အခန်းကြီး - ( ၁ - ၂ - ၃ - ၄ - ၅ - ၆ )

 

၁း၁-၂၁

တရားစီရင်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း၏ တစိတ်တပိုင်း မြင်ကွင်းများ

ဒံယေလကျမ်း၏ ပထမအခန်းသည် နောက်ပိုင်းကျမ်းတစ်လျှောက် အကြိမ်ကြိမ်နှင့် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ပေါ်ပေါက်လာမည့် အကြောင်းအရာများစွာကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။ ထိုအခန်းသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်အပေါ် တရားစီရင်ခြင်း၏ ရလဒ်ကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် စတင်ပြီး (အခန်းငယ်များ ၁-၂)၊ ဒံယေလနှင့် သူ၏အဖော်များအား ဗာဗုလုန်ယဉ်ကျေးမှုကို လက်ခံကျင့်သုံးရန် သြဇာလွှမ်းမိုးရန် ကြိုးပမ်းမှုကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည် (အခန်းငယ်များ ၃-၇)။ အစားအသောက်ဆိုင်ရာ ကိစ္စသည် ပဋိပက္ခရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်သညာကို ထိန်းသိမ်းထားရန် မည်မျှအရေးကြီးသည်ကို ဖော်ပြပေးသည် (အခန်းငယ်များ ၈-၁၄)။ အခန်းသည် ထာဝရဘုရားအပေါ် သစ္စာရှိနေခြင်း၏ ရလဒ်များကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (အခန်းငယ်များ ၁၅-၂၁)။ ဒံယေလနှင့် သူ၏အဖော်များသည် ကယ်တင်ခြင်းကို စောင့်မျှော်နေစဉ် ဆန့်ကျင်မှုများကြား၌ ထာဝရဘုရား၏ သစ္စာရှိသော အစေခံများဖြစ်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို စံနမူနာပြကြသည်။

၁း၁-၂။ မနာခံခြင်း၏ ရှောင်လွှဲမရသော ရလဒ်များ။ ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသော ယေရုရှလင်မြို့ကျဆုံးခြင်းသည် ၆၀၅ ဘီစီတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဒံယေလသည် ခြောက်ရာစု ဘီစီတွင် အသက်ရှင်ခဲ့ပြီး နေဗုခဒ်နေဇာ၏ ခေတ်ပြိုင်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် သူသည် သာမန်သမိုင်းဖြစ်ရပ်များကို ပြန်လည်ရေတွက်နေခြင်းမျှသာမဟုတ်ဘဲ ဖြစ်ရပ်များ၏ အကြောင်းရင်းကိုလည်း ဖော်ပြနေသည်။ ထာဝရဘုရားသည် ယောယကိမ်အား ရှုံးနိမ့်စေ၍ နေဗုခဒ်နေဇာလက်သို့ အပ်နှံတော်မူခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂)။ ယောယကိမ်၏ သမ္မာကျမ်းစာမှတ်တမ်းက သူသည် ထာဝရဘုရား၏အမြင်တွင် မကောင်းမှုကို ပြုခဲ့ကြောင်း၊ သူ့ရှေ့ကလူများ ပြုခဲ့သကဲ့သို့ ပြုခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည် (၄ရာ ၂၃း၃၇)၊ ယုဒပြည်လည်း ထိုနည်းတူ ပြုခဲ့သည် (၄ရာ ၂၄း၃)။ ဒံယေလသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်အပေါ် တရားစီရင်ခြင်းနှင့် သမိုင်းအပေါ် ကိုယ်တော်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် သူ၏ဇာတ်ကြောင်းကို စတင်သည်။ သူသည် ဗာဗုလုန်နှင့် ယေရုရှလင်တို့ကြား ပဋိပက္ခကို မှတ်တမ်းတင်သည်။ ယေရုရှလင်သည် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ အုပ်စိုးမှုကို ကိုယ်စားပြုပြီး ဗာဗုလုန်သည် မကောင်းမှု၏ အုပ်စိုးမှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် ဗာဗုလုန်နှင့် ယေရုရှလင်အကြောင်း ပထမဆုံးဖတ်ရသည်မှာ ကမ္ဘာဦးကျမ်းတွင် ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြားရသည်မှာ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဖြစ်သည်။ ဤကျမ်း၏ ဇာတ်လမ်းများနှင့် ပရောဖက်ပြုချက်များသည် ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုကြားရှိ မဟာပဋိပက္ခကို သရုပ်ဖော်ကြသည်။

၁း၃-၇။ ပဋိပက္ခဖြစ်နေသော အမှတ်သညာများ။ ဒံယေလနှင့် သူ၏ ဂျူးအဖော်သုံးဦးဖြစ်သော ဟာနန်ယ၊ မိရှေလနှင့် အာဇရိယတို့ကို ဗာဗုလုန် (ရှိနာ) က ပေးနိုင်သည့် အကောင်းဆုံးပညာရေးကို ရရှိစေရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤအခွင့်အရေးသည် စစ်သုံ့ပန်းများ သို့မဟုတ် ကျွန်များအဖြစ်ရှိသော သူတို့၏ လူမှုအဆင့်အတန်းမှ ဗာဗုလုန်ပညာရှင်များ သို့မဟုတ် ပညာရှိများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်စေမည်ဖြစ်သည်။ ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် အလွန်အမင်း စမ်းသပ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ပထမဦးစွာ သူတို့အား ဗာဗုလုန်အမည်များပေးခြင်းဖြင့် အမည်သစ်ဖြင့် ဗာဗုလုန်အမှတ်သညာကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ သစ္စာခံမှုကို ဗာဗုလုန်နှင့် ၎င်း၏ဘုရားများထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲစေရန် ပိုမိုကြီးမားသော ရည်ရွယ်ချက်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်သည်။ အမည်သစ်များသည် ဒံယေလနှင့် သူ၏အဖော်များကို ဗာဗုလုန်နတ်ဘုရားများနှင့် ဆက်စပ်စေခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၇)။ ထို့ကြောင့် “ဘုရားသခင်သည် ငါ၏တရားသူကြီး” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော ဒံယေလကို “ဗေလတေရှာဇာ” ဟူသောအမည်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ထိုအမည်သည် “ဗေလသည် သူ၏အသက်ကို စောင့်ရှောက်ပါစေ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ ဗေလသည် ဗာဗုလုန်၏ အဓိကဘုရားဖြစ်သော မာဒုတ်ခ်၏ အခြားအမည်ဖြစ်သည်။ “ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော ဟာနန်ယကို “အာကု၏ အမိန့်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော ရှာဒရက်ခ်ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ အာကုသည် ဗာဗုလုန်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်သည်။ “ဘုရားသခင်နှင့် အဘယ်သူ တူသနည်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော မိရှေလသည် “အာကုနှင့် အဘယ်သူ တူသနည်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော မေရှက်ခ် ဖြစ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် “ဘုရားသခင် ကူညီတော်မူပြီ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော အာဇရိယကို “နေဗော၏ အစေခံ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော အဗေဒနေဂေါဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ နေဗောသည်လည်း မာဒုတ်ခ်၏ အခြားအမည်ဖြစ်သည်။

၁း၈-၁၄။ ဗာဗုလုန်အစားအသောက်။ ဗာဗုလုန်၏ သွတ်သွင်းပုံသွင်းရန် ဒုတိယအကြိမ် ကြိုးပမ်းမှုသည် နေထိုင်မှုပုံစံအသစ်မှတစ်ဆင့် ဖြစ်လာသည်။ သူတို့ ဘာစားရမည်၊ ဘာသောက်ရမည်ကို သေချာစွာ ဆုံးဖြတ်သူမှာ ထာဝရဘုရားမဟုတ်ဘဲ ရှင်ဘုရင်ဖြစ်သည်။ အမှန်အားဖြင့် သူတို့သည် ရှင်ဘုရင်၏ စားပွဲမှ အစားအစာကို စားရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအစားအစာတွင် မသန့်ရှင်းသော အစားအစာများနှင့် ဗာဗုလုန်နတ်ဘုရားများထံ ပူဇော်ထားသော အစားအစာများ ပါဝင်မည်ဖြစ်သည်။ စားသောက်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ဤစမ်းသပ်မှုသည် အရေးမကြီးသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း သမ္မာကျမ်းစာတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ပထမဆုံးစမ်းသပ်မှု (က၊ ၃) သည်လည်း အရေးမကြီးသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ထိုစမ်းသပ်မှုသည်လည်း အစာစားချင်စိတ်နှင့် သက်ဆိုင်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မေတ္တာ၏ နက်ရှိုင်းမှုကို ကျွန်ုပ်တို့ ပြုလုပ်သော သေးငယ်သည့်အရာများမှ အကောင်းဆုံး ဖော်ပြနိုင်သည်။ ကြီးမားသောတံခါးများသည် မကြာခဏ သေးငယ်သောပတ္တာများပေါ်တွင် လည်ပတ်ကြသည်။ ကမ္ဘာဦး ၃ နှင့် ဒံယေလ ၁ တို့သည် စာတန်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အာရုံခံစားမှုများမှတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်တို့ထံ အမြဲတမ်း ရောက်ရှိရန် ကြိုးပမ်းကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် အောင်မြင်သော ခရစ်ယာန်အသက်တာသည် အာရုံခံစားမှုများကို လုံလောက်စွာ ထိန်းချုပ်ခြင်းအပေါ် မူတည်သည်။

ဒံယေလနှင့် သူ၏အဖော်များသည် ရှင်ဘုရင်၏ အစားအစာနှင့် စပျစ်ရည်တို့ဖြင့် မိမိတို့ကိုယ်ကို မညစ်ညူးစေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည် (၁း၈)။ ဒံယေလနှင့် သူ၏အဖော်များ၏ တောင်းဆိုချက်သည် ဗာဗုလုန်အရာရှိများအတွက် အလွန်ထူးဆန်းပြီး မိုက်မဲသည့်အရာပင် ဖြစ်ပုံရမည်။ သို့သော် ထာဝရဘုရားသည် ဒံယေလ၏ ကြင်နာမှုကို အသုံးပြု၍ မိန်းမစိုးအကြီးအကဲ၏ လေးစားမှုနှင့် ကိုယ်ချင်းစာမှုကို ရရှိစေတော်မူခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၉)။ ထိုသူသည် နန်းတော်အရာရှိကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူတို့၏ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူကာ ဆယ်ရက်ကြာ စမ်းသပ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။

ဒံယေလ၏ အစားအသောက်သည် လုံးဝအသစ်အဆန်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ သူနှင့် သူ၏အဖော်များအတွက် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အပေါ် သစ္စာရှိခြင်းအပေါ် အခြေခံထားသည်။ သူတို့သည် ရိုးရှင်း၍ ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်သော အပင်မှရသော အစားအစာနှင့် ရေကို တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၂)။ အခန်းငယ် ၁၂ တွင် အသုံးပြုထားသော “ဇေရောအိမ်” ဟူသော စကားလုံးသည် “ဇေရောအာ” ၏ အများကိန်းဖြစ်ပြီး၊ ပုံမှန်အားဖြင့် “ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ” ဟု ဘာသာပြန်ကြသည်။ ထိုစကားလုံးသည် လူသားတို့အတွက် ဘုရားသခင် ချမှတ်ပေးခဲ့သော မူလအစားအစာကို သတ်မှတ်ရန် က၊ ၁း၂၉ တွင် အသုံးပြုထားသော စကားလုံးနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ဟေဗြဲလူငယ်များသည် ဘုရားသခင်၏ မူလအစားအစာထံသို့ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။

၁း၁၅-၂၁။ နာခံခြင်း၏ ကောင်းချီးများ။ ဘုရားသခင်၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ဆယ်ရက်သည် ဘုရားသခင် ချမှတ်ပေးထားသော အစားအစာသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း ပြသရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။ လူငယ်လေးဦးသည် ရှင်ဘုရင်၏ အစားအစာကို စားနေကြသော အခြားလူငယ်များထက် ပိုမိုကျန်းမာကြသည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ တိုက်ပွဲတစ်ခုကို အနိုင်ရခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် စာပေနှင့် ပညာအရာ၌လည်း ထူးချွန်ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၇)။ သို့သော် ဤအရာကို သူတို့၏ အစားအစာကြောင့် တိုက်ရိုက်ဟု မဆိုဘဲ ထိုသို့သော စွမ်းရည်များကို ပေးတော်မူသော ထာဝရဘုရားအား ဂုဏ်ပြုရမည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ သစ္စာရှိခြင်းကို ကောင်းချီးပေးပြီး သူတို့မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ ပေးတော်မူခဲ့သည်။ သူတို့၏ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲအတွက် ရှင်ဘုရင်ရှေ့သို့ ဝင်ရောက်သောအခါ ရှင်ဘုရင်သည် အခြားကျောင်းသားများထက် သူတို့၏ သာလွန်မှုကို ကိုယ်တိုင်တွေ့မြင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဆယ်ဆပိုကောင်းကြပြီး ထိုအကျိုးဆက်အနေဖြင့် ရှင်ဘုရင်ကိုယ်တိုင်နှင့် နီးကပ်သော အလုပ်တာဝန်များကို ရရှိခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ်များ ၁၉-၂၀)။ ဒံယေလနှင့် သူ၏အဖော်သုံးဦးသည် “အလိုဆန္ဒကို မှန်ကန်စွာ အသုံးချခြင်း” (SC ၄၈)၊ ကိုယ်ခန္ဓာက စိတ်အပေါ် သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း (CD ၁၅၄) နှင့် ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်အပေါ် မှီခိုခြင်း (SL ၂၀) တို့မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်နှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းရာတွင် ဒံယေလနှင့် သူ၏အဖော်များကို ကူညီပေးခဲ့သည့်အရာသည် ယနေ့ ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်တိုင်းအတွက်လည်း မှန်ကန်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဒံယေလ ၁း၂၁ သည် ဤအခန်း၏ နိဂုံးချုပ်ဖြစ်သည်။ အခန်းသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်ကို ဗာဗုလုန်သို့ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြခြင်းဖြင့် စတင်သော်လည်း လူမျိုးတော်၏ သိမ်းသွားခြင်းကို အဆုံးသတ်စေပြီး အစ္စရေးသို့ ပြန်လာခွင့်ပေးခဲ့သော ဘုရင်ဖြစ်သည့် ကုရုကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ဟေရှာယက သူ့ကို ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်ကို လွတ်မြောက်စေသူအဖြစ် မေရှိယဆိုင်ရာ အသုံးအနှုန်းများဖြင့် ဖော်ပြထားသည် (ဟေ ၄၄း၂၈)။ ဒံယေလအဆိုအရ အရာအားလုံးသည် မှောင်မိုက်နေခြင်းမဟုတ်ပါ။ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်ဖွယ်အဆုံးသတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ အခန်းအစတွင် လူမျိုးတော်အတွက် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်မျှပင် မကျန်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း အခန်းအဆုံးတွင် သူတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်၏ တစိတ်တပိုင်း မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် ကြွလာတော်မူမည်။ ဒံယေလကျမ်းသည် ထာဝရဘုရားကို ယုံကြည်ကိုးစား၍ ကိုယ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိနေသူများအတွက် စကြဝဠာဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခအလယ်၌ မျှော်လင့်ချက်ရှိစေရန် လှုံ့ဆော်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားသည်။

