Sunday, September 27, 2026

ဘုရားသခင်နှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းခြင်း

 

ဘုရားသခင်နှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းခြင်း

လမ်းပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း

အဘီဂေးလ် ဒူးမန် (Abigail Duman)

“ရှေ့သို့ချီတက်ကြစို့၊ ခရစ်ယာန်စစ်သည်တော်များ!” ဟု စက်ဘီးခေါင်းလောင်းသံများနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုနေကြသည့် အသံများကြားတွင် ကျယ်လောင်သောအသံတစ်သံက ကြွေးကြော်လိုက်သည်။ အက်ဘီသည် စက်ဘီးဦးထုပ်ကို ပြင်ဆင်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ဤဘုရားကျောင်းစက်ဘီးစီးခရီးကို သူမသည် ရက်သတ္တပတ်များစွာကတည်းက မျှော်လင့်စောင့်စားနေခဲ့သည်။

မကြာမီ အုပ်စုသည် စတင်ထွက်ခွာကြသည်။ တစ်ဖက်တွင် ထူထပ်သောသစ်တောများက ကတ္တရာခင်းလမ်းတစ်လျှောက် တန်းစီနေပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် မြင့်မားသော သံကြိုးကွန်ယက်ခြံစည်းရိုးကြီး ရှိနေသည်။ အုပ်စုသည် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုကို တက်ကျော်ပြီးနောက် အောက်ဘက်သို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆင်းသွားသောနေရာသို့ ရောက်လာကြသည်။ အက်ဘီသည် အောက်ဆုံးနေရာသို့ အရင်ရောက်သွားပြီး စက်ဘီးပေါ်မှဆင်းကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုသည်။ ထိုအချိန်တွင် လမ်းဘေး၌ အရိုးတစ်ချောင်းကို တွေ့လိုက်သည်။ တိရစ္ဆာန်ကြီးတစ်ကောင်က ဒီအရိုးကို ဒီမှာထားခဲ့တာများလား ဟု သူမက အနည်းငယ်တုန်လှုပ်ကာ တွေးလိုက်သည်။

အုပ်စုထဲမှ အခြားသူများက ရပ်မနေကြသဖြင့် သူမသည် စက်ဘီးပေါ်သို့ ပြန်တက်ပြီး မိတ်ဆွေများနောက်သို့ အရှိန်ဖြင့် လိုက်သွားသည်။ မိုင်အနည်းငယ်ခန့် စီးပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်လှည့်ကြရန် အကြံပြုသည်။ သူမ၏မိခင်ကလည်း ယူတန်းပြန်လှည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အက်ဘီသည် စိတ်ပျက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

“မေမေ၊ တကယ်ပဲ ပြန်သွားရမှာလား။”

“သမီးရေ၊ ဒီထက်ပိုပြီးသွားရင် မေမေ့ခြေထောက်တွေ အားကုန်ပြီး လဲကျတော့မယ်ထင်တယ်” ဟု မိခင်က ရယ်မော၍ ပြောသည်။ “ပြီးတော့ သမီး့ဖေဖေနဲ့ မောင်လေးက ကားရပ်နားရာနေရာမှာ မေမေတို့ကို စောင့်နေကြတယ်လေ။”

အက်ဘီ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။

“မေမေ၊ သမီး အုပ်စုရဲ့ရှေ့ကနေ စက်ဘီးစီးသွားလို့ ရမလား။”

အားအင်အသစ်များ ပြည့်လာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူမသည် ပထမဆုံးအကွေ့ကို ကျော်ကာ စက်ဘီးစီးသွားသည်။ နောက်ထပ်အကွေ့တစ်ခုကိုလည်း ကျော်သွားသောအခါ မိမိကိုယ်ကို အလွန်လွတ်လပ်ပြီး အင်အားရှိသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လမ်းမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သံကြိုးကွန်ယက်ခြံစည်းရိုး၏ အခြားဘက်တွင် ကားများက အရှိန်ဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားကြပြီး ညာဘက်ရှိ မှောင်မိုက်သောသစ်တောထဲမှ အရိပ်များသည် ပို၍ရှည်လျားလာကြသည်။

ငါ ပြန်လှည့်ပြီး နောက်ကိုသွားသင့်တာများလား ဟု သူမ တွေးသည်။ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်သေးဘူး။ ကားရပ်နားရာနေရာက နောက်အကွေ့မှာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ရောက်ခါနီးပြီ။

ဤအချက်ကို သတိရပါ၊ အိမ်ပြန်လာရန်အတွက် သင်သည် မည်သည့်အခါမျှ အလွန်ဝေးကွာသွားခြင်း မရှိပါ။

