ကရုဏာမေတ္တာ၏ အတောင်ပံများ
ဂျိမ်းစ်နှင့် အီသယ်လ် လူးဝစ် တွိန်းတို့၏ သာသနာပြုခရီး
မူဆာ ဂီဒီယွန် မီတီကာရို (Musa Gidion Mitekaro) နှင့် ရေချယ်လ် တာဝီလီဂါ (Rachel Terwillegar)
အီသယ်လ်နှင့် ဂျိမ်းစ် တွိန်း။ [ဓာတ်ပုံ၊
အီးအက်စ်ဒီအေ]
ဤဆောင်းပါးသည် မူဆာ ဂီဒီယွန် မီတီကာရိုနှင့် ရေချယ်လ် တာဝီလီဂါတို့
ရေးသားထားသော ဂျိမ်းစ်နှင့် အီသယ်လ် တွိန်းတို့၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိများကို
အခြေခံထားပါသည်။ ထိုအတ္ထုပ္ပတ္တိများကို သတ္တမနေ့မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော်၏
စွယ်စုံကျမ်းတွင် ထုတ်ဝေထားပါသည်။ ဤဆောင်းပါးကို ထိုစွယ်စုံကျမ်း၏ စီမံအယ်ဒီတာ
ဒရာဂိုစလားဗာ ဆန်ထရက်က ပြင်ဆင်ရေးသားထားပါသည်။—အယ်ဒီတာများ။
ဂျိမ်းစ်နှင့် အီသယ်လ် တွိန်းတို့သည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင်
၎င်းတို့၏ခရီးကို စတင်ခဲ့ပြီးနောက် တန်ဇန်းနီးယားနိုင်ငံ၏
ဝေးလံခေါင်သီသောဒေသများတွင် သာသနာပြုလုပ်ငန်းကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။
အမှုတော်ဆောင်ခြင်းအတွက် မိမိတို့၏ဘဝကို အပ်နှံထားကြသော သူတို့နှစ်ဦးသည်
ဆန်းသစ်သောအမှုတော်လုပ်ငန်းတစ်ရပ်ကို ထူထောင်ရန်
မိမိတို့၏ကိုယ်ပိုင်အရင်းအမြစ်များကို အသုံးပြုခဲ့ကြပြီး အခက်အခဲများစွာကြားမှ
ဆက်လက်ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏အမှုတော်အပေါ် အပ်နှံမှုသည်
ကိုယ်ပိုင်ခေါ်တော်မူခြင်းတစ်ရပ်ကို ကုသခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်း၏
အမွေအနှစ်တစ်ရပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းဖွယ်ဖြစ်ရပ်များနှင့်
ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ၌ပင် သူတို့၏ရည်ရွယ်ချက်သည် ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့ပြီး၊
သူတို့၏အမှုတော်သည် အချိန်ကာလရှည်ကြာစွာ အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိခဲ့ကြောင်း
ဖော်ပြနေပါသည်။
မျှဝေခံယူသော ခေါ်တော်မူခြင်း၏ အစပြုလာခြင်း
ဂျိမ်းစ်နှင့် အီသယ်လ် တွိန်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက
သာသနာပြုခြင်းအပေါ် ခိုင်မာသောခံယူချက် ရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းနှင့်
အခြားသူများကို ကူညီလိုသောဆန္ဒတို့သည် သမ္မာကျမ်းစာလေ့လာခြင်းနှင့်
နိုင်ငံရပ်ခြားသာသနာပြုလုပ်ငန်းအကြောင်း မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော်၏ ပုံပြင်များမှ
ပုံဖော်ပေးခြင်းခံခဲ့ရသည်။
ဂျိမ်းစ် အာသာ တွိန်းသည် ၁၉၂၁ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၆ ရက်နေ့တွင်
ဗားမောင့်ပြည်နယ်၌ မွေးဖွားခဲ့သည်။ ၁၉၃၂ ခုနှစ်တွင် ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် ယေရှုကို
မိမိ၏ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် လက်ခံခဲ့ပြီး စခန်းအစည်းအဝေးတစ်ခု၌ နှစ်ခြင်းခံခဲ့သည်။
ထိုဆုံးဖြတ်ချက်သည် သူ့ကို အပ်နှံထားသော အမှုတော်ဆောင်ခြင်းလမ်းကြောင်းပေါ်သို့
ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
အီသယ်လ် လူးဝစ် ဟောလ်သည် ၁၉၂၂ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၂၀ ရက်နေ့တွင် နယူးယောက်ပြည်နယ်၊
လိတ်လူဆာန်း၌ မွေးဖွားခဲ့သည်။ သူမသည် ယုံကြည်ခြင်းကို ဗဟိုပြုထားသော မိသားစုအတွင်း
ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက အခြားသူများအပေါ် နက်ရှိုင်းသော ကရုဏာမေတ္တာစိတ်
ရှိလာခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုခေါ်တော်မူခြင်းကို လက်တွေ့အသက်ရှင်ဖော်ပြရန်
သူနာပြုအလုပ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းသည် မည်သူ့ကိုမျှ အံ့အားသင့်စေခဲ့ခြင်းမရှိပါ။
ဂျိမ်းစ်နှင့် အီသယ်လ်တို့သည် ကယ်လီဖိုးနီးယားပြည်နယ်ရှိ
လိုမာလင်ဒါတက္ကသိုလ်တွင် နှစ်ဦးစလုံး ပညာသင်ကြားနေစဉ် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။ ဂျိမ်းစ်သည်
ကိုယ်ကာယကုသရေးပညာ ဘွဲ့ရရှိရန် လေ့လာခဲ့ပြီး အီသယ်လ်သည် လိုင်စင်ရ
လက်တွေ့သူနာပြုတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် မိမိ၏ပညာရေးလမ်းကြောင်းကို လိုက်လျှောက်ခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် ခိုင်မာသောဆက်ဆံရေးတစ်ရပ် တည်ဆောက်ခဲ့ကြပြီး ၁၉၄၂
ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၂၄ ရက်နေ့တွင် လက်ထပ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် မိသားစုတစ်ခုကို
အတူတကွ တည်ဆောက်ခဲ့ကြပြီး အလန်၊ ဘရုစ်နှင့် ဆယ်လ်ဗီယာဟူသော သားသမီးသုံးဦးကို
ရရှိခဲ့ကြသည်။
အိမ်ထောင်ရေးအစောပိုင်းနှစ်များတွင် မိသားစုတိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ
မိသားစုဘဝနှင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအလုပ်များကို ဟန်ချက်ညီအောင် ဆောင်ရွက်ရင်း
သာသနာပြုများဖြစ်လာလိုသော သူတို့၏ဆန္ဒသည် ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့သည်။ သူတို့၏
စစ်မှန်သောခေါ်တော်မူခြင်းသည် မိမိတို့အကျွမ်းဝင်သော ပတ်ဝန်းကျင်ထက်
ကျော်လွန်နေကြောင်း သူတို့ခံစားလာခဲ့ကြသည်။
အခက်အခဲများကြားမှ သာသနာပြုခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း
ဂျိမ်းစ်နှင့် အီသယ်လ်တို့သည် အခြားနိုင်ငံများတွင် သာသနာပြုအမှုတော်ဆောင်ရန်
အခွင့်အလမ်းများကို တက်ကြွစွာ ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မကြာမီ ပြဿနာတစ်ရပ်နှင့်
ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရသည်။ အသင်းတော်သည် ဂျိမ်းစ်ကဲ့သို့ ကိုယ်ကာယကုသရေးပညာရှင်များထက်
လေ့ကျင့်သင်ကြားထားသော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဆရာဝန်များကို ပိုမိုလိုအပ်နေခဲ့သည်။
ဤအချက်ကို သိရှိပြီးနောက် ဂျိမ်းစ်သည် ဆေးပညာကို လေ့လာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ထို့နောက်တွင် နောက်ထပ်စိန်ခေါ်မှုတစ်ရပ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။
ထိုအချိန်က အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုရှိ ဆေးတက္ကသိုလ်များတွင် အသက်အများဆုံး သတ်မှတ်ချက်မှာ
သုံးဆယ်ဖြစ်ပြီး ဂျိမ်းစ်သည် ထိုအသက်ထက် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေက
သာသနာပြုကွင်းပြင်တွင် အမှုတော်ဆောင်ရန် သူတို့၏အိပ်မက်၏ အဆုံးသတ်ဖြစ်သွားမည်လော။
ဂျိမ်းစ်သည် လက်မလျှော့ခဲ့ပါ။ သူသည် မက္ကဆီကိုနိုင်ငံ၊ ဂွာဒါလာဟာရာရှိ
ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရတက္ကသိုလ်တွင် စာရင်းသွင်းခဲ့သည်။ မိသားစုတစ်စုလုံးသည်
မက္ကဆီကိုနိုင်ငံတွင် ခုနစ်နှစ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်အတွင်း သူတို့သည်
စပိန်ဘာသာစကားကို သင်ယူခဲ့ကြပြီး ဒေသခံလူထုများနှင့် ခိုင်မာသောဆက်ဆံရေးများ
တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ ဤအတွေ့အကြုံသည် သာသနာပြုကွင်းပြင်တွင် အလုပ်လုပ်ရာ၌
ပြောင်းလဲမှုများကို လက်ခံရန်၊ စိတ်အမြင်ကို ဖွင့်ထားရန်နှင့်
အခြားယဉ်ကျေးမှုများကို တန်ဖိုးထားရန် သူတို့ကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။
ဂျိမ်းစ်၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုသည် အကျိုးဖြစ်ထွန်းခဲ့သည်။ သူသည်
ပညာသင်ကြားမှုကို ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီး ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ စာမေးပွဲများကို
ပထမအကြိမ်တွင်ပင် အောင်မြင်ခဲ့ကာ ၁၉၆၃ ခုနှစ်တွင် ဆေးပညာဘွဲ့ ရရှိခဲ့သည်။
စိန်ခေါ်မှုတစ်ရပ်အဖြစ် စတင်ခဲ့သည့်အရာသည် သူ၏စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုနှင့်
သာသနာပြုခေါ်တော်မူခြင်း၏ သက်သေတစ်ရပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အာဖရိကသို့ ခေါ်တော်မူခြင်း
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်သင်ကြားမှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် တစ်နှစ်တာ
စေတနာ့ဝန်ထမ်းအလုပ်ကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး၊ ဂျိမ်းစ်သည် အီသယ်လ်နှင့်
သားသမီးများနှင့်အတူ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသို့ ပြန်လည်အခြေချခဲ့သည်။ ဂျိမ်းစ်သည်
အထူးကုဆရာဝန်အဖြစ် လက်တွေ့လေ့ကျင့်မှုကို ပြီးဆုံးပြီး မစ်ရှီဂန်ပြည်နယ်ရှိ
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာလုပ်ငန်းတစ်ခုတွင် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ သူတို့၏
အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းကို သာသနာပြုများဖြစ်လာရန် အိပ်မက်နှင့် ဆက်စပ်ပေးမည့်
အခွင့်အလမ်းသစ်တစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ထိုဆေးဘက်ဆိုင်ရာလုပ်ငန်းသည် ဆရာဝန်တစ်ဦးလျှင် တစ်ကြိမ်၊ ခြောက်လကြာ
နိုင်ငံရပ်ခြားတွင် သွားရောက်အမှုဆောင်ရသည့် အလှည့်ကျစနစ်တစ်ရပ်ကို
တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ၁၉၆၈ ခုနှစ်တွင် ဂျိမ်းစ်၏အလှည့် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ့ကို
ဟေရီသာသနာပြုဆေးရုံသို့ တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့ပြီး မိသားစုသည် တန်ဇန်းနီးယားနိုင်ငံ
အနောက်ပိုင်းသို့ ပထမဆုံးတရားဝင် သာသနာပြုတာဝန်ဖြင့် သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။
ထိုအတွေ့အကြုံသည် သူတို့၏ဘဝကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ ဂျိမ်းစ်နှင့်
အီသယ်လ်တို့သည် မိမိတို့၏စစ်မှန်သော အမှုတော်ခေါ်တော်မူခြင်းကို တွေ့ရှိပြီဟု
နားလည်လာကြသည်။ ကာလတိုတာဝန် ပြီးဆုံးသောအခါ အာဖရိကသို့ အမြဲတမ်းပြန်သွားရန်
ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
၁၉၇၀ ခုနှစ်တွင် အခွင့်အလမ်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဂျိမ်းစ်ကို
ဟေရီမြော်လင့်ခြင်းဆေးရုံတွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဒါရိုက်တာနှင့် ဆရာဝန်အဖြစ်
အမှုတော်ဆောင်ရန် တရားဝင်ခေါ်တော်မူခဲ့သည်။ အတူတကွ တွိန်းတို့သည်
ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာ မျှော်မှန်းခဲ့သော သာသနာပြုလုပ်ငန်းကို စတင်ခဲ့ကြသည်။
အမှုတော်ဆောင်ရာတွင် ဆန်းသစ်တီထွင်ခြင်း၊ ပျံသန်းသည့်
ဆရာဝန်
တန်ဇန်းနီးယားနိုင်ငံတွင် သာသနာပြုလုပ်ငန်း ဆောင်ရွက်ရာ၌ စိန်ခေါ်မှုများစွာ
ရှိခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ဖွံ့ဖြိုးမှုနည်းပါးပြီး ကျယ်ပြန့်သောဒေသများတွင်
ပြန့်ကျဲနေသော လူထုများထံ ရောက်ရှိရန် ခက်ခဲခဲ့သည်။ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး
အဆင်မပြေမှုကြောင့် လူအများအပြားအတွက် ပုံမှန်ဆေးကုသမှု ရရှိရန် ခက်ခဲခဲ့သည်။
ဤလိုအပ်ချက်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ဂျိမ်းစ်နှင့် အီသယ်လ်တို့သည်
ရဲရင့်သောဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ရပ် ချမှတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ငွေကြေးဖြင့်
ဆက်စ်နာ ၁၇၂ လေယာဉ်တစ်စင်းကို ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။ ထိုလေယာဉ်သည် လူနာတစ်ဦး၊
အဖော်တစ်ဦးနှင့် လေယာဉ်မှူးတစ်ဦးကို သယ်ဆောင်နိုင်သည်။ လေယာဉ်အတွက် ငွေကြေးရရှိရန်
တွိန်းတို့သည် မိမိတို့၏ပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံးကို ရောင်းချခဲ့ကြပြီး
ကျန်ငွေများအတွက် အလှူငွေများကို အားကိုးခဲ့ကြသည်။
ဤလေယာဉ်ဖြင့် ဂျိမ်းစ်သည် ရှေ့ဆောင် “ပျံသန်းသည့်ဆရာဝန်” တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် တန်ဇန်းနီးယားနိုင်ငံအနှံ့ ပျံသန်းသွားလာ၍ ဝေးလံခေါင်သီသော
လူထုများကို အမှုတော်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုကြိုးပမ်းမှုများမှတစ်ဆင့်
နိုင်ငံတစ်ဝန်း ဆေးပေးခန်း ၂၂ ခုကို တည်ထောင်ရန်နှင့် ထောက်ပံ့ပေးရန် ကူညီခဲ့သည်။
ထိုဆေးပေးခန်းများသည် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု ရရှိရန် အခွင့်အလမ်းနည်းပါးသော
လူများစွာအတွက် အလွန်အရေးပါသော အသက်ကယ်အထောက်အပံ့များ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဂျိမ်းစ်သည် နေရာအနှံ့ ခရီးသွားအမှုဆောင်နေစဉ် အီသယ်လ်ကလည်း မိမိ၏အရေးပါသော
ပံ့ပိုးမှုများကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ဟေရီသာသနာပြုဆေးရုံတွင် သူမသည်
ကျန်းမာရေးကျောင်း၌ စာသင်ကြားခဲ့ပြီး နောင်တွင် အမှုတော်ကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်မည့်
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာလုပ်သားများကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတကွအားဖြင့် သာသနာပြုလုပ်ငန်းသည် ဆန်းသစ်တီထွင်မှု၊
အနစ်နာခံမှုနှင့် အခြားသူများအပေါ် စစ်မှန်သောကရုဏာမေတ္တာတို့ကို
ပေါင်းစပ်နိုင်ကြောင်း ပြသခဲ့ကြသည်။
ရည်ရွယ်ချက်ကြားမှ ဝမ်းနည်းဖွယ်အဖြစ်ဆိုး
သူတို့၏အမှုတော်သည် ရှေ့သို့ တိုးတက်နေချိန်တွင်ပင်
ကြောက်မက်ဖွယ်ဝမ်းနည်းဖွယ်အဖြစ်ဆိုးတစ်ရပ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
၁၉၇၂ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလတွင် ဂျိမ်းစ်သည် တန်ဇန်းနီးယားနိုင်ငံ အရှေ့ပိုင်းရှိ
မိုရိုဂိုရိုမြို့၌ ကျင်းပမည့် အသင်းတော်ကော်မတီအစည်းအဝေးများသို့ တက်ရောက်ရန်
ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ထိုနေရာသို့ သွားရာလမ်းတွင် နောက်ဆုံးရောက်မည့်နေရာမှ မိုင် ၂၀၀
ခန့်အကွာရှိ ဒိုဒိုမာမြို့တွင် တစ်ညအိပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။
ရက်အနည်းငယ်ကြာသွားသော်လည်း သူရောက်မလာသေးသောအခါ လူများက စိုးရိမ်လာကြသည်။
ကျန်းမာရေးကျောင်း၏ ဒါရိုက်တာသည် အစည်းအဝေးတက်ရောက်သူတစ်ဦးထံမှ ဒေါက်တာတွိန်းသည်