၂း၁-၄၉

ဘုရားသခင်သည် နေဗုခဒ်နေဇာအား မိမိ၏ နိုင်ငံတော်အကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးတော်မူသည်

ဤအခန်းတွင် အချက်လေးချက်သည် ထင်ရှားပေါ်လွင်သည်။ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ဟောရန် ဗေဒင်ဟောခြင်း၏ လုံးဝအသုံးမဝင်မှု (အခန်းငယ်များ ၁-၁၃)၊ အနာဂတ်ကို သိတော်မူသော တစ်ပါးတည်းသောအရှင်အဖြစ် ဘုရားသခင် (အခန်းငယ်များ ၁၄-၃၀)၊ ပရောဖက်ပြုချက်၏ အံ့ဖွယ်ရာ (အခန်းငယ်များ ၃၁-၄၅) နှင့် နေဗုခဒ်နေဇာအား ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ် ဖြစ်လာရန် ဘုရားသခင်၏ ဖိတ်ခေါ်ချက် (အခန်းငယ်များ ၄၆-၄၉) တို့ဖြစ်သည်။

၂း၁-၁၃။ အနာဂတ်အပေါ် ထိန်းချုပ်မှု။ နေဗုခဒ်နေဇာသည် မိမိ၏ နိုင်ငံတော်၏ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ လူမျိုးအပေါင်းတို့ကို ဂရုစိုက်တော်မူသော အစ္စရေး၏ ဘုရားသခင်သည် သူ၏စိုးရိမ်မှုကို နားထောင်၍ အိပ်မက်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် သူ့အား မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုအိပ်မက်သည် ရှင်ဘုရင်၏ အာရုံစူးစိုက်မှုနှင့် စိတ်ဝင်စားမှုကို ဖမ်းစားခဲ့သည်။ သူသည် အသေးစိတ်အချက်အလက်အားလုံးကို မမှတ်မိနိုင်တော့သော်လည်း ၎င်း၏ အကြောင်းအရာသည် အရေးကြီးကြောင်း သိရှိနိုင်လောက်အောင် မှတ်မိနေခဲ့သည်။ သူလိုအပ်သည့်အရာမှာ နှစ်ခုဖြစ်သည်။ အိပ်မက်၏ ပြည့်စုံသော ဖော်ပြချက်နှင့် ၎င်း၏ အနက်ဖွင့်ဆိုချက်တို့ ဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ် အရှေ့အနီးဒေသတွင် ဘုရင်တစ်ပါး၏ အိပ်မက်များသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအိပ်မက်များကို ဘုရားများထံမှ လာသော သတင်းစကားများဟု ယူဆကြပြီး၊ အခြားအရာများအပြင် ရှင်ဘုရင် သို့မဟုတ် နိုင်ငံတော်အတွက် ဖြစ်လာနိုင်သော ဘေးအန္တရာယ်များကို ကြေညာပေးသည်ဟု ယူဆကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှင်ဘုရင်အနေဖြင့် ထိုကိစ္စများကို သိရှိရန် အရေးကြီးပြီး မိမိ၊ မိမိ၏မိသားစုနှင့် နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်ပေးမည့် ထုံးတမ်းအခမ်းအနားအချို့ကို ပြုလုပ်နိုင်ရန် လိုအပ်သည်။ အိပ်မက်များသည် နိုင်ငံတော်လုံခြုံရေးနှင့် သက်ဆိုင်သည့် ကိစ္စတစ်ရပ် ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် နေဗုခဒ်နေဇာ ပြုလုပ်နေသည့်အရာသည် လုံးဝမထူးဆန်းပေ။

ဘုရင်များတွင် အိပ်မက်များကို အနက်ဖွင့်ပေးသော ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ဟောရန် ဗေဒင်ဟောခြင်း နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုနိုင်သူများ ရှိကြသည်။ နေဗုခဒ်နေဇာ၏ အမှုတွင် သူ့ထံ၌ ဗေဒင်ဟောခြင်းအတတ်နှင့် အိပ်မက်အနက်ဖွင့်ခြင်း၌ လေ့ကျင့်ထားသော ပညာရှိအုပ်စုတစ်စု ရှိသည်။ သူသည် ဗေဒင်ဟောခြင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သူများကို အစည်းအဝေးခေါ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ လူ့ပညာသည် အလွန်အမင်း စမ်းသပ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ လူ့ပညာ၏ အကန့်အသတ်များကို ချက်ချင်းသဘောပေါက်သူများမှာ ထိုပညာရှိများပင် ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့တွင် ဗေဒင်ဟောခြင်းအတွက် နည်းစနစ်အမျိုးမျိုး ရှိကြသော်လည်း မေ့လျော့သွားသော အိပ်မက်တစ်ခုကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်နိုင်စေမည့် နည်းလမ်းကို မဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ မြေကြီးပေါ်တွင် မည်သူမျှ ရှင်ဘုရင်တောင်းဆိုနေသည့်အရာကို ပြုလုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်းနှင့် ထို့အပြင် မည်သည့်အုပ်စိုးရှင်မျှ ဤသို့သောအရာကို တစ်ခါမျှ မတောင်းဆိုခဲ့ကြောင်း သူတို့က ပြောဆိုကြသည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ တစ်နည်းအားဖြင့် ရှင်ဘုရင်တောင်းဆိုနေသည့်အရာသည် ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် မကိုက်ညီရုံသာမက ဥပဒေဆိုင်ရာ ယခင်စံနမူနာ မရှိသောကြောင့်လည်း မတရားသဖြင့် တောင်းဆိုခြင်းဖြစ်သည်။

ရှင်ဘုရင်သည် လူ့ပညာ၏ အကန့်အသတ်များနှင့် ရုတ်တရက် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး ထို့ကြောင့် စိတ်ပျက်ခဲ့သည်။ ပညာသည် ဤမျှအသုံးမဝင်ပါက မည်သူက ၎င်းကို လိုအပ်မည်နည်း။ နေဗုခဒ်နေဇာသည် ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်ပျက်လျက် ဗာဗုလုန်၏ ပညာရှိအားလုံးကို သတ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၂)။ သူတို့ထဲတွင် ဒံယေလနှင့် သူ၏အဖော်များလည်း ပါဝင်သည် (အခန်းငယ် ၁၃)။ သူတို့ကို လူငယ်များဖြစ်၍ အတွေ့အကြုံနည်းသူများဟု ယူဆသောကြောင့် အစည်းအဝေးသို့ မဖိတ်ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် သူတို့၏ ကံကြမ္မာသည် အခြားသူအားလုံးနှင့် တူညီခဲ့သည်။

၂း၁၄-၃၀။ အနာဂတ်အပေါ် ဘုရားသခင်၏ အရှင်သခင်ဖြစ်မှု။ ဒံယေလကို ပထမဆုံး သက်ရောက်စေခဲ့သည့်အရာမှာ ရှင်ဘုရင်၏ အမိန့်သည် အရေးတကြီးဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းအရာကို မှန်ကန်စွာ သိရှိပြီးနောက် ဒံယေလသည် ရှင်ဘုရင်ထံသို့ သွား၍ အိပ်မက်၏ အနက်ကို ပြန်လည်တင်ပြနိုင်ရန် အချိန်ပေးပါရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၆)။ ဗာဗုလုန်ပညာရှိများက ထိုတာဝန်ကို မဖြစ်နိုင်ကြောင်း တိုင်တန်းကြသော်လည်း ဤလူငယ်က ရှင်ဘုရင်အား သူတောင်းဆိုနေသည့်အရာသည် မဖြစ်နိုင်သောအရာမဟုတ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သူတို့လိုအပ်သည်မှာ အချိန်သာဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်ကို အသုံးပြု၍ ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းကာ သူတို့သေဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် အနက်ဖွင့်ဆိုချက်၏ လျှို့ဝှက်ချက် (သို့မဟုတ် နက်နဲသောအရာ) ကို ဘုရားသခင်က ဖော်ပြပေးရန် တောင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဒံယေလသည် ဤပြဿနာမှ လွတ်မြောက်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည့် ဘုရားသခင်၏ ကြားဝင်ဆောင်ရွက်မှုကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤဖြစ်နိုင်ခြေကို မှော်ဆရာများ၊ နက္ခတ်ဆရာများနှင့် ခါလဒဲများကလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့ကြသော်လည်း ဘုရားများသည် ထိုအချက်အလက်များကို လူသားများနှင့် မမျှဝေကြသောကြောင့် မဖြစ်နိုင်ဟု သူတို့က ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ သို့သော် ဒံယေလ၏ ဘုရားသခင်သည် နက်နဲသောအရာအားလုံးကို သိတော်မူပြီး မိမိ၏ အစေခံပရောဖက်များအား ၎င်းတို့ကို ဖော်ပြပေးနိုင်တော်မူသည်။ ထိုလျှို့ဝှက်ချက် (သို့မဟုတ် နက်နဲသောအရာ) ကို ဒံယေလထံသို့ ဖော်ပြပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၉)။

ဗျာဒိတ်တော်ကို ရရှိပြီးနောက် ဒံယေလသည် ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်း၍ ဘုန်းအသရေကို ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ ဆုတောင်းချက်ဖြစ်သည့် ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်ပြုချီးမွမ်းခြင်းတွင် ဒံယေလသည် ဘုရားသခင်ကို စစ်မှန်သောပညာ၏ အရင်းအမြစ်အဖြစ် (အခန်းငယ် ၂၀) နှင့် သမိုင်းစီးဆင်းမှုကို ထိန်းချုပ်တော်မူသောအရှင်အဖြစ် (အခန်းငယ် ၂၁) ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤအံ့ဖွယ်ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့အား ပညာနှင့် အသိပညာကို ပေးလိုတော်မူသည့်အပြင် နက်နဲ၍ ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်သောအရာများကိုလည်း ဖော်ပြပေးလိုတော်မူသည် (အခန်းငယ်များ ၂၁-၂၃)။ ဘုရင်တို့၏ ဘုရင်ထံ စကားပြောပြီးနောက် ထိုလူငယ်သည် ဗာဗုလုန်ဘုရင်နှင့် စကားပြောရန် အသင့်ဖြစ်လာသည်။ လူ့ပညာ၏ အကန့်အသတ်များကို ပိုမိုထင်ရှားစေရန် ဒံယေလသည် ရှင်ဘုရင်တောင်းဆိုသော နက်နဲသောအရာကို ဖော်ပြပေးနိုင်မည့် ပညာရှိတစ်ဦးမျှ မရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၇)။ ဤသည်မှာ ဒံယေလက ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စား ရှင်ဘုရင်ရှေ့၌ သက်သေခံပြောဆိုသူအဖြစ် ပထမဆုံး ဖော်ပြခံရခြင်းဖြစ်သည်။ ရှင်ဘုရင်တောင်းဆိုခဲ့သည့်အရာကို သူမသိသော ဘုရားတစ်ပါးက ပြုလုပ်ပေးနိုင်သော်လည်း ထိုဘုရားကို ဒံယေလက သူ့အား မိတ်ဆက်ပေးမည်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၈)။ ရှင်ဘုရင်မသိသော ဤဘုရားသခင်ပင် နေဗုခဒ်နေဇာဘုရင်အား အနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပျက်မည့်အရာများကို သိစေတော်မူခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ထိုအနာဂတ်သည် နေဗုခဒ်နေဇာ၏ ခေတ်မှ ကျောက်တော်နိုင်ငံတော် ပေါ်ပေါက်လာမည့်အချိန်အထိ ရောက်ရှိသည်။ ဒံယေလသည် မိမိအတွက် ဂုဏ်ယူစရာ တစ်စုံတစ်ရာကို မယူခဲ့ပါ။ ထိုအရာကို ရှင်ဘုရင်အကျိုးအတွက်နှင့် ရှင်ဘုရင်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိခဲ့သည့်အရာကို သိရှိစေရန်အတွက် သူ့ထံသို့ ဖော်ပြပေးခြင်း ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၃၀)။

၂း၃၁-၄၅။ ပရောဖက်ပြုချက်နှင့် သမိုင်း။ ဒံယေလသည် ရှင်ဘုရင်တောင်းဆိုခဲ့သည့်အရာကို ပေးမည်ဖြစ်သည်။ အိပ်မက်နှင့် ၎င်း၏ အနက်ဖွင့်ဆိုချက်တို့ ဖြစ်သည်။ သူသည် မတူညီသောပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လူတစ်ဦး၏ ကြီးမားလှသည့် ရုပ်တုတစ်ခုအကြောင်း အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ရုပ်တုမျိုးသည် ရှေးခေတ်အရှေ့အနီးဒေသတွင် အများအားဖြင့် တွေ့ရသည်။ ရုပ်တုများကို ဘုရားများ (ရုပ်တုများ) သို့မဟုတ် ရှင်ဘုရင်ကို ကိုယ်စားပြုရန် ပြုလုပ်ကြသည်။ ဤအမှုတွင် ၎င်းသည် ရှင်ဘုရင်နှင့် နိုင်ငံများကို ကိုယ်စားပြုမည့်အတွက် တော်ဝင်ရုပ်တုဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းသည် သန့်စင်သော ရွှေစင်ဖြင့် ဖြစ်ပြီး၊ လက်များနှင့် ရင်ဘတ်သည် ငွေဖြင့်၊ ဝမ်းဗိုက်နှင့် ပေါင်များသည် ကြေးဝါဖြင့်၊ ခြေထောက်များသည် သံဖြင့် ဖြစ်ကာ၊ ခြေဖဝါးများသည် သံနှင့် ရွှံ့စေး ရောစပ်ထားခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ်များ ၃၂-၃၃)။ သတ္တုများ၏ တန်ဖိုးသည် လျော့နည်းလာသော်လည်း အားအင်မှာ တိုးလာသည်၊ ခြေဖဝါးများမှအပ ဖြစ်သည်။ ခြေဖဝါးများသည် ရုပ်တုကို အားနည်းလွယ်စေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြိုလဲမည့်အရာကို ကြိုတင်ညွှန်ပြသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် ရှင်ဘုရင်သည် လူ့လက်ဖြင့် မဖြတ်တောက်ထားသော ကျောက်တုံး သို့မဟုတ် ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကို တွေ့မြင်ခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်းသည် လူသားတို့၏ မူလဖြစ်ပေါ်မှုမဟုတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုကျောက်သည် ရုပ်တု၏ ခြေဖဝါးကို ထိမှန်၍ ၎င်းကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဒံယေလသည် ရုပ်တုကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးခံရပုံကို ဖော်ပြရန် စပါးလှေ့ခြင်း၏ ဘာသာစကားကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ လေဖြင့် လွင့်ပါသွားသော ဖွဲနှင့် စပါးကို ခွဲခြားသကဲ့သို့ လွယ်ကူသည်။ ထိုကျောက်သည် မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးကို ပြည့်စေသော တောင်ကြီးတစ်တောင် ဖြစ်လာသည် (အခန်းငယ် ၃၅)။

