ဗာဗုလုန်၏ ရွှေရုပ်တု
မပျောက်ကွယ်သေးသော ပုန်ကန်မှု၏ ပရောဖက်ပြုသင်္ကေတ
ဂျယ်ရမီ ပက်ထရိုဗစ် (Jeremy Petrovic)
အာခံပုန်ကန်မှု၏
အထိမ်းအမှတ်
ဒူရာလွင်ပြင်၌
နေဗုခဒ်နေဇာမင်း၏ အလွန်ကြီးမားသော ရုပ်တုသည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ အမြင့်သည်
ပေကိုးဆယ်ရှိပြီး ရွှေဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ မက်ဆိုပိုတေးမီးယားနေရောင်အောက်တွင်
တောက်ပနေခဲ့သည် (ဒံ၊ ၃း၁)။ လူများစွာအတွက် ၎င်းသည် မင်းတစ်ပါး၏ မာနအတွက်
စိုက်ထူထားသော အထိမ်းအမှတ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သမ္မာကျမ်းစာက ထိုထက်ပို၍
မြင်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဖိတ်ခေါ်သည်။
ဒံယေလ ၃ ရှိ
ရုပ်တုအကြောင်းကို ဒံယေလ ၂ ရှိ အိပ်မက်ထဲက ရုပ်တုအကြောင်းနှင့် တွဲဖက်ဖတ်ရှုရမည်။
ထိုအိပ်မက်တွင် ဘုရားသခင်သည် နေဗုခဒ်နေဇာအား ကမ္ဘာ့သမိုင်း၏
ကျယ်ပြန့်သောအချိန်ကာလကို ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။ ဗာဗုလုန်၊ မေဒိ-ပါရှား၊ ဂရိ၊
ရောမနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်းခြားသွားသော နိုင်ငံတော်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
တစ်ခုချင်းစီကို တန်ဖိုးနည်းလာသော်လည်း ခိုင်ခံ့မှုတိုးလာသော သတ္တုများဖြင့်
ပုံဆောင်ထားသည်။ ထို့နောက် “လက်ဖြင့် မခုတ်ဘဲ” ထုတ်ထားသော ကျောက်သည် ရုပ်တုကို
ထိမှန်၍ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲစေပြီး မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးကို ဘုရားသခင်၏
ထာဝရနိုင်ငံတော်ဖြင့် ပြည့်စေသည် (ဒံ၊ ၂း၃၆–၄၅)။
မင်းကြီးသည်
သတင်းစကားကို နားလည်ခဲ့သည်။ ဗာဗုလုန်သည် ဘုန်းအသရေရှိသော်လည်း ယာယီသာဖြစ်သည်။
သမိုင်းအပေါ် အချုပ်အခြာအာဏာရှိသူမှာ နေဗုခဒ်နေဇာမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်ဖြစ်သည်။
သို့သော် နေဗုခဒ်နေဇာ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ တမင်တကာ အာခံပုန်ကန်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည်
သတ္တုအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရုပ်တုကို မတည်ဘဲ ရွှေအစစ်ဖြင့်သာ
ပြုလုပ်ထားသော ရုပ်တုကို တည်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် “ဗာဗုလုန်သည် ဦးခေါင်းသာမဟုတ်၊
အားလုံးပင် ဖြစ်သည်။ ငါ၏နိုင်ငံသည် မည်သည့်အခါမျှ အဆုံးမသတ်” ဟု ကြေညာနေသကဲ့သို့
ဖြစ်သည်။
ဤအရာသည်
အပြစ်ကင်းသော အချည်းနှီးမာနပြခြင်းမျှ မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ကို
အာခံပုန်ကန်ခြင်းဖြစ်သည်။ လူသား၏အာဏာက ဘုရားသခင်၏ပရောဖက်ပြုချက်ကို
ပြောင်းပြန်လှန်ရန် ကြိုးစားခြင်း၊ လူသား၏အာဏာပိုင်မှုက
ဘုရားသခင်၏အချုပ်အခြာအာဏာအထက် မိမိကိုယ်ကို မြှောက်တင်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဗာဗုလုန်၏
ဝိညာဉ်ရေးမျိုးရိုး
ဗာဗုလုန်သည်
အင်ပါယာတစ်ခုထက် ပို၍ကျယ်ပြန့်သည်။ ၎င်းသည် စနစ်တစ်ခု၊ လောကအမြင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သမ္မာကျမ်းစာသည် ဗာဗုလုန်ကို ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်၍ လူသားတို့
