforwardness that was evident among apostolic leaders.

 

သူသည် အပြစ်တင်ခံရဖွယ်ရှိသည်။ အစောပိုင်းအသင်းတော်စာရေးဆရာအချို့က ဤတွင်ဖော်ပြထားသော ပေတရုသည် တမန်တော်ပေတရုမဟုတ်ဘဲ၊ ခုနစ်ဆယ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာဆိုခဲ့ကြသည်။ အခြားသူများကမူ တမန်တော်နှစ်ဦးသည် ယုဒဘာသာဝင်များအား ပေါလု၏ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အငြင်းအခုံများအောက်တွင် ပေတရုကဲ့သို့ လိုက်လျောလက်ခံရန် ဆန္ဒရှိသင့်သည်ဟူသော သင်ခန်းစာတစ်ခုအဖြစ် ဤမြင်ကွင်းကို ကြိုတင်စီစဉ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုခဲ့ကြသည်။ ဤရိုးရှင်းသောအချက်များကို ရှင်းပြရန်ကြိုးစားမှုများနှင့် အခြားကြိုးပမ်းမှုများသည် ပေတရု၏ဦးစားပေးမှုအပေါ် ကြိုတင်ယုံကြည်ချက်နှင့် သူသည် မမှန်ကန်နိုင်သည်ဟူသော ဝန်ခံမှုကို လက်မခံလိုခြင်း၊ သူ့ကို တမန်တော်တစ်ဦးက လူသိရှင်ကြား ဆုံးမခြင်းကို ဖော်ပြရန်ပင် မလိုအပ်ပါ။ ပေတရုသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အမှားကို သဘောပေါက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို အကြောင်းပြရန် သို့မဟုတ် ဆင်ခြေပေးရန် မကြိုးစားခဲ့ပုံရသည်။ ဤတုံ့ပြန်မှုသည် သူ၏ထူးကဲသောဝန်ခံချက်ပြီးနောက် (ယောဟန် ၂၁:၁၅-၁၇ ကိုကြည့်ပါ) ပေတရုထံမှ မျှော်လင့်ထားနိုင်သည့်အရာနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ၎င်းသည် သူ့ကို မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ရေးရာအဆင့်ရှိသူအဖြစ် အမှတ်အသားပြုသည်။

He was to be blamed. Some early church writers insisted that the Peter here mentioned was not the apostle Peter but one of the Seventy. Others claimed that the two apostles had arranged the scene beforehand as a lesson to the Judaizers that they should be as willing to submit as Peter was under Paul’s persuasive arguments. These and other attempts to explain away the simple facts were prompted by the preconceived belief in the primacy of Peter and an unwillingness to admit that he could have been in the wrong, to say nothing about his being openly rebuked by a fellow apostle. Apparently Peter realized his own error and made no attempt to justify or excuse himself. Such a reaction is in keeping with what might be expected of Peter after his great confession (see John 21:15–17). It marked him as a man of noble spiritual stature.

 

၁၁, ၁၂ (ယာကုပ် ၁:၈၊ တမန်တော် ၂၁:၂၀-၂၆ တွင် EGW ကိုကြည့်ပါ)။ အားကြီးသောသူများ ယိမ်းယိုင်သောအခါ။—အကောင်းဆုံးလူများပင်လျှင် မိမိကိုယ်ကို အားကိုးထားပါက၊ ဆိုးရွားသောအမှားများကို ကျူးလွန်ကြလိမ့်မည်။ လူ့အေးဂျင့်ထံတွင် တာဝန်များ ပိုမိုထားရှိလေလေ၊ ညွှန်ကြားထိန်းချုပ်ရန် သူ၏ရာထူးမြင့်မားလေလေ၊ သူသည် သခင်၏လမ်းကို ဂရုတစိုက်မလိုက်နာပါက၊ စိတ်နှလုံးများကို ဖျက်ဆီးရာတွင် ဆိုးရွားသောပြဿနာများကို ပိုမိုဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။ အန္တိအုတ်မြို့တွင် ပေတရုသည် သမာဓိရှိမှု၏မူများတွင် ကျရှုံးခဲ့သည်။ ပေါလုသည် သူ။ ဖျက်ဆီးနိုင်သောသြဇာကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆန့်ကျင်ခဲ့ရသည်။ ၎င်းကို အခြားသူများအား အကျိုးရှိစေရန်နှင့် မြင့်မားသောရာထူးရှိသူများအတွက် သမာဓိတွင် မကျရှုံးရန်၊ မူများကို ခိုင်မာစွာလိုက်နာရန် သတိပေးချက်အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

11, 12 (James 1:8; see EGW on Acts 21:20–26). When Strong Men Waver.—Even the best of men, if left to themselves, will make grave blunders. The more responsibilities placed upon the human agent, the higher his position to dictate and control, the more mischief he is sure to do in perverting minds and hearts if he does not carefully follow the way of the Lord. At Antioch Peter failed in the principles of integrity. Paul had to withstand his subverting influence face to face. This is recorded that others may profit by it, and that the lesson may be a solemn warning to the men in high places, that they may not fail in integrity, but keep close to principle.

 

ပေတရု၏အားလုံးသောကျရှုံးမှုများ၊ သူ၏ကျဆုံးမှုနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်မှု၊ သူ၏ရှည်လျားသောဝန်ဆောင်မှုကာလ၊ ခရစ်တော်နှင့် ရင်းနှီးသောဆက်ဆံမှု၊ ခရစ်တော်၏သန့်ရှင်းဖြူစင်ပြီး ဖြောင့်မတ်သောမူအရ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှု၊ သူရရှိခဲ့သော ညွှန်ကြားချက်အားလုံး၊ လက်ဆောင်များနှင့် ဗဟုသုတများ၊ နှင့် နှုတ်ကပတ်တရားကို ဟောပြောရာတွင် သူ၏သြဇာကြီးမားမှုတို့ပြီးနောက်၊ လူ၏ကြောက်ရွံ့မှု သို့မဟုတ် သူ၏လေးစားမှုရရှိရန်အတွက် ဧဝံဂေလိတရား၏မူများကို လှည့်စားရန် သို့မဟုတ် ရှောင်လွှဲရန် သူသည် ထူးဆန်းသည်မဟုတ်လား။ သူသည် ယိမ်းယိုင်ပြီး သူ၏ရပ်တည်ချက်တွင် နှစ်ဖက်သဘောထားရှိခြင်းသည် ထူးဆန်းသည်မဟုတ်လား။ ဘုရားသခင်သည် လူတိုင်းအား မိမိ၏သင်္ဘောကို ဖြောင့်မတ်စွာနှင့် ဘေးကင်းစွာ ဆိပ်ကမ်းသို့ ဦးဆောင်ရန် မိမိ၏ကိုယ်ပိုင်အားနည်းမှုကို ခံစားသိရှိစေပါစေ။ နေ့စဉ်လိုအပ်သော ခရစ်တော်၏ကျေးဇူးတော်သည် အရေးကြီးသည်။ သူ၏ထူးကဲသောကျေးဇူးတော်သည်သာ ကျွန်ုပ်တို့၏ခြေလှမ်းများကို ပြိုလဲခြင်းမှ ကယ်တင်နိုင်သည် (စာမူ ၁၂၂, ၁၈၉၇)။

After all the failures of Peter, after his fall and restoration, his long course of service, his intimate acquaintance with Christ, his knowledge of Christ’s pure, straightforward practice of principle; after all the instruction he had received, all the gifts and knowledge and great influence in preaching and teaching the Word, is it not strange that he should dissemble and evade the principles of the gospel, for fear of man, or in order to gain his esteem? Is it not strange that he should waver, and be two-sided in his position? May God give every man a sense of his own personal helplessness to steer his own vessel straight and safely into the harbor. The grace of Christ is essential every day. His matchless grace alone can save our feet from falling (MS 122, 1897).