အနက်ဖွင့်ဆိုချက်ကို ရှင်ဘုရင်နှင့် ဒံယေလ၏ ဘုရားသခင်တို့ကြား ဆက်နွှယ်မှုကို တည်ဆောက်ပေးခြင်းဖြင့် စတင်မိတ်ဆက်ထားသည်။ ဒံယေလသည် ဗာဗုလုန်ဘုရင်ကို ဘုရင်တို့၏ဘုရင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၇)။ သို့သော် သူသည် အမှန်တကယ် ဘုရင်တို့၏ဘုရင်ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် အုပ်စိုးရန် မျှော်လင့်ခံရသူဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည် (ဗျာ ၁၉း၁၆ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နေဗုခဒ်နေဇာအား ဘုရင်၏ အုပ်စိုးပိုင်ခွင့်၊ အာဏာ၊ ခွန်အား၊ ဘုန်းအသရေနှင့် သဘာဝတရားနှင့် လူသားတို့အပေါ် အုပ်စိုးမှုကို အပ်နှင်းတော်မူသူမှာ ထာဝရဘုရားပင် ဖြစ်သည် (ဒံ ၂း၃၇-၃၈)။ ဤဘာသာစကားသည် က၊ ၁း၂၈ နှင့် ဆင်တူသည်။ ခြားနားချက်မှာ ဘုရားသခင်သည် အာဒံနှင့် ဧဝအား အခြားလူသားများအပေါ် အုပ်စိုးပိုင်ခွင့်ကို မပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် အဓိကအချက်မှာ ရှင်ဘုရင်သည် ဘုရားသခင်၏ လက်အောက်၌ အုပ်စိုးရန် ဖြစ်သည်။ ဒံယေလ၏ ဘုရားသခင်သည် ရှင်ဘုရင်၏ အထက်၌ အုပ်စိုးတော်မူသည်။

ရွှေဦးခေါင်းသည် ဗာဗုလုန်ဘုရင်နှင့် သူ၏နိုင်ငံတော်ကို ကိုယ်စားပြုသည့် သင်္ကေတဖြစ်သည် (ဒံ ၂း၃၈)။ ရှင်ဘုရင်သည် မိမိ၏ နိုင်ငံတော်နှင့် ၎င်း၏အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း ဒံယေလက သူ၏နိုင်ငံတော်နောက်တွင် အခြားနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ပေါ်ပေါက်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ထိုနိုင်ငံကို ငွေဖြင့် ကိုယ်စားပြုပြီး သူ့နိုင်ငံထက် နိမ့်ကျမည်ဖြစ်သော်လည်း ပို၍အားကောင်းပြီး ဂုဏ်ကျက်သရေမှာ နည်းပါးမည်ဖြစ်သည်။ ကြေးဝါဖြင့် ကိုယ်စားပြုသော တတိယနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ပေါ်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် သံဖြင့် ကိုယ်စားပြုသော စတုတ္ထနိုင်ငံ ပေါ်လာမည် (အခန်းငယ်များ ၃၉-၄၀)။ ခြေဖဝါးရှိ ရွှံ့စေးနှင့် သံရောစပ်မှုသည် နောက်ဆုံးနိုင်ငံသည် ကွဲပြားသွားမည်ကို ဆိုလိုသည် (အခန်းငယ်များ ၄၁-၄၃)။ ကျောက်သည် မည်သည့်အခါမျှ မပျက်စီးနိုင်ဘဲ ထာဝရတည်ရှိမည့် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ကို ကိုယ်စားပြုသည့် သင်္ကေတဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၄၄)။ ဤပဉ္စမနိုင်ငံတော်သည် မြေကြီးပေါ်ရှိ နိုင်ငံအားလုံးကို အဆုံးသတ်စေမည်ဖြစ်သည်။ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ လုပ်ဆောင်မှုနှင့် တန်ခိုးကို ရည်ညွှန်းသည့် ကျောက်၏ပုံရိပ်ကို မက်ဆိုပိုတေးမီးယားဘာသာရေးစာပေများတွင်လည်း တွေ့ရသည်။ ဗာဗုလုန်ဘုရင်နှင့် ထိရောက်စွာ ဆက်သွယ်နိုင်ရန် ဘုရားသခင်သည် နေဗုခဒ်နေဇာ၏ စိတ်နှလုံးနှင့် ဦးခေါင်းကို ထိတွေ့ဆက်စပ်နိုင်မည့် ရင်းနှီးပြီးသား ပုံရိပ်ကို အသုံးပြုတော်မူခဲ့သည်။

ဤပရောဖက်ပြုအိပ်မက်သည် လူသားတို့၏ နိုင်ငံများ၏ သမိုင်းကို အကြမ်းဖျင်းဖော်ပြသည့် ပုံစံတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ကြိုတင်ဟောထားသည့်အတိုင်း ပြည့်စုံခဲ့သည်။ ဗာဗုလုန်အင်ပါယာ (၆၀၅-၅၃၈ ဘီစီ) နောက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော နိုင်ငံများသည် ကြေညာထားသည့် အစီအစဉ်အတိုင်း မေဒို-ပါရှား (၅၃၈-၃၃၂ ဘီစီ)၊ ဂရိ (၃၃၂-၁၆၈ ဘီစီ) နှင့် ရောမ (၁၆၈ ဘီစီ-အေဒီ ၄၇၆) တို့ဖြစ်သည်။ ရောမအင်ပါယာ ကွဲပြားပြီးနောက် ပေါ်ပေါက်လာသော နိုင်ငံများသည် တစ်ခုတည်းသော အင်ပါယာအဖြစ် မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်ပေါင်းစည်းခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ ဥရောပ၏ အုပ်စိုးသူမင်းဆက်များအကြား လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှုများမှတစ်ဆင့် ပေါင်းစည်းရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသော်လည်း ထိုမဟာမိတ်များသည် မည်သည့်အခါမျှ ကြာရှည်မခံခဲ့ကြပေ။ ဥရောပနိုင်ငံများနှင့် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးသည် အားနည်းသော ရွှံ့စေးနှင့် အားကောင်းသော သံတို့ကြား ကွဲပြားမှုနှင့် ပဋိပက္ခများ၏ အလွန်ထင်ရှားသော မြင်ကွင်းတစ်ရပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျောက်သည် ပထမကြွလာခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဒုတိယကြွလာခြင်းကို ကိုယ်စားပြုရမည်မှာ ထင်ရှားလာသည်။ အကြောင်းမှာ (က) ကျောက်သည် သံနှင့် ရွှံ့စေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခြေဖဝါးကို ထိမှန်ခဲ့ခြင်းသည် ရောမအင်ပါယာ မကွဲပြားမီအချိန်မဟုတ်ဘဲ ကွဲပြားပြီးနောက်မှ လာကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ (ခ) ရုပ်တုကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်စေခြင်းသည် ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေမည့် ကပ်ဘေးကြီးတစ်ရပ်ကို ညွှန်ပြပြီး ကမ္ဘာက မသိမသာနီးပါးဖြင့် သတိမပြုမိလိုက်သည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို မဆိုလိုခြင်း၊ (ဂ) ပထမကြွလာခြင်းကို ဆိုလိုသည်ဆိုပါက ကျောက်နိုင်ငံတော်သည် သံခြေထောက်နှင့် ခြေဖဝါးနှင့် ခြေချောင်းတို့၏ အာဏာများနှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်ကြာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တည်ရှိနေခဲ့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤရူပါရုံသည် ကျောက်က ယခင်နိုင်ငံများအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပြီး ၎င်းတို့၏နေရာကို အစားထိုးယူသည့်အရာကို ကိုယ်စားပြုသည်၊ ၎င်းတို့နှင့်အတူ ယှဉ်တွဲတည်ရှိနေခြင်းကို မဆိုလိုပါ။

ဤအိပ်မက်နှင့် ၎င်း၏ အနက်ဖွင့်ဆိုချက်သည် နောက်ဆုံးကာလဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်၏ သဘောသဘာဝကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ မိတ်ဆက်ပေးသည်။ ဤပရောဖက်ပြုချက်အမျိုးအစားသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ပရောဖက်၏ ခေတ်ကာလတွင် စတင်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ထာဝရနိုင်ငံတော် တည်ထောင်သည်အထိ ဆက်လက်သွားသော သမိုင်း၏ အကြမ်းဖျင်းပုံစံကို ပေးသည်။ နောက်ဆုံးကာလဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်သည် အပြစ်ကြောင့် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်နေသော ကမ္ဘာအလယ်၌ ထာဝရဘုရားကို စောင့်မျှော်နေသူများအတွက် မျှော်လင့်ချက်ကို ပေးသည်။ သို့သော် အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးကာလဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်သည် မေတ္တာနှင့် တရားမျှတမှုတို့ နောက်ဆုံးတွင် အောင်ပွဲရမည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့အား အာမခံပေးသော ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဒံယေလ ၂ ၏ ပရောဖက်ပြုချက်တစ်ခုတည်း၏ ပြည့်စုံခြင်းသည်ပင် သမ္မာကျမ်းစာ၏ ဘုရားသခင်ထံမှ လာသော ဗျာဒိတ်တော်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် လုံလောက်သည်။

၂း၄၆-၄၉။ နေဗုခဒ်နေဇာနှင့် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်။ ရှင်ဘုရင်၏ တုံ့ပြန်မှုသည် ဒံယေလ၏ ဘုရားသခင်၏ ကြီးမြတ်မှုနှင့် ဘုန်းအာနုဘော်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သော လူတစ်ဦး၏ တုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည်။ သူသည် ပရောဖက်ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်ပြပ်ဝပ်၍ သူ့အား ပူဇော်သက္ကာနှင့် နံ့သာပေါင်း ပူဇော်ရန် အမိန့်ပေးခြင်းဖြင့် ပရောဖက်ကို ဂုဏ်ပြုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၆)။ ဤလုပ်ရပ်သည် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် နီးစပ်သော်လည်း နေဗုခဒ်နေဇာက ဒံယေလ၏ ဘုရားသခင်၏ သာလွန်မြင့်မြတ်မှုကို ချက်ချင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့ခြင်းက ဤအရာသည် ဒံယေလထံသို့ ဦးတည်သော ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုမဟုတ်ဘဲ သူ၏ဘုရားသခင်ထံသို့ ဦးတည်သော ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ရှင်ဘုရင်သည် ဒံယေလ၏ ဘုရားသခင်ကို တစ်ဆူတည်းသော ဘုရားအဖြစ် လက်ခံခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဘုရားတို့၏ဘုရား၊ ရှင်ဘုရင်တို့၏အရှင်နှင့် လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် နက်နဲသောအရာများကို ဖော်ပြတော်မူသောအရှင်အဖြစ် လက်ခံခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၇)။ ကိုယ်တော်သည် အခြားဘုရားများအားလုံးထက် သာလွန်တော်မူပြီး ရှင်ဘုရင်အားလုံးအပေါ် အုပ်စိုးတော်မူသည်။ ဘုရားသခင်သည် ဤဖြစ်ရပ်ကို အသုံးပြု၍ ဒံယေလအား ကိုယ်တော်၏ အစေခံအဖြစ် ပိုမိုအသုံးဝင်စွာ အမှုဆောင်နိုင်မည့် လူမှုအဆင့်အတန်းတစ်ရပ်သို့ နေရာပေးတော်မူခဲ့သည်။ သူ့ကို ဗာဗုလုန်ပြည်နှင့် ၎င်း၏ ပညာရှိအားလုံးအပေါ် အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၈)။ ထာဝရဘုရားထံ ဆုတောင်းရာတွင် သူနှင့်အတူ ပညာကို ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး၊ ထိုဆုတောင်းချက်များကို ကိုယ်တော် ဖြေကြားပေးခဲ့သော သူ၏အဖော်သုံးဦးကို ပရောဖက်သည် မမေ့ခဲ့ပါ။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပညာတော်အားဖြင့် သေခြင်းမှ ကယ်တင်ခံခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ပညာတော်ဖြစ်သော ခရစ်တော် (၁ကော ၁း၂၄) နှင့် ဆက်နွှယ်မှုသည် သင့်လျော်သည်။ ကိုယ်တော်သည် လူသားတို့အတွက် မိမိအသက်ကို ပေးခြင်းဖြင့် သူတို့ကို သေခြင်းမှ ကယ်တင်တော်မူသောအရှင် ဖြစ်သည် (မာ ၁၀း၄၅)။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ပညာတော်ဖြစ်ပြီး နက်နဲသောအရာများအနက် နက်နဲဆုံးသောအရာ ဖြစ်သည်။

၃း၁-၃၀

ရွှေရုပ်တုနှင့် စစ်မှန်သောဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်း

ဒံယေလ ၃ သည် ရှင်ဘုရင်သည် မိမိနှင့် မိမိ၏နိုင်ငံတော်အတွက် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်ကို လက်မခံလိုကြောင်း ဖော်ပြသည်။ မိမိ၏နိုင်ငံတော်နောက်တွင် အခြားနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ပေါ်ပေါက်လာမည်ဟူသော အယူအဆကြောင့် နေဗုခဒ်နေဇာသည် မပျော်မရွှင်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ဆန္ဒများနှင့် ကိုက်ညီစေရန် ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော်ကို ပြောင်းလဲရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရာတွင် ရှင်ဘုရင်သည် လူတိုင်းအား မိမိ၏ရုပ်တုကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်စေခြင်းဖြင့် ထိုကိစ္စကို သူနှင့် သူ၏နိုင်ငံတော်အပေါ် သစ္စာရှိခြင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ဒံယေလ ၃ သည် မှားယွင်းသောဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် စစ်မှန်သောဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခန်းတွင် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရန် ခေါ်ဆိုခြင်း (အခန်းငယ်များ ၁-၇)၊ ရှင်ဘုရင်၏အမိန့်ကို စိန်ခေါ်ခြင်း (အခန်းငယ်များ ၈-၁၈)၊ ဘုရားသခင်၏ ကယ်လွှတ်ခြင်း (အခန်းငယ်များ ၁၉-၂၅) နှင့် ရှင်ဘုရင်၏ တုံ့ပြန်မှု (အခန်းငယ်များ ၂၆-၃၀) တို့ကို ဖော်ပြထားသည်။