စုစည်းဖွဲ့စည်းထားသည့်အရာအဖြစ်—ဘာသာရေး၊ နိုင်ငံရေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ
နယ်ပယ်များတွင်—အမြဲတစေ ဖော်ပြထားသည်။
ဘီစီ ၅၃၉
ခုနှစ်တွင် ကုရုမင်းထံ မြို့တော်ကျဆုံးသွားသောအခါ ဗာဗုလုန်၏အဆောက်အအုံများ
ပြိုလဲသွားခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ဝိညာဉ်သည် ဆက်လက်ရှင်သန်နေခဲ့သည်။
၎င်း၏အခြေခံသဘောတရားများဖြစ်သော ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အဆင့်ဆင့်ဖွဲ့စည်းမှု၊
နေကိုဗဟိုပြုသော ကိုးကွယ်မှုနှင့် လူသားဉာဏ်ပညာကို ချီးမြှောက်ခြင်းတို့သည်
နောက်ဆက်တွဲ အင်ပါယာများက လက်ခံယူပြီး ပြန်လည်ပုံဖော်ခဲ့ကြသည်။
·
မေဒိ-ပါရှား သည် ဗာဗုလုန်၏
အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ ယဇ်ပုရောဟိတ်စနစ်နှင့် နက္ခတ္တဗေဒဆိုင်ရာ ထုံးတမ်းများကို
ဆက်လက်သယ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဒေသခံရုပ်တုကိုးကွယ်မှုများနှင့် ဘာသာတရားများကိုလည်း
သည်းခံခွင့်ပြုခဲ့သည်။
·
ဂရိ
သည် ဗာဗုလုန်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောယုံကြည်မှုများကို
ဉာဏ်ပညာဆိုင်ရာ အယူအဆများအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးကာ အတွေးအခေါ်ပညာနှင့်
လျှို့ဝှက်သင်တန်းကျောင်းများအတွင်း ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ နက္ခတ္တဗေဒ၊
အနာဂတ်ဟောပြောခြင်းနှင့် လျှို့ဝှက်ဝိညာဉ်ရေးအသိပညာတို့သည် အသိပညာစနစ်များအဖြစ်
ပိုမိုခေတ်မီရှုပ်ထွေးလာခဲ့သည်။
·
ရောမ
သည် ဗာဗုလုန်နှင့် ဂရိတို့ကို ပေါင်းစပ်ကာ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ
ဘာသာရေးနှင့် နိုင်ငံရေးအင်ပါယာတစ်ရပ်ကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်များသည်
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား အမြင့်မြတ်ဆုံး ပေါင်းကူးတည်ဆောက်သူဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော
“ပုန်တီဖက်စ် မက်ဆီမပ်စ်” ဟူသည့် ဘွဲ့ကို ခံယူခဲ့ကြပြီး ဗာဗုလုန်၏
ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများကို ပဲ့တင်ထပ်စေခဲ့သည်။ ရောမသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကို
အဖွဲ့အစည်းတကျ ဖြစ်စေခဲ့ပြီး လူသားအာဏာပိုင်မှုကို ဘုရားသခင်၏အဆင့်အထိ
မြှောက်တင်ခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင်
ကွန်စတန်တိုင်းမင်းနှင့် သူ၏နောက်ဆက်ခံသူများလက်ထက်၌ ခရစ်ယာန်ဝေါဟာရများသည်
အမွေဆက်ခံလာသော ဗာဗုလုန်ပုံစံ အလေ့အထများနှင့် ရောနှောသွားခဲ့သည်။ ဥပုသ်နေ့အစား
တနင်္ဂနွေနေ့ကို မြှောက်တင်ခြင်း၊ ရုပ်ပုံများနှင့် ဓာတ်တော်များကို
ရိုသေကိုးကွယ်ခြင်း၊ ဘုရားသခင်နှင့် လူသားတို့အကြား ယဇ်ပုရောဟိတ်များက
ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ပေးခြင်းနှင့် မာရိကို “ကောင်းကင်ဘုံ၏မိဖုရား” အဖြစ်
သရဖူဆောင်းပေးခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ပုံစံများ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း