 

 

၁၂. ယာကုပ်ထံမှ။ ယာကုပ်ထံမှ လာသည်ဟုဆိုသော ဤယုံကြည်သူများနှင့်ပတ်သက်၍ အကိုက်ညီဆုံးသော ကောက်နှုတ်ချက်မှာ ၎င်းတို့သည် ယာကုပ်ဦးဆောင်သော ယေရုဆလင်အသင်းတော်၏ အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို သူစေလွှတ်ခဲ့သည်ဟု မဖော်ပြထားသဖြင့်၊ ၎င်းတို့သည် ယာကုပ်ထံမှ တရားဝင်ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ရောက်လာသည်ဟု ယူဆခြင်းသည် အာမခံမရှိသော ယူဆချက်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အရေဖျားလှီးခြင်းပါတီကို ကိုယ်စားပြုပုံရပြီး၊ ဖာရိရှဲခရစ်ယာန်များဖြစ်ပေမည် (တမန် ၁၅:၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်းတို့သည် ယာကုပ်၏ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ အန္တိအုတ်သို့ ရောက်လာပေမည်။ သေချာပေါက် ၎င်းတို့သည် ပြဿနာများဖြစ်ပေါ်စေရန် ယာကုပ်၏ခွင့်ပြုချက်မရှိခဲ့ပါ၊ အကြောင်းမှာ ကောင်စီတွင် သူ၏ပြောကြားချက်များတွင် ယုံကြည်သူများအကြား သဟဇာတဖြစ်မှုအတွက် သူ၏စိတ်ရင်းမှန်သောဆန္ဒကို သက်သေပြခဲ့သည် (တမန် ၁၅:၁၃-၂၁)။

12. From James. The most that can safely be inferred concerning these believers who are said to have come from James is that they were members of the Jerusalem church, of which James was the leader. Inasmuch as it is not stated that he sent them, it would be an unwarranted assumption to say they had come with official authorization from James. They apparently represented the circumcision party, and were probably Pharisee Christians (see Acts 15:5). They may have come to Antioch without the approval of James. Certainly they did not have his authorization to stir up trouble, for in his remarks at the council he had given evidence of his sincere desire for harmony among the believers everywhere (Acts 15:13–21).

 

တပါးအမျိုးသားများနှင့်အတူ။ ကောနီလု၏အိမ်တွင် သူ၏ရူပါရုံနှင့် နောက်ဆက်တွဲအတွေ့အကြုံမတိုင်မီ (တမန် ၁၀:၉-၄၈)၊ ပေတရုသည် ယခုအန္တိအုတ်တွင်ပြုလုပ်သည့်အတိုင်း တပါးအမျိုးသားများနှင့် မဆက်သွယ်ခဲ့ပါ။ သူ၏သတိထားမှုအနေဖြင့် သက်သေခြောက်ဦးကို ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း (တမန် ၁၁:၁၂) သည် ယေရုဆလင်ရှိ ညီအစ်ကိုများသည် သူ၏သက်သေခံချက်ကို တစ်ဦးတည်းဖြစ်နေပါက လက်ခံရန် ဝန်လေးနေမည်ကို သူ၏ကြောက်ရွံ့မှုကို ရောင်ပြန်ဟပ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ဗတ္တိဇံမခံမီ ဝိညာဉ်တော်၏လက်ဆောင်တွင် ဘုရားသခင်၏အတည်ပြုမှု၏ ထူးခြားသောပြသမှုပြီးနောက်၊ ပေတရုသည် တပါးအမျိုးသားများကို ခရစ်ယာန်အသင်းတော်ထဲသို့ လက်ခံခြင်းကို ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဤယုံကြည်မှုသည် ယေရုဆလင်ကောင်စီ၏သဘောထားဖြင့် နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် အတည်ပြုခံခဲ့ရသည် (တမန် ၁၅)။ ဤမေးခွန်းနှင့်ပတ်သက်၍ တရားဝင်သံသယအတွက် နေရာမရှိတော့ပါ။ ထို့ကြောင့် ပေတရုသည် အန္တိအုတ်သို့သွားသောအခါ တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများနှင့် ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ ရင်းနှီးမှုတွင် ပါဝင်ရန် လွတ်လပ်စွာခံစားခဲ့ရသည်။

With the Gentiles. Prior to his vision and the subsequent experience at the home of Cornelius (Acts 10:9–48), Peter would not have associated with Gentiles as he now did at Antioch. His precaution in taking along six witnesses (Acts 11:12) reflects his fear that the brethren in Jerusalem would be hesitant to accept his testimony if it stood alone. But after the unusual demonstration of God’s approval evident in the gift of the Spirit before their baptism, Peter was confident of the acceptance of the Gentiles into the Christian church. This confidence was confirmed by the attitude of the Jerusalem Council several years later (Acts 15). There was no longer room for legitimate doubt on this question. Therefore when Peter went to Antioch he felt free to join his brethren in fellowship with the Gentile believers.

 

ဆုတ်ခွာပြီး ခွဲထွက်သွားသည်။ ပေတရုသည် တပါးအမျိုးသားများနှင့် သူ၏ဆက်သွယ်မှုကို ရှင်းပြချက်မပေးဘဲ တိတ်တဆိတ် ရပ်ဆိုင်းခဲ့ပုံရသည်။ ဤခွဲထွက်မှုသည် လူမှုဆက်ဆံရေးတွင် ပြတ်တောက်မှုထက် ပိုမိုမပါဝင်ပုံရသည်။

Withdrew and separated. Apparently, Peter quietly discontinued his association with the Gentiles, without explanation. Probably this separation involved no more than a break in social relationships.

 

၁၂။ သူတို့ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း။ မိမိကိုယ်ကို ခုခံကာကွယ်ရာတွင် ပေတရုသည် ယေရုဆလင်မှလာသော ဤအကြောင်းမျိုးမဟုတ်သော ဂျူးယုံကြည်သူညီအစ်ကိုများနှင့် ထပ်မံပဋိပက္ခဖြစ်ပေါ်ခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဤအဖွဲ့သည် အန်တီအုတ်မြို့၌ ကောင်စီမဖြစ်ပေါ်မီ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်လိုသော တစ်ပါးအမျိုးသားများအားလုံး အရေဖျားလှီးရမည်ဟု တောင်းဆိုခဲ့သဖြင့် ပြဿနာများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၅:၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤအဖွဲ့၏ ကိုယ်စားလှယ်များသည် ကောရိန္တုအသင်းတော်ရှိ လူအများ၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို လှုပ်ခါစေခဲ့သည် (၂ကောရိန္တု ၁၁:၂၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ပေတရု၏ ကြောက်ရွံ့မှုသည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် ကိုနီလျံအိမ်သို့ ဂျူးလူခြောက်ဦးကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် သတိထားစေခဲ့သော စိတ်ထားတူညီမှုကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည် (တမန်တော် ၁၁:၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ယေရုဆလင်ကောင်စီသည် ဂျူးများနှင့် တစ်ပါးအမျိုးသားများအား လွတ်လပ်စွာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရန် ခွင့်ပြုချက်မပေးခဲ့သဖြင့် (ဂလာတိ ၂:၁၁ ကိုကြည့်ပါ)၊ ပေတရုသည် ယေရုဆလင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသောအခါ သူ၏လုပ်ဆောင်မှုများကို ဤဂျူးယုံကြည်သူများက မဖွင့်ပြရန်ခက်ခဲမည်ဟု ထင်မှတ်ပြီး ကြောက်ရွံ့ခဲ့ပေမည်။

Fearing them. In self-defense Peter sought to avoid further conflict with these unreasonable, Judaizing brethren from Jerusalem. It was the same group that had stirred up trouble in Antioch, prior to the council, by insisting on the circumcision of all Gentiles who sought admission to the Christian church (see Acts 15:5). Representatives of this party had also subverted the loyalty of many in the church at Corinth (see on 2 Cor. 11:22). Peter’s fear may have been due, in part at least, to the same spirit of caution that prompted him to take six fellow Jews to the home of Cornelius (Acts 11:12). After all, the Jerusalem Council had not provided that Jews might associate freely with Gentiles (see on Gal. 2:11), and Peter may have feared that these Judaizing brethren would interpret his actions in a way he would find it difficult to explain when he returned to Jerusalem.