၃း၁-၇။ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရန် ခေါ်ဆိုခြင်း။ သမိုင်းကို မည်သူက ထိန်းချုပ်သနည်းဟူသော မေးခွန်းသည်ပင် ထပ်မံပေါ်လာသည်။ သမိုင်းကို အဆုံးစွန်ထိ ထိန်းချုပ်တော်မူသောအရှင်သည် ဒံယေလ၏ ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်းကို ရှင်ဘုရင်က လက်မခံလိုခဲ့ပေ။ မိမိ၏နိုင်ငံတော်သည် ထာဝရတည်ရှိမည်ဟု ယုံကြည်ရန် သူပို၍နှစ်သက်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်နှင့် သက်ဆိုင်သော ဂုဏ်ရည်များကို မိမိနှင့် မိမိ၏နိုင်ငံတော်အပေါ် သက်ရောက်စေခဲ့သည်။ ထိုအရာကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသရန် ရွှေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော အလွန်ကြီးမားသည့် ရုပ်တုတစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

အိပ်မက်ထဲက ရွှေဦးခေါင်းသည် နေဗုခဒ်နေဇာကို ကိုယ်စားပြုခဲ့သကဲ့သို့ ယခုတွင် အလွန်ကြီးမားသော ရုပ်တုတစ်ခုလုံး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ရှင်ဘုရင်သည် ပရောဖက်ပြုအိပ်မက် ပျက်ကွက်စေရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံတော် ပြိုလဲခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် လိုအပ်သည်မှာ နိုင်ငံတစ်ဝန်းရှိ အုပ်ချုပ်ရေးရာထူးများတွင် ရှိသူတို့၏ အကြွင်းမဲ့သစ္စာရှိမှု ဖြစ်သည်။ ရှင်ဘုရင်သည် သူတို့အားလုံးကို ရုပ်တုအပ်နှံပူဇော်ပွဲသို့ တက်ရောက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂)။

ထိုအခမ်းအနားသည် နိုင်ငံရေးအခမ်းအနားတစ်ခုသာမက ဘာသာရေးအခမ်းအနားတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ သင့်လျော်သောအချိန်တွင် ရုပ်တုရှေ့၌ ရပ်နေသူအားလုံးသည် ဦးညွှတ်၍ ၎င်းကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရမည် (အခန်းငယ် ၅)။ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းသို့ ဦးတည်စေသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ တော်ဝင်အာဏာ အကြွင်းမဲ့ကို အသုံးပြု၍ အတင်းအကျပ် ချမှတ်ထားသော ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စသည် ရှင်ဘုရင်အတွက် အလွန်အရေးကြီးသဖြင့် ဦးညွှတ်၍ ဝတ်မပြုသူမည်သူမဆို မီးလောင်နေသော မီးဖိုထဲသို့ ပစ်ချခံရမည် (အခန်းငယ် ၆)။ မည်သူအသက်ရှင်မည်၊ မည်သူသေမည်ကို ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိသူမှာ ဘုရားသခင်မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ နိုင်ငံတော်၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သော အာဏာသည် သဘောထားကွဲလွဲသော လူနည်းစုများအတွက် နေရာမပေးခဲ့ပေ။

၃း၈-၁၈။ ရှင်ဘုရင်ကို စိန်ခေါ်ခြင်း။ ဒူရာလွင်ပြင်တွင် (အခန်းငယ် ၁) မှားယွင်းသောဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် စစ်မှန်သောဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းတို့ကြား တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားမည်ဖြစ်သည်။ လူအုပ်ထဲတွင် အခြားဟေဗြဲလူမျိုးများလည်း ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း ရှင်ဘုရင်၏ဘုရားများကို အစေခံရန်နှင့် ရွှေရုပ်တုကို ဝတ်ပြုရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သောကြောင့် ဒံယေလ၏အဖော်များကိုသာ ရှင်ဘုရင်ထံ သတင်းပို့ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၂)။ “ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်း” ဟူသော စကားလုံးသည် စစ်မှန်သောဘာသာတရားသည် ဘုရားသခင်အား ရိုသေလေးစားထိုက်သူအဖြစ် သိမြင်ခြင်းမှ ပေါက်ဖွားလာကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဒူရာလွင်ပြင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ဤဖြစ်ရပ်သည် အရှေ့အနီးဒေသ၏ ရှေးခေတ်ကာလနှင့် သမိုင်းတစ်လျှောက် အခြားဖြစ်ရပ်များနှင့်အတူ အစိုးရတစ်ရပ်က သတ်မှတ်ထားသော ဝတ်ပြုကိုးကွယ်သည့် ထုံးတမ်းအခမ်းအနားတစ်ရပ်မှတစ်ဆင့် လူများကို တစ်သဘောတည်းဖြစ်စေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည့် အလွန်နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ဥပမာတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ နေဗုခဒ်နေဇာသည် မိမိ၏ရွှေရုပ်တုကို ဝတ်ပြုရန် ငြင်းဆန်သူများအပေါ် သေဒဏ်ချမှတ်ခြင်းဖြင့် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုကို တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်စေရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။

ဒံယေလ ၃ နှင့် ဗျာဒိတ် ၁၃း၁၁-၁၈ တို့ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သောအခါ အရေးကြီးသော တူညီချက်များစွာကို သတိပြုမိသည်။ (၁) အခန်းနှစ်ခုစလုံးတွင် အဓိကကိစ္စမှာ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒံယေလ ၃ တွင် ပါဝင်သူများသည် ဗာဗုလုန်အင်ပါယာအတွင်း နေထိုင်သူများသာဖြစ်သော်လည်း ဗျာဒိတ် ၁၃ တွင် သမိုင်း၏ အထွတ်အထိပ်၌ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ စမ်းသပ်မှုတစ်ရပ်အကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောထားသည်။ (၂) အခန်းနှစ်ခုစလုံးတွင် ဝတ်ပြုခံရသည့် ရုပ်တုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ တစ်ခုမှာ စာသားအတိုင်း ရုပ်တုဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ ဝိညာဉ်ရေးရာ ရုပ်တုဖြစ်သည်။ (၃) ဒံယေလ ၃ တွင် စာသားအတိုင်း ဗာဗုလုန်၏ ရှင်ဘုရင်က ဤဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုကို တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း ယောဟန်၏ ဗျာဒိတ် ၁၃ ပါ ပရောဖက်ပြုရူပါရုံတွင် ဝိညာဉ်ရေးရာ ဗာဗုလုန်က သားရဲ၏ ရုပ်တုကို ဝတ်ပြုရန် တောင်းဆိုသည်။ (၄) ဟေဗြဲလူငယ်သုံးဦးသည် သေဒဏ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ အနာဂတ်တွင် အသင်းတော်နှင့် နိုင်ငံတော်သည် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုကို တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်စေရန် ပူးပေါင်းကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ လိုက်လျောရန် ငြင်းဆန်သူများသည် စီးပွားရေးအရ သပိတ်မှောက်ခြင်းများနှင့် နောက်ဆုံးတွင် သေဒဏ်တို့နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ (၅) အခန်းနှစ်ခုစလုံးတွင် မကောင်းသောအင်အားများ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ရှိ လူသားများကို ကိုယ်စားပြုသည့် သင်္ကေတအဖြစ် ခြောက် ဟူသော ဂဏန်းသည် ထင်ရှားသည်။ လူသားများနှင့် “မြွေ” ကို ခြောက်ရက်မြောက်နေ့တွင် ဖန်ဆင်းခဲ့ပြီး၊ ဗျာဒိတ် ၁၃း၁၈ တွင် ထိုဂဏန်းသည် ဘုရားသခင်ကို စာတန်၏ ဆန့်ကျင်မှုနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ဒံယေလခေတ်တွင် ဗာဗုလုန်ရှိ လူများသည် ရွှေရုပ်တုကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤအရာကို ခြောက်ကြိမ် ဖော်ပြထားသည် (ဒံ ၃း၅၊ ၇၊ ၁၀၊ ၁၂၊ ၁၄-၁၅၊ ၁၈)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင်လည်း သားရဲနှင့် ၎င်း၏ရုပ်တုကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းမပြုရန် သတိပေးချက်ကို ခြောက်ကြိမ် ပေးထားသည် (ဗျာ ၁၃း၁၅၊ ၁၄း၉၊ ၁၁၊ ၁၆း၂၊ ၁၉း၂၀၊ ၂၀း၄)။

ဟေဗြဲလူငယ်သုံးဦးက သူ၏ရုပ်တုရှေ့ ဦးညွှတ်ရန် ငြင်းဆန်ပြီးနောက် နေဗုခဒ်နေဇာသည် စိန်ခေါ်မှုကို ထုတ်ပြန်၍ မိမိ၏အာဏာမှ သူတို့ကို မည်သည့်ဘုရားက ကယ်တင်နိုင်မည်နည်းဟု အပြောအရ မေးမြန်းခဲ့သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် မည်သည့်ဘုရားမျှ မကယ်တင်နိုင်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည် (ဒံ ၃း၁၅)။ လူငယ်သုံးဦးသည် ရွေးချယ်စရာများကို ကောင်းစွာသိကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့အစေခံသော ဘုရားသခင်သည် မီးထဲမှ သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်တော်မူကြောင်း သိကြသည် (အခန်းငယ် ၁၇)။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဘုရားသခင်သည် မိမိတို့အပေါ်ထားရှိသော ဉာဏ်ပညာနှင့် မေတ္တာတော်အရ မိမိ၏အစေခံများကို မီးလောင်သော မီးထဲမှ မကယ်တင်တော်မူကြောင်းကိုလည်း သူတို့သိကြသည်။ ကိုယ်တော်အပေါ် သူတို့၏သစ္စာရှိမှုသည် ကိုယ်ကျိုးရှာသော စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ သေခြင်းနှင့်ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်ပင် သူတို့ကို ထောက်မပေးနိုင်လောက်အောင် ခိုင်မာသော မေတ္တာဖြင့် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ လူငယ်သုံးဦးသည် အဝတ်အစားနှင့် တန်ဆာများ အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်များကို ချည်နှောင်ထားလျက် မီးဖိုထဲသို့ ပစ်ချခံရသောအခါ အပူရှိန်သည် အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် သူတို့ကို ပစ်ချခဲ့သော စစ်သားများပင် မီးလောင်သေဆုံးခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၂၂)။ ဤဖြစ်ရပ်သည် လူငယ်များကို သေချာပေါက်သေဆုံးရမည့် အခြေအနေမှ ကယ်တင်နိုင်သူမှာ သူတို့၏ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

ရှင်ဘုရင်သည် အနီးကပ်စောင့်ကြည့်နေစဉ် အစ္စရေးလူငယ်သုံးဦးသည် လက်များကို လွတ်လျက် မီးထဲ၌ လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ အလွန်အံ့ဩသွားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၅)။ သူတို့၏လက်များကို ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးများသည် မီးလောင်သွားသော်လည်း သူတို့၏အသားသည် မလောင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ရှင်ဘုရင်ကို အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်စေသည့်အရာမှာ မီးဖိုအတွင်း လူသုံးဦးအစား လူလေးဦးရှိနေခြင်းနှင့် စတုတ္ထလူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်နှင့်တူနေခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၅)။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုသူသည် ဘုရားသခင်၏ သတ္တဝါတစ်ပါးဖြစ်ပြီး၊ တစ်နည်းအားဖြင့် လူ့ဇာတိမခံယူမီ ခရစ်တော်ဖြစ်သည် (PK ၅၀၈-၅၀၉)။ အချို့ဘာသာပြန်များတွင် “ဘုရားတို့၏သား” ဟု ဘာသာပြန်ထားကြသည်။ အများအားဖြင့် ဤသို့ပြုခြင်းမှာ နေဗုခဒ်နေဇာသည် ထိုပုံသဏ္ဌာန်သည် ထူးခြားတစ်ပါးတည်းသော ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်ကြောင်း အပြည့်အဝ နားမလည်သေးနိုင်သည်ကို ဖော်ပြရန်ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုသူကို ဘုရားများနှင့် ဆက်နွှယ်သော ဘုန်းအာနုဘော်ရှိသည့် သဘာဝလွန်သတ္တဝါတစ်ပါးဟု ယူဆခဲ့ကောင်း ယူဆနိုင်သည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် မီးသည် ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိခြင်း သို့မဟုတ် ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည့် အမှုများစွာ ရှိသည် (ဥပမာ၊ ထွက် ၁၉း၁၈၊ တရား ၄း၁၁-၁၂)။ ဤအမှုတွင် ဘုရားသခင်၏ အစေခံများကို ဖျက်ဆီးရန် ရှင်ဘုရင်ပြင်ဆင်ထားသော မီးသည် လူသားများအလယ် ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းပေးသော တည်ရှိမှုနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော မီးဖြစ်လာခဲ့သည်။ အစ္စရေးလူငယ်များသည် မိမိတို့၏ဘုရားသခင်နှင့် သီးသန့်တွေ့ဆုံခွင့် ရရှိခဲ့ကြပြီး၊ ရှင်ဘုရင်အား ထိုအရာကို မြင်တွေ့ခွင့် ပေးခဲ့သည်။