ဝိညာဉ်ရေးမျိုးရိုးမှာ ဗာဗုလုန်၏သဘောသဘာဝဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေဆဲဖြစ်သည်။
ထိုအရာသည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်အစား လူသားအာဏာပိုင်မှုကို ဗဟိုပြုထားသော
အတုအယောင်ကိုးကွယ်မှုစနစ် ဖြစ်သည်။
ခေတ်သစ်ကမ္ဘာထဲမှ
ဗာဗုလုန်
ခေတ်သစ်ကာလသည်
ရုပ်တုများကို ချန်ထားခဲ့ပြီဟု ကျွန်ုပ်တို့ ထင်ကောင်းထင်နိုင်သည်။ သို့သော်
ဗာဗုလုန်၏ဝိညာဉ်သည် ပို၍သိမ်မွေ့လာသော်လည်း ထိရောက်မှုမှာ အတူတူပင်ဖြစ်၍
ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်။
·
ဘုရားမဲ့ဝါဒ သည် လူသားကို
အရာအားလုံး၏ စံနှုန်းအဖြစ် ကြေညာသည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၊ ဗျာဒိတ်တော်နှင့်
ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တာဝန်ခံမှုတို့ကို ပယ်ချပြီး လူသားကို ဗဟိုနေရာတွင် ထားသည်။
ဗာဗုလုန်၏မင်းများကဲ့သို့ ဘုရားမဲ့ဝါဒသည် လူသားဉာဏ်ပညာကို
ဘုရားသခင်၏အချုပ်အခြာအာဏာအထက်တွင် နန်းတင်သည်။
·
ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ် သဘာဝဝါဒ သည်
ဖန်ဆင်းရှင်မပါဘဲ မူလအစအကြောင်းကို ရှင်းပြသည့် ဇာတ်လမ်းတစ်ရပ်ကို ပေးသည်။ အသက်သည်
အခွင့်အလမ်းနှင့် အချိန်ကာလတို့၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းသည်
ယုံကြည်ခြင်းလိုအပ်သော်လည်း ရည်ရွယ်ချက်မရှိသော စကြဝဠာတစ်ခုအတွင်း ဖြစ်သည်။
ဤအမြင်တွင် သဘာဝနှင့် အချိန်တို့သည် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ ဘုရားများဖြစ်လာကြပြီး
ဗာဗုလုန်၏ ကြယ်များကို ကိုးကွယ်ခြင်းကို ခေတ်သစ်ပုံစံဖြင့် ပြန်လည်ပဲ့တင်ထပ်စေသည်။
·
လောကီလူသားဝါဒ သည်
ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် အမှန်တရားကို မိမိကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်နိုင်သည်ဟု
အခိုင်အမာဆိုသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ယဉ်ကျေးမှုအခြေအနေတွင် “ငါ့အမှန်တရား” သို့မဟုတ်
“မိမိနှလုံးသားနောက်လိုက်ပါ” ကဲ့သို့သော စကားများသည် ရွှေရုပ်တုကို
တည်ဆောက်စေခဲ့သော တူညီသည့် စိတ်သဘောထားကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ဘုရားသခင်မဟုတ်ဘဲ လူသားသည်
အဆုံးစွန်သော အာဏာပိုင်ဖြစ်သည်ဟူသော သဘောဖြစ်သည်။
ခေတ်သစ်ဗာဗုလုန်သည်
ရွှေရုပ်တုကဲ့သို့ မမြင်ရသော်လည်း တူညီသည့်နည်းလမ်းဖြင့် အလုပ်လုပ်သည်။ ၎င်းသည်
သစ္စာခံရန် တောင်းဆိုပြီး ခုခံသူများကို အပြစ်ပေးသည့် စနစ်များ၊
အတွေးအခေါ်များနှင့် အယူဝါဒများကို ဖန်တီးသည်။
တစ်စုတစ်စည်းတည်းသော
ပရောဖက်ပြုသတင်းစကား
ဒံယေလ ၂ နှင့် ၃
သည် သီးခြားဖြစ်ရပ်များမဟုတ်ပါ။ ၎င်းတို့သည် ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ အတွဲတစ်ခုအဖြစ်
အတူတကွ သက်ဆိုင်သည်။ ဒံယေလ ၂ တွင် ဘုရားသခင်သည် သမိုင်းအပေါ်
မိမိ၏အချုပ်အခြာအာဏာကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ အင်ပါယာများ ပေါ်လာပြီး
ပြိုလဲသွားကြသော်လည်း ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်သည် ထာဝရတည်လိမ့်မည်။ ဒံယေလ ၃ တွင်