 

၁၃။ ဟန်ဆောင်ခြင်း။ စာသားအရ “ပေတရုနှင့်အတူ မျက်နှာဖုံးစွပ်ပြီး ပြုမူခြင်း” ဟု ဆိုလိုသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဟန်ဆောင်သူများအဖြစ် ပြုမူခြင်းဖြစ်သည်။ ပေတရုနှင့် ဤ“အခြားဂျူးများ”သည် သူတို့လုပ်ဆောင်မှုမမှန်ကန်ကြောင်း သိရှိခဲ့သော်လည်း ဂျူးယုံကြည်သူများနှင့် ပြဿနာမဖြစ်ပေါ်စေရန် အလျှော့ပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယေရုဆလင်မှလာသူများထံမှ သူတို့၏စစ်မှန်သောခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ရန် ဤသို့ပြုမူခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဂျူးယုံကြည်သူညီအစ်ကိုများနှင့် ဘက်လိုက်သည့်ပုံစံဖြင့် ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ပေါလ်၏ မရိုးသားမှုစွပ်စွဲချက်မှန်ကန်ခဲ့လျှင်—ထိုသို့သံသယဝင်ရန်အကြောင်းမရှိ—ပေတရုသည် တိတ်ဆိတ်စွာနေခဲ့သည်မှာ မဖြစ်မနေလုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏လုပ်ရပ်အတွက် မည်သည့်ခုခံပြောဆိုမှုမျှမရှိသလို အကြောင်းပြချက်လည်း မပေးနိုင်ပါ။

13. Dissembled. Literally, “acted under a mask with [Peter],” that is, acted the part of hypocrites. Peter and these “other Jews” knew they were not doing right, but compromised themselves in order to avoid trouble with the Judaizers. They acted as they did in order to conceal their true sentiments from those who had come from Jerusalem. They pretended to side with the Judaizing brethren. If Paul’s charge of insincerity was true—and there is no reason to doubt that it was—Peter did well to remain silent, as he seems to have done. Nothing can be said in defense of his conduct, nor can it be excused.

 

ဗာနဗလည်း။ ပေါလ်၏ ရင်းနှီးသောမိတ်ဆွေနှင့် အလုပ်ဖော်ဖြစ်သူသည် လူထုထင်မြင်ချက်၏ ဖိအားကို လိုက်လျောခဲ့သည့်အခါ ပေါလ်အတွက် ကြီးမားသောထိုးနှက်ချက်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ ခိုင်မာသော ခရစ်ယာန်ခေါင်းဆောင်များပင်လျှင် ၎င်းတို့၏ ယုံကြည်ချက်များကို လိုက်လျောပေးရန် လုံလောက်သောဖိအားများရှိလာပါက အန္တရာယ်ရှိသည်။

Barnabas also. It must have been a great blow to Paul when his own familiar friend and co-worker succumbed to the pressure of popular opinion. Apparently, even strong Christian leaders are in danger of yielding their own convictions if sufficient pressure is brought to bear upon them.

 

ဟန်ဆောင်မှု။ စာသားအရ “ဟန်ဆောင်ခြင်း”၊ “မရိုးသားခြင်း”။

Dissimulation. Literally, “hypocrisy,” “insincerity.”

 

၁၄။ ဖြောင့်မတ်စွာ မလျှောက်လှမ်းခြင်း။ ပေတရု၊ ဗာနဗနှင့် အခြားဂျူးများ၏ လုပ်ရပ်သည် အသင်းတော်အတွင်း ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ကွဲပြားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။ ဤပြဿနာသည် ခေါင်းဆောင်များ၏ အပြုအမူထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သည်။ တစ်ပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများ၏ သာယာဝပြောမှုနှင့် ဧဝံဂေလိတရား၏ ကံကြမ္မာပင်လျှင် အန္တရာယ်ရှိလာသည်။ အကယ်၍ ဂျူးယုံကြည်သူအဖွဲ့ကို ၎င်းတို့၏ လမ်းစဉ်အတိုင်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခွင့်ပေးခဲ့ပါက ဧဝံဂေလိ—ယေရှုခရစ်၏ အပြစ်ဖြေရာသေခြင်းမှတစ်ဆင့် ကယ်တင်ခြင်း—သည် တရားတော်ဖြင့် ကယ်တင်ခြင်း အယူဝါဒဖြင့် အစားထိုးခံရလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် “ဧဝံဂေလိတရား၏ သစ္စာတရား” သည် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းမခံရတော့ပေ။

14. Walked not uprightly. The course of Peter, Barnabas, and the other Jews would bring confusion and division in the church. The question involved far more than the conduct of leaders. The welfare of the Gentile believers was at stake, and even the fate of the gospel itself. If the Judaizing party were permitted to have its way, then the gospel—salvation through faith in the atoning death of Jesus—would be superseded by the doctrine of salvation through the works of the law. Thus “the truth of the gospel” would no longer be proclaimed.

 

အားလုံးရှေ့တွင်။ ပြစ်တင်ဆုံးမခြင်းသည် လူအများရှေ့တွင်ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ပြစ်မှုသည် လူအများရှေ့တွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အားလုံး၊ သို့မဟုတ် အားလုံးနီးပါးသည် သက်ဆိုင်သူများဖြစ်သည်။ တီမောသေထံသို့ ပေါလ်က နောက်ပိုင်းတွင် ရေးသားခဲ့သည်မှာ လူသိရှင်ကြား ပြစ်မှုအတွက် လူသိရှင်ကြား ဆုံးမခြင်းသည် အခြားသူများကို တူညီသောလမ်းစဉ်မလိုက်လျှောက်ရန် ထိရောက်စွာ ဟန့်တားနိုင်သည် (၁တိမောသေ ၅:၂၀ ကိုကြည့်ပါ)။ ပေတရုနှင့် အခြားဂျူးများ၏ လုပ်ရပ်သည် အသင်းတော်၏ မိတ်သဟာယဖွဲ့မှုတွင် အက်ကွဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ခရစ်တော်အတွင်းရှိ ဂျူးနှင့် တစ်ပါးအမျိုးသားများ၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ပြိုကွဲစေရန် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ ဤအလားအလာသည် အန္တရာယ်ကြီးမားသည်။ ပေါလ်သည် ပေတရုထံသို့ သူ၏စကားများကို ပြောဆိုခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ သူ၏လုပ်ဆောင်မှုသည် ဤအခါသမယတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အကျပ်အတည်းအတွက် အဓိကတာဝန်ရှိသည်။

Before them all. The rebuke was public because the offense was public. All, or nearly all, were concerned. To Timothy, Paul later wrote that a public rebuke for open sin would effectively deter others from following the same course (see 1 Tim. 5:20). The action of Peter and the other Jews created a rift in the fellowship of the church and threatened to shatter the unity of Gentile and Jew in Christ. The prospect was disastrous. Paul addressed his remarks to Peter because his course of action was primarily responsible for the crisis that had arisen upon that occasion.

 

တစ်ပါးအမျိုးသားများ၏ နည်းလမ်း။ တစ်ပါးအမျိုးသားများကို ဂျူးများနှင့် တန်းတူညီမျှ ခရစ်ယာန်မိတ်သဟာယဖွဲ့မှုသို့ လက်ခံသင့်သည်ဟု ပေတရုကို ယုံကြည်စေရန် အံ့ဖွယ်တစ်ခုလိုအပ်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၀:၂၀၊ ၂၈၊ ၂၉၊ ၃၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ထိုအတွေ့အကြုံမှစ၍ သူသည် ဂျူးဓလေ့ထုံးတမ်းနှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော တစ်ပါးအမျိုးသားများနှင့် လွတ်လပ်စွာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရန် ခံစားရခဲ့ပုံရသည်။ သူ၏ ဆုံးမခံရချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်နေခြင်းသည် သူ၏အလျင်အမြန်လုပ်ဆောင်မှု၏ အမှားကို အသိအမှတ်ပြုပြီး အသင်းတော်၏ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ၊ စည်းလုံးသော အဖွဲ့အစည်းအဖြစ် အနာဂတ်အတွက် ၎င်း၏သက်ရောက်မှု၏ အန္တရာယ်ကို သိရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဤမျှလောက်သည် ပေတရု၏ မျက်နှာသာပေးမှုအဖြစ် လက်ခံနိုင်သည်။

The manner of Gentiles. It had taken a miracle to convince Peter that Gentiles should be admitted to Christian fellowship on an equality with the Jews (see Acts 10:20, 28, 29, 34). Since that experience he had evidently felt free to associate with Gentiles, contrary to Jewish custom. His apparent silence, when rebuked, implies that he recognized the error of his hasty move and the seriousness of its implications for the future of the church as a universal, united body. This much may be conceded in Peter’s favor.