မည်သည့်အခါမျှ ရောက်မလာခဲ့ကြောင်း သတင်းရရှိခဲ့သည်။ စိုးရိမ်သဖြင့် ဒါရိုက်တာက
အီသယ်လ်ကို အကြောင်းကြားခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် ဖုန်းအသုံးပြုနိုင်ရန်နှင့်
စုံစမ်းမေးမြန်းမှုများ စတင်နိုင်ရန် ကီဂိုမာမြို့သို့ နှစ်နာရီကြာ
ခရီးသွားခဲ့ကြသည်။ ဂျိမ်းစ်သည် တန်ဇန်းနီးယားနိုင်ငံအလယ်ပိုင်းရှိ
တာဘိုရာမြို့တွင် လေယာဉ်ဆီ ဖြည့်ခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသော်လည်း
သူ၏ခရီးစဉ်နှင့်ပတ်သက်၍ အခြားမှတ်တမ်းမရှိခဲ့ပါ။ ထို့နောက် အီသယ်လ်နှင့်
ဒါရိုက်တာတို့သည် ရဲတပ်ဖွဲ့ထံ ဆက်သွယ်ခဲ့ကြပြီး သတင်းရရှိရန် စိုးရိမ်တကြီး
စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတကွအားဖြင့် သာသနာပြုလုပ်ငန်းသည် ဆန်းသစ်တီထွင်မှု၊
အနစ်နာခံမှုနှင့် အခြားသူများအပေါ် စစ်မှန်သောကရုဏာမေတ္တာတို့ကို
ပေါင်းစပ်နိုင်ကြောင်း ပြသခဲ့ကြသည်။
မသေချာမရေရာမှုကာလသည် ကြေကွဲဖွယ်သတင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။
ဂျိမ်းစ်၏လေယာဉ်သည် ဇန်နဝါရီလ ၂၆ ရက်နေ့တွင် တန်ဇန်းနီးယားနိုင်ငံ၊
မဗိုမဲရိုမြို့နယ်၊ ကီဘာတီတွင် ပျက်ကျခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။ သူ
အသက်မရှင်နိုင်ခဲ့ပါ။ အချိန်ပြည့်အမှုတော်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ
နှစ်နှစ်သာရှိသေးချိန်တွင် သူ၏သာသနာပြုအမှုသည် ရုတ်တရက် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။
ဂျိမ်းစ် တွိန်းကို သူ၏ဘဝကို အပ်နှံခဲ့သော သာသနာပြုအမှုကို
ကိုယ်စားပြုသည့်နေရာဖြစ်သော တန်ဇန်းနီးယားအထွေထွေခရိုင်၏ မြေနေရာ၌
မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့သည်။
ဆုံးရှုံးမှုကို ကျော်လွန်သော ယုံကြည်ခြင်း၊ အီသယ်လ်၏
ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း
သူမ၏ခင်ပွန်းနှင့် အမှုတော်ဖက်၏ ဆုံးရှုံးမှုသည် အီသယ်လ်၏ဘဝတွင်
အလွန်အရေးကြီးသော အလှည့်အပြောင်းတစ်ရပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သားသမီးများနှင့်အတူ
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် မပြီးဆုံးသေးသော
သာသနာပြုအမှု၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးနှစ်ရပ်စလုံးကို သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် သူမ၏ဇာတ်လမ်းသည် ထိုနေရာတွင် မပြီးဆုံးခဲ့ပါ။
ဝမ်းနည်းပူဆွေးသည့်ကာလတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အီသယ်လ်သည် အာဖရိကတွင်
မိမိ၏အမှုတော် မပြီးဆုံးသေးကြောင်း ခိုင်မာစွာယုံကြည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သာသနာပြုအမှုတွင် မှတ်ပုံတင်ထားသော သူနာပြုများ လက်တွေ့လိုအပ်နေကြောင်း
သိရှိပြီးနောက် သူမသည် ကျောင်းပြန်တက်ခဲ့ကာ အာရ်အင်ဘွဲ့ကို ရရှိပြီး
မိမိ၏အမှုတော်ကို ပြန်လည်စတင်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။
တန်ဇန်းနီးယားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းသည် သူမ၏
အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတာဝန်များကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခြင်းထက်
ပိုမိုအဓိပ္ပာယ်ရှိခဲ့သည်။ ယင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို
လက်တွေ့ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မလျော့သောအပ်နှံမှုအားဖြင့် အီသယ်လ်သည်