လူသားတို့က အတုအယောင်အချုပ်အခြာအာဏာဖြင့် တုံ့ပြန်ကာ ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်ကို
ငြင်းပယ်သည့် ရုပ်တုတစ်ခုကို တည်ဆောက်ပြီး အမိန့်ဖြင့် ကိုးကွယ်စေသည်။
ဤအရာသည် အပြစ်ကင်းသော အချည်းနှီးမာနပြခြင်းမျှ မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည်
ပရောဖက်ပြုချက်ကို အာခံပုန်ကန်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဤပုံစံသည်
သမိုင်းတစ်လျှောက် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဘုရားသခင်က အမှန်တရားကို
ဖော်ပြသောအခါတိုင်း လူသား၏အာဏာသည် အတုအယောင်တစ်ခုကို မြှောက်တင်သည်။ ဗျာဒိတ် ၁၃
တွင် နောက်ဆုံးအဆင့်အဖြစ် “သားရဲ၏ရုပ်တု” ကို ဖော်ပြထားသည်။ ထိုရုပ်တုသည်
ကိုးကွယ်မှုကို တောင်းဆိုပြီး စီးပွားရေးဆိုင်ရာ အရေးယူမှုများနှင့် သေဒဏ်ပင်
ပါဝင်သော နည်းလမ်းများဖြင့် နာခံစေသည် (ဗျာ၊ ၁၃း၁၄–၁၇)။
ဒံယေလခေတ်ကဲ့သို့ပင်
ပြိုင်ဆိုင်မှု၏အဓိကအချက်မှာ ဖန်ဆင်းရှင်ကို ကိုးကွယ်ခြင်း သို့မဟုတ် အတုအယောင်ကို
ကိုးကွယ်ခြင်း၊ သိုးသငယ်ကို ကိုးကွယ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဗာဗုလုန်ကို ကိုးကွယ်ခြင်း
ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးကာလ၏
ဗာဗုလုန်
ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည်
ဒံယေလ၏ရူပါရုံကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ ဖော်ပြထားသည်။ “ဗာဗုလုန်ကြီး” (ဗျာ၊ ၁၇၊ ၁၈)
ကို အောက်ပါအတိုင်း ဖော်ပြထားသည်။
·
ဇိမ်ခံပစ္စည်းများနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာများဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားခြင်း
·
လူမျိုးများကို မှားယွင်းသောဘာသာတရားဖြင့် မူးယစ်စေခြင်း
·
ဘုရားသခင်၏လူများကို နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်း
·
နိုင်ငံရေး၊ ဘာသာရေးနှင့် စီးပွားရေးအာဏာတို့ကို ပေါင်းစည်းခြင်း
ဗျာဒိတ်ကျမ်းထဲရှိ
ဗာဗုလုန်သည် မြို့တစ်မြို့တည်းမဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာစနစ်တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည်
ဧဒင်ဥယျာဉ်တွင် စတင်ခဲ့သော ပုန်ကန်မှု၏ ဝိညာဉ်ရေးအဆက်အဆံဖြစ်ပြီး ရှေးဗာဗုလုန်တွင်
အဖွဲ့အစည်းတကျ ဖြစ်လာကာ နောက်ဆုံးကာလတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။
၎င်း၏အဆုံးစွန်သော
ရည်ရွယ်ချက်မှာ နေဗုခဒ်နေဇာပုံဆောင်ခဲ့သည့်အတိုင်း ဘုရားသခင်၏အချုပ်အခြာအာဏာကို
အာခံကာ လူသားအာဏာပိုင်မှုအောက်တွင် ကမ္ဘာကြီးကို အတုအယောင်ကိုးကွယ်မှုဖြင့်
စုစည်းရန်ဖြစ်သည်။
ခေတ်သစ်
မီးဖိုများ
ယနေ့
ကျွန်ုပ်တို့အများစုသည် တကယ့်မီးလျှံများကို ရင်ဆိုင်ရခြင်း မရှိကြပါ။ သို့သော်
မီးဖို၏ဝိညာဉ်သည် အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ခေတ်နှင့်
ကိုက်ညီအောင် ပုံစံအသစ်များဖြင့် ပေါ်လာသည်။ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ အယူဝါဒများနှင့်
ကိုက်ညီအောင် နေထိုင်ရန် ဖိအားပေးခြင်းကဲ့သို့ လူမှုရေးဖိအားပုံစံဖြင့်