 

အဘယ်ကြောင့် ဖိအားပေးသနည်း။ ပေတရု၏ ရုတ်တရက်သဘောထားပြောင်းလဲမှုသည် ဂျူးခရစ်ယာန်များနှင့် ဖော်ရွေသောဆက်ဆံရေးဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် တစ်ပါးအမျိုးသားများအား ဂျူးယုံကြည်သူများ၏ တောင်းဆိုချက်များဖြစ်သည့် အရေဖျားလှီးခြင်းနှင့် ဂျူးဓလေ့ထုံးတမ်းများကို လိုက်နာရန် လိုအပ်လိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ တစ်ပါးအမျိုးသားများအား ဂျူးများကဲ့သို့ နေထိုင်ရန် ဖိအားပေးခြင်းနှင့် ညီမျှသည်။ ပေါလ်သည် ဤခရစ်ယာန်ဂျူးများ၏ အသင်းတော်ရှိ တစ်ပါးအမျိုးသားများအပေါ် သဘောထားမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော မတိကျမှုကို ဤတွင် ထောက်ပြထားသည်။

Why compellest thou? Peter’s sudden change of attitude would require the Gentiles to comply with the demands of the Judaizers that they be circumcised and observe Jewish rites if friendly relations between them and Jewish Christians were to continue. This would virtually be compelling the Gentiles to live like Jews. Paul here points out the inconsistency resulting from this attitude of Christian Jews toward the Gentiles in the church.

 

၁၅။ သဘာဝအရ ဂျူးများ။ ဆိုလိုသည်မှာ အာဗြဟံ၏ သွေးသားရင်းဖြစ်သော ဆက်ခံသူများဖြစ်သည်။ အခန်းကဏ္ဍ ၁၅-၂၁ သည် အန်တီအုတ်မြို့တွင် ပေတရုအား ပေါလ်၏ လူသိရှင်ကြား ဆုံးမခြင်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်သလား၊ သို့မဟုတ် ပေါလ်သည် ဂလာတိအသင်းတော်များကို တိုက်ရိုက်ထပ်မံပြောဆိုခြင်းလားဟု လုံးဝရှင်းလင်းမှုမရှိပါ။ သိသာထင်ရှားသော အပြောင်းအလဲမရှိခြင်းသည် ပေါလ်သည် ပေတရုအား ပြောခဲ့သည့်အကြောင်းအရာကို ဤနေရာတွင် ဂလာတိခရစ်ယာန်များထံ ပြန်လည်ဖော်ပြပြီး ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းပြောဆိုခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆရန် အကြောင်းပြချက်ရှိသည်။ အခန်းကဏ္ဍ ၁၅၊ ၁၆ သည် အထူးသဖြင့် ဂျူးခရစ်ယာန်များကို ပြောဆိုထားပုံရသော်လည်း အန်တီအုတ်မြို့ရှိသူများလား၊ ဂလာတိရှိသူများလားဟု မသေချာပါ။ အခန်းကဏ္ဍ ၁၄ တွင် အန်တီအုတ်မြို့ရှိ ဂျူးခရစ်ယာန်များအကြောင်း ပြောထားသည်မှာ ပေါလ်သည် ၎င်းတို့အား ပြောခဲ့သည့်စကားများကို ဆက်လက်ကိုးကားနေဆဲဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုပေမည်။

15. Jews by nature. That is, literal descendants of Abraham. It is not altogether clear whether vs. 15–21 are part of Paul’s public censure of Peter at Antioch or whether Paul again addresses the Galatian churches directly. It is reasonable to consider the absence of any obvious transition as indicating that Paul here repeats in substance what he said to Peter, rephrased and addressed to the Christians in Galatia. Verses 15, 16 in particular seem to be addressed to Jewish Christians, but whether in Antioch or in Galatia is not certain. The fact that v. 14 speaks of Jewish Christians in Antioch may imply that Paul is still quoting what he said to them.

 

တစ်ပါးအမျိုးသားများ၏ အပြစ်သားများ။ သို့မဟုတ် “တစ်ပါးအမျိုးသားအပြစ်သားများ” ဟူသည်မှာ ဂျူးများကြားတွင် သာမန်သုံးစွဲသော ဝေါဟာရတစ်ခုဖြစ်ပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမရှိသော တစ်ပါးအမျိုးသားများကို တရားတော်မရှိသည့် အောက်တန်းစားအဖြစ် အနည်းငယ် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် သဘောသက်ရောက်သည်။ ပေါလ်သည် ဂျူးဖြစ်ခြင်းတွင် အားသာချက်အချို့ရှိသည်ကို ဝန်ခံခဲ့သည် (ရောမ ၃:၁၊ ၂၊ ၉:၄၊ ၅ ကိုကြည့်ပါ)၊ သို့သော် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းနှင့်ပတ်သက်လာသောအခါ အားလုံးသည် ကယ်တင်ခြင်းလိုအပ်သော အပြစ်သားများဖြစ်သည် (ရောမ ၃:၉ ကိုကြည့်ပါ)။ တစ်ပါးအမျိုးသားများသည် ဂျူးများအား ပေးအပ်ခဲ့သော အကျိုးခံစားခွင့်များအားလုံးကို မရရှိခဲ့သဖြင့် အားနည်းချက်တစ်ခုရှိသည်။ သို့သော်လည်း တစ်ပါးအမျိုးသားများသည် အကြောင်းပြချက်မရှိပေ (ရောမ ၁:၂၀ ကိုကြည့်ပါ)။

Sinners of the Gentiles. Or, “Gentile sinners,” probably a common Jewish term reflecting a certain measure of contempt for the unregenerate Gentiles as being a lesser breed, without the law. Paul admitted that there were certain advantages in being a Jew (see Rom. 3:1, 2; 9:4, 5), but when it came to their standing before God, all were sinners in need of salvation (see ch. 3:9). The Gentiles were, in a sense, at a disadvantage, for they had not enjoyed all the benefits that had been accorded the Jews. Nevertheless, Gentiles are without excuse (see Rom. 1:20).

 

၁၆။ ဖြောင့်မတ်ရာသို့ သတ်မှတ်ခြင်း။ သို့မဟုတ် “ဖြောင့်မတ်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း” (ရောမ ၃:၂၀၊ ၂၈၊ ၄:၈၊ ၂၅ ကိုကြည့်ပါ)။

16. Justified. Or, “reckoned righteous” (see on Rom. 3:20, 28; 4:8, 25).

 