မိနစ်များ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း ကားရပ်နားရာနေရာကို မတွေ့ရသေးပေ။ သူမတစ်ယောက်တည်း လမ်းပေါ်တွင် ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလာသောအခါ အက်ဘီသည် စက်ဘီးကို ပို၍မြန်မြန် စီးလာသည်။ စက်ဘီးစီးသူနှစ်ဦးက သူမထံသို့ ရောက်လာပြီး ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ကာ ဖြတ်သွားသောအခါ သူမ၏နှလုံးသည် တဒိန်းဒိန်းခုန်လာသည်။ ထို့နောက် ရှေ့တွင် တောင်ကုန်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး အရိုးကို သတိရလာသည်။ သူမ မည်သို့များ မေ့သွားခဲ့ပါလိမ့်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ပြန်သွားဖို့ အရမ်းဝေးသွားပြီ ဟု သူမ အထိတ်တလန့်ဖြစ်လာသည်။ ငါ တကယ်ကို အရမ်းဝေးသွားပြီ။

အနီးအနားတွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်မျှ မကျက်စားနေပါစေနှင့်ဟု သူမ ဆုတောင်းလိုက်သည်။ ခဏတာအတွင်း လမ်းဘေး၌ တောင်ခြင်္သေ့တစ်ကောင် ပုန်းကာထိုင်နေသည်ကိုပင် သူမ စိတ်ကူးမိသည်။ ထို့နောက် ကြောက်စရာနေရာကို သူမသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ ကားရပ်နားရာနေရာကို မြင်ရသည်အထိ အချိန်က ထာဝရကြာရှည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကားရပ်နားရာနေရာကို မြင်လိုက်ရသည်။ အလွန်ဝမ်းသာစရာ မြင်ကွင်းပင်။ သူမသည် ဖခင်၏ကားဆီသို့ အရှိန်ဖြင့် စက်ဘီးစီးသွားပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် အဝေးတွင် လမ်းဝင်ပေါက်ဘက်သို့ ပြေးလာနေသော လူတစ်ဦးတည်းကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ မိခင်ဖြစ်ပြီး အသက်ရှူမဝဖြစ်ကာ မျက်ရည်များကျနေသည်။ အက်ဘီသည် သူမကို ကြိုဆိုရန် ပြေးသွားသည်။

“အို၊ အက်ဘီရေ၊ သမီး ဘေးကင်းလုံခြုံနေတာကို မေမေ အရမ်းဝမ်းသာတယ်” ဟု သူမက ပြောရင်း အက်ဘီကို ဖက်လိုက်သည်။ “ဘာလို့ မေမေ့ရှေ့ကနေ သွားလိုက်တာလဲ။”

“မေမေ၊ သမီး အရမ်းတောင်းပန်ပါတယ်” ဟု မျက်ရည်များပြည့်နေသောမျက်လုံးဖြင့် သူမ ဝန်ခံသည်။ “သမီး အရှေ့ကနေ စက်ဘီးစီးသွားလို့ ရမလားလို့ မေမေ့ကို မေးခဲ့တယ်မဟုတ်လား။”

“မေးခဲ့တယ်” ဟု မိခင်က ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ မေမေ့အဖြေကို သမီး မစောင့်ခဲ့ဘူးလေ။”

သင်သည် ဘုရားသခင်၏ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားဖူးပါသလား။ အက်ဘီ၏အမှားမှ သင်ခန်းစာယူပါ။ အစကတည်းက ထိုလမ်းကို မခွဲခွာခဲ့လျှင် စိတ်နာကျင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာများစွာကို သင်ရှောင်ရှားနိုင်ပါလိမ့်မည်။ သင်သည် ထိုလမ်းကို တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းရန် မလိုအပ်ပါ။

သင်၏ဘဝတစ်လျှောက်တွင် မာရ်နတ်သည် သင့်နားထဲသို့ မုသားများစွာကို တိုးတိုးပြောလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဤအချက်ကို သတိရပါ၊ အိမ်ပြန်လာရန်အတွက် သင်သည် မည်သည့်အခါမျှ အလွန်ဝေးကွာသွားခြင်း မရှိပါ။ သင်ဘာလုပ်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ ဘာတွေမြင်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ အခြားသူများက သင့်အကြောင်း ဘာပြောခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ သင်ကိုယ်တိုင် မည်သို့ထင်မြင်နေသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပါ—ယေရှုသည် သင့်ကို တန်ဖိုးထားတော်မူသည်။

“ငါသည် သင့်ကို ထာဝရမေတ္တာနှင့် ချစ်၏” ဟု ကိုယ်တော်မိန့်တော်မူသည် (ယေ၊ ၃၁း၃)။ ကိုယ်တော်သည် သင့်အဖော်ဖြစ်လိုတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းမည်လော။ လျှောက်လှမ်းမည်ဆိုလျှင် ကိုယ်တော်၏လက်တော်နှင့် သင်၏နှလုံးသားကို ကိုယ်တော်ထံ အပ်နှံလိုက်ပါ။ ထို့နောက် အနာဂတ်ကို မျှော်လင့်စောင့်စားပါ။ အကြောင်းမူကား သင်၏ဘဝတာဝန်သည် ယခုမှပင် စတင်ခြင်းဖြစ်သည်။

 

No comments:

Post a Comment