သူမ၏ခင်ပွန်း၏ အမှတ်တရကို ဂုဏ်ပြုခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦး အတူတကွ စတင်ခဲ့သော
သာသနာပြုအမှုကို ရှေ့ဆက်တိုးတက်စေခဲ့သည်။
သာသနာပြုအမှုကို ချဲ့ထွင်ခြင်း
ဟေရီသာသနာပြုဆေးရုံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက် အီသယ်လ်သည် မိမိ၏အမှုကို
ပြန်လည်ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် မိခင်နှင့်ကလေး ကျန်းမာရေးအစီအစဉ်များ၏
ဒါရိုက်တာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုတာဝန်တွင် သူမသည် ရွာတစ်ရွာမှ တစ်ရွာသို့
ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် သွားလာကာ မိခင်များနှင့် ကလေးများထံ ဆေးကုသမှု၊ အစားအစာနှင့်
ပညာပေးမှုများကို ယူဆောင်ပေးခဲ့သည်။
သူမ၏အလုပ်တွင် ကာကွယ်ဆေးထိုးပေးခြင်း၊ ကောင်းမွန်သောအာဟာရအကြောင်း
သင်ကြားပေးခြင်းနှင့် မိသားစုများ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု ရရှိနိုင်ရန်
သေချာစေခြင်းတို့ ပါဝင်ခဲ့သည်။ ဤကြိုးပမ်းမှုများအားဖြင့် သူမသည် လူထုအတွင်း
အထူးအားနည်းသောသူများထဲမှ အချို့ကို အမှုတော်ဆောင်ခဲ့သည်။
သူမသည် ဟေရီသာသနာပြုဆေးရုံမှ မိုင် ၃၀ ခန့်အကွာရှိ ကီဂိုမာမြို့တွင်
တွိန်းအမှတ်တရဆေးခန်း ဖွင့်လှစ်ရန်လည်း ကူညီခဲ့သည်။ ဤစီမံကိန်းသည် လူများစွာအား
ဆေးကုသမှုရရှိရန် အခွင့်အလမ်းပေးခဲ့ပြီး သူမနှင့် ဂျိမ်းစ်တို့၏
မျှော်မှန်းချက်ကိုလည်း ထင်ရှားစေခဲ့သည်။
သူမ၏အမှုတော်သည် ဆေးကုသရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုတည်းတွင်သာ မကန့်သတ်ခဲ့ပါ။ အီသယ်လ်သည်
အသင်းတော်၏ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော သာသနာပြုလုပ်ငန်းတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ပါဝင်ခဲ့ပြီး
၁၉၉၀ ခုနှစ်တွင် အနောက်တန်ဇန်းနီးယားခရိုင်ကို စတင်ဖွဲ့စည်းရာ၌ ကူညီခဲ့သကဲ့သို့
ဒေသခံအသင်းတော်များ ကြီးထွားလာရန်လည်း ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။
လူများစွာ၏ မိခင်
သူမအမှုတော်ဆောင်ခဲ့သော လူထုများအတွင်း အီသယ်လ်ကို ချစ်ခင်စွာဖြင့်
မာမာတွိန်းဟု ခေါ်ကြသည်။ ဤအမည်သည် ပြုစုစောင့်ရှောက်သူတစ်ဦးအဖြစ် သူမ၏အခန်းကဏ္ဍကို
ဖော်ပြနေသည်။ သူမသည် လူငယ်များစွာကို မိမိ၏အိမ်သို့ ကြိုဆိုလက်ခံခဲ့ပြီး
တစ်ကြိမ်လျှင် ကလေး ၁၀ ဦးမှ ၁၅ ဦးအထိ မကြာခဏ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ သူတို့သည်
တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်ခန့် နေထိုင်ကြပြီး နေစရာ၊ အခြေခံပညာရေးနှင့်
ဝိညာဉ်ရေးရာလမ်းညွှန်မှုများကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ အီသယ်လ်သည် အင်္ဂလိပ်ဘာသာ၊
သမ္မာကျမ်းစာ၊ သိပ္ပံနှင့် သင်္ချာတို့ကို သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့်
ရိုးသားမှု၏ အရေးကြီးပုံကို အလေးပေးခဲ့သည်။ ကလေးတစ်ဦးသည် စိတ်အားထက်သန်ပြီး
အလားအလာရှိကြောင်း သူမမြင်တွေ့ပါက ထိုကလေး၏ ပညာရေးနှင့် အခြားကုန်ကျစရိတ်များကို
သူမကိုယ်တိုင် ပေးဆောင်ခဲ့သည်။
ထိုကလေးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော မူဆာ မီတီကာရိုသည် သူမကို ဒုတိယမိခင်တစ်ဦးအဖြစ်
မြင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မူဆာကို မိမိ၏အမှုတော်တွင် ပါဝင်စေခဲ့ပြီး ရွာများသို့
သွားရောက်ရာတွင် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကာ လူထုစီမံကိန်းများကို မည်သို့ထောက်ပံ့ပြီး