၃း၂၆-၃၀။ ရှင်ဘုရင်၏ တုံ့ပြန်မှု။ မီးသည် လူသုံးဦးအား ထိခိုက်ပျက်စီးစေခြင်း မရှိကြောင်း သိရှိသောအခါ ရှင်ဘုရင်သည် ယခင်က မိမိမေးခဲ့သော အထေ့အငေါ့ပါသည့် မေးခွန်းကို (အခန်းငယ် ၁၅) မိမိကိုယ်တိုင် ဖြေဆိုပြီး၊ သူတို့၏ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ကိုးစားသော မိမိ၏အစေခံများကို ကယ်တင်တော်မူကြောင်း ပြောခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၈)။ မိမိ၏အစေခံများအတွက် ဘုရားသခင် ပြုတော်မူသော တန်ခိုးကြီးသည့်အမှုသည် အလွန်အထင်ကြီးစရာကောင်းသဖြင့် ရှင်ဘုရင်သည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ပထမဦးစွာ ဗာဗုလုန်ဘုရင်အဖြစ် ဘုရားသခင်၏ အစေခံများကို ဆန့်ကျင်၍ မိမိကြံစည်ထားသည့် အစီအစဉ်များကို ပျက်ပြားစေတော်မူသောကြောင့် အစ္စရေး၏ ဘုရားသခင်ကို ချီးမြှောက်ခဲ့သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဤဘုရားသခင်သည် မိမိထက် ပို၍တန်ခိုးကြီးပြီး ဘုန်းအာနုဘော်ကြီးမားတော်မူကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ မီးဖို၏မီးအတွင်း မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားစေတော်မူသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုရားသခင်ထံတော်၌ ရှင်ဘုရင်သည် ချီးမွမ်းသံကိုသာ ထွက်ပေါ်စေနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဟေဗြဲလူငယ်သုံးဦး၏ ဘုရားသခင်ကို “အမြင့်ဆုံးသောဘုရားသခင်” ဟု ခေါ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၆)။ ဤအမည်သည် ဘုရားသခင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်မှုကို အလေးပေးဖော်ပြရန် အသုံးပြုသော ဘုရားသခင်၏ ဘွဲ့တော်ဖြစ်ပြီး ဒံယေလ ၄ နှင့် ၇ တို့တွင် အကြိမ်ကြိမ် အသုံးပြုထားသည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် ရှင်ဘုရင်သည် ရှာဒရက်ခ်၊ မေရှက်ခ်နှင့် အဗေဒနေဂေါတို့၏ ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်၍ မည်သည့်စကားကိုမဆို ပြောရဲသူ မည်သူမဆို နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံး၌ အပြစ်ပေးခံရမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်သည့် အမိန့်တစ်ရပ်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၉)။ ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်၍ ပြောဆိုခြင်းသည် ကိုယ်တော်အား မလေးမစားပြုခြင်း သို့မဟုတ် ဘုရားကိုပင် ပြစ်မှားစော်ကားခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ထိုသို့ပြုသူ၏ ပြစ်ဒဏ်မှာ သေခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှင်ဘုရင်သည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ဟေဗြဲလူငယ်သုံးဦးကို ဗာဗုလုန်ပြည်နယ်အတွင်း အရေးကြီးသော ရာထူးများသို့ မြှင့်တင်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၀)။ ထာဝရဘုရားအပေါ် သူတို့၏သစ္စာရှိမှုနှင့် အပ်နှံမှုကို ကိုယ်တော်က ဆုချီးမြှင့်တော်မူ၍ ကိုယ်တော်၏အမှုတော်တွင် သူတို့ကို ပိုမိုထိရောက်စွာ အသုံးပြုနိုင်စေခဲ့သည်။

၄း၁-၃၇

နေဗုခဒ်နေဇာ၏ ပြောင်းလဲခြင်း

မိတ်ဆက်စကား (အခန်းငယ်များ ၁-၃) ပြီးနောက် ရှင်ဘုရင်သည် မိမိကြုံတွေ့ခဲ့သော အိပ်မက်အတွေ့အကြုံ (အခန်းငယ်များ ၄-၉) နှင့် အိပ်မက်၏ အကြောင်းအရာ (အခန်းငယ်များ ၁၀-၁၇) ကို ဆက်လက်ပြောပြသည်။ ထို့နောက် ဒံယေလ၏ အိပ်မက်အနက်ဖွင့်ဆိုချက် (အခန်းငယ်များ ၁၈-၂၇)၊ အိပ်မက်ပြည့်စုံခြင်း (အခန်းငယ်များ ၂၈-၃၃)၊ ရှင်ဘုရင်၏ ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း (အခန်းငယ်များ ၃၄-၃၆) နှင့် နိဂုံးချုပ် (အခန်းငယ် ၃၇) တို့ ပါဝင်သည်။ ဤအခန်း၏ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ မြေကြီးပေါ်ရှိ ဘုရင်များ၏ အုပ်စိုးမှုထက် ဘုရားသခင်၏ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အုပ်စိုးမှုဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော လူသားဘုရင်၏ အုပ်စိုးမှုသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံနာခံခြင်း၌သာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။

၄း၁-၃။ မိတ်ဆက်ခြင်း။ ဤပုံစံသည် ဗာဗုလုန်အင်ပါယာကို ဖွဲ့စည်းထားသော လူမျိုးများထံ ပေးပို့ရန် ရည်ရွယ်သည့် တော်ဝင်စာတစ်စောင်၏ ပုံစံဖြစ်သည် (ဧဇရ ၇း၁၁-၁၃ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ရှင်ဘုရင်သည် မိမိ၏ အမြင့်ဆုံးသောဘုရားသခင်နှင့် တွေ့ကြုံခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံကို လူတိုင်းသိစေလိုခဲ့သည်။ အသုံးပြုထားသော ဘာသာစကားသည် ကြေညာချက်၏ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ သဘောသဘာဝကို အလေးပေးဖော်ပြသည် (ဗျာ ၁၄း၆ ကိုကြည့်ပါ)။ သူသည် အစ္စရေး၏ ဘုရားသခင်အတွက် သက်သေခံနေခြင်းဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ ထိုစာ၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် ဤအရာပင်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူ့အတွက် နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် အံ့ဖွယ်ရာများကို ပြုတော်မူခဲ့ပြီး၊ ထိုအရာကြောင့် ရှင်ဘုရင်သည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် ထာဝရတည်ရှိကြောင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ အုပ်စိုးမှုသည် မျိုးဆက်တစ်ဆက်မှ တစ်ဆက်အထိ တည်ရှိကြောင်း အသိအမှတ်ပြု၍ ကြေညာခဲ့သည် (ဒံ ၄း၃)။ ဘုရားသခင် ပြုတော်မူသော နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် အံ့ဖွယ်ရာများကို ဖာရောဘုရင်က ငြင်းပယ်ခဲ့သော်လည်း နေဗုခဒ်နေဇာကမူ မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်ဘုံနိုင်ငံတော်၏ ထာဝရအုပ်စိုးမှုသည် ယခုပင် အမှန်တရားဖြစ်နေပြီး၊ အနာဂတ်တွင် မြေကြီးပေါ်ရှိ နိုင်ငံများအကြား အပြည့်အဝ ထင်ရှားလာမည်ဖြစ်သည် (ဒံ ၂၊ ၇)။

၄း၄-၉။ ရှင်ဘုရင်၏ အိပ်မက်။ ရှင်ဘုရင်သည် အမြင့်ဆုံးသောဘုရားသခင်၏ အံ့ဖွယ်အမှုများကို သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် နောက်ခံအခြေအနေကို ဖော်ပြသည်။ သူသည် နန်းတော်၌ နေထိုင်လျက် နိုင်ငံတော်ငြိမ်းချမ်းမှု၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို ခံစားနေခဲ့သည်။ စစ်ပွဲမရှိသောအချိန်တွင် ဗာဗုလုန်မြို့ကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန်၊ ပိုမိုခိုင်မာစေရန်နှင့် ပိုမိုလှပစေရန် စိတ်ဝင်စားခဲ့သည်။ ဤငြိမ်းချမ်းသောအခြေအနေအတွင်း ရှင်ဘုရင်သည် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့စေပြီး စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေသော အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၅)။ သူ၏ အတွင်းစိတ်ငြိမ်းချမ်းမှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုအိပ်မက်အကြောင်းကိုသာ တွေးနိုင်တော့သည်။ ယခင်အိပ်မက် (ဒံ ၂) နှင့်မတူဘဲ ဤတစ်ကြိမ်တွင် နေဗုခဒ်နေဇာသည် အိပ်မက်၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်အားလုံးကို မှတ်မိနေပြီး ပညာရှိများက ၎င်းကို အနက်ဖွင့်ပေးရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ တစ်ဖန် လူ့ပညာသည် အနက်ဖွင့်ဆိုချက်ကို မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် အိပ်မက်ကို အနက်ဖွင့်ရန် ဒံယေလကို ရှင်ဘုရင်ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

၄း၁၀-၁၈။ အိပ်မက်၏ အကြောင်းအရာ။ အိပ်မက်သည် အမှန်ပင် အလွန်ထူးဆန်းသည်။ ရှင်ဘုရင်သည် မြေကြီးအလယ်တွင် အလွန်မြင့်မားသော သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မြင်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်သို့ ရောက်လုနီးပါး မြင့်တက်နေကာ မြေကြီး၏ အစွန်အဖျားများမှပင် မြင်နိုင်သည်။ ထိုသစ်ပင်သည် လှပ၍ အသီးအနှံများစွာ သီးပြီး လူအပေါင်းတို့အတွက် အစားအစာကို ပေးသည့်အပြင် တိရစ္ဆာန်များအတွက်လည်း အရိပ်ပေးသည်။ ဤသည်မှာ ရှေးခေတ်အရှေ့အနီးဒေသ၏ ဒဏ္ဍာရီများတွင် အများအားဖြင့် တွေ့ရသော အယူအဆတစ်ရပ်ဖြစ်သည့် စကြဝဠာသစ်ပင် ဖြစ်သည်။ စကြဝဠာသစ်ပင်သည် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မြေကြီးဘုံတို့ကို ပေါင်းစည်းပေးခြင်းဖြင့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို ပေါင်းစပ်ပေးသည်။ ၎င်းထံမှ အသက်သည် အသက်ရှင်သော သတ္တဝါအားလုံးထံ စီးဆင်းသည်။ ၎င်း၏အမြင့်သည် ကောင်းကင်သို့ ရောက်သည်ဟူသော ရည်ညွှန်းချက် (အခန်းငယ် ၁၁) သည် ဗာဗုလုန်ရဲတိုက်ကို ကျွန်ုပ်တို့အား သတိရစေသည် (က၊ ၁၁း၄)။ ထိုရဲတိုက်သည် လူသားတို့၏ မာန၊ မောက်မာမှုနှင့် ရည်မှန်းချက်ကြီးမှုတို့၏ သင်္ကေတဖြစ်သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် ရှင်ဘုရင်သည် ကောင်းကင်ဘုံမှ တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်လာသော ကောင်းကင်ဘုံသတ္တဝါတစ်ပါးကို မြင်ခဲ့သည်။ ထိုသူသည် သန့်ရှင်းသော စောင့်ကြည့်သူ သို့မဟုတ် သတင်းစကားပေးသူဟု ခေါ်သော ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးဖြစ်ပြီး သစ်ပင်ကို ဆန့်ကျင်သော တရားစီရင်ခြင်း၏ အရေးတကြီး သတင်းစကားကို ယူဆောင်လာသည်။ စကြဝဠာသစ်ပင်ကို ခုတ်လှဲပစ်ရမည်။ သံနှင့် ကြေးဝါကြိုးဖြင့် ပတ်ထားသော ပင်ငုတ်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်မည်။

သစ်ပင်များကို သတ္တုကြိုးများဖြင့် ပတ်ထားသည့် ရှေးခေတ်ထုံးစံတစ်ရပ် ရှိခဲ့ကြောင်း သက်သေအချို့ ရှိသည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် သစ်ပင်များ ကွဲအက်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်ဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ အခြားသတ်မှတ်မထားသော အကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သတ္တုကြိုးများဖြင့် ပတ်ထားသော သစ်ပင်ပင်ငုတ်များကို ခေါ်ဆာဘတ်တွင်နှင့် နိမရုဒ်ရှိ အာရှုရ်နာဆိရပလ်၏ နန်းတော်မှ ဆလင်ဒါတံဆိပ်များပေါ်တွင် တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုအရာသည် ၈၈၅-၈၆၀ ဘီစီကာလနှင့် သက်ဆိုင်သည်။

အသုံးပြုထားသော ပုံရိပ်များသည် သစ်ပင်ပင်ငုတ်မှ မြေကြီးပေါ်ရှိ တိရစ္ဆာန်များအကြား မြက်စားနေသော လူသားတစ်ဦးထံသို့ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည် (ဒံ ၄း၁၅)။ လူသား၏ နှလုံးကို တိရစ္ဆာန်၏ နှလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲရမည်။ ဤစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေသည် “ခုနစ်ကြိမ်” (အခန်းငယ် ၁၆) သို့မဟုတ် ခုနစ်နှစ်ကြာမည်။ ဤအချိန်ကာလတွင် တစ်နှစ်ကို တစ်ရက်အဖြစ် သတ်မှတ်သည့် မူကို ကျွန်ုပ်တို့ အသုံးမပြုရသည့် အကြောင်းရင်းများမှာ (၁) ဤအခန်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ အခန်းထက် သမိုင်းဆိုင်ရာ အခန်းဖြစ်ခြင်းနှင့် (၂) ဤသည်မှာ နေဗုခဒ်နေဇာဘုရင်တစ်ဦးတည်းအပေါ် ကန့်သတ်ထားသော တရားစီရင်ခြင်းကာလ ဖြစ်ခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤတရားစီရင်ခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မြေကြီးပေါ်ရှိ နိုင်ငံတော်အားလုံးအပေါ် ထာဝရဘုရား အုပ်စိုးတော်မူကြောင်း လူသားတို့အား ရှင်းလင်းစေရန် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၇)။ လူသားရေးရာများ၌ နောက်ဆုံးအာဏာသည် လူသားတို့ ဖန်တီးထားသော နိုင်ငံရေးနှင့် ဘာသာရေးအဖွဲ့အစည်းများတွင် မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၌ ရှိသည်။ မြေကြီးပေါ်ရှိ နိုင်ငံတော်သည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် အခြားနိုင်ငံများအားလုံး၏ အထက်တွင်ရှိကြောင်း အသိအမှတ်ပြုသရွေ့ သင့်လျော်သောနေရာတစ်ခု ရှိသည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိအလိုရှိသူအား မြေကြီးပေါ်ရှိ နိုင်ငံတော်ကို ပေးတော်မူသည်။