တရားတော်၏ အကျင့်များ။ စာသားအရ “တရားတော်၏ အကျင့်များ” (ရောမ ၂:၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ပေါလ်သည် ဤနေရာတွင် ထုံးတမ်းစဉ်လာတရားတော်၏ ထုံးတမ်းဆိုင်ရာ လိုက်နာမှုများကိုသာ ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ လူတစ်ဦးသည် “တရားတော်” ၏ လိုအပ်ချက်များကို စေ့စပ်သေချာစွာ လိုက်နာခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်နိုင်သည်ဟူသော ဂျူးအယူအဆကို ရည်ညွှန်းသည်၊ ၎င်းတွင် ကိုယ်ကျင့်တရား၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာ၊ နှင့် နိုင်ငံသားဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများ ပါဝင်သည် (စာမျက်နှာ ၉၃၃၊ ၉၃၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ပေါလ်၏ ဂလာတိဩဝါဒစာတွင် သူသည် ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများကိုသာ စိတ်ဝင်စားသည်။ နိုင်ငံသားဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းသည် ဆွေးနွေးနေသော ပြဿနာတွင် တိုက်ရိုက်မပါဝင်ပုံရသည်။ ဂျူးများသည် (၁) ကယ်တင်ခြင်းသည် “တရားတော်” ၏ လိုအပ်ချက်များကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့်နှင့် ကောင်းသောအကျင့်များဖြင့် မကောင်းသောအကျင့်များကို ဖယ်ရှားနိုင်သည့် ထူးခြားသောဘဝဖြင့် ရရှိနိုင်သည်ဟု ယူဆခြင်း၊ (၂) ဘုရားသခင်ပေးအပ်သော တရားတော်သို့ လူလုပ်လိုအပ်ချက်များစွာကို “ဓလေ့” ဟုခေါ်သော ထည့်သွင်းခြင်း (တတိယတစ်ဆင့်၊ စာမျက်နှာ ၉၆၊ မာကု ၇:၃ ကိုကြည့်ပါ)၊ (၃) တရားတော်၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့် ထုံးတမ်းဆိုင်ရာ ပြဋ္ဌာန်းချက်အချို့ကို ကားတိုင်ပြီးနောက် သက်တမ်းကုန်ဆုံးသည်အထိ တိုးချဲ့ပြီး အတင်းအကြပ်လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားခြင်းတို့တွင် အမှားလုပ်ခဲ့သည်။ ဤအရာအားလုံးသည် ပေါလ်ရေးသားချိန်တွင် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့ပေမည်။ ပြီးခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ဂလာတိစာအုပ်တွင် ပေါလ်သုံးသော “တရားတော်” ဟူသော စကားလုံးသည် ကိုယ်ကျင့်တရားဥပဒေ (ဆယ်ပါးမြှောက်မိန့်ချက်) နှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာတရားတော်တို့ ပါဝင်သည် (ဂလာတိ ၃:၂၄ ရှိ EGW ဖြည့်စွမ်းထားသော မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ သို့သော် ပေါလ်သည် ဤအရာများကိုသာ စိတ်ဝင်စားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဂျူးများ၏ အကျင့်ဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းဆိုင်ရာ ဥပဒေစနစ်ကို အခြေခံထားသည့် အယူအဆဖြစ်သည်။

The works of the law. Literally, “works of law” (see on Rom. 2:12). Paul here refers not so much to the ritual observances of the ceremonial law alone as to the Jewish concept that a man could save himself by meticulously keeping (see on 2 Cor. 3:3–9) “the law,” which consisted of moral, ceremonial, and civil precepts (see pp. 933, 934). In his Epistle to the Galatians, Paul is concerned only with the moral and ceremonial codes. The civil code apparently did not enter directly into the problem under discussion. The Jews erred in: (1) considering that salvation could be attained by one’s own efforts, through compliance with the requirements of “the law,” and by virtue of a meritorious life in which a surplus of good deeds would cancel out evil deeds, (2) adding to the law, as given by God, a mass of man-made requirements, commonly called “tradition” (see Vol. V, p. 96; see on Mark 7:3), and (3) extending, and attempting to enforce, certain features of the ritual and ceremonial provisions of “the law” beyond the cross, when they expired by limitation. All of this was no doubt in Paul’s mind as he wrote. As already stated, the word “law,” as used by Paul in the book of Galatians, includes both the moral law, or Decalogue, and the ceremonial law (see EGW Supplementary Material on Gal. 3:24). But Paul is not concerned so much with either of these, as such, as he is with the Jewish legal system of righteousness by works, which was based upon them.

 

ယေရှုခရစ်၏ ယုံကြည်ခြင်း။ ဆိုလိုသည်မှာ ယေရှုခရစ်ကို ယုံကြည်ခြင်း (ယောဟန် ၁:၁၂၊ ၃:၁၆၊ ရောမ ၄:၃၊ ၅:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် ယေရှုခရစ်မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်၏ အခမဲ့လက်ဆောင်အဖြစ် ရောက်ရှိလာသည် (ယောဟန် ၃:၁၆ ကိုကြည့်ပါ)။ အကျင့်များသည် ဤလုပ်ငန်းစဉ်တွင် မည်သည့်အခန်းကဏ္ဍမျှ မပါဝင်ပါ။ ဘုရားသခင်ဘက်မှ ယေရှုခရစ်မှတစ်ဆင့် ဖြစ်နိုင်သော လက်ဆောင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ လူသားဘက်မှ အပြစ်သားတစ်ဦးကို ဖြောင့်မတ်စေရန် ဘုရားသခင်တွင် စွမ်းရည်နှင့် ဆန္ဒရှိသည်ဟု ယုံကြည်မှုနှင့် ယုံကြည်ခြင်းအပြည့်အဝ လိုအပ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် လူသားများအား ဖြောင့်မတ်ခြင်းရရှိရန် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

Faith of Jesus Christ. That is, faith in Jesus Christ (see on John 1:12; 3:16; Rom. 4:3; 5:1). Justification comes as a free gift of God through Jesus Christ (see on John 3:16). Works have no part in this transaction. On God’s part it is a gift made possible through Jesus Christ. On man’s part it requires complete faith and trust in God that He is able and willing to justify a sinner. Faith is the means by which man receives justification.

 

ကျွန်ုပ်တို့သည် ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ပေါလ်သာမက ပေတရုအတွက်လည်း မှန်ကန်ပြီး၊ ပေတရုသည် တရားတော်ကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် မည်သူမျှ ဖြောင့်မတ်ခြင်းမရရှိနိုင်ကြောင်း သိရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် သူတို့သည် အပြစ်မှ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ခရစ်တော်ထံသို့ လှည့်ခဲ့သည်။ ဤဝန်ခံချက်သည် ၎င်းတို့၏ ယခင်လိုက်နာမှုများသည် သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် တန်ဖိုးမရှိသလို အချည်းနှီးဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပေါလ်က ညွှန်ပြသည်။

We have believed. This was true of Peter as well as of Paul, and Peter already knew that observance of the law could not justify anyone. It was for this reason that they had turned to Christ for salvation from sin. This very profession, Paul intimates, is an acknowledgment that their former observances were in and of themselves worthless and void.

 

မည်သည့်သွေးသားမျှ။ ဆိုလိုသည်မှာ မည်သူမျှ၊ သို့မဟုတ် မည်သည့်လူသားမျှဖြစ်သည်။ ရောမ ၃:၂၀ ကိုကြည့်ပါ။

No flesh. That is, no man, or no human being. See on Rom. 3:20.

 

 

၁၆ (ဂလာတိ ၃:၁၀–၁၃၊ ၂၄၊ ရောမ ၃:၁၈–၂၈၊ ၅:၁)။ မိမိကိုယ်ကို လုံလောက်သည်ဟု မထင်ရန်နေရာ။—ကျွန်ုပ်တို့သည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းရရှိသည်။ ဤစကားလုံးများ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်သော ဝိညာဉ်သည် ဘယ်သောအခါမျှ မိမိကိုယ်ကို လုံလောက်သည်ဟု မထင်မည်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိကိုယ်ကို မည်သည့်အရာကိုမျှ တွေးတောနိုင်ရန် လုံလောက်မှုမရှိပါ။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်သည် ကိုယ်ကျင့်တရားတည်ဆောက်မှု၊ ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့်အညီ ကိုယ်ကျင့်တရားဖွဲ့စည်းမှုတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ထိရောက်မှုဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အတွေ့အကြုံကို မိမိဖာသာ ပုံသွင်းနိုင်သည်ဟု ထင်မြင်သောအခါ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကြီးမားသောအမှားတစ်ခုကို ပြုလုပ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိဖာသာ သွေးဆောင်မှုကို အောင်နိုင်ရန် ဘယ်သောအခါမျှ မစွမ်းဆောင်နိုင်ပါ။ သို့သော် ခရစ်တော်ကို စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းရှိသူများသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ခံရလိမ့်မည်။ ယုံကြည်ခြင်းရှိသော နှလုံးသားရှိ ဝိညာဉ်သည် သခင်ဘုရားအတွက် လှပသောဗိမာန်အဖြစ် ကြီးထွားလိမ့်မည်။ သူသည် ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် လမ်းညွှန်ခံရသည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်၏ သွန်သင်ချက်ကို မည်မျှအားကိုးသည်နှင့်အမျှ သူသည် ကြီးထွားလိမ့်မည် (MS ၈၊ ၁၉၀၀)။

16 (ch. 3:10–13, 24; Rom. 3:18–28; 5:1). No Room for Self-sufficiency.—We are justified by faith. The soul who understands the meaning of these words will never be self-sufficient. We are not sufficient of ourselves to think anything of ourselves. The Holy Spirit is our efficiency in the work of character building, in forming characters after the divine similitude. When we think ourselves capable of molding our own experience, we make a great mistake. We can never of ourselves obtain the victory over temptation. But those who have genuine faith in Christ will be worked by the Holy Spirit. The soul in whose heart faith abides will grow into a beautiful temple for the Lord. He is directed by the grace of Christ. Just in proportion as he depends on the Holy Spirit’s teaching he will grow (MS 8, 1900).