ထိန်းသိမ်းရမည်ကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ မီတီကာရိုသည် နောက်ပိုင်းတွင်
သင်းအုပ်ဆရာနှင့် အသင်းတော်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ယနေ့တိုင် အသင်းတော်ကို
အမှုတော်ဆောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤဆက်ဆံရေးများမှတစ်ဆင့် အီသယ်လ်၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုသည်
ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုပေးခြင်းထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူမသည်
အနာဂတ်ခေါင်းဆောင်များကို ပုံဖော်ပေးခဲ့ပြီး မိမိအမှုတော်ဆောင်ခဲ့သော လူထုများကို
ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။
အနာဂတ်အတွက် တည်ဆောက်ခြင်း
အီသယ်လ်၏ မျှော်မှန်းချက်တွင် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုနှင့် ပညာရေး
နှစ်ရပ်စလုံး ပါဝင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ သင်ကြားပေးခဲ့သူများ၏ အကူအညီဖြင့်
ကီဂိုမာမြို့တွင် အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် သင်ကြားသော
သတ္တမနေ့မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော်ကျောင်းတစ်ကျောင်း စတင်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။
ထိုခရီးလမ်းသည် မလွယ်ကူခဲ့ပါ။ ငွေကြေးအခက်အခဲရှိခဲ့ပြီး တိုးတက်မှုမှာ
နှေးကွေးခဲ့သည်။ သို့သော် ဇွဲလုံ့လနှင့် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် အရင်းအမြစ်များသည်
တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာခဲ့သည်။
အီသယ်လ်သည် ထိုစီမံကိန်း ပြီးစီးသွားသည်ကို မမြင်တွေ့ခဲ့ရပါ။ သို့သော်
သူမ၏ကြိုးပမ်းမှုများကြောင့် တွိန်းအမှတ်တရကျောင်း ဖြစ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့သည်။
ယနေ့တွင် ထိုကျောင်းသည် ကျောင်းသားရာပေါင်းများစွာကို ပညာသင်ကြားပေးနေပြီး
အီသယ်လ်၏ ပညာရေးနှင့် လူထုစောင့်ရှောက်မှုဆိုင်ရာ သာသနာပြုအမှုကို
ဆက်လက်ဖော်ဆောင်နေပါသည်။
ဆယ်စုနှစ်များစွာ အမှုတော်ဆောင်ပြီးနောက် အီသယ်လ်သည်
အသက်ရှစ်ဆယ်ကျော်ပြီးသည့်အချိန်အထိ အာဖရိကတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ၂၀၀၂ ခုနှစ်တွင်
လေဖြတ်ခြင်းခံရပြီးနောက်မှသာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သို့သော်
သူမ၏နှလုံးသားသည် တန်ဇန်းနီးယားတွင်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူမသည်
မိမိပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သော ကလေးများအကြောင်း မကြာခဏ ပြောဆိုခဲ့ပြီး သူတို့ကို
မိမိ၏ “အာဖရိကကလေးများ” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ သူတို့နှင့်အတူ
ပြန်လည်နေထိုင်နိုင်လျှင် ကောင်းမည်ဟုလည်း ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။
အီသယ်လ်သည် ဝါရှင်တန်ပြည်နယ်၊ ကန်နီဝစ်မြို့ရှိ လိုက်ဖ်ကဲယားစင်တာတွင်
သူမ၏နောက်ဆုံးနှစ်များကို ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး သာသနာပြုခေါ်တော်မူခြင်းဖြင့်
လမ်းညွှန်ခံခဲ့ရသော ဘဝကို ကျေးဇူးတင်စွာ ပြန်လည်အမှတ်ရခဲ့သည်။
၂၀၁၄ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၃၀ ရက်နေ့တွင် အီသယ်လ် တွိန်းသည် အသက် ၉၂ နှစ်အရွယ်၌
ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ သူမကို သူမ၏ခင်ပွန်းအနီး၊ တန်ဇန်းနီးယားနိုင်ငံ၊