၄း၁၉-၂၇။ ဒံယေလ အိပ်မက်ကို အနက်ဖွင့်ခြင်း။ ရှင်ဘုရင် စကားပြောနေစဉ် ဒံယေလသည် နားထောင်ရင်း အိပ်မက်၏ အနက်ဖွင့်ဆိုချက်ကို ရရှိခဲ့ပုံရသည်။ ခဏတာ သူသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ ဤနေရာတွင် အသုံးပြုထားသော အာရမိတ်စကားလုံးများအနက် တစ်လုံးသည် “ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွားသည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ထိုအရာက သူသည် ရှင်ဘုရင်ကို လေးစားတန်ဖိုးထားကြောင်း အကြံပြုသည်။ ဒံယေလပြောရမည့်အရာအပေါ် ရှင်ဘုရင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို သူမမျှော်မှန်းနိုင်သောကြောင့် ဒံယေလသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ရှင်ဘုရင်သည် ဒံယေလ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေကို သတိပြုမိပြီး သူ့အား စကားပြောရန် အားပေးခဲ့သည်။ ထိုအခါ ပရောဖက်သည် အိပ်မက်၏ အနက်ဖွင့်ဆိုချက်ကို ရှင်ဘုရင်အား သတိကြီးစွာဖြင့် စတင်ပြောပြပြီး အိပ်မက်၏ အဓိပ္ပာယ်သည် ရှင်ဘုရင်နှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ သူ၏ရန်သူများနှင့်သာ သက်ဆိုင်ပါစေဟူသော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့၍ သံတမန်ဆန်သော ဆုတောင်းဆန္ဒဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။

သစ်ပင်သည် ရှင်ဘုရင်၏ နိုင်ငံတော်ကို မဟုတ်ဘဲ ရှင်ဘုရင်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ၎င်းသည် သစ်ပင်ကဲ့သို့ အင်အားကြီးလာခဲ့သော ရှင်ဘုရင်၏ လူသားအောင်မြင်မှုများကို သရုပ်ဖော်သည်။ သူ၏ကြီးမြတ်မှုသည် ကောင်းကင်သို့ ရောက်ရှိပြီး သူ၏အုပ်စိုးမှုသည် မြေကြီး၏ အစွန်အဖျားအထိ ရောက်ရှိခဲ့သည် (အခန်းငယ်များ ၂၁-၂၂)။ သို့သော် သစ်ပင်ကဲ့သို့ပင် ရှင်ဘုရင်သည် မိမိ၏ ကြီးမြတ်မှုအားလုံးကို ဆုံးရှုံးပြီး လူမှုဆက်ဆံရေးမှ ကင်းကွာသွားမည်။ ခုနစ်နှစ်ကြာ သူသည် လယ်ပြင်ရှိ သားရဲတိရစ္ဆာန်များအကြား နေထိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး မြက်ကိုစားကာ အမိုးအကာမရှိ ဖြစ်ရမည် (အခန်းငယ် ၂၅)။ ပညာရှင်အချို့သည် ဤအပြုအမူကို ယခင်က တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ ပြုမူခြင်း သို့မဟုတ် ဝံပုလွေကဲ့သို့ ပြုမူခြင်းဟု ခေါ်ခဲ့သော စိတ်ရောဂါတစ်မျိုးနှင့် ဆက်စပ်ဖော်ထုတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤကျမ်းပိုဒ်၏ အလေးပေးချက်မှာ သဘာဝအကြောင်းရင်းမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ တိုက်ရိုက်ကြားဝင်ဆောင်ရွက်မှု ဖြစ်သည်။ ရှင်ဘုရင်၏ ကြီးမြတ်မှုကို သူ့ထံမှ ဖယ်ရှားမည်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏နိုင်ငံတော်ကို ထိန်းသိမ်းထားမည်။ ပင်ငုတ်နှင့် အမြစ်များကို နေရာတွင် ချန်ထားရမည်။ သူ့အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသည်။ အိပ်မက်သည် ဗာဗုလုန်နိုင်ငံတော် ပြိုလဲခြင်းအကြောင်း မဟုတ်ပါ (အခန်းငယ် ၂၆)။

ဒံယေလသည် ရှင်ဘုရင် ကြုံတွေ့ရမည့် အတွေ့အကြုံ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်ဘုရင်အား အသိပေးခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ အာဏာပိုင်နက်အတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ထိုအရာကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးရန် လိုအပ်သည်။ အမြင့်ဆုံးသောဘုရားသခင်သည် လူသားတို့၏ နိုင်ငံတော်အားလုံးကို အချုပ်အခြာအာဏာဖြင့် အုပ်စိုးတော်မူပြီး မိမိအလိုရှိသူအား နိုင်ငံများကို ပေးတော်မူကြောင်း ရှင်ဘုရင်နားလည်ရန် အရေးကြီးသည် (အခန်းငယ် ၂၅)။ နေဗုခဒ်နေဇာသည် ကောင်းကင်ဘုံ အုပ်စိုးကြောင်း အသိအမှတ်ပြုရမည် (အခန်းငယ် ၂၆)။ ဤသည်မှာ သမ္မာကျမ်းစာတွင် “ကောင်းကင်ဘုံ” ဟူသော စကားလုံးကို “ဘုရားသခင်” အစား ကိုယ်စားပြု၍ ပထမဆုံး အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ လူသားတို့၏ အာဏာအတွက် အကန့်အသတ်များ ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် လူသားတို့၏ ဘုရင်အဖြစ် အုပ်စိုးမှုမှတစ်ဆင့် ထိုအာဏာကို ဖော်ပြသောအခါ ဖြစ်သည်။ လူသားတို့၏ မာနသည် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို ဘယ်သောအခါမျှ လုယူရန် မကြိုးစားသင့်ပေ။ ဒံယေလသည် ရှင်ဘုရင်အား ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အကြံဉာဏ်ပေးခြင်းဖြင့် မိမိ၏စကားကို အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ရှင်ဘုရင်သည် တရားမျှတမှုနှင့် ကရုဏာတရားဖြင့် အုပ်စိုးပါက သူ၏စည်းစိမ်ချမ်းသာသည် ဆက်လက်တည်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၇)။ ဒံယေလ၏ အကြံဉာဏ်သည် ရှင်ဘုရင်အနေဖြင့် ခက်ခဲသောနည်းလမ်းဖြင့် သင်ယူရမည့် လိုအပ်ချက်ကို ရှောင်ရှားရန် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုအရာသည် နောင်တရရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်အတွင်း မိမိ၏ အခန်းကဏ္ဍကို လက်ခံရန် ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။

၄း၂၈-၃၇။ အိပ်မက်ပြည့်စုံခြင်း။ ထာဝရဘုရားသည် ရှင်ဘုရင်အား အိပ်မက်နှင့် ဒံယေလ၏ အကြံဉာဏ်ကို ဆင်ခြင်ရန် တစ်နှစ်အချိန် ပေးတော်မူခဲ့သည်။ တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်း လှည့်လည်သွားလာနေစဉ် သူ၏မာနသည် ကောင်းကင်သို့ပင် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် လုံးဝကင်းကွာ၍ မိမိတစ်ဦးတည်းဖြင့် မြေကြီးကို အုပ်စိုးနိုင်သည်ဟု သူဆိုခဲ့သည်။ မိမိ၏အောင်မြင်မှုများကို အခြေခံ၍ ခွန်အား၊ အာဏာ၊ ဂုဏ်အသရေနှင့် ဘုန်းအသရေတို့ကို မိမိကိုယ်တိုင် ရရှိပိုင်ဆိုင်သည်ဟု သူယူဆခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၀)။ ထိုအခါ သူ့အတွက် ကျန်ရှိသည့်အရာမှာ သူ၏အမှန်တကယ် အခြေအနေကို ဖော်ပြပေးမည့် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကြီးမြတ်သောအဆင့်အစား ရှင်ဘုရင်သည် ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့သော တိရစ္ဆာန်များ၏ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ထိုအဆင့်သို့ အမှန်တကယ် နှိမ့်ချတော်မူမည်။ မိမိ၏ လုပ်ရပ်များဖြင့် ရှင်ဘုရင်သည် မိမိ၏ကံကြမ္မာကို အတည်ပြုလိုက်ပြီး ကောင်းကင်တမန်သတင်းပေးသူက ထိုအရာကို သူ့အား ကြေညာခဲ့သည်။ တစ်ဖန် တရားစီရင်ခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် ကယ်တင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်ဘုရင်အား ဖော်ပြခဲ့သည်။ အမြင့်ဆုံးသောဘုရားသခင်သည် မြေကြီးပေါ်ရှိ နိုင်ငံများအပေါ် အုပ်စိုးတော်မူကြောင်း သူသိရှိစေရန် ဤအရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အကြောင်းမဲ့ ဘုရားသခင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်မဟုတ်ဘဲ ရှင်ဘုရင်၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ရည်ရွယ်ထားသော အရာဖြစ်သည်။

ခုနစ်နှစ်အဆုံးတွင် နေဗုခဒ်နေဇာသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ မျှော်ကြည့်ပြီး သူ၏စိတ်အခြေအနေ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည် (အခန်းငယ် ၃၄)။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ကို ရိုးရိုးမျှော်ကြည့်ခြင်းသာမဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုရားသခင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်မှုကို အသိအမှတ်ပြု၍ ရှင်ဘုရင်အတွက် ကိုယ်တော်၏ အစီအစဉ်တွင် ပါဝင်လိုစိတ်ရှိခြင်းကို ဖော်ပြသည့် မျှော်ကြည့်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အခြေခံကျသော နှိမ့်ချမှုနှင့် ဘုရားသခင်အပေါ် မှီခိုမှု၏ လုပ်ရပ်ဖြစ်သည် (ဆာ ၁၂၃း၁-၂ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မှတ်တမ်းတင်ထားသော သူ၏ပထမဆုံးလုပ်ရပ်မှာ အမြင့်ဆုံးသောဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်း၍ ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြစ်သည် (ဒံ ၄း၃၄)။ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်၏ အုပ်စိုးမှုနှင့် နိုင်ငံတော်သာလျှင် အမှန်တကယ် ထာဝရဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၃၅)။ ရှင်ဘုရင်က ကိုယ်တော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လူသားများကို အဘယ်အရာမျှ မဟုတ်သကဲ့သို့ မှတ်ယူကြပြီး ကိုယ်တော်၏လက်ကို မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ မည်သူမျှ ကိုယ်တော်အား စာရင်းရှင်းခိုင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤဝန်ခံချက်သည် လူသားများအနေဖြင့် အောင်မြင်မှု၊ ခမ်းနားထည်ဝါမှုနှင့် ဂုဏ်အသရေတို့ကို မခံစားနိုင်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပါ။ ရှင်ဘုရင်သည် မိမိအတွက် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်နှင့် အလိုတော်အတွင်း မိမိ၏နေရာကို တွေ့ရှိပြီးနောက် ပိုမိုကြီးမြတ်သော အဆင့်သို့ပင် ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၆)။ သူသည် မိမိ၏ တော်ဝင်စာကို ကောင်းကင်ဘုံ၏ဘုရင်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့်သာမက မာနဖြင့် အသက်ရှင်နေသူများကို နှိမ့်ချနိုင်တော်မူကြောင်း ဝန်ခံခြင်းဖြင့်လည်း အဆုံးသတ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၇)။

ဤသည်မှာ သမ္မာကျမ်းစာထဲတွင် အလွန်ထူးခြားပြောင်မြောက်သော ဇာတ်လမ်းများအနက် တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ရှေးခေတ်၏ အကြီးမြတ်ဆုံးဘုရင်များအနက် တစ်ပါးဖြစ်သူ၏ အများပြည်သူရှေ့ ဝန်ခံချက်ဖြစ်ပြီး မိမိ၏ မောက်မာမှု၊ အရှက်ခွဲနှိမ့်ချခံရမှုနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုရားသခင်ထံသို့ ပြောင်းလဲလာခြင်းတို့ကို ပြောပြထားသည်။ ဤဖြစ်ရပ်မတိုင်မီ နေဗုခဒ်နေဇာ၏ ဘဝသည် အောင်မြင်မှုများဖြင့် ရှည်လျားစွာ ပြည့်နှက်နေသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ စစ်ရေးအင်အားဖြင့် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နိုင်ငံများအားလုံးကို အနိုင်ယူနှိမ်နင်းခဲ့သည်။ လူမျိုးအပေါင်းတို့၏ ကိုယ်စားလှယ်များသည် သူ၏ခြေတော်ရင်း၌ ဦးညွှတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူ၏အာဏာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေချိန်တွင် ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို နှိမ့်ချတော်မူခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးအတွက် သတိပေးချက်တစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ကောင်းကင်ဘုံထက် နိမ့်ကျသော အရာတစ်စုံတစ်ရာအပေါ် မှီခိုစေပါက ကျရှုံးမှုကို မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအခန်းဖြင့် ဒံယေလသည် ဗာဗုလုန်ရေးရာများ၌ နေဗုခဒ်နေဇာ၏ ပါဝင်ပတ်သက်မှုကို အဆုံးသတ်ပေးသည်။ ရှိပြီးသား မက်ဆိုပိုတေးမီးယားမှတ်တမ်းများသည် သူ၏သေဆုံးခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို မပေးကြပေ။ သူ၏ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ အာဏာကို လက်ခံကြောင်း အများပြည်သူရှေ့ ကြေညာခြင်းသည် သမ္မာကျမ်းစာတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော သူ၏ဘဝ၏ နောက်ဆုံးလုပ်ရပ် ဖြစ်သည်။ “တစ်ချိန်က မာနကြီးသော ဘုရင်သည် ဘုရားသခင်၏ နှိမ့်ချသောသားတော် ဖြစ်လာခဲ့သည်” (PK ၅၂၁)။ ရှည်လျားသော နန်းစံပြီးနောက် သူသည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာနှင့် ဘုန်းအသရေ အပြည့်ဖြင့် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ ထီးနန်းကို ဆက်ခံခဲ့ကြသူများအနက် မည်သူမျှ ရွှေဘုန်းအသရေကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခြင်း မရှိကြသကဲ့သို့ အနန္တတန်ခိုးရှင်ထံ နောင်တရ၍ အပ်နှံခြင်း၏ စံနမူနာကိုလည်း မလိုက်နာနိုင်ခဲ့ကြပေ။ နေဗုခဒ်နေဇာ နားလည်ရန် အချိန်အတော်ကြာယူခဲ့ရသော နိယာမသည် ယနေ့တိုင် မှန်ကန်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ဤစကြဝဠာကို ထိန်းချုပ်တော်မူပြီး လူတစ်ဦးစီတိုင်းအတွက် ကိုယ်တော်၏ ကြီးမြတ်သော အစီအစဉ်အတွင်း နေရာတစ်ခုနှင့် တာဝန်တစ်ရပ်ကို ချမှတ်ပေးထားတော်မူသည်။