 

 

၁၇။ ကျွန်ုပ်တို့။ ဆိုလိုသည်မှာ “ကျွန်ုပ်တို့ဂျူးများ” (အခန်းကဏ္ဍ ၁၅)၊ ဆိုလိုသည်မှာ ခရစ်ယာန်ဂျူးများ၊ ခရစ်တော်ဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းရရှိရန် ရှာဖွေသော ဂျူးများဖြစ်သည်။

17. We. That is, “we who are Jews” (v. 15), meaning Christian Jews, Jews who “seek to be justified by Christ.”

 

ဖြောင့်မတ်ခြင်းရရှိရန် ရှာဖွေခြင်း။ အနည်းဆုံး ထင်ရှားစွာဖြင့် ခရစ်ယာန်ဂျူးများသည် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ခရစ်တော်ထံသို့ လာရောက်ရန် လိုအပ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့ပြီး၊ “တရားတော်၏ အကျင့်များ” ၏ မလုံလောက်မှုကို တိတ်တဆိတ် ဝန်ခံခဲ့သည် (အခန်းကဏ္ဍ ၁၆)။

Seek to be justified. Professedly at least, Christian Jews acknowledged the need of coming to Christ for salvation, thus tacitly admitting the inadequacy of “the works of the law” (v. 16).

 

ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင်။ ဂရိဘာသာတွင် နာမ်စားသည် အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။

We ourselves. In the Greek the pronoun is emphatic.

 

အပြစ်သားများအဖြစ် တွေ့ရှိခံရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အခန်းကဏ္ဍ ၁၅ ရှိ တစ်ပါးအမျိုးသားအပြစ်သားများအပြင်။ ဂရိဘာသာတွင် စာသားအရ “အပြစ်သားများအဖြစ် တွေ့ရှိခံရသည်” ဟု ဆိုလိုပြီး၊ ခရစ်ယာန်ဖြစ်လာပြီးနောက် အတိတ်ကာလတစ်ခုတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ခရစ်တော်သည် သူမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်ထံသို့ လာရောက်သူများအား ဖြောင့်မတ်ခြင်းကတိပြုခဲ့သည် (အခန်းကဏ္ဍ ၁၆ ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော် ထိုသို့လုပ်ဆောင်သူများသည် နှင့်လည်း “အပြစ်သားများ” ဖြစ်နေသေးပါက၊ ခရစ်တော်ပြုလုပ်သော ကျေးဇူးတော်၏ ပြဋ္ဌာန်းချက်သည် မလုံလောက်ပေ။ သူသည် ကတိတစ်ခုပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်စွမ်းမရှိသဖြင့် အပြစ်သားအဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေရခြင်းအတွက် တာဝန်ရှိသူဖြစ်ရမည်။

Are found sinners. That is, in addition to the Gentile sinners of v. 15. The Greek reads literally, “were found sinners,” meaning at some particular time in the past, after having become Christians. Christ had promised justification to those who should come unto God through Him (see v. 16). But if those who do so are still “sinners,” then the provision of grace made by Christ is insufficient. He, having made a promise, is unable to fulfill it, and thus must be held responsible for the remaining state of sin.

 

အပြစ်၏ ဆောင်ရွက်သူ။ သို့မဟုတ် “အပြစ်၏ ကိုယ်စားလှယ်”၊ ဆိုလိုသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့အပြစ်သားဖြစ်လာစေသောသူ၊ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အပြစ်သားဖြစ်ခြင်းအတွက် အပြစ်တင်ရမည့်သူဖြစ်သည်။ ဂျူးယုံကြည်သူခရစ်ယာန်များ၏ တောင်းဆိုချက်များကို လိုက်နာခဲ့ပါက၊ ထိုသို့ဖြစ်လာပုံရသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ခရစ်ယာန်ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သော်လည်း အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ရန် ထုံးတမ်းစဉ်လာတရားတော်ကို သေချာစွာ လိုက်နာရန် လိုအပ်သည်ဟု ထိန်းသိမ်းထားသည်။ အကယ်၍ ဤသို့ဖြစ်ခဲ့ပါက ခရစ်ယာန်ဖြစ်ရန် အဘယ်ကြောင့်ဖြစ်ရမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် ခရစ်ယာန်များသည် ၎င်းတို့စတင်ခဲ့သည့်နေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး တရားတော်ဖြင့် အပြစ်ပေးခံရသော အပြစ်သားများဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ခရစ်တော်သည် ၎င်းတို့အား ဤသို့လိုအပ်ခဲ့ပါက၊ ပေါလ်က နိဂုံးချုပ်သည်မှာ ခရစ်တော်သည် အပြစ်၏ ကိုယ်စားလှယ် သို့မဟုတ် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူဖြစ်လာသည်။

Minister of sin. Or, “agent of sin,” that is, the one through whom we became sinners, and thus the one to blame for our being sinners. If the demands of the Judaizing Christians were followed, such would appear to be the case, for, though they called themselves Christians, they maintained the necessity of a strict fulfillment of the ceremonial law in order to be free from sin. If this were so, why be a Christian at all? Thus Christians would be back where they began, sinners condemned by the law. If Christ requires this of them, Paul concludes, then Christ has become an agent, or accomplice, of sin.

 

ဘုရားသခင် တားမြစ်တော်မူပါ။ စာသားအရ “ဤသို့မဖြစ်ပါစေနှင့်” ဟု ဆိုလိုသည်။ ထိုသို့သော အယူအဆကို ဖယ်ရှားပါ။ သို့သော် ဂျူးယုံကြည်သူများ၏ ရပ်တည်ချက်သည် ဤသို့သော ယုတ်ညံ့သော နိဂုံးချုပ်မှုသို့ ဦးတည်စေသည်။ ဤအယူအဆသည် လူသားအား သူ၏အပြစ်များကြောင့် ရောက်ရှိခဲ့သော ဆိုးရွားမှုမှ ကယ်တင်ရန် ခရစ်တော်ပြုလုပ်ခဲ့သည်များနှင့် လုံးဝမညီညွတ်ပေ။ ယုံကြည်ခြင်းအတွက် အကျင့်များကို အစားထိုးရန် ကြိုးစားခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့်သာ ကယ်တင်ခြင်းရှိသည်ဟူသော ဧဝံဂေလိတရား၏ ရိုးရှင်းသောအမှန်တရားကို ရှုပ်ထွေးစေပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်စေသည်။

God forbid. Literally, “May it not be!” Away with such an idea! Yet such was the logical, though absurd, conclusion to which the position of the Judaizers led. The idea is preposterous and altogether out of harmony with a true concept of what Christ has done to save man from the plight into which his sins have brought him. To attempt to substitute works for faith is to confuse and distort the simple truth of the gospel that salvation is by faith alone.

 

၁၈။ အကယ်၍ ငါသည် ယုဒခရစ်ယာန်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် တရားဥပဒေ၏ အလုံးစုံမအောင်မြင်ကြောင်းကို အသိအမှတ်ပြုပြီး ခရစ်တော်ထံသို့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းအတွက် လှည့်ပြီးနောက်၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်းရှာဖွေရန် ယုဒတရားစနစ်သို့ ပြန်လှည့်လျှင်၊

18. If I build. That is, if after I, as a Jewish Christian, have recognized the utter inefficacy of the law as a means of salvation and have turned to Christ for justification, I return to the Jewish legal system in an attempt to find justification.