ပေါ်လာနိုင်သည်။ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာကျင့်ဝတ်၊ ဖန်ဆင်းခြင်း သို့မဟုတ်
ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ကျမ်းစာအမှန်တရားအတွက် ရပ်တည်ခြင်းသည် မိတ်ဆွေများ၊ အလုပ်အကိုင်များ
သို့မဟုတ် ဂုဏ်သတင်းများကို ဆုံးရှုံးစေနိုင်သည်။ ဆင်ဆာဖြတ်တောက်ခြင်းပုံစံလည်း
ဖြစ်နိုင်သည်။ ကျမ်းစာ၌ အမြစ်တွယ်နေသော အသံများကို မီဒီယာများ၊ စာသင်ခန်းများ
သို့မဟုတ် အလုပ်ခွင်များတွင် မကြာခဏ တိတ်ဆိတ်စေကြသည်။ “မှားယွင်းသော” အမြင်များကို
သည်းမခံနိုင်သော သို့မဟုတ် မုန်းတီးသောအမြင်များဟု တံဆိပ်ကပ်ကြသည်။ ထို့အပြင်
ပွင့်လင်းသော နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုပုံစံလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းတွင်
ခရစ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိမှုကြောင့် ခရစ်ယာန်သန်းပေါင်းများစွာသည်
ထောင်သွင်းခံရခြင်း၊ အကြမ်းဖက်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးရခြင်းတို့ကို ယနေ့တိုင်
ရင်ဆိုင်နေကြရသည်။
ဖိအားများ၏ပုံစံများ
ကွဲပြားသော်လည်း အခြေခံသဘောတရားမှာ မပြောင်းလဲပါ။ ရုပ်တုကို ဦးညွှတ်ပါ၊ သို့မဟုတ်
အဖိုးအခကို ပေးဆပ်ပါ။
ထို့ကြောင့်
ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့တုံ့ပြန်သင့်သနည်း။ ဒံယေလ ၃ သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် စံနမူနာကို
ပေးထားသည်။
ဘုရားသခင်က အမှန်တရားကို ဖော်ပြသောအခါတိုင်း လူသား၏အာဏာသည် အတုအယောင်တစ်ခုကို
မြှောက်တင်သည်။
ရှဒရက်၊
မေရှက်နှင့် အဗေဒနေဂေါတို့သည် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည်
အပြင်ပန်းအားဖြင့်ပင် ဦးညွှတ်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည်
လေးစားမှုရှိသော်လည်း မရွေ့မလျား ခိုင်မြဲကြသည်။ “ငါတို့ကိုးကွယ်သော
ငါတို့၏ဘုရားသခင်သည် ငါတို့ကို မီးလောင်သောမီးဖိုထဲက ကယ်တင်နိုင်တော်မူ၏။
ကိုယ်တော်သည် အိုမင်းကြီး၏လက်မှလည်း ကယ်တင်တော်မူလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်
ကယ်တင်တော်မမူလျှင်ပင် … အိုမင်းကြီး၊ ကိုယ်တော်၏ဘုရားများကို ကျွန်ုပ်တို့ အမှုမဆောင်ကြ။
ကိုယ်တော်တည်ထားသော ရွှေရုပ်တုကိုလည်း ကိုးကွယ်မည်မဟုတ်” (ဒံ၊ ၃း၁၇၊ ၁၈)။
ထို့နောက် မီးထဲတွင် ခရစ်တော်သည် သူတို့နှင့်အတူ ရှိတော်မူကြောင်း
သူတို့တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
သူတို့၏သက်သေခံချက်သည်
သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်းပေးရုံသာ မဟုတ်ဘဲ ကြည့်ရှုနေသော အင်ပါယာကြီးထံ
ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးကို ကြေညာခဲ့သည်။ သူတို့၏မီးဖိုသည် တရားဟောစင်တစ်ခု
ဖြစ်လာခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးကာလတွင်လည်း
ထိုသို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ကမ္ဘာ၏ဖိအားများကြားတွင် သစ္စာရှိခြင်းသည်
လူသားတို့၏မည်သည့်စနစ်ကမျှ တိတ်ဆိတ်စေနိုင်ခြင်းမရှိသော သက်သေခံချက်တစ်ရပ်
ဖြစ်လာမည်။
ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့တွင်ရှိသော
ရွေးချယ်မှု
နေဗုခဒ်နေဇာ၏
ရွှေရုပ်တုသည် မေ့လျော့ခံနေရပြီဖြစ်သော်လည်း ဟေဗြဲလူငယ်သုံးဦး၏ အမည်များသည်
ရာစုနှစ်များတစ်လျှောက် ယနေ့တိုင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့၏ရပ်တည်ချက်သည်
ကျွန်ုပ်တို့အား ပို၍ကြီးမြတ်သောအမှန်တရားထံ ညွှန်ပြသည်။ ဗာဗုလုန်သည်
အမြဲပြိုလဲမည်ဖြစ်သော်လည်း ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်သည် ထာဝရတည်တော်မူမည်။
ဒံယေလ၏ပရောဖက်ပြုချက်က
ကျွန်ုပ်တို့အား အာမခံသည်။ “ကောင်းကင်ဘုံ၏ဘုရားသခင်သည် မဖျက်ဆီးနိုင်သော
နိုင်ငံတော်ကို တည်တော်မူလိမ့်မည်” (ဒံ၊ ၂း၄၄)။ လက်ဖြင့် မခုတ်ဘဲ ထုတ်ထားသော
ကျောက်သည် ရုပ်တုကို ထိမှန်ကာ လူသားတို့၏အင်ပါယာတိုင်းကို ဖြိုဖျက်ပြီး
မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးကို ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်ဖြင့် ပြည့်စေလိမ့်မည်။
ဤသည်မှာ
ဇာတ်လမ်း၏အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော
သေချာသောအရာဖြစ်သည်။ မီးဖိုမည်မျှပင် ရှိစေကာမူ သစ္စာရှိသူများကို
လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ ရုပ်တုမည်မျှပင် ရှိစေကာမူ
ကျွန်ုပ်တို့၏ကိုးကွယ်မှုကို တောင်းဆိုနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ အင်ပါယာမည်မျှပင်
ကြီးမားစေကာမူ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ထက် သက်တမ်းရှည်နိုင်မည်မဟုတ်ပါ။
မျိုးဆက်တိုင်းသည်
မိမိတို့၏ရွှေရုပ်တုကို ရင်ဆိုင်ကြရသည်။ အချို့သူများအတွက် ၎င်းသည် အမှန်တကယ်သော
နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုဖြစ်သည်။ အခြားသူများအတွက် ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ကိုက်ညီအောင်
လိုက်လျောနေထိုင်ရန် ဖိအားဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့အတွက်မူ အဆင်ပြေမှု၊ အလျှော့ပေးမှု
သို့မဟုတ် သက်သာချောင်ချိမှုတို့ကို ဦးညွှတ်လက်ခံရန် သိမ်မွေ့သော တောင်းဆိုမှု
ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ကျမ်းစာ၏ခေါ်ဆိုမှုမှာ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
သစ္စာရှိစွာ ရပ်တည်ပါ။ ကယ်တင်ရှင်ကို ယုံကြည်ကိုးစားပါ။ မီးထဲတွင်
ခရစ်တော်နှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းပါ။
ဗာဗုလုန်သည်
ပြိုလဲမည်။ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်သည် တည်တော်မူမည်။ ဦးညွှတ်ရန် ငြင်းဆန်သူများသည်
ခရစ်တော်၏ထာဝရအုပ်စိုးမှုတွင် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ရပ်တည်ကြလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့်
တေးဂီတသံမြည်လာသောအခါ၊ ကမ္ဘာကြီးက သင်၏သစ္စာခံမှုကို တောင်းဆိုလာသောအခါ သတိရပါ။
မီးဖိုသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးများကိုသာ
လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးပစ်သည်။ သစ္စာရှိသူများသည် မီးခိုးနံ့ပင် မစွဲဘဲ လွတ်လပ်စွာ
ထွက်လာကြလိမ့်မည်။
No comments:
Post a Comment