၅း၁-၃၁

နံရံပေါ်တွင် ရေးသားထားသော စာ

ဒံယေလ ၅ တွင် ဖြစ်ပျက်သော အဖြစ်အပျက်များသည် ၅၃၉ ဘီစီတွင် ဗာဗုလုန်ကျဆုံးသည့်ည၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဒံယေလသည် ဗာဗုလုန်၌ နှစ်ပေါင်းခြောက်ဆယ်ကျော် နေထိုင်ခဲ့ပြီး အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကြီးမားသော ဧည့်ခံပွဲခန်းမတစ်ခုတွင် ဧည့်သည်တစ်ထောင် ရှိနေသည်။ ရှင်ဘုရင်နှင့် သူ၏ဧည့်သည်များသည် ယေရုရှလင်ဗိမာန်တော်မှ ယူဆောင်လာသော သောက်စရာခွက်များဖြင့် သောက်နေစဉ် (အခန်းငယ် ၂) ဘုရားသခင်၏ လက်တော်သည် နံရံပေါ်တွင် စာရေးသားခဲ့သည်။ ရှင်ဘုရင်သည် ကြောက်လန့်သွားပြီး ပညာရှိများကို ခေါ်သော်လည်း သူတို့သည် ထိုစာကို မဖတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ နောက်ဆုံးတွင် မိဖုရားမိခင်က ရှင်ဘုရင်အား ဒံယေလအကြောင်း သတိပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ်များ ၁၀-၁၂)။ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော ပရောဖက်သည် ရှင်ဘုရင်အား ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ကြေညာခဲ့သည် (အခန်းငယ်များ ၂၅-၂၈)။ နိဂုံးပိုင်းတွင် ထိုညတစ်ညတည်းအတွင်း ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ကြောင်း ရိုးရှင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။

၅း၁-၁၂။ ဗေလရှာဇာ၏ ဧည့်ခံပွဲ။ ၅၆၂ ဘီစီတွင် နေဗုခဒ်နေဇာ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဆယ်နှစ်အတွင်း ဗာဗုလုန်ထီးနန်းပေါ်သို့ အုပ်စိုးသူ လေးဦးသည် အလျင်အမြန် ဆက်တိုက်တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ စတုတ္ထမြောက်သူ နဗိုနိဒုသည် ဟာရန်မှ မင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နေဗုခဒ်နေဇာထံတွင် သံတမန်ရေးရာအရာရှိအဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူသည် နေဗုခဒ်နေဇာ၏သမီး နိတောခရစ်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ ၅၅၀ ဘီစီခန့်တွင် သန့်ရှင်းသောပြည်၌ စစ်ဆင်ရေးပြုလုပ်နေစဉ် နဗိုနိဒုသည် နာမကျန်းဖြစ်ပြီး ပြန်လည်ကျန်းမာလာရန် လက်ဘနွန်သို့ သွားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏သား ဗေလရှာဇာကို ခေါ်ယူပြီး ဘုရင့်အာဏာကို သူ့ထံ အပ်နှံခဲ့သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် နဗိုနိဒုသည် မိမိ၏တော်ဝင်အိမ်တော် ဆက်လက်တည်တံ့စေရန် ဗေလရှာဇာကို ပူးတွဲအုပ်စိုးသူအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ နာမကျန်းမှုမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးနောက် နဗိုနိဒုသည် အာရေဗျအနောက်မြောက်ပိုင်းကို ကျူးကျော်ရန် စတင်ခဲ့ပြီး တေမာအိုအေစစ်ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာသည် သူ၏နေထိုင်ရာ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် ကြီးမားသော နန်းတော်များကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ သူသည် ၅၃၉ ဘီစီအထိ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုအချိန်အတွင်း သူ၏သား ဗေလရှာဇာသည် ဗာဗုလုန်၌ ဘုရင်အဖြစ် အုပ်စိုးခဲ့သည်။ ၁၈၅၄ ခုနှစ်အထိ ဝေဖန်သူများသည် ဗေလရှာဇာသည် သမ္မာကျမ်းစာရေးသူ၏ တီထွင်မှုတစ်ရပ်သာဖြစ်သည်ဟု ဆိုခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအချိန်တွင် ရရှိနိုင်သော ရှေးခေတ်အရင်းအမြစ်များက နဗိုနိဒုကို ဗာဗုလုန်၏ နောက်ဆုံးဘုရင်ဟု ဖော်ပြပြီး ဗေလရှာဇာကို လုံးဝမဖော်ပြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ၁၈၅၄ ခုနှစ်တွင် ဗေလရှာဇာ၏အမည် ပါဝင်သော ပထမဆုံး ကျူနီဖောင်းဆလင်ဒါတံဆိပ်ကို ဥရမြို့တွင် တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၁၈၈၂ ခုနှစ်တွင် နဗိုနိဒုမှတ်တမ်းများကို ဘာသာပြန်ခဲ့ကြပြီး၊ ထိုမှတ်တမ်းများတွင် နဗိုနိဒုသည် တေမာ၌ နှစ်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့စဉ် သူ၏သား ဗေလရှာဇာသည် ဗာဗုလုန်၌ အုပ်စိုးနေကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

၅၃၉ ဘီစီတွင် ကုရုသည် ဗာဗုလုန်ကို တိုက်ပွဲမဖြစ်ဘဲ သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။ ဗာဗုလုန်မှတ်တမ်းများအရ နဗိုနိဒုသည် တိုက်ခိုက်မှုမစမီ တောင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး၊ ဗာဗုလုန်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဗေလရှာဇာသည် မြို့၏ ခိုင်ခံ့သောခံတပ်များကို ယုံကြည်အားထား၍ ထိုနေရာတွင်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။ ဤနေရာ၌ မာနနှင့် မောက်မာမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သော စိတ်ထားဖြင့် သူသည် မိမိ၏မိတ်ဆွေများနှင့်အတူ နောက်ဆုံးညနေခင်းကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သောက်စားဖြုန်းတီးခဲ့ပြီး၊ ရှောလမုန်၏ ဗိမာန်တော်မှ သန့်ရှင်းသော သောက်စရာခွက်များကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် လူ့လက်တစ်ဖက်၏ လက်ချောင်းများသည် နံရံပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၅)။ ချက်ချင်းပင် ရယ်မောခြင်း၊ သီချင်းဆိုခြင်းနှင့် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများ ရပ်တန့်သွားပြီး အံ့အားသင့်၍ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသော တိတ်ဆိတ်မှုက အခန်းကို ပြည့်နှက်သွားသည်။ ပျော်ပွဲသောက်စားသည့်ညသည် ဗျာဒိတ်ဖော်ပြသည့်ည ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သမ္မာကျမ်းစာက ဗေလရှာဇာ၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာလေးခုကို မှတ်သားထားသည်။ (၁) သူ၏မျက်နှာသည် သိသာထင်ရှားစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ (၂) သတ္တိပျောက်ကွယ်သွားသည်။ (၃) သူ၏ခြေထောက်နှင့် ဝမ်းတွင်း၌ ခွန်အားပျောက်ဆုံးသွားသည်။ ဤသည်မှာ ဆီးမထိန်းနိုင်ခြင်းကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ (၄) သူ၏ဒူးနှစ်ဖက်သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရိုက်ခတ်နေခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၆)။ ခဏတာအတွင်း ကြွားဝါသော ရှင်ဘုရင်သည် တုန်လှုပ်ကြောက်ရွံ့နေသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့ လူသားတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းသောအရာများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဘုရားသခင်သည် အလွန်အလေးအနက်ထားတော်မူသည်။ ဗေလရှာဇာသည် ယေရုရှလင်ဗိမာန်တော်မှ သန့်ရှင်းသော သောက်စရာခွက်များကို မဆင်မခြင် မသန့်ရှင်းစေခဲ့ပြီး ထိုနေ့မကုန်မီ သေဆုံးခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်က သန့်ရှင်းသည်ဟု ကြေညာထားသောအရာများ၊ ဥပုသ်နေ့ သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်၏ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကဲ့သို့သော အရာများအပါအဝင် သန့်ရှင်းသောအရာများကို ရိုသေလေးစား၍ ဂရုတစိုက် ဆက်ဆံသင့်သည်။

နံရံပေါ်ရှိ စာသည် အာရမိတ်ဘာသာဖြင့် ရေးထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုဘာသာစကားသည် ဟေဗြဲဘာသာကဲ့သို့ ဗျည်းအက္ခရာများဖြင့်သာ ရေးသားသော ဘာသာစကားဖြစ်ပြီး စာသည် အလွန်တိုတောင်းသဖြင့် သူတို့သည် စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ကောင်း နားလည်နိုင်သော်လည်း စာတစ်ခုလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ မိဖုရားမိခင်သည် နေဗုခဒ်နေဇာကို ဗေလရှာဇာ၏ “အဖ” ဟု ရည်ညွှန်းခဲ့သော်လည်း ယခင်က ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ရှေးခေတ်အရင်းအမြစ်များအရ နဗိုနိဒုသည် ဗေလရှာဇာ၏ ဖခင်ဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲနှင့် အာရမိတ်တို့ ပါဝင်သော ဆီးမိုက်ဘာသာစကားများတွင် “အဖ” ဟူသော စကားလုံးသည် အဘိုး၊ ဘိုးဘေး သို့မဟုတ် သွေးသားမတော်စပ်သည့် ယခင်အုပ်စိုးသူကိုပင် ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ဤဘာသာစကားများတွင် “အဘိုး” သို့မဟုတ် “ဘိုးဘေး” ဟူသော သီးခြားစကားလုံးများကို သိရှိထားခြင်း မရှိပါ။

၅း၁၃-၃၁။ ဗာဗုလုန်ကျဆုံးခြင်း။ ဒံယေလသည် စာကို မဖတ်မီနှင့် အနက်မဖွင့်မီ ရှင်ဘုရင်၏အဘိုး ကြုံတွေ့ခဲ့သော အတွေ့အကြုံကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခဲ့သည်။ ထိုအဘိုးသည် ဘုရားသခင်၏ သတိပေးချက်များကို နားမထောင်ရန် ငြင်းဆန်သောကြောင့် ထာဝရဘုရား၏ လက်တော်ဖြင့် နှိမ့်ချခံခဲ့ရသည်။ ဗေလရှာဇာသည် ထိုအတွေ့အကြုံများကို သိရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့ကို လျစ်လျူရှုရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဒံယေလသည် ဗေလရှာဇာအား မိမိ၏အဘိုး၏ အတွေ့အကြုံများမှ ဘာမျှမသင်ယူခဲ့ကြောင်းနှင့် ယခုတွင် ယေရုရှလင်ဗိမာန်တော်မှ ခွက်များကို ဧည့်ခံပွဲခန်းမထဲသို့ ယူဆောင်လာခြင်းအားဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏အရှင် ထာဝရဘုရားကို ဆန့်ကျင်၍ မိမိကိုယ်ကို မြှောက်တင်ခဲ့ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဒံယေလသည် နံရံပေါ်ရှိ စာကို ဖတ်ပြခဲ့သည်။ အာရမိတ်ဘာသာဖြင့် ထိုစာသည် စကားလုံးလေးလုံးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ၎င်းတို့ကို မည်သို့ဖတ်ရမည်ဆိုသည်မှာ ထည့်သွင်းဖတ်မည့် သရအသံများအပေါ် မူတည်သည်။ ဒံယေလသည် ၎င်းတို့ကို “မေနေ၊ မေနေ၊ တေကေလ၊ ပါရစင်” ဟု ဖတ်ပြပြီးနောက် အနက်ဖွင့်ဆိုချက်ကို ပေးခဲ့သည်။ ထိုအနက်ဖွင့်ဆိုချက်သည် ဗေလရှာဇာအတွက် မကြာမီရောက်လာမည့် ပျက်စီးခြင်းကို ကြေညာခဲ့သည်။ နာရီအနည်းငယ်အကြာတွင် ဂေါဗြိယပ်စ်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်ရှိ ပါရှားလူမျိုးများသည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ဗေလရှာဇာကို သတ်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၃၀)။ ဂေါဗြိယပ်စ်သည် မြို့တွင်း စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပြီး သူတို့၏ ဘုရားကျောင်းများကို ရိုသေလေးစားခြင်းဖြင့် လူများ၏ စေတနာကို ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် သမ္မာကျမ်းစာထဲက မေဒိလူမျိုး ဒါရိမင်းဖြစ်နိုင်ပြီး ကုရု၏ စစ်သူရဲအကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မကျော်လွှားနိုင်လောက်အောင် ခိုင်ခံ့သည်ဟု ထင်ရသော မြို့၏ ကာကွယ်ရေးစနစ်ကို ပါရှားလူမျိုးများ မည်သို့ ထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့သနည်း။ ဂရိသမိုင်းပညာရှင် ဟေရိုဒိုတပ်စ်က မေဒိနှင့် ပါရှားလူမျိုးတို့သည် ယူဖရေးတီးမြစ်ကို ၎င်း၏မြစ်ကြောင်းမှ လွှဲပြောင်း၍ ထိုမြစ်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် မြို့၏အတွင်းပိုင်းအထိ ချီတက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဗာဗုလုန်လူမျိုးများသည် မိမိတို့၏မြို့ ကျဆုံးမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။ မိမိတို့၏ အင်အားကြီးမားသော မြို့ရိုးများနောက်တွင် လုံခြုံသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လူသားတို့၏ အောင်မြင်မှုများတွင် စစ်မှန်သော ငြိမ်းချမ်းမှု မရှိပါ (၁သက် ၅း၃ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

ဟေရှာယ ၄၅း၁ တွင် ကုရုသည် ယေရှုခရစ် မေရှိယ၏ စံနမူနာတစ်ရပ်အဖြစ် ပေါ်လာသည်။ ကုရုသည် ရှေးဗာဗုလုန်ကို ဖြုတ်ချ၍ ဗာဗုလုန်သိမ်းသွားခြင်းမှ အစ္စရေးကို ကယ်လွှတ်ရန် အရှေ့အရပ်မှ လာခဲ့သကဲ့သို့ (၄၁း၂၊ ၂၅၊ ၄၆း၁၁) ခရစ်တော်သည်လည်း အာမဂေဒုန်တိုက်ပွဲ၌ နောက်ဆုံးကာလ ဗာဗုလုန်ထံမှ မိမိ၏လူမျိုးတော်ကို ကယ်လွှတ်ရန် အရှေ့အရပ်မှ ကြွလာတော်မူမည် (ဗျာ ၁၆း၁၂-၁၆)။ ရှေးက ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတော်သည် ဗာဗုလုန်မှ ထွက်၍ ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတော်သည်လည်း ဤမြေကြီးပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ရေးရာ ဗာဗုလုန်မှ ထွက်လာကြမည် (၁၈း၁-၄)၊ ထို့နောက် ယေရုရှလင်မြို့သစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြမည် (၂၁း၂)။