 

ငါဖျက်ဆီးခဲ့သောအရာများ။ ဆိုလိုသည်မှာ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် နည်းလမ်းအဖြစ် ယုဒဘာသာ၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများဖြစ်သည်။ ယုဒလူတစ်ဦးအတွက် ခရစ်တော်ကိုလက်ခံခြင်းသည် ယုဒဘာသာသည် လူတစ်ဦးကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်းမရှိကြောင်း သွယ်ဝိုက်သောဝန်ခံချက်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုသည် ပထမလူပုဂ္ဂိုလ်ဖြင့်ရေးသော်လည်း၊ ခရစ်ယာန်ဘာသာသို့ ပြောင်းလဲလာသော ယုဒလူများအားလုံးအတွက် မှန်ကန်မည်ဖြစ်သည်ဟု သူတွေးထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။

Things which I destroyed. That is, the ritual observances of Judaism as a means to salvation. For a Jew to accept Christ was a tacit admission that in and of itself Judaism could not save a man. Even though Paul writes in the first person, it is evident that he is thinking of what would be true of all Jewish converts to Christianity.

 

ဖောက်ပြန်သူ။ ယုဒခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ယုဒဘာသာ၏ထုံးတမ်းများသို့ ပြန်သွားခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်နိုင်စွမ်းမရှိသည်ကို ဝန်ခံခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင်၊ ၎င်းသည် ယုဒဘာသာမှ စွန့်ခွာသွားခြင်းသည် မတော်မတရားပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု ဝန်ခံခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ထုံးတမ်းဥပဒေကို “ဖောက်ပြန်သူ” ဖြစ်စေသည်။ ဤသည်မှာ ရှင်ပေတရုပြုခဲ့သောအရာ (အခန်းကြီး ၁၁–၁၄) ဖြစ်ပြီး၊ ယုဒဝါဒီများအားလုံးလည်း ပြုလုပ်နေကြသည်။

A transgressor. For a converted Jew to return to the practices of Judaism as a means of salvation would be to admit the inadequacy of Christ to save a man by faith alone. Furthermore, it would be an admission that he had done wrong to turn away from Judaism in the first place, and, by doing so, had made himself “a transgressor” of the ritual law. This was the very thing Peter had done (vs. 11–14), and which all Judaizers were doing.

 

၁၉။ အကြောင်းမူကား၊ ငါသည်။ ဂရိဘာသာတွင် “ငါ” ဟူသောနာမ်စားသည် အလေးပေးထားသည်။ အခန်းကြီး ၁၈ တွင် ရှင်ပေါလုသည် ယုဒဝါဒီတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း၊ ယခုတွင် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံကို ရည်ညွှန်းသည် (အခန်းကြီး ၁၉–၂၁)။

19. For I. In the Greek the pronoun “I” is emphatic. Whereas in v. 18 Paul speaks as if he were one of the Judaizers, he now refers to personal experience (vs. 19–21).

 

တရားဥပဒေအားဖြင့်။ တရားဥပဒေစနစ်၏လိုအပ်ချက်များကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းရှာဖွေရာတွင် ရှင်ပေါလုသည် ၎င်းစနစ်၏မအောင်မြင်မှုကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံဖြင့် သက်သေပြခဲ့သည်။ ထို့ပြင်၊ ယခုသူသည် တရားဥပဒေသည် အပြစ်သားကို ခရစ်တော်ထံသို့ ညွှန်ပြသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့သည်။

Through the law. By personal experience in seeking salvation through compliance with the requirements of the legal system Paul had proved to his own satisfaction the inefficacy of that system. Furthermore, he now saw that the law pointed the sinner to Christ.

 

တရားဥပဒေအတွက် သေပြီ။ ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်းနှင့်မည်သည့်ဆက်နွယ်မှုမျှမရှိတော့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခင်က ရှင်ပေါလုသည် တရားဥပဒေ၏လိုအပ်ချက်များကို ဂရုတစိုက်လိုက်နာခြင်းဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းရရှိရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ဘဝ၏ရည်မှန်းချက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုတွင် တရားဥပဒေ၏စစ်မှန်သောရည်ရွယ်ချက်ကို သူသိရှိလာသောအခါ၊ ၎င်းမှမည်သည့်အကူအညီမျှ မမျှော်လင့်နိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် နည်းလမ်းအဖြစ် တရားဥပဒေစနစ်ကို လုံးဝစွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။

Dead to the law. That is, have nothing more to do with it. Formerly Paul had expected to be justified by careful compliance with all the law’s requirements. This had been the objective of his life. Now that the law’s true purpose had become clear to him he realized that he could expect no help from that source. Accordingly, he had abandoned the legal system altogether as a means of salvation.

 

ဘုရားသခင်အတွက် အသက်ရှင်ရန်။ သူ၏ဘဝသည် ယခင်က တရားဥပဒေဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့သကဲ့သို့ ယခုတွင် ဘုရားသခင်ဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။ သူ၏ဘဝရည်ရွယ်ချက်သည် ယခုအခါ ဘုရားသခင်က ကျေးဇူးပြု၍ ပေးအပ်ထားသော ကယ်တင်ခြင်း၏နည်းလမ်းများကို သိမ်းပိုက်ရန်ဖြစ်သည် (ဖိလိပ္ပိ ၃:၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။

Live unto God. His life was now oriented toward God, as it had formerly been toward the law. His purpose in life was now to appropriate the means of salvation God had graciously provided (see Phil. 3:13).

 

၂၀။ ခရစ်တော်နှင့်အတူ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် အသေခံပြီး။ ဆိုလိုသည်မှာ ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်သေခြင်းဖြင့် ပေးအပ်ထားသော အပြစ်ဖြေခြင်းကို လက်ခံခဲ့သည် (ရောမ ၆:၃–၁၁၊ ဖိလိပ္ပိ ၃:၈–၁၀ ကိုကြည့်ပါ)။ သူသည် အပြစ်၊ လောကီအရာများနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းရရှိရန် လူဖန်တီးထားသောနည်းလမ်းများအတွက် သေပြီဟု သူကိုယ်သူ ယူဆသည်။ ဤနည်းလမ်းများသည် သူ့အတွက် ဆွဲဆောင်မှုမရှိတော့ဘဲ၊ သူ၏စိတ်နှလုံးတွင် ၎င်းတို့အတွက် တုံ့ပြန်မှုမရှိတော့ပေ။

20. Crucified with Christ. That is, Paul had accepted the atonement provided by Christ’s death upon the cross (see Rom. 6:3–11; Phil. 3:8–10). He considered himself as dead to sin, to the world, and to man-devised methods of attaining to righteousness, as if he had actually been crucified. These methods no longer appealed to him, and in his heart there was no response to them.

 

သို့သော် ငါအသက်ရှင်နေသည်။ ဂရိဘာသာဖြင့် “သို့သော် ငါအသက်ရှင်နေသည်၊ သို့သော် ငါမဟုတ်” ဟူသောစကားသည် “ယခုအသက်ရှင်နေသူမှာ ငါမဟုတ်တော့” ဟုလည်း ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ နှစ်မျိုးလုံးသည် စကားစပ်နှင့်သင့်လျော်ပြီး၊ မည်သည့်နည်းဖြင့်ပင် ဖြစ်စေ၊ ဖော်ပြချက်တစ်ခုလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်မပြောင်းလဲပါ။

Nevertheless I live. The Greek translated “nevertheless I live; yet not I,” may also be rendered, “it is no longer I who live.” Both are appropriate to the context, and either way the sense of the statement as a whole is unchanged.

 

အချို့အရာများအတွက် သေနေသော်လည်း၊ ရှင်ပေါလုသည် အခြားအရာများအတွက် အလွန်အသက်ရှင်နေသည်။ သူသည် ဘာသာပြောင်းပြီးနောက်တွင်လည်း ယခင်ကကဲ့သို့ တက်ကြွစွာရှိနေသည်၊ အကြောင်းမူကား ခရစ်ယာန်တစ်ဦး၏ဘဝသည် မလှုပ်ရှားသောဘဝမဟုတ်ပေ။ ယေရှုသည် ဤဘဝသစ်ကို ပိုမိုပြည့်စုံသောဘဝဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၀:၁၀ ကိုကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် ဘဝ၏ရင်းမြစ်ဖြစ်သောကြောင့်၊ သူ့မပါဘဲ ဘဝ၏စစ်မှန်သောတန်ဖိုးကို ခံစားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

While dead to some things, Paul was very much alive to others. He was as active after conversion as he was before, for the life of a Christian is not one of inactivity. Jesus spoke of this new life as a more abundant life (see John 10:10). Since Jesus is the source of life, there can be no true appreciation of life apart from Him.