မိုရိုဂိုရိုမြို့ရှိ အရှေ့အလယ်ပိုင်း တန်ဇန်းနီးယား
သတ္တမနေ့မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော် ညီလာခံရုံးချုပ်ဝင်းအတွင်း
မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့သည်။ ထိုမြေသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ပူးတွဲခေါ်တော်မူခြင်း၏
အဓိကနေရာဖြစ်ခဲ့သည်။
သစ္စာရှိသော အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၏ အမွေအနှစ်
ဂျိမ်းစ်နှင့် အီသယ်လ် တွိန်းတို့၏ အမွေအနှစ်သည် အလွန်နက်ရှိုင်းပြီး
ရေရှည်တည်တံ့သော အမွေအနှစ်တစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ဂျိမ်းစ်ကို ဝေးလံခေါင်သီသောဒေသများသို့
ဆေးကုသမှုများ ယူဆောင်ပေးခဲ့သော ရှေ့ဆောင်ပျံသန်းသည့်ဆရာဝန်တစ်ဦးအဖြစ်
အမှတ်ရကြပြီး ဆေးပေးခန်း ၂၂ ခု တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထိုဆေးပေးခန်းများထဲမှ အချို့သည်
ယနေ့တိုင် လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် မိုရိုဂိုရို
သတ္တမနေ့မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော် ဆေးပေးခန်း ဖြစ်သည်။
အီသယ်လ်ကို မျိုးဆက်များစွာအပေါ် သြဇာသက်ရောက်ခဲ့သော အပ်နှံထားသည့် သူနာပြု၊
ပညာပေးသူနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ လမ်းညွှန်သူတစ်ဦးအဖြစ် အမှတ်ရကြသည်။ မိခင်နှင့်ကလေး
ကျန်းမာရေး၊ ပညာရေးနှင့် အသင်းတော်ကြီးထွားမှုတို့တွင် သူမ၏အမှုသည်
သူမအမှုတော်ဆောင်ခဲ့သော လူထုများအတွက် ကြီးမားသောအပြောင်းအလဲကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ အတူတကွနေထိုင်ခဲ့သောဘဝသည် အမှုတော်ဆောင်ခြင်းနှင့်
အနစ်နာခံခြင်းအားဖြင့် ဖော်ပြသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာအကြောင်း ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို
ပြောပြနေသည်။ သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းသည် မိမိတို့၏ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက်များကို
အခြားသူများ၏ကောင်းကျိုးအတွက် ဘေးဖယ်ထားရန် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။ အခက်အခဲများနှင့်
ဆုံးရှုံးမှုများကြားတွင်ပင် သူတို့သည် ဆက်လက်ကြိုးပမ်းခဲ့ကြပြီး မိမိတို့၏အမှုသည်
ပျောက်ဆုံးနေသောကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ရန် ဘုရားသခင် ဖော်ဆောင်နေသော အစီအစဉ်၏
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအစီအစဉ်အတွက် ခရစ်တော်သည်
မိမိ၏အသက်ကိုပင် ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်။ နှစ်များကြာပြီးနောက် သူတို့၏
မပျောက်မပျက်တည်ရှိနေသော အမွေအနှစ်သည် သူတို့၏ယုံကြည်ကိုးစားမှုသည်
အချည်းနှီးမဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးနေပါသည်။
ကိုးကားချက်များ
၁။ “ဒေါက်တာ ဂျိမ်းစ်
အာသာနှင့် အီသယ်လ် တွိန်း”၊ အမှုထမ်းခန့်အပ်မှတ်တမ်း၊ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၊
မေရီလန်းပြည်နယ်၊ ဆေးလ်ဗာစပရင်းရှိ အထွေထွေညီလာခံ မော်ကွန်းတိုက်။
၂။ ရေချယ်လ် တာဝီလီဂါ၊ “တန်ဇန်းနီးယားတွင် တွိန်းတို့၏
အမှုတော်အမွေအနှစ်၊ လူဝတ်ကြောင်များကို လေ့ကျင့်ပေး၍ ဧဝံဂေလိတရား ဖြန့်ဝေခြင်းကို
ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်”၊ ဂလင်းနာ၊ ၂၀၀၇ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ၊ စာမျက်နှာ ၁၀–၁၂။
No comments:
Post a Comment