 

၆း၁–၂၈

ဒံယေလနှင့် ဒါရိမင်းတို့ကို ကယ်နုတ်ခြင်း

ဒံယေလ ၆ သည် ဤကျမ်းတွင် ပါဝင်သော သမိုင်းဆိုင်ရာ နောက်ဆုံးအခန်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အသက်ရှစ်ဆယ်ကျော်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း၊ ဗာဗုလုန်အင်ပါယာကို အောင်နိုင်ခဲ့သော ပါးရှားတို့က ဒံယေလအား ဗာဗုလုန်အစိုးရ၏ အုပ်ချုပ်မှုတွင် တာဝန်ပေးထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယင်းအချက်က သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအကြား မနာလိုမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဘုရင်ကို လှည့်ဖြားနိုင်ခဲ့ပြီး ဒံယေလသည် ခြင်္သေ့တွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ကယ်နုတ်တော်မူခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဘုရင်သည် ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။

၆း၁–၉။ ဒံယေလကို ဆန့်ကျင်သည့် အကြံအစည်။ “အုပ်ချုပ်ရေးမှူး” ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် “နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဇီနိုဖွန်နှင့် အခြားဂရိသမိုင်းရေးဆရာများ၏ မှတ်တမ်းများအရ ယင်းသည် နိုင်ငံတော်အတွင်းရှိ အဆင့်အမျိုးမျိုးသော လက်အောက်ခံအရာရှိများကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ “အုပ်ချုပ်ရေးနယ်မြေများ” ဟု ခေါ်သော နိုင်ငံတော်၏ ပထဝီဝင်ဒေသများနှင့် မရောထွေးသင့်ပေ။ ဟေရိုဒိုတပ်စ်၏ အဆိုအရ မေဒို-ပါးရှားအင်ပါယာကို အုပ်ချုပ်ရေးနယ်မြေ နှစ်ဆယ်အဖြစ် ခွဲခြားထားသည်။ ဒံယေလ ၆ တွင် မေဒိလူ ဒါရိမင်းသည် ဗာဗုလုန်နိုင်ငံတစ်ခုတည်းကိုသာ အုပ်စိုးခဲ့သောကြောင့် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ၁၂၀ သည် သူ၏နိုင်ငံအတွင်းရှိ သေးငယ်သော အုပ်ချုပ်ရေးနယ်မြေများကို အုပ်ချုပ်သော တော်ဝင်အရာရှိများ ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။

မေဒိလူ ဒါရိမင်းလက်ထက်တွင် ဒံယေလသည် အငြိမ်းစားဘဝမှ ပြန်လည်ခေါ်ယူခံရပြီး အကြီးအကဲအရာရှိ သုံးဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် သူသည် ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအားလုံးအပေါ် ကြီးကြပ်အုပ်ချုပ်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ ဘုရင်သည် ဒံယေလအား အမြင့်ဆုံးသော အရပ်ဘက်ရာထူးသို့ မြှင့်တင်ပေးရာတွင် နိုင်ငံတော်၏ အကောင်းဆုံးအကျိုးကို ရည်ရွယ်ခဲ့သည်မှာ သေချာသော်လည်း၊ သူ၏အကြီးတန်းအရာရှိများအကြားရှိ မနာလိုမှုများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သည်။ ရှုံးနိမ့်သွားသော ဗာဗုလုန်လူမျိုးတို့၏ ဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်းဖြစ်သည့် ယုဒလူတစ်ဦးကို ဤမျှမြင့်မားသော ရာထူးတွင် ထားခြင်းသည် အခြားအရာရှိများအတွက် လက်ခံနိုင်စရာမရှိလောက်အောင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနိုင်ငံရေးသမားများသည် ဒံယေလ၏ ကိုယ်ကျင့်စရိုက်တွင် အပြစ်အနာအဆာတစ်စုံတစ်ရာ ရှာဖွေရန် သူတို့၏ ဥပဒေရေးရာ စုံစမ်းသူများကို အမိန့်ပေးခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူသည် ဘုရင်အပေါ် သစ္စာရှိသောကြောင့် သူ၏အတိတ်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အပြစ်အနာအဆာတစ်စုံတစ်ရာကို မတွေ့နိုင်ခဲ့ကြပေ (အခန်းငယ် ၄)။ အပြစ်အနာအဆာများကို တူးဖော်ရှာဖွေပြီး အခြားပြိုင်ဘက်များကို အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်းသည် အတိုက်အခံများကို ဖြုတ်ချရန် ရှေးခေတ်ကတည်းက လူကြိုက်များခဲ့သော နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ဒံယေလ၏ “လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ” သည် ဘုရင်အား သူ၏လူများသည် တစ်လပတ်လုံး ဘုရင်မှတစ်ပါး မည်သူ့ကိုမျှ ဆုတောင်းခြင်းမပြုရဟူသော ခိုင်မာသည့် အမိန့်တော်တစ်ရပ် ထုတ်ပြန်စေရန် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဤအမိန့်သည် ထိုအခြေအနေတွင် ဒံယေလကို ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း၊ မေဒိလူတို့အကြား ရှေးကတည်းကရှိခဲ့သော နိုင်ငံရေးဓလေ့တစ်ရပ်က အကြံပေးထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုဓလေ့အရ ဘုရင်အား အထူးဂုဏ်ပြုမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

၆း၁၀–၁၇။ ဒံယေလသည် ခြင်္သေ့တွင်း၌။ အမိန့်တော်ထုတ်ပြန်ထားသော်လည်း ဒံယေလသည် မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး မိမိအလေ့အထအတိုင်း ပြုမူခဲ့သည်။ သူသည် တစ်နေ့လျှင် သုံးကြိမ် မိမိ၏ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ဒံယေလသည် ဟန်ဆောင်၍ အလုပ်ကိစ္စတစ်ခုခုရှိသကဲ့သို့ အပြင်ထွက်မသွားခဲ့သကဲ့သို့၊ မိမိ၏ဆုတောင်းခြင်းကိုလည်း လျှို့ဝှက်စွာ မပြုခဲ့ပေ။ မိမိအသက်နှင့် ရာထူးကို ထိန်းသိမ်းရန် ထိုသို့သော အလျှော့ပေးမှုများကို ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် အကြောင်းပြရန် လွယ်ကူခဲ့ပေမည်။ သို့သော် သူသည် အလျှော့မပေးခဲ့ပေ။ ဖြစ်ပျက်နေသည့်အရာကို ကောင်းစွာသိရှိလျက်၊ ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်ပြုရန် မိမိအသက်ကို စွန့်စားရန် ဆန္ဒရှိခဲ့ပြီး၊ မိမိ၏အရှင်သည် အလိုရှိတော်မူပါက မိမိကို ကယ်နုတ်တော်မူမည်ဟု ယုံကြည်ကိုးစားခဲ့သည်။ ရှဒရက်၊ မေရှက်နှင့် အဗေဒနေဂေါတို့ကဲ့သို့ပင် သူသည် အယူမှားသော အစိုးရကို နာခံခြင်းထက် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိခြင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဒံယေလ၏အိမ်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အမိုးပြားရှိသော အိမ်ဖြစ်ပြီး၊ အမိုးပေါ်တွင် လေဝင်လေထွက်ကောင်းစေရန် အကွက်ပုံစံ ပြတင်းပေါက်ကြီးများပါရှိသော အခန်းတစ်ခန်း ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ဆုတောင်းသောအခါ ယေရုရှလင်မြို့ဘက်သို့ မျက်နှာမူခြင်းဓလေ့သည် ရှောလမုန်၏ ဆုတောင်းချက်အပေါ် အခြေခံထားခြင်းဖြစ်သည် (၃ရာ ၈း၃၅)။ ယနေ့တိုင် ယုဒလူများစွာကလည်း ထိုဓလေ့ကို ကျင့်သုံးကြသည်။ ဧလျာဇာနှင့် ရှောလမုန်တို့သည် ဆုတောင်းသောအခါ မတ်တပ်ရပ်ခဲ့ကြသည် (က ၂၄း၁၂-၁၄၊ ၃ရာ ၈း၂၂-၂၃)။ ဒံယေလသည် ဧဇရ (ဧဇရ ၉း၅)၊ ယေရှု (လု ၂၂း၄၁)၊ စတေဖန် (တမန် ၇း၆၀) နှင့် ပေါလု (ဧဖက် ၃း၁၄) တို့ကဲ့သို့ ပိုမိုရိုးရာကျသော ဒူးထောက်သည့် အနေအထားကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ဘုရင်သည် မိမိ၏အရာရှိများက ဒံယေလကို ဖယ်ရှားရန် မိမိကိုယ်တိုင် ထောင်ချောက်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းခဲ့ကြကြောင်း မကြာမီ သိရှိလာပြီး ဒါရိမင်းသည် အလွန်စိတ်ဆိုးခဲ့သည်။ ဒါရိမင်းသည် မိမိမသိမသာ ချမှတ်ခဲ့သော ခြင်္သေ့တွင်းအတွင်းသို့ ဒံယေလကို ပစ်ချရန် စီရင်ချက်မှ သူ့ကို ကယ်တင်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မေဒိနှင့် ပါးရှားတို့၏ ဥပဒေကို ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ နေဝင်ချိန်တွင် စီရင်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် မဖြစ်မနေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားရသော စိတ်နှင့် ထိုညရှည်ကြီးကို မည်မျှပင် ခက်ခဲစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရမည်နည်း။

ခြင်္သေ့တွင်းသည် အောက်မြေအောက်တွင် တူးထားသော တွင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဘေးနံရံများမှာ တည့်မတ်ကာ အပေါ်ဘက်တွင် အဖွင့်တစ်ခု ရှိခဲ့မည်ဟု ယူဆရသည်။ ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခံရသူများကို အပေါ်မှ လျှော့ချချသွင်းခြင်း သို့မဟုတ် ပစ်ချခြင်း ပြုလုပ်ကြသည်။ ဤအခြေအနေတွင် အဖွင့်ပေါ်သို့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကို လှိမ့်တင်ပိတ်ထားပြီး ဘုရင်၏ လက်စွပ်တံဆိပ်နှင့် သူ၏မှူးမတ်များ၏ လက်စွပ်တံဆိပ်များဖြင့် တံဆိပ်ခတ်ထားသည်။ ထိုတံဆိပ်သည် ဒံယေလ၏ရန်သူများအတွက် သူ့ကိုကယ်တင်ရန် မည်သည့်ကြိုးပမ်းမှုမျှ ပြုလုပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း အာမခံချက်ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ဘုရင်အတွက်လည်း ဒံယေလ၏ဘုရားသခင်သည် ဒံယေလကို ခြင်္သေ့များထံမှ ကာကွယ်ပေးတော်မူမည်ဟု ဘုရင်မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်ပါက ဒံယေလအား မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ထိခိုက်နစ်နာစေမည်မဟုတ်ကြောင်း အာမခံချက်ဖြစ်သည်။

၆း၁၈–၂၈။ ဒံယေလကို ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ဒါရိမင်း၏ တုံ့ပြန်မှု။ မိုးလင်းသည်နှင့် ဘုရင်သည် ခြင်္သေ့တွင်းသို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဒံယေလကို ခေါ်၍ မိမိ၏ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ကယ်နုတ်နိုင်ခဲ့ပါသလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၀)။ ဟုတ်ပါသည်၊ ဘုရားသခင်သည် ကယ်နုတ်နိုင်တော်မူ၏။ သို့သော် ကိုယ်တော်က ကယ်နုတ်မည်၊ မကယ်နုတ်မည်ကို ကိုယ်တော်၏လက်တော်၌သာ အပ်ထားရမည်။ ကိုယ်တော်သည် ဒံယေလကို အသက်ရှင်လျက် ခြင်္သေ့တွင်းထဲသို့ ပစ်ချခံရခြင်းမှ မကယ်နုတ်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ယောဟန်ဗတ္တိဇံဆရာကိုလည်း မကယ်နုတ်ခဲ့ပေ။ ခေတ်အဆက်ဆက် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြသော အာဇာနည်များစွာတို့သည် ခရစ်တော်ကိုယ်တော်တိုင် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရန် ခွင့်ပြုခံခဲ့ရကြောင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရသောအခါ နှစ်သိမ့်မှုရရှိခဲ့ကြသည်။

ဒံယေလကို စွပ်စွဲသူများနှင့် သူတို့၏မယားများ၊ သားသမီးများကို ခြင်္သေ့တွင်းထဲသို့ ပစ်ချခြင်းအားဖြင့် (အခန်းငယ် ၂၄) ဘုရင်သည် ထိုခေတ်က အာဏာရှင်များ၏ ပုံမှန်အပြုအမူအတိုင်း ပြုမူခဲ့သည်။ ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခံရသူများနှင့်အတူ မိသားစုတစ်စုလုံးကို သေဒဏ်ပေးခြင်းသည် ပါးရှားတို့၏ ဓလေ့နှင့် ကိုက်ညီကြောင်း ဟေရိုဒိုတပ်စ်က သက်သေခံထားသည်။ ထို့နောက် ဒါရိမင်းသည် မိမိ၏နိုင်ငံတစ်ဝန်းရှိ လူမျိုးအသီးသီး၏ ဘာသာစကားများဖြင့် စာတစ်စောင်ကို ပေးပို့ခဲ့သည် (နှိုင်းယှဉ်ပါ ၄း၁)။ ခြင်္သေ့များထံမှ ဒံယေလကို ကယ်နုတ်ရာတွင် အံ့ဖွယ်အမှုကို ပြုတော်မူသော အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၊ ဒံယေလ၏ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေရန် မိမိ၏လူများကို အမိန့်ပေးခဲ့သည် (၆း၂၆)။ ဒါရိမင်းနှင့် ကုရုမင်းတို့၏ နန်းစံကာလများတွင် ဒံယေလသည် အောင်မြင်ကြီးပွားခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြချက်ဖြင့် ဤအခန်းသည် အဆုံးသတ်သည် (အခန်းငယ် ၂၈)။ ဒံယေလသည် ခြင်္သေ့တွင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းနိုင်သောကြောင့် အောင်မြင်ကြီးပွားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ သူသည် ဆုတောင်းခြင်းကို ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူ၏အလုပ်တွင် သစ္စာရှိပြီး မကောင်းမှုကို ပြုရန် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ရာထူးနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကပင် သူ့အား ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိခြင်းမှ မလွှဲနိုင်ခဲ့ကြပေ (၂း၄၈၊ ၅း၂၉၊ ၆း၃)။