ခရစ်တော်သည် ငါ့အတွင်း၌ အသက်ရှင်တော်မူသည်။ ဤသည်မှာ အောင်မြင်သောခရစ်ယာန်ဘဝ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်သည်—ခရစ်တော်သည် အတွင်း၌ တည်ရှိပြီး ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် သူအသက်ရှင်ခဲ့သော ပြည့်စုံသောဘဝကို ကျွန်ုပ်တို့အတွင်း၌ ထပ်မံအသက်ရှင်စေသည်။ ခရစ်တော်၏မေတ္တာသည် သူ့ကို ထိန်းချုပ်သည် (၂ ကောရိန္သု ၅:၁၄)၊ ခရစ်တော်၏ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် သူ၏ဘဝတွင် အဖြစ်မှန်ဖြစ်လာသည် (ရောမ ၈:၃- ၄)။

Christ liveth in me. This is the secret of a successful Christian life—Christ abiding within and living out in us the same perfect life that He lived here on earth. The love of Christ constrains him (2 Cor. 5:14), and the righteousness of Christ becomes a reality in his life (Rom. 8:3, 4).

 

ဇာတိအားဖြင့်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤလက်ရှိဘဝတွင်ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်သည် လောကတွင်ရှိနေသော်လည်း ၎င်း၏အစိတ်အပိုင်းမဟုတ်ပေ (ယောဟန် ၁၇:၁၁- ၁၄)။

In the flesh. That is, this present life. The Christian is still in the world, though not of it (John 17:11, 14).

 

ဘုရားသခင်၏သားတော်၏ယုံကြည်ခြင်း။ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏သားတော်ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်သည်။ အရေးကြီးသော စာသားသက်သေအထောက်အထားများကို (စာမျက်နှာ ၁၀ ကိုကြည့်ပါ) “ဘုရားသခင်နှင့် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်း” ဟု ဖတ်ရန်အတွက် ကိုးကားနိုင်သည်။

Faith of the Son of God. That is, faith in the Son of God. Important textual evidence may be cited (cf. p. 10) for reading “faith in God and Christ.”

 

 

၂၀ (ဖိလိပ္ပိ ၁:၂၁၊ ကောလောသဲ ၃:၃၊ ဗျာဒိတ် ၃:၁ တွင် အယ်လံဂျီ ဝှိုက်ကိုကြည့်ပါ)။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြီးမြတ်ဆုံးအမှု။—လူသားများတွင် ကောင်းမွန်သောအရာအားလုံးသည် သန္နိဋ္ဌာန်ဝိညာဉ်တော်၏လုပ်ဆောင်မှု၏အကျိုးဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ဘဝများတွင် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ထင်ရှားစေရန် သင်ကြားပေးသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ကမ္ဘာတွင် ပြုလုပ်နိုင်သော အကြီးမြတ်ဆုံးအမှုမှာ ခရစ်တော်၏စရိုက်ကို အသက်ရှင်ထင်ရှားစေခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်တင်ခြင်းဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ကို သေစေလိုသူများကိုသာ ဘုရားသခင်သည် ပြည့်စုံစေမည်။ ဤသို့ပြုလုပ်လိုသူများသည် “ငါအသက်ရှင်သည်၊ သို့သော် ငါမဟုတ်၊ ခရစ်တော်သည် ငါ့အတွင်း၌ အသက်ရှင်တော်မူသည်” ဟု ပြောနိုင်သည် (မူရင်းစာမူ ၁၆၊ ၁၉၀၀)။

20 (Phil. 1:21; Col. 3:3; see EGW on Rev. 3:1). The Greatest Work in the World.—Everything good in men and women is the fruit of the working of the Holy Spirit. The Spirit teaches us to reveal righteousness in our lives. The greatest work that can be done in our world is to glorify God by living the character of Christ. God will make perfect only those who will die to self. Those who are willing to do this can say, “I live; yet not I, but Christ liveth in me” (MS 16, 1900).

 

 

၂၁။ ပျက်ပြယ်စေသည်။ သို့မဟုတ် “ဟန့်တားသည်”၊ “အဓိပ္ပာယ်မဲ့စေသည်”၊ “ဖျက်ဆီးသည်”။ လုပ်ဆောင်မှုဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းသို့ ပြန်သွားခြင်းသည် ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးအားဖြင့် ရရှိခဲ့သမျှအားလုံးကို ပျက်ပြယ်စေမည်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုသည် ရှင်ပေတရုနှင့် ယုဒဝါဒီများကဲ့သို့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းအတွက် တရားဥပဒေ၏လုပ်ဆောင်မှုများသို့ ပြန်သွားရန် တောင်းဆိုသူများ၏တောင်းဆိုမှုကို တစ်ခဏမျှပင် လက်ခံရန် ငြင်းဆိုသည်။ ၎င်းသည် ရှင်ပေတရု၏သဘောထားအတွက် ဆုံးမစကားအဖြစ် ယူဆရမည် (အခန်းကြီး ၁၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ရှင်ပေါလု၏ ထင်ရှားသောနိဂုံးချုပ်ချက်မှာ ရှင်ပေတရုကဲ့သို့ ဂျူးခရစ်ယာန်များနှင့် ခွဲထွက်သွားသူများအားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးကို ပျက်ပြယ်စေနေကြသည်ဖြစ်သည်။

21. Frustrate. Or, “thwart,” “nullify,” “make void.” To return to the legal system of righteousness by works would nullify all that has been received through the grace of God, by faith in Jesus Christ. Paul refuses even for one moment to concede to the demands of those who, like Peter and the Judaizers, insist on a return to the works of the law as a requirement for justification. This must be considered as a reproof to the attitude taken by Peter (see on v. 15). Thus Paul’s evident conclusion is that all who, like Peter, separate themselves from the Gentile Christians, will be frustrating the grace of God.

 

အကယ်၍ ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် လာသည်ဆိုလျှင်။ အကယ်၍ ကျေးဇူးမလိုအပ်ပါက ဧဝံဂေလိတရားသည် တန်ဖိုးမရှိသလို ဆွဲဆောင်မှုမရှိပေ။ အာဗြဟံသည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ရရှိခဲ့သော ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ဆွေးနွေးရာတွင် ရှင်ပေါလုသည် လုပ်ဆောင်သူတစ်ဦး၏ဆုလာဘ်များသည် ကျေးဇူးသို့မဟုတ် လက်ဆောင်မဟုတ်ကြောင်း၊ ၎င်းတို့သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အားထုတ်မှု၏ရလဒ်အဖြစ် သူ့အတွက်ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု ငြင်းခုံသည် (ရောမ ၄:၄- ၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ယခုအကယ်၍ တရားဥပဒေ၏လုပ်ဆောင်မှုများဖြင့် ဧဝံဂေလိတရားမှရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးများအားလုံးကို ရရှိနိုင်မည်ဆိုလျှင်၊ ယေရှုခရစ်အားဖြင့် လူသားများ၏ရွေးနှုတ်ခြင်းအတွက် အစီအစဉ်သည် မလိုအပ်ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ ဤနိဂုံးချုပ်ချက်၏ ယုတ္တိဗေဒသည် ရှင်ပေတရုနှင့် သူ၏ပုံသက်သေကို လိုက်နာသူများအားလုံးအတွက် ထင်ရှားဖြစ်ရမည်။

If righteousness come. If grace is not needed the gospel has no value or appeal. In discussing the righteousness which Abraham received through faith, Paul argues that the rewards of one who works are not a favor or a gift; they belong to him, as the result of his own efforts (see Rom. 4:4, 5). Now if, by the works of the law, one may obtain all the benefits that come through the gospel, the plan for man’s redemption through Jesus Christ has been made unnecessary. The logic of this conclusion must have been apparent to Peter and to all who were following his example.

 

ellen g. white comments

11–14 AA 198

20 AA 251; CT 36; DA 390, 510; MB 15, 94; MH 62, 457; MM 203; MYP 84; SC 63, 72; TM 389, 400; 2T 145,  321,  443, 566; 4T 349; 8T 317